Siener van Rensburg en die gesiglose Boereherlewingsaksie
"Siener van Rensburg voorspel voorts dat daar twee aanvalle gaan plaasvind en dat die eerste (Bophuthatswana-voorval in Maart 1994) sou misluk. Dan sal daar ’n tyd van stilte wees (die donker tyd wat ons tans ondervind) voor die tweede aanval (die finale aanval) kom. Dan sal die Boere hulle nuwe republiek kry."
"Dit is werklik te danke aan hierdie pioniers en persone wat insette tot hulle navorsings gegee het dat publikasies van Siener van Rensburg opnuut gesien is. Dit het ook weer ’n informele Boereherlewingsaksie laat ontplof in die hoop vir ’n nuwe Boererepubliek. Nie net die land se veiligheidsmagte is bekommerd oor ’n informele Boereherlewingsaksie nie, maar ook die veiligheidsdienste in die Suidelike Afrikastreek."
Die voorspellings van Siener van Rensburg het sy naam sedert die einde van die Tweede Vryheidsoorlog (1899- 1902) in Suid-Afrika lewendig gehou. Ons verwys hier na drie belangrike gebeurtenisse in die Suid-Afrikaanse geskiedenis wat saamval met ’n groot wêreldoorlog.
Siener van Rensburg se voorspellings het nie net die hoop op ’n Boerestaat lewendig gehou nie, maar het ook ’n gesiglose gees van hervereniging of -groepering van die Boere met hom saamgedra. Tydens die Eerste Wêreldoorlog was dit die Rebellie van 1914 en die stigting van die Afrikaner Broederbond in 1918. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was dit die Ossewatrek van 1938 en tydens die naderende Derde Wêreldoorlog sal dit die verset teen die politieke oorgangsproses en politieke oorgawe wees.
Ons noem dit die informele of gesiglose Boereherlewingsaksie. Siener van Rensburg se voorspellings van ’n staatsgreep deur die Boere-Afrikaners en ’n nuwe Boererepubliek het die informele ideaal van die beweging geword. Dit is die Siener se nederige bydrae om aan die gesiglose gedaante van die Boereherlewingsaksie inhoud te gee wat nog later sal uitloop op die wedergeboorte van die Boerevolk. Dit is ’n beweging wat sy ontstaan te danke het aan die ondertekening van die Vredesverdrag van Vereeniging in 1902. Soos ons reeds gesien het, het die Boeregeneraals by die ondertekening van die Vredesverdrag van Vereeniging in die geheim besluit dat indien daar ’n Europese Oorlog sou kom waarin Brittanje betrokke is, sou die Boere (wat weer later kragte saamsnoer) opstaan en weer na die wapen gryp om die Boererepublieke te herstel. Die Siener het sy verootmoediging voor God as voorvereiste vir die wedergeboorte van die Boerevolk stel.
Die Rebelle het gepoog om met die begin van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 die Boererepublieke met Duitse hulp te herstel. Die leiers in die NG Kerk in Kaapland het hul teen die Rebellie uitgespreek. Ongelukkig het die Rebellie misluk. Hierdie mislukking sien Siener van Rensburg op die ou einde nie as ’n mislukking nie, maar as ’n vastrapplek vir toekomstige gebeure wat nog moet volg.
Oom Nicolaas verduidelik eers die stukkie geskiedenis oor die rol wat die Boer en Duitser gespeel het in die verowering van Duitswes (Namibië): Siener van Rensburg het gesê toe genls. De Wet en De la Rey (in Augustus 1914) hoor dat Botha en Smuts Duitswes wil gaan aanval om vir die Engelse te verower, het genl. De Wet ’n vergadering by Koppies belê. Daar besluit hy toe: as Botha en Smuts die wet deur die parlement sit dat ons Duitswes moet verower, dan hys hulle die Vierkleur (die ou Boervlag van die Boererepubliek, die Zuid-Afrikaansche Republiek) en veg vir 'n republiek.
De La Rey het ernstig aan ’n militêre opstand gedink en sy vriend Beyers oorreed om saam te werk. Gedagtig aan die syfer 15 wat Siener van Rensburg “gesien” het, het De la Rey gemeen dat 15 Augustus 1914 die dag is waarop die vryheid van die Republieke teruggeneem moet word. Hy het ’n byeenkoms op Treurfontein, distrik Lichtenburg belê, waarvandaan met die Vierkleur opgeruk sou word na Pretoria. Genl. Botha sou dan daar uitgeroep word as President van die herstelde Republieke.
Op daardie dag sou die volk uiting gee aan hulle ontembare begeerte na hulle vryheid. De la Rey was vas onder die indruk dat Botha aan die Boere se kant was.
Hy het dan ook gesê: Die regering is reg. De la Rey is egter omgepraat om nie tot sulke uiterstes te gaan nie, en ’n stil vergadering is gehou. Genls. Botha en Smuts, behep met hulle eer en trou teenoor Brittanje, het hulle rug op die volk gedraai wat in die Tweede Vryheidsoorlog teen dieselfde Brittanje vir die eer van en trou teenoor hulle vaderland geveg het.
Die dag toe genl. Louis Botha dan ook die wetsontwerp ingedien het om Duitswes binne te val, het Koos de la Rey aan hom gesê hy moet dit nie doen nie," want wen Engeland die oorlog, val Duitswes outomaties in Engeland se skoot. Maar verloor Engeland, dan steek jy ons in ’n oorlog teen Duitsland en dan moet ons nou weer vir Duitsland oorwin". ’n Ander, baie belangrike rede wat hy ook aangevoer het was: "Ons moenie gaan landpale verruk en onskuldige bloed vergiet van ’n nasie wat ons geen kwaad gedoen het nie, want Duitsland het met die Tweede Vryheidsoorlog aan die Boere kanonne en gewere verskaf waarmee ons teen die Engelse geveg het totdat ons die Engelse met hul eie gewere kon beveg."
’n Belangrike rede waarom genl. De la Rey nie teen Duitsland wou gaan veg het nie, was omdat hy, volgens Hosea 5:10 geglo het ’dat diegene vervloek is wat sy naaste se landpale omvêrstoot’.
Intussen het die regering alles voorberei vir die inval in Duitswes en op 21 Augustus 1914 het hulle die mobilisasie van sekere eenhede van die Weermag gelas. Die gevolg was ’n sameswering waarby ook maj. J.C.G. Kemp, Lt.-kol S.G. Maritz en ander offisiere betrokke was. Kemp en Maritz was onderskeidelik in bevel van oefenkampe in Potchefstroom en langs die Grootrivier in die omgewing van Kakamas.
De La Rey was ook in voeling met genl. De Wet van die Vrystaat. Die aanvoerders van die sameswering het besluit om op te tree. Die aanslag is beplan vir 15 September 1914 en Kemp sou op dié dag die opstand in Potchefstroom begin. De La Rey en Beyers sou dieselfde dag per motor vanaf Pretoria daarheen reis. Intussen het Maritz langs die Grootriviergrens in verbinding met die Duitsers getree en met hulle ooreengekom dat Duitsland die herstelde republiek sou erken.
Overeenkomst tussen Maritz en de Goeverneur van Duits Zuidwest-Afrika
Overeenkomst gemaak en aangegaan door en tussen de Keizerlike Goeverneur van Duits Zuidwes-Afrika, als vertegenwoordiger van zijn geerbiedigde Majesteit de Keizer van Duitsland, en Generaal S.G. Maritz, die namens en ten behoeve van een aantal officieren en manschappen handelt die bereid zijn de afhanklikheid van Zuid-Afrika te verklaren, te weten:-
1. Genoemde Generaal S.G. Maritz heft de onafhanklikheid van Zuid-Afrika en de strijd tegen Engeland aangevangen.
2. De Goeverneur van Duits Zuidwes-Afrika erkent alle Afrikaanse strijdmachten die tegen Engeland optrede als oorlogvoerende machten en zal ze, na verder besprekingen, in de strijd tegen Engeland ondersteunen.
3. Wordt Brits Zuid-Afrika gedeeltelik of als een geheel onafhankelik verklaard, zal de Keizerlike Goeverneur van Duits Zuidwest-Afrika alle middelen aanwenden om die Staat of Staten zo spoedig mogelik door het Duitse Rijk als zodanig erkend te krijgen en ze te laten vallen onder de algemene vredesluiting.
4.In konsiderasie voor zodanige verleende hulp zullen de nieuwgevormde Staat of Staten geen bezwaar maken als het Duitse Rijk Walvisbaai en de Eilanden die tegenover Duits Zuidwest-Afrika liggen in bezit nemen.Het midden van de Oranjerivier zal in die toekomst de grenzen vormen tussen Duits Zuidwest-Afrika en die Kaapkolonie.
6. Het Duitse Rijk zal geen bezwaar maken als genoemde Staten Delgoabaai in bezit nemen.
7. Als de opstand op een mislukken uitloop zullen de opstandelingen die zich op Duits gebied begeven als Duitse onderdanen aangezien en als zulks behandeld worden.
Ongelukkig het die Rebellie van 1914 misluk. Genl. Botha het 43 000 man teen die ongeveer 9 000 Duitsers van Duitswes op die been gebring en die land uit drie rigtings aangeval. Op 9 Julie 1915 het die Duitsers onder bevel van Theodor Seitz oorgegee en is die land onder militêre regering geplaas. Ingevolge die Vrede van Versailles is SWA op 17 Desember 1917 as ’n C-mandaat vir administrasie onder Suid-Afrika geplaas, maar onder toesig van die Volkebond.
Nou, na al die jare, kom daardie geskiedenis weer ter sprake en is dit ook belangrik. ’n Deel van die Boerevolk gaan aftrek na Prieska (of sy onmiddellike omgewing), sê die Siener. In 1914 het die trein net geloop tot op Prieska. ’n Rebel wat self daar was, vertel: Dit het ons, wat moes deurgaan na Duitswes om met die Duitsers te gaan onderhandel, gehelp, want genl. Botha se troepe moes ook maar in daardie droë jaar daarvandaan sukkel met perdekommando’s en waens met kos.
Mnr. Boy Mussmann skryf: Toe oom Klasie sê ons moet oorgee (Feb. 1915), toe was die spoorlyn klaar tot op Upington, maar daar was nog nie ’n brug nie. Nadat ons oorgegee het, besluit genl. Botha om Duitswes te verower. (Die Rebellie se teenkanting was vrugteloos). Toe sê Siener aan ’n ou vriend van hom: “Dit is nou teen ons sin dat genl. Botha Duitswes moes intrek en verower. Ek sê dit is teen ons sin, maar as Botha Duitswes nie verower nie, dan het die Duitsers nie nodig om Duitswes eendag weer te kom terugvat nie." Hy het ook gesê genl. Botha kan nie Duitswes verower as hy nie die treinspoor van Prieska verleng en dit aansluit by die Duitse lyn om sy troepe te vervoer nie.
Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog sou die Siener se voorspelling misbruik word deur die staat se veiligheidsdienste en die Vrymesselaars met hulle Ossewa-Brandwag om die Boereherlewingsaksie, die Ossewatrek van 1938, op ’n doolhof te plaas waar dit na nêrens sou lei nie. Hans van Rensburg en J.C.C. Laas van die Ossewa-Brandwag was net Smuts se instrumente. Die Ossewa-Brandwag het saambeweeg met die siening van die informele Boereherlewingsaksie dat die Boere-Afrikaner sy toekoms vir ’n Republiek as’t ware afhanklik sien van ’n Duitse oorwinning.
Die Ossewa-Brandwag het hul hoop gevestig op ’n Duitse oorwinning. Van Rensburg het toe die ooreenkoms wat tussen die Nasionale Party en die Ossewa- Brandwag bestaan het, verbreek waarna hy die Ossewa-Brandwag op die terrein van die politiek gebring het. Moontlik met die bedoeling om as ’leier’ ’n republiek gebaseer op nie-partypolitieke grondslag tot stand te bring ingeval Brittanje die oorlog verloor. Duisende mense wat geen heil in die partypolitiek gesien het nie, het by die beweging aangesluit met die hoop om daarin ’n politieke volkseenheid te verwesenlik. Met die stryd op sy hewigste het die Nasionale Party openlik sy geloof in ’n parlementêre demokrasie betuig.
Die stryd tussen hierdie groepe het in verbittering toegeneem. Van Rensburg het herhaaldelik sy minagting vir die parlementêre stelsel en die partypolitiek uitgespreek. ’n Breuk tussen die Ossewa-Brandwag en die Nasionale Party het onvermydelik geword. Tog slaag die Ossewa-Brandwag se taktiek nie volkome nie en neem die Nasionale Party in 1948 die bewind by Smuts oor. Dit sou lei tot republiekwording in 1961 wat by die stembus verkry is. Weereens was dit nie republiekwording by wyse van ’n staatsgreep met Duitse hulp — soos wat Oom Niklaas dit voorspel het nie. Ons Republiek vandag is maar net ’n verlenging van die Unie.
Die finale proses van oorgawe van Blanke gesag aan ’n swart meerderheidsregering het op die mees natuurlike wyse die weggebaan vir Adriaan en sy eggenote, Annelize Snyman, om vroeg in 1990 die voorspellings van Siener van Rensburg weer op die voorgrond te skuif. Andries Raath het (in samewerking met Nellie van Zyl) daarna ook gevolg met betekenisvolle navorsing. Dit is werklik te danke aan hierdie pioniers en persone wat insette tot hulle navorsings gegee het dat publikasies van Siener van Rensburg opnuut gesien is. Dit het ook weer ’n informele Boereherlewingsaksie laat ontplof in die hoop vir ’n nuwe Boererepubliek. Nie net die land se veiligheidsmagte is bekommerd oor ’n informele Boereherlewingsaksie nie, maar ook die veiligheidsdienste in die Suidelike Afrikastreek.
Agter die skerms van die intelligensiedienste het die regering gepoog om hierdie aksie met die sogenaamde Afrikaner Volksfront weg te lei. Tog slaag die De Klerk-regering met die moord op drie AWB-makkers in die Bophuthatswana-voorval in Maart 1994 om die emosies van die Boere tydelik af te koel. Dr. Ferdi Hartzenberg van die Konserwatiewe Party se gewelddadige afstigting van die Afrikaner Volkstaat het nie gerealiseer nie en baie Afrikaners is by wyse van die Vryheidsfront ingetrek by die establishment van die Nuwe Suid-Afrika. Die April 1994-verkiesing gaan voort en die ANC/- SAKP neem die bewind oor. Die veiligheidsmagte slaag tydelik daarin om baie mense te laat wonder of Siener se voorspellings ’n fabel is. Tog behou die gesiglose aksie sy geloofwaardigheid en kring dit stelselmatig wyer uit.
Die veiligheidsmagte kan nie volkome daarin slaag om die Boereherlewingsaksie weg te lei of te stop nie. Mense lees steeds die voorspellings van die Siener; en die Ou Testament in die Bybel word ook nou meer aktueel.
Die naderende wêreldoorlog wat ’n al hoe groter waarskynlikheid word, maak die veiligheidsmagte onrustig. Tog het hierdie taktiek van die veiligheidsmagte weinige impak gehad. Om te konsolideer (in soverre dit wat die gesiglose Boereherlewingsaksie betref) wys ons daarop dat:
•Oom Niklaas gesê het: "Ons, die Unie, gaan heel laaste in die ding, maar ons kom ook heel eerste daaruit." (Johanna Brandt het in hierdie verband gesê: "Maar Suid-Afrika, soos alle ander dele van die wêreld, moet nog eers die laaste suiweringsproses deurmaak." Sy voorspel ook: Suid-Afrika sal die laaste een wees om in die smeltkoers in te gaan en eerste wees om daaruit te kom).
•Siener van Rensburg voorspel voorts dat daar twee aanvalle gaan plaasvind en dat die eerste (Bophuthatswana-voorval in Maart 1994) wel gaan misluk. Dan sal daar ’n tyd van stilte wees (die donker tyd wat ons tans ondervind) voor die tweede aanval (ook die finale aanval) kom. Dan sal die Boere hulle nuwe republiek kry.