Een aand baie jare gelede toe ek sukkel met my geestelike reis - nog steeds 'n Katolieke priester, maar glad nie seker nie, sou ek een bly - het ek besef dat ek moeg geword het van die droogte van konvensionele gebed. Na daardie benadering het ek gewoonlik al die praatjies gehad, maar het min gevoel van ware nagmaal gevoel. Daar moet 'n beter manier wees, het ek gedink, en dan het ek net gaan los en gaan sit.
Binnekort het ek 'n roer in my gevoel, asof iemand of iets my aandag probeer kry. Alhoewel ek dit nie herken het nie, besef ek nou dat dit die stem van God was wat in ons almal woon. Ek het eintlik 'n stem nie êrens gehoor nie, maar ek het 'n richtlijn uitgespreek om papier en pen op te neem en bereid te wees om alles wat by my gekom het, neer te skryf.
Visies van Jesus
Soos ek gedoen het, was ek gevul met 'n vrede en kalmte wat by tye so diep was dat ek afgebreek en gesuig het. Ek het in die loop van sy bediening visioene van Jesus begin onderrig, genesing en gesprekke met verskeie individue. Soos die geestesvisies voortduur, het ek begin om die antwoorde van diegene rondom Jesus op die oomblik voor te stel. In 'n sekere sin het ek begin om hierdie mense te "binnekant" kry, waarvan sommige in die Evangelies genoem word, sommige nie, en om te voel wat deur hul verstand en harte gegaan het as hulle die magtige geestelike kragte wat uit die man kom Jesus van Nasaret genoem.
Met verloop van tyd het hierdie visioene en die gepaardgaande verbeelde monoloë in geskrewe meditasies op Jesus verander, soos deur die oë van sy tydgenote gesien - van sy dissipels Petrus, Johannes, Thomas en Maria Magdalena, tot figure waarvan die lewe aangeraak het, soos die Kanaänitiese vrou en man genees by die bad van Betesda.
Sommige van die karakters wie se persoonlikhede ek aangespreek het, verskyn glad nie in die Evangelies nie, maar is gewone mense van die soort wat die bevolking van Judéa op daardie tydstip kon opbou - 'n kruismaker, 'n handelaar, 'n Joodse edelman, 'n Joodse edelman Romeinse silwersmid, 'n verlamde, 'n herbergier, 'n herder, ensovoorts. Ek het selfs meditasies ingesluit op verskeie mense wat kragtig negatiewe reaksies op Jesus gehad het, soos Pontius Pilatus, Annas en Caifas, en sekere Romeinse en Joodse tydgenote wat deur sy boodskap van liefde en vergifnis verward was of selfs verward was.
Ek het dikwels vanoggend tot nege in die oggend geskryf, en het gedink hoe mense wat ek nog nooit ontmoet het, oor Jesus sou praat nie. Wat gebind was aan al die karakters wie se gedagtes deur my gedagtes vloei, was die sin dat Jesus nie net blindes en dowes, kreupeles en melaatses gesond gemaak het nie, maar op een of ander manier het hy net gesond gemaak oor almal met wie hy gepraat of met mekaar gesels het. Tydens hierdie meditasies het ek bewus geraak van my eie begeerte na innerlike genesing in heelheid. Ek het my behoefte besef om my geloofstelsel van negatief tot positief te verander; om vry te wees; om die lewe te vier; en bowenal, om die twyfel, vrees en angs wat my pla, te genees.
Deur my toe te laat om die vrese en angs te ervaar, en die gekonfronteerde gevoelens van selfbeskuldiging en spyt dat hierdie karakters dalk gevoel het, kon ek my eie negatiewe gevoelens in die lig bring en begin om hulle te genees. Verder het hierdie dade van wat ek "kreatiewe geestelike verbeelding" sou noem, my begin glo dat ek ander kan beïnvloed deur my skryfwerk. Ek het nie gesigte gevat, bilokasie of letterlik visioene gesien nie en stemme gehoor, maar ek het myself oopgemaak vir die moontlikheid om God se genesende liefde in my te laat vloei.
Ek het niks vir hierdie geskrifte vir 15-jare gedoen nie, maar in 1986 het ek besluit om die meditasies saam te stel in 'n skraal, self-gepubliseerde volume van net 'n paar honderd kopieë waarop hierdie boek gebaseer is en wat uiteindelik tot twee volle skryfwerk gelei het. -lengte boeke oor gebed en genesing. My oorspronklike idee vir die historiese figure soos die apostel Petrus, Johannes die Doper en Maria Magdalena, was om hulle van die voetstuk af te haal en op die grondvlak te plaas sodat sodra gewone mense die meditasies lees, kan hulle hulself makliker weerspieël in hierdie karakters.
Die oomblik dat ons die titel "Saint" voor mense se name plaas, verhef ons hulle tot 'n vlak bo onsself, 'n vlak waaraan ons nie meer kan praat nie. Dit kan goed wees as ons hul gebedslewe probeer navolg, maar dit kan ons vermoë om met hulle as mense te identifiseer, belemmer. Die waarheid is dat al die karakters wat Jesus in die Evangelies ondervind het, op een of ander manier gebrekkig was, maar hy het hulle aanvaar en hulle hul foute vergewe. Ek wou hê dat my lesers moet sien dat dieselfde aanvaarding en vergifnis wat Jesus op daardie gebrekkige karakters - beide die Bybelse en die fiktiewe - toegedien het, beskikbaar was.
In my boeke Die genesingspad van gebed: 'n Moderne mistikus se gids tot geestelike krag en Gebed en die vyf stadiums van genesing, Ek het probeer om die punt te maak dat die belangrikste stadium van genesing wat ons bereik, die bewustheid is dat ons een met God is en deur God liefgehad word. Daardie bewustheid lig ons selfbeeld en bemagtig ons om goeie dinge te doen. Dit mag dalk eenvoudig klink, en tog is my ervaring dat die meeste mense nie diep voel dat hulle deur God liefgehad is nie.
Die doel van die meditasies in my boek is om daardie bewustheid te fasiliteer deur die leser toe te laat om te identifiseer met die twyfel, vrees, skuld en skaamte wat sekere Bybelse karakters ervaar het. Ons vergeet byvoorbeeld dat wanneer dinge dicey geword het, ontken Peter, die leier van die dissipels en die beweerde stigter van die Christelike kerk, dat hy Jesus ooit geken het! Ons vergeet dat Thomas nie geloof gehad het in Christus se vermoë om die dood te oortref nie, of dat Maria Magdalene, 'n vrou met 'n verlede wat demoniese besit insluit, een van die voorste figure van die vroeë kerk was totdat haar historiese rol saam met die Gnostiese Evangelies. In plaas daarvan gee ons hulle al die Hollywood-behandeling deur hul beelde te poleer en groter as die lewe te maak.
Ek het die metafoor van Hollywood-beeldmakers vir 'n rede gebruik. 'N Paar jaar nadat my self-gepubliseerde boek uitgekom het, het ek 'n storie deur akteur Ernest Borgnine gelees wat 'n fassinerende parallel met my eie ervaring met hierdie meditasies meebring. Borgnine, wat 'n Oscar gewen het vir sy rol in Marty in 1955, het gevoel dat die rol van die rol wat sy lewe die meeste verander het, nie in daardie film was nie, maar in die wonderlike 1976-rolprent Jesus van Nasaret, onder leiding van Franco Zeffirelli, 'n agtuurse miniseries wat elke jaar rondom Paasfees steeds op televisie vertoon word. Jesus is gespeel deur die fyn Britse akteur Robert Powell; Olivia Hussey het Maria, sy ma, uitgebeeld; Anne Bancroft was Maria Magdalena; en Borgnine het 'n klein maar belangrike rol as die hoofman oor honderd wie se dienaar Jesus genees het en wat later by die kruisiging teenwoordig was. Soos Borgnine dit vertel:
Toe die tyd vir my toneel tydens die kruisiging gekom het, was die weer koud en grys. Die kamera moes op die voet van die kruis op my gefokus wees, en daarom was dit nie nodig dat Robert Powell, die akteur wat Jesus uitgebeeld het, daar was nie. In plaas daarvan het Zeffirelli 'n kalkteken op 'n stuk landskap langs die kameraman geplaas. "Ek wil hê dat jy op daardie punt moet opkyk," het hy vir my gesê, "asof jy na Jesus kyk."
Ek aarsel. Een of ander manier was ek nie reg nie. Ek was ongemaklik.
"Dink jy dit sal moontlik wees vir iemand om uit die Bybel te lees wat Jesus gesê het toe Hy aan die kruis gehang het?" Ek het gevra.
Ek het die woorde goed geken uit die dae van my kinderjare in 'n Italiaanse-Amerikaanse familie in Connecticut, en ek sal dit lees as voorbereiding vir die film. Tog wou ek hulle nou hoor.
"Ek sal dit self doen," het Zeffirelli gesê. Hy het 'n Bybel gevind, dit vir die boek Luke oopgemaak, en het aangedui dat die kamera begin rol.
Toe Zeffirelli hardop die woorde van Christus gelees het, het ek na daardie kalkmerk gestaar en gedink wat kon deur die hoofman oor die hoof gegaan het.
Daardie arme Man daar, dink ek. Ek het Hom ontmoet toe Hy my dienaar genees het wat vir my soos 'n seun is. Jesus sê dat Hy die Seun van God is, 'n ongelukkige eis tydens hierdie gevaarlike tye. Maar ek weet hy is onskuldig van enige misdaad.
"Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie." Die stem was Zeffirelli's, maar die woorde het in my verbrand - die woorde van Jesus. (Luke 23: 34-46)
Vergewe my, Vader, want selfs hier was die eeue-oue gebed wat in my gedagtes gevorm het. Ek skaam my so skaam.
"Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met my in die paradys wees," sê Jesus vir die dief wat langs Hom hang.
As Jesus daardie misdadiger kan vergewe, dan sal Hy my vergewe, het ek gedink. Ek sal my swaard neerlê en na my klein plaas buite Rome gaan aftree.
Toe het dit gebeur.
Terwyl ek opwaarts staar, in plaas van die kalkmerk, het ek skielik die gesig van Jesus Christus gesien, lewend en duidelik. Dit was nie die gesig van Robert Powell wat ek gewoond was om te sien nie, maar die mooiste, sagte visie wat ek ooit geken het. Pynverskeur, sweetkleurig, met bloed wat uit dorings neerdaal, diep ingedruk, sy gesig was steeds met deernis vol. Hy het deur tragiese, treurige oë na my afgekyk met 'n uitdrukking van liefde buite die beskrywing.
Toe het sy huil opgestaan ​​teen die woestynwind. Nie die stem van Zeffirelli, lees uit die Bybel nie, maar die stem van Jesus self: "Vader, in u hande gee ek my gees aan."
In vrees het ek die kop van Jesus aan die een kant gekyk. Ek het geweet dat Hy dood was. 'N Vreeslike hartseer het in my gewel en heeltemal onbewus van die kamera, ek het onbeheersbaar begin sluk.
"Sny!" skreeu Zeffirelli. Olivia Hussey en Anne Bancroft het ook gehuil. Ek het my oë uitgevee en weer gekyk na waar ek Jesus gesien het. Hy was weg.
Of ek 'n visioen van Jesus gesien het wat daardie dag winderig was of of dit net iets in my gedagtes was, weet ek nie. Dit maak nie saak nie. Want ek weet dat dit 'n diepgaande geestelike ervaring was en dat ek sedertdien nie heeltemal dieselfde persoon was nie. Ek glo dat ek my vertroue meer ernstig neem. Ek hou daarvan om te dink dat ek meer vergewensgesind is as wat ek vroeër was. Soos wat eeufees twee duisend jaar gelede geleer het, het ek ook bevind dat jy eenvoudig nie naby Jesus kan kom sonder om verander te word nie. *
* Die Borgnine-kwotasie in die bogenoemde artikel is van |
Sneeuvlokkies in September: Verhale oor God se Geheimsinnige Maniere,
deur Corrie Ten Boom en Ernest Borgnine, uitgegee deur Dimensions for Living.
Ek wil Jesus in 'n nuwe lig sien,
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Hay House Inc. © 2000. www.hayhouse.com.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Die helende krag om Jesus toe te laat om regtig te wees