Op werkstortings en internasionale sakereise - Inligting
Jy is nie myne om lief te hê nie, maar my hart flip-flops in elk geval, reageer op hierdie oomblik op die vliegtuig, die gierige gevoel om langs jou te wees, en die honderd oomblikke in Doha waar jy 'n hand na my uitgesteek het om my senuwees, trek my op na vaste grond te midde van die wankelrige proses van 'n internasionale ooreenkoms en die verwoestende teleurstelling wat daarmee gepaard gaan. Ek het twee weke lank na u blik gesteel, van vreugde gelag toe u u oë gerol en my gespot het, met geboë wenkbroue en 'n perfekte Franse aksent gekla dat ek onmoontlik is.
My huis, die plek wat aan my behoort, is nou 'n agtergrond vir u.
In Amsterdam knus ek jou totsiens, hou 'n bietjie langer aan as wat nodig is. Ek staan ​​by die hek totdat ek jou nie meer kan sien nie, en dan draai ek stadig terug na 'n lughawe-kafee, bestel Poffertjes, en kyk hoe reisigers in my kop briewe opstel. As ek terugkeer huis toe, speel ek Kersmusiek op Pandora en bak ek sjokoladekoekies. Ek bak twee dosyn, eet een en probeer om nie te sug nie, terwyl ek die res in 'n houer pak wat oor die volgende twee weke geëet moet word, of, as ek eerlik is met myself, drie dae.
Ek dink aan u, tuis in Frankryk, met u vriendin wat u in aanbidding bekyk, in u liggaam leun terwyl u u arm terloops om haar draai, en ek wil nie wens dat dit ek was nie. Ek probeer gelukkig wees dat jy gelukkig is.
Ek mis meestal die manier waarop jou hare jou gesig raam, die manier waarop jy jou bril uittrek en jou oë vryf. As dit net ons twee is om middernag in die strate van Doha te stap, word ons elke oomblik beklemtoon deur die voorkoms wat u aan my gee, terwyl ons vars sap in daardie hoekrestaurant deel, elke dag 'n nuwe konkoksie, maar elke aand dieselfde voorkoms. U bruin oë stroop onbewustelik die lae reguit na my kern en die plek waar ek soveel stukkende dele en delikate geheime bewaar.
My oë het nie opgehou om na jou te soek nie. Van die oomblik dat ek na buite stap, vind my verbeelding jou gesig in die skare vreemdelinge wat in die strate van San Francisco stroom. My huis, die plek wat aan my behoort, is nou 'n agtergrond vir u en al die dinge wat ek u voorstel. Ek stap deur die veerbootgebou, 'n plek waarheen ek selde gaan, en ek neem jou saam. Die Cowgirl Creamery, Acme-brood, blou bottelkoffie, die patisserie en die gelateria. Dit is 'n wêreld wat geskep is vir 'n gourmandie, en hoewel ek die missie verkies, is ek ook trots op hierdie versameling.
Daar is net ons twee wat op 'n strand buite Doha sit en kaal voete op die strand tik.
In my kop vertel ek jou hoe verward ek was toe ek in die buiteland in Duitsland studeer, hoe 'n verskeidenheid Europese uitruilstudente die gebrek aan kombuis, kultuur en koffie in my land bespot het, en ek, van San Francisco af, nie 'n idee gehad het wat die fok waaroor hulle gepraat het, en dit het my kwaad gemaak dat hulle met so gesag gepraat het oor iets waarvan hulle niks geweet het nie. Ek wil hê dat u my daardie blik moet gee, terwyl u 'n glimlag onderdruk terwyl ek bitterlik sweer by iets wat so onbelangrik is, om my hand te neem soos u op die vliegtuig gedoen het; weg.
'N Toeris haal my skouer, slaan my van balans af, vra verskoning om verskoning te hê met 'n aksent wat ek nie kan ontsyfer nie, en skud dit af met 'n kavale skouerophaling en dan 'n sug. Dit is alles in my kop. Dit is altyd so.
Jy is nie hier nie en dit is te sleg, want oorkant die straat vorm die vragmotors 'n halfsirkel om die ysskaatsbaan in die ope lug en as ek teen die reling leun, lig ek my gesig na die effense San Francisco-mis, dink ek aan 1am in Doha en hoe ons vir ons vriende lag toe hulle op taxi's stap op pad na die ysbaan. Die absurditeit daarvan om ons albei te amuseer. Ek krul my handjies in my handskoene en my hart reik na die moontlikheid van ons, en as u hier sou wees, sou u my op die ys trek, en lag vir die gewaagde, waaghalsige Amerikaanse omgekrapte ysige wobbler.
Ek het geen reg om jou te mis nie, geen reg om op jou aanspraak te maak nie, geen reg om selfs aan jou te dink nie, maar my hart draai om jou geheue en ek weet nie hoekom nie. Daar is net die twee van ons wat op 'n strand buite Doha sit, met kaal voete op die wal tik, tone in die sand krul terwyl u my vra hoe ek hier beland het, en ek weet nie wat om vir u te sê nie, want ek wil hê dit moet wees jy. Die romantiese, hoopvolle meisie wat na mnr. Darcy dink en in die geheim lees Twilight op die vliegtuig wil u glo dat u die rede is waarom die sterre ons paaie gekruis het, lyne wat mekaar kruis op die oomblik toe u hand per ongeluk myne borsel. Maar die rasionele meisie staar net na die see en wens dat sy haar klere kon afskil en in kan duik. Iets soortgelyk aan daardie toneel in Die ontwaking, maar in plaas van verdrink, sal ek net swem.