Die expat conundrum: Hoe langer jy bly, hoe meer kla jy - Diverse
Die expat conundrum: Hoe langer jy bly, hoe meer kla jy
Dit lyk asof die langer expats rondom die ontwikkelende lande is wat hulle as 'n tweede tuiste kies, hoe meer geïrriteerd raak hulle.
Dinge is 'n bietjie anders in Mexiko as in die Verenigde State of Europa. Hier blêr die gasvragmotor elke oggend sy gingel uit 'n reuse-statiese y-luidspreker; hier verwys die term 'ahorita' (nou) na 'n geleentheid van 3-6 uur af (of miskien mañana).
Dit kan pateties voor die hand liggend wees dat ja, as 'n mens in Mexiko woon, dinge - soos tyd en geraas en klantediens - 'n bietjie anders is. Maar glo my, hoe langer die expat van die huis af is, hoe meer skokkend en skurend is hierdie konsep. Dit is 'n reisparadoks.
U sien, 'n patroon wat ek by expats opgemerk het - en ek verwys hier na expats wat gekies het om hulle in die ontwikkelende lande te vestig - is dat hoe langer hulle in die buiteland woon, hoe meer verskil hulle daaraan totdat expats begin. met verwysing na die inwoners met 'n neerbuigende 'hulle' asof hulle was 'n uitheemse ras wat op een of ander manier die strate van die oulike, mooi, Mexikaanse stad of die luukse woonbuurt in Beijing binnegedring het, waar hierdie uitgewekenes voorheen in baie verdienstelike rustigheid gewoon het.
Ek is bang om een ​​van hierdie sêers te word. Dit is 'n baie maklike lokval om in te val. Ek dink hoe langer expats op 'n plek soos Mexiko rondskuif, hoe meer begin 'n gevoel van reg oor hulle kruip (ok, goed, ek sluit myself in by die 'hulle') en hoe meer begin hulle verontwaardig voel as hulle ' word nie met 'n glimlag gegroet nie en bedien hul koffie binne die toegewese tydsgleuf van drie minute.
Om die volgende redes is dit eng:
A) omdat dit wissel van imperialisme
B) omdat dit expats maak in skynheilige slote
Waarom verhuis baie expats na ontwikkelende lande? Ek dink vir baie is die antwoord een van die volgende:
a) Ek is moeg vir Amerikaanse Amerikaanse werkaholiese kultuur
b) Ek wil iets meer "egs" hê: allerhande problematiese ideologieë hieragter, maar hey, ek kan daarmee identifiseer. Een of ander soort verhouding met mense wat meer natuurlik voel as: "En wil jy 'n bloubessie-neutbalk daarmee hê, meneer?"
c) Ek hou van kleurvolle mure / koffie / die ontspanne tempo van die lewe / die uitdaging van 'n ander kultuur / die kranksinnigheid van 'n groot buitelandse stad / die vryheid om dinge te geniet soos blou lug en 'n ander taal en 'n gevoel van gemeenskap te leer
d) Ek wil meer bewus wees van alles rondom my en wil daardie stoot van reis en opgewondenheid spruit uit die drink van 'n bier van 10 peso in 'n donker Mexikaanse kantina Vrydagmiddag
e) Die lewe waar ek vandaan kom is vervelig, is 'n gegewe, is eenvoudig te roetine, en / of ek pas nie daarin nie
Groot. Dus gee 'n tweede tuiste in die buiteland een of al hierdie ervarings aan expats, en ook - baie keer - gee hulle 'n ongelooflike verminderde lewenskoste en die vryheid om in my geval as 'n honger kunstenaar te leef sonder om honger te ly en met die vermoë om selfs van tyd tot tyd 'n hele liter Corona! Koel.
So hoekom al die bitches? En waarom neem dit toe, hoe langer 'n mens weg is van die huis, as mens veronderstel is om toenemend verdraagsaam teenoor kulturele verskille te wees?
Ek onthou 'n mede-onderwyser aan die taelskool waar ek in Oaxaca onderrig gegee het om 'n BranFruit-kroeg aan te val. BranFruitstawe, vir u inligting, is nare, karige klein korreltjies granola bars wat saam met neonkleurige "konfyt" gesementeer word. Dit word massa vervaardig deur Bimbo, jou vriendelike rommelkos-onderneming in die buurt. Waarom in die wêreld dit by hierdie meisie opgekom het dat BranFruits 'n gesonde plaaslike ontbyt sou wees, weet ek nie. Is Mexiko bekend daarvoor dat hy spesialiseer in veselagtige granola bars? Geen.
Maar dit is die soort dinge wat na 'n rukkie by expats uitkom. Sy het gehuil en gesukkel oor hoe ongesond die kos hier was en hoe hulle nie eens 'n frickin-granola-kroeg kon reg maak nie. En die ding was dat ek met haar simpatie gehad het. Ek was geïrriteerd omdat mense stadig loop en loop met die vinnige, elke sekonde van my dag-met-die-stap-stap van die besige Amerikaner. Ek het ingezoom wie weet hoeveel kronkelende oumas en skoolkinders op pad werk toe is (nadat ek, soos gewoonlik, die huis met presies 16 minute vir 'n 30 minute stap) verlaat het.
Ek kon dus identifiseer met die BranFruit-woede. Maar identifiseer dit terselfdertyd as ontstellend. Dit is my vrees vir die eerste plek as 'n expat: die kruipende gevoel van geregtigheid, die verontwaardiging, die gevoel om aanstoot te neem deur dieselfde dinge - kulturele verskille - wat my in die eerste plek hierheen laat kom het.
Natuurlik moet ek hier 'n vrywaring inbring wat sê dat sommige dinge natuurlik klaaglik is — ernstige rasse- of seksuele diskriminasie, word seergemaak of gekniehalter, gemanipuleer of benut ... Maar ek dink die gemiddelde expat het die intellektuele vermoë om te onderskei tussen basiese kulturele verskille en hierdie ander, meer individuele of wyer samelewingsvraagstukke.
So, wat is 'n expat soos ek, bekommerd oor die buit van die expat conundrum, om te doen? Onthou waarom ek in die eerste plek gekom het - want ek kan Saterdagmiddae spandeer om Scrabble te speel in ou spoorwegstasies omring deur palmbome, want ek hou van die manier waarop 'ay, cabron !!' kan tien verskillende betekenisse hê, omdat mense eerlik en snaaks en reguit is, en omdat daar regtig niks beter is as 'n snerpende kleipot chilaquiles na 'n lang nag op die stad nie.
Is reis regtig in elk geval net verbruik? Voeg u gedagtes by Travel Marteling: Persoonlike implikasies van kulturele verbruik. Is u 'n buitelander met vyandigheid teenoor toeriste? Kyk na toeriste, expats en daardie broos sin om te behoort. Gesoute expat? Weet jy die ses karakters wat jy by elke ekspatbalk sal ontmoet?