So Many Tales Untold: Eloquent Silences in the Old English Canon - Artikels - 2022
Middeleeuse Engelse studies, vol. 8 (2000)
Samevatting: Onlangs gepubliseerde studies in die vroeë geskiedenis van Brittanje is geneig om die kompleksiteit te beklemtoon van wat gebeur het tussen die einde van die Romeinse oorheersing net ná 400 en die Normandiese verowering in 1066. Groot transformasies van kultuur het gepaard gegaan met groot dade van geweld. Hele volke is vernietig en het net stilte gelaat. Soms word die literatuur uit die Oud-Engelse periode gelees teen 'n te eenvoudige historiese raamwerk, grootliks gebaseer op Bede. Dit is belangrik om te onthou hoe uitsonderlik die oorlewende rekord is, hetsy dokumentêr of literêr, en hoeveel verhale en name vir ewig verlore gegaan het. Die uitsluiting van die Keltiese kant van die Britse geskiedenis en kultuur is slegs een voorbeeld. Die onlangse spanning oor hoe sterk 'n invloed die viking en Deense invalle gehad het, dui ook daarop dat die 10de-eeuse kloosterherlewing 'n kulturele en politieke dimensie het wat onderliggend is aan die oorlewende tekste van die Ou Engelse poësie. Die talle stiltes verryk ons ​​leeswerk van die tekste wat oorleef het.
Waar is daardie perd nou? Waar is daardie mans? Waar is die skatker?
Waar is die huis van die fees? Waar is die saal se herrie?
Ai, helder koppie! Ai, verbrande vegter!
Ai, trotse prins! Hoe daardie tyd verby is,
donker onder die stuur van die nag, asof dit nog nooit was nie!
Daar staan ​​in die plek van stoere tes
'n hoë muur ...
Daardie lyne van die Swerwer in die vertaling van professor Alexander dien om ons te herinner aan die waarde van geheue en die 'toringmuur' van die vergetelheid wat alle menslike werklikhede bedreig. Die digter sê dat die onopgetekende dooies van die verlede 'is asof hulle nooit was nie'. In plaas van bladsye welsprekend met verslae van hul vreugde en hartseer, is daar niks anders as 'n hoë muur van stilte wat met wurmvorme gewerk is nie. Daarenteen onthou baie mense nog die name en woorde van Caedmon en miskien selfs Coifi, alhoewel dit lank is dood. Die Slag van Maldon is miskien nie 'n baie groot literatuurwerk nie, maar Byrhtnoth leef nog steeds daarom.
Die vertel van verhale, en die daaropvolgende skryf en bewaring daarvan deur kerkinstellings, was 'n aktiwiteit wat effektief onsterflikheid gegee het aan enkele individue wat meer as duisend jaar gelede in Brittanje (en elders, in die geval van Beowulf) gewoon het. Daar bestaan ​​nie so 'n gedenkteken vir die gasheer van ander mense wat nie opgeneem is nie, wat lyk asof dit nog nooit was nie. Tog was hulle eens en hul lewens was ewe kosbaar. Waarom is hul verhale nooit geskryf nie? Daardie welsprekende stilte omring en daag die seldsame, opgetekende herinneringe uit.