Droogtes en oorstromings reën al meer, aangesien klimaatsverandering 'n ramp met die Stille Oseaan weergee - Klimaatimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Scott B. Power, et al
Aardverwarming het reeds die risiko van groot ontwrigting van die Stille Oseaan-reënval verhoog, volgens ons navorsing gepubliseer vandag in Nature Communications. Die risiko sal voortgaan om te styg oor die komende dekades, al is die opwarming van die aarde gedurende die 21ste eeu beperk tot 2 ℃ soos ooreengekom deur die internasionale gemeenskap onder die ooreenkoms Parys.
In onlangse tye het grootskaalse ontwrigting plaasgevind in 1997-98, toe erge droogte in Papoea-Nieu-Guinee, Samoa en die Salomon-eilande getref het, en in 2010-11, toe reënval wydverspreide oorstromings in Oos-Australië veroorsaak het en erge oorstromings in Samoa was en droogte veroorsaak het 'n nasionale noodtoestand in Tuvalu.
Hierdie reënvalversteurings word hoofsaaklik deur die El Niño / La Niña-siklus, 'n natuurlike verskynsel wat gesentreer is op die tropiese Stille Oseaan. Hierdie klimaatsveranderlikheid kan van jaar tot jaar reënvalpatrone en intensiteit oor die Stille Oseaan aansienlik verander.
Reënbande kan honderde en soms duisende kilometers van hul normale posisies beweeg. Dit het groot impak op veiligheid, gesondheid, lewensbestaan ​​en ekosisteme as gevolg van swaar weer, droogte en vloede.
Onlangse navorsing tot die gevolgtrekking gekom dat onverwagte groei in kweekhuisgasvrystellings oor die 21ste eeu die frekwensie van sulke ontwrigting van die Stille Oseaan-reënval sal verhoog.
Maar ons nuwe navorsing toon selfs die broeikasbesnoeiings wat ons ooreengekom het, is dalk nie genoeg om die risiko van reënvalversteuring te stuit om te groei soos die eeu ontvou nie.
In ons studie het ons 'n groot aantal klimaatmodelle van regoor die wêreld gebruik om die Stille Oseaanreënvalversteurings voor die Industriële Revolusie, in onlangse geskiedenis en in die toekoms met 2100, te vergelyk. Ons het verskillende scenario's vir die 21ste eeu oorweeg.
Een scenario is gebaseer op streng versagting waarin sterk en volgehoue ​​afsnitte aan globale kweekhuisgasvrystellings gemaak word. Dit sluit in sommige gevalle die onttrekking van koolstofdioksied uit die atmosfeer.
In 'n ander scenario die uitstoot bly groei, en bly baie hoog in die 21ste eeu. Hierdie hoë-uitstoot scenario lei tot die opwarming van 3.2-5.4 ℃ teen die einde van die eeu (in vergelyking met die laaste helfte van die 19-eeu).
Die lae-uitstoot-scenario - ten spyte van die vermindering van emissies - lei egter tot die verwarming van 0.9-2.3 ℃ teen die einde van die eeu.
Onder die hoë-uitstoot scenario, die modelle projek 'n toename van 90% in die aantal groot Stille Oseaan reënval ontwrigting in die vroeë 21ste eeu, en 'n 130% toename in die laat 21ste eeu, beide relatief tot pre-industriële tye. Laasgenoemde beteken dat hoofafwykings gemiddeld elke vier jaar sal plaasvind, in plaas van elke nege.
Die toename in die frekwensie van reënvalversteuring in die modelle is die gevolg van 'n toename in die frekwensie van El Niño en La Niña-gebeurtenisse in sommige modelle, en 'n toename in reënvalveranderlikheid tydens hierdie gebeure as gevolg van aardverwarming. Hierdie hupstoot vind plaas selfs al is die karakter van die verandering van die seewatertemperatuur voortspruitend uit El Niño en La Niña-gebeurtenisse onveranderd van pre-industriële tye.
Alhoewel swaar uitstootbesnoeiings lei tot 'n kleiner toename in reënvalversteuring, is dit ongelukkig selfs nie so dat hierdie scenario verhinder word nie. Onder hierdie scenario word die risiko van reënvalversteuring in die volgende drie dekades 56% hoër, en bly ten minste so hoog vir die res van die 21ste eeu.
Die risiko het reeds toegeneem
Terwyl veranderinge in die frekwensie van groot veranderinge in die Stille Oseaanreënval waarskynlik in die toekoms voorkom, is dit moontlik dat mense reeds die risiko van groot ontwrigting verhoog het?
Dit lyk asof ons het: die frekwensie van groot reënvalversteurings in die klimaatmodelle het reeds met ongeveer 30% gegroei teenoor pre-industriële tye voor die jaar 2000.
Aangesien die risiko van groot ontwrigting van die Stille Oseaanreënval reeds teen die einde van die 20-eeu toegeneem het, het sommige van die ontwrigting wat eintlik in die werklike wêreld getoon is, moontlik gedeeltelik te danke aan die menslike vrystelling van kweekhuisgasse. Die 1982-83 super El Niño-gebeurtenis, byvoorbeeld, kon dalk minder ernstig gewees het as die globale kweekhuisvrystellings nie sedert die Industriële Revolusie gestyg het nie.
Die meeste klein ontwikkelende eilandstate in die Stille Oseaan het 'n beperkte kapasiteit om groot vloede en droogtes te hanteer. Ongelukkig kan hierdie kwesbare nasies in die toekoms meer dikwels aan hierdie gebeurtenisse blootgestel word, selfs al is die opwarming van die aarde beperk tot 2 ℃.
Hierdie impakte sal bydra tot die ander impak van klimaatsverandering, soos stygende seevlakke, oseaanversuring en toenemende temperatuur uiterstes.
Scott B. Power, Hoof van Klimaatnavorsing / Internasionale Ontwikkelingsbestuurder, Australiese Buro vir Meteorologie; Brad Murphy, Bestuurder, Climate Data Services, Australiese Buro vir Meteorologie; Christine Chung, Navorsingswetenskaplike, Australiese Buro vir Meteorologie; François Delage, Assistent-wetenskaplike, Australiese Buro vir Meteorologie, en Hua Ye, Klimaat IT Beampte, Australiese Buro vir Meteorologie