Hardware Helper Library for C# - CodeProject 11,398,014 members (61,743 online)
Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 20-Apr-15 20:33Refresh1 10,251,996 members (60,282 online) Sign in
gridview delete.Dharanesh B.R8-Jun-12 18:25 Last Visit: 31-Dec-99 18:00 Last Update: 7-Dec-13 22:38Refresh1 Discount Tasmar Canada Pharmacy | Buy Tasmar Canadian Pharmacies Online | Order Tasmar
Want to Order Tasmar from a Canada Pharmacy
Find a reputable provider to help you buy Tasmar online?
Click here for Price Quote on Tasmar
Click here to Get A Price Quote for Tasmar BD Diesel Up-Pipe And Manifold Kit | 1041481 | Thoroughbred Diesel
HomeShop by DepartmentPerformanceEngine PartsExhaust ManifoldsBD Diesel Up-Pipe and Manifold Kit - 08-10 Ford Powerstroke - 1041481
Thoroughbred Sku #: BDD1041481
Manufacturer Sku #: 1041481
Product Name: BD Diesel Up-Pipe and Manifold Kit
Manufacture Part #: 1041481
Thoroughbred Diesel Part #: BDD1041481 PressReader - Kuier: 2015-01-28 - Swaar­kry tot sjef
Swaar­kry tot sjef
Dit was so am­per of sy het dit nie deur die don­ker dae en ve­le strui­kel­blok­ke ge­maak nie. Maar weens haar vas­be­ra­den­heid is sy nou ’n hoof­sjef.
Kuier - 2015-01-28 - WARE LEWENSDRAMA - DEUR ERNUSTA VAN WYNGAARD
Vir by­na haar he­le vol­was­se le­we lank, ken Ni­co­le­ne Da­mons (36) net van st­rug­gle en swáár­kry. Sy was vir t­wee jaar ’n man se slaan­sak en met geen kwa­li­fi­ka­sies nie moes sy te­vre­de wees met ty­de­li­ke werk en lo­ne wat ver on­der die brood­lyn was.
Dié en­kel­ma van Kuils­ri­vier in die Kaap se noor­de­li­ke voor­ste­de het ge­suk­kel om kop bo wa­ter te hou en moes nood­ge­dwon­ge na haar ou­er­huis te­rug­trek waar dit net­so broek­skeur ge­gaan het en drank­mis­bruik erg was. Daar was baie dae wat hul­le gaan slaap het net om van die hon­ger te ver­geet. Sy en haar ma-hul­le moes ook vir ’n jaar son­der e­lek­tri­si­teit klaar­kom, om­dat hul­le dit nie kon be­taal nie.
Din­ge het don­ker ge­lyk vir Ni­co­le­ne en sy kon nie ’n be­ter toe­koms vir haar­self voor­sien nie. Sy was een aand in 2010 ge­reed om self­moord te pleeg, want sy was moeg van die ge­suk­kel.
“Ek was toe al vir am­per ne­ge maan­de son­der werk en het ge­vra hoe­kom be­ant­woord die He­re dan nie my ge­be­de nie?” sê Ni­co­le­ne.
Wan­neer Ni­co­le­ne al hier­die uit­da­gings op­noem wat sy moes oor­kom, skud sy haar kop as­of sy dit steeds nie kan glo nie. Dis dui­de­lik hier­die tyd het haar nie on­ge­skon­de ge­laat nie.
Maar dan speel ’n glim­lag om haar mond­hoe­ke en kom daar ’n trots in haar oë wan­neer sy sê dit het lank ge­vat, maar sy is uit­ein­de­lik op ’n pad wat haar na ’n be­ter toe­koms kan lei.
Se­dert Ni­co­le­ne en haar sus­ter, Fran­ci­le­ne (29), vir ’n kort sjef­kur­sus by die In­fi­ni­ty Cu­li­na­ry Trai­ning-sen­trum (ICT) in Pi­ne­lands aan­soek ge­doen en in A­pril 2010 in­ge­kom het, het die wiel sta­dig maar se­ker vir hul­le be­gin draai. Ná klip­har­de werk in die klas waar Ni­co­le­ne en Fran­ci­le­ne die top­stu­den­te was tot by ’n re­stau­rant­werk in Kamps­baai waar­voor sy nie be­taal is nie, het Ni­co­le­ne ge­gaan van ’n stu­dent tot ICT se hoof­lek­tor.
Daar was baie dae dat Ni­co­le­ne van Kaapstad-stasie af Kamps­baai toe ge­loop het na haar werk om­dat sy nie ver­voer­geld ge­had het nie, maar sy was nooit laat nie en op­gee was nie ’n op­sie nie.
Sy is van­dag nie net trots dat sy iets ag­ter haar naam kan skryf nie, maar ook dat sy ’n ska­du­wee is van die ge­bro­ke, te­rug­ge­trok­ke vrou son­der self­ver­troue wat sy was.
die moei­li­ke tye Wan­neer Ni­co­le­ne van­dag te­rug­kyk op haar le­we, was daar niks wat haar kon voor­be­rei vir die swaar­kry en af­waart­se wen­ding wat haar le­we vo­ren­toe sou neem nie.
Sy is die oud­ste van vier kin­ders en ver­tel hul ge­sin was nie ryk nie, maar haar oor­le­de pa, Jo­han­nes, het goed na hul­le ge­kyk daar waar hul­le in Belhar groot­ge­word het.
Ni­co­le­ne het ná skool as ’n pak­ker by Sim­ba ge­werk en ge­trou toe sy 22 was. Haar seun, Mig­hi­le (nou 11), is ge­bo­re toe sy 25 was.
Haar hu­we­lik het eg­ter ses jaar la­ter op die rot­se be­land weens die spanning om­dat Ni­co­le­ne al brood­win­ner was.
“Dit was nie lek­ker toe ek weer by my ou­ers moes gaan bly nie en ek kon dit nie han­teer om nie te werk nie. Op die ou end het ek te­rug­ge­trek na my huis in Wes­bank en Mig­hi­le by my ma (An­nie, 56) ge­los om te gaan werk soek,”ver­tel Ni­co­le­ne.
Sy skep eers a­sem voor sy voort­gaan, want hier­na het sy deur van die sleg­ste er­va­rings in haar le­we ge­gaan.
Ni­co­le­ne het ie­mand an­ders ont­moet. Hy het by Ni­co­le­ne in­ge­trek en vir haar, wat toe steeds werk­loos en een­saam was, ge­sorg. Sy was weer ge­luk­kig, maar t­wee maan­de la­ter het sy skok-ont­dek­kings ge­maak.
“Ek het uit­ge­vind hy was vir ses jaar in die tronk. (Sy weet nie waar­voor nie.) Hy was ook op dwelms en het my ook erg be­gin mis­han­del. Om nie meer die pyn van die a­bu­se te voel nie, het ek be­gin d­rink en my werk ge­los. Daar was nie kos nie en ek het van 85 kg tot 45 kg af­ge­val,”ver­tel sy oor dié taw­we tyd.
Ni­co­le­ne het dit uit­ein­de­lik reg­ge­kry om ná t­wee jaar van haar a­bu­si­ve ou ont­slae te raak toe sy in 2009 weer­eens te­rug­trek na haar ou­er­huis. Hier het dit ook nie baie be­ter ge­gaan nie, want haar ou­ers het net­so baie ge­drink en kos was daar nie. En in 2010 was hul e­lek­tri­si­teit vir ’n jaar af­ge­sny.
Ni­co­le­ne was in dié tyd vir lank werk­loos en het self ge­drink. Maar sy en Fran­ci­le­ne het tus­sen­deur be­gin kerk loop.
“Deur dit al­les was daar ’n stem in my kop wat vir my bly sê het,‘dis nie hoe ek my le­we moet lei nie’. Ek het baie kerk ge­loop en die He­re vir ver­an­de­ring ge­vra so­dat ek my ou­ers kon help.”
die VER­AN­DE­RING Din­ge het be­gin ge­beur, al het Ni­co­le­ne dit nie da­de­lik ge­sien nie, want ’n ken­nis het haar en Fran­ci­le­ne aan­ge­moe­dig om vir die ICT se sjef­kur­sus aan­soek te doen.
“Dit het hoop ge­gee, maar dit ook weer weg­ge­vat, want vir ses maan­de het ons niks (oor ons aan­soe­ke) ge­hoor nie,”sê sy. Haar ge­sig sak wan­neer sy ont­hou hoe af sy een Woens­dag ge­voel het.“Ek wou nie meer le­we nie en het kerk toe ge­gaan om die He­re te vra om my te ver­ge­we vir wat ek sou gaan doen.”
Die­self­de aand het Ni­co­le­ne in hul bad­ka­mer in­ge­gaan om ’n kon­kok­sie pil­le te d­rink. Maar net toe sy dit wou d­rink, het Fran­ci­le­ne aan die bad­ka­mer­deur kom ha­mer en ge­sê sy en Ni­co­le­ne het die vol­gen­de dag ’n on­der­houd by ICT.
T­wee stu­den­te het uit­ge­val en ICT het men­se ge­soek om daar­die plek­ke in die sjef­kur­sus te vul. Tien men­se het ge­kom vir die on­der­houd, maar Ni­co­le­ne en Fran­ci­le­ne het die plek­ke ge­kry.
Al was dit goeie nuus, wou Ni­co­le­ne nie op­ge­won­de raak nie. Vir haar was dit ’n ge­val van“dis te goed om waar te wees en kan weer weg­ge­vat word”.
Ten spy­te hier­van het Ni­co­le­ne hard ge­werk en ont­dek kos­maak was nog al­tyd haar pas­sie. Al die swaar­kry en“sur­vi­val mo­de”, soos sy dit noem, het haar eg­ter daar­van laat ver­geet.
Toe Ni­co­le­ne haar prak­tie­se op­lei­ding by ’n re­stau­rant in Kamps­baai ge­doen het, het sy al­les in­ge­sit. Al was sy nie be­taal nie en het sy ge­suk­kel om by die werk uit te kom.
“Ek was al­tyd op tyd en het e­nig­iets ge­doen – van te­ëls tot dak­ke skrop. Ek het als in­ge­neem wat ek ge­leer was in die hoop dat die ei­e­naar my ná die tyd sou aan­stel. Maar sy be­sig­heid was in ’n ver­knor­sing en hy het my uit sy eie sak ’n geld­jie ge­gee.”
Ni­co­le­ne het agt maan­de by hier­die re­stau­rant teen ’n mi­ni­mum loon ge­werk. “Ons kon steeds nie die krag aan­sit nie en het vis­kop­pe by die huis ge­ëet,”ver­tel Ni­co­le­ne voorts.
Sy het ná die re­stau­rant­werk weer ad­min­werk vir t­wee maan­de ge­doen en het in hier­die tyd ’n e-pos vir Bar­ry Ber­man, ICT se uit­voe­ren­de di­rek­teur, ge­stuur. Hy het haar ’n pos as as­sis­tent vir ICT se hoof­sjef aan­ge­bied en sy het in Au­gus­tus 2011 be­gin. T­wee maan­de la­ter moes Ni­co­le­ne eg­ter ba­sies die sen­trum al­leen be­stuur toe die hoof­sjef en uit­voe­ren­de ad­mi­nis­tra­teur be­dank.
“Ek moes toe in­val as hoof­sjef. Die groot­ste strui­kel­blok vir my was dat ek nie voor men­se kon praat nie, want ek het ’n lae self­beeld ge­had. Ek moes ook die kur­ri­ku­lum leer en aan­bied en moes met fi­nan­sies werk. Ek moes my vre­se fa­ce en moes kies of ek die sand op my gaan laat in­val en of ek gaan uit­klim. Dit is toe dat din­ge vir my be­gin ver­an­der, want ek het be­sluit ek gaan uit­klim.”
Ni­co­le­ne was ’n jaar in haar nu­we rol by ICT toe haar pa sterf. Sy be­skryf hier­die tyd­perk as hart­ver­skeu­rend, om­dat sy nie kans ge­had het om te huil of be­hoor­lik te treur nie.“Ek was be­sig om aan my loop­baan te bou en moes sterk wees,”sê sy hart­seer.
Maar dan glim­lag Ni­co­le­ne en voeg by na­dat haar pa ge­sterf het, voel dit as­of ’n “en­gel langs die He­re sit, wat deu­re vir my laat oop­gaan”.
Sy het self­ver­troue ge­kry en ook die re­spek van ICT se di­rek­sie­le­de; die e­lek­tri­si­teit by hul huis is weer aan­ge­sit; en sy bly weer op haar eie.“Ek is ver­skrik­lik trots op my­self. Ek is steeds die­self­de mens met die­self­de be­gin­sels, maar ek kan nou op­staan vir my­self. Ek het ook ge­leer‘I’m al­lo­wed to ma­ke mis­ta­kes but I am not the mis­ta­ke’. Ek moet leer uit my fou­te.”
Toe ons Ni­co­le­ne in die kom­buis in­vat vir fo­to’s, gaan sy in ’n heel an­der zo­ne in en lyk vir ’n wy­le as­of sy van ons ver­geet. Want sy is op die plek waar haar pas­sie die warm­ste brand . . .
FO­TO’S : Ni­co­le­ne Da­mons (36) op haar ge­mak in die kom­buis waar sy die In­fi­ni­ty Cu­li­na­ry Trai­ning-sen­trum se hoof­sjef is.