Om 'n digbundel te resenseer, verg die vaardigheid om onderskeid te tref tussen goeie digkuns en sentimentele rymelary. Dit is onvermydelik om 'liedjieskrywertjies' van die ware digters te onderskei, maar die boekemark bly 'n sambreel vir beide soetsappige lettervraat en ernstige letterkundige.
Alhoewel Crous 'n goed deurdagte oordeel vel, plaas hy die bundel reeds na die inleiding in 'n 'middelklas-genre'. Die verse uit Steyn se bundel word oa in dieselfde 'genre' as die lirieke van Steve Hofmeyr geplaas, ten spyte van die feit dat 'n poging tot metafiksie en religieuse aangeleenthede sekerlik 'n stappie hoër sou wees as ligte lirieke oor pampoene en Bloubulle.
Crous se resensie voldoen aan die funksie van waarneming, sowel as die verskaffing van 'n eie opinie. Die filosofiese aspek van die verse word weergegee, alhoewel dit voel asof die resensent meer begaan is oor die sentimente wat telkens deurskemer, eerder as die styl en algehele gevoel. Alhoewel die resensie 'n bondige oorsig van die bundel insluit, onderskei dit tussen die 'gevorderde leser' en die 'gemiddelde leser', asook lae kuns vs hoë kuns. Die onderskeid tussen laasgenoemde is teenwoordig, maar indien 'n breë spektrum gedek word, behoort die oorsig voorsiening te maak vir die 'middelklasleser'. Crous analiseer die bundel volgens die nodige aspekte: tematiek, styl, funksie en algehele opmerking, maar al word daar duidelik onderskeid getref tussen gevestigde digkuns en blote 'slaapkamerverse', moet die onkundige leser in ag geneem word. Miskien moet die bundel beskou word vir wat dit is – herinneringsverse.
Die resensie is goed gestruktureerd en deurdink, alhoewel die rol van didaktiese 'kunspous' wil-wil deurskemer. Die resensie gee die leser 'n kritiese oorsig van wat van hierdie bundel verwag kan word en onderskei die 'ek-wil-ook-dig'-neofiete van die ouer garde. Crous kwyt hom goed van sy taak.