Bybelskool » Psalm 119:105-112 – NUN – Ek gehoorsaam U ten spyte van gevaar
Die eerste vers van die veertiende deel van hierdie Psalm is seker een van die meer bekende verse in die hele Psalm 119: “U woord is ‘n lamp vir my voet en ‘n lig vir my lewenspad.” (119:105). Omdat God se woord vir hom insig bring en rigting gee in die lewe werp hy daarom alles in die stryd om daaraan gehoorsaam te wees. Hy bevestig dit met ‘n eed en hou hom daarby.
Selfs al kry hy swaar in sy gehoorsaamheid aan die woord van God, kom hy dit na, terwyl hy hom ook verlaat op God se belofte en Hom smeek: “maak my lewend volgens u woord!” (119:107). In sy smeekgebed om uitkoms, bly hy egter steeds getrou om die Here te loof: “Laat die vrywillige offers van my mond tog vir U aanvaarbaar wees.” (119:108).
Vers 109 is ‘n besondere getuienis van sy onwrikbare keuse om gehoorsaam te wees. Dit lui letterlik: “My siel/lewe (is) in my hande/handpalms voortdurend/gedurig, en/maar u wet vergeet ek nie.” Die NAV vertaal pragtig op dinamiese wyse: “My lewe is gedurig in gevaar, maar u wet verontagsaam ek nie.” Die NIV vertaal dit selfs vir my nog beter: “Though I constantly take my life in my hands, I will not forget your law.” Die vers dra dus die betekenis dat die Psalmis op berekende wyse aan God se wet getrou bly, ten spyte van die feit dat dit hom in gevaar bring.
Dié gevaar is veral van die goddelose wat vir hom strikke stel, maar hulle versteur nie die verbintenis aan God wat hy gemaak het nie. Die Here se openbaring is sy “blywende erfporsie” waarop hy altyd fokus om dit sy eie te maak. Dit is die vreugde van sy hart. Hy sal altyd daaraan getrou bly: “vir altyd, tot die einde toe.”
Ek het onlangs kennis gemaak met Dmitri se verhaal van getrouheid ten spyte van gevaar en ek deel dit graag vandag omdat dit só goed pas by hierdie deel van die Psalm. Dit is ‘n roerende verhaal soos vertel deur Nik Ripken (luister na die verhaal by hierdie skakel).
Die verhaal illustreer vir ons nie net die barmhartigheid van God wat vir Dmitri staande gehou het in die tronk nie, hom sterk gemaak het om lief te bly vir sy vyande tot die end nie, maar ook die belangrike funksie van geloofsgewoontes – liedere en Bybeltekste. Om die waarheid te sê, soos Nik in ‘n ander konteks skryf, geloofsgewoontes is gemik daarop om hou vir swaarkry dae voor te berei. Jy kan nie iets in swaarkry beoefen wat jy nie daarvoor ingeoefen het nie. Jy kan nie iets in die tronk inneem, wat jy nie vóór die tronk ingeoefen het nie, by wyse van spreke.