Joan Miller - Geskiedenis Podcasts - 2021
Joan Miller is gebore in 1918. Nadat sy op 16 haar koshuis verlaat het, vind sy werk in 'n teewinkel in Andover. Dit is gevolg deur die pos van 'n kantoormeisie by Elizabeth Arden. Later is sy bevorder tot die advertensie -afdeling.
Net voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het Miller by MI5 aangesluit. Eers werk sy onder Lord Cottenham, wat aan die hoof was van MI5 se vervoergedeelte. Dit het egter nie lank geduur voordat sy gewerf is deur Maxwell Knight, die hoof van B5b, 'n eenheid wat die monitering van politieke ondergrawing uitgevoer het nie. Knight het verduidelik dat hy wou hê dat sy op die Right Club moes spioeneer. Hierdie geheime samelewing was 'n poging om al die verskillende regse groepe in Brittanje te verenig. Of in die leier se woorde van 'koördinering van die werk van al die patriotiese samelewings'.
In sy outobiografie, Die naamlose oorlog (1955), het Archibald Ramsay, die stigter van die Right Club, aangevoer: "Die hoofdoel van die Right Club was om die bedrywighede van die georganiseerde jodedom teen te staan ​​en bloot te stel, in die lig van die bewyse wat in 1938 in my besit was. Ons Die eerste doel was om die konserwatiewe party van die Joodse invloed te verwyder, en die karakter van ons lidmaatskap en vergaderings was streng in ooreenstemming met hierdie doelwit. "
Teen 1940 het Miller een van die belangrikste figure in die Right Club geword. Maxwell Knight het Miller gevra om Anna Wolkoff, wat vermoedelik 'n Duitse spioen was, fyn dop te hou. Wolkoff het die Russian Tea Room in South Kensington bestuur, en dit het uiteindelik die belangrikste ontmoetingsplek geword vir lede van die Right Club.
In Februarie 1940 ontmoet Anna Wolkoff Tyler Kent, 'n siferklerk van die Amerikaanse ambassade. Hy word gou 'n gereelde besoeker aan die Russiese teekamer, waar hy ander lede van die Right Club ontmoet, waaronder die leier, Archibald Ramsay. Wolkoff, Kent en Ramsay het oor politiek gepraat en was dit eens dat hulle almal dieselfde sienings oor die politiek het.
Kent was bekommerd dat die Amerikaanse regering wou hê dat die Verenigde State by die oorlog teen Duitsland sou aansluit. Hy het gesê dat hy bewyse hiervan het, aangesien hy afskrifte gemaak het van die korrespondensie tussen president Franklin D. Roosevelt en Winston Churchill. Kent nooi Wolkoff en Ramsay terug na sy woonstel om na hierdie dokumente te kyk. Dit het geheime versekering ingesluit dat die Verenigde State Frankryk sou ondersteun as dit deur die Duitse leër binnegeval word. Kent het later aangevoer dat hy hierdie dokumente aan Ramsay gewys het in die hoop dat hy hierdie inligting sou deurgee aan Amerikaanse politici wat vyandig teenoor Roosevelt was.
Op 13 April 1940 gaan Anna Wolkoff na Kent se woonstel en maak afskrifte van sommige van hierdie dokumente. Joan Miller en Marjorie Amor sou later getuig dat hierdie dokumente dan aan Duco del Monte, assistent -seevaardiger by die Italiaanse ambassade, deurgegee is. Kort daarna het MI8, die draadlose onderskepdiens, boodskappe tussen Rome en Berlyn opgetel wat daarop dui dat admiraal Wilhelm Canaris, hoof van die Duitse militêre intelligensie (Abwehr), nou kopieë van die Roosevelt-Churchill-korrespondensie gehad het
Kort daarna het Wolkoff Miller gevra of sy haar kontakte by die Italiaanse ambassade sou gebruik om 'n gekodeerde brief aan William Joyce (Lord Haw-Haw) in Duitsland te stuur. Die brief bevat inligting wat hy in sy uitsendings op Radio Hamburg kan gebruik. Voordat Miller die brief aan haar kontakte oorgedra het, het Miller dit aan Maxwell Knight gewys.
Op 18 Mei het Knight vir Guy Liddell vertel van die spyskring van die Right Club. Liddell het onmiddellik 'n ontmoeting gehad met Joseph Kennedy, die Amerikaanse ambassadeur in Londen. Kennedy het ingestem om afstand te doen van Kent se diplomatieke immuniteit en op 20 Mei 1940 het die spesiale tak op sy woonstel toegeslaan. Binne vind hulle die afskrifte van 1 929 geklassifiseerde dokumente, waaronder geheime korrespondensie tussen Franklin D. Kent. Hierdie boek het besonderhede van die ondersteuners van die Right Club en is aan Kent gegee om dit veilig te bewaar.
Anna Wolkoff en Tyler Kent is gearresteer en aangekla ingevolge die Wet op Amptelike Geheime. Die verhoor het in die geheim plaasgevind en op 7 November 1940 is Wolkoff tot tien jaar gevonnis. Kent, omdat hy 'n Amerikaanse burger was, is minder hard behandel en slegs sewe jaar ontvang. Na bewering het Wolkoff gesweer dat sy wraak sou neem deur Miller te vermoor.
Miller het ook gewerk in 'n spesiale afdeling van die poskantoor wat opgestel is om briewe te lees wat deur vermeende ondermyners gestuur word. Miller en 'n ander agent, Guy Poston, het die taak gekry om by die huis in te breek van Rajani Palme Dutt, 'n leidende lid van die Kommunistiese Party in Brittanje. Maxwell Knight was geïnteresseerd in 'n geslote boks wat hy onder sy bed gehou het. Toe hulle die boks oopmaak, ontdek hulle dat dit slegs dokumente bevat oor sy troue.
Na die skuldigbevinding van Anna Wolkoff en Tyler Kent, het Miller by Maxwell Knight begin woon. Sy besef egter gou dat sy as 'n dekking vir Knight se homoseksualiteit gebruik word. Sy verlaat Knight en trou in Junie 1943 met Tom Kinlock Jones.
Miller is nou oorgeplaas na die Political Intelligence Department (PID). Dit behels die lees en verspreiding van hoogs geheime kabels. Terwyl sy in hierdie pos 'n spioen geïdentifiseer het wat die inhoud van sommige van hierdie kabels aan die Sowjetunie oorgedra het. Sy is later oorgeplaas na 'n eenheid wat die inhoud van koerante wat in Duitsland versprei word, beheer.
Joan Miller is in Junie 1984 oorlede. Ten spyte van pogings deur MI5 het Miller se dogter daarin geslaag om haar ma se outobiografie te kry, One Girl's War: Personal Exploits in die mees geheime stasie van MI5, gepubliseer in Ierland in 1986.
Op 'n oggend kom Bill Younger ... in my sel met 'n boodskap van Maxwell Knight, hoof van B5 (b). Ek is genooi vir middagete in die personeelkantien met hierdie gesiene MI5 -offisier wat, soos dit blyk, al 'n geruime tyd op my gerig was. Ek was natuurlik geïntrigeerd en gevlei. Ek ken Maxwell Knight deur sig en reputasie; Ek was bewus daarvan dat hy B5 (b) bestuur het met nie meer as drie of vier saakbeamptes en 'n sekretaris nie, dat hy bekend was as 'M' of 'Max', dat hy 'n paar boeiende eksentrisiteite ontwikkel het, soos om lang handgemaakte sigarette te rook. van 'n klein tabakwinkel in Sloanestraat. Hy was taamlik lank en slank, met 'n Wellingtonse neus waarna hy 'my ledemaat' verwys het, altyd geklee in stylvol, lomp tweeds, en hy het 'n opvallende figuur oor die plek gemaak. Ek was onmiddellik bewus van my geluk en was terselfdertyd vasbeslote om dit nie in my kop te laat beland nie. Ek het die uitnodiging van die middagete egter met dank aanvaar.
Teen twaalfuur gaan ek die kantine binne en sien Maxwell Knight by 'n tafel vir twee in die kamer. Hy staan ​​op as ek nader kom; nog voordat hy praat, was ek bewus van die sjarme van hierdie glimlaggende man - die sjarme van 'n seldsame en formidabele orde. Sy stem, wat ek hipnoties gevind het, bevestig die indruk. Aan die einde van die eerste etensessie was ek betower. M. moes destyds ongeveer twee keer my ouderdom gewees het; ek dink dit is moontlik dat ek onbewustelik op soek was na 'n 'vaderfiguur' - my eie, 'n vriendelike, taamlik swak man wat graag wou dobbel, het nie juis as ouer opgedaag nie - maar daar was baie meer as dit aan my gevoel vir M, selfs in hierdie vroeë stadium.
The Right Club, wat sekere ooreenkomste met die organisasie van admiraal sir Barry Domvile gehad het, die Link is in 1938 gestig deur kaptein Archibald Maule Ramsay, lid van die Unionist vir Peebles sedert 1931. in die ideaal van 'n Anglo-Duitse genootskap, sowel as die koestering van sterk antisemitiese gevoelens. Kaptein Ramsay was 'n vriend van sir Oswald Mosley. The Ramsays het 'n huis op Onslow Square gehad, maar die klub het gewoonlik sy vergaderings gehou in 'n woonstel bo 'n klein restaurant in South Kensington. Hierdie restaurant was die Russiese teekamers.
Vroeg in 1940 besluit M (Maxwell Knight) dat ek gereed was om die taak wat hy my opgelê het, voort te sit. Ek het reeds FRS Aims (Marjorie Hackie) ontmoet, een van die ander agente wat by die onderneming betrokke was ('n Casey middeljarige dame wat my altyd aan juffrou Maple sal herinner), en daar is gereël dat sy my saamneem na die tee- koop ek een aand 'n ander seun aan wat by die RJR diens doen. Die restaurant was op die hoek van Herringbone Gardens, reg oorkant South Kensington -metrostasie. Dit was die eienaar en bestuur van 'n emigrante Wit Russiese admiraal en sy vrou en dogter. Hierdie mense, wie se naam Wolkoff was, is onteien as gevolg van die Bolsjewistiese revolusie - admiraal Wolkoff was destyds die tsaar se marine -attaché in Londen - en het verstaanbaar 'n vurige anti -kommunistiese lyn geneem, veral Anna, die dogter, het gekom om die beleid van Nazi -Duitsland te eerbiedig. Van die begin af was sy een van die voorste aktiviste van die Right Club.
Joan Miller was 'n aantreklike jong sekretaresse wat by Elizabeth Arden by MI5 aangesluit het. Na 'n kort tydjie by Transport in Wormwood Scrubs, het sy na die Dolphin Square oorgeplaas. Die eerste taak wat Knight haar opgelê het, was om vriende te word met Krishna Menon, die Indiese nasionalis, maar dit was nie 'n sukses nie. Haar tweede operasie, wat die infiltrasie van die Right Club behels, was so 'n sukses dat dit een van die min operasies van Knight geword het om oorlogstyd publisiteit te kry, alhoewel Joan Miller altyd buite MI5 'Miss X' genoem moes word.
In die middel van Mei 1940 het die infiltrasie van Joan Miller by die Right Club 'n onverwagte dividend betaal. Haar oorspronklike taak was om Ramsay se aktiwiteite saam met 'n ander MI5 -agent, mevrou Amos, te monitor en 'n volledige lys van lede op te stel sodat MI5 die hele groep kon opneem, eerder as om dit stukkend aan te val. Sy is heeltemal aanvaar en vertrou deur juffrou Wolkoff, wat op 'n stadium te kenne gegee het dat enige inligting wat Joan Miller uit haar 'vaal indieningstaak by die oorlogskantoor' kan verwyder, goed ontvang sal word. Die implikasie was dat juffrou Wolkoff meer as 'n politieke agitator was.
Teen 1940 (toe) gaan dit sleg met Engeland. Frankryk het geval; Mussolini het Italië in die oorlog gebring; die Luftwaffe het sy oppergesag in die lug gevestig. As gevolg hiervan word die Right Club toenemend onseker oor die uiting van sy standpunte. Met 'n Duitse inval wat op enige oomblik verwag word, het diegene wat die bewerings van Duitsland altyd ondersteun het, geglo dat hulle in 'n sterk posisie was. Die samelewing was besig met die opstel van 'n lys van prominente teenstanders vir die as -saak: as u naam op hierdie lys sou kom, kan u verwag dat u van 'n lamppaal opgetrek sou word as die land in Duitse hande was. Ek is geraadpleeg, onthou ek, oor die vraag wie as 'n geskikte kandidaat vir lynch geklassifiseer sou word. Ek dink nie ek het 'n baie verstandige voorstel gemaak nie, maar hulle het my steeds aangehou om die hardnekkigste anti-Nazi's te noem wat ek teëgekom het. Hulle was vasbeslote dat 'n voorbeeld van hierdie mense gemaak moet word om die res van die land 'n voorsmakie te gee van die sterk maatreëls wat hulle kan verwag.
Na baie rondbeweeg by die departement van politieke intelligensie (PID) beland ek uiteindelik in 'n uitstekende werk daar - help om die inhoud te bepaal van 'n koerant wat ons beplan het vir verspreiding in Duitsland nadat die oorwinning behaal is. Dit was bedoel om 'n beroep op die gewone leser te vind en is nie heeltemal as 'n instrument van propaganda beskou nie, alhoewel dit tot 'n mate daarin gekom het. Dit was deel van my werk om elke oggend baie vroeg by die kantoor in te gaan en die dagblaaie deur te lees en 'n groot rooi kruisie te plaas teen elke nuusberig wat ek as interessant beskou en om 'n behoorlike indruk te kry die gedagtes van 'n Duitse leser.
Elke oggend om tienuur het ek by die redakteurs of adjunk -redakteurs van al die Engelse dagblaaie aangesluit wat om 'n konferensietafel bymekaargekom het in een van die groot kantore om die vraag te bespreek wat moet toegelaat word en wat gesensor moet word. Elke redakteur het vermoedelik sy eie koerant en een of twee van die ander gelees, maar ek was die enigste persoon wat die lot bestudeer het. Hulle was almal baie beleefd teenoor my en het aandagtig geluister terwyl ek my redes verduidelik het waarom ek sekere verslae moes kies en twyfel oor ander. Hulle het natuurlik almal hul eie idees, en daaroor is daar vrylik om die tafel gedebatteer. Ek is nooit daarvan bewus dat ek die enigste vrou is nie, en my opinies is ernstig opgeneem; maar ek was bewus van my eie beperkings onder al hierdie belangrike perse en ek was versigtig om nie my nek uit te steek nie. Ek het eintlik baie geleer uit al die lees van koerante; Dit was veral insiggewend om die verskillende style en verskillende metodes om dieselfde voorval aan te meld, waar te neem. (Sommige berigte, dit was duidelik, was baie meer akkuraat as ander.) Die Manchester Guardian was byvoorbeeld eenvoudig en eenvoudig, nie te wyte aan ligsinnigheid of skinderpraatjies nie.
Een meisiesoorlog geen bedreiging vir die nasionale veiligheid inhou nie; as ander boeke dit doen, en as die regering daarteen wil optree, is dit hul saak, nie ons s'n nie. Die inhoud van Een meisiesoorlog het slegs te doen met gebeure wat meer as veertig jaar gelede plaasgevind het, en ons glo dat dit in ag geneem moet word vir wat dit is, nie vir wat ander boeke kan wees nie.
Die regering se poging om te onderdruk Een meisiesoorlog is deel van 'n groter projek om inligting oor die werking van die intelligensiedienste van die Britse publiek te bewaar en sodoende 'n openbare debat oor die aangeleentheid onmoontlik te maak. In die sestiger- en sewentigerjare het die meeste lande van die Westerse wêreld geleidelik openbare toegang tot inligting geliberaliseer; in die tagtigerjare het Margaret Thatcher se regerings probeer om die neiging om te keer. Daar is algemene ideologiese redes hiervoor, en daar is spesifieke redes.
Tussen 1974 en 1976 het 'n koalisie van regse konserwatiewe politici en elemente van die gewapende magte en van die intelligensiedienste in die geheim gewerk om die verkose Arbeidsregering onder leiding van Harold Wilson te ondermyn. Daar word nie gesuggereer dat hierdie koalisie verantwoordelik was vir die afsterwe van die Wilson -regering en die instelling van Margaret Thatcher as premier nie. Maar die hele idee van so 'n geheime aktiwiteit waarby staatsveiligheidsdienste betrokke is by die pogings om die verkose regering te ondermyn, is so skerp teen die algemene opvatting van die Britse demokratiese tradisie dat dit nie verbasend is as die Thatcher -regering vasbeslote is om te verseker dat die volledige verhaal nooit vertel word nie .
b. 1929, Arp, Texas, VSA, d. 7 November 2004, Granbury, Texas, VSA. Miller was 'n gegradueerde aan die Texas Woman's University in 1949, in die vroeë vyftigerjare, na New York om haar studies aan die Columbia College te volg. …
Kunstenaarsbiografie deur AllMusic
b. 1929, Arp, Texas, VSA, d. 7 November 2004, Granbury, Texas, VSA. Miller was 'n gegradueerde van die Texas Woman's University in 1949, in die vroeë vyftigerjare, na New York om haar studies aan die Columbia College te volg. Teen hierdie tyd het sy egter in 'n paar jaar in klubs begin sing, en deur die hoofagent Joe Glaser behartig, het sy 'n volledige skedule gehad wat insluit optrede in somer-aandelemaatskappye, opnames van opnames vir advertensies, sowel as sing op uitgebreide toere deur hotelle. In die daaropvolgende dekade werk sy in revues, speel op Broadway, insluitend Carnaval uit 1968 en produksies van Pal Joey en Oh, Captain! In die vroeë 70's het sy in Never Too Late getoer en in 1974 saam met Gisele MacKenzie gespeel in 'n produksie van Gypsy wat in Fort Worth, Texas, opgevoer is. Dit is toe dat sy besluit het om haar in haar tuisstaat te vestig en in Granbury te gaan woon. 'N Paar jaar lank tree sy jaarliks ​​op in die Granbury Opera House, Texas, waarvan sy 'n stigter was. Haar verbintenis met die operahuis was beduidend en plaaslik was sy sedert 1974 meer as 20 jaar lank die leidende rol, en was aktief agter die skerms in promosie en fondsinsameling, sowel as die rolverdeling, vervaardiging en regie. Tydens haar tyd daar was Miller verantwoordelik vir die opvoer van tot 'n dosyn verskillende produksies, insluitend 'n konsert of revue waarin sy sou speel. In 1990 verheug sy die gehoor met haar produksie, Jo Ann Miller: Reflections On A Miss-Spent Youth. Na 'n beroerte vroeg in 2001, verhuis sy na 'n ouetehuis.
Die blog van Luxegen Genealogy and Family History bied die familiegeskiedenisverhale van Joan Miller aan. Bekyk alle plasings deur © Joan Miller - Luxegen Genealogy.
Welkom by Joan Miller se Luxegen -genealogieblog Genealogiese belange: Genetiese genealogie. Doen navorsing oor KERR in Kanada, Ierland en Skotland. IRVINE in Kanada en Ierland MILLER in New Brunswick, HENDERSON in Kanada en Ierland WILSON in Skotland AUMACK in die VSA, Kanada en Europa MOSS, HARTSELL en PUTERBAUGH in die VSA. en meer!
Genealogiese verbindings? Stuur 'n nota met behulp van die kontakvorm of deur op 'n plasing kommentaar te lewer.
U kan ook met my skakel op Twitter @luxegen. Maak seker dat u inteken op ons RSS -feed. Geniet jou besoek!
Die meeste van die $ 80 000 wat nodig is om die reis te finansier, kom uit die verkoop van 15 000 T-hemde met 'n slagspreuk wat aandag trek: A VROU & RsquoS PLACE IS TOP. Vir sommige ondersteuners weerspieël die hemde 'n opkomende tydsgees, waarin dit gelyk het of sterk vroue die hoogste plekke in die berge en die samelewing kan bereik, vir ander, die geïmpliseerde seksuele humor was onweerstaanbaar.
BLUM: As ek saam met ouens op ekspedisies was, het hulle dikwels kantore en sekretaresses gehad. Ons het die geldinsameling alleen gedoen, saam met almal wat opgedaag het
en vrywillig aangebied. Ons het hierdie huis op Indian Rock Road in Berkeley gehad met 'n trailer van Christy & rsquos in die voortuin. Dit was sentraal in die T-hemp.
TEWS: Ek het deeltyds gewerk in ou huise in San Francisco. Die res van die tyd het ek T-hemde verkoop. Ek het oor die hele land na hierdie beurse gegaan. Ons het die hemde met die opskrif A WOMAN & rsquoS PLACE IS TOP, en dan het ons hemde wat net ANNAPURNA gesê het, omdat sommige lede van die ekspedisie verleë was deur die dubbele entender. Mense het hul eie persoonlike redes waarom hulle een van die T-hemde wou hê. Hierdie groot manne het geloop en my op en af ​​gekyk en gesê: & ldquo Ja, skat, ek wil een daarvan hê. & Rdquo
WIT HUIS: Ek het destyds nie daarvan gehou om die T-hemp te dra nie. By die geldinsamelingspartytjies kry u vreemde ouens wat seksuele insetsels op die logo sou probeer plaas. En ek was nie gemaklik om hulle te probeer afweer nie.
TAYLOR: As ek aan die slagspreuk dink, dink ek aan hierdie uitbundige en mdasha -latente stem wat skielik van die bergtoppe af geskree word: 'n vrou & rsquos -plek is bo -op, en ons sal die top van hierdie berg bereik! & Rdquo
(van links) Mingma Tshering Sherpa, Chewang Rinjing Sherpa en Irene Miller (Foto: Arlene Blum)
Teen Augustus 1978 het slegs agt klimmers bo -op Annapurna gestaan. Nege klimmers het omgekom terwyl hulle geklim het. En daar was nog net drie gevestigde roetes na die top. Uiteindelik vestig Blum hom op die onbekende Hollandse Rib aan die noordekant, amper 'n jaar tevore, in Oktober 1977, deur 11 Nederlandse klimmers en nege Sherpa-personeel. Die Nederlandse spanleier Xander Verrijn-Stuart sou later die roete in die American Alpine Journal as 'n & ldquosafe & rdquo -alternatief vir ander, meer gevaarliker maniere aan die kant van die berg. Blum en haar span sou binnekort anders uitvind.
BLUM: Annapurna was die eerste hoogtepunt van 8 000 meter. Dit was een van die laer. Ek het nie 'n idee hoe gevaarlik dit was nie: dit het nie genoeg geskiedenis nie. Ons verkenning was in Desember 1977, toe alles vasgevries was. As ek besef hoe erg die sneeustortings was op ander tye van die jaar, dink ek graag dat ons nie daarheen sou gegaan het nie.
LHAKPA NORBU SHERPA (21-jarige personeellid op die eerste styging van 1977 van die Nederlandse Rib, wat later by Blum & rsquos-ekspedisie aangesluit het): Die lawines was natuurlik baie eng, en die risiko's het ons gedwing om langs 'n rant te klim wat ook gevaarlik was, aangesien dit winderig word.
MICHAEL KENNEDY (voormalige hoofredakteur van Alpinis, wat in 2000 saam met Neil Beidleman, Veikka Gustafsson en Ed Viesturs die Nederlandse ribbes probeer het): Die skaal van Annapurna & rsquos -noordkant is iets wat baie moeilik is om jou kop om te draai totdat jy eintlik daar was. U moet 'n redelik selfversekerde ysklimmer wees vir die Nederlandse rib. Maar eintlik is die skrikwekkende ding net hoe groot die gesig is. Dit is die soort terrein dat as u val en u op harde sneeu val, u 'n lang rit gaan maak.
Die span klim op die golwende kuif van die Nederlandse Rib en staar sagte, onstabiele sneeu en groot kroonlyste in die gesig. (Foto: Arlene Blum)
Teen die middel van die sewentigerjare het alpiene klimme en klein groepies vinnig en lig beweeg sonder aanvullende suurstof, ondersteuningspersoneel op groot hoogte, of vaste toue en mdash het net begin versprei op pieke van 8 000 meter. Blum het besluit om 'n meer tradisionele beleidsbenadering, wat van 'n span vereis het om groot hoeveelhede kos, brandstof en toerusting na 'n reeks kampe te haal.
Die besluit het beteken dat die span vroeë konflikte ondervind het oor die praktiese toepassing van hul ideale: Wat beteken dit dat hulle hul ekspedisie baseer op taktiek wat mans in die 1920's uit die weermag ingevoer het? Vir klimmers van alle geslagte wek die teenkultuurbeweging van die sewentigerjare weerstand teen ouer tradisies van vloek en skugterheid teenoor 'n enkele outoritêre leier. Blum was bewus daarvan dat die samehorigheid van die span noodsaaklik sou wees en het gereël dat die groep met 'n sielkundige, Karin Carrington, vergader. Op 'n sessie het klimmer Joan Firey gesê dat sy nie die vermoë van Blum & rsquos vertrou het om te lei nie. Ander het gesê dat hulle hoop dat sy 'n besluitnemende leier sou wees, maar ook een wat volgens 'n inklusiewe, konsensusgebaseerde model werk.
BLUM: Daar is baie individualisme by klimmers. Ek het gedink dat vroue minder sou hê, maar almal wat 'n berg soos Annapurna wil klim, het baie persoonlike dryfkrag.
TEWS: Daar was verhale oor mans op ekspedisies wat in hul lewens nooit weer met mekaar gepraat het nie. En dit was een ding wat ons regtig wou vermy.
BLUM: Die behoud van ons vriendskappe was net so belangrik as om die berg te klim.
KARIN CARRINGTON (span sielkundige): Daar is baie worstel, wat is 'n alternatiewe manier van leierskap wat put uit die sterkpunte van vroue om meer saam te werk en terselfdertyd die veiligheid van 'n beslissende stem bied, en in hierdie geval kan Arlene & rsquos & mdash die oproepe maak in uiterste omstandighede? Hoe word Annapurna 'n vroulike plek en nie net 'n replika van ekspedisies wat in die verlede al manlik was nie?
TAYLOR: Sommige van ons wou heeltemal onafhanklik wees van mans en die leierskapstyle van mans. Maar daar was nie veel dokumentasie waarop ons kon terugval nie. Die ekspedisie -formaat is deur mans ontwerp.
RUSMORE: As die klimklim so was dat alpiene styl in 1978 die norm was, sou dit 'n ander klim gewees het. Maar Arlene wou seker wees dat ons suksesvol was. Ons het destyds reeds die norme van bergklim oortree. Miskien was dit nie 'n goeie idee om alles aan te pak nie.
TAYLOR: Vir sommige van ons was die poging om dinge na die oppervlak te bring en te verwerk soos nodig. Ander het dit gehaat. Arlene het desperaat probeer om die deur oop te hou vir 'n demokratiese, inklusiewe proses.
Die behoud van ons vriendskappe was net so belangrik as om die berg te klim.
Soos baie leiers van ekspedisies van 8 000 meter, het Blum ook besluit om Sherpa-personeel aan te stel in die oortuiging dat hul hulp die veiligheidsmarge sou verhoog. Deur dit te doen, het sy egter geweet dat sy kritiek kan opdoen dat haar span op hulp van mans staatmaak. Destyds was daar baie min Sherpa -vroue met bergklim -ervaring op hoë vlak. Blum het gehoop om vroulike lae en skaamte draers in diens te neem en hulle op te lei om te klim, maar sy was teleurgesteld toe sy verneem dat die sirdar in plaas daarvan twee vroue gekies het en mdashPasang Yangin Sherpa en Ang Dai Sherpa en mdashto was kombuisassistente.
Onder die Sherpa -mans wat uiteindelik vir die ekspedisie van Blum en rsquos Annapurna gewerk het, het sommige die teenwoordigheid van Sherpa -vroue verwelkom. Ander voel onrustig daaroor, bekommerd dat die vroue die manlike personeel op die berg kan vervang. Uiteindelik het Blum opgehou om die Sherpa-vroue op hoogte te leer klim, en hulle vroeg huis toe gestuur. Pasang Yangin en Ang Dai is kwaad oor die verlies aan werk.
BLUM: Ek het gehou van die idee om Nepalese vroue as spanlede te hê en dat ons Sherpa's vroue moet wees. Die Sherpa -unie wou dit egter glad nie hê nie. Daar is vroue gehuur, maar hulle is regtig aangestel om dinge soos wasgoed en skottelgoed te doen, nie om te klim nie. Nou is daar natuurlik Nepalese vroue en rsquos -ekspedisies. Maar die idee was waarskynlik sy tyd voor Nepal in die middel van die sewentigerjare.
WIT HUIS: Die Sherpa -vroue is in 'n moeilike posisie geplaas, omdat hulle gekies is om uit te blink, maar hulle het nog nie die agtergrond gehad nie, die klimvermoë. Arlene wou hê dat hulle anders moes wees en dat mdashor anders sou presteer as wat hulle kon. Ek dink sy was oor die algemeen goed daaroor om Sherpa -lede van die span te probeer oorweeg, hoewel dit altyd anders is as iemand betaal word.
LOPSANG TSHERING SHERPA (38-jarige sirdar): Ek was bly om die pos van sirdar aangebied te word, maar my geluk het niks te doen gehad met die feit dat dit 'n vroue- en rsquos -ekspedisie was nie. Dit was 'n geleentheid om geld te verdien. Ek het geweet dat vroue wat in die Himalajas kom klim het, opgeleide klimmers was. Daar was ook sneeu en ys waar hulle vandaan kom.
CHEWANG RINJING SHERPA (32-jarige personeel op groot hoogte): Toe ek na die buitelandse vroue kyk, het ek nie selfversekerd gevoel nie. Ek het vir Mike Cheney [Blum & rsquos Kathmandu-gebaseerde ekspedisie-uitrusting] gesê dat ek nie seker was dat hulle die basiskamp sou haal nie. Hy het kwaad geword. & ldquo Sou hulle al die pad gekom het as hulle kon berge klim? & rdquo het hy gesê. Ek het daarna stilgebly.
MINGMA TSHERING SHERPA (24-jarige personeel op groot hoogte): Ek het altyd gedink aan die risiko's om na 'n berg te gaan. Of die ekspedisie anders sou wees en of die klimmers na die top sou kon kom; ek het nog nooit tevore aan hierdie dinge gedink nie. Hulle was 'n groep bergklimmers, so eenvoudig soos dit.
Portiers op die tien dae lange trek van Pokhara na die basiskamp (Foto: Arlene Blum)
Joan Miller se stryd teen kanker
Soos u almal weet, is my ma (en skepper/instandhouer van hierdie blog) oorlede na 'n lang stryd met kanker.
Ek het die volledige teks uit haar doodsberig hieronder aangeheg. As u 'n gasteboek vir Joan wil onderteken, kan u die doodsberig van die koerante hier vind: http://www.legacy.com/obituaries/calgaryherald/obituary.aspx?n=barbara-miller&amppid=162245982&ampfhid=5928
Ek sal aanhou om hierdie blog te bestuur en in stand te hou solank ek kan. Dankie aan almal vir hul vriendelike woorde en gedagtes.
Barbara "Joan" Miller (geb. Kerr) is op 4 Januarie 2013 vreedsaam oorlede in Calgary omring deur haar gesin ná 'n moedige reis met maagkanker. Gebore op 7 Maart 1953 in Watrous, Saskatchewan. Vooruitgegaan deur haar grootouers William (Bill) Irvine en Isabel (Woodland) Irvine en Homer en Elizabeth (Wilson) Kerr, vader Edward John Kerr in 1983. Joan word oorleef deur haar ma Elizabeth (Betty) I Kerr (Irvine) van Calgary, deur haar beste vriend en liefdevolle eggenoot van 37 jaar, Reg W Miller, seun Kevin Miller (Dorlisa Lam) van Calgary, dogter Heather Miller van Calgary, broers en susters, William (Bill) Kerr (Pam en dogter Yasmine) van Calgary, Ellen (Kerr) McClughan (Neil en seun Scott) van Regina, skoonma Yvonne E. Miller (gebore Aumack) van Trail, BC, swaer Gordon Miller (Kathy Hudspith en dogters Jessica en Kariann) van Victoria, BC, swaer Hugh Miller (Gail Gabana en kinders Andrea, Nicholas en Joseph) van Trail, BC, asook talle tantes, ooms en neefs.
Joan het grootgeword op die PFRA -weiding in Hatfield naby Nokomis, Saskatchewan. Joan, die oudste van drie kinders, het in 'n eenkamer -skool in Hatfield begin skoolgaan en daarna graad 12 in Nokomis voltooi. Kinderaktiwiteite het meisiesgidse ingesluit, swemlesse, hulp met 'afronding' en die vele besoeke van neefs. Joan het haar opleiding in die naskoolse opleiding in Saskatoon voortgesit en haar diploma in biologiese wetenskappe verwerf. Joan het kortliks by SaskTel gewerk vir 'n somerposisie waar sy 'n sielsgenoot ontmoet het. Sy trou op 5 Julie 1975 met Reg in die Nokomis United Church en hulle woon in Calgary waar hul twee kinders, Kevin en Heather, gebore is.
Joan het 34 jaar aan die Universiteit van Calgary gewerk as tegnoloog en laboratoriumbestuurder en mediese navorsingslaboratoriums, met pensioen in die herfs van 2009. Joan was 'n genetiese genealoog wat DNA -tegnologie en sosiale media gebruik het om tradisionele genealogiese navorsing aan te vul. Dit sluit die Y-DNA-projekadministrateur en -koördineerder van die Alberta Family Histories Society (AFHS) se DNA Special Interest Group in. Sy was lid van die Genealogical Speakers Guild, die International Society of Genetic Genealogists en verskeie ander genealogiese verenigings. Joan skryf 'n gereelde rubriek vir die Alberta Family History Society en dien in die komitee vir openbare betrekkinge. Sy het ook die Luxegen Genealogy Blog geskep wat in die Top 40 Blogs van 2011 in Family Tree Magazine genoem is. Sy was 'n amptelike blogger vir Rootstech 2011. Joan het die genealogie -gen geërf van haar ouma Isabel Irvine, 'n familiehistorikus en 'n groot storieverteller. . Haar oupa Bill Irvine het 60 jaar lank 'n dagboek gehou! Dit was onvermydelik dat een van die kleinkinders sou belangstel om hul genealogiese wortels na te streef, en dit was Joan. Joan was ook baie aktief met vrywilligerswerk in Toastmaster International, waar sy deur die verskillende vlakke gewerk het wat haar Distinguished Toastmaster Designation in Januarie 2012 ontvang het. Joan was mal oor die diversiteit van kulture en het haar lewe verryk deur reise na baie lande. Joan het 'n aktiewe lewe gevul met aktiwiteite soos sokker, ski, qigong en stap. Sy sal gemis word deur almal wie se lewens sy aangeraak het. Die familie bedank die personeel by Tom Baker Cancer Center baie. Hulle wil ook erkenning gee aan die ongelooflike sorg en deernis wat hulle tydens haar heengaan betoon het. Ten slotte bedank hulle dr. Easaw, dr. Wiens en Colleen Cathbert vir al hul sorg en moeite op hierdie reis. In plaas van blomme kan skenkings gemaak word aan die Kiva – Genealogist for Families -projek en bemagtig mense regoor die wêreld op http://www.kiva.org/team/ genealoë.
Filmtrailer – Die vroue (1939)
Die teenoorgestelde geslag (1956)
Die voormalige radiosangeres Kay Hilliard (June Allyson) verneem by haar skindervriende dat haar man 'n verhouding het met die koormeisie Crystal Allen (Joan Collins). Verwoes breek sy af en gaan na Reno om 'n egskeiding aan te teken. Toe sy hoor dat goudgrawe Crystal hom ongelukkig maak, besluit Kay egter om haar man terug te kry.
Invisibilia se Lulu Miller vertel die verhaal van Martin Pistorius, wie se lyk stadig begin toemaak het toe hy 12 jaar oud was. For years, he was locked in his own body with nothing but his thoughts.
Copyright © 2015 NPR. Alle regte voorbehou. Besoek ons ​​webwerf se gebruiksvoorwaardes en toestemmingsbladsye op www.npr.org vir meer inligting.
Following various staff postings ashore, Miller was assigned to the then-building Fletcher-class destroyer Strong. By February 1943 the ship was supporting American operations in the Solomon Islands. Just after midnight on July 5, while bombarding New Georgia in advance of amphibious landings, Strong was struck by a torpedo launched blindly by a Japanese destroyer 11 miles away. Soon after the destroyer USS Chevalier took off most of its crew, Strong in die helfte gebreek.