Baie mense sal in die “Christendom” van vandag geskok wees wanneer hulle die identiteit begryp van die “HERE” wat hierdie heilige tye gegee het waarin Hy aanbid moet word. Hierdie Wese, wat Israel uit Egipte en deur die Sinai woestyn gelei het, word dikwels die “Rots” genoem in die Ou Testament (Deut. 32:4; Ps. 18:3). Die apostel Paulus skryf oor Hom in die Nuwe Testament en sê dat die Israeliete “almal dieselfde geestelike drank gedrink het, want hulle het gedrink uit die geestelike ROTS wat gevolg het” (1 Kor. 10:4). Dan identifiseer hy Hom: “... en die rots was CHRISTUS!” Dus was Jesus Christus, voordat Hy vlees geword het, die God van die Ou Testament – die “Woord” (Joh. 1:1-3, 14) wat namens God die Vader gespreek en die skeppingswerk gedoen het (Joh. 14:24; Ef. 3:9). Vir meer inligting oor hierdie onderwerp, kan u gerus skryf vir ons gratis boekie, Die God wat u kan leer ken.
Nisan (Abib) 30 1e 7e Mrt - Apr
Iyar (Ziv) 29 2e 8e Apr - Mei
Sivan 30 3e 9e Mei - Jun
Tammuz 29 4e 10e Jun - Jul
Ab 30 5e 11e Jul - Aug
Elul 29 6e 12e Aug - Sep
Tishri (Ethanim) 30 7e 1e Sep - Okt
Heshivan (Bul) 29/30 8e 2e Okt - Nov
Kislev 29/30 9e 3e Nov - Des
Tebeth 29 10e 4e Des - Jan
Shebath 30 11e 5e Jan - Feb
Adar 29/30 12e 6e Feb - Mrt
Die geskiedenisboeke verskaf bewyse dat die vroeë Kerk volgehou het om die Bybelse Feesdae te onderhou. Volgens die Encyclopaedia Britannica: “Daar is geen aanduiding in die Nuwe Testament of in die geskrifte van die eerste Apostels dat Paasfees [Easter] gehou is nie ... Die eerste Christene het voortgegaan om die Joodse Feeste te hou [d.i. GOD se Feeste] alhoewel in ’n nuwe gees, as herdenkings van gebeure wat dié feeste uitgebeeld het. So is die Pasga, met ’n nuwe betekenis daaraan toegevoeg, nl. dié van Christus as die ware Pasgalam … steeds gehou” (“Easter”, 11de uitgawe, vol. 8, bl. 828).
“Alhoewel die Christelike Kerk van die vroegste tye af al die Paasfees gehou het, ontstaan ’n ernstige geskil tussen die Christene van Joodse en dié van Heidense [nie-Joodse] afkoms oor die dag waarop dit gehou moet word, en dit lei tot ’n lang en bitter geloofstryd ... Die Joodse Christene … onderhou dit op die 14de dag van die maan[d] in die aand ... ongeag die dag van die week. Die Heidense Christene [gelei uit Rome] aan die ander kant ... verbind die eerste dag van die week met die opstanding, en hou die vorige Vrydag as herdenking van die kruisiging, ongeag die dag van die maand”.
Polycarpus, ’n dissipel van Johannes, die Evangelis [laaste van die twaalf Apostels], en biskop van Smirna, besoek Rome in 159 n.C. vir samesprekings met Anicetus, biskop van daardie bisdom, aangaande dié onderwerp. Polycarpus lê klem op die tradisie wat hy van die Apostels ontvang het om die 14de dag te onderhou. Anicetus wys egter die samesprekings van die hand. Omtrent veertig jaar later (197), is die onderwerp weer bespreek deur Victor, biskop van Rome, en Polycrates, aartsbiskop van die provinsie Asië, maar in ’n heeltemal ander gees. Daardie provinsie [wat kerke ingesluit het wat die apostel Paulus gestig het, soos Antiochië – en al die kerke geïdentifiseer in Openbaring 2 en 3 as die ware Kerk] was die enigste deel van die Christendom wat nog vasgehou het aan die “Joodse” gebruik. Victor eis dat almal die gebruik van Rome moet aanvaar. Polycrates weier botweg om Rome se gebruik te aanvaar, en voer baie gewigtige redes aan teen Rome se gebruik. Daarna verban Victor Polycrates uit die kerk, sowel as daardie Christene wat voortgaan om die [korrekte] gebruik van die Oostelike Kerk [Oos-Romeinse Ryk] te volg. Hy is egter weerhou [op advies van ander biskoppe] om die banningsbevel werklik af te dwing ... en die kerke in Asië gaan ongestoord voort met hul gebruik. Ons vind dat die Joodse gebruik van tyd tot tyd weer sterk na vore tree, maar dit seëvier nie in enige groot mate nie” (bll. 828-829).
Let op Polycrates se verstommende brief aan Rome in antwoord op die dreigement om hom uit die kerk te ban: “Op ons beurt onderhou ons die dag [Pasga] nougeset, sonder om iets by te voeg, of weg te neem, want in Asië het groot geeste gesterf wat weer sal opstaan op die dag van die Here se koms, wanneer Hy in heerlikheid uit die hemel sal kom en al Sy heiliges sal opsoek – soos Filippus ... [die apostel] Johannes ... Polycarpus ... Sagaris ... Papirius ... Melito. Hulle almal het die veertiende dag van die maand onderhou as die begin van die Pasgafees, volgens die Evangelie, sonder om in die geringste mate af te wyk, maar volgens die reël van die geloof. Laastens het ook ek, die geringste van julle almal, gehandel volgens die tradisie van my familie ... want sewe van hulle was biskoppe en ek is die agtste, en my familie het altyd die dag gehou wanneer die mense die suurdeeg uitsit. Ek, my vriende, nadat ek 65 jaar in die diens van die Here gestaan het, en met Christene van oor die hele wêreld gepraat het, en sorgvuldig die Heilige Skrif ondersoek het, is nie bang vir dreigemente nie. Beter mense as ek het gesê [aanhaling uit Hand. 5:29]: “Ons moet God meer gehoorsaam wees as die mense” [soos aangehaal deur Eusebius, The History of the Church, boek 5, hoofstuk 24, vertaal deur G.A. Williamson, 1965, bl. 231).
In dieselfde brief verduidelik Paulus wat die doel van sy bediening was: “Ek moet aan almal bekend maak hoe God, die Skepper van alle dinge, nou sy verborge PLAN uitvoer nadat Hy dit deur al die eeue geheim laat bly het ... soos Hy Hom van ewigheid af al VOORGENEEM het om dit deur Christus Jesus, ons Here, tot uitvoering te bring” (Ef. 3:9-11, NV).
Onthou, nadat ons gedoop is, moet ons nie net die suurdeeg van sonde uit ons lewens weer nie, maar ons moet ook leef volgens die “ongesuurde brood van reinheid en waarheid”. Maar wat is waarheid? Dawid sê aan God: “U wet is waarheid ... al u gebooie is waarheid ... die hele inhoud van u woord is waarheid” (Ps. 119:142, 151, 160). In gebed tot die Vader, uiter Christus dieselfde woorde: “U woord is die waarheid” (Joh. 17:17). Ons moet inderdaad leef van elke woord van die Skrif (Matt. 4:4). Verder, Jesus is die Lewende Woord (Joh. 1:1-3, 14), en Hy sê dat Hy die “weg en die waarheid en die lewe” is (Joh. 14:6). Dus moet ons Christus volg, uit die sonde wat ons omring, deur middel van die Skrif.
Petrus praat van hierdie wonderlike beloftes van God in 2 Petrus 1:4: “... sodat julle daardeur deelgenote kan word van die GODDELIKE NATUUR”. God plaas inderdaad deur die krag van die Heilige Gees Sy eie natuur – Sy goddelike karakter – in ons soos ons met Hom wandel en algaande geestelik groei. Ons moet ook meld dat, ten spyte van die idees van hoofstroom Christendom wat buite die Kerk van die Apostels ontwikkel het, die Heilige Gees nie ’n derde persoon in die Godheid is nie. God is nie ’n drie-eenheid nie. Inderwaarheid is die Heilige Gees die denke, natuur en lewe wat die Vader en die Seun deel – dis eintlik die krag waarvolgens Hulle doen en handel (skryf gerus vir ons gratis boekie, Die God wat u kan leer ken).
Wat sou dit dan beteken? Wanneer ons in ag neem dat Christus die “eersteling geword [het] van die wat ontslaap het” (1 Kor. 15:20), asook die “Eersgeborene uit die dode” (Kol. 1:18; Op. 1:5) en die “Eersgeborene ... onder baie broeders” is (Rom. 8:29), dan is dit duidelik. Jesus Christus was die ware beweegoffer! Ná Sy opstanding moes Hy, as Hoëpriester, die bloed van die Sy offerande aan die Vader aanbied in die hemelse Tempel (verwys Heb. 9:6-7; 21-26) om “aanvaar” te word namens ons as die “eerstelinge” of “eerste vrugte”. Sonder Christus se offerande en Sy voortdurende diens as Hoëpriester, sou daar geen verdere “geborenes” of “vrugte” kon wees nie.
Ons moenie vergeet dat die verskriklikste tyd van oorlog, chaos en wêreldomwenteling nog voorlê nie! Let op dié geïnspireerde profesie in die boek van Joël: “Blaas die basuin op Sion, en blaas alarm op my heilige berg! Laat al die inwoners van die land bewe, want die dag van die Here kom, want hy is naby – ’n dag van duisternis en donkerheid, ’n dag van wolke en wolkenag; soos die môreskemering, uitgesprei oor die berge, kom ’n talryke en magtige volk, wat van oudsher sy gelyke nie gehad het nie en dit hierna ook nie sal hê … nie ... Voor hulle bewe die aarde, sidder die hemel; die son en die maan word swart, en die sterre trek hulle glans in. En die Here verhef sy stem voor sy leërmag uit; want geweldig groot is sy leër, ja, magtig die uitvoerder van sy woord. Want die dag van die Here is groot en uitermate vreeslik, en wie kan dit verdra?” (Joël 2:1-11). Trompetgeskal kondig dus hier aan dat die “dag van die Here” naby is!
Dit is verbysterend en wonderlik! Met Christus se wederkoms sal diegene wat die Heilige Gees van God het, verander van swak, vlees-en-bloed mense na goddelike, onsterflike geestelike wesens met dieselfde heerlikheid en voorkoms as ons Verlosser, Jesus Christus (1 Kor. 15:45, 49; Rom. 8:11; 1 Joh. 3:2). Dan sal ons ten volle verheerlikte “kinders van God, ... kinders van die opstanding” wees (Luk. 20:36) en “heeltemal vervul word met die volheid van God” (Ef. 3:19, NV).
Dit blyk dat die nie-Joodse Christene veroordeel is omdat hulle OP hierdie spesifieke tye geëet en gedrink het. Verskeie Bybelverklaarders gee toe dat Paulus in die boek van Kolossense waarsku teen ’n vals leerstelling bekend as Gnostisisme – ’n mengsel van Joodse en Heidense filosofieë wat geleer het dat die vlees en fisieke plesiere boos is. Paulus verwys na hul asketiese regulasies as “raak nie, smaak nie, roer nie aan nie” (vers 21). Hy noem ook hulle vals “behae ... in nederigheid en verering van die engele” (vers 18). Paulus is beslis nie hier besig om GOD se Feeste aan te val nie, maar wel die “gebooie en leringe van MENSE” (vers 22).
Professor Troy Martin skryf in sy Journal of Biblical Literature: “Hierdie Christelike gebruike mag die skaduwee behels en hulle word nie negatief gestel nie, behalwe deur die teenstanders daarvan ... Dit is in die teenwoordige tyd gestel en bevestig dat hierdie dinge TANS wel skaduwees is ... Die teks gee ’n TEEN­WOORDIGE, alhoewel tydelike, geldigheid aan die skaduwees” (Somer 1995, bl. 249).
Nou wat sê Paulus dan hier? Professor Martin verduidelik dat die woord “behoort” eintlik die verkeerde woord was om te gebruik (bll. 252-253). As voorbeeld verwys hy na 1 Korintiërs 10:24: “Laat niemand sy eie voordeel soek nie, maar elkeen die voordeel van ’n ander”. ’n Mens verstaan dat die tweede deel van die sin wel so moet lees: “maar [laat] elkeen die voordeel [soek] van ’n ander”. Kolossense 2:16-17 is baie dieselfde: “Laat niemand julle dan oordeel in [hoe julle die Feeste onderhou nie] ... maar [laat] die liggaam van Christus [oordeel]”. Hoe om ’n “Fees of nuwe maan of Sabbat te hou”, word dus nie deur kritici van buite bepaal nie, maar deur die Kerk, wat deur Christus gelei word.