My ouers het nie net woorde gebruik nie, hulle het my op praktiese maniere gewys. Hul kerk het die Universiteit van Buffalo as buurman besoek, en baie studente het elke Sondag gekom. My ma was die amptelike groeter van hierdie studente en sy het daarvan gehou om elke week 'n paar studente, veral minderheidstudente, vir Sondagete by ons huis uit te nooi.
Dus sou ek die meeste Sondae na mense van verskillende rasse luister en ek het geleer dat daar nie veel verskil was nie, en dat almal lief was. Daar was nie eens een gas waarvan ek nie gehou het nie. Hulle was almal baie vriendelik en dankbaar om in 'n huis te wees en 'n tuisgemaakte maaltyd te bedien.
Opstaan ​​tot hul verdediging
Ons het baie familielede in die omgewing gehad. My ma was een van agt kinders. Op 'n keer, toe ek tien jaar oud was, het ek bo in my slaapkamer gespeel terwyl my ouers koffie bedien vir 'n groep van tien familielede in ons woonkamer. Ek het nie veel aandag aan die gesprek gegee voordat die volume toegeneem het nie. Ek kon hoor hoe my ouers na die familielede skreeu en die swartes verdedig wat na die buurt sou trek.
Die familielede het baie slegte en bevooroordeelde dinge oor swartes gesê en my ouers het op 'n baie sterk manier tot hul verdediging opgedaag. Die volume het so hoog gestyg dat ek 'n bietjie bekommerd geraak het en ondertoe gestap en gevra het wat aangaan. Die familielede het almal opgestaan, en een van my ooms het met 'n bruisende stem vir my gesê: "Niks gebeur nie. Ons sal nie weer oor die onderwerp met u ouers praat nie." Hulle is vinnig weg.
Nadat hulle almal weg was, het my ma my eenkant toe gevat en met my gepraat: 'Moet nooit 'n geleentheid mis om swart mense te verdedig nie. Hulle is goeie mense en het ons ondersteuning nodig.' Ek kan nog steeds haar woorde in my hart hoor tot vandag toe. My familielede het aangehou om te kom kuier, maar hulle het nooit weer bevooroordeelde woorde rondom my ouers gepraat nie.
Uiteindelik het ek gegroei en my ouerhuis verlaat en toe op die ouderdom van twee-en-twintig met Barry getrou. Ons het albei na Nashville, Tennessee, verhuis waar Barry na 'n swart mediese skool gegaan het en ek was 'n verpleegster in 'n arm swart ghetto. Ek was so lief vir my baie arm swart pasiënte en het uit my pad gegaan om vir hulle klere of kos te kry, al was dit nie deel van my werk nie.
Barry en ek het in een van die eerste burgerregte-optogte diep in die suide opgetrek. Ons was die enigste blankes in die optog. Dit was nie 'n veilige ding om te doen nie, maar dit het reg gevoel. Ek het my werk amper verloor. Waar ek ook al gaan, hoor ek my ma se stem so sterk met my praat oor die verdediging van die regte van swartes.
"Jy het die verkeerde persoon"
Twintig jaar gelede het ek die geleentheid gehad om 'n persoon van kleur op 'n sterker manier te verdedig. Vyf kilometer suid van waar ons woon, is Watsonville, wat twintig jaar gelede meestal bestaan ​​het uit mense uit Mexiko. Om in daardie stadium na Watsonville te ry, was soos om na Mexiko te ry, aangesien daar meestal Spaans gepraat is. Sommige van hierdie mense het baie donker vel, net soos die swartes.
Ek was by 'n plaaslike 7/11 winkel wat twee gaspompe het. Daar was 'n lang lyn daardie dag wat baie stadig beweeg. Ek staan ​​agter 'n jong man wat onlangs uit Mexiko geïmmigreer het. Na tien minute kom hy by my venster uit en in gebroke Engels het hy vir my gesê: 'Ek moenie haastig wees, jy gaan voort.' Ek het gedink dit was so 'n lekker aanbod, maar ek het geweier. Uiteindelik was ons saam by die pompe en het ons 'n eenvoudige gesprek bewerkstellig met die paar Engelse woorde wat hy geken het, en ek met gebaretaal.
Toe my tenk vol was, moes ek die winkel binnegaan vir verandering. Ek het afskeid geneem van hierdie lekker man wat soos 'n vriend gevoel het. Daar was 'n lyn in die winkel, en toe ek uitkom, was daar vier wit polisiemanne. Hulle het my nuwe vriend gesukkel en op die punt gestaan ​​om boeie op hom te sit en hom weg te neem. Hy het nie verstaan ​​wat met hom gebeur nie.
Ek het na die polisiemanne gegaan en verduidelik dat ek al meer as twintig minute met hierdie man was, en dat hy 'n buitengewone vriend was. Een van die polisiemanne het my vertel dat hulle die beskrywing gekry het van 'n man met 'n donker vel wat 'n serp dra wat nie ver van hier af gesien is nie en probeer het om 'n winkel te beroof, net tien minute gelede. Ja, my nuwe vriend het 'n serp aangehad, maar baie mense het serpe aangehad omdat dit baie koud was. Ek het met 'n ferm stem gesê: "U het die verkeerde persoon. Hierdie man is onskuldig en ek sal getuig dat ek by hom was."
Die polisieman stap weg en steek sy boeie uit. Sonder woorde het hulle in hul motors geklim en weggetrek. My nuwe vriend het gebewe van angs en baie dankbaar dat ek gehelp het. Alhoewel hy nie veel Engels gepraat het nie, het hy die taal van hul gedrag verstaan, en hy het ook verstaan ​​dat ek hom gehelp het. Ek het my nuwe vriend vertel dat hy 'n goeie man was.
Word 'n bondgenoot op die toneel
Ek het hierdie man nog nooit weer gesien nie, maar die herinnering aan hierdie ervaring het my sedertdien in groot besonderhede bygebly. En ek het so goed gevoel om weg te ry dat ek kon help, maar ook hartseer vir baie mense wat nie 'n bondgenoot op die toneel het om hulle te help nie.
Ons almal kan bondgenote wees en mense van kleur help. My ouers het my geleer dat dit my verantwoordelikheid as burger van die wêreld is. En ek het probeer om ons drie kinders ook bondgenote te leer. In die woorde van my moeder: "Mis nooit 'n geleentheid om 'n swart persoon te verdedig en te help nie."