Beleg van Urganch, lente 1379 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die beleg van Urganch van 1379 was die belangrikste oorwinning tydens Tamerlane se vierde oorlog in Khwarezm, en het die stad sien val ná 'n beleg van drie maande.
Khwarezm (of Khorezm of een van 'n dosyn ander spellings) was stroomaf van Transoxiana geleë, rondom die delta van die Amu Darya -rivier. Die gebied was eens die middelpunt van 'n groot ryk, maar dit is deur Genghis Khan vernietig en Khwarezm het deel geword van die gebied van die Golden Horde. Dit eindig aan die begin van die 1360's toe Husayn Sufi die mag gryp. Hy sterf kort na die eerste ekspedisie van Tamerlane in die omgewing, aan die begin van die 1370's, en word opgevolg deur sy broer Yusef Sufi. Yusef het met Tamerlane ooreengekom en ingestem om sy broer se dogter as 'n bruid vir Tamerlane se seun te voorsien. 'N Tweede ekspedisie het gevolg toe die bruid nie kom nie, en die huwelik het vinnig plaasgevind. 'N Derde ekspedisie was baie kortstondig, maar het aangedui dat Yusef nie bereid was om as Tamerlane se vasaal op te tree nie.
Gedurende 1378, terwyl Tamerlane deur die sake van die Golden Horde afgelei is, het Yusef op Bokhara toegeslaan. Toe Tamerlane 'n ambassadeur na Yusef se hof stuur, is daar op hom beslag gelê, net soos 'n boodskapper wat gestuur is om te protesteer oor die eerste beslaglegging.
Vroeg in 1379 het Tamerlane sy leër versamel en Khorezm binnegeval en die hoofstad Urganch versper. Terselfdertyd is partye gestuur om die res van die land te plunder.
Yusef Sufi was vasgekeer in Urganch, waarvandaan hy 'n brief aan Tamerlane gestuur het om 'n tweegeveg te beveg om die uitslag van die oorlog te bepaal, vermoedelik nie dat die gedeeltelik kreupel Tamerlane, wat nou in die middel van die veertigerjare was, die uitdaging. Yusef het sy teenstander verkeerd beoordeel. Tamerlane trek sy wapenrusting aan en ry tot by die stadsmure (nadat hy die weerstand van sy eie Amirs oorkom het). Byna nie verbasend nie, verloor Yusef sy senuwee (as hy ooit werklik bedoel het om uit te kom veg). Nadat hy 'n geruime tyd buite die mure gebly het, keer Tamerlane terug na sy kamp, ​​nadat hy 'n morele oorwinning oor sy teenstander behaal het.
Kort na hierdie voorval het 'n groot deel van die garnisoen, onder bevel van 'n generaal genaamd Hadgi, uit die beleërde stad gekom. Hulle is onderskep deur 'n mag onder leiding van Tamerlane se tweede seun, Omar Shaykh, en 'n geveg het begin tot in die nag, en het eers geëindig toe die verdedigers agter die mure teruggekeer het.
Na hierdie geveg het Tamerlane sy manne beveel om die beleg te begin. Ramme en katapulte word aan die werk gesit, en Yusef se paleis is so erg beskadig dat hy noodgedwonge elders skuiling moes soek. Hierdie fase van die beleg het drie maande en vyftien dae geduur, en aan die einde van hierdie tydperk het Yusef siek geword en gesterf.
Na die bombardement van drie maande het Tamerlane se mans 'n aantal oortredings in die mure van Urganch veroorsaak, en uiteindelik beveel hy 'n aanval op die stad. Ten spyte van 'n sterk verdediging, val die stad spoedig op die aanvallers. Die stad is geplunder en al die burgerlike openbare geboue is vernietig terwyl die godsdienstige leiers en geleerde mans beveel is om na Kesh, die geboorteplek van Tamerlane, te trek.
Urganch sou binnekort 'n erger lot ly. In die laat 1380's het die nuwe heerser van Khwarezm hom verbind met Tamerlane se hardnekkigste vyand, Toktamish, en het hy deelgeneem aan aanvalle op Transoxiana. Dit het Tamerlane se vyfde ekspedisie na Kkwarezm veroorsaak, aan die einde waarvan Urganch met die grond platgeslaan en gars op die terrein gesaai is.
AANHANGSEL AChronologie van Temur & rsquos Life
9 April: Die amptelike datum van geboorte van Temur en rsquos naby Shakhrisabz, suid van Samarkand. Geleerdes buite Oesbekistan glo dat hy in die laat 1320's of vroeë 1330's gebore is.
Amir Qazaghan deponeer en vermoor Amir Qazan, die Chaghatay -khan.
Die eersgeborene van Temur & rsquos, Jahangir, word ongeveer hierdie tyd gebore. Sy tweede seun Omar Shaykh volg kort daarna.
Tughluk Temur, die Moghul -khan, val Mawarannahr binne. Temur belowe sy lojaliteit aan hom en stel hom in staat om die Barlas -stam te lei. Nadat Tughluk Temur sy seun, Ilyas Khoja, die leier van Mawarannahr aangestel het, breek Temur af van die Moghul -leier en sluit hy 'n alliansie aan met Amir Husayn, die aristokratiese leier van Balkh. Hulle missie is om Mawarannahr van die Moghuls ontslae te raak.
Temur sluit die alliansie deur met Aljai Turkhan-agha, Husayn en rsquos se suster te trou. Dit is die nadir van sy loopbaan. Die toekomstige wêreldoorwinnaar en sy vrou sit twee maande lank in 'n stal wat deur ongediertes besmet is.
Die & lsquobattle van die Mire & rsquo. Ilyas Khoja stuur Temur en Husayn in vlug.
Temur en Husayn neem die beheer oor Samarkand. Ilyas Khoja, nou die Moghul -khan, word vermoor. Qamar ad-din is die nuwe Moghul-liniaal. Geboorte van Miranshah rondom hierdie tyd.
Temur & rsquos -alliansie met Husayn verander in wedywering.
Die Mongoolse Yuan -dinastie in China word omvergewerp deur die nuwe Ming -dinastie.
Husayn word verslaan op Balkh, gevange geneem en tereggestel. Temur word gekroon as die keiserlike heerser van Chaghatay, Lord of the Fortunate Conjunction. Hy trou met Husayn & rsquos se weduwee, Saray Mulk-khanum, dogter van die Chaghatay khan Qazan en 'n prinses uit die geslag van Genghis Khan. Die huwelik laat hom toe om homself Temur Gurgan, skoonseun van die Groot Khan, te styl. Hy installeer Suyurghatmish as Chaghatay khan. Temur begin sy eerste veldtog teen die Moghuls. Meer volg gedurende die 1370's.
Temur lei sy leër noord teen die Soefi -dinastie van Khorezm en neem die stad Kat in. As deel van 'n vredesverdrag word die prinses Khan-zada, ook van die Genghisid-lyn, belowe as 'n vrou vir Temur & rsquos seun Jahangir.
Aangesien daar geen prinses aan die kom is nie, lei Temur 'n tweede ekspedisie. Khorezm kom tot stand, Khan-zada arriveer en die gebied gaan oor in die nuwe ryk van Temur en rsquos.
Temur voer veldtogte teen Moghulistan.
Jahangir sterf. Tokhtamish, 'n prins uit die Genghisid -linie wat streef na beheer van die White Horde, neem toevlug by Temur, wat hom bewapen en ondersteun. Tokhtamish en rsquos se eerste poging om die troon te verower, was nie suksesvol nie.
Geboorte van Temur & rsquos seun Shahrukh. Tokhtamish word weer verslaan.
Op sy derde poging word Tokhtamish, met hulp van Temur & rsquos, as khan van die White Horde gekroon.
Temur roep die Kart -prins van Herat op om hom te huldig. Ekspedisie teen die rebelse Khorezm. Temur verower die stad Urganch.
Tokhtamish word khan van die Golden Horde. Temur stel Miranshah aan as goewerneur van Khorasan.
Ekspedisie teen Khorasan. Temur neem Herat sonder om te veg voordat hy in Bukhara oorwinter.
Temur in Mazandaran, verslaan die plaaslike heerser Amir Wali en neem beheer oor die Kaspiese gebiede. Sy leër winters naby Samarkand.
Herat rebelleer. Temur keer terug na Khorasan waar hy tweeduisend gevangenes in die stad Isfizar neem. Om die opstand te straf, het hy hulle lewendig in torings laat sementeer.
Temur neem Sistan en Kandahar. Die hoofstad van Zaranj is vernietig. Na die skandelike vlug van sy heerser, gee Sultan Ahmed Jalayir, die stad Sultaniya, oor aan Temur, wat dan terugkeer na Samarkand. Tokhtamish sak Tabriz.
Die driejarige veldtog teen Persië begin. Tabriz is die eerste stad wat geval het. Eerste ekspedisie teen Georgië. Tiflis (Tbilisi), sy hoofstad, gee oor.
Tokhtamish plunder in die Kaukasus. Temur -veldtogte in Armenië voordat hulle weswaarts na Klein -Asië verhuis het. Isfahan gee oor, maar staan ​​onmiddellik op in opstand. Temur beveel 'n slagting. Shiraz val sonder 'n geveg. Nuus bereik Temur dat Tokhtamish Mawarannahr aangeval en Bukhara beleër het. Hy lê afval in die tuisland van Temur en rsquos. Temur keer terug na Mawarannahr en dwing Tokhtamish noordwaarts.
Urganch word tot die grond geslaan as straf vir sy ondersteuning van Tokhtamish en rsquos -aanval.
Temur onderdruk 'n opstand in Khorasan. Veldtogte teen Moghulistan. Khizr Khoja, die Moghul -khan, word verslaan. Qamar ad-din probeer hom vervang. Temur en Khizr Khoja kom ooreen.
Temur winters in Tasjkent en berei hom voor op 'n groot ekspedisie teen Tokhtamish. Na 'n optog van meer as vyf maande en byna tweeduisend myl, ontmoet sy horde Tokhtamish & rsquos -leër en verslaan dit tydens die slag van Kunduzcha in Junie. Die Tatare vier hul beroemde oorwinning op die oewer van die Wolga.
Temur winters in Tasjkent voordat hy na Samarkand terugkeer. Hy stel sy kleinseun Pir Mohammed, Jahangir & rsquos seun, aan in die goewerneurskap van Kaboel.
Die vyfjaar-veldtog begin.
Nog 'n ekspedisie teen Georgië. Temur marsjeer deur Mazandaran en vernietig die mededingende Muzaffarid -dinastieë van Persië. Die Muzaffarid -vorste word tereggestel. Hy stel sy seun Omar Shaykh aan as die heerser van Fars. Temur neem Shiraz terug. Bagdad onderwerp hom aan nadat sy heerser, sultan Ahmed Jalayir, weer vlug. Omar Shaykh sterf. Die Egiptiese sultan Barquq brei sy beskerming uit na Sultan Ahmed en voer Temur & rsquos -ambassadeurs tereg.
Sultan Barquq sluit 'n alliansie met Tokhtamish, wat sy troepe bymekaarmaak vir 'n ander ekspedisie teen Temur. Barquq maak sy leër gereed en marsjeer noordwaarts na Damaskus, vandaar na Aleppo, nadat hy Sultan Ahmed in Bagdad heringestel het. Temur -veldtogte in Armenië en Georgië. Tokhtamish onderneem nog 'n aanval op die Kaukasus, wat die Temur & rsquos -ryk weer binnedring.
Temur verslaan Tokhtamish vir die tweede en laaste keer in die slag van Terek. Sy leërs gaan voort om noord te stoot, die Golden Horde heeltemal te verwoes en die belangrikste stede Tana en Saray en sy hoofstad Astrakhan te vernietig.
Met die terugkeer na die suide, lê Temur afval in die omstrede koninkryk van Georgië. Hy maak 'n triomfantlike tuiskoms na Samarkand en begin met sy mees ambisieuse bouprogram. Hy bly twee jaar in sy keiserlike hoofstad, die langste verblyf in sy loopbaan. Die Ottomaanse sultan Bayazid I verlaat sy Europese teëstanders tydens die slag van Nicopolis, die laaste kruistog. Shahrukh aangestel as goewerneur van Khorasan.
Pir Mohammed, seun van Jahangir, word suid na die Punjabi -stad Multan gestuur te midde van voorbereidings vir die volgende ekspedisie van Temur & rsquos.
Die Indiese veldtog begin. Temur steek die Hindoe Kush -berge oor en neem Multan. Hy beveel die teregstelling van honderdduisend gevangenes aan voordat hy die Indiese weermag betrek. Oormatiger as Alexander die Grote en Genghis Khan, vernietig hy Delhi, en ontslaan die stad so heeltemal dat dit 'n eeu neem om te herstel.
Temur keer terug na Samarkand. Werk begin aan die katedraalmoskee, sy mees monumentale bouprojek. Sultan Barquq sterf. Hy word vervang deur die tienjarige Sultan Faraj. Die sewejarige veldtog begin. Temur & rsquos losbandige seun Miranshah word afgesit terwyl Temur weswaarts marsjeer. Sultan Ahmed vlug vir die derde keer en skuil by Sultan Bayazid. Temur & rsquos dwing die winter in die Qarabagh.
Nadat hy Sivas geneem het, het Temur drieduisend gevangenes lewend begrawe. Aleppo word aan die swaard gesteek. Twintigduisend Siriese skedels word in hope rondom die stad opgehoop.
Temur, wat buite Damaskus kamp opgeslaan het, verleen gehoor aan die groot Arabiese historikus Ibn Khaldun. Damaskus val en word aan die brand gesteek. Die eweknieëlose Umayyad -moskee is verwoes. Nadat hy Bagdad herower het, beveel Temur nog 'n slagting. Hierdie keer merk 120 torings van negentigduisend skedels sy laaste verowering. Sy weermag rus nog 'n winter in die weivelde van die Qarabagh.
Temur marsjeer wes om Bayazid te soek. In Julie verslaan hy die Ottomaanse magte in die slag van Ankara, sy grootste oorwinning tot nog toe. Dit is die enigste keer in die Ottomaanse geskiedenis dat die sultan persoonlik gevange geneem word. Temur sak Smyrna, die laaste Christelike voorpos in Klein -Asië.
Sultan Bayazid sterf in ballingskap. Die dood van Mohammed Sultan, Jahangir en eersgeborene van Rsquos en erfgenaam van Temur & rsquos. Temur voer weer veldtogte in Georgië voordat hy in die Qarabagh oorwinter.
Temur keer terug na Samarkand en begin met nuwe bouprojekte. In Augustus arriveer die Castiliaanse gesant Ruy Gonzalez de Clavijo in die keiserlike hoofstad vir gehore saam met die Tataarse keiser. Temur hou 'n Qurultay in die Kani-gil-weide rondom Samarkand. Die oproerige, deurweekte feeste duur twee maande. Temur ry ooswaarts vir sy laaste veldtog, teen die Ming -keiser van China.
In Januarie kom Temur by Otrar (Kazakhstan) aan en word siek. 18 Februarie: dood van Temur.
22 Junie: Die Sowjet -argeoloog professor Mikhail Gerasimov gooi die liggaam van Temur en rsquos op en bevestig die beserings aan beide regterbeen.
31 Augustus: Na die ineenstorting van die Sowjetunie, verklaar Oesbekistan onafhanklikheid onder sy leier Islam Karimov.
1 September: Tydens onafhanklikheidsvieringe onthul president Karimov 'n standbeeld van Temur in Tasjkent. Die Tataarse oorwinnaar, wat lankal deur die Sowjette beledig is, is die nuwe nasionale simbool van die moederland.
As deel van die vieringe van Oesbekistan en die rsquos van die 660ste herdenking van die geboorte van Temur, word 'n museum toegewy aan die veroweraar in Tasjkent geopen. 'N Nuwe Orde van Amir Temur word geskep om uitstekende diens aan Oesbekistan te eer.
Ögedei was die derde seun van Genghis Khan en Börte Ujin. Hy het deelgeneem aan die onstuimige gebeure van sy pa se opkoms. Toe Ögedei 17 jaar oud was, beleef Genghis Khan die rampspoedige nederlaag van Khalakhaljid Sands teen die leër van Jamukha. Ögedei is swaar gewond en verlore op die slagveld.  Sy pa se aangenome broer en metgesel Borokhula het hom gered. Alhoewel hy reeds getroud was, het sy pa in 1204 vir hom Töregene gegee, die vrou van 'n verslaan Merkit -hoof. Die toevoeging van so 'n vrou was nie ongewoon in die steppekultuur nie.
Nadat Genghis in 1206 tot keiser of Khagan uitgeroep is, myangane (duisende) van die Jalayir-, Besud-, Suldus- en Khongqatan -stamme is aan hom gegee as sy gesang. Ögedei se gebied beset die riviere Emil en Hobok. Volgens die begeerte van sy vader het Ilugei, die bevelvoerder van die Jalayir, Ögedei se tutor geword.
Ögedei, saam met sy broers, het in November 1211 vir die eerste keer onafhanklik veldtog teen die Jin -dinastie gevoer. Hy is gestuur om die land suid te verwoes deur Hebei en dan noord deur Shanxi in 1213. Ögedei se mag het die Jin -garnisoen uit die Ordos verdryf, en hy het na die kruising van die Xi Xia-, Jin- en Song -domeine gery. 
Tydens die Mongoolse verowering van Khwarezmia, vermoor Ögedei en Chagatai die inwoners van Otrar na 'n beleg van vyf maande in 1219–2020 en sluit hulle aan by Jochi wat buite die mure van Urganch was.  Omdat Jochi en Chagatai twis oor die militêre strategie, is Ögedei deur Genghis Khan aangestel om toesig te hou oor die beleg van Urganch.  Hulle verower die stad in 1221. Toe die rebellie in die suidooste van Persië en Afghanistan uitbreek, het Ögedei Ghazni ook verslap. 
Die keiserin Yisui het daarop aangedring dat Genghis Khan 'n erfgenaam aanwys voor die inval van die Khwarezmid -ryk in 1219. Na die verskriklike bakleiery tussen twee ouer seuns Jochi en Chagatai, het hulle ooreengekom dat Ögedei as erfgenaam gekies sou word. Genghis het hul besluit bevestig.
Genghis Khan sterf in 1227, en Jochi is 'n jaar of twee vroeër oorlede. Die jonger broer van Ögedei, Tolui, het die regentskap tot 1229 beklee. hy word opgevolg deur Ögedei. Nadat hy drie keer ritueel gedaal het, is Ögedei op 13 September 1229 tot Khagan van die Mongole uitgeroep.  Chagatai het die bewering van sy jonger broer ondersteun.
Genghis Khan beskou Ögedei as 'n beleefde en vrygewige karakter.  Sy charisma word gedeeltelik toegeskryf aan sy sukses om die Ryk op sy pa se pad te hou. Te danke meestal aan die organisasie wat deur Genghis Khan agtergelaat is, en aan die persoonlikheid van Ögedei, het die aangeleenthede van die Mongoolse Ryk gedurende sy bewind grotendeels stabiel gebly. Ögedei was 'n pragmatiese man, hoewel hy tydens sy bewind 'n paar foute begaan het. Ögedei het geen dwalings gehad dat hy die gelyke van sy vader was as militêre bevelvoerder of organiseerder nie en gebruik die vermoëns van diegene wat hy die bekwaamste gevind het.
Ondanks berigte oor sy charisma is Ögedei deur Mongoolse en Persiese kroniekskrywers gekritiseer vir 'n misdaad wat hy in 1237 gepleeg het, wat volgens die Persiese kroniekskrywers bestaan ​​het uit die bevel van die verkragting van vierduisend Oirat -meisies bo die ouderdom van sewe. Hierdie meisies is toe gekonfiskeer vir Ögedei se harem of aan karavaanherberge in die hele Mongoolse ryk gegee vir gebruik as prostituut.  Hierdie stap het die Oirat en hul lande onder die beheer van Ögedei gebring ná die dood van Ögedei se suster Checheyigen, wat voorheen Oirat -lande beheer het. 
Uitbreiding in die Midde -Ooste Wysig
Na die vernietiging van die Khwarazmiese ryk, was Genghis Khan vry om teen Westelike Xia te beweeg. In 1226 keer Jalal ad-Din Mingburnu, die laaste van die Khwarizm-monarge, egter terug na Persië om die ryk wat sy pa, Muhammad 'Ala al-Din II, verloor het, te laat herleef. Die Mongoolse magte wat in 1227 teen hom gestuur is, is by Dameghan verslaan. 'N Ander leër wat teen Jalal al-Din opgeruk het, het 'n pirrhiese oorwinning behaal in die omgewing van Isfahan, maar kon nie die sukses opvolg nie.
Met Ögedei se toestemming om 'n veldtog te begin, verlaat Chormaqan Bukhara aan die hoof van 30 000 tot 50 000 Mongoolse soldate. Hy het Persië en Khorasan beset, twee jarelange basisse van Khwarazmiaanse ondersteuning. Chormaqan het in 1230 die Amu Darya -rivier oorgesteek en Khorasan binnegegaan sonder om teë te kom. Hy het 'n aansienlike kontingent agtergelaat onder bevel van Dayir Noyan, wat verdere instruksies gehad het om Wes -Afghanistan binne te val. Chormaqan en die meerderheid van sy leër het toe in die herfs van 1230 Tabaristan (hedendaagse Mazandaran), 'n gebied tussen die Kaspiese See en die Alborz-berge, binnegekom en sodoende die bergagtige gebied in die suide vermy, wat deur die Nizari Ismailis ( die moordenaars).
By die bereiking van die stad Rey, het Chormaqan sy winterkamp daar gemaak en sy leërs gestuur om die res van Noord -Persië te laat rus. In 1231 het hy sy leër suidwaarts gelei en vinnig die stede Qum en Hamadan verower. Van daar af stuur hy leërs na die streke Fars en Kirman, wie se heersers vinnig ingedien het, en verkies om hulde te bring aan Mongoolse heersers eerder as om hul state te laat verwoes. Intussen, verder oos, bereik Dayir sy doelwitte geleidelik om Kaboel, Ghazni en Zawulistan te verower. Aangesien die Mongole reeds in beheer van Persië was, is Jalal al-Din geïsoleer in Transkaukasië, waar hy verban is. So is die hele Persie by die Mongoolse Ryk gevoeg.
Die val van die Jin -dinastie Edit
Aan die einde van 1230, in reaksie op die onverwagte nederlaag van die Jin van die Mongoolse generaal Doqulkhu, het die Khagan met Tolui suid na die Shanxi -provinsie gegaan, die gebied van die Jin -magte skoongemaak en die stad Fengxiang ingeneem.Nadat hulle die somer in die noorde deurgebring het, het hulle weer 'n veldtog teen die Jin in Henan gevoer en deur die gebied van Suid -China gesny om die agterkant van die Jin aan te val. Teen 1232 is die Jin -keiser in sy hoofstad Kaifeng beleër. Ögedei vertrek gou en laat die laaste verowering aan sy generaals oor. Nadat hulle verskeie stede ingeneem het, vernietig die Mongole, met die laat hulp van die Song -dinastie, die Jin met die val van Caizhou in Februarie 1234. 'n Onderkoning van die Song vermoor egter 'n Mongoolse ambassadeur, en die Song -leërs herwin die voormalige keiserlike hoofstede van Kaifeng, Luoyang en Chang'an, wat nou deur die Mongole regeer is.
Benewens die oorlog met die Jin -dinastie, verpletter Ögedei die oostelike Xia wat in 1233 gestig is deur Puxian Wannu, wat die suide van Mantsjoerije kalmeer. Ögedei het die Watertatare in die noordelike deel van die streek onderwerp en hul opstand in 1237 onderdruk.
Verowering van Georgië en Armenië Redigeer
Die Mongole onder Chormaqan keer terug na die Kaukasus in 1232. Die mure van Ganjak is in 1235 deur 'n katapult en 'n slagram beskadig. Die Mongole het uiteindelik teruggetrek nadat die inwoners van Irbil ingestem het om 'n jaarlikse huldeblyk aan die hof van die Khagan te stuur. Chormaqan het gewag tot 1238, toe die mag van Möngke Khan ook in die noordelike Kaukasus aktief was.  Nadat hy Armenië onderwerp het, het Chormaqan Tiflis ingeneem. In 1238 het die Mongole Lorhe gevang wie se heerser, Shahanshah, met sy gesin gevlug het voordat die Mongole aangekom het, en die ryk stad aan sy lot oorgelaat. Nadat die stad se heerser, Hasan Jalal, 'n sterk verdediging by Hohanaberd ingedien het, het hy hom aan die Mongole onderwerp. 'N Ander kolom vorder daarna teen Gaian, regeer deur prins Avak. Die Mongoolse bevelvoerder Tokhta het 'n direkte aanranding uitgesluit en sy manne 'n muur om die stad laat bou, en Avak gee hom gou oor. Teen 1240 het Chormaqan die verowering van Transkaukasië voltooi en die Georgiese adellikes genoop om oor te gee.
Invasie van Korea Wysig
In 1224 is 'n Mongoolse gesant in onduidelike omstandighede dood en Korea het opgehou om hulde te bring.  Ögedei het Saritai gestuur om Korea te onderwerp en die dooie gesant te wreek in 1231. So het Mongoolse leërs Korea begin inval om die koninkryk te onderwerp. Die Goryeo -koning het tydelik ingedien en ingestem om Mongoolse opsieners te aanvaar. Toe hulle vir die somer terugtrek, het Choe U egter die hoofstad van Kaesong na die eiland Ganghwa verhuis. Saritai is met 'n dwaalpyl getref en het gesterf toe hy 'n veldtog teen hulle voer.
Ögedei het planne aangekondig vir die verowering van die Koreane, die Southern Song, die Kipchaks en hul Europese bondgenote, wat almal Mongoolse gesante doodgemaak het, by die kurultai in Mongolië in 1234. Ögedei het Danqu aangestel as bevelvoerder van die Mongoolse leër en het Bog Wong, 'n oorval Koreaanse generaal, goewerneur van 40 stede met hul onderdane. Toe die hof van Goryeo in 1238 om vrede dagvaar, eis Ögedei dat die koning van Goryeo persoonlik voor hom moet verskyn. Die Goryeo-koning het uiteindelik sy familielid Yeong Nong-gun Sung met tien edele seuns as gyselaars na Mongolië gestuur, wat die oorlog tydelik in 1241 beëindig het. 
Die Mongoolse Ryk het weswaarts uitgebrei onder die bevel van Batu Khan om die westelike steppe te onderwerp en na Europa te ry. Hul westelike verowerings sluit in Volga Bulgarye, byna die hele Alania, Cumania en Rus ', asook 'n kort besetting van Hongarye. Hulle het ook Pole, Kroasië, Serwië, Bulgarye, die Latynse Ryk en Oostenryk binnegeval. Tydens die beleg van Kolomna is die Khagan se halfbroer Khulgen  deur 'n pyl doodgemaak.
Te midde van die verowering het Güyük, die seun van Ögedei en die kleinseun Büag van Chagatai, Batu bespot, en die Mongoolse kamp het onenigheid ondervind. Die Khagan het Güyük hard gekritiseer: "U het die gees van elke man in u leër verbreek. Dink u dat die Russe oorgegee het vanweë hoe gemeen u teenoor u eie manne was?". Daarna stuur hy Güyük terug om die verowering van Europa voort te sit. Güyük en nog een van Ögedei se seuns, Kadan, val onderskeidelik op Transsylvanië en Pole.
Alhoewel Ögedei Khan toestemming verleen het om die res van Europa binne te val, tot by die "Groot See", die Atlantiese Oseaan, het die Mongoolse opmars vroeg in 1242, die jaar na sy dood, in Oos -Europa gestop. Mongoolse propaganda skryf die mislukking later toe aan sy ontydige afsterwe, wat Batu se onttrekking noodsaaklik maak om persoonlik deel te neem aan die verkiesing van Ögedei se opvolger. Maar Batu het in werklikheid nooit na Mongolië teruggekeer vir so 'n verkiesing nie, en 'n opvolger sou eers in 1246 aangewys word. hulpbronne wat hulle beskikbaar gehad het. 
Konflik met Song China Edit
In 'n reeks razzia van 1235 tot 1245 dring die Mongole onder bevel van Ögedei se seuns diep in die Song -dinastie deur en bereik Chengdu, Xiangyang en Yangtze -rivier. Maar hulle kon nie daarin slaag om hul verowering te voltooi nie weens die klimaat en die aantal Song -troepe, en Ögedei se seun Khochu is in die proses dood. In 1240 stuur die ander seun van Ögedei, Khuden, 'n ekstra ekspedisie na Tibet. Die situasie tussen die twee nasies het vererger toe Song -offisiere Ögedei se gesante onder leiding van Selmus vermoor het. 
Die Mongoolse uitbreiding oor die hele Asiatiese kontinent onder leiding van Ögedei het gehelp om politieke stabiliteit te bewerkstellig en die Silk Road, die primêre handelsroete tussen Oos en Wes, te herstel.
Ögedei het Dayir as bevelvoerder van Ghazni aangestel en Menggetu as bevelvoerder in Qonduz. In die winter 1241 val die Mongoolse mag die Indusvallei binne en beleër Lahore, wat deur die Delhi Sultanaat beheer word. Op 30 Desember 1241 het Dayir egter gesterf toe hy die stad bestorm, en die Mongole het die stad geslag voordat hy hom aan die Delhi Sultanaat onttrek het. 
'N Ruk na 1235 het 'n ander Mongoolse mag Kashmir binnegeval en 'n paar jaar lank 'n darughachi daar gestasioneer. Kort voor lank het Kasjmir 'n Mongoolse afhanklikheid geword.  Ongeveer dieselfde tyd het 'n Kashmiri Boeddhistiese meester, Otochi, en sy broer Namo by die hof van Ögedei aangekom.
Ögedei het begin met die burokratisering van die Mongoolse administrasie. Drie afdelings vorm sy administrasie:
die Christelike oostelike Turke, verteenwoordig deur Chinqai, die Uyghurscribe en die Keraïete.
die Islamitiese siklus, verteenwoordig deur twee Khorazmiane, Mahumud Yalavach en Masud Beg.
die Noord-Chinese Konfusiese sirkel, verteenwoordig deur Yelu Chucai, 'n Khitan, en Nianhe Zhong-shan, 'n Jurchen.
Mahamud Yalavach het 'n stelsel bevorder waarin die regering belastinginvordering sou delegeer aan belastingboere wat betalings in silwer invorder. Yelu Chucai moedig Ögedei aan om 'n tradisionele Chinese regeringstelsel in te stel, met belasting in die hande van regeringsagente en betaling in 'n geldeenheid wat deur die regering uitgereik word. Die Moslem -handelaars, wat met kapitaal werk wat deur die Mongoolse aristokrate verskaf is, het die silwer wat nodig is vir belastingbetalings teen hoër rente geleen.  In die besonder belê Ögedei aktief in hierdie ortoq -ondernemings.  Terselfdertyd het die Mongole begin om die geldeenheid van papier te sirkuleer, ondersteun deur silwer reserwes.
Ögedei het die takdepartemente van staatsaangeleenthede afgeskaf en die gebiede van China wat onder Mongoolse regering is, in tien roetes verdeel volgens die voorstel van Yelü Chucai. Hy verdeel ook die ryk in die administrasie Beshbalik en Yanjing, terwyl die hoofkwartier in Karakorum regstreeks handel oor Mantsjoerije, Mongolië en Siberië. Laat in sy bewind is die administrasie van Amu Darya gestig. Turkestan is bestuur deur Mahamud Yalavach, terwyl Yelu Chucai Noord -China van 1229 tot 1240 bestuur het. Ögedei het Shigi Khutugh as hoofregter in China aangestel. In Iran het Ögedei eers Chin-temur, 'n Kara-kitai, en daarna Korguz, 'n Uyghur, aangestel wat as eerlike administrateur bewys is. Later is sommige van Yelu Chucai se pligte na Mahamud Yalavach oorgedra en belasting aan Abd-ur-Rahman oorgedra, wat beloof het om die jaarlikse silwerbetalings te verdubbel.  Die Ortoq of vennoothandelaars het die geld van Ögedei teen buitensporige rente aan die boere geleen, hoewel Ögedei aansienlik hoër tariewe verbied het. Alhoewel dit winsgewend geblyk het, het baie mense uit hul huise gevlug om die tollenaars en hul bende met 'n sterk arm te vermy.
Ögedei het keiserlike vorste laat onderrig deur die Christelike skrifgeleerde Qadaq en die Taoïstiese priester Li Zhichang en bou skole en 'n akademie. Ögedei Khan het ook besluit om munte uit te reik wat deur syreserwes gesteun word en 'n departement gestig wat verantwoordelik is vir die vernietiging van ou note. Yelu Chucai protesteer by Ögedei dat sy grootskaalse verspreiding van appanages in Iran, Wes- en Noord-China en Khorazm kan lei tot 'n verbrokkeling van die Ryk.  Ögedei het dus bepaal dat die Mongoolse edeles opsieners in die appanages kon aanstel, maar die hof sou ander amptenare aanstel en belasting invorder.
Die Khagan het die Groot Yassa uitgeroep as 'n integrale liggaam van presedente, wat die voortdurende geldigheid van sy pa se opdragte en verordeninge bevestig, terwyl hy sy eie bygevoeg het. Ögedei het gekodifiseerde reëls vir kleredrag en gedrag tydens die kurultais. Regdeur die Ryk, in 1234, het hy postwegstasies (Yam) geskep met 'n permanente personeel wat in die behoeftes van postryers sou voorsien.  Elke 25 myl word aflosstasies ingerig en die jamspersoneel het afgevaardigdes aan die gesante verskaf en spesifieke rantsoene bedien. Die aangehegte huishoudings was vrygestel van ander belasting, maar hulle moes 'n qubchuri -belasting betaal om die goedere te voorsien. Ögedei het Chagatai en Batu beveel om hul yams afsonderlik te beheer. Die Khagan verbied die adel om paizas uit te reik (tablette wat die draer die bevoegdheid gegee het om goedere en dienste van burgerlike bevolkings te eis) en jarliqs. Ögedei het bepaal dat binne die desimale eenhede een uit elke 100 skape van die welgesteldes gehef moet word vir die armes van die eenheid, en dat een skaap en een merrie uit elke kudde aangestuur moet word om 'n kudde vir die keiserlike tafel te vorm. 
Van 1235–38 het Ögedei 'n reeks paleise en paviljoene gebou by stopplekke in sy jaarlikse nomadiese roete deur Sentraal -Mongolië. Die eerste paleis Wanangong is deur Noord -Chinese vakmanne gebou. Die keiser het sy familielede aangespoor om nabygeleë wonings te bou en die gedeporteerde vakmanne uit China naby die perseel gevestig. Die bou van die stad, Karakorum (Хархорум), is in 1235 afgehandel, wat verskillende kwartale aan Islamitiese en Noord -Chinese vakmanne toegewys het, wat meegeding het om die guns van Ögedei te wen. Erdsmure met 4 hekke het die stad omring. Daar was privaat woonstelle aan die voorkant, terwyl 'n reuse klipskildpad met 'n gegraveerde pilaar voor staan, soos dié wat gereeld in Oos -Asië gebruik is. Daar was 'n kasteel met deure soos die hekke van die tuin en 'n reeks mere waar baie watervoëls versamel het. Ögedei het verskeie aanbiddingshuise opgerig vir sy Boeddhistiese, Moslem, Taoïstiese en Christelike volgelinge. In die Chinese wyk was daar 'n Confuciaanse tempel waar Yelu Chucai 'n kalender opgestel het volgens die Chinese model.
Net soos sy vader Genghis Khan, het Ögedei baie vroue en sestig byvroue gehad:  Ögedei trou eers met Boraqchin en daarna met Töregene. Ander vroue was Möge Khatun (voormalige byvrou van Genghis Khan) en Jachin.
- die 3de Groot Khan van die Mongole - die eerste Boeddhistiese Mongoolse prins
Köchü (oorlede 1237) - tydens die veldtog in Song China
Shiremün - deur Ögedei aangestel as erfgenaam
Sedert sy kinderjare word Ögedei beskou as sy pa se gunsteling seun. As volwassene was hy bekend om sy vermoë om twyfelaars te laat swaai in enige debat waarin hy betrokke was, bloot deur die krag van sy persoonlikheid. Hy was 'n fisies groot, joviale en charismatiese man, wat meestal gelyk het of hy belangstel om goeie tye te geniet. Hy was intelligent en bestendig van aard. Sy charisma is gedeeltelik toegeskryf aan sy sukses om die Mongoolse Ryk op die pad te hou wat sy pa ingeslaan het. [ aanhaling nodig ]
Die skielike dood van Tolui in 1232 het Ögedei blykbaar diep geraak. Volgens sommige bronne het Tolui sy eie lewe opgeoffer deur 'n vergiftigde drank in sjamanistiese rituele te aanvaar om Ögedei wat aan siekte ly, te red.  Ander bronne sê Ögedei het Tolui se dood georkestreer met die hulp van sjamane wat die alkoholis Tolui bedwelm het. 
Ögedei was bekend vir sy alkoholisme. Chagatai het 'n amptenaar toevertrou om na sy gewoonte te kyk, maar Ögedei het in elk geval daarin geslaag om te drink. Daar word algemeen vertel dat Ögedei dit gedoen het deur te beloof om die aantal koppies wat hy per dag gedrink het, te verminder, en dan twee keer die koppies te neem wat vir sy persoonlike gebruik geskep is. Toe hy op 11 Desember 1241 by dagbreek sterf, na 'n drankie met Abd-ur-Rahman in die nag, blameer die mense die suster van Tolui se weduwee en Abd-ur-Rahman. Die Mongoolse aristokrate het egter erken dat die Khagan se gebrek aan selfbeheersing hom doodgemaak het.
Ögedei was ook bekend as 'n nederige man, wat nie homself as 'n genie beskou het nie, en wat bereid was om te luister na die groot generaals wat sy vader hom verlaat het, sowel as diegene wat hy self die bekwaamste gevind het. Hy was die keiser (Khagan), maar nie 'n diktator nie.  Soos alle Mongole in sy tyd, is hy van kleins af grootgemaak en opgelei as 'n kryger, en as die seun van Genghis Khan was hy deel van sy vader se plan om 'n wêreldryk op te rig. Sy militêre ervaring was opvallend vir sy bereidwilligheid om na sy generaals te luister en by die omstandighede aan te pas. Hy was 'n pragmatiese persoon, net soos sy pa, en het eerder na die einde gekyk as na die middele. Sy standvastigheid in karakter en betroubaarheid was die eienskappe wat sy pa die meeste waardeer het, en wat hom die rol as opvolger van sy vader besorg het, ondanks sy twee ouer broers.
Mongoolse en Persiese kroniekskrywers kritiseer Ögedei egter vir 'n misdaad wat hy in 1237 gepleeg het, wat die wette van sy vader, Genghis Khan oortree het, wat beslaglegging, verkragting, ontvoering, ruilhandel of verkoop van jong meisies verbied het, wat toegelaat is om op 'n jong man te trou. ouderdom, maar kon eers op die ouderdom van sestien seksuele aktiwiteite beoefen.  Mongoolse kronieke was vaag oor die aard van die misdaad, maar Persiese kroniekskrywers het aangedui dat Ögedei, nadat die Oirat nie meisies na Ögedei se harem gestuur het nie, vier duisend Oirat -meisies bo sewe jaar naak gestroop en herhaaldelik deur sy soldate verkrag het. volle oë van die meisies se familielede. Twee van hierdie meisies het gesterf as gevolg van die beproewing, en die oorblywende nie-verkragte is deur soldate verdeel, waarvan sommige na die koninklike harem gestuur is, en ander wat na seksuele diens aan karavaanherberge gestuur is, en ander wat nie daarvoor geskik geag is nie, is teenwoordig gelaat vir enigiemand om dit weg te dra of te gebruik vir enige doeleindes wat geskik geag word. Dit lyk asof Ögedei dit nie uit seksuele verdorwenheid as sodanig gedoen het nie, maar meer om die mag oor die Oirat te konsolideer. 
Bogenoemde verslag, insluitend die aanname dat Mongoolse bronne die misdaad kritiseer (steeds twyfelagtig), is beskryf in Jack Weatherford se boek uit 2011 Die geheime geskiedenis van die Mongoolse koninginne: hoe die dogters van Genghis Khan sy ryk gered het. Weatherford noem dit "die gruwelikste misdaad van sy twaalf jaar lange regering en een van die ergste gruweldade in Mongoolse wat opgeteken is". 'N Meer onlangse boek in die Mongoolse geskiedskrywing "Women and the Making of the Mongol Empire" (2018) deur Anne F. Broadbridge verbind die "berugte beweerde massaverkragting van Oirat -meisies" met Ögedei se aanvra van meisies uit die gebiede van sy oom Temüge Otchigin sonder goedkeuring van Temüge . Broadbridge merk egter op dat "met al die bewyse onderdruk, dit slegs 'n vermoeding kan wees".  Die geskiedenis van die Yuan of Yuanshi (YS 2, 35) en Secret History of the Mongols (SHM 281) praat van 'n kragtige eis van vroue deur Ögedei onderskeidelik uit die "linkervleuel" en "oom Otchigin se domein", maar noem nie 'n verkragting nie (De Rachewiltz 2004).  In die geheime geskiedenis spreek Ögedei berou uit oor sy daad waarin hy sê: "oor my tweede skuld, om sonder beginsel na die woord van 'n vrou te luister en om die meisies van my oom Otchigin se domein na my te bring, was beslis 'n fout" maar De Rachewiltz merk op dat die hele paragraaf met vier goeie dade en vier foute 'n postume beoordeling kan wees (De Rachewiltz 2004). 
Die enigste beskrywing van 'n verkragting is in hoofstuk 32 van die Tarikh-i Jahangushay (History of the World Conqueror) wat in 1252 deur Juvayni (1226-1283) geskryf is.  Hierdie hele hoofstuk is later woordeliks deur Rashid Al-Din in sy vroeë 14de eeu Jami 'Al-Tawarikh (Compendium of Chronicles) kopieer, hoewel in 'n effens verkorte weergawe. In hoofstuk 32 begin Juvayni met die lof van Ögedei Khan en gee dan 50 baie gedetailleerde staaltjies om die "genade, vergifnis, geregtigheid en vrygewigheid" van Ögedei te illustreer, gevolg deur een staaltjie om sy "geweld, erns, woede en ontsag" te illustreer, wat die verkragtingsvoorval was . Hierdie staaltjie sluit die hoofstuk af. Die naam van die stam is onduidelik in twee manuskripte van Juvayni, maar manuskrip D en Rashid-Al-Din gee dit as Oirat. Broadbridge en De Rachewiltz bevraagteken die feitelike akkuraatheid van hierdie identifikasie met die Oirats.   Die staaltjies is in die styl van 'n Persiese verhaal geskryf. Juvaini neem kennis van die bron van Anekdote 46 deur te sê "een van my vriende met aangename spraak het my die volgende verhaal vertel".  Die staaltjies wat Ögedei prys, neem 'n uitgesproke pro-Moslem, anti-Chinese standpunt in. 'N Aantal staaltjies toon 'n bespotting van Ögedei se gebrek aan selfbeheersing. Alhoewel die staaltjies 'n kern van waarheid bevat, lyk dit asof dit apokriewe legendes is wat uit die gemeenskap van Moslem -handelaars kom en met omsigtigheid benader moet word. 'N Ander Persiese verslag was die massasodomie teen soldate van die Jin -dinastie omdat' hulle die Mongole bespot 'en' bose gedagtes 'uitgespreek het. Dit is in Rashid-Al-Din aangehaal en deur Weatherford opgemerk. Alhoewel hierdie verslag oordrewe kan wees, beeld dit die gebruik van verkragting as 'n wapen uit. 
Volgens Weatherford het Ögedei elke wet oortree rakende seksuele omgang, verkragting, ontvoering en verkoop van meisies en vroue wat Genghis Khan geskep het.  [ mislukte verifikasie ]
In die Tarikh-i Jahangushay beweer Juvayni dat Ögedei gesterf het kort nadat sy leeuagtige honde gejaag en 'n wolf wat hy gered het, losgeskeur het, ten spyte daarvan dat hy gehoop het dat die Almagtige sy siek ingewande sou spaar as hy 'n lewende wese loslaat. Hierdie staaltjie (Anekdote 47) weerspreek die standaardverslag van Ögedei se dood as gevolg van 'n drankie met Abd-ur-Rahman in die nag.
Ögedei het sy kleinseun Shiremun as sy erfgenaam aangewys, maar Güyük het hom uiteindelik opgevolg ná die vyfjarige regentskap van sy weduwee Töregene Khatun. Batu, die Khan van die Golden Horde (ook bekend as die Kipchak Khanate of die Ulus van Jochi), aanvaar egter slegs nominaal vir Güyük, wat gesterf het op die pad om Batu te konfronteer. Eers in 1255, ver in die bewind van Möngke Khan, het Batu veilig genoeg gevoel om hom weer voor te berei om Europa binne te val. Hy is dood voordat sy planne geïmplementeer kon word.
Toe Kublai Khan die Yuan -dinastie in 1271 stig, het hy Ögedei Khan op die amptelike rekord as Taizong (Chinees: 太宗) geplaas.
Old Ürgenç was aan die suidekant van die Amu-Darya-rivier geleë op een van die belangrikste middeleeuse paaie: die sypad, die kruispad van die westelike en oostelike beskawings. Dit is een van die belangrikste argeologiese terreine in Turkmenistan, geleë in 'n groot gebied van beskermde landskap en bevat 'n groot aantal goed bewaarde monumente uit die 11de tot die 16de eeu. Dit bestaan ​​uit moskees, die hekke van 'n karavanserai, vestings, mausoleums en 'n minaret, en die invloed van hul argitektoniese styl en vakmanskap het Iran, Afghanistan en die latere argitektuur van die Mogul-ryk van die 16de-eeuse Indië bereik.
Atanyyazow verduidelik: "In die werke van Chinese historici is die naam Yue -Gyan, wat in Georgiese vorms voorkom in die werke van Arabiese geleerdes van die 10de eeu. Gebruik in die vorm van Gurganj, 'n boorling van Khorezm. En -j, volgens Yakut, beteken [s] net soos die woord. n vlermuis, d.w.s. "dorp" en "stad". Gegewe die ou naam van die woord Gurgen. dan die toponiem van Gurganj. het die betekenis van "Gurgen stad", "Gurgen stad van die mense". Later het die naam Gurganj in die vorm van Urgench begin gebruik word. " Waarop Gurgen of Gurgan verwys, bly egter onverklaarbaar.
Die presiese datums waarop Kunya-Urgench gestig is, bly onseker, maar argeologiese vondste by die Kyrkmolla-heuwel (een van die belangrikste vestings op die terrein) toon aan dat die stad reeds in die 5de en 4de eeu vC 'n sterk struktuur gehad het. Sommige van die vroegste verslae toon dat Khwarezm in 712 deur die Arabiere verower is, en Kunya-Urgench die Arabiese naam "Gurgandj" gekry het. Die stad het prominent geword tussen die 10de en 14de eeu as die hoofstad van Khwarezmia, en as 'n belangrike handelsentrum, wat in roem en bevolking meeding met baie ander stede in Sentraal -Asië, soos Bukhara.  Dit het baie welvarend geword vanweë sy strategiese ligging op die belangrikste handelsroetes van die suide na die noorde en die weste na die ooste, wat 'n groot bydrae gelewer het tot die ontwikkeling van wetenskap en kultuur in Sentraal -Asië.
Volgens 'n skrywer uit 1893  was Djordjania of Jorjania die 'tweede hoofstad' van die land. Dit was aan die Wadak-kanaal, wat blykbaar die oostelike punt van die Kunya-Darya is, wat blykbaar die rivierbedding is wat nou na die Sarykamysh-meer lei. Net oos van die stad was 'n dam wat die gebied besproei het en die vloei van die Oxus na die Kaspiese See geblokkeer het. In 1220 is die stad en die dam deur die Mongole vernietig en die omliggende gebied het 'n moeras geword. Konya-Urgench is spoedig op of naby die terrein van Jorjania gebou.
In 1221 vernietig Genghis Khan die stad tydens die Mongoolse inval in Sentraal -Asië, wat beskou word as een van die bloedigste bloedbad in die geskiedenis van die mensdom. Ondanks die verwoestende gevolge van die inval, is die stad herleef en het dit sy vorige status herwin. Dit word deur die Berber-reisiger Ibn Battuta uit die 14de eeu beskryf as "die grootste, grootste, mooiste en belangrikste stad van die Turke. Dit het fyn basaars en breë strate, 'n groot aantal geboue en 'n oorvloed goedere". 
In 1373 val Timur Khwarezm aan, en die heerser Yusef Sufi van die Sufi -dinastie het hom aan Timur oorgegee. In 1379 het Yusef Sufi in opstand gekom teen Timur, wat Urgench afgedank het, en Yusef Sufi is vermoor. In 1388 het die Sufi -dinastie van Urgench weer in opstand gekom teen Timur, hierdie keer het Timur Urgench met die grond platgeslaan en sy bevolking vermoor, die besproeiingstelsel van die stad vernietig en gars geplant oor die grond waar die stad eens gestaan ​​het, en slegs een moskee laat staan . Dit, tesame met die skielike verandering van die loop van die Amu-Darya-rivier, was die begin van die agteruitgang van Kunya-Urgench tot in die 16de eeu, toe dit deur Khiva as 'n streekhoofstad vervang is en uiteindelik laat vaar is.
Die gebied is later bewoon deur die Turkmeense mense vanaf die vroeë 19de eeu, maar hulle het meestal buite die ou stad ontwikkel en laasgenoemde as 'n begraafplaas gebruik. Hierdie gebruik is egter nou gestaak, en pogings is aangewend om die vervalle grafstene wat op die terrein voorkom, te verwyder.
Die nuwe stad Urgench is ontwikkel in die suidooste, in die huidige Oesbekistan. Sommige van die eerste argeologiese navorsing oor die ou stadsterrein is in 1929 deur Alexander Yakubovsky gedoen. 
Die stedelike uitleg van Kunya Urgench het verlore gegaan en slegs sekere monumente bly tot vandag toe staan. Dit is outentieke en ryk voorbeelde van goeie argitektuur en boustradisies wat eeue lank bestaan ​​het. Die vlak van bewaring wissel tussen die geboue, en die grootste herstelwerk is in die afgelope dertig jaar gedurende die Sowjet -era uitgevoer met behulp van tradisionele metodes en materiale.
Kutlug-Timur Minaret Redigeer
Die Kutlug Timur -minaret is miskien die opvallendste struktuur hier. Dit dateer uit die 11de en 12de eeu en is 60 meter hoog, wat dit die hoogste monument in die park maak. Die deursnee is 12 meter aan die voet, en 2 aan die bokant.
Op grond van sy dekoratiewe metselwerk, insluitend Kufic-inskripsies, word die minaret as 'n vroeëre konstruksie beskou, wat eers omstreeks 1330 deur Kutlug-Timur gerestoureer is. 
Turabek-Khanum Mausoleum Wysig
Hierdie struktuur is vernoem na Turabek-Khanum, die vrou van Kutlug-Timur (regeer tussen 1321 en 1336), in die noordelike deel van die ou Gurgench. Dit is opvallend vir sy elegante ontwerp en pragtige teëlversiering, en dit is 'n hoogs gesofistikeerde argitektuur, sowel in die konseptualisering van ruimtes as in die ingenieurswese daarvan. Albei word op 'n bewuste manier ten volle benut om 'n visuele, estetiese en geestelike effek te verkry.
Die oorspronklike gebou bestaan ​​uit twee kamers: 'n groot koepel -saal en 'n kleiner agter dit. Die groot kamer is tweesydig aan die buitekant en seshoekig aan die binnekant, en word voorafgegaan deur 'n ingangsportaal en 'n voorportaal.
Een van die indrukwekkendste argitektoniese kenmerke van die mausoleum is die sirkelvormige koepel wat die hoofsaal bedek, waarvan die oppervlak bedek is met kleurvolle mosaïek wat ingewikkelde sierpatrone vorm wat bestaan ​​uit blomme en sterre, wat 'n visuele metafoor vir die hemel skep. Daar kan geen vergelykbare kontemporêre parallelle by Urgench gevind word nie, aangesien sommige van die argitektoniese kenmerke, soos die hierbo genoemde versierings, nie voorkom in ander monumente wat tydens die leeftyd van Turabek-Khanum, omstreeks 1330, gebou is nie. Dit is dus moeilik om die datum te bepaal bou so vroeg. Hierdie kenmerke verskyn egter later in Sentraal-Asië, tydens die bewind van Timur, 'n krygsheer van Turco-Mongoolse afkoms. In die vroegste geboue van Timur, soos die Aq Saray -paleis in Shahrisabz, in Oesbekistan, wat in 1379 begin is, maar in 1404 nog onvoltooid was, verskyn nuwe tegnologieë, soos mosaïek -faience.
Hierdie struktuur is die vermeende graf van Sultan Ala ad-Din Tekish, die stigter van die Khwarezm-ryk en sy heerser tussen 1172-1200. Dit is geïdentifiseer as 'n mausoleum vanweë die tradisie dat elke ou gebou in Sentraal -Asië toegewy is aan 'n historiese of mitiese karakter.
Die gebou is van stene en bestaan ​​uit 'n vierkantige saal met mure wat 11,45 meter hoog is, 'n massiewe ronde trommel en 'n koniese dak met 'n binnekoepel daaronder. Die koepel is verbind met die vierkantige mure waarop dit rus deur 'n agtkantige gordel. Die struktuur tussen die koepel en die agthoek is versier met 16 vlak nisse. Hulle vorm is nie lansetagtig soos dié wat algemeen voorkom in die Islamitiese argitektuur van Sentraal-Asië nie, maar eerder halfsirkelvormig. Dit is 'n motief wat gevind kan word in die marmer van die 8ste eeu in die Baghdad-museum, maar selde in Sentraal-Asië gebruik is: 'n Ander vergelykbare geval wat in Turkmenistan gevind kan word, is die van die mihrab van die 11de eeu van Muhammad Ibn Zayd moskee, van Merv. Die twee is egter te ver weg om as prototipes beskou te word.
Die eksterne koniese dak is opgebou uit horisontale lae volgens die tegniek van 'n valse gewelf. Van binne word dit versterk met 12 steunpunte wat op die binnekoepel staan. Alhoewel dit 'n riskante konstruksietegniek lyk, is die dak nie in 'n slegte toestand nie: slegs die bokant word vernietig en die blou majolica -versiering is effens beskadig.
Een van die besondere kenmerke van die gebou se argitektuur is die fasade. Dit bied 'n hoë portaal -nis met die hoofboog, wat nou sy oorspronklike vorm verloor het. Die lansetboog van die portaal word gevul deur 'n ingewikkelde stelsel van stalaktietagtige vorms, 'n dekoratiewe motief van terracotta en vasgemaak op houtstokkies in die metselwerk.
Navorsing oor hierdie struktuur het aanleiding gegee tot bespiegelinge dat die Mausoleum van Tekesh moontlik in die middel van 'n groot konstruksie sou bestaan ​​wat uit 'n menigte geboue bestaan ​​het. Sommige geleerdes sou dus beweer dat die gebou 'n ander doel as die van 'n mausoleum gedien het, soos byvoorbeeld 'n regeringshuis of 'n paleis van die Groot Khwarzm-shahs. 
Kyrkmolla is 'n heuwel van 12 meter hoog (39 voet) wat vroeër 'n vesting was. Dit is in die noordoostelike buitewyke van Gurgench geleë. Dit is veral belangrik, aangesien die vroegste keramiek wat op die terrein ontdek is, wat dateer uit die 5de eeu vC, hier was. Dit word beskerm deur 'n dik moddermuur wat uit die 10de tot 14de eeu dateer en gedeeltelik herbou is na argeologiese opgrawings.
b.c.1329, a. en h. van Roger Bettesthorne van Ashley, Hants, deur sy w. Margaret. m. teen 1366, Gouda, da. en koh. van John Cormailles, 1da.
Commr. van ondersoek, Som., Dorset Junie 1374 (verbeurde goedere), Hants Julie 1376 (afpersing van Richard Lyons †), Okt. 1379 (oortredings van soldate wat na Bretagne gaan), Wilts. 1381 Augustus (verwydering van materiaal uit Mere -kasteel), Hants, Wilts. 1388 Oktober (Sir Simon Burley se verbeurde lande), Hants Sept 1389 (afval, Ellingham priory) skikking Mei 1375, 1379, 1380, 1380, 1385, 1385, 1392 om rebellies neer te sit, Hants, Wilts. 1381 Julie, Wilts. 1381, Maart, 1382 Desember van arrestasie, Hants 1382 Aug.
Tollenaar, Hants 1377 Nov.
Balju, Hants 25 Nov. 1378-5 Nov. 1379.
J.p. Wilts. 8 Maart 1386-Okt. 1389.
Bettesthorne se pa het die herehuis van Ashley en die omkering van die van Chaddenwick gehad, wat albei eiendomme later aan hom oorgedra het. Sy ma (moontlik die erfgenaam van John Mere, wie se landerye Bettesthorne ook later besit het) is op 20 -jarige ouderdom oorlede toe hy 20 was, en eers die volgende lente het hy sesin van haar graslande in Bisterne en Ashley (Hampshire) en in Shaftesbury (Dorset). Hy was aktief in plaaslike aangeleenthede, byvoorbeeld as getuie van dade, vanaf 1354.1
In April 1360 beveel Edward III die amptenare van die staat om Bettesthorne, wat daar beskuldig is dat hy geweier het om ridder te neem, 'n pouse tot die volgende Michaelmas, op grond van die feit dat hy saam met die weermag in die buiteland was en op die punt staan ​​om tot ridder te staan. deur die Koning. Drie maande later is hy egter vergewe omdat hy tog nie die eer ontvang het nie, 'ook in ag genome verskeie dienste wat hy in die geselskap van Henry, hertog van Lancaster, in die koningsoorloë en in die beleg van Rennes in Bretagne verrig het. soos in die laaste vordering van die koning in Frankryk 'en dat hy in Oktober lewenslank vrygestel is om ooit die hoër rang te aanvaar of om teen sy wil in 'n amptelike hoedanigheid te dien. Hierdie laaste patent is 20 jaar later deur Richard II bevestig
Intussen het Bettesthorne sy landbesit vergroot. In 1361 sterf Richard Bettesthorne (moontlik sy oom of oudste halfbroer) aan sy dogters (Joan en Margaret) en sy kleinseun John (die seun van 'n derde dogter), waarvan laasgenoemde minderjarig is. Bettesthorne het toesig gekry by die staatskas oor die derde van die erfenis van die jong John, en het van Joan en Margaret 'n toestemming verleen vir die terugbetaling van hul aandele, waarvan 'n deel voor 1379 in sy besit gekom het. Bettesthorne se huwelik was ook winsgewend. Sy vrou, Gouda, was 'n familielid van die kanselier van Edward III, biskop Edington van Winchester, wat in sy testament in 1366 die egpaar nie net vrygestel het van 'n skuld van £ 50 nie, maar ook sy beste bontjas vir Gouda nagelaat het. 'N Ander van haar familielede, John Edington, het in ruil daarvoor die herehuis van Pomeroy in Wingfield (Wiltshire) en ander aansienlike besittings in dieselfde gebied gevestig. Bettesthorne het probleme ondervind met die verkryging van die besit van die herehuise van West Grimstead (Wiltshire) en Exbury (Hampshire), waarvan John Grimstead hom in 1361 die terugkeer gegee het. En hoewel Grimstead ook ander eiendomme in Hampshire en Wiltshire in die hande van trustees geplaas het met die bedoeling dat Bettesthorne mettertyd by hulle ingaan, het die wispelturigheid van die skikking betrek by Bettesthorne by uitgebreide geskille (insluitend 'n petisie aan die parlement van 1376). Sommige van die Grimstead -eiendomme was nog binne 'n paar jaar na Bettesthorne se dood nog in geskil. Tog sterf Bettesthorne as 'n welgestelde man met boedels in Dorset, Somerset, Wiltshire en Hampshire.3
Daar is min ander inligting oor hierdie welvarende landgenoot wat so traag was om ridder te word. In 1380 het hy saam met sir Ralph Norton † 'n deel van die herehuis van Dulton vervreem na die Augustynse klooster Bonhommes in Edington, gestig deur sy vrou se verwant, biskop Edington. In September 1397 het hy 'n lening van 100 mark aan Richard II gemaak, miskien onwillekeurig, omdat hy uitgesluit is uit koninklike ampte en kommissies gedurende die voorafgaande vyf jaar, dui amper daarop dat hy as 'n toegewyde ondersteuner van die hofparty beskou word. Hy het inderdaad 'n paar maande later 'n koninklike kwytskelding geneem. In 1398 het Bettesthorne aansoek gedoen om 'n koninklike lisensie om 'n gesang van een kapelaan in die parochiekerk in Mere te vergroot met nog twee kapelane, wat vir hom en vir die siele van sy voorvaders sou bid en 'n ander gesang te stig in Gillingham (Dorset) . Dit behels die toekenning van eiendom in Clopton (Somerset) sowel as in Mere en Gillingham, en die fondamente is nie voltooi voor Bettesthorne se dood nie, dit het sy dogter en erfgenaam, Elizabeth, en haar man, sir John Berkeley I* van Beverstone ('n jonger), te beurt geval seun van Thomas, lord Berkeley) om sy planne te verwesenlik. Bettesthorne is op 6 Februarie 1399 oorlede en is begrawe te Mere. 'N Monumentale koper beeld hom in volle wapenrusting uit, en die opskrif bevat die vers
b.c.1330, 3de s. en gebeurtenis. h. van Sir John Brocas van Clewer en Windsor, Berks. deur sy 1ste w. Margaret. m. (1) teen 1349, Agnes, da. en h. van Mauger Vavasour van Denton, Yorks., 1s. div. bef. Mei 1360 (2) tussen November 1358 en Februarie 1361, Mary (b.c.1331), da. en h. van John Roches †, wid. van Sir John Boarhunt van Boarhunt, Hants, 1s. 1da. (3) tussen Desember 1380 en Mei 1382, Katherine (6 Januarie 1341-19 Okt. 1398), er. da. en koh. van William de la Plaunk van Haversham, Bucks. deur Elizabeth, da. van sir Roger Hillary, c.j.c.p., van Bescot, Staffs., wid. van William Birmingham en sir Hugh Tyrell. Kntd. teen 1355.
Meester van die koning se bokhonde 1361-d.
Commr. van skikking, Hants Februarie 1367, November 1370, Mei 1375, Apr., Julie 1377, Maart 1380, Hants, Wilts. 1381 Julie, Hants April 1385, Maart 1392 arrestasie, Surr., Suss., Hants, Wilts., Berks., Som., Dorset Junie 1370 (misdadigers in sy gevolg), 1382 November (muiter), Junie 1387 tot versamel 'n parochiale subsidie, Hants Junie 1371 van oyer en terminator November 1375, Surr. 1383 September, Wilts. April 1387 -navraag, Hants November 1375 (besittings van John Sandys*), Julie 1376 (afpersing van Richard Lyons †), September 1377 (konfederasies van slawe), Oktober 1379 (oortredings van soldate wat oorsee gaan), 1380 Okt. , 1381 Februarie (hierdieisin), Wilts. 1387 Maart (dreigemente vir 'n koninklike klerk) stuwme, Themsrivier Mei 1377 om opskudding te neem, Calais Mei 1378, Mei 13881 opname van die vesting van Southampton. Julie 1381, Hants Des. 1381, Maart., Des. 1382 neem beskeie grond in besit, Suss. 1384 Augustus van die aflewering, Winchester Maart 1386 om toesig te hou oor herstelwerk aan die kasteel van Odiham, Sept. 1387 Nov. lewer die eed af ter ondersteuning van die Appellante, Hants Maart 1388.
Bewaarder van Corfe-kasteel 9 September 1376-14 Mei 1377, Odiham-kasteel Mei 1377-d.
Kapt. Van Calais 12 Julie 1377-c. 1379 Februarie kontroleerder 17 Feb.-c. Mei 1379 kapt. van Sangatte, Pas de Calais 11 Januarie 1384-c.1385.2
Hoofparkering van die boedels van Bp. Wykeham van Winchester 5 Des. 1377-d.3
Ambassadeur in Vlaandere Jan. 1379, te behandel met die graaf van St. Pol Julie 1379.4
J.p. Hants 26 Mei 1380-d, Wilts. 4 Julie 1391-4.
Belastingmeter, Hants Des. 1380.
Balju, Wilts. 24 November 1382-12 Oktober 1383.
Kamerheer by koningin Anne c.1387-1394.
Brocas kom uit 'n Gascon -familie wie se fortuin verdien is deur diens aan die konings van Engeland, sowel in hul geboorteland as in hul nuwe tuiste, waar hulle hulle vroeg in die 14de eeu gevestig het. Bernard se vader, sir John Brocas, wat lid was van die huishoudings van Edward II en Edward III, beklee onder laasgenoemde as konstabel van die kasteel van Guildford en, in werklikheid, indien nie in naam nie, as meester van die koning se perd, en maak Windsor kasteel die middelpunt van sy huishoudelike en amptelike lewe. Sy oom, meester Bernard Brocas, 'n notabestuurder, het uitgeblink as beheerder van Gascogne en konstabel van Aquitanië.5 Bernard was 'n jonger seun en het noodwendig sy eie fortuin gemaak deur militêre diens. In 1346, ongeveer 16 jaar oud, was hy 'eers gewapen aan die kus by Hogges' (La Hogue) aan die begin van die inval in Frankryk, wat gelei het tot die slag van Crécy (waarin sy pa en ouer broer, Oliver, ook geneem het) deel, beide 'King's ridders'), en in die loop van die volgende 40 jaar het hy ook in die oorloë van Bretagne, Spanje en Skotland gedien. Laat in 1354 is hy tot ridder geslaan en het hy 'n plek verower as 'n gunsteling in die gevolg van Henry van Grosmont, hertog van Lancaster, 'n ervare en bekwame militêre bevelvoerder. In daardie jaar reis hy saam met Lancaster na Avignon (waar die hertog onderhandel het met Innocentius VI vir vrede tussen Engeland en Frankryk), en in Januarie 1355 het hy die pous suksesvol versoek om aflate vir besoekers aan 'n kapel in Windsor -woud en vir 'n belediging om sy eie belydenis te kies.Terselfdertyd het die hertog 'n kanoniek aangevra vir Brocas se oom, meester Bernard, wat later in Julie Lancaster genoem het as 'n kurator van die boedels in Beaurepaire en elders, wat hy voorgestel het om sy neef en naamgenoot te vestig. Dit was ook in Julie dat Brocas koninklike beskermingsbriewe uitgeneem het om die voorgestelde ekspedisie van Lancaster ten bate van Karel van Navarra te onderneem, en hoewel die planne verander is, was hy in die daaropvolgende lente saam met die hertog in Bretagne, die onlangs aangestel as luitenant van die hertogdom, en hy het moontlik later dieselfde jaar aan die slag van Poitiers deelgeneem. Voor Februarie 1358 verleen hertog Henry hom lewenslank 'n lewenslank van £ 20, uit die kwessies van die eer van Pontefract. Brocas was die volgende jaar nog in Lancaster se diens, toe hy na Normandië seil om 'n man in hegtenis te neem wat beskuldig word van verduistering van die inkomste wat die hertog vir versterkings bedoel het, hoewel dit blykbaar sy diens verlaat het voor Lancaster se dood in Maart 1361. Sekerlik, voor dit date Brocas het homself prysgegee by Edward III, wat hom op 2 Augustus 1360 'n annuïteit van £ 40 by die staatskas toegestaan ​​het en hom tot ridder van die koninklike kamer gemaak het. Brocas het weer in 1361 na Normandië gereis, maar dit is onduidelik of dit Lancaster of die koning was (of, inderdaad, om toesig te hou oor sy eie sake, wat teen hierdie tyd transaksies met groot bedrae buitelandse valuta behels het).
In 1363 ontvang Brocas 'n bykomende annuïteit van £ 10 van die kroon as vergoeding vir sy verlies van die herehuis van Benham (Berkshire), wat die koning met sy geskenk gehad het en in dieselfde jaar, deur Edward se 'spesiale genade', hy 'n handves van free warren in sy demesne -lande in Hampshire. As 'n 'vrygesel' van Edward III, word Brocas tot aan die einde van die bewind in die huishouding uitgegee en sy koninklike meester diens gedoen, sowel tuis as oorsee. Hy het moontlik in 1367 by die slag van Najera geveg, drie jaar later het hy £ 60 betaal vir hom en sy manne 'in die oorlog', en hy was weer in 1372 oorsee. Hy het nog baie ander tekens van beskerming ontvang die verouderende monarg, veral 'n lisensie om Beaurepaire te betree, wat die omhulsel van lande wat aan die koninklike woud van Pamber behoort, omhul het, en in 1373 die geleentheid om sy annuïteite in te ruil vir die bewaring vir die lewe van die landgoed Compton Basset (Wiltshire) . Sy nabyheid aan die koning word ook gesuggereer deur sy verskyning as getuie van die oordrag van eiendom aan Edward se minnares Alice Perrers. In 1376 het Brocas die bewaring van die Corfe -kasteel en die bewaarder van Purbeck gekry, maar hoewel hy die moeite gedoen het om hierdie pos lewenslank te beveilig, het hy dit in Mei 1377 oorgegee ten gunste van John, Lord Arundel, ontvang, vermoedelik in ruil daarvoor , die kasteel, stad en landgoed van Odiham op 'n plaas van £ 55 per jaar.7
Brocas het ten gunste van die hof gebly onder Richard II, en inderdaad word die res van sy lewe 'n 'King's ridder' genoem. Tien dae na die begin van die bewind is hy aangestel as kaptein van Calais, en blykbaar was hy dikwels in die buiteland tot die lente van 1379. Terwyl hy in Calais was, het hy opdrag gekry om te behandel vir die voortsetting van die bondgenootskap tussen Edward III en Louis, reken van Vlaandere. Hy het ook 'n prominente rol gespeel in die reëlings vir die vrylating van Waleran de Luxembourg, graaf van St. Pol, 'n krygsgevangene, wat hom nie net by die hantering van sekuriteite vir die graaf se losprys van 100,000 frank betrek het nie, maar ook in onderhandelinge oor sy huwelik. aan die koning se halfsuster, Maud Holand, Lady Courtenay. In 1384 word Brocas aangestel as bewaarder van die Sangatte -kasteel, die westelike voorpos van Calais, hoewel hy in die daaropvolgende jaar by die weermag aangesluit het waarmee Richard II probeer het om Skotland binne te val. Dit is onseker presies toe hy aangestel is as kamerheer by Richard se koningin, Anne van Bohemen, want die enigste bewys dat hy ooit hierdie pos beklee het, is die opskrif op sy graf, maar dit lyk waarskynlik dat hy sir Richard Adderbury I* in hierdie amp opgevolg het in ongeveer 1387. Dit blyk dat die politieke konflikte van die regering Brocas glad nie ontstel het nie: hy het die opdrag gekry om die eed van trou aan die appellante in Maart 1388 af te lê en in 'n komitee gewerk om die troepe van die graaf van Arundel byeen te bring twee maande later tog bly hy naby Richard II: in 1391 neem hy as prokureur van Richard formele besit in Westminster, waarskynlik in verband met die heropbou van die Westminster -saal, en op 17 Augustus 1394 word hy beloon met 'n annuïteit van £ 40 vir sy beswil diens aan die ontslape koningin.8 Brocas was goed geplaas om toekennings van grond in tydelike besit van die Kroon te bekom. Onder die wat hy in die 1380's ontvang het, was die bewaring van Robert Inkpen se † -lande in Hampshire, die gesamentlike bewaring van die boedels van die vreemdelingeklooster van Hayling (wat hy vervolgens oorgegee het aan John, lord Montagu, die bestuurder van die huishouding, in ruil vir bewaring van die heerskappy van Cranborne Chase gedurende die minderheid van die graaf van Maart), die gesamentlike bewaring van die boedels van Hamble-priory, huurvry, en die plaas van die herehuis van Barford St. Martin, Wiltshire. Uiteindelik, in Junie 1395, het hy vir 200 mark 'n toelae vir homself en vir Juliana, weduwee van sy neef sir Edmund Missenden*, vir die bewaring van die Missenden -boedels (waarvan hy reeds 'n afslaer was) verseker tydens die minderheid van die erfgenaam, sy neef, Bernard.9
Die omgangskring van Brocas het rondom die hof vergader en onder sy nabye medewerkers was sir Ivo Fitzwaryn*, die veteraan -veldtog Sir Matthew Gournay, en een van die koninklike klerke, meester John Chitterne. Ongetwyfeld was sy belangrikste verbinding en wat byna sy hele lewe geduur het, die vorming van William van Wykeham, wat agtereenvolgens Edward III gedien het as sekretaris, bewaarder van die privileël en kanselier. Waarskynlik het sy eerste ontmoetings met Wykeham by die Windsor -kasteel plaasgevind, want sy pa was, net soos Wykeham, nou betrokke by die uitgebreide bouwerk daar. Deur die jare was Brocas getuie van 'n groot aantal dade namens sy vriend wat hy teenwoordig was toe Wykeham in 1368 in 1368 in Winchester geïnstalleer is, in 1377 het Wykeham hom aangestel as landmeter en bewaarder van die parke op die biskoplike landgoedere, en by 'n ander geleentheid het hy mans uitgeskakel wat in Brocas se visdam by Beaurepaire gestroop het. Hulle vriendskap was duidelik naby, maar daar is geen bewyse dat dit ooit gelei het tot Brocas se deelname aan die biskop se politieke rusies nie, waarvan die ernstigste die van 1376 met Johannes van Gaunt was. Inderdaad, dit lyk asof Brocas self ten minste in vriendskaplike verhouding met Gaunt was, in 1380 en weer in 1382 het die hertog die bewaarder van sy warren in Methwold (Norfolk) opdrag gegee om hom toe te laat om te jag terwyl hy op pelgrimstog na Walsingham was.
Gedurende sy diens by Edward III en Richard II het Brocas aansienlike landgoedere opgebou. Sy oom, meester Bernard Brocas, het Beaurepaire in 1353 gekoop en dit nie lank daarna op sy neef gevestig nie, asook lande naby Guildford in Surrey, waaronder die herehuise van Peper Harrow en 'Picard's'. Sir Bernard het Beaurepaire sy sitplek gemaak en groot bedrae bestee aan die huis en die park, en koninklike lisensies verkry om laasgenoemde in 1369 te sluit en dit in 1370 en 1388 te vergroot.11 Deur sy eerste huwelik, met Agnes Vavasour, erfgenaam van die junior tak van die Vavasour Hy het Denton en vyf ander herehuise in Yorkshire saam met Weekley in Northamptonshire aangeskaf, maar hoewel hulle 'n probleem gehad het, 'n seun wat na sy vader vernoem is, is hulle voor Mei 1360 geskei. om weer te trou, en Agnes trou toe met sir Henry Langfield. Sy verloor egter die besit van die meeste van haar boedels, wat op die jonger Bernard, haar seun en sy vrou gevestig is. 12 Sir Bernard se eie tweede huwelik was selfs voordeliger as die eerste, want Mary Roches was gesamentlik afkomstig van Peter des Roches , biskop van Winchester. In 1361, met haar ma se dood, het sy die volle besit van haar erfenis besit, wat agt herehuise in Hampshire en dié van Bromley in Dorset insluit. Boonop het sy vir Brocas 'n aansienlike dower gebring van haar voormalige man, sir John Boarhunt: vyf herehuise en ander aansienlike eiendomme in Hampshire. Hierdie laaste het egter nie lank in Brocas se bewaring gebly nie, want in 1365 het hy en sy vrou byna al die voormalige Boarhunt -gronde in Southwick se priorië toegerus, en in 1384, na haar dood, het Brocas die res by die skenking gevoeg. 'N Meer permanente verkryging wat uit hierdie huwelik voortspruit, was die pos van meester van die King's buckhounds, 'n oorerflike kantoor wat in groot erediens verbonde was aan' Hunter's Manor 'in Little Weldon (Northamptonshire), wat Mary Brocas beklee het as deel van haar gemeenskap as Boarhunt se vrou. In 1366 het Brocas 'n ooreenkoms bereik met die erfgenaam van die landgoed en kantoor, Maud Lovell, waarmee hy £ 100 betaal het om dit lewenslank te behou en aan sy eie nageslag oor te dra.13 Toe Sir Bernard se vader, sir John, in 1365 oorlede, sy erfgenaam was die neef van Sir Bernard, John, wat self in 1377 kinderloos gesterf het, en sy oom met 'n onbetwiste titel aan die landgoed van Broksham gelaat het en by Hever (Kent) geland het. Brocas was nou ook erfgenaam van die besit van sy oorlede vader in Berkshire en Calais, maar 'n paar jaar het verloop voordat hy besit kon verkry. Kort voor sy dood het sir John sy herehuise Clewer-Brocas en Didworth, saam met eiendom in New en Old Windsor en Bray, aan Edward III gegee, of verkoop, vir wie hy dit vir die res van die jaar sou huur. sy lewe. Daarna het die koning hierdie eiendomme toegestaan ​​aan een van die messelaars wat by die kasteel van Windsor werk, en eers in 1384 het sir Bernard, met die hulp van biskop Wykeham, dit uiteindelik teruggevind. Hy gebruik 'n deel van hierdie erfenis vir die skenking van 'n gesang in die Clewer -kerk ter herinnering aan sy vader. Hy was minder suksesvol in die saak van sy vader se eiendom in Calais, wat na bewering by gebrek aan wag gehou het, na die kroon teruggekeer en deur die timmermanne van die koning opgevolg is. Brocas het 'n regsgeding in Chancery gebring om sy regte te laat geld, maar dit wil voorkom asof die aangeleentheid by sy dood nog nie opgelos is nie, want die eise is hernu deur sy seun. Sir Bernard se vader het die herehuis van Pollingfold in Ewhurst (Surrey) gekoop, en hoewel dit aanvanklik op sy stiefma, Isabel (wat later met sir Nicholas Lilling*getroud is), afgestaan ​​het, het sy haar belangstelling in 1366 aan sir Bernard afgestaan. Brocas se grondbesit het in die loop van sy loopbaan gewissel, moontlik in 1378 op sy grootste, toe hy dit in die hande van 'n groep geskenke onder leiding van Wykeham gelê het. Hy was toe in besit van ten minste 13 landgoedere in ses verskillende provinsies. , en na die dood van sir Edward St. John † in 1385, hou hy ook lewenslank die borgtog van die bosbou van Woolmer en Alice Holt (Hampshire) .15
Brocas se pelgrimstogte en godsdienstige stigtings onthul dat hy 'n man van konvensionele vroomheid was, ryk genoeg om sy vroomheid in styl uit te druk. In 1375 verwerf hy 'n koninklike lisensie om lande ter waarde van £ 40 per jaar aan die Titchfield -abdij toe te staan, vir gebede vir Edward III sowel as vir homself en sy vrou Mary. Hierdie skenking is nooit voltooi nie. In plaas daarvan het Brocas 'n gesang in die Southwick -priorij gestig, sy keuse is ongetwyfeld beïnvloed deur sy suster, Isabel Golafre, wat daar 'n non geword het na die dood van haar tweede man, en deur biskop Wykeham, self 'n prominente weldoener van die priorij. Wykeham was inderdaad persoonlik voorsitter by die viering van Brocas se stigting. Op 'n minder indrukwekkende skaal het Brocas ook 'n geskenk aan eiendom aan Ivychurch (Wiltshire) gegee.
Brocas sterf op 20 September 1395. 'n Merk van die agting waarin hy deur Richard II gehou is, was sy begrafnis, met groot pomp en koste, in die kapel van St. Edmund in die Westminster -abdy, naby die koninklike grafte. Brocas se weduwee het 'n gelofte van kuisheid afgelê by biskop Stafford van Exeter en is drie jaar later oorlede. Sy erfgenaam was 'n ander Sir Bernard Brocas, die nageslag van sy eerste huwelik, wat in 1400 tereggestel moes word omdat hy beplan het om Richard II te herstel.
Mongoolse inval in Sentraal -Asië
Die Mongoolse inval in Khwarezmia het van 1219 tot 1221 geduur. Dit was die begin van die Mongoolse verowering van die Islamitiese State, en dit het ook die Mongoolse invalle uitgebrei, wat uiteindelik sou uitloop op die verowering van feitlik die hele bekende wêreld behalwe Wes -Europa, Skandinawië, Arabië, Noord -Afrika, deel van Suidoos -Asië en Japan.
Ironies genoeg was dit nie oorspronklik die bedoeling van die Mongoolse Khanaat om die Khwarezmid -ryk binne te val nie. Inderdaad, Genghis Khan het oorspronklik die heerser van die Khwarezmid-ryk, Ala ad-Din Muhammad, 'n boodskap gestuur om hom as sy gelyke te groet: & quotyou heers die opkomende son en ek die ondergaande son. & Quot Die oorspronklike vereniging van die Mongole van alle & quot; die vereniging van die nomadiese stamme in Mongolië, en daarna Turcomens en ander nomadiese volke, het betreklik min bloedvergieting beleef en feitlik geen wesenlike verlies nie. Selfs sy invalle in China, tot op daardie stadium, het nie meer bloedvergieting behels wat nomadiese invalle, soos die Huns voorheen, opgedoen het nie.
Dit sou die inval en algehele vernietiging en algehele verwoesting van die Khwarezmid -ryk wees, wat die Mongole - en met reg - die naam sou gee vir bloeddorstige woede wat die res van hul veldtogte sou kenmerk. In hierdie kortstondige oorlog van minder as twee jaar is 'n reuse -ryk nie net heeltemal vernietig nie, maar Genghis Khan het die wêreld bekendgestel aan taktieke wat eers weer gesien sou word voordat die Duitsers dit so goed in die Tweede Wêreldoorlog gebruik het - indirekte aanval, en volledig en volslae terreur en slagting van die bevolking in die groothandel as oorlogswapens.
Die oorsprong van die konflik
Na die nederlaag van die Kara-Khitais, het die Mongoolse Ryk van Genghis Khan 'n grens met die Khwarezmid-ryk, onder leiding van Shah Ala ad-Din Muhammad. Die Sjah het eers onlangs 'n deel van die gebied onder sy beheer geneem, en hy was ook besig met 'n geskil met die kalief in Bagdad. Die Sjah het geweier om die verpligte hulde te bring aan die Kalief as Titulêre Leier van Islam, en eis erkenning as Sultan van sy Ryk, sonder enige van die gewone omkoopgeld, of as hulde te bring. Dit alleen het vir hom probleme veroorsaak langs sy suidelike grens. Op hierdie kruising het die Mongoolse Ryk, wat ongelooflik uitgebrei het, kontak gemaak. Dit is moontlik dat Genghis Khan se langtermyndoelwit was om voordeel te trek uit die interne onstabiliteit van die Shah -ryk. Op kort termyn is dit egter duidelik dat Genghis Khan die potensiële voordeel in Khwarezmia as 'n kommersiële vennoot gesien het en in 1218 'n korrespondensie met die sjah begin het om handel tussen hul ryke te vestig. Die Mongoolse geskiedenis is vasberade dat die Groot -Khan destyds nie van plan was om die Khwarezmid -ryk binne te val nie, en slegs geïnteresseerd was in handel en selfs 'n potensiële alliansie. (Daar moet op gelet word dat Genghis Khan uiteindelik elke trou wat hy ooit gemaak het, opgehef het, maar op kort termyn was hy waarskynlik nie van plan om die Khwarezmid -ryk binne te val nie)
Die sjah was baie agterdogtig oor die begeerte van Genghis vir 'n handelsooreenkoms en boodskappe van die sjah -ambassadeur in Zhongdu in China wat die oordrewe wreedheid van die Mongole beskryf toe hulle die stad aanval tydens hul oorlog met die Jin -dinastie. Van verdere belang is dat die kalief van Bagdad, An-Nasir, probeer het om 'n oorlog tussen die Mongole en die Sjah te begin, 'n paar jaar voordat die Mongoolse inval werklik plaasgevind het. Hierdie poging tot 'n alliansie met Genghis is gedoen weens 'n geskil tussen Nasir in die Shah. Maar die Khan het geen belang by 'n alliansie met 'n heerser wat aanspraak gemaak het op die hoogste gesag, titulêr of nie, en wat die kalifaat gemerk het vir 'n uitwissing van die kleinseun van Genghis Hulegu Khan. Destyds was hierdie poging van die kalief betrokke by die voortdurende geskil van die Shah met die wil om sultan van Khwarezm genoem te word, iets wat Nasir nie wou doen nie, aangesien die Shah geweier het om sy gesag te erken, al was die illusie van so 'n gesag. Dit is egter bekend dat Genghis die idee van oorlog verwerp het, aangesien hy in oorlog was met die Jin -dinastie en baie rykdom verkry het uit handel met die Khwarezmid -ryk.
Genghis stuur toe 'n karavaan van 500 man, bestaande uit Moslems, om amptelik handelsbande met Khwarezmia te vestig. Inalchuq, die goewerneur van die Khwarezmiaanse stad Otrar, het egter die lede van die karavaan wat uit Mongolië kom, laat arresteer en beweer dat die karavaan 'n sameswering teen Khwarezmia is. Dit lyk egter onwaarskynlik dat lede van die handelsafvaardiging spioene was. Dit lyk ook nie waarskynlik dat Genghis probeer het om 'n konflik met die Khwarezmid -ryk te veroorsaak nie, aangesien hy nog steeds met die Jin te doen gehad het in die noordooste van China.
Genghis Khan stuur toe 'n tweede groep van drie ambassadeurs (een Moslem en twee Mongole) om self die sjah te ontmoet en te eis dat die karavaan by Otrar vrygelaat word en die goewerneur vir straf oorhandig word. Die sjah het albei die Mongole laat skeer en die Moslem onthoof voordat hy hulle na Genghis Khan teruggestuur het. Muhammad het ook beveel dat die karavaan tereggestel moet word. Dit word beskou as 'n ernstige belediging vir Khan self, wat ambassadeurs en kwotas as heilig en onaantasbaar beskou het. Die Mongole het die Tien Shan -berge oorgesteek en in 1219 in die Shah -ryk gekom.
Aanvanklike inval in Khwarezmia
Nadat hy inligting uit baie bronne van intelligensie saamgestel het, hoofsaaklik van spioene langs die Silk Road, het Genghis Khan sy leër, wat anders georganiseer was as die vroeëre veldtogte van Genghis, versigtig voorberei. (sien "Mongoolse militêre taktiek en organisasie" vir algehele dekking). Die veranderinge het plaasgevind in die toevoeging van ondersteunende eenhede by sy gevreesde kavallerie, beide swaar en lig. Terwyl hy nog steeds vertrou op die tradisionele voordele van sy mobiele nomadiese kavallerie, het Genghis baie aspekte van oorlogvoering uit China opgeneem, veral in belegoorlogvoering. Sy bagasietrein bevat onder meer belegstoerusting soos ramme, buskruit, trebuchets en enorme belegingsboë wat pyle van 20 voet in belegwerke kan gooi. Die Mongoolse intelligensienetwerk was ook formidabel. Die Mongole het nooit 'n teenstander binnegedring wie se militêre en ekonomiese wil en weerstandsvermoë nie deeglik en volledig ondersoek is nie. (Subutai en Batu Khan het byvoorbeeld 'n jaar lank na Sentraal -Europa verken voordat hulle die leërs van Hongarye en Pole in twee afsonderlike gevegte met twee dae uitmekaar vernietig het).
Die grootte van die Genghis -leër is dikwels in geskil, wat wissel van 'n klein leër van 90,000 soldate tot 'n groter skatting van 250,000 soldate, en Genghis het sy mees bekwame generaals saamgebring om hom te help, die gevreesde oorlogshonde. Genghis het ook 'n groot aantal buitelanders saamgeneem, hoofsaaklik van Chinese oorsprong. Hierdie buitelanders was belegerkenners, kundiges in brugbou, dokters en 'n verskeidenheid spesialis soldate.
Maar dit is van kardinale belang om op hierdie tydstip op te let dat die Khan tydens hierdie inval eers die konsep van indirekte aanval gedemonstreer het, wat sy loopbaan en selfs dié van sy seuns en kleinseuns sou kenmerk. Die Khan het sy leërs verdeel en letterlik net een mag gestuur om die Sjah te vind en tereg te stel - sodat 'n heerser van 'n Ryk so groot soos die Mongole, met 'n groter leër, letterlik in sy eie gedwing is om vir sy lewe te hardloop land, aangesien verskillende Mongoolse leërs sy magte stukkend gesny het en die totale verwoesting van die land begin het, wat hul ander verowerings in die geskiedenis so vreeslik sou kenmerk.
Die Shah 's -leër, wat ongeveer 400 000 getel het, was onder die verskillende groot stede verdeel. Dit is gedoen om twee redes. Eerstens was die Shah bang dat sy leër in een groot eenheid was. Hy wou nie hê dat die leër onder 'n enkele bevelstruktuur behoort nie, een wat moontlik teen hom gedraai kan word. Tweedens blyk dit uit die Shah ' s verslae uit China dat die Mongoolse nie kundiges was in belegoorlogvoering nie en probleme ondervind het om versterkte posisies in te neem. Dit was 'n rampspoedige besluit van Shah se kant toe die veldtog begin het.
Moeg en uitgeput van die reis het die Mongole steeds hul eerste oorwinnings teen die Khwarezmia -leër behaal. 'N Mongoolse leër, onder Jochi, met 25.000 tot 30.000 man, val die Shah -leër in die suide van Kwarezmia aan en verhinder dat die veel groter Shah -leër hulle in die berge kan dwing. Die primêre Mongoolse leër, onder leiding van Khan persoonlik, beleër die stad Otrar vinnig en bereik die stad in die herfs van 1219. Vir vyf maande beleër Genghis die stad voordat hy daarin slaag om die grootste deel van die stad te bestorm, deur 'n sally -hawe binne te gaan. hek wat nie beveilig is nie.
Nog 'n maand het verbygegaan voordat die vesting by Otrar ingeneem is. Inalchuq het tot die einde toe uitgehou, selfs in die laaste oomblikke van die beleg na die top van die sitadel geklim en teëls na die aankomende Mongole neergegooi. Genghis het baie van die inwoners doodgemaak, die res verslaaf en Inalchuq tereggestel deur gesmelte silwer in sy ore en oë te gooi, as vergelding vir die dood van Genghis karavaan.
Belegging van Bukhara, Samarkand en Urgench
Genghis het een van sy generaals, Jebe, ver na die suide gestuur, aan die hoof van 'n klein leër, met die voorneme om enige terugtog deur die Shah na die suidelike helfte van sy koninkryk af te sny. Verder het Genghis en Tolui, aan die hoof van 'n leër van ongeveer 50 000 man, verby Samarkand gegaan en weswaarts gegaan, met die bedoeling om eers die westelike stad Bukhara te beleër. Bukhara was nie sterk versterk nie, met 'n grag en 'n enkele muur, plus die tipiese vesting wat elke stad in Khwarezmi gehad het. Die garnisoen in Bukhara bestaan ​​uit Turkse soldate en word gelei deur Turkse generaals. Hulle het probeer om op die derde dag van die beleg uit te breek, maar die uitbreekmag, wat uit soveel as 20 000 man bestaan, is in 'n oop geveg vernietig. Die stadsleiers het die hekke na Bukhara oopgemaak, alhoewel 'n eenheid van Turkse verdedigers die stad nog twaalf dae lank gehou het. Oorlewendes uit die vesting is tereggestel, ambagsmanne en vakmanne is teruggestuur na Mongolië, jong mans wat nie geveg het nie, is in die Mongoolse weermag opgeneem en die res van die bevolking is in slawerny gestuur. Dit sou die res van die veldtog 'n tipiese behandeling wees van gevange stede in Genghis. Terwyl die Mongoolse soldate die stad geplunder het, het 'n brand uitgebreek en die meerderheid van die stad met die grond platgeslaan.
Na die val van Bukhara het Djengis weswaarts op pad na die Khwarezmi -hoofstad van Samarkand en in Maart 1220 by die stad aangekom. Samarkand was aansienlik meer versterk en daar was soveel as 100 000 man wat die stad verdedig het. Toe Genghis die stad begin beset, het sy seuns Chaghatai en Ogodei by hom aangesluit nadat hulle die vermindering van Otrar afgehandel het en die gesamentlike Mongoolse magte 'n aanval op die stad geloods het. Deur die gebruik van gevangenes as liggaamskerms, val die Mongole aan. Op die derde dag van geveg het die garnisoen van Samarkand 'n teenaanval geloods. Na verneem word, trek Genghis na bewering 'n garnisoenmag van 50 000 buite die vestings van Samarkand uit en vermoor hulle in ope gevegte. Mohammed het twee keer probeer om die stad te verlig, maar is teruggejaag. Op die vyfde dag het almal behalwe 'n ongeveer 2 000 soldate oorgegee. Die oorblywende soldate, die harde ondersteuners van die Shah, het in die vesting gehou. Nadat die vesting geval het, het Genghis afstand gedoen van sy oorgawe -voorwaardes en elke soldaat tereggestel wat hom in Samarkand gewapen het.
Rondom Samarkand se val het Genghis Khan Subutai en Jebe, twee van die topgeneraals van Khan, aangekla dat hulle die Shah gejaag het, wat weswaarts gevlug het om aan die Mongole te ontsnap. Die Sjah het met 'n paar van sy onstuimige soldate en sy seun, Jalal Al-Din, gevlug na die kus van die Kaspiese See, waar hy na 'n klein eilandjie in die see geneem is. Dit is daar waar die Shah gesterf het. Die meeste geleerdes skryf sy dood toe aan longontsteking, maar ander noem die skielike skok van die verlies van sy ryk en sy mag. Dit was in Desember 1220. Intussen was die ryk handelsstad Urgench nog in die hande van Khwarezima -magte. Voorheen het die Shah se ma daar regeer, maar sy het gevlug en gevange geneem toe sy verneem haar seun het na die Kaspiese See gevlug. Sy is opgesluit en teruggestuur na Mongolië. Een van die generaals van Mohammed, 'n man met die naam Khumar Tegin, het homself tot Sultan van Urgench verklaar. Jochi, wat sedert die inval in die noorde op veldtog was, het die stad vanuit daardie rigting genader, terwyl Genghish, Ogodei en Chaghatai Urgench uit die suide aangeval het.
Die beleg en aanval op Urgench was die moeilikste stryd gedurende die hele verloop van die inval. Die stad is langs die rivier Amu Darya gebou in 'n moerasagtige delta -gebied. Die sagte grond is nie geskik vir oorlogsvoering nie, en daar was 'n gebrek aan groot klippe vir die katapulte. Die Mongole het ongeag aangerand, en nadat die verdedigers 'n stewige verdediging opgerig het, het die stad geval. Mongoliese ongevalle was hoër as normaal as gevolg van die moeilike stadsgevegte wat die Mongoolse taktiek nie goed gelei het nie. Die inname van Urgench is verder ingewikkeld deur die oudste seun van Genghis, Jochi, wat die stad as sy prys beloof is. Daar moet op gelet word dat daar altyd spanning tussen Jochi en sy pa was. Dit was hierdie stryd wat die spanning tot 'n punt gebring het wat 'n permanente vervreemding tussen die twee sou beteken. Jochi se ma was dieselfde as sy drie broers, Genghis's & quotofficial & quot sons. Genghis Khan se tienerbruid en skynbare lewenslange liefde was Borte - net haar seuns sou as seuns van die Khan beveel word, nie die bastards wat deur die Khan 500 of so 'n vrou en so 'n vrou verwek is nie. "Maar Jochi is verwek omstredenheid. Borte is gevange geneem in die vroeë dae van die opkoms van Khan en is gevange gehou terwyl sy verkrag is. Jochi is nege maande later gebore, en terwyl Genghis Khan verkies het om hom as sy oudste seun te erken, (hoofsaaklik as gevolg van sy liefde vir Borte, wat hy sou moes verwerp as hy haar kind verwerp), was daar altyd spanning oor Jochi ouerskap. Uiteindelik sou die enkele rusie die eenheid van die Mongoolse Ryk vernietig. Maar die spanning was daar toe Jochi met die verdedigers onderhandel het en probeer het om hulle oor te gee sodat so min as moontlik van die stad onbeskadig was. Dit het Chaghatai woedend gemaak, en Genghis het hierdie broer -en -stryd begin deur Ogodei as die bevelvoerder van die troepemagte aan te stel en Urgench het geval. Maar die verwydering van Jochi uit die bevel en die sak van 'n stad wat hy oorweeg het, beloof hom, maak hom woedend, vervreem hom van sy broers en word beskou as die laaste strooi vir 'n man wat sien hoe sy jonger broers oor hom bevorder word, ondanks sy eie aansienlike militêre vaardighede. Soos gewoonlik is die ambagsmanne na Mongolië teruggestuur, die jong vroue en kinders is as slawe aan die Mongoolse soldate gegee, en die res van die bevolking is vermoor. Die Persiese geleerde Juvayni verklaar dat 50 000 Mongoolse soldate die taak gekry het om elk vier en twintig Urgench-burgers tereg te stel, wat sou beteken dat 1,2 miljoen mense dood is. Alhoewel dit byna seker oordrewe is, beklemtoon die getalle van Juvayni die vrees -effekte wat die Mongoolse taktiek veroorsaak het.
Die Khurasan -veldtog
Terwyl die Mongole in Urgench kom, stuur Genghis sy jongste seun Tolui, aan die hoof van 'n leër, in die westelike Khwarezmid -provinsie Khurasan. Khurasan het reeds die sterkte van Mongoolse arms gevoel. Vroeër in die oorlog het die generaals Jebe en Subatai deur die provinsie gereis terwyl hulle die vlugtende Shah gejaag het. Die streek was egter ver van onderwerping, baie groot stede was steeds vry van die Mongoolse bewind, en die streek was vol rebellie teen die paar Mongoolse magte wat in die streek teenwoordig was ná die gerugte dat Jalal Al-Din 'n weermag versamel het om teen die Mongole te veg . Die leër van Tolui bestaan ​​uit ongeveer 50 000 man, wat bestaan ​​uit 'n kern Mongoolse soldate (sommige ramings stel dit op 7000), aangevul deur 'n groot aantal buitelandse soldate, soos Turke en voorheen verowerde mense in China en Mongolië. Die weermag het ook 300 000 masjiene ingesluit wat swaar brandpyle gooi, 300 katapulte, 700 mongonels om potte gevul met nafta, 4 000 stormstappe en 2 500 sakke grond vir die vul van grotte. ' weermag was die stad van Merv. Juvayni het oor Merv geskryf: "In die gebied het dit uitgeblink onder die lande van Khurasan, en die voël van vrede en veiligheid het oor sy grense gevlieg. Die aantal hoofmanne was teenstrydig met die druppels Aprilreën, en die aarde het met die hemele gestry. & Quot
Die garnisoen by Merv was slegs ongeveer 12 000 man, en die stad was oorstroom met vlugtelinge uit die ooste van Khwarezmid. Ses dae lank beleër Tolui die stad, en op die sewende dag val hy die stad aan. Die garnisoen het die aanval egter teruggeslaan en hul eie teenaanval teen die Mongole geloods. Die garnisoenmag is op dieselfde manier teruggedwing na die stad. Die volgende dag het die stad se goewerneur die stad oorgegee op Tolui se belofte dat die lewens van die burgers gespaar sou word. Maar sodra die stad oorgegee is, het Tolui sy belofte verloën en byna elke persoon wat oorgegee het, vermoor. Nadat hy Merv voltooi het, het Tolui weswaarts gegaan en die stede Nishapur en Herat aangeval. Nishapur het na slegs drie dae geval en Tolui het al die lewende dinge in die stad, insluitend katte en honde, aan die swaard gesteek. Nadat Nishapur geval het, het Herat oorgegee sonder om te baklei. Teen die lente van 1221 was die provinsie Khurasan onder volledige Mongoolse bewind. Nadat hy garnisoenskragte agter hom gelaat het, het Tolui na die ooste teruggekeer om weer by sy pa aan te sluit.
Die laaste veldtog en nadraai
Na die Mongoolse veldtog in Khurasan, is die meerderheid van die leër van die Shah gebreek. Jalal Al-Din, wat die bewind oorgeneem het ná sy pa se dood, het die oorblyfsels van die Khwarezmid-leër in die suide in die gebied van Afghanistan begin bymekaarmaak. Genghis het magte gestuur om die versamelingsleër onder Jalal Al-Din op te jaag, en die twee partye het mekaar in die lente van 1221 in die stad Parwan ontmoet. Die verlowing was 'n vernederende nederlaag vir die Mongoolse magte. Woedend het Djengis self suidwaarts gegaan en Jalal Al-Din op die Indusrivier verslaan. Jalal Al-Din, verslaan, het na Indië gevlug. Genghis het 'n geruime tyd aan die suidelike oewer van die Indus deurgebring op soek na die nuwe Shah, maar kon hom nie vind nie. Khan keer terug noordwaarts, tevrede om die Shah in Indië te verlaat.
Nadat die oorblywende sentrums van verset vernietig is, keer Genghis terug na Mongolië en laat Mongoolse garnisoontroepe agter. Die vernietiging en opname van die Khwarezmid -ryk sou 'n teken wees van die komende dinge vir die Islamitiese wêreld, sowel as Oos -Europa. Die nuwe gebied was 'n belangrike opstap vir Mongoolse leërs onder die bewind van Genghis & Oumlgedei om Rusland en Pole binne te val, en toekomstige veldtogte het Mongoolse wapens na Oostenryk, die Oossee en Duitsland gebring. Vir die Islamitiese wêreld het die vernietiging van Khwarezmid Irak, Turkye en Sirië wyd oopgelaat. Al drie is uiteindelik onderwerp deur toekomstige Khans.
Die oorlog met Khwarezmid het ook die belangrike vraag na opvolging ter sprake gebring. Genghis was nog nie jonk toe die oorlog begin nie, en hy het vier seuns gehad, wat almal vurige krygers was en elkeen met hul eie lojale volgelinge. So 'n wedywering tussen broers en susters het amper 'n einde gekom tydens die beleg van Urgench, en Genghis moes noodgedwonge op sy derde seun, & Oumlgedei, staatmaak om die geveg te voltooi. Na die vernietiging van Urgench het Genghis & Oumlgedei amptelik as opvolger gekies, asook vasgestel dat toekomstige Khans van direkte afstammelinge van vorige heersers sou kom. Ondanks hierdie vestiging sou die vier seuns uiteindelik slae kry, en die houe toon die onstabiliteit van die Khanaat wat Djengis geskep het.
Jochi het sy vader nooit vergewe nie en het in wese teruggetrek van verdere Mongoolse oorloë, in die noorde, waar hy geweier het om na sy pa te kom. - inderdaad, ten tyde van sy dood, was die Khan besig om 'n opmars na sy opstandige seun te oorweeg. Terwyl Jochi die heerskappy van & Oumlgedei amptelik erken het, het hy dit nooit letterlik aanvaar nie, en die bitterheid het oorgedra aan sy seuns, en veral kleinseuns, Batu en Berke Khan, (van die Golden Horde) wat Kiev Rus en die Russiese State sou verower, openlike oorlogvoering na die ryk gebring, en dit val. Toe die Mamelukke van Egipte daarin slaag om die Mongole in Ain Jalut in 1260 een van die belangrikste beduidende nederlae in die geskiedenis te berokken, kon Hulegu Khan, een van die kleinseuns van Genghis Khan deur sy seun Tolui, wat Bagdad in 1258 afgedank het, nie wreek daardie nederlaag toe Berke Khan, sy neef, (wat hom tot Islam bekeer het) hom in die Transkaukus aanval om die saak van Islam te help, en Mongool vir die eerste keer teen Mongoolse veg. Die saad van die geveg het begin in die oorlog met Khwarezmid toe hul vaders om supremasie gesukkel het.
Dit lyk asof daar 'n Koerdiese lente is
Navo -owerhede laat die PKK alleen op die goeie of die slegte. En tot 'n mate beland die arms van genoemde groepe in die PKK se hande. Die PKK het gegroei as 'n reaksie op die onderdrukkende beleid van Turkye en blatante miskenning van Koerdiese regte in Turkse gebiede.
Hierdie bedreiging bly steeds werklik en dit maak nie saak as die Koerde nie: as ons na die berge of na ons stembusse gaan, trek die Turke toue en draai bloed teen bloed, en dit is sedert die 80's. Dit is dieselfde en is altyd dieselfde.
Selahattin Demirtas het die Peoples 'Democratic Party gelei en vrot nou agter tralies ondanks die Europese Hof vir Menseregte wat probeer het om hom vry te laat. Die PKK het nog nooit 'n bedreiging vir die integriteit van Koerdistan bedreig nie, en beskerm dit in plaas daarvan.
Maar hulle naam is gepleister, die einste groep wat die begin is van ons fundamentele ideale van die Jineologie. In werklikheid is die pkk nie so 'n bedreiging as die TAK nie. Die TAK het in werklikheid PKK -lede verban omdat hulle te sag was met ideologie en hul sienings. Waarom is dit dan so 'n probleem as ons almal in wese vir dieselfde doel veg? Die metodes is net 'n bietjie anders. Nog steeds almal Koerdies.
Die Turkse weermag het minstens vyf en twintig myl in Irak binnegedring en dieselfde opgrawingstegniek gedoen wat u ons in die bergreekse sien doen om paaie te bou vir hul operasies. Maak ons ​​land waarvoor ons gebloei het, meer toeganklik.
'N Verenigde Koerdistan is sterk, en as mense moet ons meer fokus op die groter prentjie, soos die uitbreiding van invloed en belangstellingsgebiede soos Kirkuk.
HALES, sir Stephen (bef.1331-1394/5), van Testerton, Norf.
b. bef. 1331, a. en h. van William Hales van Testerton deur Katherine, da. van William Jordan van Letheringsett, Norf. m. bef. 1376 Jan., Joan? Da. van John Novers van Swanton Novers, Norf., s.p. Kntd. bef. 1372 November.
Commr. van oyer en terminer, Cambs. 1371 Maart, Norf. 1376, 1384, 1385, 1385, 1386, Januarie 1386, navraag Julie 1376 (onderhoud), Okt. ., Suff. 1381 September (skade aangerig deur rebelle op boedels van die gravin van Norfolk), Februarie, 1384 (optrede wat die belang van die graaf van Maart benadeel), Julie 1384 (moord), 1384 Julie (bydraes tot die versterking van Bishop's Lynn), Mei 1387 (moord), Januarie 1388 (skending van wapenstilstand met Skotland) April, Julie 1377, 1379, 1380, 1385, 1385, 1392, om goedere te ondersoek wat deur rebelle verbeur is, Norf ., Suff. 1381 het rebellie neergelê, Norf. 1381, Maart, 1382 Desember, versterk Groot -Yarmouth. Mei 1386 verklaar teen onwettige vergaderings, Norf., Suff. Sept. 1387 gee ede af en erken lojale ondersteuning vir die Here se appellant, Norf. 1388 Maart.
Balju, Norf. en Suff. 25 November 1378-5 November 1379.
Belastingmeter, Norf. 1380 Des., 1381 Mar. -versamelaar 1384 Des.
Stephen Hales het van sy ouers 'n deel van die heerskappy van Testerton, herehuise in Wicklewood, Warham en Holt, geërf en op Kelling geland, en sy besittings was dus meestal in die noorde van Norfolk. Dit lyk asof sy vrou Joan die erfgenaam van die herehuise in Swanton Novers en Wiveton was
In sy vroeë lewe het Hales baie aktiewe diens in die oorloë met Frankryk beleef. Hy was 'eerste gewapen' in 'n seegeveg met Spanjaarde van Winchelsea in 1350, het van 1355 tot 1357 in die leër van die Swart Prins in Gascogne geveg, was teenwoordig toe Edward III se magte Parys in die lente van 1360 bedreig het, en eens meer onder die bevel van die prins, geveg in die slag van Najera in 1367. Hy het 'n prominente posisie beklee, óf in prins Edward se huishouding, óf as een van sy militêre bevelvoerders, en word op 13 November 1372 beloon met 'n groot lewensrente van 100 punte lewenslank, gehef op die inkomste van die stannaries van Cornwall. Tydens die sitting van die parlement van Januarie 1377, waarin Hales sy tuisland by die eerste van nege geleenthede verteenwoordig het, het hy van die jong Richard van Bordeaux bevestiging van hierdie toekenning gekry.2 In die vroeë jare van sy bewind het Richard sterk op sy wyle vader se bewaarders, en hoewel Hales nie onder die lede van die huishouding was nie, was hy voortdurend werksaam by die plaaslike administrasie in East Anglia. Aan die einde van sy termyn as balju van Norfolk en Suffolk (1378-9) het hy die opdrag gekry om na Bury St.Edmunds 'om dringende redes' - ongetwyfeld om die versteurings wat uit die betwiste verkiesing tot die abbaat ontstaan ​​het, te onderdruk. As balju was hy verantwoordelik om die opgawe van sy eie verkiesing tot die parlement van 1380 (Januarie) op te neem, hoewel hy die amp laat vaar het voordat die gemeentes werklik vergader het. Intussen het hy in Desember 1379 formele bevestiging van sy lewensgeld van Richard as King gekry.
'N Man met Hales se militêre agtergrond kan verwag dat hy in die vroeë 1380's besig gehou sal word, 'n tyd van groot onrus in East Anglia. Hy het inderdaad reeds nuttig geblyk om die orde by Bury te herstel. Toe 'n groep mans in die lente van 1380 weerstandbeamptes weerstaan ​​in hul pogings om vaartuie en dienspliggende seevaarders te vra vir koninklike diens en hulle in 'n skuur in Wells (Norfolk) beleër het, was dit Hales wat na hul redding, en het die aanvallers op die vlug geslaan. Maar sy taak was nie altyd so maklik nie. Aangesien hy onder die in Maart 1381 as kommissarisse aangestel was om 'n einde te maak aan die ontduiking van die meningsbelasting, het die opstandelinge van Junie 'n besondere klag teen hom gehad. By hierdie geleentheid is hy en ander 'eerbare ridders' (insluitend die Lords Scales en Morley) onheilspellend oorweldig deur die rebelle onder leiding van Geoffrey Lister, 'n kleurling uit Norwich, wat hulle genoop het om by hul geselskap aan te sluit en Sir Robert Salle vermoor het † toe hy hom teëgestaan ​​het. . Hales het gehoor gegee toe Lister die rol van 'Rex Communium', Laat hom sy vleis sny en die kos proe voordat hy eet, maar begryplik dat hy na hierdie vernedering 'n prominente rol gespeel het in die onderdrukking van die opstand in East Anglia. Toe hy in 'n aantal koninklike kommissies genoem is, het hy ywerig beslag gelê op goedere wat deur die rebelle gesteel is, die skade wat hulle aangerig het, beoordeel en in die loop van die volgende 18 maande diens gedoen aan militêre liggame wat aangestel is om die orde te handhaaf. Hales het byna beslis 'n sterk opposisie teen alle appèlle vir toegeeflikheid aangebied wat in die volgende parlement voorgelê word om na die opstand te vergader, alhoewel daar geen bewyse is dat hy persoonlike wraak geëis het nie. Miskien as 'n beloning vir sy pogings in die diens van die koning, is in Desember 1382 beveel dat van nou af sy annuïteit uit die inkomste van Norfolk betaal sou word, 'n geriefliker reëling vanuit sy eie oogpunt.3
In Februarie 1385 is Hales ontslaan uit 'n kommissie om subsidies in Norfolk in te vorder, die rede is dat 'hy in die stad Londen aangehou word en onder sorg van dokters besig is met die genesing'. Nadat hy uit hierdie behandelingsperiode gekom het, neem hy die somer deel aan die ekspedisie van Richard II na Skotland, met 'n klein persoonlike gevolg wat bestaan ​​uit 'n esquire en drie boogskutters. Hales se aktiwiteit in die plaaslike administrasie sou onaangeraak voortduur deur die politieke omwentelinge van die jare tussen 1386 en 1389, en hoewel hy die persoon was wat in Maart 1388 deur die Here se appellant gekies is om 'n eed van lojaliteit aan hul regime toe te dien, was hy nietemin behou as 'n jp nadat die koning 'n jaar of wat later weer beheer oor die regering aangeneem het. Hy het inderdaad gedurende hierdie tydperk as lid van die bank in Norfolk gedien
In sy jeug het Hales 'n vriendskap aangegaan met sir Thomas Felton KG, die Swart Prins se kleuterskool van Aquitaine, wie se landgoed Groot en Klein Ryburgh op sy eie grens in Testerton. Dit was namens Felton dat hy in 1379 as beskermheer van die pastorie van Litcham opgetree het, en na die dood van sy vriend twee jaar later het hy sy weduwee, Joan, hulp aangebied in baie van die transaksies wat nodig was vir die afhandeling van haar eiendom. Hy was dus deel van die reëlings wat gemaak is om 'n inkomste te bied vir Joan en haar dogters Mary (daarna die vrou van Sir John Curson*) en Sibyl (wat blykbaar met Sir Thomas Morley getroud is, voordat hy as 'n non in die abark van Barking teruggetrek het) en in 1385 hy en sy mede -trustees van die Felton -boedels het 'n koninklike lisensie gekry om 'n aansienlike toelae aan die Walsingham -priory te verleen, waar 'n gesangskap gebou sou word ter nagedagtenis aan Felton en sy voormalige heer die Swart Prins. Hierdie onderneming het Hales in noue kontak met Thomas, Lord Morley, gebring en vyf jaar later, toe laasgenoemde met Anne Hastings getroud is, is hy gevra om as hul afrigter te dien by die maak van 'n besitting van die herehuis van Great Hallingbury (Essex) .5 Hales het ook bande met ander lede van die mindere adel gevestig wat boedels in East Anglia gehou het. Hy het vir John, Lord Plaiz (wat in sy testament in 1385 vir hom genoeg silwer gelaat het om 'n nuwe beker met 'n deksel te maak) opgetree, en dit was namens hierdie heer dat hy toelaes in die dood aan Bromehill gereël het priory. En soms was hy getuies van John, Lord Clifton en Walter, Lord Fitzwalter. Tog wil dit voorkom asof hy in 1392 om lisensies aansoek gedoen het by die koning sowel as by Richard, graaf van Arundel, om sekere eiendomme in Quarles en elders aan die North Creake -abdij oor te dra, dan in die proses van herstel. 6
b.c.1356, a. en h. van Laurence Greyndore van Hadnock, Ma. deur Margaret, da. en h. van sir Ralph Abenhall van Abenhall. m. (1) Marion Hathewey, 1s. Robert* (2) bef. 1392 April, Isabel, 1da. Kntd. teen 1398.1 April
Tollenaar, Glos. Mei 1379, November 1382, November 1383, Maart 1388, Herefs. 1404 Maart.
Konstabel van St. Briavels en bewaarder van die Forest of Dean, Glos. 13 November 1384-d.
Commr. van navraag, Glos. 1398 April (verbeurde goedere en losgoed van Thomas, hertog van Gloucester), Herefs. Junie 1406 (verbergings) om Walliese rebelle te weerstaan ​​en Abergavenny te verlig. Mei 1401 maak 'n aankondiging van Henry IV se voorneme om goed te regeer, Herefs. Mei 1402 van oyer en terminator, Herefs., Glos. 1405 November, S. Wallis, Junie 1413 om koninklike lenings op te neem, Glos., Herefs. Junie 1406 stuur eetgoed na Bristol vir die parlement. November 1409 verlig Coity -kasteel, 1414 Oktober, beskerm die optog teen Walliese rebelle in Junie 1415.
Balju, Glam. 25 Januarie 1400-c. 1414 November, Glos. 22 November 1405-5 November 1406, 10 Des. 1411-3 November 1412.
Konstabel van Usk-kasteel c.1402-3, Radnor-kasteel 24 Sept. 1402-28 Jan. 1405, dep. konstabel van Monmouth en Skenfrith-kastele 20 Februarie 1405-25 Desember 1406, konstabel van Chepstow-kasteel 11 Junie 1405-c.1409, van Whitecastle 22 Mei 1406-d. , van Aberystwyth-kasteel Mich. 1408-c.1410, van Monmouth en die drie kastele 5 April 1413-d.2
J.p. Hierna. 27 Apr. 1404-Nov. 1413.
Rentmeester van Usk en Caerleon 29 Maart 1406-agter. 1413, van Monmouth 11 Januarie 1412-d. , van Bodley en Minsterworth, Glos. Desember 1413-Junie 1416.3
Omganger van justisie, S. Wallis 1415.4
Sir John Greyndore was 'n noemenswaardige soldaat en 'n belangrike figuur in die regering van die suidelike Walliese optogte. Sy lande was almal op die grens van Gloucestershire-Monmouthshire, in of naby die Forest of Dean. Van sy vader erf hy die herehuis van Clearwell, Gloucestershire, en land in Engels Bicknor, Newland en St. Briavels, in dieselfde graafskap, en in Hadnock, naby Monmouth. Van sy moeder (na haar dood in 1375 en die van haar tweede man in die daaropvolgende jaar) ontvang hy die landgoed van Abenhall en grond by die nabygeleë Little Dean, en in die loop van sy loopbaan verkry hy ook die helfte van die landgoed van Micheldean. Sy eerste vrou, Marion Hathewey, kom eweneens uit 'n plaaslike gesin, met grond op Ruardean
John word die eerste keer in September 1376 genoem toe hy (ongeveer 20 jaar oud) 'n gesamentlike erkenning aangegaan het met sy verhouding, Raulyn Greyndore van Micheldean. Drie jaar later dien hy vir die eerste keer as 'n koninklike tollenaar. In 1394 vergesel hy Richard II na Ierland, en teen April 1398 is hy tot ridder geslaan. Tydens die bewind van Richard II dien hy ook verskeie plaaslike magnate: in 1384 het Guy, Lord Bryan, hom tydens sy leeftyd konstabel gemaak van sy kasteel St. Briavels en bewaarder van die Forest of Dean, en 'n jaar later is hierdie aanstelling bevestig deur die King vir Greyndore se eie lewe. Hy is ook teruggehou deur Gilbert, Lord Talbot, wat hom voor sy dood in 1387 'n lewensannuïteit van £ 10 verleen het uit die heerskappye van Archenfield en Goodrich in Herefordshire. Boonop het hy bande gehad met William Beauchamp, lord Abergavenny, vir wie se Kentiese lande hy in 1400 as 'n afslaer sou dien. , en sir John self het moontlik ook die hertog gedien, aan wie hy in 1392 grond in Hadnock oorgedra het
So 'n konneksie sou Greyndore se opkoms na prominensie na die toetreding van Henry IV verklaar. Reeds in die regering as 12 Oktober 1399, teen watter tyd hy reeds as 'n ridder van die koning beskryf is, het hy toesig gekry oor die Gloucestershire -gronde (ter waarde van 20 punte per jaar) van wyle William Blount, met die huwelik van sy erfgenaam , Isabel. Verder is hy drie maande later aangestel as die balju van Glamorgan, wat voorheen oorerflik was nadat die verraad van Thomas, Lord Despenser, gekonfiskeer is. Tussen September en Desember 1400 neem hy deel aan Henry IV se Skotse veldtog, en dien saam met Lord Gray van Codnor in Roxburgh en saam met die prins van Wallis in Leith. In Januarie 1401 is hy vir die eerste keer na die parlement teruggekeer, en in Augustus daarna is hy na 'n groot raad in Westminster ontbied.7 Teen daardie tyd het die rebellie van Owen Glendower uitgebreek, en vir die volgende nege jaar sou sir John min of meer voortdurend in diens wees. in sy insluiting en onderdrukking. In Mei 1401 was hy een van die opdragte om Abergavenny te verlig, en teen Julie 1402 het hy die bevel geneem oor die New Radnor-kasteel, wat hy vir die volgende twee-en-'n-half jaar met tot tien wapenskut-soldate bewaak het. en 60 boogskutters. Ongeveer dieselfde tyd het dit gelyk asof hy die kasteel van Usk beveel het, met 'n garnisoen van ongeveer 80. Op 1 Augustus 1402 word sy dienste jaarliks ​​beloon met 'n koninklike toekenning van 40 punte en 'n blikkie wyn, en 'n maand later word hy amptelik aangestel as konstabel van Radnor en bewaarder van die heerskappy Presteigne, Kingsland, Norton en Pembridge in Radnorshire en Herefordshire wat toe in die hande van die koning was tydens die minderheid van Edmund Mortimer, graaf van Maart. Toe die oom van die graaf, sir Edmund Mortimer, in Desember 1402 na Glendower oorgaan, was een van sy eerste optrede egter om aan Greyndore te skryf, hom in kennis te stel van sy voorkantwisseling en hom aan te spoor om aanvalle op Mortimer -gronde wat deur Glendower beset is, te verbied. . Dit is te betwyfel of so 'n pleidooi in werking getree het
Sir John was nou verbonde aan die huishouding van prins Henry, die luitenant van die koning in Wallis, en op 21 Julie 1403 (met 'n geselskap van vyf wapenskut en 40 boogskutters) veg hy in die prins se gevolg by die slag van Shrewsbury . Op ander tye gedurende die tydperk van April 1403 tot Julie 1404 word die loon van sy eie groot agteruitgang van 20 lansies en 100 boogskutters betaal, naby Montgomery en elders in Wallis. Toe, in die daaropvolgende Oktober, het hy tyd gekry om die 'Ongeleerde' parlement in Coventry by te woon, die ander verteenwoordiger vir Herefordshire was sy buurman, Thomas Walwyn II van Much Marcle, aan wie hy later deur 'n huwelik verbind sou word toe sy dogter, Joan , getroud met Walwyn se seun, William †. Teen Februarie 1405 het Greyndore sy bevel by Radnor verruil vir die poste van adjunk -konstabel van die kasteel en die stad Monmouth en die kasteel Skenfrith. Gedurende die daaropvolgende lente het hy 'n groot rol gespeel in twee seine -nederlae wat die Walliesers in daardie gebied toegedien het. Die eerste was op 11 Maart, toe 8 000 rebelle uit Gwent en Glamorgan die stad Grosmont aangeval en verbrand het. Prins Henry word teenaanval met 'mon petit meigne de mon hostel'Onder Gilbert, Lord Talbot, wat saam met die retinues van Sir William Newport* en Greyndore was. Alhoewel hierdie kragte 'ne feurent q'un tres petit povoir en tous', Het hulle die Walliesers omgedraai en byna duisend van hulle doodgemaak, is gesê. Nie lank daarna nie was Greyndore en Lord Gray van Codnor in bevel van die garnisoen van die Usk -kasteel toe dit (miskien op 5 Mei) aangeval is deur 'n Walliese mag onder Griffith, die oudste seun van Owen Glendower. Die Engelse het die rebelle op Pwll Melyn se heuwel verslaan en die rebelle verslaan en Griffith gevang en sy oom, Tudor, vermoor. Na die geveg is 300 Walliese gevangenes tereggestel
Sir John se militêre dienste was steeds baie gewild. In Junie 1405 word hy aangestel as konstabel van Chepstow, met verantwoordelikheid vir die omliggende gebied, en in die daaropvolgende September onderhandel hy vir die indiening van die verslane rebelle van Gwent. In Maart 1406 kry hy (waarskynlik as beloning) die bestuur van die Mortimer -heerskappy van Usk en Caerleon, en in Mei daarna (toe hy 'n biskoplike lisensie gehad het om sy eie belydenis aan te stel) word hy konstabel van Whitecastle, 'n afspraak vir die lewe . Sy dienste word ook nie deur die parlement erken nie, want op 19 Junie het sir John Tiptoft, destydse president, spesifiek na hom verwys as een van die persone wat die koningskap versoek het om te beloon vir sy 'grandes labors et disseases pur resister les rebealx de Gales'. Dit is onbekend presies watter belonings sy kant toe gekom het, maar op 22 Mei 1408 het hy lewenslange toekenning van grond in die heerskappy van Newport, ter waarde van 40 punte per jaar, by verskillende Walliese rebelle in beslag geneem.10.
Intussen was Sir John gedurende die somer van 1407 saam met prins Henry by die beleg van die kasteel Aberystwyth, en hy was getuie van die artikels van oorgawe wat daar op 8 September opgestel is. Glendower het die ooreenkoms egter verwerp, en die kasteel het 'n ander een gehou jaar. Prins Henry se vertroue in Greyndore word sterk bewys deur die feit dat hy onmiddellik aangestel is as konstabel van hierdie sleutelvesting, en hy het blykbaar die bevel tot 1410 behou, teen die tyd dat die lang opstand effektief verpletter is. Nie lank tevore was 'n skuit van hom (wat uit Bristol werk) betrokke by die vang en plunder van 'n Genoese karak by Milford Haven. Greyndore se manne het 60 bottels wyn gedra 'vir die bewaring' by Chepstow, maar in Maart 1410 is sir John beveel om dit terug te gee.
Kort na Henry van Monmouth se troonopvolging, word Greyndore aangestel as rentmeester en konstabel van Monmouth en die Drie Kastele (Grosmont, Skenfrith en Whitecastle) en kry hy 'n lewensannuïteit van £ 64 bo en behalwe sy loon. Hy word dus die hoofoffisier van die hertogdom Lancaster in die suidooste van Wallis, sowel as lid van die hertogdomraad, en hy dien as sodanig ex officio op koninklike kommissies en as 'n geregtelike reisiger.12 Sy privaatbelange het hom tans in verband gebring met Joan, weduwee van William, lord Abergavenny. In 1413 was hy deel van 'n erkenning wat haar verkryging van die voormalige Despenser -gronde in Suid -Wallis betref, en in 1415 was hy haar mede -trustee toe Thomas, Lord Berkeley, die kasteel van Bridgwater, Somerset, van die graaf van Maart verkry het.
Op 16 Junie 1415 kry Sir John wye regeringsmagte in die suidelike Walliese opmars, en dit was sy plig om die vrede daar te behou tydens Henry V se afwesigheid in Frankryk. Dit lyk asof hierdie kommissie 'n dooie brief was, maar vier dae tevore het hy self koninklike beskermingsbriewe gekry as lid van die koning se leër, en hoewel hy ongeveer 60 jaar oud was, dien hy saam met tien mans by die beleg van Harfleur. by-arms, 30 boogskutters en 120 mynwerkers, laasgenoemde vermoedelik uit die kuipe in die Forest of Dean.14 Of hy die koning van Harfleur na Agincourt vergesel het, is nie bekend nie, maar hy het wel deel uitgemaak van die garnisoen in Harfleur (onder Thomas, graaf van Dorset) tussen Desember 1415 en April 1416. Hy het heel moontlik daar gesterf, en hy was beslis dood teen September 1416, toe 'n nuwe bestuurder van Monmouth aangestel is. Hy word in sy boedels opgevolg deur sy seun Robert
Kyk die video: Aztekok kincse 2 A Napisten piramisa 1965francia-olasz-NDK western, 98 perc, 1965 (Desember 2021).