Ons sou mettertyd agterkom dat die meeste ooms in ons wêreld doer duskant die Ghaapse plato net so jammer vir King Jors was. Oom Schalk was een, ook oom Tien Linde, en nog ’n paar ander ook, Gert Koester-hulle, en dis altyd as daar groot geëet word dat hulle praat van die arme man. Soos met Dingaansfees op die rivierwal, of met Krismis of Nuwejaar onder die groot bome. En ook op die basaar van die kerk met die baie pannekoeke dat hulle dit sê. Elke keer as ek vir my pa Hans vra nou hoekom hulle die man so jammer kry, sou ons hoor van hierdie King Jors wat nooit as te nimmer so lekker sal kan eet soos ons nie. King Jors moet glo tevrede wees met lawwe Engelse kos uit blikkies of uit winkels of sulke plekke. G’n skaapribbetjie en souskluitjies vir hom nie. Of ’n werfhoender Sondae in Ma se groot pot nie. Niks daarvan nie, net boeliebief uit ’n blik uit.
Dis ’n wit trein waarmee hulle ry. Al die pad van die Kaap af ry hulle, en stop oral om te groet en te waai en persentjies te kry, so by al die stasies. Hulle gaan vir lank so aanhou, ver ook, so ver soos Transvaal dalk, raai party.
Partykeer, as dit by ’n groot dorp is soos in Kimberley miskien, klim hulle af ook en ry in ’n perdekoets tot by die pawiljoen van die rugbyveld waar almal van naby af kan sien hoe lyk ’n koning as hy koek eet en tee drink. Die koningin en die prinsesse hou hulle pinkies gekrul en eet min van die baie koek op die lang tafels. Maar King Jors eet darem, seker vir hulle part ook, sê Ma-hulle.
Almal is baie bly oor die kuiery, veral Jan Smuts en die Sappe. Oom Schalk sê hy het gesien dat van die Smelters ook bly is, maar nie almal nie, wat ’n bewys is dat Smelters nie so erg is as Sappe nie.
Maar ons is nie bly nie. Ons gaan nie Kimberley toe om vir King Jors te kyk as hy koek eet nie en ons gaan ook nie stasie toe om te kyk hoe die wit trein verby ry nie. Pa Hans druk sy vinger in oom Gert Koester se gesig en vertel hom van vooraf van die kamp op Koffiefontein. Hy skaam hom in die grond in voor hy afsit stasie toe net om King Jors te sien. Van Kimberley praat hy nie eers nie. Sy oorle pa en generaal De Wet draai in hulle grafte om as so iets moet gebeur.
Oor sy dooie liggaam sal ’n kind van hierdie skool ’n Engelse koning se kop op sy bors dra, sê meneer Daantjie Dik, die onderwyser van die standerd vyfs toe Mister Fisher in ’n rooi stofwolk so in die pad wegry. Oor sy dooie liggaam sal die koning van Engeland in hierdie skool regeer. En die prinsipaal sê oor sy dooie liggaam ook, en die twee nuwe onderwysers en die juffrouens sê almal oor hulle dooie liggame ook.
Haal al daai koningkoppe van King Jors uit die koeverte en kom staan hier agter die skool in ’n ry, gebied meneer Daantjie Dik met ’n groot stem. Die standerd sesse eerste. Dan standerd vyf – dis ons, ek en Doors en Martiens en Pikkie-hulle – dan vier, drie en so tot by die heel kleinstetjies. Nader aan die bosse. Nog nader. Kom ek maak die hek oop, dan is julle mooi tussen die bosse en die hardegrasse.
Hy gaan tot drie tel, sê meneer Daantjie Dik, en dan gooi julle vir King Jors tot by die verste bosse in die rooi sand. Kyk mooi hoe doen ek dit. Nou eerste die standerd sesse, en hulle moet die kleinstetjies help.