Die komitee was dit volkome eens dat die maatreël slegs as 'n desperate middel vir 'n desperate toestand aanbeveel kan word en beskou dit as sy eerste plig om baie duidelik en nadruklik te wys op die moontlike gevare wat ondervind kan word.
Vanweë die algehele verwydering van die plantegroei tydens brand, word die grondoppervlakte regstreeks aan die sterk laat-winter- en lentewinde asook moontlike donderstorms blootgestel. Grondverliese kan op die wyse aansienlik vererger word.
Deur die verbranding van plante en plantreste word die grond beroof van 'n massa materiaal wat later in die vorm van humus tot die produktiwiteit van die bodem sou bygedra het. Indien hierdie verbrandingsproses dikwels herhaal word, moet 'n verarmde, toegeslane grond wat moeilik water opneem en behou, verwag word. Op sulke grond sal beslis nie goeie veld aangetref word nie.
Deur brand, met gereelde beweiding daarna, ontstaan die gevaar dat grasveld in bossieveld omgeskep kan word. Hierdie praktyk kan nogal 'n skynvoordeel vir skaapboerdery inhou, maar sal egter op die lange duur veral teen die berghange, op 'n gewisse ramp afstuur.
Brand slegs gedurende die maande Augustus-September na 'n goeie reën of kapok terwyl die grond nog klam is. Daar word aanvaar dat daar voldoende gras in die veld aanwesig is sodat die hergroei voldoende saad sal verskaf vir die hervestiging van die gewenste grasse wat grondverspoeling sowel as groei van onkruidsoorte moet voorkom. Indien daar egter min grasse aanwesig is, sal brand op 'n droë veld die enigste alternatief wees omdat die veld andersins nie sal brand nie. Vir sulke gevalle word die noodsaaklikheid van die saai van grasse soos Eragrostis curvula, E. chloromelas en Ehrharta calycina baie sterk beklemtoon.