Maar miskien moet ek maar liewer net die foto onthou uit ’n tydperk in my lewe toe ek self nie so gelukkig was nie.
En in elk geval, die foto van die seun teen die boom het seker maar net ’n sestigste van ’n sekonde van sy lewe vasgevang en ’n sestigste van myne.
Dankie vir die lekker stuk, Philip. Vir my is die foto juis aangrypend oor die weerloosheid van die kind, sy voete tentatief op die grond, ‘n amperse treurigheid op sy gesiggie. Die manier waarop hy teen die rotsvaste boom aanleun vertel vir my dat hy dalk op daardie oomblik sy ma mis. Of so-iets. So sal elkeen dalk iets anders in die foto sien.
Ai Philip, jy wat nie eintlik geweet wát om te skryf nie, het almal wat dit gelees het so betrokke by hierdie hele klein geskiedeins gemaak, dat dit regtig ‘n wonderlike idee sou wees om die seuntjie te probeer opspoor… en moontlik ‘n foto van hom te kry soos hy nou daar uitsien. Dit op sigself mag weer lei tot nog ‘n storie uit jou meesterlike pen!