Boikot van die bus in Montgomery - Artikels - 2022
Op 1 Desember 1955 het Rosa Parks geweier om na die agterkant van die bus in Montgomery, Alabama, te gaan en haar sitplek aan 'n wit man prys te gee. Jim Crow Laws het destyds vereis dat swartes en blankes nie sitplekke in 'n bus kon deel nie, en dat wanneer die sitplekke aan die voorkant vol was, swartes verder moes terugbeweeg om plek te maak. Parks, 'n jarelange NAACP-lid, het geweier en is in hegtenis geneem. Haar borgtog is die aand geplaas.
Die swart gemeenskap het 'n hoogs georganiseerde stelsel van "taxi's" geskep, waardeur swartes met motors diegene wat nie werk nie, na hul werk vervoer het. Blankes het wetlike en onwettige maatreëls getref om die boikot te probeer verbreek, maar sonder sukses. Uiteindelik het Montgomery -kleinhandelaars wat baie sake verloor het, van kant gekruis en 'n ooreenkoms aangepak.
Die Montgomery -busboikot
Jare voor die boikot het minister van Dexterlaan, Vernon Johns, gaan sit in die gedeelte "slegs blankes" van 'n stadsbus. Toe die bestuurder hom uit die bus beveel, het Johns ander passasiers aangemoedig om by hom aan te sluit. Op 2 Maart 1955 het 'n swart tiener met die naam Claudette Colvin dit gewaag om die wette op die segregasie van busse te trotseer en is met geweld uit 'n ander Montgomery -bus verwyder.
Nege maande later wou Rosa Parks- 'n 42-jarige naaister en NAACP-lid- 'n gewaarborgde sitplek in die bus hê vir haar rit huis toe nadat sy as naaldwerkster in 'n Montgomery-winkel gewerk het. Na werk sien sy 'n stampvol bushalte. Met die wete dat sy nie sou kon sit nie, het Parks na 'n plaaslike drogisterij gegaan om 'n elektriese verwarmingsblok te koop. Nadat sy inkopies gedoen het, het Parks die bus in Clevelandlaan binnegekom wat minder druk was, en kon sy 'n oop sitplek in die 'gekleurde' gedeelte van die bus vind vir haar rit huis toe.
Ondanks die geskeide sitplekke op openbare busse, was dit gereeld in Montgomery dat busbestuurders Afro -Amerikaners uit hul sitplekke moes dwing vir 'n wit passasier. Daar was baie min Afro -Amerikaners wat kon doen om die oefening te stop, want busbestuurders in Montgomery het die reg om passasiers te arresteer omdat hulle geweier het om hul bevele te gehoorsaam. Na 'n paar stilhoue op die parke se rit huis toe, word die wit sitplekgedeelte van die bus vol. Die bestuurder het geëis dat Parks haar sitplek in die bus prysgee sodat 'n wit passasier kan gaan sit. Parks het geweier om haar sitplek oor te gee en is gearresteer omdat hy die opdrag van die busbestuurder oortree het.
Organisering van die boikot
Montgomery se swart burgers het beslis op die voorval gereageer. Teen 2 Desember het skoolonderwyseres, Jo Ann Robinson, 50 000 protesopskrifte in die stad gemimografeer en afgelewer. E.D. Nixon, 'n plaaslike arbeidsleier, het 'n vergadering van 4 Desember in die Dexter Avenue Baptist Church gereël, waar plaaslike swart leiers die Montgomery Improvement Association (MIA) gestig het om 'n boikot te lei en met die busmaatskappy te onderhandel.
Meer as 70% van die busse van die stede was Afro-Amerikaners en die boikot van eendag was 90% effektief. Die MIA het as hul president 'n nuwe maar charismatiese prediker verkies, Martin Luther King Jr. Onder sy leiding het die boikot met verstommende sukses voortgegaan. Die MIA het 'n saamryplek vir Afro -Amerikaners gevestig. Meer as 200 mense het hul motor vrywillig aangebied vir 'n swembad en ongeveer 100 bakkies in die stad. Om die motorbad te help finansier, het die MIA massa -byeenkomste gehou by verskillende Afro -Amerikaanse kerke waar skenkings ingesamel is en lede nuus gehoor het oor die sukses van die boikot.
Wortels in Brown v Board
Fred Gray, lid en prokureur van die MIA, het 'n regsuitdaging teen die stadsverordeninge gereël wat segregasie op Montgomery -busse vereis. Voor 1954 het die Plessy v. Ferguson -besluit beslis dat segregasie grondwetlik is, solank dit gelyk is. Tog het die Amerikaanse hooggeregshofbesluit van 1954 teen Brown van die Raad van Onderwys die segregasie in openbare skole verbied. Daarom het dit die deur oopgemaak om segregasie ook op ander gebiede, soos stadsbus, uit te daag. Gray het Aurelia Browder, Susie McDonald, Claudette Colvin en Mary Louise Smith byeengekom om die grondwetlikheid van die stadswette te betwis. Al vier die vroue is voorheen mishandel in die stadsbusse weens hul wedloop. Die saak het die naam Browder v. Gayle gekry. Gray het aangevoer dat hul 14de wysigingsreg op gelyke beskerming van die wet geskend is, dieselfde argument in die Brown v. Board of Education -saak.
Op 5 Junie 1956 beslis 'n Amerikaanse distrikshof met drie regters 2-1 dat segregasie op openbare busse ongrondwetlik is. Die meerderheid noem Brown v. Board of Education as 'n regspresedent vir desegregasie en kom tot die gevolgtrekking: 'Ons dink eintlik dat Plessy teen Ferguson implisiet, hoewel nie uitdruklik nie, oorheers is ... daar is nou geen rasionele basis waarop die afsonderlike maar gelyke leerstellings kan geldig toegepas word op openbare vervoer. "
Die stad Montgomery het 'n beroep op die Amerikaanse distrikshof se beslissing by die Amerikaanse hooggeregshof gedoen en het voortgegaan om segregasie oor stadsbus te beoefen.
Byna 'n jaar lank was busse feitlik leeg in Montgomery. Boikot-ondersteuners het tot by die werk geloop-tot agt myl per dag-of hulle het 'n gesofistikeerde stelsel met karre gebruik met vrywillige bestuurders en versenders. Sommiges het 'rollende taxi's' wat deur plaaslike kerke geskenk is, met 'n kombi geneem.
Montgomery City Lines verloor elke dag tussen 30 000 en 40 000 busgeld tydens die boikot. Die busmaatskappy wat die stadsbus bestuur het, het finansieel gely onder die boikot van sewe maande en die stad het desperaat geword om die boikot te beëindig. Die plaaslike polisie het King en ander leiers van die MIA begin teister. Bestuurders van motorpaaie is in hegtenis geneem en hof toe geneem vir klein verkeersoortredings. Ondanks al die teistering was die boikot meer as 90% suksesvol. Afro -Amerikaners is trots op die ongerief wat veroorsaak word deur beperkte vervoer. Een bejaarde Afro -Amerikaanse vrou antwoord: 'My siel is lankal moeg. Nou is my voete moeg en my siel rus. " Die belofte van gelykheid wat in Brown v. Board of Education for Montgomery Afro -Amerikaners verklaar is, het hulle gehelp om die boikot voort te sit.
Die maatskappy het eers na 13 November 1956 sy busse onwillig gedegregeer, toe die hooggeregshof Alabama se wette vir die segregasie van busse ongrondwetlik bevind het.
Begin met 'n beweging
Die boikot van die Montgomery -bus het die moderne burgerregtebeweging begin en Martin Luther King Jr. as leier gestig. King het die praktyk van massiewe nie-gewelddadige burgerlike ongehoorsaamheid aan onreg ingestel, wat hy geleer het deur Gandhi te bestudeer. Montgomery, Alabama, het die model geword van massiewe nie-gewelddadige burgerlike ongehoorsaamheid wat op plekke soos Birmingham, Selma en Memphis beoefen is. Alhoewel die burgerregtebeweging 'n sosiale en politieke beweging was, is dit beïnvloed deur die regsgrondslag wat Brown v. Board of Education tot stand gebring het.
Brown het die langdurige praktyk van die 'aparte maar gelyke' leerstelling omgedraai wat Plessy daargestel het, omvergewerp. Van toe af noem enige regsuitdaging oor segregasie Brown 'n presedent vir desegregasie. Sonder Brown is dit onmoontlik om te weet wat tydens die boikot in Montgomery sou gebeur het.
Die boikot sou moeilik gewees het om voort te gaan, want die stad sou sy uitdaging gewen het om die motorbad te sluit. Sonder die motorbad en sonder enige wettige presedent om die skeiding te beëindig, sou die regsproses jare kon duur. Diegene wat by die boikot betrokke was, het moontlik hoop verloor en het opgegee met die gebrek aan vordering. Die presedent wat Brown opgestel het, het boikotte egter die hoop gegee dat 'n regsuitdaging die segregasie van stadsbusse suksesvol sou beëindig. Daarom is die invloed van Brown op die Montgomery Busboikot en die Burgerregtebeweging onmiskenbaar. King beskryf Brown se invloed as: 'Vir alle mense van goeie wil was hierdie besluit 'n vreugdevolle dagbreek om die lang nag van menslike gevangenskap te beëindig. Dit was 'n groot baken van hoop vir miljoene bruin mense regoor die wêreld wat 'n dowwe visie gehad het op die beloofde land van vryheid en geregtigheid. . . hierdie besluit het gekom as 'n wettige en sosiologiese doodslag van 'n euwel wat die troon van die Amerikaanse lewe al etlike dekades beklee. "
Hoe het die Montgomery -busboikot die geskiedenis verander?
Die Montgomery Bus Boikot was 'n protes vir burgerregte waartydens Afro -Amerikaners geweier het om stad toe te ry busse in Montgomery, Alabama, om gesegregeerde sitplekke te protesteer. Die boikot het plaasgevind van 5 Desember 1955 tot 20 Desember 1956 en is word beskou as die eerste grootskaalse Amerikaanse betoging teen segregasie.
Hoe het die busboikot van Montgomery ook die burgerregtebeweging versterk? Die doel van hierdie protes was om 'n einde te maak aan rasse -geskeide sitplekke in 1955 en na 'n jaar van saamry, taxi's ry en in die korrupte strate loop Montgomery, het hulle uiteindelik hul stryd gewen om die desegregasie te beëindig busse'.
Hoe het die naacp die Montgomery -bus help boikot in hierdie verband?
NAACP aktiviste het ook op plaaslike vlak gewerk. In 1955 NAACP lid Rosa Parks het geweier om haar sitplek op 'n Montgomery bus, help begin die Montgomery -busboikot wat King in die nasionale kollig gebring het. Die NAACP ondersteun die boikot gedurende 1956, voorsien NAACP prokureurs en regskoste betaal.
Hoe het die busboikot die ekonomie beïnvloed?
Die ekonomiese impak op huishoudings. Op een manier het dit die sirkulêre vloei van die ekonomie is dat dit die stad verhinder het om geld uit openbare vervoer te kry. Dit is gedoen omdat Afro -Amerikaners was die belangrikste mense wat die doen boikot en 75% van die mense wat die busse waar Afro -Amerikaanse.
In die klaskamers regoor die land en binne die openbare diskoers simboliseer die Montboom Boy Boycott dikwels die begin van die burgerregtebeweging in die Verenigde State. Met reg word vroue en mans soos Rosa Parks, EA Nixon en dr. Martin Luther King Jr. gevier as leiers en helde van die beweging vir hul woorde en optrede wat nasionale grense oorskry het om wêreldwye vasberadenheid vir volle burgerskap en gelykheid aan te wakker. medemens. Die honderdduisende individue wat egter minder erken word, is saam met gevierde helde wat sonder hul teenwoordigheid en opoffering die burgerregtebeweging nie sou bestaan ​​het nie.
Dit is die boodskap van "nie net een nie," wat die Smithsonian Exhibit, 381 Days: The Montgomery Bus Boycott Story, vertel so goed. Deur 'n chronologiese doolhof van vrystaande mure versier met persoonlike geskrifte, plaaslike debat en nasionale dekking, kan die besoeker die kompleksiteite, diepte en heldhaftigheid van die hele Afro-Amerikaanse gemeenskap meer volledig verstaan ​​namate die moderne burgerregtebeweging ontstaan ​​en gevorder. Besoekers stap weg met die boodskap dat die suksesse van die burgerregtebeweging nie net by 'n paar mense lê nie, maar by almal wat 'n onwankelbare vasberadenheid vir geregtigheid en gelykheid opgeoffer en gehandhaaf het, ongeag hoe groot of bekend hul bydrae was. Soos gesê deur Claudette Colvin tydens hofgetuienis in 1956, & quotHet ons 'n leier? Ons leiers is ons self. & Quot
Die reisuitstalling is ontwikkel deur die Smithsonian Institution Traveling Exhibition Service (SITES) in samewerking met die Troy University Rosa Parks Library and Museum ter herdenking van die 50ste herdenking van Rosa Parks se weiering om haar sitplek op 'n openbare bus in Montgomery, Alabama, te ontruim. Haar optrede het 'n busboikot van 381 dae tot gevolg gehad, waar meer as 50 000 deelnemers (meestal Afro-Amerikaners) geweier het om die openbare vervoerdiens te beskerm totdat gesegregeerde wette vir bestuurders afgeskaf is en alle persone toegelaat is om vrylik te ry. Tydens die boikot het die Afro -Amerikaanse gemeenskap en bondgenote swaar gekry soos teistering, geweld en werk verloor, hetsy direk deelgeneem aan die boikot of bloot deur assosiasie. Ondanks hierdie struikelblokke het die behoefte aan gelykheid die deelnemers gemobiliseer tot 'n mag wat groot genoeg was om rassistiese beleid om te keer deur 'n Amerikaanse hooggeregshofbesluit waarin plaaslike en staatswette wat gesegregeerde busse vereis, ongrondwetlik verklaar. Driehonderd een en tagtig dae nadat die boikot begin het, het Afro -Amerikaners aan die voorkant van die bus geklim en gaan sit waar hulle wou.
Die uitstalling straal 'n stil, maar onmiskenbare vasberadenheid en krag uit. Terwyl besoekers langs die uitstallingsmure verbyloop, waai die dinamiese stem van Martin Luther King Jr., wat die skare toespreek oor warm, ryk melodieë van gospelmusiek. Van tyd tot tyd verdwyn King se woorde in geluide van voetstappe en motorhorings wat meng in besoekers se skommel en fluistering terwyl hulle lees en reageer op die vele foto's, historiese tekste, aanhalings, tekenprente en video wat aangebied word.
Muurpanele kombineer persoonlike verslae van boikotdeelnemers met plaaslike en nasionale koerantartikels wat kontekstuele raamwerke bied waarin besoekers leer oor mededingende diskoerse oor sistematiese verandering, vrees en toekomstige moontlikhede. Foto's beeld stryd, vasberadenheid en opgewondenheid uit deur volop sypaadjies vas te trek van Afro -Amerikaners wat na en van hul huise stap, Afro -Amerikaners in taxi's en persoonlike voertuie, weeklikse byeenkomste, polisiemokskote en kykers kyk hoe leë busse verbyloop. Uiteindelik bied die video die klinkende woorde van plaaslike leiers, dialoog en viering van ondersteuners en die bestendige voetstappe van diegene wat die stelsel uitgedaag het.
'N Belangrike bydrae wat die uitstalling lewer, is deur sy aandag aan' tussenin '. So dikwels word die Montgomery Busboikot bespreek in 'n tydelike vakuum, gekodifiseer deur die Rosa Parks-gebeurtenis en die terugkeer na gedesegregeerde busse. Terwyl besoekers deur die uitstalling gaan, beleef hulle die boikot as 'n daaglikse, sorgvuldig lang gebeurtenis met herhalende teistering en geweld, terugslae, uitdagings en opofferings. Byvoorbeeld, foto`s van karre wat oorlaai is met mense, sit oorkant die van polisiebeamptes wat kaartjies aan Afro -Amerikaanse taxibestuurders uitreik, sodat ruiters 'n minimale fooi vir hul dienste kan betaal. Besoekers word terdeë bewus daarvan dat geromantiseerde seëvierings van saamry, stap en netwerk nie maklik onderhou is nie weens groot inspanning deur fisieke en politieke dwang om die boikot te ontwrig en die momentum te destabiliseer.
Die slot van die uitstalling herinner besoekers daaraan dat die stryd om burgerregte en gelykheid wat met die Montgomery Busboikot gepaard gaan, nie net relevant is vir ons verlede nie, maar ook vir die toekoms. Dit daag besoekers uit om hulself in die voortgesette gesprek van stryd met burgerregte te plaas. Watter lesse kan ons uit die Montgomery -busboikot neem? Hoe is hierdie lesse relevant vir die huidige tyd? Watter rolle kan ons speel om gelykheid in 'n voortdurend veranderende wêreld te verseker?
Terwyl die uitstalling die dapperheid van mev. Rosa Parks en die beweging herdenk, herdenk dit ook die dapperheid en opoffering van diegene wat voor haar gekom het, langs haar gesukkel het, en wat aanhou veg vir gelykheid tussen alle mense. .
Nasionale konferensie van staatshistoriese bewaringsbeamptes
Montgomery Busboikot - Geskiedenis
In 1955 klim Claudette Colvin, 'n hoërskoolleerling in Montgomery, Alabama, op die stadsbus. Haar rit het sonder voorval verloop totdat sy gevra is om agter in die bus te gaan en haar sitplek aan 'n wit passasier te gee. Sy het geweier om die busbestuurder te antwoord dat dit haar 'grondwetlike reg' is om te bly sit. Vir haar weiering is Colvin uit die bus gehaal en in hegtenis geneem.
'N Paar maande later het Rosa Parks, 'n ander inwoner van Montgomery en lid van die National Association for the Advancement of Coloured People (NAACP), met die bus huis toe gereis. Toe Parks gevra is om agteruit te beweeg, het sy geweier, en net soos Colvin is sy gearresteer.
Colvin en Parks het saam met ander vroeë betogers gelei tot 'n jarelange boikot van die Montgomery -busstelsel. Die boikot het uitgeloop op die desegregasie van openbare vervoer in Alabama en regoor die land. Alhoewel die beweging veral bekend is daarvoor dat die loopbaan van 'n jong dominee, dr. Martin Luther King, jr. 'N katapult was, is die boikot grotendeels deur Afro -Amerikaanse vroue beplan en uitgevoer. Die Women's Political Council (WPC) was 'n organisasie van swart vroue wat aktief is in aktiwiteite teen die segregasie en politiek. Dit was grootliks verantwoordelik vir die bekendmaking van die Montgomery Bus Boikot.
Jo Ann Robinson was die president van WPC en 'n onderwyser aan die Alabama State College toe die boikot begin het. Sy erken die ongelykheid van Afro-Amerikaners met openbare vervoer, maar kon nie steun kry vir 'n grootskaalse boikot nie. Met die inhegtenisneming van Parks het Robinson die geleentheid aangegryp om teen die sistematiese diskriminasie van die busstelsel te protesteer en die WPC gedwing om aan die werk te kom.
Een van die vele werksgeleenthede van WPC was om die boikot bekend te maak. Dit is gedoen deur pamflette te druk en deur die stad te versprei. Robinson het ook kontak gemaak met ander organisasies soos die NAACP en die Montgomery Improvement Association. Vroue verteenwoordig nie net leierskap in die beweging nie, maar hulle het ook die daaglikse beplanning vir betogers behartig. Hulle het 'n motorbad opgerig vir vroue wat lang afstande van hul huise gewerk het. Ondanks voortdurende dreigemente van geweld, duur die boikot byna 'n jaar lank. Op 20 Desember 1956 het die Hooggeregshof 'n laer hofbeslissing bevestig wat verklaar dat dit ongrondwetlik is om op openbare vervoer te diskrimineer. Met die sukses van die Montgomery Bus Boikot, het burgerregte -aktiviste hul aandag gevestig op die integrasie van openbare skole.
4. Rosa Parks het 'n vorige inloop gehad met die busbestuurder James F. Blake.
In 1943 klim Parks in 'n bus wat James F. Blake ry en betaal haar prys aan die voorkant. Toe sy in die gang van die bus afstap om na die sitplekgedeelte aan die agterkant te gaan (in plaas van om uit die bus te kom en weer deur 'n ander deur in te gaan), dwing die bestuurder haar uit die bus en trek weg voordat sy weer kon klim. Blake het op 1 Desember met die bus gery toe Parks geklim het toe sy geweier het om haar sitplek op te gee.
Sestig jaar gelede het Rosa Parks, 'n 42-jarige swart vrou, geweier om haar sitplek oor te gee aan 'n wit passasier in 'n openbare bus in Montgomery, Alabama.
Op 1 Desember 1955 het Parks, 'n naaister en sekretaris van die Montgomery -hoofstuk van die National Association for the Advancement of Coloured People (NAACP), die bus huis toe geneem na 'n lang dag se werk.
Die wit gedeelte van die bus het gevul, sodat die bestuurder Parks gevra het om haar sitplek in die aangewese swart gedeelte van die bus op te gee om 'n wit passasier te huisves.
Toe dit na 'n paar minute se argumente duidelik word dat Parks nie sou opgee nie, het die busbestuurder die polisie gebel. Parks is gearresteer omdat dit in stryd was met Hoofstuk 6, Artikel 11, van die Montgomery City Code, wat 'n beleid van rasseskeiding op openbare busse gehandhaaf het.
Parks was nie die eerste persoon wat betrokke was by hierdie daad van burgerlike ongehoorsaamheid nie.
Vroeër daardie jaar het die 15-jarige Claudette Colvin geweier om haar sitplek op 'n Montgomery-bus prys te gee. Sy is in hegtenis geneem, maar plaaslike burgerregte -leiers was bekommerd dat sy te jonk en arm was om 'n simpatieke eiser te wees om segregasie uit te daag.
Parks-'n middelklas, gerespekteerde burgerregte-aktivis-was die ideale kandidaat.
Slegs 'n paar dae na die inhegtenisneming van Parks het aktiviste planne vir die Montgomery -busboikot aangekondig.
Die boikot, wat amptelik op 5 Desember 1955 begin het, ondersteun nie net Parks nie, maar talle ander Afro -Amerikaners wat om dieselfde rede gearresteer is.
E. D. Nixon, president van die plaaslike NAACP-hoofstuk, het 'n beroep op alle Afro-Amerikaanse burgers gedoen om die openbare busstelsel te boikot om die segregasiebeleid te protesteer. Nixon en sy ondersteuners het beloof om hulle te onthou om in Montgomery se openbare busse te ry totdat die beleid afgeskaf is.
In plaas van busse, het Afro-Amerikaners taxi's geneem wat deur swart bestuurders gery is wat hul tariewe verlaag het ter ondersteuning van die boikot, gestap, gery, privaat motors gery het, en selfs muile gery het of in perdewaens gery het om rond te kom. Afro-Amerikaanse burgers vorm 'n volle driekwart van die gewone busryers, wat veroorsaak dat die boikot 'n sterk ekonomiese impak op die openbare vervoerstelsel en op die stad Montgomery in sy geheel het.
Die boikot was 'n suksesvolle protesmiddel.
Die stad Montgomery het verskeie taktieke probeer om die pogings van boikotters te ondermyn. Hulle het regulasies ingestel vir taxi -tariewe wat swart bestuurders verhinder het om laer tariewe aan boikotters te bied. Die stad het ook motorversekeringsmaatskappye onder druk geplaas om versekering aan swart motoreienaars terug te trek of te weier, sodat hulle nie hul privaat voertuie vir vervoer kon gebruik in plaas van die bus te neem nie.
Montgomery se pogings was tevergeefs, aangesien die plaaslike swart gemeenskap, met die ondersteuning van dr. Martin Luther King, jr., Kerke - en burgers regoor die land - vasbeslote was om met die boikot voort te gaan totdat daar aan hul eis vir rasse -geïntegreerde busse voldoen is.
Die boikot het geduur vanaf 1 Desember 1955, toe Rosa Parks gearresteer is, tot 20 Desember 1956, toe Browder v. Gayle, het 'n federale uitspraak verklaar dat rasse -geskeide sitplekke in busse ongrondwetlik is, van krag geword.
Alhoewel dit meer as 'n jaar geneem het, het Rosa Parks se weiering om haar sitplek op 'n openbare bus prys te gee, ongelooflike veranderinge veroorsaak wat die burgerregte in die Verenigde State vir ewig sou beïnvloed.
Parks het die res van haar lewe bewus geword vir die swart stryd in Amerika en die burgerregtebeweging. Vir haar pogings is sy bekroon met die Presidential Medal of Freedom, die hoogste eer wat die uitvoerende gesag verleen het, en die Congressional Gold Medal, die hoogste eer wat die wetgewende tak toegeken het.
Lees Michael Hussey se 2013 vir meer inligting oor die lewe van Rosa Parks Stukkies geskiedenis post Ter ere van die "Moeder van die Burgerregtebeweging. "
En beplan u besoek aan die Nasionale Argief om soortgelyke dokumente in ons "Records of Rights " uitstalling te sien of dokumente in ons aanlyn katalogus te ondersoek.
Afskrifte van dokumente met betrekking tot arrestasies van parke en#8217s as bewysstukke in die Browder v. Gayle saak word in die National Archives in Atlanta in Morrow, Georgia, gehou.
Hoe motors gehelp het om die burgerregtebeweging aan te dryf
Die bestuurder kyk senuweeagtig in sy truspieëltjie. Die polisiemotorfietse wat hy 'n paar blokke vroeër opgemerk het, het hom beslis geloop. Hy kyk vinnig na sy snelheidsmeter, vasbeslote om elke verkeerswet te volg. Toe hy stop om 'n passasier uit sy motor te laat kom, trek die motorfietse na hom toe en dit begin: 'n beproewing wat elke dag deur Afro -Amerikaanse mense deur die polisie geteister word weens geringe oortredings. Twee gewapende polisiebeamptes het geëis dat hy uit die motor klim en hom toe gearresteer. Kort daarna het 'n patrolliemotor aangekom om hom tronk toe te neem.
Toe die polisiekruiser in die donker strate van Montgomery, Alabama, afdraai, was hy bekommerd dat die polisie hom sou slaan en hom dood kon laat. In plaas daarvan het hulle tyd geneem terwyl hulle gery het.
Dit was 1956, en Martin Luther King, Jr., was pas vir die eerste keer in hegtenis geneem.
Die redes vir die arrestasie van King ' was dat hy vermoedelik 30 myl per uur in 'n sone van 25 myl per uur gery het. Maar hy het die eintlike rede waarom hy teëgestaan ​​het, geweet: Die burgerregte -leier het sy motor gebruik om deelnemers aan die Montgomery -busboikot te help.
King was een van die honderde mense wat daardie week in 1956 aangehaal is en#8212 mense wat 'n noukeurig georkestreerde carpool -stelsel gebruik het om die geskeide busstelsel in die hoofstad van Alabama te verpletter. Motors in swart besit het gehelp om die sukses van die historiese boikot te verseker.
Sonder die motor sou die busboikot in Montgomery nie moontlik gewees het nie, sê Gretchen Sorin. Haar boek Driving While Black: African American Travel and the Road to Civil Rights vertel die omvattende verhaal van Afro -Amerikaners en motors en 'n verhaal van mobiliteit en mobilisering wat gehelp het om die burgerregtebeweging aan te wakker. 'N PBS -dokumentêr gebaseer op die boek word hierdie herfs uitgesaai.
In Ry terwyl swart, onthul die bekroonde historikus Gretchen Sorin hoe die motor die uiteindelike simbool van onafhanklikheid en moontlikheid altyd vir Afro -Amerikaners van besondere belang was, sodat swart gesinne die vele gevare wat 'n verskansde rassistiese samelewing inhou, kan ontduik en in 'n sekere mate kan geniet die vryheid van die oop pad.
Afro -Amerikaanse mobiliteit was nog altyd politieke slawehouers wat die beweging van slawe probeer beperk het, suidelike state het probeer om wette in te stel wat swart reise tydens heropbou beperk, en toe dit tot 'n einde gekom het, het openbare vervoer na vore getree as 'n bewysgrond vir die skeiding van Jim Crow. Teen die vyftigerjare het Afro -Amerikaners uit die Suide dekades van minderwaardige, maar gelyke vervoer oorgedra wat die blanke oppergesag versterk het.
Die Montgomery -busboikot was bedoel om die ongelyke strukture met die krag van die beurs uit te daag. Soos Sorin skryf, was wit Montgomery-busbestuurders bekend daarvoor dat hulle besonder kwaadwillig was, en die self aangestelde vigilante-handhawers van die vernederende segregasiestelsel het hul bes gedoen om swart passasiers aan hul vermeende minderwaardigheid te herinner.
Maar Afro -Amerikaanse betogers het 'n kragtige wapen aan hul kant gehad: motors. Motors het gehelp om die Groot Migrasie aan te wakker, en swart mense het hul mobiliteit gebruik wanneer hulle kon. Teen die vyftigerjare het Sorin gesê dat ongeveer 475,000 Afro -Amerikaanse gesinne ten minste een motor besit het, waarvan die helfte nuut gekoop is. Mense wat weens herlyning en ander diskriminerende praktyke verhinder is om hul eie huise te koop, belê eerder in heiligdomme met wiele.
" Die motor het Afro-Amerikaners vryheid van vernedering en die vermoë gegee om te gaan waar hulle wou, wanneer hulle wou gaan, " verduidelik Sorin. Onder segregasie, sê sy, het Afro -Amerikaners onder konstante frustrasie en vrees geleef. Een van die wonderlikste aspekte van 'n motor was dat u kinders veilig op die agtersitplek kon sit. U ry voorlangs, en daar was geen geleentheid vir mense om iets verskrikliks te sê nie. " Privaat motorbesit bied die teenoorgestelde van gesegregeerde busse, waar Afro -Amerikaanse passasiers gedwing word om agter te sit of met eerbied vir wit passasiers.
Teen die tyd dat Rosa Parks in Desember 1955 geweier het om haar sitplek in 'n wit gedeelte van die bus op te gee, het Afro-Amerikaanse leiers maande lank 'n stadsboikot beplan. Organiseerders het geweet dat om 'n groot busboikot te laat werk, hulle moet verseker dat ruiters wat staak, 'n manier het om te protesteer sonder om hul lewensbestaan ​​te verloor.
" Dink daaraan hoeveel gebied 'n buslyn dek, " sê Sorin. Dit is myl en myl se pad, en mense moet aan die werk kom. As mense gewoond is om busse te neem, kan nie baie van hulle werk toe loop nie. Mense moes aanhou werk, anders verloor hulle hul werk. "
Die Montgomery Improvement Association, die gemeenskapsorganisasie wat die boikot gereël het, het privaat eienaarskap van motors as 'n kragtige alternatief vir die busstelsels beskou. Net so belangrik soos hul eiselys was hul plan om die boikot aan die gang te hou. Aanvanklik het hulle voordeel getrek uit swart taxi -organiseerders wat tien sent, dieselfde tarief as die busse, betaal het vir ritte in die stad. Maar toe stadsamptenare hulle verbied om minder as 0,45 per rit te hef, het betogers van taktiek verander en 'n eie taxi -diens opgestel.
Die uitgebreide carpool het staatgemaak op 'n vloot van 15 'kerke' en#8221 " stasiewa's wat deur swart ondersteuners aan swart kerke geskenk is wat moeiliker was om in beslag te neem as motors in privaat besit, en om die 17.000 Afro -Amerikaanse busryers te bedien wat elke dag twee keer met die busse gery het . Die diens was soos 'n motorreis op steroïede en het staatgemaak op 'n kombinasie van logistieke intelligensie en improvisasie. 'N Vereniging van swart boere het goedkoop 'n veilige parkeerterrein aan die vloot gehuur, en die organiseerders het 'n versendingstelsel gereël. Toe wit versekeringsmaatskappye weier om die motors te verseker, het 'n Afro -Amerikaanse versekeringsagent in Montgomery versekering deur Lloyd 's in Londen uitgevind. Dit was geen geringe poging om hierdie vloot voertuie te bestuur nie, sê Sorin. Privaat bestuurders het ook deelgeneem, en diegene wat nie gehelp het as deel van die formele swembad nie, het ritte vir mekaar gereël en lifters opgetel.
Bestuurders het iets anders nodig gehad: geld vir gas en onderhoud. Om dit te kry, het hulle staatgemaak op skenkings en die onbetaalde arbeid van vroue in die beweging. "Vroue stap op, " sê Sorin. Vroue wat ondanks hul huishoudelike werk in wit huise gewerk het, het hul eie huise oopgemaak vir burgerregtewerkers uit die noorde, ander na en van die werk gery en hul aande en naweke gekook vir bakverkope en voedselverkope. Hulle verkoop toebroodjies, hulle verkoop hoender. Hulle het koek en tert verkoop. En hulle het geld verdien vir die beweging. ", sê Sorin, hul blanke kliënte het dikwels nie 'n idee gehad dat hul aankope die boikot help finansier het nie.
Diegene wat tydens die boikot saamry, moes waaksaam bly, veral toe W.A. Gayle, Die wit burgemeester van Montgomery, het 'n streng beleid ingestel wat die monitering van boikotvriendelike bestuurders behels vir enige werklike of verbeelde verkeersoortreding. Hy kondig selfs 'n valse skikking aan in die hoop om die boikot te verbreek.
Elke keer dat 'n Afro -Amerikaanse gesin op pad was, het hulle iets gevaarliks ​​gedoen, 'sê Sorin. Hulle het die blanke oppergesag uitgedaag. Hulle het die status quo uitgedaag. Hulle het segregasie uitgedaag. Alhoewel dit gevaarlik was, was dit ook moedig. " Boikot of geen boikot nie, maar die oënskynlik alledaagse daad om agter 'n stuur te kom, was simbolies vir swart bestuurders.
Elf maande na die boikot het die motorpaaie egter skielik tot stilstand gekom toe Montgomery hulle 'n bevel gee om te beweer dat dit 'n privaat onderneming is wat sonder 'n wettige permit werk. Die wettige besluit het King en ander organiseerders geskud, maar die maneuver was te laat vir die segregasie -eienaars. Op dieselfde dag het 'n federale hof die verbod op die stad bekragtig, het die Amerikaanse hooggeregshof die segregasie van die bus as ongrondwetlik beskou. As historian Doron Shultziner notes, the injunction could have "literally stopped the wheels of the car-pooling system and of the Montgomery bus boycott" if officials had realized they could use it earlier.