Hornet CV-12 - Inligting
Hornet CV -12 - Geskiedenis
(CV-12: verplasing. 27.000; lengte. 872 '; balk. 147'6' '; diepgang. 28'; spoed. 33 k., Komplement. 3,448; pantser. 12 5 "; 40 40mm .; klas. Essex ;)
'N Geskiedenis van die Hornet
Die agtste Hornet (CV-12) is op 30 Augustus 1943 van stapel gestuur deur die Newport News Shipbuilding & Dry Dock Co., Newport News, Va .; geborg deur mev Frank M. Knox, vrou van die sekretaris van die vloot, en in opdrag van 29 November 1943, kaptein Miles M. Browning in bevel.
Hornet het afgeskudde opleiding vanaf Bermuda gedoen voordat hy op 14 Februarie 1944 uit Norfolk vertrek het om by die Fast Carrier Task Force 20 Maart by die Majuro -atol in die Marshalls aan te sluit. Nadat sy lugsteun verleen het om die invalstrande in Nieu -Guinee te beskerm, het sy massiewe lugaanvalle uitgevoer op Japannese basisse in die Caroline -eilande en bereid om die amfibiese aanval vir die besetting van die Marianas -eilande te ondersteun.
Op 11 Junie 1944 het Hornet aanvalle op Tinian en Saipan geloods. Die volgende dag het sy swaar bomaanvalle op Guam en Rota uitgevoer. Gedurende 15 tot 16 Junie het sy vyandelike vliegvelde by Iwo en Chichi Jima geblaas om te voorkom dat lugaanvalle op troepe Saipan in die Marianas binnedring. Die middag van 18 Junie 1944 vorm Hornet saam met die Fast Carrier Task Force die Japannese eerste mobiele vloot, onderweg deur die Filippynse See, na Saipan. Die Slag om die Filippynse See het op 19 Junie 1944 geopen toe Hornet aanvalle geloods het om soveel as moontlik landgebaseerde Japanse vliegtuie te vernietig voordat die Japannese vliegtuie op die vliegtuig ingekom het.
Die vyand het die Amerikaanse draers in vier massiewe golwe genader. Maar vlugvliegtuie van Hornet en ander vragmotors het hulle uitstekend van hul taak gekwyt en al die aanvalle verbreek voordat die Japannese lugaanvallers die taakspan bereik het. Byna elke Japanse vliegtuig is neergeskiet in die groot luggevegte van 19 Junie 1944 wat algemeen bekend gestaan ​​het as "The Marianas Turkey Shoot". Terwyl die Japannese vloot op 20 Junie in 'n nederlaag gevlug het, het die vragmotors langafstand-lugaanvalle geloods wat die Japanse vragmotor Hiji gesink het en twee tenkwaens so beskadig dat hulle verlaat en gestamp is. Admiraal Ozawa se eie vlagboek vir 20 Junie 1944 toon sy oorlewende lugvaartkrag as slegs 35 operasionele vliegtuie uit die 430 vliegtuie waarmee hy die Slag om die Filippynse See begin het.
Hornet, gebaseer op Eniwetok in die Marshalls, het op vyandelike installasies toegeslaan, wat wissel van Guam tot by die Bonins, en dan haar aandag gevestig op die Palaus, dwarsdeur die Filippynse See en op vyandelike basisse op Okinawa en Formosa. Leyte 20 Oktober 1944. Tydens die Slag om die Leyte -golf het sy aanvalle geloods vir die beskadigende treffers van die Japannese middelmag in die Slag by Samar, en het die terugtrekking van die vyandelike vloot deur die Sibuyan -see na Borneo versnel.
In die daaropvolgende maande val Hornet vyandige skeepsvaart en vliegvelde regoor die Filippyne aan. Dit sluit in deelname aan 'n aanval wat 'n hele Japannese konvooi in Ormacbaai vernietig het. Op 30 Desember 1944 vertrek sy van Ulithi in die Carolines vir aanvalle op Formosa, Indo -China en die Pescadores -eilande. Op pad terug na Ulithi Hornet-vliegtuie het hy op 22 Januarie 1945 'n foto-verkenning van Okinawa gemaak om die beplande inval van die "laaste stapsteen na Japan" te help.
Hornet vertrek weer 10 Februarie uit Ulithi vir lugaanvalle op Tokio, en ondersteun dan die amfibiese aanval op Iwo Jima 19-20 Februarie 1945.
Herhaaldelike klopjagte is uitgevoer op die nywerheidskompleks in Tokio, en Okinawa is swaar getref. Op 1 April 1946 het Hornet -vliegtuie die amfibiese aanrandings op Okinawa onderskraag. Op 6 April sluit haar vliegtuig aanvalle aan wat die magtige Japannese slagskip Yamato en haar hele taakmag laat sink het toe dit Okinawa gesluit het. Die volgende twee maande het Hornet gewissel tussen noue ondersteuning aan grondtroepe op Okinawa en hardaanvalle om die industriële kapasiteit van Japan te vernietig. Sy is vasgevang in 'n huilende telefoon van 4 tot 5 Junie 1945 wat ongeveer 25 voet van haar voorste vliegdek ineengestort het.
Hornet is teruggestuur na die Filippyne en van daar na San Francisco, met die aankoms op 7 Julie 1945. Haar opknapping was teen 13 September 1945 voltooi toe sy vertrek het as deel van die "Magic Carpet" -operasie wat haar troepe van die Marianas en Hawaiiaanse eilande. Sy keer terug na San Francisco op 9 Februarie 1946. Sy het op 15 Januarie 1947 daar buite diens gelê en by die Pacific Reserve Fleet aangesluit.
Hornet het 20 Maart 1951 weer in gebruik geneem en daarna van San Francisco af opgevaar na die New York Naval Shipyard waar sy 12 Mei 1951 uit diens gestel het vir die omskakeling na 'n aanvalsvliegtuigdraer (CVA-12). Sy het 11 September 1953 weer in gebruik geneem en in die Karibiese See opgelei voordat sy op 11 Mei 1954 uit Norfolk vertrek het op 'n maandlikse wêreldvaart.
Na operasies in die Middellandse See en die Indiese Oseaan, het Hornet by die mobiele 7de vloot in die Suid -Chinese See aangesluit, waar soekvliegtuie van haar taakgroep op 25 Julie twee aanvallende Chinese kommunistiese vegvliegtuie neergeskiet het. Sy keer terug na San Francisco op 12 Maart 1954, oefen uit SanDiego en vaar daarna op 4 Mei 1955 om by die 7de vloot in die Verre Ooste aan te sluit.
Hornet het gehelp om die ontruiming van Viëtnamese uit die kommunistiese beheerde noorde tot vryheid in Suid -Viëtnam te dek, en het daarna gewissel van Japan tot Formosa, Okinawa en die Filippyne in gereedheidsopleiding met die 7de vloot. Sy keer terug na San Diego op 10 Maart 1955 en betree die volgende maand die Puget Sound Naval Shipyard vir 'n omskakeling wat 'n orkaanboog insluit en die installering van 'n skuins vliegdek wat die gelyktydige lansering en herstel van vliegtuie moontlik maak.
Na haar opknapping van modernisering, het Hornet langs die kus van Kalifornië gewerk. Sy het op 21 Januarie 1957 uit San Diego vertrek om die sterkte van die 7de vloot te versterk totdat sy op 25 Julie uit die ontstelde Verre Ooste teruggekeer het. Na 'n soortgelyke vaart, 6 Januarie-2 Julie 1958, is sy omskep in 'n Antisubmafine Warfare Support Carrier (CVS-12) in die Puget Sound Naval Shipyard. Op 3 April 1959 vaar sy van Long Beach om by die 7de vloot aan te sluit in oorlogsvoeringstaktieke teen onderzeeërs, wat wissel van Japan tot Okinawa en die Filippyne. Sy is in Oktober terug huis toe vir opleiding langs die westelike kus.
In die daaropvolgende jare is Hornet gereeld na die 7de vloot ontplooi vir operasies wat strek van die kus van Suid -Viëtnam tot by die oewers van Japan, die Filippyne en Okinawa. Op 25 Augustus 1966 was sy op 'n herstelstasie vir die onbemande Apollo-maanskip wat in 93 minute driekwart van die wêreldwêreld afgevuur het voor die neerslag naby Wake Island. ruimtekapsel, wat ontwerp is om Amerikaanse ruimtevaarders na die maan te vervoer, is na die toets aan boord gebring.
Hornet keer op 8 September terug na Long Beach, maar keer terug na die Verre Ooste op 27 Maart 1967. Sy bereik Japan presies 'n maand later en vertrek op 19 Mei na Sasebo na die oorlogsgebied. Sy het die res van die lente en gedurende die grootste deel van die somer van 1967 in Viëtnamese waters gewerk en gehelp in die stryd om vryheid in Suidoos -Asië lewend te hou.
Hornet was die herwinningsdraer vir die Apollo 11 -maansending waartydens ruimtevaarders Neil Armstrong en Edwin Aldrin jr. In Julie 1969 op die maan geland en op die maan geloop het. Mede -ruimtevaarder Michael Collins het in 'n wentelbaan om die maan gebly. Op 24 November is die Apollo 12 -ruimtevaarders - alle Naval Aviators - Richard F. Gordon, Charles Conrad Jr., en Alan L. Bean teruggevind deur Helikopter Antisubmarine Squadron Four (HS 4) en keer terug na Hornet.
Hornet is op 26 Junie 1970 ontmantel. Na byna twee dekades in motbolle is sy op 25 Julie 1989 uit die Naval Vessel Register geslaan en verkoop vir uitbreek in April 1993. Die ou vragmotor is egter uit die skroothoop gered deur die pogings van histories gesinde burgers en is op 26 Mei 1998 aan The Aircraft Carrier Hornet Foundation geskenk vir gebruik as museum in Alameda, Kalifornië.
Hornet het die Presidensiële Eenheidsverklaring en sewe gevegsterre ontvang vir diens in die Tweede Wêreldoorlog.
USS Hornet (CV-12) het tydens haar tyd op see en in diens van die Amerikaanse vloot (USN) een van die meer Amerikaanse vliegdekskepe geword tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945). Sy is gebore as deel van die belangrike Essex-klas, 'n groep wat oorspronklik beplan was om 32-tal te wees, maar in elk geval eindig met 24 skepe volgens die kort- en langrompstandaarde. Nogal verbasend, al die 24 van die klas het hul oorlogstyd oorleef en afgetree.
Die kontrak om USS Hornet (CV-12) te bou, is op 9 September 1940 aan Newport News Shipbuilding toegeken, hoewel sy op hierdie stadium as USS Kearsarge bestel is. Haar kiel is op 3 Augustus 1942 neergelê en die hulk word formeel op 30 Augustus 1943 gelanseer. Formele ingebruikneming het plaasgevind op 29 November 1943 - teen hierdie tyd is sy herdoop tot USS Hornet (CV -12) ter ere van die USS Hornet (CV-8) wat tydens die Slag van die Santa Cruz-eilande (Solomon Islands-veldtog) op 27 Oktober 1942 vir Japanse magte verlore gegaan het (CV-8 sou die laaste vlootdraer van die USN word wat in aksie verlore geraak het) .
Die Essex -klas was 'n klas vlootvliegtuigdraers van die Amerikaanse vloot. Saam met die skepe van die Ticonderoga-klas, waarvan die romp met 'n paar meter langer was, is 17 vliegdekskepe teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog voltooi, 7 ander tot 1950. Essex-klas is die talrykste reeks kapitaalskepe wat ooit vervaardig is in die 20ste eeu.
Nadat die ouer draers van die Amerikaanse vloot aanvanklik die stryd teen die Japanse opmars in die Stille Oseaan gelei het en die moderne draers van die Essex -klas gestop het, neem die aandeel in die groot oofensief vanaf einde 1943 oor. Geen vaartuie van die Essex -klas het verlore gegaan nie deur vyandelike optrede of deur ongelukke. Na die Tweede Wêreldoorlog is die meeste van hierdie klas vliegdekskip gemoderniseer en tot in die 80's in die vloot gedien.
Die Essex-klas in Forgotten Hope Secret Weapon bevat die draers USS Yorktown (CV-10), USS Hornet (CV-12) en USS Bunker Hill (CV-17). Om nie te verwar met die wat ook in die model USS Yorktown (CV-5) uit die Yorktown-klas aangebied word nie.
Die armanent van die Essex-klas pas redelik goed by die oorspronklike, maar daar is 'n paar gewere van 12,7 mm en alle Oerlikon-gewere van 20 mm. Oor die algemeen is die draers beter gewapen as die Yorktown-klas en vliegtuie met 'n volledige bemanning wat moeilik is om aan te val. Die doelwit van vyandelike skepe is hulpeloos, aangesien die 12,7 mm-gewere slegs lugafweerskepe kan afvuur.
Die kaptein van die skip kan draai deur op die ↑ -toets na die kamera in die 'kraai -nes' van die skip te druk, wat 'n baie goeie oorsig gee. Anders as die Japannese vliegdekskepe, het Amerikaanse vragmotors nie net die kaptein nie, maar elke wapenstasie het 'n radar wat ontwerp is om die verbeterde vuurbeheer van die Amerikaners na te boots.
'N Spesiale kenmerk wat sy oorsprong het in Forgotten Hope, is die hysbak wat verband hou met die vliegtuig van die hangar tot by die dek. Die gebruik van die hysbak is relatief ingewikkeld, daarom word dit selde gebruik.
Die konstruksie het in Augustus 1942 begin, sy was oorspronklik die naam USS Kearsarge, maar is herdoop ter ere van die USS Hornet (CV-8), wat in Oktober 1942 verlore geraak het, wat die agtste skip geword het wat die naam dra.
Hornet is in November 1943 aangestel en het na drie maande se opleiding by die Amerikaanse magte in die Stille Oseaan -oorlog aangesluit. Sy het 'n groot rol gespeel in die Stille Oseaan -gevegte van die Tweede Wêreldoorlog, en het ook deelgeneem aan Operation Magic Carpet, waarna troepe na die Tweede Wêreldoorlog teruggekeer het na die Tweede Wêreldoorlog. die Apollo -program, waarna ruimtevaarders herstel het toe hulle van die maan teruggekeer het.
Hornet is uiteindelik ontmantel in 1970. Sy is uiteindelik aangewys as beide 'n National Historic Landmark en 'n California Historical Landmark, en in 1998 maak sy oop vir die publiek as die USS Hornet Museum in Alameda, Kalifornië.
Die USS Hornet is een van die mees spookagtige oorlogskepe in die Amerikaanse vloot, met talle berigte van paranormale aktiwiteite aan boord.
Vredestyd na Viëtnam na die ruimteprogram vir lewende geskiedenis
Die USS Hornet (CV-12) is op 20 Maart 1951 vlugtig weer in gebruik geneem en na die New York Naval Shipyard gevaar. Daar is die skip omskep in 'n aanvalsvliegtuigdraer. Die vaartuig is op 11 September 1953 weer in gebruik geneem (CVA-12) en het aan opleiding in die Karibiese See deelgeneem, die wêreld vol getoer en aan vredestydse operasies in die Indiese Oseaan en die Middellandse See deelgeneem.
Aan die begin van die konflik in Viëtnam het die USS Hornet gehelp met die ontruiming van Viëtnamese mense van Noord na Suid -Viëtnam. Op 10 Desember 1955 reis die skip na San Diego vir opknappingswerk en modernisering. 'N Orkaanboog en 'n nuwe, skuins vlugdek was een van die opgraderings.
Die USS Hornet is gedurende die 1960's steeds in die Verre Ooste bedrywig. Die draer was dikwels geposisioneer met die Sewende Vloot, wat die poging van die Viëtnam -oorlog ondersteun het.
Die Hornet ook bygestaan ​​in die Apollo -ruimteprogram. Nadat die Verenigde State in Julie 1969 die eerste mense op die maan gesit het, het die USS Hornet die ruimtevaarders van Apollo 11 van hul landing op see teruggekry. Die skip het ook voorheen die ruimtevaarders van Apollo 12 gehaal Hornet is in 1970 deur die Amerikaanse vloot ontmantel.
Die vliegdekskip is in 1991 aangewys as 'n National Historic Landmark. Sy dien nou as die middelpunt van die USS Hornet Museum. Die handwerk het verskyn in beide films en televisie, insluitend JAG, xXx: Staat van die Unie, Redding Dawn, en die indiefilm Draer. Verhale van spook aan boord van die Hornet in oorvloed, en die skip was die fokus van verskeie televisieprogramme wat die bonatuurlike ondersoek.
Hornet word gesê dat dit een van die mees spookagtige oorlogskepe in die Amerikaanse vloot is, met talle berigte oor bonatuurlike gebeure aan boord. ⎛ ] Hornet was die onderwerp van die televisie paranormaal verwante programme MTV se vrees. ⎜] Beyond Investigation Magazine 'n instrumentele ondersoek uitgevoer ⎝ ] van groot dele van die skip vir Vreeslikste plekke op aarde. Dit is deur die TAPS -span op die Syfy Channel -program ondersoek Spookjagters. ⎞ ] In 2011 het die skip verskyn Spookavonture, Seisoen 4, Aflevering 8.
Die USS Hornet, wat dikwels die mees spookagtige skip in die geskiedenis is, lê bedrieglik nog in sy kooi by die afgedankte Alameda -vlootbasis.
Die USS Hornet CV-12 is die agtste Amerikaanse skip wat die Hornet-naam dra. Die eerste is in 1775 in gebruik geneem en het die Britte in die Revolusionêre oorlog beveg. Die tweede Hornet wat in 1805 in gebruik geneem is, het bekendheid verwerf in Amerika se stryd teen die Barbary Pirates en het mariniers aan die oewer van Tripoli laat beland. Die sewende Hornet (CV-8) het 16 weermag B-25's gelanseer om die Japannese tuiseilande te tref tydens een van die gewaagdste aanvalle in die geskiedenis van oorlogvoering, die "Doolittle Raid". Sy het verder geveg in die Slag van Midway en was verlore weens 'n oorweldigende lugaanval tydens die Slag van Santa Cruz.
Vinnige feite oor die USS Hornet
Die agtste USS Hornet, die een wat tans in Alameda vasgemeer is, is in 1943 op die hoogtepunt van die oorlog in die Stille Oseaan in gebruik geneem. Sy het vinnig een van die hoogs versierde skepe in die vloot geword. Sy het 1 410 Japannese vliegtuie vernietig en 1 269 710 ton vyandse skeepsvaart vernietig of beskadig. Tien Hornet -vlieëniers het die status "Aas in a Day" behaal. Sy ondersteun byna elke amfibiese landing in die Stille Oseaan na Maart 1944 en slaan die kritieke eerste treffers toe die supergevegskip Yamato sink. Haar vlieëniers word ook toegeskryf aan die eerste stakings teen Tokio sedert die Doolittle Raid in 1942. Tydens die koue oorlog het die Hornet die eer gehad om ruimtevaarders te herstel van beide die Apollo 11 en 12 missies.
Haar indrukwekkende rekord het nie sonder koste gekom nie. 'N Vliegtuigskip, in tye van oorlog of vrede, is 'n gevaarlike plek. Matrose het in vliegtuie se draaiende rekwisiete ingeloop, in hul luginlate gesuig en deur hul uitlaat van die dek af geblaas. Die verval het ontplof, matrose het gebrand en vermink. Dit is bekend dat kabels wat vasgekeer is, minstens drie mans op die USS Hornet onthoof het. In haar 27 jaar aktiewe diens het meer as 300 mense aan boord van die skip gesterf. Die meerderheid beweer tydens gevegte, ander van hierdie verskriklike ongelukke aan boord, nog ander van selfmoord. Die USS Hornet het die twyfelagtige eer om die hoogste selfmoordsyfer in die vloot te hê.
Dit is miskien die geskiedenis van die Hornet wat deur die tragedie deurdrenk was, wat daartoe gelei het dat dit Amerika se mees spookagtige skip geword het. Bemanning sowel as besoekers het 'n ongelooflike aantal vreemde voorvalle, waarnemings en geluide aangemeld. Deure wat vanself oopgaan en toemaak, gereedskap wat verdwyn om eers weer na 'n lang soektog weer te verskyn, voorwerpe wat oor die vloer beweeg of sonder rede uit die rakke val, spektrale matrose wat deur die skip beweeg asof hulle opdragte van 'n ander ouderdom uitvoer, toilette wat hulself spoel onheilspellende teenwoordigheid en gevoelens om gegryp of gedruk te word as niemand naby is nie.
Vir die Desember 2000 -uitgawe van Naval History Magazine, het Lily MacKenzie onderhoude gevoer met verskeie mense wat met die skip verband hou. Een van hulle was 'n elektrisiën met die naam Derek Lyon-McKeil. Lyon-McKeil, oorspronklik skepties oor spoke en die paranormale, beskryf 'n voorval wat tydens die vlootweek in 1995 plaasgevind het toe 'vyf of ses' vrywilligers aan boord van die skip was:
'Ons het almal net neergekom, en ons het 'n reël gehad. Geen ondersoek nie. Ewe skielik hoor ek hierdie klapgeluid asof iemand die luike oopmaak wat nie moes gewees het nie. Peter Clayton, ons toesighouer, kom laai rond en gesê: "Goed, wie sluip om die luike oop?" Ons het besef dat almal in die groep daar was. Terwyl ons almal daar staan ​​en na mekaar staar, hoor ons dit weer. Op daardie stadium was ons redelik veilig. Dit kon nie Dit was niemand wat aan boord was nie. "
'N Ander lid van dieselfde groep, Keith LaDue, het 'n paar jaar later weer 'n ontmoeting gehad terwyl hy bo -op 'n skêrhyser geskilder het.
'Ek was ongeveer 28 voet, gestrek tot die maksimum. Ek was daar tot ongeveer 8:30 in die nag, en ek was alleen op die skip.
Ek wou die gedeelte waarmee ek gewerk het, klaarmaak voordat ek vertrek. Toe ek nog ongeveer twee tot drie liter verf in my masjien oor het, begin ek stemme hoor, vliegtuigpersoneel praat in die winkel, praat oor gereedskap en werk oor vliegtuie, praat oor die vliegtuie waaraan hulle werk, en onderdele en huis toe.
Ek het gedink: 'Wag 'n bietjie, ouens, ek is amper klaar vir die nag. Kan jy my laat klaarmaak? Laat ek van hier af kom. Dit begin my regtig ontstel. ' En dit het opgehou. "
Die ervarings van Lyon-McKeil en LaDue is nie geïsoleerde voorvalle nie. 'N San Jose Mercury News -artikel deur Dana Hull beskryf 'n byeenkoms van meer as 200 wat op die skip verskyn het om te hoor van 'n plaaslike sielkundige, Aann Golemac van Alameda. Byna 40 mense, baie selfverklaarde skeptici, beskryf soortgelyke ervarings. Een van hulle, Alan McKean, het gesê:
"Ek is nie 'n ware gelowige in al die dinge nie. Maar ek het gesien wat ek gesien het. Op 'n dag het ek 'n offisier in kakies met die leer afklim na die volgende dek. Ek het hom gevolg en hy was weg. Ek het geen verduideliking nie Dit."
Golemac beskryf die geeste van die Hornet as samehangend en positief, en hulle maak hulself bekend omdat hulle wil hê dat die herstelwerk moet voortgaan en hulle wil hê dat hul verhale vertel moet word.
Ons besoek aan die USS Hornet was grootliks sonder probleme, maar daar was verskeie dele van die skip onder dekke waar ons 'n baie ongemaklike gevoel gekry het. Ons het 'n deel van die bemanningskwartiere ingegaan wat slegs indirek deur 'n rooi lig aan die einde van 'n gang verlig is. Dit sou oor die algemeen beteken dat u nie veronderstel was om daar te wees nie, maar ek het 'n paar stappe geneem net om 'n gevoel van die plek te kry.
Die Hauntmistress, synde die volmaakte hoender wat sy is, sou nie ingaan nie. Die kamer was koud. Nie noodwendig abnormaal koud nie, want die skip is van staal en dit was 'n koel dag, maar genoeg om te sien dat dit koeler was as ander dele van die skip waardeur ons gekom het. Dit was ook stil. Weereens, nie iets wat u oor die algemeen sou opmerk nie, maar met 'n skip vol besoekers wat daar rondloop, het dit in my gedagtes opgeval.
Terwyl ek daar in die donkerte staan ​​en die atmosfeer insuig en probeer kyk wat in hierdie kamer is, het ek die sterk gevoel dat ek nie alleen is nie. Dieselfde tipe gevoel wat u kry as iemand in u persoonlike ruimte kom. Die hare agterop my nek staan ​​op en ek kry ganspuisies op my onderarms. Ek het die sterk indruk gekry dat iemand, iets na my toe beweeg of dalk om my draai. Ek het teruggekeer na die luik waardeur ek gekom het en stap uit. Die Hauntmistress gryp my en trek my weg toe sy senuweeagtig begin raak.
Soos ek gesê het, dit was sonder probleme, niks het eintlik gebeur nie, maar 'n baie vreemde ervaring in die een deel van die skip. Verbeelding? Waarskynlik, maar dit is wat dit lekker maak.
Of jy nou in spoke glo of nie, die USS Hornet is 'n trotse herinnering aan die erfenis van ons land en dit is die moeite werd om dit alleen te besoek. Wie weet, miskien word u gereken tot die gelukkige geledere van diegene aan wie die spoke van die Grey Lady hulself openbaar.
Gemoderniseer en weer in gebruik geneem: 11 September 1953 by die New York Naval Shipyard, Brooklyn, New York.
Lengte: 894 voet
Straal: 101 voet by waterlyn, 192 voet by skuins dek
Konsep: 30 voet.
Verplasing: 41 200 ton vol gelaai
Bewapening: Tweede Wêreldoorlog: 90 vliegtuie, 12 5 ″/38 cal, verminder na die oorlog na 4 5 ″/38 cal., 8 3 ″/50 cal., 40 mm en 55 20 mm kanonne
Vliegtuigdraer Hornet Museum
E-pos (vir oornagkampe): [email protected]
Breedtegraad: 37.772631, Lengtegraad: -122.302852
Die veteraan Essex-klasdraer USS Hornet (CV-12, CVA-12, CVS-12) is die agtste en bekendste naamgenoot in 'n lang reeks Amerikaanse vlootskepe met 'n trotse vlootgeskiedenis, wat begin met die eerste Hornet in 1775. Die tweede Hornet het die mariniers gehelp in die beslissende slag van Derna (naby Tripoli) met 'n verwoestende bombardement van die vesting, 'n aksie wat die Barbary -oorloë beëindig het. Derde Hornet, onder die legendariese kaptein Lawrence, het die Britse oorlogskepe gesink Pou en Pikkewyn in die Oorlog van 1812. Sewende Hornet (CV-8) het die Doolittle Raiders na Tokio geneem, gehelp met die Slag van Midway en is in Oktober 1942 ingesink en Guadalcanal verdedig in die Slag van Santa Cruz.
Die agtste Hornet (CV-12) het 'n buitengewone gevegsrekord in die Tweede Wêreldoorlog gehad, wat die vyand in Maart 1944 in die Stille Oseaan betrek het, net 21 maande na die lê van haar kiel en die kortste afvaart in die geskiedenis van die vloot (2 weke). Agtien maande lank het sy nooit aan grond geraak nie. Sy was voortdurend in die mees vooraanstaande gebiede van die Stille Oseaan -oorlog, soms binne 40 kilometer van die Japannese tuiseilande. Haar vlieëniers het 1 410 vyandelike vliegtuie en meer as 'n miljoen ton vyandelike skeepsvaart vernietig. Haar vliegtuie het die Japannese supergevegskip gestuit Yamato en speel 'n groot rol daarin om haar te laat sink. Sy het die eerste aanvalle geloods tydens die bevryding van die Filippyne, en in Februarie 1945, die eerste aanvalle op Japan sedert die aanval op Doolittle in 1942. Die "Grey Ghost " het vanaf Maart deelgeneem aan feitlik al die aanrandings in die Stille Oseaan. 1944 tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, met 9 gevegsterre en die Presidensiële Eenheid.
In 1969, Hornet het die Apollo 11 -ruimtekapsel teruggekry met ruimtevaarders Neil Armstrong en Buzz Aldrin en die eerste mans wat op die maan gestap het en Michael Collins. 'N Kort rukkie later het sy Apollo 12 teruggevind met die bemanning van alle vlootmanne van#8220wandelaars en#8221. Die F/A 18 -vegvliegtuig is vernoem na hierdie vooraanstaande skip.
USS Hornet is 'n nasionale historiese landmerk en 'n staatshistoriese monument. Die skip is aan die oostekant van San Francisco Bay geleë. 'N Demonstrasie word op die 3de Saterdag van elke maand aangebied. Die skip is gasheer vir patriotiese geleenthede en is ook beskikbaar vir privaat partytjies.
Geskryf deur: Staff Writer | Laaste wysiging: 03/07/2019 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
USS Hornet (CV-12) het tydens haar tyd op see en in diens van die Amerikaanse vloot (USN) een van die meer Amerikaanse vliegdekskepe geword tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945). Sy is gebore as deel van die belangrike Essex-klas, 'n groep wat oorspronklik beplan was om 32-tal te wees, maar in elk geval eindig met 24 skepe volgens die kort- en langrompstandaarde. Nogal verbasend, al die 24 van die klas het hul tyd in oorlog oorleef en afgetree.
Die kontrak om USS Hornet (CV-12) te bou, is op 9 September 1940 aan Newport News Shipbuilding toegeken, hoewel sy op hierdie stadium as USS Kearsarge bestel is. Haar kiel is op 3 Augustus 1942 neergelê en die hulk is formeel op 30 Augustus 1943 gelanseer. Formele inbedryfstelling het op 29 November 1943 plaasgevind - teen hierdie tyd is sy herdoop tot USS Hornet (CV -12) ter ere van die USS Hornet (CV-8) wat tydens die Slag van die Santa Cruz-eilande (Solomon Islands-veldtog) op 27 Oktober 1942 vir Japanse magte verlore gegaan het (CV-8 sou die laaste vlootdraer van die USN word wat in aksie verlore geraak het) .
Soos gebou, verplaas CV-12 27.500 ton onder standaard vrag en meer as 37.000 ton onder volle oorlogstyd. Die afmetings het 'n looplengte van 872 voet, 'n balk van 147,5 voet en 'n diepgang tot 34,2 voet ingesluit. Die geïnstalleerde krag was konvensioneel, met 8 x Babcock & Wilcox -ketel -eenhede wat 4 x stoomturbines met 'n ratkas van 150 000 perdekrag tot 4 x asse onder die agterstewe voorsien. Aan boord was 'n gemengde bemanning van 2600 beamptes en ingeroep personeel, sowel as veiligheid aan boord en 'n lugvleuel. Pantserbeskerming vir die skip het gewissel van 4 "by die waterlyn en 1,5" by die dek tot 1,5 "by die hangar -gebiede en 4" by die skote.
Bewapening, wat streng selfverdedigend van aard is, is opgestel as 'n mengsel van konvensionele, ballistiese wapens wat bestaan ​​uit 4 x 5 "(127 mm) dubbeldoelige (DP) gewere in dubbele kanonne en 4 x 5" DP-gewere in enkelpunte. 8 x 40 mm Bofors-outokanne is as viervoudige houers vir die anti-vliegtuigrol (AA) aangebring. Daarbenewens was daar 46 x 20 mm Oerlikon AA-gewere in enkelgeweerbevestigings as 'n laaste verdedigingslinie. Die oorlogskip sou meer afhang van Combat Air Patrols (CAPs) en gepaardgaande oorlogskepe vir die beskerming en oorlewing daarvan in die groot uitgestrektheid van die Pacific Theatre.
Die ontwerp bevat tussen 90 en 100 vliegtuie van verskillende fabrikate en modelle. Dit is bedien vanaf die hangar-dek na die vliegdek deur middel van twee hysbakke in die middellyn en 'n enkele hysbak met 'n rand. Volledige diensfasiliteite is gebied om herstelwerk op see moontlik te maak indien nodig. Aandag is geskenk aan behoorlike wapens- en brandstofwinkels asook masjinerie -ruimtes.
USS Hornet het die gewone "afgeskudde" tydperk van vaart/proe in die relatief kalm Karibiese watergebied (naby die eiland Bermuda) gevolg na die bekendstelling. Net soos ander oorlogskepe van die Stille Oseaan-teater, het sy deur die Panamakanaal gegaan om die oorlogsgebied te bereik teen die Japannese wat as deel van die "Fast Carrier Task Force" in Maart 1944 aangesluit het. Nieu -Guinee en het Japannese posisies op die Caroline -eilande direk aangeval (as deel van die Marianas -veldtog).
Voor die einde sou die oorlogskip deelneem aan elke noemenswaardige amfibiese operasie wat die Amerikaners in die Pacific Theatre gedoen het. Sy was teenwoordig by die Slag van die Filippynse See op 19 Junie 1944 en Hornet se oorlogsvliegtuie is weereens groot gebruik teen Japannese landposisies. Daarbenewens het Amerikaanse vlieëniers direk met minder ervare Japannese vlieëniers in gesprek getree wat massiewe golwe teen die USN -taakspan gestuur het, wat gelei het tot die bloedbad in die lug wat bekend staan ​​as die 'Great Marianas Turkey Shoot', terwyl die Amerikaners 'n verstommende indruk geniet voordeel in die lug, wat die Japannese magte tydens die geveg behoorlik besig was om te verminder.
Hornet se oorlogsvliegtuie het allerhande aanvalle, patrollies, verkennings- en ondersteuningsaksies teen die Japannese uitgevoer tydens die eiland-springveldtog. Opvallende optrede het plaasgevind in die Marshall -eilande, China, Okinawa, Iwo Jima en in die regte Japan. Tydens die inval van Leyte op 20 Oktober 1944 is sy weer versoek om die vyandelike magte te onderdruk en suksesvolle aanvalle geloods tydens die Slag om die Leyte -golf as deel van die Filippynse veldtog.
In Januarie 1945 het spesiaal toegeruste oorlogsvliegtuie kritieke foto-verkenning van vyandelike posisies by Okinawa uitgevoer, en in Februarie het die aanval begin toe die amfibiese aanval aan die gang was om die eiland terug te neem-en 'n direkte roete na die Japannese vasteland oop te maak. Op hierdie tydstip bereik Hornet se oorlogsvliegtuie reeds gereeld Japan se grond - wat bewys dat die vyand nie meer veilig in sy eie agterplaas was nie. Die Imperial Japanese Navy (IJN) het sy laaste slag gely met die verlies van IJN Yamato, die groot slagskip wat slagoffer geword het van lugtorpedo's wat deur Hornet se vliegtuie gelanseer is in 'n laaste desperate poging dat die Japannese die gety by Okinawa kon draai.
Ongelooflik, hoewel USS Hornet herhaaldelik onder vyandelike vuur beland het, is dit nooit direk beskadig nie. Sy het 'n bietjie skade aan haar vliegdek opgedoen tydens 'n sterk tifoon van 4 tot 5 Junie, maar vyandelike bomme en torpedo's kon nie hul stempel teen haar vind nie-'n soort lieflike wraak vir die gevalle van CV-8. Haar vlieëniers vernietig ongeveer 1 410 vyandelike vliegtuie (selfs 'n verstommende 72 op een dag!) En byna 1,3 miljoen ton vyandse skeepvaart tydens haar bydrae tot die Stille Oseaan -veldtog. Haar laaste buiging tydens die Wêreldoorlog was tydens "Operation Magic Carpet", die terugkeer van die Amerikaanse GI se agterkant langs Hawaii deur middel van Hawaii en daarna San Francisco. Op 15 Januarie 1947 is sy uit diens geneem en in reserwe geplaas.
USS Hornet is weer op 20 Maart 1951 weer in diens geneem en het die Panamakanaal na die waters van New York oorgeplaas om te ontmantel (12 Mei) en herbou te word onder die SCB-27 moderniseringsprogram as 'n "aanvalsvliegtuigskip". Na hierdie werk verskyn sy met die nuwe romp-identifikasie van "CVA-12". Sy is weer op 11 September 1953 weer in diens geneem en proewe is in die Karibiese waters uitgevoer voordat die oorlogskip 'n toer van agt maande deur die wêreld onderneem het, insluitend stop by Mediterreense hawens, in die waters van die Indiese Oseaan en rondom die Suid-Chinese See. Sy het daarna teen Desember 1954 'n opleiding in San Diego se waters onderneem.
In Desember 1955 ondergaan sy 'n nuwe modernisering onder die programbord van die SCB-125, wat 'n meer moderne, skuins vliegdek toevoeg en 'n 'orkaanboog' kry. Hierna het sy 'CVS-12' geword en herklassifiseer as 'n 'Antisubmarine Warfare Support Carrier'.
Behalwe haar tyd in die Viëtnam -oorlog (1955-1975), het USS Hornet 'n kritieke bydraer tot die aktiewe Apollo -ruimteprogram geword, wat gehelp het om die Amerikaners voor die Sowjets te laat vaar en uiteindelik 'n man op die maan te laat beland - Hornet word aangekla van die herstel ruimte kapsules wat verband hou met die herbetredingsfases. Die oorlogskip staar toe 'n ander ontmanteling in die gesig, hierdie keer op 26 Junie 1970, en word in motbolle by Puget Sound geplaas. Die naam is op 25 Julie 1989 uit die vlootregister geskrap, maar sy is uit die fakkel gered toe sy in 1991 'n 'historiese landmerk' genoem is.
Van stapel gestuur: August 30, 1943
In opdrag: November 29, 1943
Lengte: 894 feet
Straal: 101 ft. at waterline, 192 ft. at angled deck
Konsep: 30 ft.
Bewapening: WW II: 90 aircraft, 12 5"/38 cal, reduced postwar to 4 5"/38 cal., 8 3"/50 cal., 40 mm and 55 20 mm guns
The veteran Essex-class carrier USS Hornet (CV-12, CVA-12, CVS-12) is the eighth and most distinguished namesake in a long line of U.S. Navy warships with proud naval histories, beginning with the first Hornet in 1775. The second Hornet assisted the Marines in the decisive battle of Derna (near Tripoli) with a devastating bombardment of the citadel, an action which ended the Barbary Wars. Third Hornet, under the legendary Captain Lawrence, sank the British warships Peacock en Pikkewyn in the War of 1812. Seventh Hornet (CV-8) took the Doolittle Raiders to Tokyo, helped with the Battle of Midway, and was sunk in October 1942, defending Guadalcanal in the Battle of Santa Cruz.
In August, during the assault on Guadalcanal, Hornet carried U.S. Marine Corps fighter aircraft. After that, it joined the aircraft carriers Saratoga en Wesp. Soon, Japanese submarines destroyed Wasp (CV-7) and damaged Saratoga (CV-3), and Hornet remained alone in the combat area.
Evaluating the damage, the Japanese decided that towing Hornet would be impossible. On the morning of October 27, the Japanese destroyers Makigumo en Akigumo destroyed the Hornet.
Tydens die oorlog, Hornet's air group included up to 103 aircraft, which collectively destroyed 1,410 Japanese aircraft. Ten pilots serving on Hornet were awarded the title of "Ace in a Day," meaning they shot down five or more enemy aircraft in one day. In addition, 30 out of the Hornet's 42 VF-2 Hellcat pilots were recognized as aces.
Die Hornet took an active part in military operations against Japan in the Pacific theater. It played a decisive role in the destruction of the Japanese battleship Yamato–the flagship of Japan's Imperial Fleet. After WWII, Hornet took part in "Operation Magic Carpet."
Kyk die video: ПОТРЯСАЮЩИЙ ФРАНЦУЗСКИЙ ДЕТЕКТИВ! Убийство в стране басков. Мадди Эчебан. Лучшие фильмы. Filmegator