En so kan mens vir ure aangaan. Daar was nie destyds persvryheid nie. As jy die absolute waarheid wou verkondig moes jy jou wend tot die alternatiewe pers – soos byvoorbeeld die Vrye Weekblad. Daar was ander ook maar dit was die Vrye Weekblad wat die bestaan van moordbendes in die polisie onder die publiek se aandag gebring het. En aan die begin was dit juis die Afrikaanse pers wat die ergste kritiek teenoor die Vrye Weekblad geopenbaar het. Maar dit was omdat hulle die regering van die dag slaafs gedien het. Ons het ook gerieflikheidshalwe vergeet hoe die Vrye Weekblad sy deure moes sluit; die finansiële uitgawes aan die vele hofsake het sy tol geëis. Veel later moes ons by wyse van die amnestieverhore verneem dat dit wél alles die waarheid was.
Dus het hierdie hele onthulling my nie verbaas nie. Van ’n regering wat absoluut geen respek vir sy burgers gehad het nie, wat ’n groot deel van die bevolking onderdruk het met drakoniese wette, wat joernaliste gemuilband en in die tronk gestop het, mense vermoor het, kan jy enigiets verwag!
Aan die adres van diegene wat vra, hoekom nou?: Hoekom nié nou nie?! Wil julle soos die apartheidsregering van destyds vir mense kom sê wanneer hulle wat moet skryf? Jy kan oor die geskiedenis enige tyd skryf. Daarom skryf ons, 116 jaar na die afloop van die Anglo-Boereoorlog, steeds daaroor.
Daardie tyd het kinders vir al wat ‘n mens in die straat gewaai, iets wat jy nie vandag al te dikwels sien nie. En almal het die oom geken. Hy was immers die man van die doodsklub. Hy was nie ‘n baie oorvriendelike mens nie maar hy het darem altyd terug gewaai.
Ek het nooit geweet wat sy van was nie maar my neef, Eugene, het my gehelp daarmee. Hy was ‘n Wolmarans. En die baie vriendelike Irma van AVBOB op Oudtshoorn was so gaaf om sy begrafnisbrief vir my aan te stuur. In sy laaste dae was hy ‘n inwoner van Helen Bellinganhof Tehuis vir Bejaardes.