Bill Clinton het eens 'n kernooreenkoms met Noord -Korea gesluit - GESKIEDENIS - Inligting
President Bill Clinton staan ​​op 18 Oktober 1994 op die podium met 'n aspeek wat soos 'n sug van verligting lui - die aankondiging van 'n belangrike kernooreenkoms tussen die Verenigde State en Noord -Korea. 'Hierdie ooreenkoms is goed vir die Verenigde State, goed vir ons bondgenote en vir die veiligheid van die hele wêreld,' verseker hy die land. Dit word die ooreengekome raamwerk genoem en is bedoel om die kernprogram van Noord -Korea te rem, en dit beloof om jare van toenemende kernspanning, insluitend 'n nabye oorlog, 'n einde te maak.
"Hierdie ooreenkoms is die eerste stap op die pad na 'n kernvrye Koreaanse skiereiland," het Clinton gesê. 'Dit maak nie staat op vertroue nie.' In ruil daarvoor dat Noord -Korea sy kernwapenprogram beëindig het, het die Verenigde State ingestem om die betrekkinge met die nasie te normaliseer - en albei het ingestem om 'formele versekering' na te streef om nie vuurwapens teen mekaar te gebruik nie.
Die ooreenkoms - wat teen alle kanse gesmee is in 'n omgewing van vrees en bekommernis - het kogelvry gelyk. Waarom het dit net 'n paar jaar later misluk? Die redes hiervoor is gegrond op onderhandelings agter die skerms en internasionale wantroue.
Noord -Korea het sedert die Koue Oorlog voorberei op kernoorlog, toe die USSR Noord -Koreaanse wetenskaplikes begin oplei het om kernwapens te bou. As deel van die kommunistiese blok was Noord -Korea nou in ooreenstemming met die USSR, en Moskou het die tegnologie, opleiding en selfs geologiese opnames verskaf wat Noord -Korea gehelp het om plaaslike afsettings van grafiet en uraanerts te gebruik om kernwapens te skep.
Volgens Derek Bolton, wat saam met die nasionale veiligheids dinkskrum American Security Project werk, was Noord -Korea teen die 1960's goed op pad na 'n kernwapenprogram en het hy suksesvolle eksperimente uitgevoer met splitsing, die onderliggende chemiese verskynsel wat 'n kern kan veroorsaak reaksie, onder toesig van die USSR al in 1963.
Oor die jare het Noord -Korea probeer om meer steun vir sy kernprogram te vind, insluitend om Suid -Korea in gesprek te voer oor die vraag of die twee lande in die geheim 'n gesamentlike kernwapen moet ontwikkel. (Suid -Korea het geweier.) Maar dit het tot in die tagtigerjare geduur voordat die wêreld besef het dat Noord -Korea ernstig kan wees oor die bou van nukes - en erken dat dit moontlik nader aan kernwapens is as wat voorheen gedink is.
Ondanks sy skynbare verbintenis tot die ontwikkeling van kernwapens, het die Noord-Koreaanse leier Kim Il Sung wel die Verdrag oor die nie-verspreiding van kernwapens in 1985 bekragtig. Die internasionale verdrag, wat bedoel was om die verspreiding van kernwapens te voorkom, was sedertdien van krag. 1970, maar Noord -Korea het agtergebly by ander nasies soos die Verenigde State. Noudat Noord -Korea aan boord was, het dit egter ook begin met die ontginning van uraan en die vervaardiging van plutonium - beide van kritieke belang vir die vervaardiging van kernwapens - en die skep van kernreaktors gedurende die 1980's. Toe, in 1989, val die Sowjetunie, wat Noord -Korea toenemend geïsoleer laat.
"Met die ineenstorting van die Sowjetunie het Noord -Korea sy hoofbeskermer verloor," het professor Geirgetown aan die Universiteit Keir Leibertold gesê.VoxSe Zack Beauchamp. 'Wat het dit om die konvensionele Amerikaanse krag te weerstaan? Die antwoord is voor die hand liggend: kernwapens. "
In dieselfde jaar ontdek die VSA die geheime kernprogram van Kim Il Sung met behulp van satellietbeelde, en Noord -Korea het voortgegaan om wapens te ontwikkel, selfs nadat hulle met Suid -Korea ooreengekom het om nie kernwapens te toets of te vervaardig nie. As gevolg hiervan het die Internasionale Atoomenergie -agentskap, 'n outonome kernoorsigorganisasie wat direk aan die Verenigde Nasies rapporteer, gevra om inspeksies van Noord -Koreaanse kernterreine in 1992 en 1993 te doen. Noord -Korea het geweier en gedreig om terug te keer uit die Nuclear Non -Verbreedingsverdrag.
Dit was 'n dubbele krisis vir die destydse president Clinton. Republikeine in die kongres het hom onder druk geplaas om nie met Noord -Korea te onderhandel nie, maar die internasionale gemeenskap en Demokrate het aangevoer dat betrokkenheid die enigste oplossing is. Intussen het Noord -Korea sy retoriek eskaleer en aan die Verenigde State gesê dat Noord -Korea Seoul in 'n "see van vlamme" sou maak as die VSA sanksies deur die Verenigde Nasies sou volg.
Die VSA het militêre ingryping oorweeg, maar het Jimmy Carter ook na Pyongyang gestuur om met Kim Il Sung te vergader. Carter het Kim oortuig om kerngesprekke te begin - maar die dag toe die onderhandelinge sou begin, sterf Kim. Hy word opgevolg deur sy seun, Kim Jong Il, die einste man wat die mees omstrede kernkompleks in Noord -Korea, 'n fasiliteit in Yongbyon, gestig het.
Dinge lyk grimmig, maar Clinton het toenemend oortuig dat direkte onderhandelinge die enigste manier was. Amerikaanse onderhandelaars het egter van die begin af getwyfel dat diplomasie sou werk. "Die aanvanklike kontak was om die stelling te toets dat ons hul bekommernisse oor veiligheid kan aanspreek deur hulle te laat vaar van hul kernwapens," het Robert Gallucci, hoofonderhandelaar, aan die polisie gesê.Anderkant parallel in 'n 2016 -onderhoud. 'Dit was nie 'n oortuiging van enigiemand nie ... Dit was moontlik waar en die moeite werd om te toets.'
Vir 16 maande het Gallucci en sy span intense onderhandelinge met Noord -Korea gevoer. Die lande het horings gesluit oor wat dit sou verg om Noord -Korea op te hou om kere te produseer. Uiteindelik het hulle tot 'n ooreenkoms gekom - die ooreengekome raamwerk.
Die ooreenkoms het net vier bladsye lank gesê dat Noord -Korea sy belangrikste kernreaktor in Yongbyon sal sluit, twee ander sal laat vaar en brandstof verseël wat moontlik gebruik kan word om 'n kernwapen te vervaardig. In ruil daarvoor sou die VSA olie voorsien om die brandstof wat uit die afgebreekte aanlegte verlore gaan, op te maak en twee nuwe "ligte brandstof" -aanlegte te bou waaruit dit moeiliker sou wees om kernmateriaal te onttrek. As Noord -Korea wel probeer om brandstof uit die nuwe aanlegte te haal, sou dit maklik wees om kernwaghonde te identifiseer - en moeilik om weg te steek. Boonop het die ooreenkoms belowe dat die VSA ekonomiese sanksies en sy diplomatieke bevriesing van Noord -Korea sal ophef en saamstem dat hulle nie hul eie kernwapens op Noord -Korea sal gebruik nie.
Op die oog af het dit gelyk asof die VSA groot toegewings aan Noord -Korea bied in ruil vir min versekering. Maar agter die skerms het die Clinton-administrasie gedink dat Noord-Korea op die randjie van ineenstorting was en waarskynlik nie lank genoeg sou duur dat die VSA die ooreengekome reaktore sou bou nie. In Noord -Korea is die ooreenkoms nie ernstig opgeneem nie. Isoleer, verarm en gelei deur 'n leier wat geglo het dat kernkrag die land op die internasionale verhoog mag gee, het Noord -Korea weinig motivering om sy program op te gee.
Clinton het geweet dat die ooreenkoms uiters omstrede sou wees - daarom het hy dit so opgestel dat dit nie deur die senaat bekragtig hoef te word nie. Republikeine was woedend. En kort nadat die ooreenkoms onderteken is, het die Republikeine beheer oor die kongres gekry. Hulle braai Gallucci. 'Dit was redelik hard,' het PBS in 2003 gesê. ' Die kongres het dit duidelik gemaak dat hulle nie sal instem om die uitvoering van die projek daadwerklik te finansier of formele vredesooreenkomste tussen die twee lande te sanksioneer nie.
Intussen het Noord -Korea voortgegaan met die vervaardiging van uraan. Dit blyk dat Kim Jong Il potensiële vuurwapens as 'n bedingingsbrief gebruik het - selfs al was hy nie van plan om die program te stop nie. Ondanks belowende aanvanklike resultate, het Noord -Korea die ooreenkoms al hoe meer begin skend. Noord -Korea ignoreer waarskuwings dat die ooreenkoms in gevaar is en spoedig besef intelligensie -agentskappe dat dit oor baie meer gevorderde kerntegnologie beskik as wat die VSA vermoed het.
Aanvanklik het dit gelyk asof George W. Bush, wat in 2001 aangeneem het, die diplomatieke beleid van die Clinton-era teenoor Noord-Korea kan voortsit. Maar toe val dinge uitmekaar. Bush se diplomate het opgehou om brandstofbesendings te stuur; Noord -Korea het bitterlik gekla dat die beloofde kernreaktors nog nooit gebou is nie. En toe die terreuraanvalle van 11 September plaasgevind het, het dit die Amerikaanse diplomasie in ander rigtings gedruk - en Bush noem Noord -Korea as een van die drie lande in sy toespraak "Axis of Evil" van die Unie in 2002.
Binnekort was die betrekkinge tussen die twee lande openlik gespanne, indien nie vyandig nie. Noord-Korea het in 2003 uit die Nuclear Non-Proliferation-verdrag getree. Teen 2006 het dit sy eerste kerntoets uitgevoer-'n ondergrondse aflewering wat moontlik 'n flits of 'n onsuksesvolle ontploffing was. En hoewel Bill Clinton self na Noord -Korea gegaan het om suksesvol te onderhandel oor die vrylating van twee Amerikaanse gyselaars in 2009, was dit te laat om die optog van Noord -Korea na kernwapens te stop.
Alhoewel die Verenigde State steeds probeer om oplossings te soek vir die potensiële kernwapens van Noord -Korea, insluitend die potensiaal van gesprekke tussen president Donald Trump en Kim Jong Un, lyk Clinton se visie van 'n einde aan die verspreiding van kernkrag op die Koreaanse skiereiland nou meer as 'n lugspieël.
Die laaste twee keer dat Noord -Korea gesê het dat hulle kere opgee, het dit gelieg
Die internasionale gemeenskap het dekades lank probeer om die ontwikkeling van kernwapens en missiele in Noord -Korea te stop. Dit het misluk.
Die paria -staat het meer as een keer ontwapening beloof, net om herhaaldelik terug te keer op sy verbintenisse. Dit het verskeie Amerikaanse presidensiële administrasies mislei, wat elkeen die probleem van Noord -Korea op die volgende oorgedra het. Baie mense vrees dat die patroon herhaal word terwyl Kim Jong Un en president Donald Trump voorberei om voor Mei te vergader.
Twee groot diplomatieke inisiatiewe - in 1994 en die vroeë 2000's - is voorbeelde van die pittige geskiedenis van Pyongyang oor onderhandelinge.
In 1994 het president Bill Clinton se administrasie en Noord -Korea 'n ooreenkoms onderteken wat bekend staan ​​as die ooreengekome raamwerk. Onder die voorwaardes het Pyongyang hom daartoe verbind om sy onwettige plutoniumwapenprogram te vries in ruil vir die Amerikaanse konstruksie van kernwaterreaktors, swaar brandstof, genormaliseerde verhoudings en formele versekering teen die bedreiging of gebruik van kernwapens.
Maar in 2002 het die Noorde weer sy kernfasiliteite begin bedryf.
Sommige van die skuld kan egter toegeskryf word aan mislukte verbintenisse van Washington se kant af. Die lewering van brandstofolie en ligwaterreaktors is slegs gedeeltelik of glad nie afgelewer nie, het Leonid Petrov, 'n Koreaanse studie-navorser aan die Australian National University, vroeër die week aan CNBC gesê.
President George W. Bush het uiteindelik 'n kernooreenkoms met Noord -Korea gesluit omdat hy uiteindelik soos Bill Clinton begin onderhandel het.
'N Konstante mantra die afgelope dosyn jaar - wat Bush en visepresident Dick Cheney by verskeie geleenthede gesing het - is dat die ooreengekome raamwerk, wat die Clinton -administrasie in 1994 met Noord -Korea onderteken het, 'n naïewe en rampspoedige mislukking was.
En tog is die ooreenkoms wat Bush se diplomate pas onderhandel het, baie soortgelyk aan Clinton se ooreenkoms in wese - en byna identies in sy benadering tot wapenbeheer.
Toe Bush die eerste keer aan die bewind gekom het, wou hy glad nie met die Noord -Koreane praat nie. Kim Jong-il was 'n bose diktator, en, soos Cheney dit eens gestel het, "Ons onderhandel nie met die kwaad nie-ons verslaan dit."
In 2003 het die sespartygesprekke begin, waarby die Verenigde State, Noord- en Suid-Korea, China, Rusland en Japan betrokke was. Maar Bush het geweier om 'n ernstige aanbod te doen totdat die Noord -Koreane eers ingestem het om hul kernprogram af te breek. Met ander woorde, die Noord -Koreane moes die voornemende uitkoms van onderhandelinge aanvaar - 'n einde aan hul vermoë om kernwapens te maak, die enigste bedingingsbron wat hulle gehad het - as 'n voorwaarde om met gesprekke te begin. Geen verrassing dat hulle nie saamgegaan het nie.
Na 'n paar jaar het Bush sy standpunt gewysig en sekere belonings uiteengesit wat die Noord -Koreane sou ontvang vir die ontwapening - maar dring steeds daarop aan dat hulle die eerste trekke moet doen.
In hul memoir-geskiedenis, Gaan kritiek: die eerste kernkrisis in Noord -Korea, onthou drie voormalige amptenare van die Clinton -administrasie (Joel Wit, Daniel Poneman en Robert Gallucci) dat 'n keerpunt gekom het toe Gallucci, die hoofonderhandelaar, besef het waarom die Noord -Koreane steeds sy voorstelle verwerp. Dit was omdat hulle almal van die Noord -Koreane vereis het om te ontwapen lank voordat hulle van die Verenigde State vereis het om hulle daarvoor te beloon. Die gesprekke het vordering gemaak nadat die Clinton-span aanbiedinge gemaak het wat die twee partye versoek het om gelyktydig en in stap-vir-stap fases op te tree.
Dit is ook wat die ooreenkoms wat Maandag bereik is, vereis. Die 'Gesamentlike Verklaring', wat tydens die sespartygesprekke in Beijing Dinsdag bekend gemaak is, verwys na 'gekoördineerde stappe ... in 'n gefaseerde manier', 'die beginsel van' aksie vir aksie 'en' parallel optrede '.
Die Clinton -span het ook opgemerk, nadat gesprekke begin het, dat geskille tussen die twee partye byna altyd in klein, informele omgewings opgelos is. Bush het hierdie soort vergaderings weerstaan, maar dit is waar die uiteensetting van hierdie nuwe ooreenkoms uiteengesit is-in een-tot-een-sessies in Berlyn.
In hierdie opsig is dit opmerklik dat Robert Joseph twee weke gelede uit sy pos as staatsekretaris vir wapenbeheer bedank het, met verwysing na kommer oor die status van gesprekke met Noord -Korea. Joseph, wat voorheen dieselfde portefeulje by die Nasionale Veiligheidsraad behartig het, het hard daarteen gestreef om toegewings aan Pyongyang te gee.
Dit is ook belangrik dat John Bolton - die weggegooide VN -ambassadeur wat op aandrang van Cheney in die eerste termyn van Bush beklee het - die ooreenkoms reeds as ''n baie slegte ooreenkoms' beskou het, en opgemerk het: 'Dit weerspreek die fundamentele uitgangspunte van die president se beleid ... die afgelope ses jaar. "
Hy het beslis reg oor laasgenoemde punt.
Hier is die ooreenkoms, soos uiteengesit in die 'Gesamentlike Verklaring':
* Binne 60 dae moet die Noord -Koreane hul kernreaktor en herverwerkingsaanleg in Yongbyon afsluit en verseël in die teenwoordigheid van internasionale inspekteurs. In ruil daarvoor gee die Verenigde State, China, Rusland en Suid -Korea hulle 50 000 ton swaar stookolie of 'n soortgelyke hoeveelheid voedsel en ander hulp.
* Die Noord -Koreane sal ook 'n lys van al hul kernprogramme en voorraad verskaf, en hulle sal alle kernfasiliteite vir internasionale inspekteurs oopmaak. Op daardie stadium sal die vier ander moondhede nog 950 000 ton swaar stookolie voorsien, ter waarde van ongeveer $ 400 miljoen. (Japan neem eers deel nadat gesprekke begin met die oplossing van sy eie aparte kwessies met Noord -Korea, wat die terugkeer van ontvoerde Japannese burgers betref.)
* In die volgende fase sal die Verenigde State en Noord-Korea bilaterale gesprekke voer oor die normalisering van betrekkinge, en al ses moondhede sal 'n permanente vredesverdrag bespreek om die blote skietstilstand wat die oorlog tussen 1950 en 53 beëindig het (wat nog nooit formeel geëindig het nie) te vervang. ).
*Op hierdie stadium sal daar ook gesprekke begin word oor die afbreek van Noord -Korea se kernprogram - nie net om dit te vries nie, soos wat die Noord -Koreane in die eerste fase van hierdie proses moet doen.
Met ander woorde, die Noord -Koreane kry byna 'n half miljard dollar hulp en 'n forum vir diplomatieke erkenning voordat hulle eers moet praat oor die skrap van 'n reaktor of die afgee van 'n gram plutonium. Op een punt het Bolton reg: Hierdie ooreenkoms is in stryd met die beleid wat Bush gevolg het - selfs die politieke filosofie wat hy gehad het - gedurende die ses jaar van sy presidentskap.
Maar wat van Bolton se ander punt: is dit 'n 'slegte ooreenkoms'? Dit hang af van wat daarna gebeur, en ons sal die antwoord maande, miskien jare, nie ken nie.
Die beginfase is belowend. Ten minste die Noord -Koreane vries hul kernprogram. Dit is nie so 'n goeie ooreenkoms as toe Clinton onderhandel het oor 'n vriespunt in 1994 nie. Hulle het op daardie stadium nog nie een van hul 8 000 kernbrandstofstawe in plutonium herverwerk nie. Nadat die ooreengekome raamwerk in 2002 uitmekaar geval het, het hulle almal herverwerk - wat genoeg plutonium vir 'n dosyn atoombomme tot gevolg gehad het. Ons weet dat hulle ten minste een van die bomme gebou het, aangesien hulle dit in Oktober verlede jaar getoets het. 'N Vries kan hulle nog steeds met 'n klein arsenaal agterlaat-en miskien 'n paar verborge fasiliteite wat hulle 'n half-dekade moes bou. Tog is 'n vriespunt, met inspekteurs, beter as geen vriespunt nie.
Die volgende fases is waar dinge ingewikkeld raak. Soos Scott Snyder in sy uiters nuttige boek opmerk Onderhandel op die rand, Clinton's Agreed Framework, 'n relatief eenvoudige aangeleentheid, het 50 onderhandelingsessies geneem om uit te haal, terwyl die Noord -Koreane van begin tot einde snaakse gedagtes gespeel het. Die ooreenkoms is aangegaan, maar dit verg geduld en 'n skerp mengsel van buigsaamheid en fermheid van Amerikaanse onderhandelaars. Sal Bush sy onderhandelaars dieselfde speelruimte toelaat? En sal die Noord -Koreane erger as gewoonlik wees? Hulle weet dat Bush nog net twee jaar in die amp is; hulle kan dit wat hulle beskou - verkeerdelik of nie - as desperaat vir 'n ooreenkoms benut. Clinton was nie halfpad in sy eerste termyn nie, hulle het geweet dat hy 'n rukkie sou kon uithou.
Bush kan ook weerstand van sy eie party ondervind. Clinton het. Die ooreengekome raamwerk het begin uitmekaar val toe die kongres geweier het om die geld vir energiehulp te magtig-wat in hierdie ooreenkoms 500 000 ton swaar stookolie en twee ligwater-kernreaktors insluit. Bush moet moontlik op die Demokrate staatmaak om hierdie deel van die ooreenkoms goed te keur. Sal hy sy onderskrywing so ver druk? Sal die Demokrate saamgaan?
Clinton's Agreed Framework het 'n stap-vir-stap proses uiteengesit, soortgelyk aan die in Bush se ooreenkoms. Dit het normalisering van verhoudings, 'n vredesverdrag, uitgebreide inspeksies en ook iets wat Bush se ooreenkoms nog nie het nie, ingesluit - 'n gedetailleerde proses om die Yongbyon -fasiliteite af te breek en die kernbrandstofstawe uit te voer. Maar nadat die ligwaterreaktore deurgeval het, het die twee kante nooit die eerste fase bereik nie.
(In 2002 het die CIA ontdek dat die Noord-Koreane in die geheim tegnologie aangeskaf het om uraan te verryk-'n alternatiewe, maar meer tydrowende, manier om A-bomme te bou. Die projek oortree nie die ooreengekome raamwerk nie, wat slegs hul vermoë dek. om plutoniumbomme te bou, maar die geheimhouding daarvan het wel die nie-verspreidingsverdrag oortree. Kort daarna het Bush hom formeel aan die ooreengekome raamwerk onttrek, maar dit was al lankal dood.)
Selfs as albei kante nou goeie bedoelings het ('n groot as), sal die volgende fases van hierdie ooreenkoms rof wees. Noord -Korea is 'n geslote samelewing wat waarskynlik nie binnekort sal verander nie.Hoe sal 'n ware ontwapeningsooreenkoms geverifieer word? Hoeveel laat Kim Jong-il oop vir inspekteurs? (Elke land, insluitend die Verenigde State, beperk sulke indringings.) Sal die ander moondhede so vrymoedig wees om van hulle s'n af te sien as hy hom van sy verpligtinge terughou? Bush roem die multilaterale forum op omdat dit die bure van Noord -Korea, veral China, verbind om enige ooreenkoms af te dwing. Maar dit laat Noord -Korea ook toe om die groot magte van mekaar af te speel - 'n wedstryd wat hulle lankal baie goed gespeel het.
Kortom, hierdie ooreenkoms het belofte, maar dit is niks wat nie vier of vyf jaar gelede onderhandel kon word nie, en dit is nog lank nie klaar nie.
(algemeen bekend as "atoombomme" of "A-bomme") maak staat op kernsplitsing, die skeuring van uiters swaar elemente om energie vry te stel. Die bomme wat in die Tweede Wêreldoorlog teen Japan gebruik is, was van hierdie tipe.
Aan die ander kant van die skaal gebruik opgevoede termonukleêre wapens (algemeen bekend as "waterstofbomme" of "H-bomme") een of meer splitsingsapparate net as 'n eerste fase om 'n samesmeltingshoof aan te steek waarin uiters ligte elemente saamsmelt stel baie energie vry. Die mees massiewe bomme wat ontplof het, is van hierdie aard en kan tot duisende kere sterker wees as dié wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is.  (Alle multi-megaton moderne termonukleêre wapens is van hierdie tipe  )
Uiteindelik tussen die twee is 'n verskeidenheid basters, soos 'versterkte' ontwerpe waar 'n splitsingsapparaat omring word deur (of bevat) smeltbare materiaal om die opbrengs daarvan te verhoog, en 'fission-fusion-fission' toestelle. Dit kan alles van 'n matige tot 'n beduidende toename by 'n splitsingsapparaat voeg.
In vergelyking met splitsingswapens is termonukleêre ontwerpe buitengewoon ingewikkeld, en veral opgevoede wapens is so kompleks dat slegs vyf lande (die VSA, Rusland, Frankryk, die Verenigde Koninkryk, China) dit in meer as 70 jaar se navorsing geskep het. Die brandstof vir 'n H-bom is ook baie moeiliker om te skep.  Verskeie lande met jarelange kernwapenprogramme, soos Indië en Pakistan, word daarvan verdink dat hulle eerder streef na 'n hibriede of 'versterkte' ontwerp, wat makliker is.  Aangesien beide smeltwapens en hibriede ontwerpe soms "waterstofbomme" genoem kan word, kan daar tans nie met sekerheid gesê word na watter tipe wapen Noord -Korea in 'n gegewe toets verwys het nie. Tans is ontleders skepties oor die feit dat die toets van 2016 'n gefaseerde termonukleêre ontwerp is,  , terwyl hulle oplet dat die mees onlangse toets in 2017 aansienlik kragtiger was.  In 2018 het Noord -Korea aangebied en was volgens berigte voorbereid op inspeksies op kern- en raketterreine. 
Jammer, Trump, maar om met Noord -Korea te praat het gewerk
Daar is twee redes om bekommerd te wees dat president Trump ons in gewelddadige konflik met Noord -Korea kan lok. Eerstens neem sy woede toe (en sy teenstander, Kim Jong-un, is ook nie 'n eiland van kalmte nie). Tweedens, hy verstaan ​​die geskiedenis van die betrekkinge tussen die VSA en Noord-Korea heeltemal verkeerd, op 'n manier wat hom van diplomasie na oorlog laat wegbeweeg.
Trump het byvoorbeeld Saterdag in die middel van die dag getwiet:
Alles omtrent hierdie stelling is verkeerd.
Eerstens het een van die ooreenkomste - president Clinton se ooreengekome raamwerk van 1994 - redelik goed gewerk, wat kernwapens agt jaar lank uit Noord -Korea se hande gehou het.
Tweedens het die ooreenkoms grootliks in duie gestort omdat ons sy voorwaardes oortree het.
Derdens het Noord-Korea sy grootste vordering gemaak-met die suksesvolle toets van 'n atoombom, 'n ballistiese langafstand-missiel en moontlik 'n waterstofbom-juis in die jare toe Amerikaanse presidente (eers George W. Bush, toe Trump) diplomasie as 'n saak verwerp het van beginsel.
Ten slotte, as Trump dink dat die 'een ding' wat 'sal werk' om Noord -Korea van sy kernwapens te bevry, 'n militêre aanval is, is dit opmerklik dat dit nog nooit gewerk het nie - of in elk geval niemand het agtergekom hoe om dit te doen nie dit werk sonder vergelding, wat honderde duisende, miskien miljoene burgerlikes in Suid -Korea en moontlik Japan sou doodmaak.
Kom ons ontleed hierdie punte een vir een. In 1993 het die Verenigde State en Noord -Korea byna 'n knou gekry. Noord-Korea was besig om voor te berei om brandstofstawe in plutonium van wapengraad te herverwerk. President Clinton het gewaarsku dat die verwydering van die stawe 'n rede tot oorlog sou wees en begin om kragte in die streek te mobiliseer. Gedeeltelik deur die voormalige president Jimmy Carter, wat as informele gesant na Pyongyang gestuur is, het Clinton en Kim Jong-il (destyds die leier van Noord-Korea en die huidige leier se vader) die ooreengekome raamwerk onderteken. Onder sy voorwaardes sou Noord-Korea die nie-verspreidingsverdrag onderteken-die internasionale ooreenkoms wat nuwe state verhinder om kernwapens te ontwikkel-die brandstofstawe opgesluit hou en die Internasionale Atoomenergie-agentskap toelaat om kameras en inspekteurs by die kernreaktor te hou waar die plutonium verwerk sou word. In ruil daarvoor gee die VSA Noord-Korea twee ligwaterreaktors (goed vir elektriese krag, maar nie vir die vervaardiging van wapens nie). land. Intussen sou die twee lande diplomatieke betrekkinge begin, insluitend die oprigting van ambassades.
Noord -Korea het sy kant gehou van die winskopie wat die Verenigde State nie gedoen het nie. Geen ligwaterreaktors is verskaf nie. (Suid -Korea en Japan was veronderstel om te betaal vir die reaktore wat hulle nie gedoen het nie, en die Amerikaanse kongres het nie ingegryp nie.) Daar is ook geen vordering gemaak met diplomatieke erkenning nie.
Rond 1997 het die Noord -Koreane in die geheim 'n ooreenkoms aangegaan: hulle gee rakettegnologie aan Pakistan en Pakistan gee hulle sentrifuges en ander materiaal om uraan te verryk - 'n ander, maar stadiger manier om 'n atoombom te bou. Baie joernaliste en ontleders het sedertdien geskryf dat Noord -Korea in sy einde met die ooreenkoms met die VSA 'bedrieg' het, maar dit is nie akkuraat nie. Die ooreengekome raamwerk dek slegs Noord -Korea plutonium program het dit niks gesê oor uraan verryking. Noord -Korea het om die ooreenkoms beweeg, maar dit nie oortree nie. (Een van die Amerikaanse onderhandelaars oor die ooreengekome raamwerk, Wendy Sherman, het haar les uit die ervaring geleer. Toe sy later die hoofonderhandelaar by die kernkerngesprekke in Iran word, het sy seker gemaak dat die ooreenkoms Iran van almal paaie na 'n bom.)
Selfs toe het die Noord -Koreane nie die ooreengekome raamwerk ontduik nie "voordat die ink droog was", soos Trump gesê het. Hulle wag vier jaar - en volg dan die kursus wat hulle gedoen het, ten minste gedeeltelik, omdat hulle nie die voordele kry wat die ooreenkoms beloof het nie.
Amerikaanse intelligensie het tekens van hul geheime program vir uraanverryking omstreeks 2000, tydens die laaste jaar van Clinton se presidentskap, opgespoor, maar eerder as om oorlog te voer, het Clinton die diplomasie versterk en gesprekke begin om Noord-Korea te verbied om ballistiese missieltegnologie te ontwikkel of uit te voer. Die gesprekke het goed verloop en op 'n baie hoë vlak-minister van buitelandse sake, Madeleine Albright en haar span, het Kim Jong-il lank ontmoet-maar toe het Clinton nie meer tyd nie. In sy laaste maande het hy 'n keuse gehad oor hoe hy sy beperkte tyd en politieke kapitaal sou bestee: hard druk op die Noord -Koreaanse missielverbod of probeer om 'n vredesverdrag in die Midde -Ooste te kry. Hy het na laasgenoemde gegaan, en kon dit nie uithaal nie.
Gedurende die oorgangstydperk het Clinton -amptenare president Bush se aankomende buitelandse sekretaris, Colin Powell, ingelig oor die Koreaanse missielgesprekke, en Powell was baie geïnteresseerd. Skaars 'n maand in sy termyn het Powell aan verslaggewers gesê dat hy die gesprekke sal hervat waar Clinton opgehou het. Die Withuis het hom gekou, en Powell moes terugskop. Bush het nie net die gesprekke hervat nie, hy het ook die ooreengekome raamwerk formeel gekanselleer. Vise -president Dick Cheney verduidelik die stap: "Ons onderhandel nie met die kwaad nie, ons verslaan dit."
Hulle het uiteindelik ook nie een gedoen nie. In reaksie hierop het die Noord-Koreane die IAEA-inspekteurs uit die reaktor gelaat, die verdrag om nie-verspreiding opgehef, die verwerking van plutonium hervat en die verryking van uraan verskerp. In 2006 het hulle hul eerste atoomtoestel getoets. Bush, wat sy fout besef het, het die gesprekke met Noord -Korea heropen en selfs 'n ooreenkoms onderteken, maar dit was te laat: haastig onderhandel en gevul met skuiwergate, dit het geen effek gehad nie.
Toe president Obama sy amp beklee, ondersoek hy die moontlikheid van samesprekings met Noord -Korea, maar hy het ander prioriteite gehad - om die oorlog in Irak te beëindig, die een in Afghanistan te heroorweeg en 'n ekonomiese depressie aan die gang te sit. In 2011 is Kim Jong-il dood en is hy vervang deur sy seun, Kim Jong-un, wat die Kim-gesin se retoriek van woede en vuur tot nuwe hoogtes opgeblaas het. In die besef dat enige inisiatiewe oor die bom van Noord -Korea tevergeefs sou wees, het Obama sanksies teen Kim en sy gesin geslaan, maar andersins 'n beleid van 'strategiese geduld' verklaar - 'n eufemisme om die blikkie in die pad te skop, maar ook 'n erkenning wat Clinton en Bush gehad het ook tydens hul termyn bereik dat daar geen goeie militêre oplossings vir die probleem is nie.
Tog het die Obama -administrasie teruggekanale gehou met al die betrokke partye, net om tred te hou met wat gebeur. Toe Trump sy amp binnekom, het hy elke Amerikaanse ambassadeur afgedank, slegs 'n paar vervang en belangrike posisies by die staats- en verdedigingsdepartemente gelaat. Die beleid is nie soveel verander as om te laat vaar nie.
Buitelandse minister Rex Tillerson het sy eie agterste kanale begin met Noord -Koreaanse kontakte, wat eers baie rustig deur China gewerk het, maar toe maak hy die groentjie se fout om die openinge openbaar te maak - wat Trump aangespoor het om dit in die openbaar te verwerp. Daarom het Trump se tweet van Sondagoggend van 2 Oktober: "Ek het aan Rex Tillerson, ons wonderlike minister van buitelandse sake, gesê dat hy sy tyd mors om met Little Rocket Man te onderhandel," gevolg deur: "Bespaar u energie, Rex, ons ' Ek sal doen wat gedoen moet word! "
In sy blitsige Maandag -onderhoud met die New York Times, Het senator Robert Corker, voorsitter van die senaatskomitee vir buitelandse betrekkinge, gesê dat Trump se twiets "in verskeie gevalle" ons seergemaak het as dit verband hou met onderhandelinge wat aan die gang was. " Onder die onderhandelinge was diegene wat Tillerson met Noord -Korea gevoer het. 'Baie mense dink dat daar 'n goeie polisieman is, 'n slegte polisieman,' het Corker verder gesê oor Trump se afskop van Tillerson, 'maar dit is net nie waar nie. Dit is net nie waar nie. ... U het mense daar buite wat hard werk om probleme saam te bring, en sulke stellings stel ons terug. Hulle doen net. "
Miskien sou diplomasie op hierdie stadium nie met Noord -Korea werk nie. 2017 is nie 1994. Eerstens het Noord -Korea nou kernwapens, en dit is onwaarskynlik dat Kim dit sal prysgee. Hy beskou dit as bates wat hom en sy regime beskerm teen 'n aanval deur sy vyande - en hy is nie verkeerd nie. Hy lees die nuus: Saddam Hussein en Muammar Qaddafi het hul kernprogramme prysgegee, hetsy met geweld of vrywillig - en nou is hulle dood. Les geleer.
Die poging om te keer dat Noord -Korea kernwapens kry, het misluk. Ons moet die feit onder oë neem dat dit gevaarlik is om anders voor te gee. Die taak is nou om die gebruik daarvan te weerhou, hul uitvoer te blokkeer en hul getalle te beperk. Dit verg onophoudelike aandag, 'n deurdagte strategie en 'n skerp mengsel van kragtige uitstallings en berekende openings. Die probleem - soos Corker (amper 'n liberale softie) in die openbaar aan die lig gebring het en baie ander privaat gesê het - is dat hierdie president nie daartoe in staat is nie en dat daar nie genoeg bekwame mense om hom is om hierdie onrusbarende leemte te vul nie.
Bill Clinton het eens 'n kernooreenkoms met Noord -Korea gesluit - GESKIEDENIS
Van The New York Times, ek is Michael Barbaro. Dit is "The Daily".
Vandag: President Trump was so vol vertroue dat hy 'n kernooreenkoms met Noord -Korea sou bereik dat hy 'n ondertekeningseremonie beplan het voordat 'n ooreenkoms gesluit is. Hoe dit alles uitmekaar val.
David Sanger, waar is jy nou?
Wel, Michael, ek is in Hanoi. Ek het in my gunsteling hotel in Suidoos -Asië gebly. Dit is die Metropool. Hulle het foto's van beroemde gaste soos Charlie Chaplin en ander wat aan die muur hang, groot, trappe en die beste kroeg in Suidoos -Asië, die Bamboo Bar, bekend vir allerhande eksotiese drankies en intrige. Maar as u 'n entjie verby die kroeg uitstap, kan u in 'n bomskuiling gaan wat uit die Viëtnam -oorlog oorgebly het.
Toe ek hoor dat die ontmoeting tussen president Trump en Kim Jong-un in Hanoi gehou gaan word, het ek by die Metropole gereserveer omdat ek gedink het dat dit die plek is waar hulle sal vergader. En dit is inderdaad die plek waar hulle Woensdagaand, en dan die grootste deel van die dag op Donderdag, hul konferensie gehou het.
En wat is die betekenis daarvan om hierdie beraad op hierdie plek te hê?
Wel, Michael, ek dink die keuse van Viëtnam was vol simboliek vir die Noord -Koreane. Ek bedoel, hier is 'n teëstander van die Verenigde State. Met ons 'n vreeslike oorlog gevoer - meer as 'n halfmiljoen Amerikaners het in die oorlog gaan veg. Tienduisende is dood. En vandag is dit in wese 'n vennoot van die VSA, en 'n ekonomie wat vinnig groei, een van die suksesvolste verhale in Suidoos-Asië. En ek dink die boodskap aan Kim Jong-un was dat dit alles joune kan wees.
David, op pad na hierdie vergadering in Hanoi, waar het sake gestaan ​​tussen die VSA en Noord -Korea?
Wel, jy weet, Michael, Amerikaanse presidente probeer al 'n kwarteeu lank die ondraaglike probleem van die Noord-Koreaanse kernprogram oplos.
Gearchiveerde opname (Bill Clinton)
Dit is 'n goeie deal vir die Verenigde State. Noord -Korea sal sy kernprogram vries en dan afbreek.
Bill Clinton het in 1994 'n groot ooreenkoms bereik, nadat die twee lande redelik naby aan oorlog gekom het oor die kernkragambisies van die Noorde.
Suid -Korea en ons ander bondgenote sal beter beskerm word. Die hele wêreld sal veiliger wees as ons die verspreiding van kernwapens vertraag.
En die ooreenkoms het 'n rukkie gehou totdat die Noorde dit in 'n paar jaar bedrieg het en 'n ander manier begin koop het om 'n bom te maak.
gearchiveerde opname (george w. bush)
Gisteraand het die regering van Noord -Korea aan die wêreld verklaar dat hulle 'n kerntoets uitgevoer het.
Ons werk daaraan om die bewering van Noord -Korea te bevestig.
George W. Bush het die Noord -Koreane op verskillende oomblikke bedreig, maar uiteindelik 'n ooreenkoms met hulle gesluit. En die Noord -Koreane het eintlik 'n deel van 'n reaktor in Yongbyon opgeblaas.
Om sy verbintenis aan te toon, het Noord -Korea gesê dat dit môre die koeltoring van die Yongbyon -reaktor voor internasionale televisiekameras sal vernietig.
Gearchiveerde opname (Barack Obama)
Sê 'n paar woorde oor die aankondiging van Noord -Korea dat hulle 'n kerntoets uitgevoer het.
Sowel as sy besluit om 'n kortafstand missiel lanseer te probeer.
Wie was redelik kwaad toe die Noord -Koreane sy eerste ampstermyn met 'n kerntoets begroet, en uiteindelik 'n klein aanbod met die Noord -Koreane probeer, en dit val ook uitmekaar.
Ons glo wel dat, as daar op enige stadium tekens is dat Noord -Korea ernstig is oor die dialoog rondom ontwapening op die Koreaanse skiereiland, dat ons gereed sal wees om die gesprekke te voer.
En toe kom president Trump -
Gearchiveerde opname (Donald Trump)
Die Verenigde State het groot krag en geduld, maar as hulle gedwing word om hulself of sy bondgenote te verdedig, sal ons geen ander keuse hê as om Noord -Korea heeltemal te vernietig nie.
Hy het aanvanklik met vuur en woede gedreig en voorgestel dat hy met Noord -Korea kan oorlog voer voordat hy die eerste president word wat eintlik met een van sy leiers vergader.
En hoe het die vergadering afgespeel?
Die vergadering was in Junie verlede jaar in Singapoer.
Voel regtig wonderlik. Ons gaan 'n wonderlike bespreking voer, en ek dink 'n groot sukses. Ons sal geweldig suksesvol wees.
En jy sal onthou dat dit net 'n dag was -
En ons sou heen en weer gaan. En toe raak ons ​​verlief, OK? Nee regtig. Hy het vir my pragtige briewe geskryf. En dit is wonderlike letters.
Maar president Trump, wat altyd 'n liefde vir outoritêre leiers en diktators gehad het, het skielik verklaar dat Kim Jong-un-'n man wat duisende mense na die gulags gestuur het, familielede vermoor het wat hom uitgedaag het-eintlik 'n baie progressiewe en interessante persoon was leier.
Ek dink dat hy baie goeie werk vir Noord -Korea wil doen. Ek dink hy wil ontketen. Dit is baie belangrik. Daarsonder is daar niks om te bespreek nie. Dit was aan die begin op die tafel, en u sien dat 'n totale denuclearisering van Noord -Korea so belangrik is.
En hulle het in Junie 'n mededeling saamgestel wat baie vae beloftes bevat oor ontwapening, oor stappe wat die Verenigde State sou neem om sy verhouding met die Noorde te normaliseer. Maar byna sodra hulle uit Singapore vertrek het -
gearchiveerde opname (spreker 1)
Ek dink die mees redelike beoordeling wat u daarvan kan maak, is dat ons nie weet of dit gaan regkom of nie.
gearchiveerde opname (luidspreker 2)
Ek is diep skepties oor die beraad omdat niks eintlik bereik is nie.
gearchiveerde opname (spreker 3)
Sal hy inspekteurs in sy land aanvaar om die vernietiging van kernwapens te verifieer?
Mense het gewonder: wat beteken dit? Gaan dit in werklike aksie verander?
Die antwoord was dat daar nie veel aksie was nie. Die Noord -Koreane het aanhoudend gesê: nee, u moet sanksies op ons verlig en die atmosfeer van ons verhouding verbeter, voordat ons veilig genoeg voel om selfs 'n deel van ons kernprogram te kan afbreek. En die administrasie se posisie vir 'n aantal maande was, nee, jy verstaan ​​nie. U moet al u wapens prysgee. En namate u aan die einde van die proses kom, begin ons met die opheffing van sanksies. Maar u moet ons vertrou dat ons dit sal doen. En hulle het 'n rukkie daarin vasgeval. Mike Pompeo, die minister van buitelandse sake, het na Noord-Korea gegaan om die mededeling wat in Singapoer onderteken is, te probeer omskep in iets werklik, en Kim Jong-un sou hom nie eers regtig sien nie. Dit was dus baie stadig, en gedeeltelik stadig omdat die Noord -Koreane gesê het: dit is 'n so groot kwessie dat dit slegs deur die twee topleiers opgelos kan word - slegs deur president Trump en Kim.
Dus, om net duidelik te wees, na die eerste ronde van hierdie onderhandelinge verlede jaar tussen Trump en Kim, is die kwessie eintlik basies wie eerste optree - die VSAdie opheffing van hierdie ekonomiese sanksies wat daarop gemik is om Noord -Korea te ontmoedig om kernwapens te ontwikkel of aan te hou, of dat Noord -Korea die kernwapens prysgee of die kernontwikkeling daarvan stop?
Dit is heeltemal reg. Want soos in enige so 'n onderhandeling, Michael, wil niemand hul hefboomfinansiering verloor nie.
Die enigste hefboom wat die Noord -Koreane het, is dat hulle die kernwapens het. As Noord -Korea nie kernwapens gehad het nie, sou ons waarskynlik eers daaraan gedink het op Wêreldvoedseldag. En hulle weet dit. En vir die Verenigde State is die enigste werklike hefboom wat ons het hierdie internasionale sanksies, goedgekeur deur die Verenigde Nasies. En sodra dit opgehef is, sou die aansporing vir Noord -Korea om enigiets te doen, veral die wapens waarin hulle 40 jaar lank belê het, vernietig word.
David, gegewe hoe die eerste vergadering verloop het, naamlik dat 'n ooreenkoms bereik is wat vaag en nie so betekenisvol was nie, en dit het vinnig daarna begin ontrafel, was daar 'n aanduiding dat die onderhandelinge hierdie keer anders benader sou word, met die idee van groter sukses?
Absoluut, Michael. Hierdie keer wou hulle beter voorbereid daarop ingaan. Die gevoel was dat u die ooreenkoms redelik goed sou toedraai en op papier sou sit voordat die twee leiers ontmoet het, en dit is redelik tradisioneel in diplomatieke vergaderings. Maar oor die baie sensitiewe kwessie van wie eerste beweeg, was die antwoord 'n soort van hoogs gechoreografeerde stel stappe waarin die Noord -Koreane sekere stappe sou neem om te ontwapen, en die Amerikaners sou 'n paar perifere sanksies stadig oplig en Suid -Korea en Noord -Korea toelaat. handel te hervat. Dus beweeg albei kante in 'n trappie.
Wat volgens hierdie voorbereidings hierdie keer anders sou wees, is dat in plaas van dat daar verwarring of vasloop is oor wie eerste sou optree, die VSA of Noord -Korea, sou beide lande instem om klein, gelyktydige stappe te neem om vordering te maak met die ontwapening en sanksie-opheffing, en dat dit 'n beter uitkoms sou skep?
Dit is heeltemal reg. En eintlik was president Trump so gretig om die ooreenkoms te maak en so vol vertroue dat dit sou saamkom dat daar 'n idee was dat hy miskien te gretig was, dat die sein aan die Noord -Koreaans sou beteken dat hy 'n ooreenkoms wou hê . Eintlik was hulle so gretig, Michael, dat hulle 'n ondertekeningseremonie gereël het vir 'n mededeling wat die twee leiers nog nie regtig goedgekeur het nie, en daarna 'n groot, uitgebreide middagete om alles te vier wat hulle van plan was om binne die hotel. Donderdagmiddag was die tafel reeds gedek met fyn porselein, en die water het reeds in die glase gegooi.
OK, so wat gebeur eintlik?
Die eerste ding wat gebeur het, was dat Kim Jong-un in sy pantsertrein aangekom het. Hy hou nie daarvan om te vlieg nie, so hy neem dit van Noord -Korea, deur China en dan na die grens met Vietnam, en skakel dan oor na 'n motor en ry af na Hanoi. President Trump was meer tradisioneel. Hy het in Air Force One gekom, en hulle het Woensdagaand by die Metropole ontmoet.
Dus gaan ons more 'n baie besige dag hê, en ons sal waarskynlik 'n redelike vinnige ete hê. En baie dinge sal opgelos word, hoop ek. En ek dink dat dit tot wonderlike sal lei-dit sal werklik lei tot 'n wonderlike situasie op lang termyn.
Hulle het by die Metropole geëet. Alles het warm gelyk, en dit het gelyk asof alles presies verloop het soos beplan.
Donderdagoggend sit ek in die ontbytkamer by die Metropole en geniet 'n goeie bakkie pho, toe ek skielik na die venster kyk en die president se motorwa opdaag. Ek sien hom by die gebou instap, en hy begin met Kim ontmoet. En toe begin ons hierdie snaakse aanduidings kry van die verslaggewers wat in die swembad was, die klein groepie wat die president volg. Hulle het berig dat die middagete gekanselleer is. Dit lyk vreemd, want hulle het reeds die tafel gedek. Toe meld hulle dat die mededeling nie onderteken sou word nie. Ons het dus begin wonder: het hier iets verkeerd geloop?
En toe kom daar 'n verklaring van Sarah Sanders, die perssekretaris, wat gesê het dat daar geen mededeling sou wees nie - dat die gesprekke vroeg geëindig het, dat president Trump vroeër wou vertrek, sodat hy die perskonferensie 'n bietjie vroeër sou hou. En dit het redelik vinnig duidelik geword dat alles wat hulle wou bereik, regtig uitmekaar was.
Dames en here, die president van die Verenigde State en die minister van buitelandse sake.
En dan daag ons almal op hierdie nuuskonferensie in 'n groot balsaal by die JW Marriott Hanoi op en hoop dat president Trump vir ons sal verduidelik wat gebeur het.
Wel, baie dankie. Ek wil begin met die dank aan die premier en president van Vietnam.
En op hierdie nuuskonferensie, wat leer u, het dit werklik gebeur - waarom lyk dit asof hierdie onderhandelinge uitmekaar geval het?
Wat dus interessant was, Michael, was wat nie gebeur het nie.
In Noord -Korea het ons net voorsitter Kim verlaat met 'n baie produktiewe tyd. Ons het gedink, en ek het gedink, en sekretaris Pompeo het gevoel dat dit nie 'n goeie ding was om iets te onderteken nie -
Dit het duidelik geword deur na president Trump te luister dat die Verenigde State nie gemaklik was met die klein aantal toegewings wat die Noord -Koreane wou gee in ruil vir 'n groot opheffing van sanksies nie.
Eintlik wou hulle hê dat die sanksies in hul geheel opgehef sou word, en ons kon dit nie doen nie.
En president Trump het reguit gesê dat hy bang is dat ons almal hom sou kritiseer omdat hy te veel weggee en nie genoeg kry nie. Hy het dus nie geteken nie.
Ek kon vandag 'n ooreenkoms onderteken het, en dan sou julle mense gesê het, o, wat 'n vreeslike ooreenkoms. Wat 'n vreeslike ding het hy gedoen. Nee, jy moet voorbereid wees om te loop.
En dan, 'n ware handelaar wat hy graag sê, is hy, het hy aan ons almal gesê, soms moet u wegstap.
Dus gaan ons voort met werk, en ons sal sien, maar ons moes weggaan van die spesifieke voorstel. Ons moes daarvan wegstap.
Dit het duidelik geword toe die onderhandelinge voortgegaan het dat al die voorbereidingswerk werklik verniet was, dat voorsitter Kim steeds wou hê dat byna alle sanksies op sy land opgehef word, al was hy ten minste op daardie tydstip nie bereid om op te gee nie, al sy kernfasiliteite.
Net soos die vorige keer, is die probleem die tydsberekening. Die Noord -Koreane wil hê dat die VSA eers moet optree, die sanksies opskort, maar hulle is nie bereid om terselfdertyd hul kernarsenaal prys te gee nie, soos die VSA wil?
Ja. Hulle sit vas in die klassieke 'wie gaan eerste' raaisel. En ondanks die feit dat president Trump die somer aan sommige van sy ondersteuners gesê het dat hy en Kim Jong-un verlief geraak het en dat hulle diepe respek vir mekaar het, kon hulle duidelik nie van hierdie punt af weggaan nie.
David, het u tydens hierdie nuuskonferensie, of selfs daarna, 'n idee gehad waarom Kim voor die tyd sou saamstem met iets - dat albei lande terselfdertyd iets in hierdie onderhandeling sou prysgee - en dan tydens die werklike beraad sou teruggaan ?
Ek dink die interessante vraag is uiteindelik dat Kim ooit werklik wou saamstem om selfs mettertyd al die kerninfrastruktuur waarin sy pa en sy oupa die afgelope veertig jaar so sterk belê het, weg te gee? Of het hy gedink dat hy al die ekonomiese voordele kan behaal, en nog steeds ten minste genoeg van sy kernarsenaal kan hou dat hy die uiteindelike beskerming kan kry as dit sleg gaan met die Verenigde State?
Hy het moontlik nooit bedoel om te goeder trou te onderhandel soos die VSA gehoop het nie.
Ja, ek dink dit is reg. En intussen het die Amerikaners hul eie dwalings hier gehad, dit was dat 'n buitelandse leier soos Kim Jong-un uiteindelik sou besluit dat dit beter is om hul ekonomie oop te maak en die voordele van handel te kry en ryk te word, omdat Donald Trump gesê het vir hulle kon hulle pragtige hotelle langs hul strande bou, en dat hulle daardie handel vir hul kernwapens sou doen. En ek dink almal wat deur die jare na die Noord -Koreane gekyk het, het besef dat hulle van hul kernwapens kan afstaan, maar dit is amper ondenkbaar dat hulle almal sou opgee.
Dit lyk dus redelik duidelik dat daar geen vordering op hierdie beraad gemaak is nie. Maar ek wonder of die feit dat die Amerikaanse president en die Noord -Koreaanse leier selfs praat - gereeld praat, saam eet en hierdie lekkernye uitruil - dit beteken dat die ding wat ons die meeste van die begin af gevrees het, 'n kernkonflik is Noord -Korea, wat as gevolg van hierdie besprekings inherent laer lyk as 'n moontlikheid, en dat dit 'n soort vordering is, selfs al is daar geen ooreenkoms nie.
Ja, ek dink dit is reg, Michael. Want as u dink dat die bedreiging 'n kombinasie is van die gemoedstoestand tussen die twee lande en wat die Noord -Koreaanse vermoë is, dan het die gemoedstemming beslis verbeter. Die probleem is dat die vermoë van die Noorde aanhou groei het - dat die Noord -Koreane selfs na die vergadering in Singapoer steeds kernmateriaal vervaardig het. Ons dink hulle het nog 'n paar bomme gemaak. Ons dink dat hulle hul missiele verbeter het. Nou, op die nuuskonferensie -
Gearchiveerde opname (David Sanger)
President, David Sanger van die New York Times.
Ses maande gelede, toe u gepraat het - of agt maande gelede, in Singapoer -
Ek het hom gevra of hy van mening is dat die Noord -Koreane nie net bereid is om die wapens waarvan ons weet, op te gee nie, maar ook sommige wat buite die belangrikste kernkompleks in Yongbyon is, waar die Verenigde State geheime geriewe gevind het.
Hou aan om meer kernmateriaal te vervaardig, en dit was 'n drukpunt op u, want hy wys dat die arsenaal groter word terwyl dit aan die gang is.
En wat het hy gesê in antwoord op u vraag?
Sommige mense, David, sê dit, en sommige mense ontken dit. Hulle het skote van bo - ver bo - en sommige mense sê dit, en sommige mense nie.
U weet, in sy antwoord het hy 'n rukkie ingedruk en probeer om die intelligensie wat hulle by hul kernvoorraad voeg, te bevraagteken, selfs terwyl hy met hulle onderhandel het.
Maar ek kon dit vandag verwyder het. Maar ek dink jy en ander sou gesê het dat ons nie genoeg gekry het vir wat ons sou opgee nie. En jy weet -
En wat het Trump tydens die nuuskonferensie gesê oor waar die verhouding tussen hom en Kim Jong-un staan?
Dit was nie 'n entjie weg nie - jy staan ​​op en loop uit. Nee, dit was baie vriendelik. Ons het hande gevat. Weet u, daar is 'n warmte wat ons het, en ek hoop dat dit sal bly. Ek dink dit sal.
Weet jy, Michael, hy het dit die beste moontlike draai gemaak. Hy het aangevoer dat dit nie die einde van dinge was nie, dat hy bereid was om weer te ontmoet.
Maar ek dink die verhouding was baie warm, en toe ons wegstap, was dit 'n baie vriendelike stap.
Dat die spanne sou uitgaan en weer sou ontmoet. Maar laat ons eerlik wees, Michael - die president van die Verenigde State het net 8000 myl, halfpad om die wêreld, gevlieg in 'n tyd dat hy onder geweldige druk in die Verenigde State was, van die Cohen -getuienis, die Mueller -ondersoek en die ooreenkoms in sy hande.
Dus, waar verlaat die VSA en Noord -Korea die afgelope 48 uur?
U weet, Michael, in die beste geval is dit net 'n tydelike blip. U weet, alle onderhandelinge het 'n knou gekry, en dit sal verby kom. In die ergste geval sal die Noord -Koreane besluit om te eskaleer, meer druk op die Verenigde State te plaas, en hulle sal die druk op die VSA plaas deur hul produksie van kernmateriaal op te skerp en beter missiele te bou - miskien selfs die toetsing daarvan missiele of kerntoestelle, al het Kim Jong-un blykbaar aan president Trump belowe dat hy dit nie sal doen nie. En jy weet, dit kom op 'n baie slegte oomblik, Michael, want dit is 'n tyd waarin mense weer bekommerd is dat ons agteruit gaan in die kernwêreld. Die VSA trek uit die I.N.F. verdrag, die Tussentydse Kernmagteverdrag, met Rusland, en sommige mense vrees dat dit kan lei tot 'n wapenwedloop, nie net met Rusland nie, maar miskien met China, wat die soort raket bou. Die Iraniërs wonder of hulle hulself moet onttrek uit die kernooreenkoms wat in 2015 met president Obama onderhandel is, of nie, want president Trump het natuurlik die VSA uit die ooreenkoms gehaal. En u begin sien hoe die Chinese al hoe meer bekwame wapens bou. En nou het ons 'n hernieude konflik tussen twee state wat in staat is om kern te bereik-Indië en Pakistan. So skielik, vir mense wat gedink het dat die Koue Oorlog iets was waardeur hulle grootouers gegaan het, het hulle moontlik die geleentheid om self weer daardeur te gaan. En dit is nie 'n goeie plek om te wees in 'n era waarin ons meer wantroue in die internasionale stelsel het as wat ons in baie jare onthou nie.
David, baie dankie.
Dankie, Michael. Heerlik om by jou te wees.
Donderdagmiddag, nadat ons met David gepraat het, het Noord -Koreaanse amptenare hul eie nuuskonferensie in Hanoi gehou en 'n ander verduideliking gegee waarom die onderhandelinge onderbreek het.
Tydlyn oor die kernprogram van Noord -Korea
Die land se kernwapenprogram en die ontwikkeling van langafstand-vuurpylstelsels het baie mense in die Weste woedend gemaak, insluitend in die Verenigde State, waar die laaste paar presidente gesukkel het om die Noorde te probeer dwing om sy stoot vir kernwapens te beëindig. Verwante artikel
Na jare van beloftes en vals begin, teken Noord -Korea 'n ooreenkoms om inspeksies van sy sewe terreine in Yongbyon, die swaar bewaakte kernkompleks, 60 myl noord van Pyongyang, toe te laat.
Amerikaanse inligtingsagentskappe het in die tagtigerjare in Yongbyon begin met die monitering van aktiwiteite, en op daardie stadium het bewyse gegroei dat die Noorde voorberei het om afval uit die reaktor in plutonium van wapens te omskep.
Clinton word beëdig Bill Clinton word ingesweer as die 42ste president van die Verenigde State. Konfrontasie oor verdrag
In 'n uitdagende stap teen internasionale druk om sy vermoedelike ontwikkelingsprogram vir kernwapens te inspekteer, kondig Noord -Korea aan dat hy onttrek aan die verdrag om nie -verspreiding van kernwapens, wat dit in 1985 bekragtig het, maar heroorweeg dan die wysheid van onttrekking. Die Noorde begin plutonium opberg.
Nie-kernstate wat die verdrag onderteken, belowe om nooit kernwapens te ontwikkel nie en stem in tot internasionale inspeksies.
Noord -Korea toets missiel
Noord -Korea doen wat blykbaar die eerste suksesvolle toets is van die land se tuisgemaakte midrange -missiel, wat die Japannese vrees verhoog dat missiele sommige van die mees bevolkte stede in Japan kan bereik.
Daar word vermoed dat die toetse wat op die See van Japan uitgevoer is, die Nodong 1 behels, 'n missiel wat Noord -Korea al 'n paar jaar ontwikkel en voorberei om na Iran uit te voer in ruil vir olie. Amerikaanse intelligensiebeamptes het gesê dat die missiel vermoedelik 'n vrag chemiese wapens of 'n klein kernapparaat kan dra, hoewel dit 'n uitdaging vir die noorde sou wees.
C.I.A. Noord -Korea het moontlik 'n bom
Die Central Intelligence Agency sê aan president Bill Clinton dat Noord -Korea moontlik een of twee kernbomme het. Maar dit is 'n skatting, en die intelligensie is troebel.
Toe die Internasionale Atoomenergie -agentskap, 'n arm van die Verenigde Nasies wat verantwoordelik was vir die monitering van kerninstallasies wêreldwyd, monsters van Noord -Korea se plutonium in 1992 ontleed, het dit tot die gevolgtrekking gekom dat wetenskaplikes meer uitgebreide herverwerking gedoen het as wat hulle erken het.
Die vraag het geword: hoeveel te meer?
Noord -Korea verleen toegang tot plante
In Februarie keer Noord -Korea 'n moontlike handelsembargo af deur die volledige inspeksie van sewe atoomterreine deur die I.A.E.A.
Maar toe inspekteurs in Maart aankom, weier die Noorde om radioaktiewe monsters uit kritieke dele van sy kernverwerkingsentrum in Yongbyon te laat neem. Die monsters sou waarskynlik bewys gelewer het of die noorde steeds probeer om brandstof uit wapens te produseer uit sy beperkte hoeveelheid plutonium.
Inspekteurs keer terug na Noord -Korea
I.A.E.A. inspekteurs keer terug na Noord -Korea om hul inspeksie af te handel, en kom tot die gevolgtrekking dat die land binne enkele dae bewyse uitvee van hoeveel, indien enige, kernbrandstof na sy wapenprogram oorgedra is.
Die Pentagon sê die verbruikte brandstof kan genoeg materiaal verskaf vir vier of vyf kernbomme.
Die Verenigde State sê dat as die bewyse vernietig word, dit geen ander keuse sal hê as om ekonomiese sanksies te soek nie, volgens 'n maatreël wat Pyongyang gesê het dat dit 'n oorlogsdaad sal oorweeg.
Noord -Korea toets cruisemissiel Noord -Korea toets 'n kruisraket wat ontwerp is om skepe te laat sink. Amerikaanse amptenare sê die vaartuig is ontwerp om skepe oor 'n afstand van meer as 100 myl te tref en is deel van Noord -Korea se breë poging om sy konvensionele magte op te gradeer. Noord -Korea bedank Atomic Agency
Noord -Korea kondig sy onttrekking aan die I.A.E.A. en sê die agentskap se inspekteurs sal nie meer in die land toegelaat word nie. Dit dreig ook om sy voorraad kernbrandstof in bomme te verander, die C.I.A. waarsku dat Noord -Korea reeds een of twee bomme kan besit.
Die Clinton -administrasie versterk die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in Suid -Korea, en 'n rukkie vrees baie mense in die Withuis dat 'n oorlog kan uitbreek.
Die voormalige president Jimmy Carter, wat op sy eie optree, reis na die noorde en ontmoet president Kim Il-sung, die stigter van die land, en sluit 'n ooreenkoms wat konfrontasie voorkom. Mnr. Carter, wat uit Noord -Korea kom, sê dat hy Kim geglo het en dink dat die leier gesond genoeg is om die land nog tien jaar te bestuur.
President Kim Il-sung sterf Kim Il-sung sterf skielik. Sy seun, Kim Jong-il, word leier en erf 'n arm land met 'n onsekere plek in 'n na-koue oorlog oorlog. VSA en Noord -Korea onderteken die verdrag
Onderhandelinge na die Carter -besoek lei tot 'n ooreenkoms:
Noord -Korea stem in om die kompleks in Yongbyon te vries en dan af te breek en twee geheime militêre terreine oop te stel vir inspeksie deur internasionale kundiges.
In ruil daarvoor sal 'n internasionale konsortium Noord-Korea se huidige grafietkernreaktors vervang met nuwe ligwaterreaktors, wat as minder gevaarlik beskou word omdat dit min plutonium van wapengraad produseer. Die VSA en sy bondgenote stem ook saam om brandstofolie aan die noorde te verskaf.
Eerste missiel oor Japan Die noorde vuur 'n tweestadige Taepodong-1-missiel oor Japan en die Stille Oseaan af. Die vuur dui daarop dat Noord -Korea die omvang van sy missiele aansienlik vergroot het. Bush neem sy amp in
George W. Bush word ingesweer as die 43ste president van die Verenigde State.
In sy eerste toespraak oor die staatsrede verklaar president Bush dat Iran, Irak en Noord -Korea ''n as van boosheid vorm'.
Toelating tot kernprogram Deur amptenare van die Bush -administrasie gekonfronteer met bewyse dat dit die ooreenkoms van 1994 bedrieg het, erken Noord -Korea dat dit 'n groot klandestiene kernprogram uitgevoer het met behulp van verrykte uraan. Dit verklaar dat dit nou sy ooreenkoms met die Verenigde State 'vernietig' het om alle aktiwiteite vir die ontwikkeling van kernwapens te vries. Reaktor Herbegin in Noord-Korea, VSA Gevolgtrekking Terwyl die VSA voorberei om Irak binne te val, besluit die Noorde om plutonium te begin oes uit sy reaktor van vyf megawatt by die Yongbyon-kernkompleks. Bush verwys min na die verwikkelinge, aangesien die administrasie werk aan die opbou van 'n inval in Irak. Amerikaanse satelliete ontdek dat plutonium weggevoer word, vermoedelik vir omskakeling na bombrandstof. Sesnasiesgesprekke begin Die Verenigde State, China, Rusland, Suid-Korea en Japan hou die eerste van 'n paar onderhandelingsrondes met Noord-Korea in Beijing. Noord -Korea eis brandstof vir bomme onttrek
In 'n verklaring sê Noord -Korea dat dit 8 000 stawe wat gebruik is vir brandstof uit 'n reaktor by sy belangrikste kernkompleks in Yongbyon verwyder het as een van verskeie '' nodige maatreëls '' om sy kernarsenaal te versterk.
Maar intelligensie -amptenare sê dat hulle nie die bewering kan verifieer nie, en ander spreek skeptisisme uit dat die optrede van Noord -Korea, selfs al word dit bevestig, die voorraad wapens aansienlik sal verhoog.
Noord -Korea sê dit sal die kernkragpogings laat vaar
Noord -Korea stem in om sy kernwapenprogram te beëindig in ruil vir veiligheids-, ekonomiese en energievoordele.
Die Verenigde State, Noord-Korea en vier ander nasies wat aan die onderhandelings in Beijing deelneem, onderteken 'n konsepooreenkoms waarin die Noorde beloof om pogings om kernwapens te vervaardig, te laat vaar en internasionale inspekteurs weer toe te laat tot sy kernfasiliteite.
Dit lyk asof die ooreenkoms 'n diplomatieke proses sou red wat op die punt was om in duie te stort, nadat verskeie onderhandelingsrondes nie eens 'n gesamentlike beginselverklaring kon lewer nie.
Rakette afgevuur deur North The North skiet sewe missiele oor die See van Japan, insluitend 'n nuwe Taepodong-2-model wat ontwerp is vir 'n lang afstand, maar kort na die bekendstelling ontplof. Ander lande veroordeel die toetse, en die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad neem later 'n resolusie wat dit veroordeel. Eerste kerntoets
Noord -Korea sê dat dit sy eerste kerntoets begin het, wat die agtste land in die geskiedenis geword het en waarskynlik die onstabielste en gevaarlikste is om te verklaar dat dit by die klub van kernwapenstate aangesluit het.
Die toets was iets van 'n flits, 'n subkiloton -ontploffing, maar dit was genoeg om eenparig 'n resolusie wat nuwe ekonomiese sanksies opgelê het, te wen.
Ses-nasiegesprekke hervat Noord-Korea stem in om die gesprekke oor kernontwapening oor ses nasies te hervat. Nuwe ooreenkoms Die Verenigde State en vier ander lande bereik 'n voorlopige ooreenkoms om Noord -Korea ongeveer $ 400 miljoen aan brandstofolie en hulp te voorsien, in ruil daarvoor dat die noorde sy kernfasiliteite begin deaktiveer en kerninspekteurs die land in laat terugtrek. Noord -Korea vernietig die koeltoring Noord -Korea breek die koeltoring op sy kernreaktor -terrein in Yongbyon. Die geleentheid is deur die internasionale media op Pyongyang se uitnodiging uitgesaai. Nuwe terugslag Deur te kla dat die Bush -administrasie nog nie 'n belofte nagekom het om Noord -Korea uit 'n lys van staatsborge van terrorisme te verwyder nie, wil Pyongyang die herverwerking van plutonium hervat. VSA neem Noord -Korea van die terreurlys af Die Bush -administrasie verwyder dit van sy lys van state wat terrorisme borg nadat Noord -Korea ingestem het om sy kernaanleg weer uit te skakel en inspekteurs toegang te gee tot die verklaarde kernterreine. Die besluit is woedend vir visepresident Dick Cheney, wat dit teengestaan ​​het. Gesprekke van ses partye stort ineen Nadat die Bush-administrasie die amp verlaat, vergader topverteenwoordigers van gesprekke van ses nasies oor die ontginning van die Koreaanse skiereiland, maar hulle kon nie 'n ooreenkoms bereik oor die inspeksie van Noord-Korea se kernterreine nie. Die Noorde sê daarna dat daar nie meer gesprekke en geloftes sal wees om sy kernpogings te verhoog nie, insluitend verryking van uraan. Obama neem sy amp in. Barack Obama word ingesweer as die 44ste president van die Verenigde State. Vuurpylskiet oor die Stille Oseaan Noord -Korea trotseer die Verenigde State, China en 'n reeks resolusies van die Verenigde Nasies deur 'n vuurpyl te stuur wat volgens die land bedoel is om 'n satelliet in die ruimte te dryf, maar wat die Verenigde State beskou as 'n poging om te bewys dat dit in die rigting van die vermoë om 'n kernkop op 'n langafstand missiel te skiet. Tweede kerntoets Noord -Korea se amptelike nuusagentskap kondig aan dat die land sy tweede kerntoets suksesvol uitgevoer het, "op 'n nuwe hoër vlak wat sy plofkrag en tegnologie van beheer betref." President Obama se span, slegs vier maande in die amp, besluit dat hy nie met die Noord -Koreaanse regering sake kan doen nie en bevries die verhouding in wese. 'Die toets het van almal 'n Koreaanse havik gemaak,' sê een van Obama se adviseurs. Meer rakette wat getoets is Noord -Korea vuur drie missiele in die see naby Japan en sê dat dit 'heeltemal gereed is vir 'n geveg' teen die Verenigde State. Nuwe VN -sanksies Die Veiligheidsraad stem eenparig oor 'n uitgebreide pakket sanksies wat onder meer 'n beroep op lede van die Verenigde Nasies doen om vragvaartuie en vliegtuie te ondersoek wat vermoedelik militêre materiaal in of uit die land vervoer. Die skip van die Suid -Koreaanse vloot sink in omstrede waters
'N Suid -Koreaanse oorlogskip, die Cheonan, blaas op en sink naby die betwiste westelike seegrens met Noord -Korea en maak 46 matrose dood.
Suid -Korea en sy bondgenote, insluitend die Verenigde State, glo dat 'n Noord -Koreaanse torpedo die ramp veroorsaak het. Die Noorde ontken dat hy agter die sink was.
Noord -Korea skulpe Suid -Koreaanse eiland
Die Suid -Koreaanse weermag is in 'n "krisistatus" en dreig met militêre aanvalle nadat die noorde tientalle skulpe op 'n Suid -Koreaanse eiland afgevuur het, twee van die Suid -Amerikaanse soldate doodgemaak het en 'n vuurwisseling begin het in een van die ernstigste botsings tussen die kante in dekades.
Die Noorde blameer die Suide omdat hulle begin het met die uitruil, erken die Suide dat hulle toetsskote in die gebied afgevuur het, maar ontken dat daar op die gebied van die Noorde geval het.
Meer gevorderde program as Iran se Obama -administrasie kom tot die gevolgtrekking dat die nuwe aanleg van Noord -Korea om kernbrandstof te verryk, onthul aan 'n Amerikaanse geleerde wat sy kernkompleks in Yongbyon besoek, volgens tegnologie wat aansienlik meer gevorderd is as wat Iran oor twee dekades gesukkel het om te vergader, volgens senior administrasie en intelligensiebeamptes. Kim Jong-il sterf Noord-Korea se staatsbeheerde nuusagentskap, K.C.N.A., berig dat Kim Jong-il aan 'n hartaanval dood is. Mnr. Kim het 'n persoonlikheidskultus bevorder en sy derde en relatief onbekende seun, Kim Jong-un, versorg om sy opvolger te word. 'N Nuwe leier
Noord-Korea verklaar dat Kim Jong-un 'oppergesag' is ná twee weke van nasionale rou oor sy pa, Kim Jong-il.
Mnr. Kim is nou bevelvoerder van die Koreaanse volksleër van 1,2 miljoen mense en hoofsekretaris van die Arbeidersparty.
Vries van kernpogings
In die eerste groot beleidsbeweging onder Kim Jong-un, stem Noord-Korea in om kernwapentoetse en uraanverryking op te skort en internasionale inspekteurs toe te laat om aktiwiteite by sy hoofreaktor te verifieer en te monitor, as deel van 'n ooreenkoms wat 'n Amerikaanse toezegging insluit voedselhulp aan die land.
Die ooreenkoms kom na twee dae se gesprekke met Amerikaanse amptenare in Beijing.
Vuurpyl misluk oomblikke na afloop
Noord -Korea het 'n vuurpyl gelanseer wat die Verenigde State en sy bondgenote 'n uitdagende voorwendsel genoem het vir die ontwikkeling van 'n interkontinentale ballistiese missiel wat eendag 'n kernkop kan dra.
Maar die bekendstelling van die bekendstelling misluk wanneer die vuurpyl wat die satelliet dra, ongeveer een minuut na die opklap in die lug ontplof. Die vuurpyl en satelliet - wat die verarmde land na raming $ 450 miljoen gekos het om te bou, volgens skattings van die Suid -Koreaanse regering - het in baie stukke verdeel en in die Geel See gedompel.
Die mislukte bekendstelling het vinnige internasionale veroordeling veroorsaak, insluitend die opskorting van voedselhulp deur die Verenigde State.
Konstruksie van Yongbyon 'n Amerikaanse instituut, met verwysing na satellietbeelde, sê dat Noord-Korea die bou van 'n kernreaktor hervat het wat die land 'n nuwe bron van gebruikte kernbrandstof kan gee waaruit plutonium, 'n brandstof vir kernwapens, onttrek kan word. Suksesvolle vuurpylbekendstelling
Noord-Korea het suksesvol 'n langafstand-vuurpyl in 'n wentelbaan gelanseer, wat die Obama-administrasie en tot 'n mate die Chinese uitlok.
Met die verrassing wat 'n vuurpyl gelanseer het wat verby die Filippyne gevlieg het en blykbaar 'n voorwerp in 'n wentelbaan geplaas het, toon Noord -Korea dat dit na 'n reeks mislukkings tegniese struikelblokke uit die weg ruim om die tegnologie wat nodig is om 'n interkontinentale ballistiese missiel te bou, uit te skakel, sê ontleders.
Noord-Korea bevestig dat dit sy lang bedreigde derde kerntoets uitgevoer het, volgens die amptelike nuusagentskap K.C.N.A., wat 'n nuwe uitdaging vir die Obama-administrasie in sy poging om die land nie 'n volwaardige kernkrag te weerhou nie.
Amerikaanse amptenare sal na tekens kyk of die noorde vir die eerste keer 'n toets van 'n uraanwapen uitgevoer het, gebaseer op 'n verrykingskapasiteit wat dit al dekades lank doen. Selfs die beste nuus oor die toets - dat dit volgens wêreldstandaarde klein was - kan 'n gevaarlike nadeel inhou as die verklaring van die Noorde dat dit leer om bomme te verklein, waar is. Die tegnologie, wat uiters moeilik is om te bemeester, is van kardinale belang om 'n wapen te kan laai op 'n langafstand-missiel wat eendag tot by die vasteland van die Verenigde State kan kom.
Eerste vrou beëdig as president van Suid-Korea Die land se nuwe president, Park Geun-hye (61), is in sy pos gesweer en staar baie meer ingewikkelde skeure binne Suid-Korea en met Noord-Korea in die gesig as wat haar pa tydens sy Koue Oorlog-diktatuur, 33 jaar gelede geëindig met sy sluipmoord. Rodman en Kim ontmoet, Courtside
In een van die vreemdste besienswaardighede in die geskiedenis van toevallige Amerikaanse diplomasie, Dennis Rodman, die getatoeëerde, lipbesmeerde voormalige N.B.A. star, ontmoet die Noord-Koreaanse leier, Kim Jong-un, en noem hom 'n 'lewenslange vriend' terwyl hy na 'n basketbalwedstryd kyk waartydens die twee in Engels gesels het.
Rodman en die bemanning van Vice Media, wat 'n HBO -reeks vervaardig, is nou die enigste Amerikaners wat Kim ontmoet het. Die vergadering pas by 'n jarelange patroon van gereeld onkonvensionele en altyd goed gechoreografeerde ontmoetings met die Kim-gesin, gewoonlik vergesel van 'n blits van koue oorlogstyl-propaganda.
Die VN beveel meer sanksies
Die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies beveel nuwe ekonomiese sanksies teen Noord -Korea vir sy derde kerntoets verlede maand, en stem eenparig oor 'n resolusie wat die Verenigde State onderhandel het met China, die grootste beskermer van die Noorde.
Die stemming plaas moontlike pynlike nuwe beperkings op die bank-, handels- en reisdruk van Noord -Koreaanse lande om verdagte Noord -Koreaanse vrag te soek en bevat nuwe handhawingstaal wat afwesig was van vorige maatreëls. Maar die bepalings is op 'n manier minder belangrik as die deelname van China aan die skryf daarvan, wat daarop dui dat die land geduld verloor het met die buurland wat dit in die Koreaanse oorlog ondersteun het.
Noord -Korea verklaar dat hy nie meer sal hou by die wapenstilstand van 1953 wat die Koreaanse oorlog gestop het te midde van gesamentlike militêre oefeninge wat deur die Verenigde State en Suid -Korea uitgevoer is nie.
Intussen kondig president Obama se nasionale veiligheidsadviseur, Thomas E. Donilon, aan dat die tesourie-departement sanksies sal oplê teen 'n Noord-Koreaanse bank wat spesialiseer in valutatransaksies.
Die stap kom ook 'n paar dae nadat die noorde gedreig het om die Verenigde State met 'ligter en kleiner nukes' te slaan.
VSA ondersteun missielverdediging om aanvalle deur Noord -Korea te weerhou
Die Verenigde State sê dat hulle teen 2017 bykomende ballistiese-missiel-onderskepers langs die Stille Oseaan-kus sal ontplooi, in reaksie op Noord-Korea se toetse van kerntegnologie en langafstand-missiele. Die nuwe ontplooiing sal die aantal grondondervangers tot 44 verhoog uit die 30 wat reeds in Kalifornië en Alaska gevestig is.
Noord -Korea sluit die laaste militêre warmlyne na die suide
Noord-Korea onderbreek die laaste oorblywende militêre lyn met Suid-Korea en beskuldig president Park Geun-hye daarvan dat sy haar voorganger se streng beleid volg, wat die Noorde blameer vir 'n lang koue in inter-Koreaanse betrekkinge.
Noord -Korea het reeds die Rooi Kruis se warmlyne met Suid -Korea gesluit en 'n kommunikasie lyn met die Amerikaanse militêre bevel in Suid -Korea. Maar die besluit van die Noorde om militêre warmlyne met Suid-Korea af te sny, word in Seoul ernstiger opgeneem omdat die Korea die vier telefoonlyne gebruik het om daaglikse grensverkeer van werkers en vrag na die Noord-Koreaanse grensstad Kaesong te beheer.
VSA oefen sorteerpraktyk in Suid-Korea Die Amerikaanse weermag voer 'n seldsame langafstandmissie uit oor die Koreaanse skiereiland, en stuur twee kern-bekwame B-2-stealth-bomwerpers op 'n oefensessie oor Suid-Korea, en beklemtoon Washington se verbintenis om sy bondgenoot te verdedig te midde van stygende spanning met Noord -Korea. Noord -Korea bestel raketgereedheid, lui die staatsmedia
In reaksie op die Amerikaanse missie, sê die Noord-Koreaanse staatsmedia dat Kim Jong-un sy missieleenhede beveel het om gereed te wees om die Verenigde State en Suid-Korea te tref, wat volgens Suid-Koreaanse amptenare die voorbereidings vir missieltoetse of net meer blasering kan aandui. .
Maar die Noord -Koreaanse aankondiging word beskou as deel van 'n gevaarlik versnelde situasie deur sowel China as Rusland.
Alhoewel Noord-Korea tydens die vorige gesamentlike Amerikaans-Suid-Koreaanse militêre oefeninge skerp dreigemente uitgereik het, was mnr Kim baie aggressiewer om sulke dreigemente persoonlik uit te reik as wat sy pa, Kim Jong-il, was. Anders as sy pa, wat sy magsbasis van sy jeug af uitgebrei het, is mnr. Kim na die dood van sy vader in 2011 in die hoogste leierskap beland, en moet hy sy geloofsbriewe as hoof van sy "militêre eerste" regering bou, sê Suid -Koreaanse ontleders en amptenare.
Noord -Korea dreig om die kernreaktor weer te begin
Noord-Korea se algemene departement van atoomenergie kondig aan dat hy al sy kernfasiliteite-insluitend sy operasionele program vir uraanverryking by Yongbyon en sy reaktore wat geblok of in aanbou is-in gebruik sal neem om sy kernwapenarsenaal uit te brei.
Dit is die eerste keer dat die Noorde sê dat hulle die Yongbyon -aanleg sal gebruik om kernwapens te vervaardig.
VSA versnel missielverdediging na Guam
Die Verenigde State kondig aan dat dit die implementering van 'n gevorderde missielverdedigingstelsel in Guam in die komende weke, twee jaar voor die tyd, bespoedig, volgens wat die Pentagon 'n 'voorsorgmaatreël' is om Amerikaanse vloot- en lugmag te beskerm teen die dreigement van 'n Noord -Koreaanse raketaanval.
Die stelsel, genaamd Thaad, vir Terminal High Altitude Area Defense - was geskeduleer vir implementering rondom 2015.
Noord -Korea adviseer ontruimings van die ambassade
Die Noord -Koreaanse regering raai Rusland, Brittanje en ander lande aan om te oorweeg om hul ambassades in Pyongyang te ontruim te midde van toenemende spanning daar. Ontleders in Rusland en Suid -Korea stel voor dat die advies van die Noorde nie 'n aanduiding is dat Pyongyang militêre optrede oorweeg nie, maar eerder deel uitmaak van 'n onophoudelike dreigement van dreigemente.
Die aandelemark in Seoul daal, en General Motors sê hy maak gebeurlikheidsplanne vir werkers by sy fabrieke in Suid -Korea.
Noord -Korea trek uit fabrieke wat met suid bedryf word
Noord-Korea sê dat hy al sy 53 000 werkers sal onttrek en die bedrywighede tydelik sal opskort by Kaesong, 'n nywerheidspark wat saam met Suid-Korea bedryf word, en twyfel oor die toekoms van die laaste oorblywende simbool van inter-Koreaanse versoening.
Die finale besluit van die Noorde sal afhang van die Suid-Koreaanse regering se houding, het die land se amptelike Koreaanse Sentrale Nuusagentskap Kim Yang-gon, 'n sekretaris van die sentrale komitee van die Noord-regerende Arbeidersparty van Korea, aangehaal.
Noord -Korea waarsku dat dit op die rand is van 'n kernoorlog met die suide
Noord -Korea waarsku buitelanders dat hulle moontlik Suid -Korea wil verlaat omdat die Koreaanse skiereiland op die randjie van kernoorlog is.
Daar is geen tekens van paniek in Suid -Korea nie, en die Amerikaanse ambassade in die hoofstad, Seoul, merk op dat die kennisgewing van die staatsdepartement oor Suid -Korea onveranderd is en geen spesiale voorsorgmaatreëls aanbeveel vir Amerikaanse burgers wat in Suid -Korea woon of van plan is om te besoek nie .
Adm. Samuel J. Locklear III, die Amerikaanse bevelvoerder in die Stille Oseaan, is bekommerd dat die Noord-Koreaanse leier, Kim Jong-un, homself moontlik nie 'n maklike uitweg gelaat het om spanning te verminder nie.
Suid -Korea beweeg om spanning met die noorde te ontlont
Dit lyk asof Suid-Korea sy standpunt oor Noord-Korea verlig deur 'n beroep op dialoog te doen om spanning te ontlont, terwyl president Park Geun-hye beweeg om buitelandse beleggers te kalmeer wie se vertroue die noorde probeer skud het met toenemend strydlustige maneuvers.
Tot nou toe het Suid -Korea enige vroeë dialoog met die Noorde kategories verwerp en geglo dat dit te midde van 'n stormloop van Noord -Koreaanse dreigemente om die Suide aan te val, op kapitulasie sou neerkom en slegs die sterkte van die Noorde sou versterk.
Noord -Korea kan moontlik oor kernmissiele beskik, sê die Amerikaanse agentskap
Die intelligensie -arm van die Pentagon, die Defense Intelligence Agency, sê met 'matige vertroue' dat Noord -Korea geleer het hoe om 'n kernwapen klein genoeg te maak om deur 'n ballistiese missiel afgelewer te word.
'N Week later sê James R. Clapper Jr., die direkteur van nasionale intelligensie, dat die beoordeling van een paragraaf verkeerdelik deur die intelligensie-agentskap van die Pentagon gedeklassifiseer is, 'n onbedoelde onthulling wat mededingende menings oor die land in die spioenasie-agentskappe van die Verenigde State onthul het.
President Obama verwerp die gevolgtrekking implisiet in 'n onderhoud met NBC News.
Kerry sê Noord -Korea se gesprekke is moontlik, maar dui op toestande
Buitelandse minister John Kerry sê dat die Verenigde State bereid is om uit te reik na Kim Jong-un as hy die eerste stap maak om sy kernwapenprogram te laat vaar.
Vroeër in die week van sy besoek het mnr. Kerry die Noord -Koreaanse leier gewaarsku om nie voort te gaan met 'n toets wat sy Musudan -missiel gelanseer het nie en beklemtoon dat Noord -Korea verslaan sou word as daar 'n konflik sou ontstaan.
Die VSA het toetse van 'n interkontinentale ballistiese missiel uitgestel en sy verklarings die afgelope weke verswak om 'n atmosfeer te probeer skep waarin gesprekke met Noord -Korea kan begin
Noord -Korea stel voorwaardes vir terugkeer na gesprekke
Noord-Korea eis die opheffing van die Verenigde Nasies se sanksies en die beëindiging van gesamentlike Amerikaans-Suid-Koreaanse militêre oefeninge as voorvereiste vir die aanvang van dialoog om spanning op die Koreaanse Skiereiland te ontlont.
Deur te eis dat beide die Verenigde State en Suid -Korea nie van plan is om dit te aanvaar nie, gee Noord -Korea te kenne dat dit nie binnekort sal ophou van 'n militêre stryd wat weke lank geduur het nie.
Suid -Korea trek die oorblywende werkers uit die noorde
Suid -Korea sê dat hy al sy 175 oorblywende fabrieksbestuurders uit die Kaesong -nywerheidskompleks onttrek, wat 'n afwyking van die enigste simbool van ekonomiese samewerking tussen die twee lande verhoog
Die besluit kom enkele ure nadat Noord -Korea die voorstel van Suid -Korea vir samesprekings oor die toekoms van die nywerheidspark verwerp het en aan die Suide gesê het dat dit sy mense gratis daarvandaan kan onttrek.
Tot dusver het nóg Noord- of Suid -Korea in die openbaar gesê dat hulle die kompleks permanent wil sluit.
Noord -Korea lanseer missiele
Noord-Korea begin in die komende drie dae 'n totaal van ses kortafstand-projektiele afskiet, volgens die proefnemings van kortafstand-geleide missiele of vuurpyle van verskeie lanseerders, sê amptenare.
Suid-Korea is bang vir die artillerie- en veelvuurpylwerpers van die Noorde, wat langs die grens met die Suide versamel is en 'n spervuur ​​kan oplewer in die digbevolkte hoofstad, Seoul, in die suide.
China sê Noord -Korea gaan terug na gesprekke
Die Chinese leier, Xi Jinping, slaan 'n streng toon met die Noord-Koreaanse gesant, vise-marskalk Choe, en sê dat sy land moet terugkeer na diplomatieke gesprekke wat daarop gemik is om Noord-Korea van sy kernwapens ontslae te raak, volgens 'n staatsbeheerde Chinese nuusagentskap.
Die persoonlike gesant van Kim Jong-un was drie dae in Beijing op 'n missie om die stekelrige verhouding met China, die grootste weldoener van die Noorde, te herstel. Kenners sê dat die noorde toom op China se aandrang om lae pryse vir sy ystererts te betaal, en dat Chinese amptenare geïrriteerd is oor die noorde se verset om versoeke om hulle te weerhou van missiel- en kerntoetse.
Suid- en Noord -Korea maak weg vir direkte gesprekke
Die twee lande herstel 'n grenslyn, met die Suide wat voorstel dat Sondag logistieke gesprekke gevoer word om 'n vergadering op kabinetvlak te reël.
Die ontwikkeling kom nadat Noord-Korea in 'n skielike hartsverandering 'n dag vroeër voorgestel het dat die twee Korea's hul eerste regering-tot-regering dialoog in jare voer. Die verrassingsvertoning het 'n vinnige reeks voorstelle en teenvoorstelle losgelaat wat die hoop op 'n ontdooiing op die verdeelde Koreaanse skiereiland laat ontstaan ​​het, na maande van onheilspellende retoriek.
'N Ooreenkoms tussen Noord- en Suid-Korea om vandeesweek op hoë vlak met die regering te praat, stort in 'n laaste geskil oor wie hul afvaardigings moet lei, volgens Suid-Koreaanse amptenare.
Suid -Korea sê dat die gesprekke gekanselleer is, maar dat dit steeds oop is vir dialoog met die Noorde. Die vergadering in Seoul sou die eerste senior inter-Koreaanse dialoog in ses jaar gewees het. Die ooreenkoms is beskou as 'n duidelike teken dat die twee Korea die spanning verlig en na ontdooiing na jare ontvlug.
Suid -Korea belowe miljoene steun vir die noorde
Suid -Korea kondig humanitêre hulp van $ 7,3 miljoen aan Noord -Korea aan, 'n versoenende gebaar wat saamval met 'n oproep deur die Suide om ''n laaste ronde' 'van gesprekke oor die herbegin van 'n gesamentlike bedryfskompleks.
Studie stel voor dat Noord -Korea 'n verdubbeling gebied is vir uraanverryking
Dit blyk dat Noord-Korea die grootte van die gebied wat gebruik is om uraan te verryk in die Yongbyon-reaktorkompleks die afgelope paar keer verdubbel het, berig die Instituut vir Wetenskap en Internasionale Veiligheid, wat nuwe kommer wek dat die land die produksie van brandstof van wapens kan verhoog.
Korea stem in tot die heropening van die fabriekspark in die noorde
Noord- en Suid -Korea stem ooreen om Kaesong, 'n gesamentlike nywerheidskompleks, weer te heropen in 'n teken dat die twee partye na maande van hoë spanning vroeër vanjaar wil ontdooi.
Die volgende dag stel president Park Geun-hye van Suid-Korea samesprekings voor om gesinne wat deur die Koreaanse oorlog geskei is, ses dekades gelede te herenig.
Noord- en Suid -Korea ruil vuur
Noord -Korea en Suid -Korea vuur honderde artilleriedoppe oor hul betwiste westelike seegrens af, wat militêre spanning toeneem, 'n dag nadat die Noorde gedreig het om meer kerntoetse uit te voer. Die skulpe val onskadelik in die waters, maar die uitruil is die ernstigste episode langs die grens sedert 'n artillerie -tweestryd in 2010.
Dit kom minder as 'n week na Noord -Korea se eerste toetse van middelbereiksprojektiele in byna vyf jaar. Die Amerikaanse bevelvoerder sien die belangrikste kernstap deur Noord -Korea
Die top Amerikaanse militêre bevelvoerder in Suid -Korea, genl Curtis M. Scaparrotti, het gesê dat hy glo Noord -Korea het waarskynlik sy jaar lange soektog voltooi om 'n kernwapen te krimp tot 'n grootte wat bo -op 'n ballistiese missiel kan pas. Sy beoordeling, as dit korrek is, kan Amerikaanse berekeninge oor die kwesbaarheid van die Verenigde State en sy bondgenote verander, en die vermoë van die Noorde om kernwapens aan ander te verkoop.
Noord -Korea dreig om 'n kerntoets uit te voer
Die navorsingsorganisasie, die Johns Hopkins Universiteit se US-Korea Institute by SAIS, berig op sy webwerf 38 North dat onlangse kommersiële satellietbeelde van die Yongbyon-kernfasiliteit bewys lewer dat die land moontlik voorberei op die herverwerking van gebruikte kernbrandstof om plutonium van wapengraad te onttrek . Die verbruikte brandstof uit die reaktor bly steeds die enigste bekende bron van plutonium in die noorde, brandstof vir sy klein arsenaal kernbomme.
'N Dag later, in reaksie op 'n aanbeveling van 'n komitee van die Verenigde Nasies om Noord -Koreaanse leiers weens regte -skending te vervolg, dreig die land om sy vierde kerntoets uit te voer.
Die geskiedenis toon dat Iran se kernkragooreenkoms 'n slegte ooreenkoms is
Dit kan nie meer relevant wees vir die debat oor die kernooreenkoms met Iran nie.
Op 21 Oktober 1994 kondig president Bill Clinton 'n ooreenkoms met Noord -Korea aan om sy strewe na 'n kernwapen te beëindig. 'Dit is 'n goeie deal vir die Verenigde State,' het Clinton gesê. 'Noord -Korea sal sy kernprogram vries en dan afbreek. Suid -Korea en ons ander bondgenote sal beter beskerm word. Die hele wêreld sal veiliger wees as ons die verspreiding van kernwapens vertraag. "
Voordat Clinton vrae beantwoord het, het Clinton sy opmerkings afgesluit deur te sê: 'Die Verenigde State en internasionale inspekteurs sal Noord -Korea noukeurig monitor om seker te maak dat hulle sy verpligtinge nakom. Net soos dit dit doen, sal Noord -Korea volledig by die gemeenskap van nasies aansluit. "
Een en twintig jaar later, presies op die presiese plek in die Withuis, het president Obama gesê: 'Iran word permanent verbied om 'n kernwapen na te streef ingevolge die Nuclear Non-Proliferation Treaty, wat die basis vorm vir die internasionale gemeenskap se pogings om druk op Iran uit te oefen . "
"Inspekteurs sal toegang hê tot die hele kernvoorsieningsketting van Iran en sy uraanmyne en -meulens, die omskakelingsfasiliteit en die vervaardigings- en bergingsfasiliteite vir sentrifuge," verseker Obama. 'Dit verseker dat Iran nie materiaal van bekende fasiliteite na geheime kan herlei nie. Sommige van hierdie deursigtigheidsmaatreëls sal 25 jaar lank geld. "
Die resultaat van die Noord -Koreaanse ooreenkoms het duidelik geword op 9 Oktober 2006, toe Noord -Korea die wêreld verras en sy eerste suksesvolle toets van 'n kernwapen uitgevoer het.
Die uitspraak moet nog oor die Iran -ooreenkoms bepaal word. Maar die ervaring van Noord -Korea is 'n goeie rede tot kommer.
Die ooreenkoms van 1994 was 'n fout. Maar as Noord -Korea 'n eerlike fout was, is daar geen verskoning vir 'n slegte Iran -ooreenkoms nie.
As gevolg van pogings en groot risiko's deur die National Council of Resistance of Iran (en sy hoofbestanddeel, die MEK en ander intelligensiebronne) is baie blootgelê oor Iran se klandestiene kernprogram. Selfs wat reeds bekend is, lei ons tot die gevolgtrekking dat vertroue heeltemal misplaas is. Die ayatollahs was die afgelope dekade meesters in bedrog en bedrog oor die verberging van hul kernprogram vir die IAEA.
Selfs as 'n mens die argumente van die administrasie op sigself aanvaar, is die probleem baie eenvoudig: al wat die administrasie gedoen het, is om die blikkie in die pad te skop, en die wêreld staan ​​oor 'n dekade van dieselfde situasie. Dit het geen probleem opgelos nie. Alhoewel dit die Iranse kernbedreiging eens en vir altyd kon uit die weg geruim het, het dit die kans verspil deur herhaaldelik ongegronde toegewings te gee.
Die sleutel is verifikasie vir enige moontlike ooreenkoms met so 'n regime. En "altyd en oral" toegang tot alle vermoedens, militêr of nie-militêr, is deel van 'n betroubare verifikasieregime. Maar die ooreenkoms bied ruimte vir 24-dae kennisgewing aan die regime en verwag dat die IAEA sy vermoedens en intelligensie aan Teheran sal verduidelik. Maar voormalige senior amptenare van die IAEA het erken dat Iran in die verlede bewyse van sy kernwerk suksesvol uitgewis het toe hulle vooraf gewaarsku is. Daar is alle rede om aan te neem dat dit weer sal probeer.
Die werklikheid is dat Teheran vanuit 'n posisie van uiterste swakheid na die onderhandelingstafel gekom het en nie as gevolg van 'n verandering van hart deur die leierskap van Teheran nie. Sy rug was teen die muur. Oorstrek deur drie streeksoorloë, met 'n rustige bevolking, veral onder die jongmense en die vroue, en 'n ekonomie wat op die punt was om ineen te stort, was dit nie in staat om toegewings te soek nie.
'N Beter ooreenkoms kon gewees het. Ons weet dit vanweë die magswanbalans van diegene aan tafel, ons weet dit ook vanweë die doeltreffendheid van die sanksies wat na jare se harde werk ingestel is.
Maar die belangrikste gebrek in die argument van die Obama -administrasie is die verhaal dat hierdie ooreenkoms die enigste alternatief vir oorlog was.
Is dit nie wat Teheran wil hê die wêreld moet glo nie? Waarom nie 'n moeiliker ooreenkoms nie? En nog belangriker, waarom nie uitreik na gematigde Iraniërs om die regime te verander nie? As die VSA druk op die ayatollahs wou uitoefen, sou dit die doeltreffendste manier gewees het.
Die Iraniërs het getoon dat hulle die regime in 2009. ' Hulle het 'n georganiseerde verset in die National Council of Resistance of Iran. Hulle het 'n identifiseerbare leier, mev Maryam Rajavi met 'n stewige basis van ondersteuning in die buiteland en 'n program vir 'n demokratiese toekoms.
Maryam Rajavi lei dieselfde beweging wat as die oë en ore van die wêreld gedien het om enkele van die sensitiefste aspekte van Iran se klandestiene kernprogram bloot te lê. Ondersteuning vir hierdie beweging sou die regime ongetwyfeld laat voel asof hy 'n kompromie moet aangaan vir sy eie voortbestaan. Alle politiek is altyd plaaslik, selfs vir die ayatollahs.
Die regime is so broos dat ondanks ongegronde toegewings deur die Obama -administrasie, die Iraanse opperhoof Ali Khamenei uiteindelik 'n aantal van sy 'rooi lyne' in gevaar gestel het.
Die oomblik moet aangegryp word. Teheran is swakker as ooit tevore. Hulle sal dus probeer om dit te vergoed deur die onderdrukking tuis te versterk, finansiële en logistieke ondersteuning vir terreurgroepe te versterk, ens.
Kom ons wees duidelik. Die aangeleentheid voor ons is nie 'n partydige aangeleentheid nie. Dit is 'n kwessie van ernstige kommer oor die nasionale veiligheid vir alle Amerikaners. Wat op die spel is, is die toekoms van ons land, die Iraniërs en die streek.
Die bal is nou vierkantig in die hof van die Amerikaanse kongres, die ware verteenwoordiger van die Amerikaanse volk, wat teen middel September 'n besluit moet neem oor hierdie slegte ooreenkoms. Dit is tyd dat die Amerikaanse volk vir hul verkose amptenare sê dat dit 'n slegte ooreenkoms is. Dit is die Amerikaanse en demokratiese manier om politiek te doen. Die kongres moet die druk op die Ayatollahs op alle terreine behou, insluitend hul skending van menseregte in Iran, hul ernstige gedrag in die streek, hul steun vir terrorisme en hul ballistiese missielprogram. Een les uit hierdie hele proses is dat as ons die druk op die Ayatollahs behou, hulle sal ingaan.
Dit lyk nie asof president Obama die geskiedenis van kernverspreiding ken nie. Maar dit is geen rede waarom die land as geheel bestem is om dit te herhaal nie.
25 Februarie 1998: Tydens sy inhuldigingstoespraak kondig die Suid-Koreaanse president Kim Dae-jung sy 'sonskynbeleid' aan, wat poog om die inter-Koreaanse betrekkinge te verbeter deur vrede, versoening en samewerking.
17 April 1998: Die Verenigde State lê sanksies op Noord -Korea en Pakistan in reaksie op die oordrag van Pyongyang van missieltegnologie en komponente na die Pakistanse Khan -navorsingslaboratorium.
16 Junie 1998: Die amptelike Koreaanse Sentrale Nuusagentskap berig dat Pyongyang slegs die uitvoer van missiele -tegnologie sal beëindig as dit op passende wyse vir finansiële verliese vergoed word.
15 Julie 1998: Die tweeledige Rumsfeld-kommissie kom tot die gevolgtrekking dat die Verenigde State 'min of geen waarskuwing' het voordat hulle 'n langafstand ballistiese raketbedreiging van 'skelm state', soos Noord-Korea en Iran, in die gesig staar.
31 Augustus 1998: Noord-Korea lanseer 'n drie-fase Taepo Dong-1-vuurpyl met 'n reikafstand van 1,500-2,000 kilometer wat oor Japan vlieg. Pyongyang kondig aan dat die vuurpyl 'n klein satelliet suksesvol in 'n wentelbaan geplaas het, 'n bewering wat deur die Amerikaanse ruimtekommando betwis is. Japan skort die ondertekening van 'n kosteverdelingsooreenkoms vir die LWR-projek van die Agreed Framework tot November 1998 op. Die Amerikaanse intelligensiegemeenskap erken dat hy verbaas is oor die vordering van Noord-Korea in die vervaardiging van rakettegnologie en die gebruik van 'n soliede vuurpylmotor vir die derde fase van die missiel. .
1 Oktober 1998: Die derde ronde van missielgesprekke tussen die VSA en Noord-Korea begin in New York, maar vorder min. Die Verenigde State herhaal sy versoek dat Pyongyang sy missielprogramme moet beëindig in ruil vir verligting van ekonomiese sanksies. Noord -Korea verwerp die Amerikaanse voorstel omdat die opheffing van sanksies implisiet in die ooreengekome raamwerk van 1994 is.
12 November 1998: President Bill Clinton stel die voormalige minister van verdediging, William Perry, aan om as beleidskoördineerder van Noord -Korea te dien - 'n pos wat deur die Wet op Verdedigingsmagtiging van 1999 ingestel is. Perry onderneem onmiddellik 'n hersiening van die Amerikaanse beleid ten opsigte van Noord -Korea en begin konsultasies met Suid -Korea en Japan wat daarop gemik is om 'n eenvormige benadering tot die hantering van Pyongyang te vorm.
4-11 Desember 1998: Die Verenigde State en Noord-Korea voer gesprekke om Amerikaanse kommer oor 'n vermeende ondergrondse kernfasiliteit in Kumchang-ni aan te spreek. Na verneem word, aanvaar Pyongyang in beginsel die idee van 'n Amerikaanse inspeksie van die webwerf, maar kan nie saamstem met Amerikaanse voorstelle vir 'gepaste vergoeding' nie.
Dit is eintlik wat agter die kernprovokasies van Noord -Korea lê
Dit is maklik om Kim Jong-un as 'n gek te ontslaan. Maar daar is 'n lang geskiedenis van Amerikaanse aggressie teen die Noorde, wat ons in ons lewens vergeet.
15/16 April 2017 & quot; Information Clearing House & quot; & quot; The Nation & quot; D onald Trump het op 11 Februarie saam met die Japannese premier Shinzo Abe by Mar-a-Lago geëet toe 'n boodskap midde-ete kom, met vergunning van Pyongyang: Noord-Korea het pas 'n nuwe ballistiese missiel met vaste brandstof getoets wat van 'n selfoon afgevuur is en daarom moeilik opspoorbaar is. Die president trek sy telefoon uit die 1990's uit en bespreek hierdie gebeurtenis voor die verskillende mense wat binne hoorafstand is. Een van hierdie eetgedeeltes, Richard DeAgazio, was redelik bedrieglik tydens die invoer van hierdie gewigtige toneel en het die volgende opmerking op sy Facebook -blad geplaas: 'HOLY MOLY. Dit was fassinerend om na die vlaag aktiwiteite tydens die ete te kyk toe die nuus kom dat Noord -Korea 'n missiel in die rigting van Japan gelanseer het.
Hierdie missiel was eintlik figuurlik gesproke direk op Mar-a-Lago gerig. Dit was 'n skerp knik vir die geskiedenis wat geen Amerikaanse media kon verstaan ​​nie: 'Minister Shinzo,' soos Trump hom genoem het, is die kleinseun van Nobusuke Kishi, 'n voormalige Japanse premier wat Abe vereer. Nobusuke is na die Tweede Wêreldoorlog deur die Amerikaanse besettingsowerhede as 'n 'A -oorlogsmisdadiger' beskou, en hy het in die dertigerjare ammunisie vervaardig in Mantsjoerije, toe genl Hideki Tojo daar die opperhoof was. Kim Il-sung, vir wie die kleinseun Kim Jong-un ook vereer, het op dieselfde tyd en op dieselfde plek teen die Japannese geveg.
Soos ek in Januarie 2016 vir hierdie tydskrif geskryf het, moet die Noord-Koreane verbaas wees om te ontdek dat Amerikaanse leiers nooit die belangrikheid van hul geskiedenisverwante uitdagings begryp nie. Nog ontstellender is die onwankelbare weiering van Washington om ooit ons 72-jarige geskiedenis van konflik met die noorde te ondersoek, al ons media lyk in 'n ewige hede, met elke nuwe krisis wat as sui generis behandel word. Tydens 'n besoek aan Seoul in Maart, het minister van buitelandse sake, Rex Tillerson, beweer dat Noord -Korea in werklikheid die een na die ander ooreenkoms oortree het, dat president Bill Clinton die plutoniumproduksie vir agt jaar (1994-2002) moes laat vries en in Oktober 2000, het indirek 'n ooreenkoms aangegaan om al sy medium- en langafstand-missiele te koop. Clinton onderteken ook 'n ooreenkoms met genl Jo Myong-rok waarin verklaar word dat geen van die lande voortaan 'vyandige bedoelings' teenoor die ander sal hê nie.
Die Bush -administrasie het beide ooreenkomste onmiddellik geïgnoreer en wou die bevriesing van 1994 vernietig. Bush se inval in Irak word met reg beskou as 'n wêreldhistoriese katastrofe, maar die volgende aan die beurt is om Noord-Korea in sy 'boosheid' te plaas, en in September 2002 kondig hy sy 'preemptive' doktrine aan wat op Irak en Noord-Korea gerig is , onder andere. Die eenvoudige feit is dat Pyongyang geen kernwapens sou hê as Clinton se ooreenkomste gehandhaaf is nie.
Nou kom Donald Trump in 'n Beltway -omgewing waar die afgelope maande 'n tweeparty -konsensus ontstaan ​​het op grond van die valse aanname dat alle vorige pogings om die kernprogram in die noorde te onderdruk, misluk het, en daarom is dit dalk tyd om geweld te gebruik Om sy missiele te vernietig of die regime omver te werp. Verlede September het die sentriese Raad vir Buitelandse Betrekkinge 'n verslag uitgereik waarin gesê word dat 'meer assertiewe militêre en politieke aksies' oorweeg moet word, insluitend dié wat die bestaan ​​van die [Noord -Koreaanse] regime direk bedreig. onlangse reis na Oos-Asië, en 'n voormalige amptenaar van die Obama-administrasie, Antony Blinken, het geskryf Die New York Times dat 'n 'prioriteit' vir die Trump-administrasie saam met China en Suid-Korea moet werk om die kern-arsenaal van die noorde te beveilig in geval van 'n verandering in die regime. ' natuur. Dit is kranksinnig om te dink hoe die mariniers in so 'n 'ondersoekende en veilige' operasie deur die land rondstorm, en tog het die Bush- en Obama -administrasies planne gehad om dit te doen. Obama het ook jare lank 'n uiters geheime kuberoorlog teen die Noorde gevoer om sy missielprogram te besmet en te ontwrig. As Noord -Korea dit aan ons sou doen, sou dit heel moontlik as 'n oorlogsdaad beskou kon word.
Geen advertensies - geen regeringstoelaes nie - dit is onafhanklike media
Op 8 November 2016 het bykans 66 miljoen kiesers vir Hillary Clinton 'n les in Hegel se listige geskiedenis ontvang. '' N Groter les wag op Donald Trump, sou hy Noord -Korea aanval. Dit het die vierde grootste leër ter wêreld, tot 200 000 hoogs opgeleide spesiale magte, 10 000 artilleriestukke in die berge noord van Seoul, mobiele missiele wat alle Amerikaanse militêre basisse in die streek kan tref (daar is honderde) en kernkrag wapens meer as twee keer so sterk as die Hiroshima -bom (volgens 'n nuwe skatting in 'n baie gedetailleerde Tye studie deur David Sanger en William Broad).
Verlede Oktober was ek op 'n forum in Seoul saam met Strobe Talbott, 'n voormalige adjunk -minister van buitelandse sake van Bill Clinton. Soos almal, het Talbott beweer dat Noord -Korea heel moontlik die grootste veiligheidsprobleem vir die volgende president kan wees. In my opmerkings noem ek Robert McNamara se verduideliking, in die uitstekende dokumentêr van Errol Morris The Fog of War, vir ons nederlaag in Viëtnam: Ons het onsself nooit in die skoene van die vyand geplaas nie en het probeer om die wêreld soos hulle te sien. Talbott blaas toe: 'Dit is 'n groteske regime!' Daar het jy dit: dit is ons nommer een probleem, maar so grotesk dat daar geen sin is om Pyongyangs standpunt te probeer verstaan ​​nie (of selfs dat dit moontlik is het 'n paar geldige bekommernisse). Noord -Korea is die enigste land ter wêreld wat stelselmatig deur Amerikaanse kernwapens afgepers is sedert die vyftigerjare, toe honderde nukes in Suid -Korea geïnstalleer is. Ek het baie hieroor op hierdie bladsye en in die Bulletin van die Atoomwetenskaplikes. Waarom op aarde sou Pyongyang nie 'n kernafskrikmiddel soek? Maar hierdie deurslaggewende agtergrond betree nie die hoofstroom Amerikaanse diskoers nie. Geskiedenis maak nie saak nie, totdat dit opstaan ​​as dit opstaan ​​en jou in die gesig slaan.
Die menings wat in hierdie artikel uitgespreek word, is uitsluitlik die mening van die outeur en weerspieël nie noodwendig die opinies van Information Clearing House nie.
Copyright © salvadoryoscar.com | Bill Clinton het eens 'n kernooreenkoms met Noord -Korea gesluit...