(Aangestuur vanaf Joodse Diaspora)
Bewind van die Israeliete [wysig]
Die bewind van die Israeliete in die land Israel is ingelui in ongeveer 1250 v.C. toe Josua dié gebied ingeneem het. Die Israeliete het die land Palestina binnegedring deur die Jordaan-rivier oor te steek. Hulle het die Koninkryk van Heshbon aangeval en vernietig. Dié oorwinning het hulle beheer gegee oor die grootste gedeelte van die land tussen die Arnon- en Jabbok-riviere. Kort voor hul laaste aanslag op Palestina het Moses gesterf sonder dat hy ooit die beloofde land ingegaan het (Deuteronomium 34).
Rigters en bevryders [wysig]
Die Monargie [wysig]
Die feit dat Israel vir so lank kon voortbestaan sonder 'n sentrale regering en nogtans hul vyande kon verslaan, was grootliks te danke aan die invloed van die rigters. Ná 1050 v.C. het die ondenkbare egter gebeur toe die Filistyne daarin geslaag het om die Verbondsark te buit. In dié tyd het die profeet Samuel sterk na vore getree. Hy en andere het besef dat daar net een manier was waarop die Filistyne verdryf sou kon word - en dit was deur hulle te verenig agter 'n sterk militêre leier. Die voortdurende gevaar van oorlog, die onsekerheid oor hul toekoms en hul onstabiele godsdienstige lewe het daartoe bygedra dat die Israeliete begin smag het na 'n eie identiteit en stabiliteit. Hulle het geglo dat dít net moontlik sou wees indien 'n koning of monarg (1050-920 v.C.) oor hulle aangestel sou word.
Dawid het Israel in verskeie veldslae teen die Filistyne gelei en het ook daarin geslaag om die Verbondsark weer terug te bring na Israel. Nadat hy reeds verskeie jare lank in Hebron regeer het, het hy die Jebusitiese stad Jerusalem oorwin (1000 v.C.) en tot hoofstad verklaar. Onder sy leierskap het Israel daarin geslaag om hul grondgebied uit te brei. Binne 'n paar jaar het Dawid Israel omskep tot die magtigste ryk in Palestina en Sirië. Sy Ryk het gestrek van Fenisië in die Weste tot by die Arabiese woestyn in die ooste, en van die Orontes-rivier in die noorde tot by die Golf van Akaba in die suide. Dawid se belangrikste bydrae was die vereniging van die stamme van Israel onder 'n absolute monargie.
Tydperk van die konings [wysig]
Verowering van Israel en Juda (722-597 v.C.) [wysig]
Die verbanning (597-538 v.C.) [wysig]
In 333 v.C. het Alexander die Grote van Griekeland Persië en groot dele van die destyds bekende wêreld oorwin. Die Grieke het die Jode toegelaat om hul eie staat te regeer, maar gedurende die bewind van koning Antiochus IV is die Tempel ontheilig, wat aanleiding gegee het tot die Makkabese opstand en 'n verklaring van onafhanklikheid. Vir 'n kort tydjie het Juda weer 'n onafhanklike staat geword. In 63 v.C. het die Romeinse weermag, gelei deur Titus, Jerusalem ingeneem. Die Romeine het goewerneurs aangestel om oor die Jode in die streek te heers. Hierdie goewerneurs het probeer om soveel moontlik inkomste uit die Jode te wring. Dit is gedurende dié tydperk dat Jesus Christus, die stigter van die Christelike geloof, gebore is.
In die jaar 70 nC het die Jode in opstand gekom. Hierdie opstand het uiteindelik drie jaar later geëindig toe die revolusionêre in 'n bergfort bekend as Masada vasgekeer is. Die Romeine het meer as twee jaar lank die fort probeer binneval. Meer as 1 000 mans, vroue en kinders het in die fort geskuil. Hulle het as gevolg van 'n tekort aan kos begin verhonger, maar eerder as om oor te gee, het hulle selfmoord gepleeg. Die Romeine het Juda geannekseer en tot 'n Romeinse provinsie verklaar. Toe het hulle begin om Jerusalem stelselmatig te vernietig. Hulle het ook die Tweede Tempel gesloop. In 73 het die Romeine 'n aktiewe veldtog geloods om die Jode uit hul vaderland te verdryf. Dít was die begin van die Joodse Diaspora of verstrooiing.
Ontsluit van "http://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Joodse_diaspora&oldid=1117064"	Kategorieë: Joodse geskiedenisAntropologie	Navigasie-keuseskerm