Verslete kameras by die polisie se liggaamsbeamptes | OMG Solutions
Verslete kameras by die polisie se liggaamsdokumente sorg vir sekuriteit en privaatheid
Aan die een kant het kameras wat deur die liggaam gedra is, deursigtigheid in wetstoepassing gebring, en aan die ander kant het dit kommer oor veiligheid en privaatheid veroorsaak. Voorstanders van deursigtigheid in wetstoepassing is gretig om meer polisiebeamptes te sien wat kamerakameras dra. Polisiebeamptes wat kamerakameras dra, neem deel aan 'n afname in die gebruik van die polisie van geweldsvoorvalle; video-opnames vanaf polisiekameras het nuttige bewyse gelewer aan diegene wat die klagtes van wangedrag deur die polisie ondersoek. Saam met die voordele van polisie-kameras is daar ernstige probleme. Daar is 'n groot behoefte om probleme rakende privaatheid en sekuriteit op te los, omdat dit dag vir dag algemeen raak.
Volgens 'n berig van Sky gebruik die polisie in die Verenigde Koninkryk 'n kamera wat gedra is van die maatskappy Evidence.com. Hierdie maatskappy laai die beeldmateriaal outomaties op die internet op. Die maatskappy is aanvullend tot TASER wat bekende elektriese skoktoestelle vervaardig. 'N Verteenwoordiger van die maatskappy sê dat die beeldmateriaal en veiligheid van die beeldmateriaal oorweeg word. Jack Dromey, minister van polisiebeamptes, het gesê dat die minister van binnelandse sake sekuriteite vra. Die sentrale punt van die kritiek is dat Evidence.com die wolkrekenaar van derdepartye benoem as Amazon Web Services. Dit open 'n nuwe debat oor die ligging van die beeldmateriaal en die moontlikheid dat werknemers van die betrokke ondernemings toegang tot private inligting kan kry. Dit lyk asof Evidence.com 'n redelike basiese veiligheidsmaatreël tref, met inagneming van hul verklaarde veiligheidspraktyke. Enkripsie is oorwegend belangrik in wolkrekenaarkunde, en nie net as gevolg van kommer oor toegang nie. Dieselfde soorte masjinerie wat veerkragtigheid bied teen verlies van data - byvoorbeeld verskillende kopieë gekombineer met die ontwikkeling van meer konstante datastoor-tegnologie - maak dit baie moeilik om seker te maak dat data ooit ten volle uitgevee word.
Miskien is die ander opmerklike probleme rakende privaatheid dié van die burgerlikes wat deur polisiebeamptes verfilm is. As ons beeldmateriaal van die polisie se kameras se openbare rekord beskou, is daar ure van beeldmateriaal van onskuldige mense se interaksie met polisiebeamptes moontlik. Dit is nie moeilik om 'n toedrag van sake in die vooruitsig te stel waarin polisiebeamptes wat kamera's dra, in iemand se huis gaan en vertrek sonder om 'n arrestasie te maak nie. Beeldmateriaal van daardie ontmoeting kan vernederende of privaat inligting oor die huiseienaar blootlê.
Verlede jaar in November kom 'n verslag dat die polisie in die Washington-polisie hul beleid rakende dash-kameras en liggaams kameras hersien in die nasleep van die opeenhoping in versoeke om video van die publiek deur middel van openbare rekordaansoeke. In Washington en baie ander lande in die Verenigde State van Amerika oorweeg die publiek die opname van die kamera-kameras wat op versoek vrygestel kan word.
Lede van die Noord-Dakota-huis het eenparig 'n wetsontwerp aangeneem wat die opname van die polisie se kameravideo-opname van die binnekant van 'n privaat werf van openbare versoekversoeke sou vrystel. Lid van die Noord-Dakota-huis, Kim Koppelman, het die wetsontwerp bekendgestel en gesê dat die wetgewing burgerlikes in dieselfde situasies as dié wat ek hierbo genoem het, sal beskerm. Luidens die verslag het mnr. Koppelman die wetsontwerp op versoek van Michael Reitan, polisiehoof van die West Fargo-polisie, bekendgestel. Reitan en Koppelman het veral besorgdheid oor die privaatheid van burgerlikes gehad, maar 'n burger kon 'n opregte belangstelling hê om die video-opname wat deur polisiebeamptes in haar huis gemaak is, te sien, veral as sy glo dat beamptes die eiendom benadeel of verkeerd gedra het.
Conor Friedersdorf het 'n beleidsraamwerk vir kameras in The Atlantic geskryf.
Hy het voorgestel:
Lede van die publiek wat in die video-opname van die liggaamskamera verskyn, kan versoek dat dit in baie gevalle verseël word - as hulle byvoorbeeld 'n getuie of 'n slagoffer is - maar as daar geen burger in 'n video-opname is nie, kan enige lid van die pers of publiek kan dit ten minste dophou.
Hy het gesê dat hy sekere sake sal uitbrei om ook voorvalle in te sluit waarin polisiebeamptes die binneland van private eiendom betrap het. Moeder Jones se Kevin Drum het aanbeveel dat verskillende polisieliggaamkamera-beleid geld vir video-opnames wat in die openbaar opgeneem is en vir beeldmateriaal wat in privaat eiendom opgevang is. Wat die polisie-departemente en beleidmakers ook al implementeer, moet dit duidelik wees wanneer 'n video-opname van die binnekant van private eiendom vir die publiek beskikbaar sal wees. Dit is veral beduidend omdat, soos Friedersdorf in sy artikel onderstreep, polisiedepartemente dikwels nie bereid is om hul onthullingsbeleid vir liggaamsfoto's uit te voer nie (as hulle op enige manier een het).
Wanneer 'n polisiebeampte sy liggaamsgedraaide kamera moet aanskakel? Jay Stanley aan die ACLU het beleid daaroor voorgestel. 'N Polisiebeampte moet sy of haar liggaamsgedraaide kamera aanskakel ten tyde van die aanvang van enige ander wetstoepassing of ondersoekbeampte tussen 'n polisiebeampte en 'n lid van die publiek of wanneer hy reageer op 'n oproep om diens. Dit sou onder meer konsensusuele onderhoude en soektogte, arrestasiesoektogte, frisks, stop, handhawing van alle soorte en enige ontmoeting wat op 'n manier intimiderend raak, insluit.
Dit is 'n bewonderenswaardige voorstel, hoewel dit nie aandag gee aan wat gedoen moet word as so 'n strategie in werking is nie en 'n beampte nie sy liggaamskamera tydens 'n ontmoeting het nie. Stanley het egter geskryf dat indien 'n polisie-afdeling 'n strategie in aksie het wat vereis dat beamptes kameras het, die volgende manier hanteer moet word:
En hierdie vereiste [om liggaams kameras aan te skakel tydens interaksie met die publiek] moet 'n paar tande daaraan hê - nie net 'n risiko vir tugoptrede nie, maar ook moontlik 'n uitsluitingsregulasie vir enige bewys wat verkry is in 'n ongeoorloofde ontmoeting (vir die polisie wat het die kameras uitgereik, tensy daar 'n bestaan ​​is om die versuim om op te neem, te regverdig). 'N Ander manier van afdwinging kan wees om te vereis dat in 'n geval waarin 'n beampte wat 'n kamera dra, van wangedrag beskuldig word, dat 'n versuim om aan te teken dat die voorval 'n bewysveronderstelling teen die offisier sou veroorsaak.
Hierdie moontlike gevolge kan voldoende wees om beamptes aan te moedig om gewoonlik kamerakamera's aan te skakel tydens ontmoetings met die publiek, hoewel dit nie verbasend moet wees as daar werklike gevalle is van polisiebeamptes wat vergeet om kamerakameras aan te skakel nie, veral as hulle in departemente ingevoer word. . Met iets soos die uitsluiting van Stanley wat streng vertolk word, moet polisiebeamptes gewoond raak daaraan om gereeld kamerakameras aan te skakel in gevalle waar dit ongemaklik of lastig is, soos tydens 'n onverwagse agtervolging van 'n verdagte.
Sommige mense kan beswaar maak teen die probleem dat beamptes nie hul kameras op geskikte tye aanskakel waarop kameras gedurig tydens 'n offisierskof moet werk nie. Dit is tegnologies moontlik. Tydens die eerste ewekansige beheertoets oor die uitslag van die polisie se kameras, wat in Rialto, Kalifornië, plaasgevind het, is kameras met 'n batterylewe van ten minste 12 uur gebruik, hoewel dit nie nodig was dat beamptes wat aan die eksperiment deelneem, hoegenaamd 'n kamer het nie keer.
Tegnies kan beamptes met kamerakameras die toerusting aanskakel tydens 'n skof; daar is ernstige probleme met hierdie vereiste.
Eerstens is polisiebeamptes 'n mate van privaatheid waardig terwyl hulle op die baan is. Die publiek moet polisiebeamptes aan hoë standaarde hou en eerlikheid en deursigtigheid van wetstoepassers voorstel, maar dit is steeds die geval dat polisiebeamptes sonder enige terreur met mekaar moet praat in polisiemotors oor departemente en ander onderwerpe. die publiek kan 'n video-opname van die gesprek aanvra.
Tweedens moet polisiebeamptes verwant wees aan informante en minderjariges wat die slagoffer van seksuele aanranding is. Dit is nie geskik dat sulke interaksies deur beamptes verfilm word nie. Tydens die Rialto-eksperiment is beamptes beslis gevra om nie hul kameras tydens sulke ontmoetings aan te hou nie.
Albei hierdie kwessies wek besorgdheid oor 'n beleid waarin geëis word dat polisiebeamptes te alle tye liggaams kameras tydens hul skofte het. 'N Goeie beleidskamera-beleid van die polisie kan nie vereis dat die kameras te alle tye aan is nie.
Die moontlikheid bestaan ​​dat polisie-departemente 'n groot aantal kameras wat aan die liggaam gedra is, aan hul offisiere sal uitreik. Nietemin, die uitreiking van hierdie kameras moet gepaard gaan met weldeurdagte liggaams kamera-beleide wat die privaatheidskwessies van burgerlikes en polisiebeamptes in ag neem en die effek van liggaamskameras op wetstoepassers wat hul werk doen. Die beleid van die polisie se liggaamskamera's moet ook kennis neem van plaaslike polisiëringsbehoeftes en moet in die laboratoriums van demokrasie gevorm word.
Hier sluit ons ons bespreking oor die eindnota af dat die gebruik van polisie-liggaamsdraende kameras 'n ernstige saak is. Dit kan 'n aantal optimistiese gevolge hê uit 'n burgerlike vryheidscenario. Herhaalde opname sou beteken dat al die daaglikse aktiwiteite van 'n polisiebeampte opgeneem sou word en dat hulle ten volle aanspreeklik sou wees vir hul optrede. Maar dit sou ook beteken dat baie lede van die publiek, wat hulle nie oor misdade bekommer nie, in film opgeneem sou word, en dit sou 'n onnodige onderbreking van hul privaatheid wees. Liggaamsdrade kameras wek besorgdheid oor privaatheid en sekuriteit by die mense wat nie die deelnemers aan die misdaad het nie, maar hulle kom onder die aandag van die wetstoepassingsagentskappe en neem soms pyn sonder enige rede. Dus, die privaatheid van sulke mense moet beskerm word.