Aristoteles het alle lewende dinge in twee groepe ingedeel: "plante", wat gewoonlik nie beweeg of orgaansintuie het nie, en "diere", wat wel beweeg en sintuie het. Alle alge en swamme is dus ook as plante beskou. Joseph Priestley het 21 eeue later die rol van plante by die asemhaling en die uitwisseling van die gasse suurstof en koolstofdioksied bestudeer. Dit is sedertdien duidelik dat plante se belangrikste kenmerk is dat hulle die vermoë het om energie van sonlig vir fotosintese te benut. Moderne klassifikasies sluit die swamme en sommige van die alge uit, sowel as die prokariote (die Archaea en bakterieë). Die klade Viridiplantae (Latyn vir "groen plante") sluit die bedeksadiges, naaldbome en ander naaksadiges, varings en hulle verwante, horingblad, lewermosse, mosse en die groenalge in, maar sluit die rooi- en bruinalge uit.
Tussen 260 000 en 290 000 van die sowat 320 000 plantspesies vervaardig sade. Groen plante verskaf 'n aansienlike deel van die wêreld se molekulêre suurstof, en vorm die basis van die meeste ekostelsels. Plante wat graan, vrugte en groente vervaardig, verskaf ook basiese kos aan die mens en word al millenniums lank gedomestiseer. Plante word ook gebruik as ornamente en skryf- en boumateriaal, en vir medisyne. Die wetenskaplike bestudering van plante staan bekend as plantkunde of botanie, 'n tak van biologie.
'n Laag alge het 1,2 miljard jaar gelede op land gevorm, maar eers in die Ordovisium-periode, sowat 450 miljoen jaar gelede, het landplante hulle verskyning gemaak. Daar is egter nuwe bewyse in Prekambriese gesteentes gevind wat daarop dui dat komplekse fotosintetiese plante meer as 1 miljard jaar gelede ontwikkel het.
Meer as 'n eeu lank is geglo die voorlopers van landplante het in 'n wateromgewing ontstaan en later by 'n lewe op land aangepas, 'n idee wat gewoonlik toegeskryf word aan die botanis Frederick Orpen Bower in sy boek van 1908, The Origin of a Land Flora. 'n Onlangse alternatiewe teorie, wat deur genetiese bewyse ondersteun word, is dat hulle uit eensellige alge op land ontwikkel het, en dat selfs die gemeenskaplike voorloper van rooi- en groenalge, asook eensellige varswateralge, in 'n landomgewing in varswater-biofilms ontstaan het.
Primitiewe landplante het in die laat Siluur, sowat 420 miljoen jaar gelede, begin diversifiseer en teen die middel van die Devoon was die meeste eienskappe wat vandag in plante gesien word, teenwoordig – insluitende wortels, blare en sekondêre hout. Teen die laat Devoon het sade ontwikkel. Plante het teen die laat Devoon dus 'n graad van sofistikasie bereik wat die vorming van woude met hoë bome moontlik gemaak het. Evolusie-innonvasies het in die Kryt en latere periodes voorgeduur en kom vandag steeds voor. Die meeste plantgroepe het taamlik ongedeerd van die Perm-Trias-uitwissing afgekom, hoewel die strukture van gemeenskappe verander het. Dit kon gelei het tot die evolusie van blomplante in die Trias (sowat 200 miljoen jaar gelede), wat 'n ontploffing in die Kryt en Tersiêr ondergaan het. Die laaste groot groep plante wat ontwikkel het, was die grasse, wat in die middel van die Tersiêr, vanaf omtrent 40 miljoen jaar gelede, belangrik geword het. Die grasse, asook baie ander groepe, het nuwe maniere van metabolisme ontwikkel om die min koolstofdioksied en warm, droë toestande van die trope oor die afgelope 10 miljoen jaar te oorleef.
Plante maak op grond staat vir steun en water, maar kry ook samestellings van stikstof, fosfor, kalium, magnesium en ander voedingstowwe daaruit. Lug- en rotsplante is van lug en afval in die omgewing afhanklik vir voedingstowwe, en vleisetende plante verkry hulle voedingstowwe, veral stikstof en fosfor, uit insekte wat hulle vang. Die meeste plante het ook suurstof in die atmosfeer en om hulle wortels nodig vir asemhaling. Plante gebruik suurstof en glukose (wat uit gestoorde stysel verkry kan word) om energie te verskaf. Sommige plante groei in die water en gebruik suurstof wat in die omringende water opgelos is, en 'n paar gespesialiseerde vaatplante, soos wortelbome en fluitjiesriete, kan groei met hulle wortels in anoksiese water (met baie min opgeloste suurstof).
Die genoom van 'n plant beheer sy groei. Sekere variëteite of genotipes koring groei byvoorbeeld vinnig en is binne 110 dae ryp, terwyl ander in dieselfde omgewing eers binne 155 dae sal ryp word.
Groei word ook deur omgewingsfaktore beïnvloed, soos temperatuur, beskikbare water, lig en koolstofdioksied en beskikbare voedingstowwe in die grond. Enige verandering in die beskikbaarheid van hierdie toestande sal in hulle groei weerspieël word. Biotiese faktore kan ook 'n rol in groei speel. Plante kan so dig wees dat geen enkele plant normaal kan groei nie. Optimale plantgroei kan ook belemmer word deur plantvretende diere, swak grondsamestellings en deur insekte of plantsiektes.
↑ 12,0 12,1 Robbins, W.W.; Weier, T.E.; et al., Botany: Plant Science, 3de uitg., Wiley International, New York, 1965.