Eduard se bewind is gekenmerk deur ekonomiese probleme, die militêre onttrekking aan Skotland en sosiale onrus wat in 1549 gelei tot opstande en rebellies. Die Anglikaanse Kerk het in sy tyd ’n herkenbare Protestantse liggaam geword. Eduard het sy niggie lady Jane Grey as sy erfgenaam aangewys en sy twee halfsusters, die Katolieke Maria I en die Protestantse Elizabeth I, uitgesluit van die troonopvolging. Dié keuse was ongewild en Jane is ná net nege dae van die troon afgesit en Maria is aangewys as koningin.
In 1543 het Hendrik VIII sy drie kinders genooi om Kersfees saam met hom deur te bring. Dit was ’n teken van hereniging met sy twee dogters, wat hy vantevore onterf en as buite-egtelike kinders laat verklaar het. Die volgende jaar het hy hulle weer erken as aanspraakmakers op die troon in ’n wet wat ook voorsiening gemaak het vir ’n regentskap vir prins Eduard terwyl hy minderjarig was.
Ná verskeie rebellies in dieselfde jaar het die Protektor die skuld gekry vir die mislukking van die regering. Teen die einde van die jaar was daar planne om hom te onttroon.
Die nuwe Hertog van Northumberland se modus operandi was heel anders as Somerset s’n. Hy het seker gemaak dat die meeste lede van die Raad hom steun. Daarvoor het hy meer lede van sy eie faksie tot die Raad bygevoeg. Hy het ook lede van sy eie familie by die koninklike huishouding gevoeg. In die woorde van die historikus John Guy het hy nes Somerset ’n kwasi-koning geword; die verskil was dat hy voorgegee het Eduard het volle mag gehad en hy het net sy wense uitgevoer, terwyl Somerset namens die koning regeer het.