‘Tyd vir die krag van die gemeenskap om in te skop’Dr. Dirk Hermann by Sol-Tech se nuwe kampus wat as die stel van die musiekvideo dien vir ‘n lied wat spesiaal saam met Solidariteit se Werkherstelprogram uitgereik gaan word. (Foto: Facebook.) Dit is in DNS van die Afrikaner om op te staan en self verantwoordelikheid te vat. Só meen dr. Dirk Hermann, die bestuurshoof van Solidariteit. Hy het met Maroela Media gesels oor die Solidariteit Beweging se Werkherstelprogram wat Donderdag by die Atterbury-teater in Pretoria bekendgestel word. Dié program is die grootste van sy soort wat die organisasie in sy 118 jarige bestaan aanpak. Dit wil miljarde rande mobiliseer om werkverliese te bekamp, opleiding te verskaf en maatskaplike welstand te bevorder, en sal oor die volgende vyf jaar uitgerol word. “Ons het eintlik al lankal ŉ klomp krake by die staat geïdentifiseer: Dit sentraliseer toenemend en is terselfdertyd besig om te verswak. Daar is ongelooflike druk op die ekonomie, deels as gevolg van die poging om te sentraliseer en verder beleef ons dat minderhede al hoe meer vervreem word.” Die Covid-19-pandemie het toekomstige gebeure versnel, meen Hermann. “Waar ons geweet het die staat wil meer sentraliseer en is besig om te verswak, het dit met die pandemie net vinniger begin gebeur. Die staat is behep met mag en in die grootste tyd van nood is hulp op grond van ras geweier.” Die idee van ŉ werkherstelprogram is nie iets nuuts of vreemd nie, aangesien die pandemie die toekoms versnel het, het dit Solidariteit ook genoop om sy eie planne nou te versnel. Volgens Hermann is die program die plek waar die Solidariteit Beweging se beplanning van die afgelope twintig jaar nou bymekaar kom. “As die staat ons uitskop moet die gemeenskap bloot inskop. Dit is aanvanklik ŉ vreesaanjaende gedagte vir mense om te dink die staat sal nie en kan nie meer vir jou sorg nie – maar daarmee saam kom ŉ ongelooflike stuk bevryding. Met die staat se miskenning word ons bevry om terug te keer na die werklike DNS van die Afrikaners.” Die Afrikaner-gemeenskap het ná die Anglo-Boereoorlog in ŉ naoorlogse depressie verval wat, finansieel gesproke, selfs ŉ groter krisis was as die pandemie. “Dit was die gemeenskap wat projekte begin het om mekaar te help. So het hulle opgestaan en eenvoudig voortgebeur.” Met die 1914-Rebellie was dit weer die geval. Die Helpmekaar Beweging is amptelik begin en die gemeenskap was so veerkragtig dat daar uit die inisiatiewe instellings ontstaan het soos Sanlam, Santam en Volkskas. Die gemeenskapsprojekte het ŉ ongelooflike stuk ekonomie geskep waardeur hulle self opgestaan het, los van die staat. In die 1930 met die Groot Depressie wat die wêreld op sy knieë gehad het, het die Afrikaners weer ingespring en planne beraam op die gemeenskap te laat opstaan. “Mense sal verstom wees om te sien watter soort krag die gemeenskap het, veral met die ontwikkeling van nuwe tegnologie.” Een van die werknemers van die staalaanleg wat weer wil teruggaan werk toe (Foto: Verskaf) “Eerstens wil ons werke behou en herstel, want dit was nog altyd ŉ belangrike funksie van Solidariteit as ŉ vakbond, maar ons wil die verantwoordelikheid van werk na die beroepsgildes verskuif sodat die gemeenskappe self aanspreeklikheid neem vir die werk van jongmense,” verduidelik Hermann oor die drie bene waarop die program rus. Helpende Hand sal die voortou neem rakende die tweede been van maatskaplike welstand om te sorg vir die persoonlike, finansiële en emosionele welstand van die gemeenskap. Die derde groot fokus van die program is opleiding wat die ontwikkeling van die Sol-Tech-kampus met ŉ koshuis van R300 miljoen insluit. Die instelling wat ambagsopleiding in Afrikaans verskaf se nuwe kampus sal reeds vroeg volgende jaar sy deure vir studente open. Daar word ook reeds beplan aan ’n nuwe kampus in die ooste van Pretoria vir die private Afrikaanse universiteit, Akademia, wat R1,5 miljard sal beloop. Die instelling bied reeds van volgende jaar af sy eerste op-kampus-kursusse in Centurion aan terwyl dit ook voortgaan om duisende studente na ure van opleiding te voorsien. Hermann meen Covid-19 het die staat finaal ontbloot. “Die keiser is kaal, maar gelukkig is dit bevrydend, en dit is waarom ons nou self die verantwoordelikheid kan neem om ŉ kollege en ŉ universiteitskampus te bou. Dit wys net die krag van die gemeenskap is sterker as die mag van die staat.” Henk Schalekamp, die voorsitter van Solidariteit Beleggingsmaatskappy, kyk uit oor die grond waar Akademia se kampus vir 5 000 studente gebou sal word. (Foto: Facebook.) Hermann sê hy werk met ŉ visie anderkant die woestyn. Dit is natuurlik ook die titel van ŉ artikel wat hy in 1997 neergepen nadat hy die stad Las Vegas in die VSA die eerste keer vir werk besoek het terwyl hy in Texas met ŉ internskap was. Dieselfde artikel was ook een van die redes waarom Flip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging, hom gevra het om by die destydse Mynwerkersunie aan te sluit waar hulle saam ŉ visie begin ontwikkel het vir dit wat die organisasie vandag is, en doen. “As jy met so ŉ visie werk weet jy presies waarheen jy op pad is. Buys is ŉ ongelooflike visionêr en hy het my geleer om kolletjies met mekaar te verbind soos in daardie inkleurboeke sodat jy die krokodil kan sien. Jy sal sien dit waarmee ons by Solidariteit besig is, en dit waaroor ek skryf, het ŉ lyn wat alles met mekaar verbind.” Hy dink mens onderskat dikwels die krag van roeping. “Daardie wete dat jy doen wat jy doen omdat dit ŉ opdrag is van die Here, is ŉ soort geheime wapen, want jy het eenvoudig net nie ŉ alternatief nie.” Hermann glo ook Afrikaners het ŉ doelbewuste keuse gemaak vir Afrika, dit is waarom die gemeenskap en sy taal hul naam aan die vasteland ontleen het. “Ja, talle Afrikaners emigreer, maar dit is net individue emigreer. ŉ Volk kan nie emigreer nie en die meeste Afrikaners kan in elke geval nie bekostig om te emigreer nie. Die mense wat wel besluit het om te emigreer is ons ambassadeurs in die res van die wêreld en daarom is dit net so belangrik om die naelstring met hulle te behou. “Die res van die mense hier sê beslis nog steeds ‘basta, my voetspore lê in Afrika’. Dit is ŉ kragtige stukkie gereedskap om te sê ons het nie ŉ agterdeur nie en daarom moet ons self dinge hier maak werk.”