Rupert Britton / Unsplash, EAT
Klimaatsverandering lyk nie meer net as 'n toekomstige bedreiging nie. In 2019 het groot brande in Australië, Rusland en Kalifornië het meer as 13.5 miljoen hektaar grond verbrand - 'n gebied wat vier keer groter is as die grootte van België. Groot oorstromings en siklone is verplaas vier miljoen mense in Bangladesh, Indië en Iran, terwyl die hele townships deur storms soos die orkaan Dorian in die Bahamas vernietig is.
Hierdie jaar het sake geen teken van 'n opskudding nie: die Australiese brande duur voort. Daar word verwag dat Groenlandse ysplate nog een sal verloor 267 miljard ton van ys en ontdooiende Arktiese permafrost veroorsaak positiewe terugvoereffekte wat die verhitting van die klimaat en die toekomstige impak daarvan sal versterk.
Te midde van so 'n wêreldwye ramp, kan dit nutteloos lyk om individueel enige aksie te neem. oor 36 miljard ton van CO₂ word elke jaar wêreldwyd vrygestel, en elkeen van ons is verantwoordelik vir 'n fraksie hiervan (byvoorbeeld, elke persoon in die Verenigde Koninkryk is verantwoordelik vir ongeveer 5.8 ton; elke persoon in Indië 1.8 ton). Selfs al verminder ons persoonlike CO₂-uitstoot, is daar miljarde ander mense wat dit dalk nie doen nie, plus 'n groot wêreldwye ekonomiese stelsel waarvan die baan onbeweeglik lyk. Dit lyk onwaarskynlik dat ons eensame optrede en stemme regtig 'n verskil kan maak.
'N Teken tydens die wêreldwye staking van klimaatsverandering. Markus Spiske / Unsplash, EAT
Maar ons optrede maak saak. Die wêreldomgewing verdwyn weens die ophoping van biljoene klein impakte. Elkeen van ons individuele aankope of reiskeuse is 'n stem vir hoe ons ander mense en die natuurlike wêreld behandel, en selfs as ons nie die resultate direk sien nie, tel ons stemme.
Ons keuses rimpel oor die aardbol en versamel om oënskynlik onstuitbare vloedgolwe van vernietiging te skep. En daardie groot wêreldinstellings wat so kragtig lyk, bestaan ​​eintlik net uit ons kollektiewe wêreldbeskouings (verlede en hede). Ons is nie individue wat veg teen 'n soort gesiglose stelsel nie: ons is die stelsel wat moet verander.
Soos ek in my nuwe boek ondersoek Die selfwaan, wetenskaplike bewyse uit 'n wye verskeidenheid dissiplines toon dat ons nie geïsoleerde individue is nie, ondanks dat ons onsself dikwels so beskou.
Daar is baie maniere waarop dit waargeneem kan word. Om mee te begin, het die meeste van ons 37 triljoen menslike selle so 'n kort lewensduur dat ons wesenlik is opnuut gemaak elke paar maande, gerig deur 'n genetiese kode wat nie net die mensdom is nie, maar ook die hele lewe op aarde.
Ons gedagtes word intussen diep beïnvloed deur ander mense - elke woord, aanraking, feromoon wat van ander ontvang word ouderdom die neurale netwerk in jou brein, sodat jy jouself nie regtig dieselfde persoon kan noem as wat jy was toe jy vanoggend wakker geword het nie. En die nuwe wetenskap van sosiale netwerke wys dat ons so nou aan mekaar gekoppel is dat idees, gedrag en voorkeure tussen ons vloei op 'n manier wat dit onduidelik maak waar een gedagte eindig en 'n ander begin.
Boonop vind nuwe navorsing op die gebied van omgewingsielkunde dat wanneer ons hierdie onderling verbondenheid erken, ons meer omgee vir ander en die natuurlike wêreld. Die idee is eerstens bespiegel deur filosowe met 'diepe ekologie' soos Arne Naess en is nou bevestig deur die moderne kwantitatiewe opnames.
Die wêreld is baie meer ingewikkeld en onderling verbind as wat ons dink. Markus Spiske / Unsplash, EAT
As mense volgens verskillende metodes meer verbonde aan die natuur voel, is hulle geneig om groter geluk, outonomie en persoonlike groei te hê, asook sterker houdings en gedrag teenoor die beskerming van die omgewing. Net so, as mense baie beoordeel op statistieke wat sosiale verbondenheid beoordeel, is dit geneig om dit te doen laer angs, groter welstand en meer empatie.
Om al hierdie voordele te verkry, moet ons 'n gedagtegang verander. Daar word gereeld gesê dat as ons jonk en optimisties is, ons daarna streef om die wêreld rondom ons te verander, maar as ons ouer en wyser is, besef ons die nutteloosheid hiervan en streef daarna om onsself te verander.
Maar om die belangrikste omgewingsprobleme op te los wat die wêreld nou in die gesig staar, moet ons eintlik albei doen - om die wêreld te verander en onsself. In werklikheid is dit selfs meer genuanseerde as dit - want om onsself te verander is 'n voorvereiste om die wêreld te verander. Die besef van die ware aard van ons menslike verbondenheid lei tot meer etiese en omgewingsverantwoordelike gedrag.
Hoe kan ons dit bereik? Weereens kan onlangse wetenskaplike navorsing help deur die doeltreffendste benaderings te identifiseer. Buitelug gemeenskapsaktiwiteite en omgewingsopvoeding verhoog sowel ons sielkundige verbondenheid met ander as die natuurlike wêreld, asook meditasie en soortgelyke praktyke. Selfs rekenaarspeletjies en boeke kan ontwerp word verhoog empatie. Dit bied bemagtigende maniere om deel te word van iets groter, om die misleiding van individuele isolasie te oorkom.
Gemeenskapsprojekte bevorder buitenshuis verbintenis met die natuurlike wêreld. Daniel Funes Fuentes / Unsplash, EAT
Dus, hoewel die impak van 'n alleenstaande individu om klimaatsverandering aan te pak, weglaatbaar is, is jy gelukkig nie net 'n alleenstaande individu - jy is deel van iets veel groter. Ons is op fisieke sowel as sielkundige vlak diep verbonde aan mekaar, en as ons waarlik erken word, tree ons anders op, word ons deernisbaarder en omgee vir mekaar en die omgewing.
Ons onderlinge verbondenheid beteken ook dat positiewe gedrag kan saamval om baie ander te beïnvloed. As ons onsself as deel van 'n kollektief beskou, kan ons die klimaatskrisis aanpak.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Ons is nie individue wat 'n gesiglose stelsel bestry nie, maar is die stelsel wat moet verander