Geskryf deur David DeSteno
Vir die Antieke Grieke was deug nie op sigself 'n doel nie, maar eerder 'n roete na 'n goeie lewe. Deur eerlik en vrygewig te wees, om ywer en sterkte te betoon, selfbeheersing en vriendelikheid te betoon, sou 'n persoon floreer - hy sou 'n lewe gevul het met betekenis en 'n blywende, in teenstelling met vlugtige geluk vind. Vandag het daardie siening nie veel verander nie. Terwyl ons baie verhale van bekendes, politici en selfs ons bure vind wat vlugtige plesier vind deur selfbevrediging, oneerlikheid of hubris, kan ons ook sien dat die 'ander skoen' uiteindelik daal, wat lei tot wanhoop, sosiale verwerping of erger.
As dit waar is dat deugde lei tot 'n lewendige lewe - 'n siening wat meer empiriese steun kry met elke jaar wat verbygaan, dan is die vraag Hoe word ek deugsaam? neem 'n bietjie dringendheid aan. Vir die meerderheid etici, sowel oud as modern, is die antwoord duidelik: deugde kom uit 'n beproefde lewe, waar diepe beraadslaging lei tot die omhelsing van edele eienskappe soos eerlikheid en vrygewigheid, hoe moeilik dit ook al kan wees om te verorden hulle.
Daar is egter 'n probleem met hierdie goed verslete paadjie. In 'n besige wêreld waar baie mense oorval voel met die eise van die daaglikse lewe, kan dit tyd gee aan filosofiese beraadslaging - waardig soos dit ook al is - soos 'n ontwykende luukse. Alhoewel die gewone roete om na die deugde te streef sekerlik kan werk, dink ek dat daar na meer as twee dekades die studie van hoe emosies die gedagtes vorm, 'n makliker manier is om dieselfde doel te bereik.
By die oorweging van morele karakter het die Romeinse orator Cicero gesê: 'Dankbaarheid is nie net die grootste deugde nie, maar die ouer van alle ander.' En hoewel ek dink dat dit 'n oorbeklemtoon is, bied die siening van Cicero tog die aanloklike vooruitsig dat, bloot deur dankbaarheid te kweek, ander deugde sal groei. As dit korrek is, dui dit daarop dat daar 'n heel ander manier is om morele karakter te verbeter - dit is vinnig, maklik en doeltreffend.
Op die basis gaan emosies oor die toekoms, nie die verlede nie. Uit 'n evolusionêre oogpunt sou pyn of plesier wat niks kan verander nie nutteloos wees om die brein se pogings te vermorsel. Die ware voordeel van emosies spruit uit hul krag om besluite oor die volgende te lei.
In die geval van dankbaarheid is dit lankal duidelik dat dit mense aanmoedig om skuld terug te betaal. Soos die Duitse sosioloog Georg Simmel dit aan die begin van die 20de eeu beskryf: 'Dankbaarheid ... is die morele herinnering van die mensdom.' Dit laat mense nie vergeet dat hulle 'n toekomstige opoffering moet aanvaar om 'n weldoener van die verlede te bevoordeel nie. En soos navorsing uit baie laboratoriums, waaronder my eie, empiries bewys het, was Simmel reg. Hoe meer dankbaarheid mense voel teenoor diegene wat hulle gehelp het, hoe meer sal hulle werk om dit terug te betaal.
Ho werk werk dankbaarheid sy geestelike magie? Met watter meganisme maak dit ons bereid om tyd, geld of ander hulpbronne te spandeer om ander te betaal eerder as om ons eie genot te bevorder? Dit wil voorkom asof dit op selfbeheersing neerkom. Elke keer as iemand vir 'n ander opoffer, kies sy om haar onmiddellike behoeftes te verbeur in diens van 'n groter toekomstige wins. Byvoorbeeld, as u waardering het vir u vriendskap met iemand, dan is die dankbaarheid wat u voel as hy u help om u bank na 'n nuwe woonstel te skuif, dit waarskynliker dat u die guns sal teruggee, al het hy op die tydstip om hulp gevra doen amper iets anders as om meubels op te tel. Maar om in te stem om hulp te verleen, is nodig om te verseker dat die voordele van daardie vriendskap aan die gang bly - voordele wat, as dit mettertyd saamgevoeg word, waarskynlik die aangename gevoelens van uitgaan na ete sal swaarder weeg as dit beteken dat 'n vriend in die steek gelaat word.
Om die punt te bewys, het ons herhaaldelik die noue verband tussen dankbaarheid en selfbeheersing getoon. In 2014, ons gedemonstreer dat mense wat daartoe gelei het om dankbaar te voel, vergeleke met diegene wat veroorsaak word om geluk of geen emosie te ervaar nie, baie gewilliger geword het om te wag vir 'n groter finansiële beloning (byvoorbeeld, $ 80 oor drie weke) in vergelyking met 'n kleiner, onmiddellike ($ 35) nou). Soos die suksesvolle kinders in die beroemde marshmallow van Walter Mischel toets'By die Stanford-universiteit in die 1970's kon hierdie dankbare volwassenes die versoekings weerstaan ​​vir onmiddellike bevrediging wat ten koste van groter voordele in die toekoms sou wees.
Aangesien baie morele dilemmas neerkom op 'n kwessie van selfbeheersing - soos die Stoïeke eeue gelede al daarop gewys het - dui dit daarop dat dankbaarheid inderdaad 'n ouerlike deug is.
Oorweeg eerlikheid. Gestel ek vra mense om 'n kansspeletjie te speel waar hulle 'n virtuele muntstuk kan omslaan om een ​​van die twee geldpryse te wen: 'n klein of 'n groter een. Laat ons ook sê dat die flip privaat voorkom. Al wat mense nodig het om hul geld te kry, word op 'n rekenaarsleutel geslaan om die resultaat aan te dui: 'koppe' beteken die groter beloning; 'sterte' die kleiner een. Laat ons nou 'n laaste opstel maak: die betrokke muntstuk is getrek om sterte te laat opgaan.
As dankbaarheid eerlikheid verhoog, is die voorspelling duidelik: diegene wat dankbaar voel ten tyde van die draai, moet waarskynliker wees as hul eweknieë om te rapporteer dat hulle sterte het, en sodoende te verseker dat hulle die kleiner beloning kry. Soos dit blyk, toe ons hierdie eksperiment uitgevoer het, gepubliseer in sielkundige Wetenskap hierdie Mei, dit is presies wat gebeur het. Die persentasie bedrieërs het met die helfte gedaal (van byna 49 persent tot 27 persent) onder diegene wat pas onthou het van 'n tyd toe hulle dankbaar voel, in vergelyking met diegene wat 'n tyd beskryf het toe hulle gelukkig of glad nie 'n emosie gevoel het nie.
'N Enkele eksperiment kan natuurlik nie as 'n sterk bewys gesien word nie. Dus, in dieselfde artikel, beskryf ons 'n tweede eksperiment waarin ons die spel verhoog het. Hierdie weergawe het twee belangrike verskille gehad. Eerstens het die muntstuk gekies of enige gegewe deelnemer 'n aangename taak van 10-minute of 'n moeilike taak van 45-minute moes voltooi. Tweedens, het ons die deelnemers laat glo dat die volgende persoon wat sou kom, opgedra sou word om die taak wat oorbly, te voltooi.
Saamgevat het hierdie veranderinge beteken dat mense se besluite nie net opsies behels wat dramaties verskil het in die tyd en moeite wat benodig is nie, maar ook die uitkomste vir ander direk beïnvloed het. Toe hulle besluit het om te kul deur te rapporteer dat die virtuele muntstuk om die kop kom, gee mense hulself 'n baie korter en aangenamer taak, maar doen hulle ook onbillik 'n ander persoon tot 'n meer lastige taak.
Soos 'n mens kan dink, was die algemene frekwensie van bedrog minder. Nietemin het dankbaarheid op dieselfde manier gewerk. Terwyl 17 persent van die mense verneuk het wanneer hulle neutraal of gelukkig gevoel het, het slegs 2 persent bedrieg toe hulle dankbaar gevoel het.
Die empiriese literatuur toon 'n soortgelyke invloed van dankbaarheid op ander deugde. Mense is dankbaar daarvoor help ander wat hulp vra, om verdeel hul winste op 'n meer egalitêre manier te wees lojale selfs teen hulself, om minder te wees materialistiese, en selfs tot oefen in teenstelling met brood.
Dit is noodsaaklik om te erken dat die mense wat meer deugsaam in hierdie studies opgetree het, dit nie gedoen het nie omdat hulle van die begin af 'goeie' mense was. Dit was nie diegene wat, soos die deugde etici voorskryf, jare spandeer het op filosofiese analise nie. Dit was mense van alle vlakke van die samelewing wat, as hulle versoek word, 'n vinnige besluit moes neem of hulle edel moes optree of nie. En hoewel baie op 'n minder as eerbare manier opgetree het, was dit 'n paar oomblikke wat hulle nodig gehad het om billik op te tree, om 'n gevoel van dankbaarheid te beywer.
Niks hiervan moet meebring dat 'n rasionele oorweging van waarom en hoe om eties op te tree nie die moeite werd is nie. Dit is sekerlik so. Maar dit is nie die enigste nie, of miskien die doeltreffendste manier om deug te bevorder en 'n goed geleefde lewe te bevorder. Om moraliteit van onder af te bevorder deur 'n paar oomblikke elke dag 'n gevoel van dankbaarheid te kweek, werk dalk net so goed, met die bonus dat u nie jare op uitslae hoef te wag nie.
David DeSteno is 'n professor in sielkunde aan die Noordoostelike Universiteit in Boston, waar hy die groep vir sosiale emosies lei. Sy boeke sluit in Uit karakter (2011), mede-outeur van Piercarlo Valdesolo; Die Waarheid Oor Trust (2014); en Emosionele sukses (2018). Hy woon in Massachusetts.
Hierdie idee is moontlik gemaak deur die steun van 'n toekenning aan Aeon van die John Templeton Foundation. Die menings wat in hierdie publikasie uitgespreek word, is van die skrywer en weerspieël nie noodwendig die siening van die Stigting nie. Befondsers van Aeon Magazine is nie betrokke by redaksionele besluitneming nie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Dankbaarheid & Service > Die vinnige baan na 'n goeie lewe is dankbaar