Koffie by die sosiale kruispad - Nuut
Koffie by die sosiale kruispad
Titel: Die kaartspelers.
Afmetings: Hoogte 47,5 - Breedte 57
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek, ongeveer 1890-1895.
Prentverwysing: 03-014337 / RF1969
Koffie in die hart van die samelewing
Dwarsdeur die XIXe eeu, koffie, onder baie verskillende name (kabaret, wynhandelaar, mastroquet), tap alle sosiale kategorieë, alle bedrywe. Van die baie liberale wet van 17 Julie 1880 neem die stroom van die wyngety onverbiddelik toe: 349,000 drinkplekke in die vroeë dae van die IIIe Republiek, 418 000 aan die begin van die 1890's, dws 'n vloeitempo vir tweeë-en-negentig inwoners, mans, vroue en kinders ingesluit. Tussen die mure, "praat ons", "ons" speel, "ons" drink, "ons" rook, in anonimiteit en geselligheid.
Cézanne sit twee mans aan 'n reghoekige tafel. Die kafee lyk, sonder om dit te identifiseer, baie beskeie: 'n houttafel bedek met 'n kort tafeldoek, gewone stoele, 'n eenvoudige bottel wyn. Slegs 'n muurspieël verhelder die dekor. Cézanne neem die boere van Jas de Bouffan, sy landgoed naby Aix-en-Provence, as modelle. Die twee mans, op hul beste Sondag, het nie hul hoede uitgetrek nie. Hulle lyk bevrore en gefokus op hul spel. Een van hulle se kleipyp verskyn slegs as 'n verlenging van sy gesig. Dit lyk asof die skilder baie meer belangstel in die samestelling van sy skildery as in figure. Van naderby gesien word die twee mans opgevoer volgens 'n piramidestruktuur waarvan die tafelblad die basis vorm. Selfs die gesigte is hoekig en die doppies silindries. Maar om hulle so min moontlik ekspressiwiteit te gee, lê die skilder hulle onbeweeglik op en dink hy net daaraan om met kleur te werk.
Hy skryf dan: 'Die tekening en die kleur verskil nie van mekaar nie, terwyl ons teken, teken ons. Hoe meer die kleur harmoniseer, hoe presieser word die tekening. 'N Voorbereidende potloodskets, nou in die Boymans Museum in Rotterdam, wys dat hy die mond van 'n speler met 'n sigaret versier het: hy het dit opgegee, asof hy die man tot 'n sigaret wou verminder. vorm sonder innerlikheid. 'Wanneer die mens uiteindelik in sig is, sien hy dit as die landskap, geïsoleer in homself. Portrette, figure van drinkers, kaartspelers [...]. Weereens, die volume, niks anders as die volume wat intiem gemeng is met die vlees, die senuwees, die bloed, is die stof self nie. Cézanne beweer dat hy dit alleen in vorm uitdruk, "skryf een van die skilder se vroegste kritiek, die digter Ramuz.
Geïnspireer deur die tema van kaartspelers wat dierbaar is vir die XVIIe eeu (vgl. Die bedrieër deur Georges de La Tour), laat Cézanne sy landskappe daar agter (L'Estaque, uitsig oor die Golf van Marseille in 1878, Die oewer van die Marne in 1888) en sy stillewes (Stillewe met die gordyn in 1899) om deel te neem aan die genre-toneel. Die Belle Époque word geïllustreer in hierdie skildery waar Cézanne werkers se stokperdjies wil wys. Met Die kaartspelers, kies hy om 'n oomblik van ontspanning te illustreer wat twee mans in sorgelose en rustigheid deel.
Luc BIHL-WILLETTE, Van tavernes tot bistro's: 'n Geskiedenis van kafees, Lausanne, L'Âge d'homme, 1997. Jean-Claude BOLOGNE, Geskiedenis van kafees en kafees, Parys, Larousse, 1993. Ursula HEISE, Geskiedenis van koffie en die bekendste kafees, Parys, Belfond, 1988. Henri-Melchior de LANGLE, Le Petit Monde des cafes et debits parisiens au XIXe siècle. Evolution de la sociabilité citadine, Paris, PUF, coll. "Histoires", 1990.Didier NOURRISSON, Le Buveur du XIXe siècle, Parys, Albin Michel, coll. "L'Aventure humaine", 1990. Didier NOURRISSON, Sigaret. Geskiedenis van 'n terg, Parys, Payot, 2010.