Gebrokehartsindroom 2 – hier "blok" ek!
Hierdie siekte wat so stil-stil kom nesmaak in ‘n mens se hart laat my wonder oor die rerige pyn van ons hart.
Ek dink rerig daar is menigte ma’s in hierdie wereld wat daaraan ly, dalk nie in die ergste graad wat tot onmiddelike dood ly nie, maar wel in ‘n sekere mate en wat deur die jare vererger en as mens nie halt roep nie, kan dit dalk tot jou onverklaarbare dood ly.
Miskien was ek ook verantwoordelik vir daai pyn by my eie ma – maar ek kan nie dink aan iets wat ek gedoen het wat haar so seer sou kon maak nie. Maar ja, kinders pynig ouers, dikwels heeltemal onbewustelik en dit is deel van die ouerskap proses en kinders wat grootword. Ons sien nie altyd eye to eye met mekaar nie, en daar is niks daarmee verkeerd nie.
Maar ai, ‘n mens se kind se eie seerkry kan jy maar gerus met 10x as jy sien wat dit aan ‘n ouer doen, okay ek veralgemeen alweer, dit is hoe dit met my is. As my kinders seerkry pyn ek tot in my vingerpunte, ek wil dit met alle mag in myself net regmaak vir hulle – maar nou is hulle grootmense en kan ek nie juis iets doen daaromtrent nie, ek word forseer om terug te staan, sodat hulle self hulle pyn kan definieer en deurwerk sonder my inmenging.
Dan is dit daai pyn wat kom as jy staan en toekyk hoe jou kinders oor die afgrond hel agv van hul eie keuses, en jy weet as jy nou keer gaan jy hulle eiehandig oorstoot. Daai pyn is waaragtag die ergste van alle pyne, die pyn wat jy tydens geboorte ervaar het, kom nie eens naastenby daarby nie. Dit is die tipe pyn wat jy in jou hart en siel ervaar voor jy gaan slaap, en dan staan jy op en dan is daai pyn nogsteeds deel van jou menswees – jy weet dit gaan die heeldag soos ‘n skadu saam met jou deur die dag stap – maar jy is magteloos want daar is geen pil wat daarvoor gaan werk nie.
Jy werk net om besig te bly en te hoop dat die pyn sal weggaan – maar jy bly so bewus daarvan, die fisiese pyn wat vanuit jou hart regdeur jou arms na jou vingers loop – jy voel die pyn in jou, jy is die heeltyd bewus daarvan, jou mond praat sy prate soos normaalweg, maar as die persoon oorkant jou net vir ‘n wyle tyd maak om jou in die oë te kyk, sal hulle sien jou mond en jou oë praat nie dieselfde taal nie. Die oë is nie verniet die vensters na die siel van die mens nie, die oë van ‘n mens lieg nooit nie – maar jy moet ingestel wees op “oë” om die pyn van ‘n ander daarin te kan raak te kyk.
En daarom dink ek dat daar moet talle ma’s wees wat in ‘n mate aan gebrokehartsindroom ly, want hoe anders kan dit dan nou wees as jy kinders in hierdie wereld gebring het? Stuk vir stuk breek jou hart vir hulle tot op die dag wat dit nie meer klop nie…
7 thoughts on “Gebrokehartsindroom 2”
Julie 26, 2017 at 10:51 vm
Jy som raak op. En die prentjie by jou skrywe is baie gepas. Die ma-hart wat deur ñ kind gebreek word, is nie net simbolies nie. Ek dink dit is fisies moontlik dat “sadness” ñ hart kan laat kraak. ‘Ma-hartseer’ oor haar kinders kan nie in woorde gesê word nie. En net ñ ander een wat dit ook ronddra, sien dit raak in die oë.
Julie 26, 2017 at 1:44 nm
Jy het dit ongelooflik goed beskryf…my hart was al baie kere in stukke, veral as dit by kinders kom.Nêrens is ‘n handleiding hoe om dit te beheer nie!
Julie 26, 2017 at 6:53 nm
Ja ongelukkig nerens nie, ons as “Christene” gebruik maar die Bybel as handleiding – maar dit bly steeds ‘n kwessie van “trial and error”, ongelukkig gaan dit meer kere met “error” gepaard….
Julie 26, 2017 at 2:48 nm
Jig, hierdie pos van jou bevestig net wat ek nou al jare lank weet. Ek moes baie meer met my ma gedeel en gesels het toe ek nog kon.
Dit klink cliche dalk, maar baie keer sou sy vra wat op die dees aarde is fout met my, dan sal ek net die alewige ou ding van “Ma sal nie verstaan nie” opoffer.
Ons kinders is maar vol hondebollie. Ons WIL ons eie ding doen, ons WIL NIE na ons Ma’s luister nie…
Ek is self nie ‘n ouer nie, en sal ook nooit wees nie.
So ek kan nie rerig vir jou sê ek weet hoe jy moet voel nie, die beste wat ek kan dink is dis soos om iemand vir wie jy baie lief is te sien wat met ‘n honger leeu se testicles speel.
Sterkte dame! Dalk dryf daai leeu jou kinders of kind terug na jou toe!
Julie 26, 2017 at 6:50 nm
Nee wat, dit lees erger as wat dit regtig is – dit is maar deel vd “joys of parenthood” – die oomblik wat jy jouself as ‘n toffie wil uitgee, moet jy maar bereidwillig wees om gekou te word…
Julie 27, 2017 at 11:33 nm
Jy skryf dit mooi raak, hierdie hart van n ma wat fyn en flenters gebreek word deur haar kinders. Die pyn wat jou asem wegslaan en jou woordeloos laat gryp na bo. Hulle is onnadenkend en so was ek/jy ook maar. Nou besef ons wat het ons gedoen, nou dat daardie aan ons gedoen word.
Julie 28, 2017 at 7:45 vm
true that! Ongelukkig.