Die vreemde verhaal van Turkye sterte
Geskryf deur Michael Carolan, Colorado State University
Op pad na uitvoer? Ryan McDonough, CC BY
Intensiewe veeboerdery is 'n groot globale bedryf wat elke jaar miljoene ton bees, vark en pluimvee bedien. Toe ek een produsent onlangs gevra het om iets te noem wat sy bedryf dink dat verbruikers dit nie doen nie, het hy geantwoord: "Beaks and butts." Dit was sy korthand vir dieretuine wat verbruikers, veral in ryk lande, nie kies om te eet nie.
Op dankzegging sal kalkoene naby wees 90 persent van Amerikaanse aandete tafels. Maar een deel van die voël maak dit nooit by die kuipbord of selfs by die giblet-sak nie: die stert. Die lot van hierdie vetterige stukkie vleis wys ons die bizarre innerlike werking van ons wêreldwye voedselsisteem waar meer eet van een kos geëet word, wat minder wenslike snitte en dele veroorsaak. Dit skep dan eis elders - so suksesvol in sommige gevalle dat die vreemde deel oor tyd 'n nasionale lekkerny word.
Industriële skaal lewendehawe produksie het ontwikkel na die Tweede Wêreldoorlog, ondersteun deur wetenskaplike vooruitgang soos antibiotika, groeihormone en, in die geval van die kalkoen, kunsmatige bevrugting. (Hoe groter die tom, hoe moeiliker is dit vir hom om te doen wat hy veronderstel is om te doen: voortplant.)
Amerikaanse kommersiële kalkoen produksie verhoog van 16 miljoen pond in Januarie 1960 tot 500 miljoen pond in Januarie 2017. Totale produksie vanjaar word geprojekteer by 245 miljoen voëls.
Dit sluit 'n kwartmiljoen kalkoenstert, ook bekend as die parson se neus, pous se neus of sultan se neus. Die stert is eintlik 'n klier wat die kalkoen se vere aan sy lyf bevestig. Dit is gevul met olie wat die voël gebruik om homself te preen, so ongeveer 75 persent van sy kalorieë kom uit vet.
Dit is nie duidelik waarom kalkoene by die Amerikaanse winkels se tailless kom nie. Bedryf insiders het my voorgestel dat dit eenvoudig 'n ekonomiese besluit kon wees. Turkye verbruik was 'n nuwigheid vir die meeste verbruikers voor die Tweede Wêreldoorlog, so min het 'n smaak vir die stert ontwikkel, hoewel die nuuskierige kan vind resepte aanlyn. Kalkoene het groter geword, gemiddeld rondom 30 pond vandag in vergelyking met 13 pond in die 1930s. Ons het ook broeibroodjie gekweek, weens die Amerikaanse liefdesverhouding met wit vleis. Een gewaardeerde vroeë grootbors variëteit is genoem. Brons Mae Wes. Tog bly die stert.
Geniet in Samoa
Eerder as om kalkoensterte te laat vaar, het die pluimveebedryf 'n sakegeleentheid gesien. Die teiken: Stille Oseaan-gemeenskappe, waar diereproteïen skaars was. In die 1950's het Amerikaanse pluimvee-firmas begin met die kalkoensterte, saam met hoenderrugs, in die markte in Samoa. (Nie verouderd nie, Nieu-Seeland en Australië uitgevoer "skaapvlekke", ook bekend as skaapbokkies, na die Stille Oseaan). Met hierdie strategie het die kalkoenbedryf in goud verdwyn.
Teen 2007 het die gemiddelde Samoan elke jaar meer as 44 pond kalkoensterte verbruik - 'n kos wat minder as 'n eeu vroeër onbekend was. Dis byna drievoudig Amerikaners se jaarlikse per capita-kalkoenverbruik.
Toe ek Samoane onlangs vir my boek gevoer het "Niemand eet alleen nie: Kos as 'n sosiale onderneming, "Was dit dadelik duidelik dat sommige hierdie eenmalige vreemde kos deel van hul eiland se nasionale kombuis oorweeg het. Toe ek hulle gevra het om gewilde "Samoan-kosse" te noem, het verskeie mense kalkoenstertjies genoem - gereeld met 'n koue Budweiser afgewas.
Hoe het ingevoerde kalkoensterte 'n gunsteling onder Samoa se werkersklas geword? Hier lê 'n les vir gesondheidsopvoeders: Die smaak van ikoniese kosse kan nie geskei word van die omgewings waarin hulle geëet word nie. Hoe meer gemaklik die atmosfeer, hoe meer waarskynlik mense sal wees om positiewe assosiasies met die kos te hê.
Voedselmaatskappye het dit al vir geslagte bekend. Dit is waarom Coca-Cola al meer as 'n eeu alombekend in baseballparke was en waarom McDonald's PlayPlaces het. Dit verduidelik ook ons ​​aanhangsel aan Turkye en ander klassieke by Thanksgiving. Die vakansie kan stresvol wees, maar hulle is ook baie pret.
Soos Julia, 'n 20-iets Samoan, het vir my verduidelik: "Jy moet verstaan ​​dat ons tuisstertjies by die huis met familie eet. Dis 'n sosiale kos, nie iets wat jy sal eet as jy alleen is nie. '
Turkye sterte kom ook in besprekings van die gesondheidsepidemie wat hierdie eilande aangryp. Amerikaanse Samoa het 'n vetsug koers van 75 persent. Samoane amptenare het so bekommerd geword dat hulle verbode kalkoen stert invoer in 2007.
Maar vra Samoane om hierdie gekoesterde kos te laat vaar, het sy diep sosiale aanhangsels oor die hoof gesien. Daarbenewens kan lande en gebiede in die kader van die Wereldhandel Organisasie oor die algemeen nie eensydig die invoer van grondstoffen verbied, tensy daar redelike volksgezondheid redes hiervoor is. Samoa moes gedwing word lig sy verbod op in 2013 as 'n voorwaarde om by die WHO aangesluit te word, ondanks sy gesondheidsorg.
Skrywer Michael Carolan kook die kalkoen sterte vir die eerste keer.
Om die hele dier te omhels
As Amerikaners meer belangstel om kalkoenstert te eet, kan sommige van ons voorraad by die huis bly. Kan ons die sogenaamde terugbring neus-tot-stert diereverbruik? Hierdie tendens het 'n mate in die Verenigde State gekry, maar hoofsaaklik in a smal kosie nis.
Beyond Americans ' algemene squeamness na afval en sterte, het ons 'n kennisprobleem. Wie weet selfs hoe om 'n kalkoen meer te kerf? Uitdagende diners om hele diere te kies, voor te berei en te eet, is 'n groot vraag.
Google se digitalisering van ou kookboeke wys vir ons dat dit nie altyd so was nie. "Die Amerikaanse Home Cook Book, "Gepubliseer in 1864, gee lesers aan wanneer hulle die lam kies om" die nekvene in die voorste kwartaal te waargeneem, wat van 'n blou blou moet wees om kwaliteit en soetheid aan te dui. "Of as jy wildsvleis kies," slaag 'n mes langs die bene van die skouers van die skouers; As dit soet is, is die vleis nuut en goed; As dit besmet is, sal die vlesige dele van die sy verduister word en die donkerder in verhouding tot sy stalheid. "Dit is duidelik dat ons voorvaders kos baie anders gelyk het as wat ons vandag doen.
Dit is nie dat ons nie weet hoe om gehalte meer te oordeel nie. Maar die maatstaf wat ons gebruik, is gekalibreer - opsetlik, soos ek geleer het - teen 'n ander standaard. Die moderne industriële voedselstelsel het verbruikers opgelei om hoeveelheid en gerief te prioritiseer en om varsheid te bepaal aan die hand van verkooppunte. Kos wat verwerk word en in gerieflike gedeeltes verkoop word, neem baie van die denkproses uit eet.
As hierdie prent moeilik is, dink aan die neem van stappe om die maatstaf te herkalibreer. Miskien voeg 'n paar by erfgoed bestanddele na geliefde vakansiegeregte en praat oor wat hulle spesiaal maak, miskien terwyl hulle die kinders wys hoe om vrugte of groente se rypheid te beoordeel. Of selfs Bring 'n paar kalkoenstertjies.
Michael Carolan, professor in sosiologie en mede-dekaan vir navorsing, kollege vir liberale kunste, Colorado State University