Suid Afrika - Jou misdaad storie - Page 3 - Stormfront
06-27-2006, 03:28 AM #21
Die AK 47 steeds 'n dodelike gunsteling
New York. – Die AK47-aanvalsgeweer sal vir minstens die volgende 20 jaar die wêreld se gunstelingmoordwapen in konflikgebiede bly, lui 'n studie wat gister bekend gemaak is.
Die rede vir dié voorspelling is die swak regulering van dié wapen se vervaardiging.
Volgens 'n Control Arms Campaign-verslag is tot 70 miljoen AK 47's en variasies daarvan tans in die wêreld in omloop.
Minstens 82 lande se staatsarsenale word by dié syfer ingesluit.
AK 47's word gebruik om "te moor, vermink, verkrag, mishandel en te martel, " lui die verslag.
06-27-2006, 03:30 AM #22
Mense moet méér kla oor misdaad, swaai Nqakula nou om
KAAPSTAD. – Eintlik wil hy hê mense moet meer kla oor misdaad, het die minister van veiligheid en sekuriteit, mnr. Charles Nqakula, gister by monde van 'n woordvoerder gesê na aanleiding van die voortslepende kritiek op sy uitlating in die parlement dat mense wat kla oor misdaad die land moet verlaat.
Nqakula het gister op 'n ander snaar getokkel en gesê daar moet groter interaksie tussen die publiek en die polisie wees.
"Mense moenie stilbly oor misdaad nie. Dit kan help dat ons misdaad stop," het Nqakula volgens 'n woordvoerder, mnr. Hangwani Mulaudzi, gesê.
Hy het opnuut beklemtoon dat sy uitlating oor klaers wat moet skoert, gerig was op drie LP's van opposisiepartye, mnre. Roy Jankielsohn (DA), Ryno King (DA) en Pieter Groenewald (VF+).
"Hieroor het hy nie berou nie en het hy nooit gesê hy is jammer nie.
"Al waaroor die minister spyt is, is dat die media die verkeerde indruk geskep het oor die hele kwessie.
"Wat hy gesê het, is gesê uit ergenis teenoor die drie lede omdat hulle altyd negatief oor die polisie is. Dit was nooit gerig op die breë Suid-Afrikaanse publiek nie," het Mulaudzi gesê.
Volgens hom het Nqakula wél erken dat misdaad buite bedwang is, maar dat "alles moontlik gedoen word om dit onder beheer te kry".
Mulaudzi het verder gesê hulle vorder tans goed met hul doelwit om misdaad met tussen 7% en 10% per jaar te laat afneem.
"Dít sal gesien word wanneer die misdaadstatistieke in September bekend gemaak word."
Die DA en VF+ het gister albei gereageer op Nqakula se opmerking van berou.
"Nqakula moet nie net berou toon nie, maar moet alle Suid-Afrikaners en slagoffers van misdaad om verskoning vra," het Groenewald gesê na aanleiding van 'n berig in Rapport.
"As LP verteenwoordig ek kiesers van Suid-Afrika in die parlement.
"As Nqakula sê ek moet die land verlaat omdat ek oor misdaad kla, beteken dit dat hy vir al die kiesers wat ek verteenwoordig, ook sê dat hulle die land moet verlaat."
Die VF+ verwelkom dat navorsers moontlik gevra gaan word om vas te stel waarom roof met soveel moord en geweld gepaard gaan.
Jankielsohn het op sy beurt gesê hulle neem kennis van die minister se "halfhartige verskoning".
"Die minister moet besef hy is die politieke hoof van die polisie. Dis sy werk om die stryd teen misdaad te léi. As jy egter nie besef die woord leierskap behels ook verantwoordelikheid en verantwoordbaarheid nie, kan jy nie 'n leier wees nie. Daarom moet die minister Suid-Afrika 'n guns bewys en emigeer van sy ministerie."
06-27-2006, 03:38 AM #23
VS-boer kry 52 skape met afgesnyde kele
'n BOER van die distrik Heilbron het derduisende rande se skade gely toe 116 skape van sy plaas gesteel en 52 van die diere se kele wreed afgesny is.
Mnr. Francois Hattingh van die plaas Leeulaagte en van sy werkers het die meeste van sy vrekgemaakte skape, met hul kele halfpad afgesny, op pad na die woonbuurt Thiritona gekry.
Altesaam 66 groot skape en 50 lammers is op die plaas Leeulaagte gesteel.
"Ek en die werkers het Vrydagoggend my vee deurgery en alles op die plaas nagegaan. Ek het die vee getel en agtergekom daar is skape weg. Ons het op 'n skaap waarvan die keel halfpad afgesny was, afgekom," sê Hattingh.
"Ek moes dié skaap self van kant maak.
"Ons het die spoor van die skape, van waar hulle gesteel was, gevolg. Die kampe se drade was geknip. Die diewe het dus nie padlangs geloop nie. Die spoor het ons na Thiritona gelei.
"Op pad daarheen het ons die 50 lammers en 2 groot skape dood aangetref. 'n Ent verder het ons 28 van die skape gekry waar hulle vasgemaak was. Nagenoeg 36 is nog nie opgespoor nie."
"Die afgelope 10 jaar is sowat 1 000 skape van my gesteel. Hierdie verlies is tot dusver die grootste, omdat die meeste skape dié keer op een slag gesteel is.
"Dis 'n slegte ervaring wat 'n mens moet deurmaak."
Insp. Sakkie Mynhardt, bevelvoerder van die veediefstal-eenheid van die polisie op Heilbron, sê daar is nog geen verdagtes nie, maar die saak word ondersoek.
06-27-2006, 03:40 AM #24
Kontrakteur verdwyn glo; los pad in N-Kaap net so
MODDERRIVIER. – Die werkers is glo nie vir die laaste week wat hulle gewerk het, betaal nie, die hope gruis en grond, dromme vol teer en sowat 1 500 sakkies sement lê en wag, maar alle werk aan die pad is gestaak.
Toe boere en die personeel van Griekwaland-Wes-koöperasie (GWK) op Modderrivier buite Kimberley hul oë uitvee, is die kort stukkie pad van sowat 1,6 km voor die koöperasie wat glo geteer moes word, steeds gesluit, die werkers is weg en niemand weet wie die kontrakteur is nie.
'n Kontrak is glo teen sowat R10 miljoen toegeken.
Mnr. Derick Payne, bestuurder van GWK se handelstak op Modderrivier, sê daar is met hom onderhandel om die sement in 'n pakhuis van die koöperasie en die grond, gruis en dromme vol teer op 'n terrein van die koöperasie te berg.
Die ooreenkoms was dat die twee ingange van die koöperasie in ruil hiervoor geteer sou word.
Die werk sou teen dié tyd reeds voltooi wees.
Die werkers is weg en niemand weet van die projek nie.
Payne het by die Frances Baard-distrikmunisipaliteit en die Sol Plaatje-munisipaliteit (Groter Kimberley) navraag gedoen, maar gehoor dit is nie een van hul projekte nie.
Die pad is toe oopgemaak en die sloot toegestoot sodat boere dit kan gebruik om hul oeste af te lewer.
Weerskante van die pad waaraan gewerk is, is smal paadjies gemaak om op te ry, maar dit is nie geskik vir vragmotors nie.
Mnr. Albie Müller, GWK se direkteur vir dié gebied, sê die werkers moes die werk glo met die hand doen en sou glo die gruis met kruiwaens aanry.
Hy sê gate in nasionale paaie kry nie aandag nie, maar hier word geld só in die water gegooi. "Iewers stink iets."
06-27-2006, 03:43 AM #25
Minister moet padgee
Die DA neem kennis van die halfhartige verskoning van die minister van veiligheid en sekuriteit, mnr. Charles Nqukula, eergister in Rapport, oor sy "neulkous"-opmerking en ook sy erkenning dat misdaad 'n groot bron van kommer is.
Maar Woensdag (21 Junie) het die minister weer sy ongeskiktheid vir 'n uitvoerende pos blootgelê toe ek hom in die parlement gevra het of hy homself daartoe sal verbind om die veiligheid en sekuriteit van alle Suid-Afrikaners voor sy ander (buitelandse) verpligtinge te plaas.
Eerder as om eenvoudig te antwoord, "Ja, natuurlik sal ek," het hy gesê: "Die polisie doen polisiëring en die minister is in beheer van die ministerie. Die minister is nie 'n polisiemens wat uitgaan en polisiewerk op grondvlak doen nie . . . anders sal ons 'n situasie hê waar al die uitvoerende hoofde in politiek en besigheid moet sit en die werk doen wat die mense onder hulle veronderstel is om te doen."
Sy reaksie is 'n skandelike ontwyking. Die minister sukkel skynbaar om die betekenis van die woord "verantwoordelikheid" en "aanspreeklikheid" te begryp. Enige lid van 'n uitvoerende liggaam is verantwoordelik vir die vertoning van sy ondergeskiktes en verantwoordbaar aan iemand. In die minister se geval is hy verantwoordelik vir die polisie en verantwoordbaar aan al die mense van Suid-Afrika, sowel vir sy vertoning as vir die vertoning van die polisie.
Die minister moet besef hy is die politieke hoof van die SAPD. Dit is sy werk om die stryd teen misdaad in Suid-Afrika te lei. Die definisie van die woord "leierskap" sluit egter die woorde "verantwoordelikheid" en "verantwoordbaarheid" in, en as jy hierdie woorde nie verstaan nie, kan jy nie 'n leier wees nie – dit is hoekom die minister Suid-Afrika 'n guns moet bewys en uit sy ministerie moet padgee.
Roy Jankielsohn, DA-LP
Posbus 15, Kaapstad
06-30-2006, 02:00 AM #26
Nie gedink ons gaan die nag oorleef nie . . .
Op Vryheidsdag het hulle gekom. Vroeg, net na twee die nag, het ons wakker geword van vier gewapende rowers met flitse om ons bed. Die skok en verbystering kan jy aan niemand beskryf nie.
Voor ons tot verhaal kon kom, is ek en my vrou met ons hande agter ons rug vasgemaak en ons voete ook. 'n Pistool is in my mond gedruk en gedreig om my dood te maak as ek iets probeer.
My 12-jarige dogter het in haar kamer probeer om skelm 'n oproep om hulp te maak op haar selfoon, maar sy is gegryp voor sy dit kon doen.
Saam is ons op die bed gegooi, vasgemaak. My seun wat in sy kamer geslaap het, is ook vasgemaak en op die vloer neergegooi.
Vir amper drie ure, wat soos 'n leeftyd gevoel het, was ons gekonfronteer. Op 'n stadium het hulle gedreig om my dogter met 'n skroewedraaier te steek as ek nie my selfoon vir hulle gee nie. Die huis is omtrent weggedra en kort-kort is ons weer gedreig vir geld.
Geen mens wat nie dit beleef het sal besef hoe dit voel om so magteloos te voel nie. Ek het nie geweet of my seun in sy kamer nog leef nie en op 'n stadium het hulle my na 'n ander kamer gesleep weg van my vrou en dogter. Verkragting het deur my gedagtes geflits, maar daar was absoluut niks wat ek kon doen nie.
Lappe is in my mond geprop sodat ek amper nie kon asem kry nie. Ek het gedink ons gaan nie die nag oorleef nie. Na ongeveer 2 ure het een my gedreig vir die motor se sleutels want hulle wou die voertuig ook vat. In die proses het die voertuig se alarm afgegaan en ek is gedwing om dit af te sit.
Teen ongeveer halfvyf die oggend het alles skielik stil geword. Ek was nog steeds in 'n ander vertrek vasgemaak en het nie geweet of die res van my gesin nog leef of verkrag is nie.
Die volgende oomblik het my dogtertjie in die kamer ingekom. Sy het dit reggekry om haar voete los te kry. Sy het deur die venster geloer en gesien my voertuig is weg en besef hulle het weggekom. Sy het toe na my seun se kamer gehardloop om te kyk waar hy is.
Deur die genade het hy nog geleef en sy het hom losgemaak. Ek het intussen van die bed afgerol en op die vloer geseil na die kamer waar my vrou was.
Dank die Here hulle is nie verkrag nie en was net baie geskok. Ons het die polisie gekontak en hulle was binne 'n paar minute daar.
Vandeesweek lees ek in die Beeld van die skietery in Johannesburg waarin 'n paar polisielede dood is en ek beleef weer die vrees en skok. Binne dae lees ek van Kurt Darren se ondervinding en weereens was die manier van optree deur die rowers dieselfde.
Elke aand sluit ek ons toe in ons tronk. Alarms en nagligte is aan die orde van die dag en steeds lê ek wakker want hulle het geen respek vir al hierdie hulpmiddels nie. Ek mag nie eers skiet sonder om tien maal te dink nie, maak nie saak of hy binne my huis is en my lewe in gevaar is nie. Hulle het my vuurwapen ook geroof en om dit te vervang lê n proses voor waarvoor ek half nie kans sien nie.
Vanoggend op pad werk toe vat dit my 'n leeftyd om alarm af te sit, al wat 'n slot, veiligheidshek ens. oop te sluit en uit my eie tronk te kom.
Die polisie het kort na die gebeure baie besoek afgelê by ons en volgens hulle is een al gevang, maar alles is nou doodstil.
Ernst Schutte, Vereeniging.
06-30-2006, 02:02 AM #27
Diaken beroof tydens huisbesoek
Ek was in 2000 'n diaken by 'n NG-gemeente in Kempton Park.
Op 31 Augustus 2000 was ek op huisbesoek by 'n gesin en die man se ma. Dit was ongeveer 18:20. Ek het klaargemaak om te vertrek, die dogter was besig op die telefoon om met haar vriend te praat, die ma was in die kombuis doenig, die pa, die jongste seun en ek was in die sitkamer, Egoli was aan.
Terwyl ons nog sit en gesels het 'n man die huis ingestap, reguit na die dogter gegaan, die foon uit haar hand geruk en haar teen die kop geklap. Ons was beveel om op die grond te gaan lê, die hele tyd het die man sy vuurwapen reggehou vir moontlike gebruik, of dit gelaai was weet ek tot vandag nog nie.
Intussen het nog mans ingekom, die huis deurgegaan en die vrou ook na die sitkamer gedwing om op die grond te lê. Ons hande was met draadhangers agter ons rug vasgemaak en intussen het die bende die huis deurgegaan om goed uit te dra. Ons is van persoonlike besittings beroof en omstreeks 18:45 het die bende skielik die huis verlaat.
Na 'n ruk het sirenes die stilte gebreek, redding was oppad. Die jongste seun het toe tydens die rooftog by die huis aangekom, die voordeur was op 'n skrefie oop en hy het ons op die grond sien lê.
Hy het toe om die huis geloop om te kyk wat aangaan. Toe hy by die agterdeur kom het een van die bendelede daar gestaan, hy wou weet wat die seun soek. Die seun het gemaak of hy niks weet nie en het gevra waar die mense is.
Die man het geantwoord hulle is in die huis, hy kan maar inkom.
Die seun het geantwoord dat hy later sal terugkom, het die perseel verlaat en die polisie by die bure gaan bel.
Dieselfde aand is meeste van die bendelede gevang en ons persoonlike besittings is teruggekry.
Ek het sedertdien vir die polisie en verkeersdepartement van Kempton Park net agting en bewondering, want dis nie die eerste keer wat hulle diens flink was nie.
Hennie Engelbrecht, Meyerton
07-05-2006, 03:43 AM #28
'Bo 'n land met die dood vervuld'
By die garage waar ek gereeld brandstof inneem, is daar deurlopend baie drukte. Met druk tye staan daar tientalle motors op 'n bepaalde tydstip. Daar is ook 'n kafee en toilette. Dit is dus 'n plek waar daar baie bedrywigheid is. Daarom trek ek gereeld my geld daar by 'n kitsbank.
Die kitsbank is ingebou in die muur van die garage, met glasafskortings aan die regterkant en aan die rugkant. As jy in die hokkie staan om geld te trek, is jy dus aan drie kante vasgekeer. Net die ingang links is oop.
Een wintersaand, op 'n Vrydag, net na sononder, gaan trek ek daar geld terwyl die petroljoggie my motor bedien. Tussen die kitsbank en die petrolpompe staan daar 'n lang afleweringstenk van 'n bekende brandstofmaatskappy wat brandstof landswyd aan garages voorsien. Hy hewel brandstof oor na die opgaartenks van die betrokke garage, dus is die kitsbank ietwat afgeskerm van die mense wat daar brandstof inneem.
Die man wat die brandstof van die hoë, lang tenk oortap, staan daar naby die kitsbank met gevoude arms. Toe ek in die kitsbankhokkie is, my kaart ingedruk het en my kodeommer pas ingetik het, staan daar plotseling 'n man langs my, en agter my skuif een in wat 'n mes of pistool in my ribbes reg agter my hart druk en my arms agter my rug vasgryp.
Vir my het dit gevoel na 'n skerp mes. Die man voor my praat sag en rustig. Hy waarsku my beleefd om niks te doen nie, nie op of rond te kyk nie, om nie om hulp te roep nie en my nie teen te sit nie. Ek gehoorsaam hom. Hy trek R1000,00 en gee my kaart ewe beleefd terug. Weer waarsku hy my om stil te bly staan, nie rond te kyk nie en my mond te hou. Hy sit my kruk, waarsonder ek nie kan loop nie, ver buite my bereik. Ek hoor hulle wegjaag.
Niemand van die tientalle mense in my onmiddellike omgewing het iets gemerk nie, ook nie my vrou wat in ons motor bly sit het nie, behalwe die man wat die brandstof oorhewel uit die brandstofmaatskappy se tenk.
Hy kom na my toe en maak verskoning dat hy my nie gehelp het nie, want sê hy, as hy my sou help, het hulle vir my of vir hom of ons albei dalk doodgemaak. Hy het wel die registrasienommer van die rowers se motor afgeskryf, maar dit het later niks opgelewer nie.
Wat het hierdie episode aan my gedoen? Dit het my skielik weer met baie meer begip en hartseer laat dink aan my begaafde en intelligente kinders, musikante, wat die land verlaat het omdat hulle eers rot en kaal besteel is, hulle klere, hulle bussie en al hulle duur musiekinstrumente, wat hulle werkloos gelaat het.
Dit het my itens laat terugdink aan my skoondogter se hoog bejaarde ouma-weduwee wat wreed vermoor is, deur versmoring, sonder dat die moordenaar ooit opgespoor is. Dit het my laat terugdink aan Gerhard, 'n vriend, 'n geleerde en kunstig begaafde man, wat alleen siek tuis gelê het en verwurg is in sy siekbed.
Maar veral het hierdie episode my laat dink aan die slotverse in N.P. van Wyk Louw se gedig Arend. Daardie arend sit "bo 'n land met die dood vervuld." Dan word daar van hom in die slotkoeplet gesê:
alleen en ver hou hy sy fees,
en waar hy ver is, heers sy wye vrees.
Die vrees wat agterbly en oral om jou is, dag en nag, tussen tientalle ander mense rondom en byna teenaan jou, die vrees wat 'n groot sterk man 'n paar meter van jou af so verlam dat hy jou nie durf help nie, die vrees wat deur misdadigers uitgebuit word, omdat hulle weet almal vrees hulle, dit is die ergste van alles, nie die R1000,00 wat jy kwyt is nie.
TT Cloete, Potchefstroom
07-05-2006, 03:45 AM #29
Ek skree as iemand weer sê ek was gelukkig
Ek kan skaars glo dat dit al tien dae gelede is dat ons huis binnegeval is deur drie gewapende rowers en ons lewens handomkeer verander het.
Ek weet nie juis wat dit gaan help om die storie vir Beeld te stuur nie, maar miskien is die pen tog magtiger as die swaard (of die AK 47 of die gesteelde 9mm).
Dit is myns insiens die sosiale gewete van 'n gemeenskap of nasie wat die houding en gedrag van sy mense meer beinvloed as die mees omvattende menseregte handves. Voorts, as hierdie regte van 'n burger nie beskerm kan word, omdat die wet nie afgedwing word vir watter rede ook al nie, is daar tog nie veel hoop vir die welsyn van die gemeenskap nie.
Ek gaan nie eers probeer om die intense vrees tydens die drie uur lange roof te probeer beskryf nie. Genoeg om te sê dat ek uitdrukkings soos my tande klap van vrees, my hart het amper gaan staan, bewe van vrees, my bevuil van vrees nou letterlik verstaan.
Genoeg om te sê dat ek nou weet hoe 'n gesukkel dit is om te probeer werk as konsentrasie en aandag ingekort is. Om nie te kan slaap nie, want ek is te bang. Om my wêreld (verder) te verklein in fisiese en emosionele opsigte, want ons kan nie meer op die stoep sit nie, ons is te bang om saans laat uit te bly, ek is te bang om verby die plakkerskamp te ry om by my perd uit te kom, ek is te bang om te gaan inkopies doen.
Selfs die huis is kleiner, want al die areas word nou afgeskort en afgesluit. Saans slaap ons nou in 'n hok. Die klein goedjies wat betekenis aan ons lewens verleen het, is ontneem, want ons is te bang om musiek te luister, want net-nou hoor ons nie die rowers nie. Ons is te bang om buite met ons honde te speel, want net-nou oorval die rowers ons, omdat ons nie op ons hoede is nie. Ensovoorts.
Ons is nie geskiet en ek is nie verkrag nie.
As een iemand nog weer vir my sê ons het rede om dankbaar te wees, gaan ek skree. Ja, ons was gelukkig (?), ja, dank die hemele ons liggaamlike en fisiologiese integriteit is intakt, maar, die groot máár, hierdie roof moes nie gebeur het nie.
Ja, ek is nie onnosel nie en weet geweld gebeur orals, maar die frekwensie en intensiteit is tog seker ook 'n bepalende faktor, so ook wetstoepassing, straf en soos ek reeds gesê het, die houding van die gemeenskap teenoor geweld.
Ek is siek en sat om heeltyd die haglikheid van die situasie te moet rasionaliseer en intellektualiseer. Ek is siek en sat om my te moet onderwerp aan 'n filosofie van geweld. 'n Fatalisme wat dikteer dat solank jou woning beter beveilig is as die bure s'n, die rowers eerder jou buurman sal beetkry.
'n Rubriekskrywer in 'n Sondagkoerant het geskryf dit is hoog tyd dat die straf die oortreding moet pas. Hoe waar is dit nie, maar die regering weier om in die basiese behoeftes van sy burgers te voorsien (verwys maar net na die uitlatinge van die minister van veiligheid).
Hierdie roof het my persepsie van die wêreld, my wêreld, verander. Ek moes besef my plek in die wêreld is nie sekuur nie, ek is nie veilig nie en dat niemand juis omgee of ek veilig is of nie.
Ek moes besef dat ek op myself aangewese is en nie na die staat kan kyk om sy kontrak met my na te kom nie.
Die polisie het probeer help. Die ondersoekbeampte van ons saak se papierwerk is legio en dit wil vir ons lyk of dit belangriker is om die administrasie op datum te hou eerder as om die rowers vas te trek.
Organisasie en binne-departementele kommunikasie in die polisiemag bestaan in my opinie nie: drie dae nadat ons beroof is, het dieselfde bende 'n ander eenheid in die kompleks oorval. Die saak word ondersoek deur 'n ander speurder van dieselfde polisiestasie wat ons saak ondersoek, maar hulle het klaarblyklik nie geweet dat hulle dieselfde bende ondersoek, totdat ons hulle ingelig het nie.
In Desember 2005 is by ons kar ingebreek. In April 2006 is ons kar gesteel en Junie 2006 is ons slagoffers van 'n gewapende roof by ons huis. En so gaan dinge maar aan. Ons is vasgebind, gemuilband, gedreig met die dood, verniel en beroof. Iemand anders word (weer) verkrag, geskiet en gekaap. Die wie nog nie beetgekry is nie, se rower lê en wag. Dit is net 'n kwessie van tyd voor die volgende slagoffer sy storie vertel (as hy of sy sou oorleef).
Nou doen ons skadebepaling. Ons probeer tred hou met die eise van ons alledaagse gewelddadige bestaan. Ons probeer kop bo water hou, en die hemel hoor my, sodra ek asem geskep het, skud ek die stof van hierde kontinent van my voete af en hoop om nooit weer terug te keer nie.
Ek krepeer eerder in vrede as in vrees.
Antoinette Bekker, Randparkrif
07-05-2006, 03:46 AM #30
Rooftog laat 'n permanente letsel
'n Maandagaand net na agt uur die aand in my plattelandse apteek. Ek handel my administrasie af vir die dag en my 12- jarige seun doen navorsing vir 'n skoolprojek op my rekenaar.
Die gebeure speel af in Standerton waar ek die apteek vir 11 jaar gehad het.
Vyf mans, almal gewapen, kom in, druk my grond toe, dreig om ons te skiet. Ek besef dis 'n rooftog en probeer die mans kalm hou deur hulle te verseker ons sal ons samewerking gee. Hulle maak die deure van die apteek toe, dwing my na die toilet waar ek op my knieë staan met 'n pistool teen my kop. My twaalfjarige seun Nico word apart van my gehou, die loop van 'n wapen in sy neus opgedruk en geterroriseer.
Die rowers neem hulle tyd, sowat 20 minute en vat wat hulle wil.
Die rooftog was een van sowat sewentien in 'n kort tydperk in Standerton gedurende daardie tyd. Dank Vader ons het oorleef om dit te vertel. Die gebeure het egter 'n permanente letsel op my gelaat.
Die polisie se patetiese poging om die saak te ondersoek na ek 'n hele bohaai gemaak het tot in Pretoria, het egter niks opgelewer nie.
Vandag sit ek in Amerika, die twaalfjarige seun is oor minder as 'n jaar "aerospace"-ingenieur en ek na 'n paar eksamens 'n apteker in die VSA. Ons is gelukkig maar verlang na die tye toe die land nie so vertrap is deur misdaad nie.