Eintlik raak ons nie aan die geskiedenis nie want die foto of die stoel is nie die geskiedenis nie, maar net iets wat ons aan ‘n ou wêreld herinner het. En hierdie ‘iets’ is nie geskiedenis in sy volheid nie, maar bloot spoortjies wat sê dat daar eenmaal sulke mense geleef het; dowwe kole in ‘n uitgebrande vuur wat sê daar was op ‘n dag so ‘n ou wêreld.
Die geskiedenis is soos ‘n ver land wat ons nooit meer kan bereik nie. En vir die westerse mens het die geskiedenis die afgelope twee honderd jaar ook ‘n enorme probleem geword. Daar is besef dat die verlede nie so maklik toeganklik was soos wat altyd gedink is nie. Veral sedert die Franse Rewolusie in 1789 het so baie dinge gebreek en is alles so radikaal verander dat ‘n onoorbrugbare kloof tussen hede en verlede ervaar is. Die hede is nie meer as ‘n voortsetting van die verlede ervaar nie. Die kerk, die staat en eeue lange waardes is omvergewerp en die geskiedenis, die verlede kon hulle nie help om hulle weg in die nuwe wêreld te vind nie.
Immanuel Kant help ons nog meer. Volgens hom verskaf die verstand ons begrippe (soos oorsaak en gevolg) om die wêreld (ook die geskiedenis) te verstaan. Op ‘n ‘n bepaalde dag word ons egter so deur die kuns of wat ook al oorweldig dat die verstand net nie begrippe het om dit te beskryf nie en dan word ons deur verwondering oorweldig; dan ontbreek die woorde om ons ervaring te verwoord en staan ons net in loutere verwondering.