Dis nie net ons smaakknoppies wat ons bedank as ons onsself 'n lieflike verrassing gee nie. Rakicevic Nenad / Unsplash
Elke dag maak ons ​​'n verskeidenheid keuses in die nastrewing van plesier: ons doen dinge wat ons goed laat voel of werk in 'n spesifieke werk, want dit is goed of vergoed. Hierdie ervarings help om ons lewensperspektiewe te vorm en ons persoonlikheid te definieer.
Gevolglik lê probleme met ons vermoë om ons strewe na plesier te bestuur of in stand te hou dikwels aan die wortel van baie neuropsigiatriese siektes soos verslawing en depressie.
Wat gebeur in die brein wanneer ons plesier ervaar?
Plezier self - die goeie gevoel wat jy kry in reaksie op kos, seks en dwelms - word gedryf deur die vrylating van 'n reeks neurotransmitters (chemiese boodskappers) in baie dele van die brein. Maar dopamien vrylating in die brein se beloningstelsel is besonder belangrik. Dopamien vrylating vertel die brein wanneer om iets te beloon, modulateer hoe lonend dit sal wees en dryf ons om lonende dinge te soek.
Dopamien is ook belangrik vir 'n verskeidenheid ander funksies soos vrywillige beweging en kognisie. Stoornisse soos skisofrenie het te veel dopamien vrylating, wat psigotiese simptome veroorsaak. In neurodegeneratiewe versteurings soos Parkinson se siekte sterf die dopamien selle verantwoordelik vir motoriese koördinasie vroegtydig.
Alle dwelmmiddels, ongeag hul primêre modus van aksie, Laat dopamien vry in hierdie stelsel. Ander belonende ervarings - seks, kos en dobbel - word ook geassosieer met toenames in dopamien vrylating. Omgekeerd word afname in dopamien binne beloningsisteme geassosieer met depressie, 'n gebrek aan genot of motivering, en ontrekking.
Ons het almal plesier anders as gevolg van individuele verskille in biologie of neurochemie, maar ook as gevolg van vorige ervarings (hou nie meer van 'n kos wat u vroeër siek gemaak het nie) en verskillende sosiale en kulturele faktore.
Byvoorbeeld, musikale voorkeure lyk meer gevorm deur opvoeding as deur biologiese faktore. Dus, terwyl sommige dalk 'n groter treffer van dopamien kry om 'n nuwe handsak te koop, kan ander dit kry om 'n weddenskap op 'n sportwedstryd te plaas.
Besluite, besluite, besluite ...
Wanneer ons besluite neem, is sommige gewoonlik en minder afhanklik van plesier, en sommige is meer doelgerig. Die meeste van ons sal waarskynlik graag elke dag roomys eet vir middagete, want dit smaak goed, en suiker stel dopamien in beloningstelsels vry. Maar ons weet of ons elke dag roomys eet, ons sal gewig raak, minder gesond word en daardeur erger voel. Hierdie kennis neem 'n bietjie van die plesier daaruit en maak ons ​​minder geneig om ys al die tyd te hê.
Die kognitiewe prosesse agter doelgerigte gedrag behels die bepaling van die waarde van die potensiële uitkomste en die vorming van 'n strategie wat ons vermoë om die waardevolste uitkoms te bereik, maksimaliseer. En as ons genoeg keer dieselfde besluit neem en die uitkomste dieselfde bly, word ons besluite minder doelgerig en meer gewoonterig.
Maar sekere keuses lei nie altyd tot 'n positiewe uitkoms nie. In hierdie gevalle leer ons mettertyd watter uitkoms die beste algehele beloning bied. Ons lei dan ons besluite oor hierdie uitkoms, selfs al lei dit soms nie tot 'n positiewe uitkoms nie.
Dobbelary is 'n goeie voorbeeld van hoe hierdie proses problematies kan word. Poker masjiene bied 'n positiewe uitkoms, net genoeg om jou te laat speel, al is hulle geprogrammeer sodat jy op die lange duur geld verloor.
Wanneer besluitneming verkeerd gaan
Om enige probleme in die besluitnemingsproses te hê, kan lei tot patologiese gedrag. Verslawing word gekategoriseer deur 'n eenstemmige fokus op die verkryging van die volgende blootstelling of 'treffer' (dit is dwelms, 'n pokies wen, seks). Soveel maak die individu slegte besluite om hierdie spesifieke uitkoms te bereik, selfs al vind hulle dit nie so aangenaam nie.
Ons weet nog steeds min van hoe verslawende gedrag begin en volhard, maar genetiese en omgewingsfaktore kan iemand by 'n groter risiko. Byvoorbeeld, om 'n sekere geneesmiddel meer aangenaam te vind (as gevolg van verskillende dwelmmetabolisme of 'n verhoogde dopamienrespons) plaas 'n groter waarde op die gebruik daarvan, wat tot volgehoue ​​verbruik kan lei. Dit kan verslawend word as die gedrag word meer gewoonte en minder sensitief vir slegte uitkomste en ervarings.
Dopamien vrylating is noodsaaklik vir die lonende reaksie wat ons voel teenoor 'n bepaalde uitkoms en die opwinding van daardie ervaring opblaas. Omdat dit voortgesette gebruik dryf, is dopamien vrylating in beloningsisteme belangrik vir die ontwikkeling van verslawende gedrag.
Deur 'n baie groter vlak van waarde op die uitkoms te plaas (so blyk dit die beste opsie in bykans enige vergelyking), en versnelling van gewoontevorming (dus die negatiewe gevolge van hierdie besluit word geïgnoreer), breek die brein sy eie besluitneming vermoëns. Op hierdie stadium word die bereiking van die betrokke uitslag minder oor dopamien vrylating en meer van 'n onderbewussyn. Daarom is stellings soos "net ophou om dwelms te gebruik of x te doen" van weinig nut.
Dit is waarom verskeie benaderings nodig is om verslawende gedrag te behandel. Daar is 'n strewe om medikasie te ontwikkel wat die neurochemiese balans pas om hierdie gewone gedrag te verswak. Dit sal onvermydelik ander intervensies benodig soos kognitiewe gedragsterapie en sosiale ondersteuningsnetwerke om die brein te herbegelei en die besluitnemingsmeganismes te verbeter.
James Kesby, Advance Queensland Navorsingsgenoot, Die Universiteit van Queensland
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Die Real Energy Shortage lê in onuitgedrukte potensiaal