Bybel Legkaart: December 2016
Goodness makes me write your poem.
It is a rarity these days
to find a person so at home
in all unselfish ways.
You are the one who'll share your joys
and give your smiles away.
You have no unfamiliar ploys
and what is good, you say.
You share with others gifts of love
and care about their needs.
You know the good Lord up above
and thus you sow His seeds.
I drink in all your peace of mind
and bathe myself in laughter.
Your calmness makes my soul unwind
and wards off all disaster.
This my poem I write for you,
an attempt of mine to tell
that every word of God is true.
Your life has proved it well.
An original poem by Miekie
Wanneer 'n mens die geskiedenis van Israel en Juda lees is dit 'n herhaaldelike patroon van verval in afgodsdiens en dan terugkeer tot die ware God. Tog lees ons telkens dat net die hoogtes nie vernietig is nie en dat die afgodsdiens daar onverhinderd voortgegaan het. Dit was die geval vir elke koning, met die uitsondering van slegs twee van hulle. Hierdie week wil ek elkeen aanmoedig: gaan soek daai hoogtes in jou eie lewe. Identifiseer dit. Dit sal daai laaste 'stronghold' wees wat jou steeds van God verwyder. Noem dit sonde as jy wil. Maar meermale is dit een of ander 'gewoonte' wat jy troetel wat verwydering tussen jou en God bring. Dis daai ding wat jou tyd steel en maak dat jy nie by God uitkom nie. As jy dit geïdentifiseer het, roei dit wortel en tak uit en moet nie weer daarheen terugkeer nie. Ek bid vir elkeen van u. Korreksie, ek bid vir elkeen van ons dat ons daarin sal slaag, met God se genade.
God help slegs die wat hulleself help?
Psalm 81:12-15 "Maar my volk het nie na My geluister nie, Israel wou niks met My te doen he nie. Daarom het Ek hulle laat begaan in hulle koppigheid en hulle het hulle eie sin en wil gevolg. Ag, as My volk maar na My wou luister, as Israel My wil wou doen, hoe gou sou Ek hulle vyande nie op die knieë bring en hulle teenstanders met My eie hand verslaan nie."
Dan is dit seker nou tyd vir besinning. Is my vyande besig om te wen? Dan is dit moontlik dat ek nog nie my wil aan God s'n onderwerp het nie. Dalk het ek God bietjie op die agtergrond geskuif en besluit om my 'gesonde verstand' en sin te volg. Dalk gebruik ek daai verskoning van God help slegs die wat hulle-self help, daai verskoning wat nêrens in die Bybel te vind is nie. Dalk moet ek myself aan God help en al die ander dinge eenkant skuif. Dalk kan ek dan terugstaan en sien hoe God die oorwinning met Sy eie hand vermag. Na alles is dit tog wat hier staan. Dalk is dit tyd dat ek God op Sy Woord vat en Hom vertrou.
Bid saam met my: Vader en Here Jesus Christus, ek onderwerp my wil aan U wil, my denke aan U gedagtes, my kennis aan U wysheid, my sin vir rigting aan U leiding. Ek gee alle beheer oor en verklaar hiermee dat U in beheer is. Help my om nie weer die beheer by U te probeer terugneem nie. My lewe, my huis, my mense, my besittings plaas ek in U hande. Neem beheer. Dankie vir dit wat U doen in my lewe. Mag U meer word en ek minder. Ek bid dit in Jesus se Naam. Amen.
Maar as ek faal, sal ek weer opstaan
Ek is besig om die boek van die Rigters in my privaat Bybelstudie te bestudeer. Soveel heldedade en soveel mense wat faal. 'n Konstante patroon van verval in afgodsdiens en terugkeer tot God wanneer dit sleg gaan is die kenmerk van die boek. Ek neig so al om negatief te raak en te vra wat is dan eintlik die punt? Die geroepenes faal God, die volk faal God en elke keer begin dieselfde patroon net weer oor. Dan merk ek iets op. God faal sy volk nooit nie. Hy faal ook nooit sy geroepenes nie. En ek onthou dat Hy gese het ek moet my kruis opneem en Hom volg. Dan antwoord ek ja, Here en ek besluit om elke dag my bes te doen om by Hom uit te kom en myself en my eie wil ondergeskik te stel aan Syne. Miskien kan ek dan een van die geroepenes wees wat nie faal nie? Een ding weet ek: Sy genade is vir my genoeg.
Wag in geloof
Ek wil gou deur 'n paar losstaande gedeeltes in Numeri hardloop om 'n verhaal in sy geheel te vertel. Moses stuur 12 verspieders uit en 2 kom terug, gereed om die land in besit te neem, want God het gesê Hy gee dit vir hulle, reuse ten spyt. Weens hul ongeloof moet die volk 40 jaar lank deur die woestyn dwaal, todat al die ongelowige volwassenes uitgesterf het. Net die 2 gelowige verspieders oorleef die trek, Josua en Kaleb. Albei is nou 80+. Kaleb dring nou daarop aan om die grondgebied te kry wat God destyds al vir hom beloof het, presies daar waar die reuse bly. Hy is steeds bereid om reuse aan te pak, want hy vertrou God om te doen wat Hy gesê het Hy sal doen.
Hoe lank wag jy nou al vir jou beloofde land? Hoe lyk jou vertroue en geloof? As jy een van die maagde was wat op die Bruidegom gewag het, sou daar nog olie in jou lampie gewees het? God is nie 'n mens dat Hy sal lieg nie. As ongeloof in jou verhouding met God ingesluip het, is hierdie oomblik die regte tyd om dit te bely en jouself opnuut gereed te maak om Sy beloftes te ontvang. Prys God wat altyd daar is en nooit teleurstel nie.
It is a known fact that nothing is forever the same.
If it were not so, height would not be added to our length in youth,
nor wrinkles in old age.
In this passage of shape, size, thought, pattern,
we find ourselves always seeking a meaning for our existence,
and coming up empty all too often,
we turn down another lane, or continue on our way
forever believing in a brighter future than our past.
But on the day that this belief fades
and we see our road stretching bleak and uninviting before us,
on that day we must move ourselves to turn to Him who made us.
And He will speak to us about Ezekiel.
Confronted with a future of death, God faced him with a valley of bones.
And from this dryness sprung life.
So next time you face your skulls and skeletons,
know that in the hands of your Creator
the seed of faith and hope and love abides.
And when He sprinkles this on your dry land,
the sprouts of joy and gladness shall with certainty appear.
Geoordeel of veroordeel?
"Daar is dan nou geen veroordeling vir die wat in Christus Jesus is nie." Romeine 8:1
Ken jy die verskil tussen oordeel en veroordeel? Dis soos die verskil tuissen drink en verdrink. Een lei tot 'n beter lewe en die ander tot die dood. Oordeel wys oor jou eie besluite. Is jy nog besig om die wil van God uit te voer? Loop jy die pad van heiligmaking? Of is jy wysneusig en hardkoppig besig om te doen wat vir jou belangrik is? Miskien het jy ingekoop op die leuen dat God jou so gemaak het? God maak nie foute nie. As jou keuses/lewe in teenstryd is met die bepalings in God se woord, is jy op die verkeerde pad. Ek het vir jou goeie nuus. Jy sal nie veroordeel word nie. Maar daar is steeds 'n oordeelsdag en niks wat nie heilig is sal by God ingaan nie. Lê dan nou af jou sonde wat jou verstrik. Hou op om jou ore uit te leen aan menslike wyshede. Volg God en doen alleenlik wat Hy wil. Slegs dan kan jy eendag by Hom kom en sê dat jy al jou talente gebruik het om Sy koninkryk te bevorder.
Ek bid dat God elkeen wat hierdie lees sal toerus met kennis, insig, wysheid en die gawe om te onderskei. Ek bid ook dat Hy bande sal breek wat mense gevange hou. Ek bid vir krag, moed, hoop en deursettingsvermoë om te doen wat nodig is. Mag God jou toerus met Sy Heilige Gees. Amen.
Die laaste maal?
Op 'n stadium het ek genoem dat dit nodig is om mens se geestelike sake in orde te kry, want jy weet nooit wanneer jy aan die einde van jou lewe staan nie. In reaksie hierop het iemand toe genoem dat hulle nie belang het by wat na die dood gebeur nie. Dis slegs belangrik om hier 'n goeie lewe te lei en positief tot ander by te dra, dat hierdie lewe genoeg het om te bied. Ek deel graag my antwoord in reaksie hierop met julle, want 'n belewenis van God is so omvattend wonderlik dat ek graag sou wou hê dat meer van mense hierdie hoor en hieroor dink. Lees dit as my persoonlike getuienis.
Persoonlik, voel ek dat hierdie lewe nie naastenby genoeg het om te bied nie. Ek geniet myself gate uit en maak keuses oor my lewe wat ander laat frons in afgryse, want dit is nie naastenby die geykte uitgtrapte veilige keuses wat ons geleer word om te maak nie. So elke paar jaar, belsuit ek om iets heel anders te probeer en 'n geheel nuwe rigting in te slaan. Met ander woorde, ek soek die lewe met passie en toewyding. Ek wil die murg daaruit suig en aan die einde van my lewe kan terugkyk en sê ek het elke moontlike paadjie probeer, elke geur geruik, elke kleur gemeng en elke klank ondersoek. En tog, ten spyte van al hierdie dinge, kan ek vir jou met oortuiging sê dat hierdie lewe, met alles wat ek al daarvan ervaar het, te kort skiet teen dit wat ek in een oomblik in God se teenwoordigheid ervaar. Ek sal my in 'n skildery inleef en terugstaan en met genoegdoening besluit dat dit presies kommunikeer wat ek wil hê mense moet hoor/sien. Maar daardie genot, daardie voldoening, kan steeds nie vergelyk met die volheid van God nie. Ek wens so ek kon daardie ervaring in 'n botteltjie sit en dit in 'n vertrek oopmaak sodat almal dit kon inasem en weet waarvan ek praat. Ek moet nou so versigtig wees met my woorde, omdat daar soveel cliches aan Christelike boodskappe hang, dat dit bykans onmoontlik geword het om oor die onderwerp te praat sonder om in iemand anders se praat-spore te trap. Hoor dan eerder my hart. Ek wens jy kon dit net een keer ervaar om te weet waarvan ek praat. Tog glo ek dat jy die reg het om te kies om liewer 'n goeie lewe te leef, eerder as 'n God-gerigte lewe. Dit was, na alles, Hy wat mense met daardie keuse gelaat het. Maar ek kan nie help om te wens dat jy daardie ervaring net eenmaal kon hê nie. Dis soos om by die lekkerste maaltyd van jou lewe aan te sit en te wens jy kon dit met iemand deel wat dit net soos jy kon waardeer. Is jy so iemand? Ek wens jy kon hierdie maaltyd saam met my geniet. Die beste is egter dat hierdie genot nie so kortstondig as 'n heerlike maaltyd is nie, maar dat jy dit saam met jou kan neem en weer en weer daarvan kan geniet.
Waking up today, I was hovering somewhere between the nether-worlds of sleep and being fully awake. I had a quick dream/thought where I believed that we would be visiting my grandmother today. I was filled with instant excitement at the thought. What I imagined was visiting her as in the good old days before old age and sickness had taken control of her body. I thought of her as when she was still bustling about in her own home. We would arrive and she would take us on a tour of the garden where she would be sure to be proudest of her roses. There would be cookies and rusks and home-cooked meals that could feed an army. I missed her painfully for the rest of the day, for sadly she had already passed away.
I remembered that during her memorial service, the minister spoke from the well-known passage of 2 Timothy 4:6-9. Allow me to quote verse 7:
This passage has been repeating itself to me on and off since then. It has left me with a few questions.
How many of us will be able to say this at the end of our lives? Let me stop at the first statement of having fought the good fight. Do we even read what this truly says? Think about being involved in a fight or battle of sorts. Some of us will be imagining ourselves with boxing gloves, or martial arts gear. Others will picture ourselves as warriors of old dressed in full body armour. Some might see themselves as fighter pilots. And lo and behold, some might even picture something futuristic involving lighted swords and such. How do you see the battle ending? Are you standing victoriously over your opponent? Do you have battle scars or did you walk away unscathed? I bet none of us cast ourselves as the 'bad guy' in the fight. Do you know that this last bit is the only bit that matters? It is not the type of fighting, the era, the dress code, the wounds, or even winning that is important. Paul did not write to Timothy that he had fought well. His legacy was not one of winning. His legacy was one of showing up to fight the good fight. It is the CAUSE that mattered, and that CAUSE was Jesus, and Him risen.
Oh, how we need to shift our focus. We have not been called to out-perform and gather applause from others. We were not created to be generals and statesmen taking all the glory. We are mere soldiers and we have been called to show up to fight the good fight. Paul turned out to have been a 'general', but no one would have been more surprised than him to have learned that.
This brings me to the second statement. "I have finished the race." He did not win it. He showed up, he competed and he stuck to it tenaciously. This required tenacity, the ability to stick it out. Read his list of hardships in the race when he compared it to the races others were required to run: (2 Corinthians 11:23-28):
"... with far greater labors, far more imprisonments, with countless beatings, and often near death. Five times I received at the hands of the Jews the forty lashes less one. Three times I was beaten with rods. Once I was stoned. Three times I was shipwrecked; a night and a day I was adrift at sea; on frequent journeys, in danger from rivers, danger from robbers, danger from my own people, danger from Gentiles, danger in the city, danger in the wilderness, danger at sea, danger from false brothers; in toil and hardship, through many a sleepless night, in hunger and thirst, often without food, in cold and exposure. And, apart from other things, there is the daily pressure on me of my anxiety for all the churches."
This is the race Paul FINISHED. How many of us would be able to? I am certainly not raising my hand right now.
Let me rush to the last part: "I have kept the faith." That there is what it is all about. Don't let the hardships, toils, struggles and pain of this life distract from this one eternally important point. Keep the faith! Finish the race! Fight the good fight!
In solemn holiness we bow our heads.
United in Christ here we kneel.
Serving humbly each other in words and in deeds
saying loudly how good we do feel.
But closing the church door behind us we rage
at the pianist playing falsely off key
and the preacher who missed the text on that page
of Jesus scolding the Pharisee.
We talk of our brothers and sisters as though
they're the worst kind of sinners on earth.
Instead of compassion, it is malice we show
as the face of the Christian rebirth.
Dear brother, take a look in the mirror
recognizing yourself your own plank.
Then, ere you turn bitter, remove all the litter,
to drink from the cup whence He drank.
I may have seen a rainbow, but God saw me!
Late this afternoon there was the most beautiful and perfect rainbow visible in the sky which had me storming out to take a closer look. May I never lose my childlike wonder and awe for this natural phenomenon. As with most things however, this sight also sent my thoughts spiraling off into distant territories.
I was reminded of Noah and how the rainbow was placed in the skies as a reminder that God would never again destroy the whole world in a flood. Today there are many learned, and not-so-learned people, who question the truth of this event, and I have little interest in any of those arguments. What I am more interested in, is the wonder of the event. And I marvel at God behind it all. I marvel at the incredible mercy He displayed in the event. Yes, you read it right. I see that act as one of mercy. You see, I listen to people ranting and raving at the tiny amount of injustice and unrighteousness that they have to deal with and their total lack of pity or mercy for the perpetrators. I don't want to bog you down with negativity, but I do want you to consider some of the horrible headlines that we see too often and the horrendous ordeals that people suffer at the hands of others. If I say words like rape, child abuse, murder, genocide, extremism etc., you will get a glimpse of what I am talking about. Now, imagine being personally involved with each of those victims individually. Can you imagine how devastated you would be?
Now allow yourself to imagine yourself personally involved with each of the perpetrators. Imagine your utter and complete disappointment over their choices. Imagine holding your newborn baby in your arms, gazing down at all that potential. Remember your dreams, your ideals, your aspirations for that child. Now imagine that child turning into a rapist, or a murderer, or a child abuser. How hard would you fight to save that child? Multiply that a million times over.
God made the world perfect. Then came the first act of sin and God had to adjust His plans to accommodate man's sinful nature. He graciously allowed us to die, so that we would not have to live in sin. Lots of time lapsed and sin had embedded itself so deeply in mankind, that God decided to start over with a fledgling group after the flood.
More years pass and God decides to focus in on a particular family who would become His messengers through whom the rest of the world would get to know God, namely Abraham's family, later to become the people of Israel.
In the time of Moses, God decides to give us a list of rules and laws to govern us. These are to be written on our doorposts as a reminder. This fails miserably. God tells Moses to teach these laws in a song, but not even this pedagogical intervention works. The failure is already so complete in the time of Moses, that God decides to wipe out a whole generation and start anew. Right there at the origin of the law already.
Before the promised land is even fully conquered the people of Israel would look for alternative religions, gods and leaders as recorded in the book of the Judges. Then they reject God's relationship model altogether and insist upon having a king. The first one, Saul, fails them. The second one, David, despite many personal failures, manages to keep the people focused upon God. The third one, Solomon, fails so miserably that during the time of his successor, the nation is torn in two and goes to war against each other!
Generation upon generation follows a pattern of idolatry, short-lived repentance, and back-sliding. Throughout this time the voices of the prophets ring with sharp admonition. Finally God decides to once again change his relationship model. This time He is willing to lay everything on the line. He gives Himself. He becomes human. He suffers the same hardships as we do. He is faced with the same hatred and deceit. Satan has it in for Him, because he knows his defeat is drawing near. Believe it when the Bible says He was tested and tried!
Finally Jesus makes the sacrifice to end all sacrifices. He lays down His own life at the hands of His enemies. The partition that stopped people from entering the most holy place in the temple is torn in two and full and complete access to God is achieved. With one huge act of selfless love, Jesus mends the broken relationship between God and man and makes a way for anyone to enter into God's presence, if that is the choice they make. As if that was not enough, God goes even one step further by pouring out His Holy Spirit upon everyone who accepts Him. This is not a singular occurrence upon repentance. God's Spirit comes to stay and abide in us. That means that He moves in and settles down inside of us. By doing that, God writes His laws, His nature, His character, not on walls or door frames, but on our hearts. God is close at hand, personally involved and waiting upon us to allow Him control so that He could work in and through us. He still finds pleasure in allowing us to choose Him, just as He did all those years ago when He gave Adam and Eve the same choice.
Today I saw a rainbow and it reminded me that God so loved the world, that He gave His only begotten Son so that everyone who believes in Him, might not die, but have eternal life.
Today I was seen by God.
Pienk pleisters vir die siel
Ek wil gou 'n gedagte met jou deel oor pienk pleisters. Dis mos nou daai fraai pleisters wat mens deesdae kry om op 'n klein dogtertjie se seerplek te plak. Dit doen niks aan die seer nie, maar troos net die gemoed en binne oomblikke droog die trane op en begin die speel weer in alle erns.
Ek is van mening dat ons sulke pienk pleisters in die Bybel ook kry. Weet jy waarvan ek praat? Dis daai teksversies wat ons vernuftig uitpluk vir elke denkbare gebeurtenis. Dit het al so deel van ons alledaagse lewe geword dat ons partymaal nie eens meer daaraan dink dat dit uit die Bybel kom nie. Ek wil vandag oor een van hierdie pienk pleisters uit die Bybel praat. Dit is 'n gedeelte wat so gereeld aangehaal word, dat daar bykans nie 'n week verbygaan waar iemand dit nie op Facebook of elders share nie. Partykeer loop ek dit selfs meermale op dieselfde dag raak. Die gedeelte waarvan ek praat is die alombekende aanhaling uit Jeremia 29:11
Die ESV lees so:
Dis geen wonder dat hierdie versie populêr geword het nie. Wie wil nie hierdie woorde hoor nie. Stel jouself voor jy staan voor 'n multi-miljoenêr, wat boonop ook uiters invloedryk is. Hy het nou net vir jou vertel dat hy aan jou dink as 'n eie kind. Net daarna sê hy vir jou hierdie woorde:" Ek weet wat ek vir jou beplan; voorspoed en nie teenspoed nie. Ek wil vir jou 'n toekoms gee waarna jy met verwagting kan uitsien."
Jy moet anders bedraad wees as ek om nie van opgewondenheid te tintel en te bruis nie. Lank voor hy by die woord verwagting uitkom, het my kop reeds vlerke gekry en op baie mooi plekke gaan kuier.
Maar nou is dit nie 'n mens wat dit sê nie. Dit is God wat dit vir sy volk sê deur die mond van sy profeet, Jeremia. Ons het nodig om hierdie gedeelte mooi onder oë te neem om te besef wat werklik daar staan. Jy sien hierdie is nie regtig pienk pleisters nie. Hierdie is meer soos 'n taai pleister wat die vermoë het om 'n gapende wond bymekaar te trek sodat genesing kan plaasvind. Kom ek verduidelik.
In hierdie gedeelte praat God oor die feit dat die volk weggevoer gaan word in ballingskap. Hy deel hulle mee dat daar vals profete gaan opstaan wat hulle 'n vals hoop gaan gee dat hulle vinnig sal terugkeer na hulle eie land. Hy raai hulle aan om te plant en huise te bou en gesinne te begin, want hulle gaan lank in ballingskap bly. Daar is dus nie 'n skrapie wat skaars bloei nie. Hier het ons met 'n gapende wond te doen wat ons laat wonder of dit nie nodig is vir steke nie.
Dis wanneer God dan hierdie taai pleister uithaal en op die wond sit. Hy praat van herstel van 'n gebroke verhouding. Hy praat oor mense wie se geloof in God herstel word. Hy vertel hoe mense hulle tot Hom sal wend in gebed, na Sy wil vra met hulle hele hart. En hy praat oor gebede wat beantwoord sal word en dat Sy wil bekend sal wees.
Ons is so geneig om te dink dat ons lewens geen probleme behoort op te lewer nie, want God het mos hierdie woorde vir ons laat neerpen in die Bybel. Dis raadsaam om te besef dat hierdie woorde volg op die verlossing wat noodwendig volg aan die einde van swaarkry.
Ek wil hê jy moet vanaand moed skep. Wees getroos. Leef met 'n verwagting. God het vir jou 'n toekoms van voorspoed in gedagte. En Hy heg dit aan jou vas met taai pleisters, nie slegs pienk pleisters wat mooi val op die ore nie. Hierdie pleisters het substans.
Is jy gehoorsaam aan God, of dink jy Hy moet jou gehoorsaam?
Ek sit gisteroggend in die kerk en die prediker vryf toe so ligweg oor 'n gedeelte in die Bybel wat met die eerste oogopslag nogal onregverdig voorkom vir 'n mens. Ek het verskeie kere met mense oor hierdie gedeelte gepraat waar hulle dan hulle misnoë met God se optrede uitgespreek het. Die gedeelte waarvan ek praat is in 1 Kronieke 13 te vind. Dawid is nou koning in die land en hy onderneem om die verbondsark terug te haal na Jerusalem, nadat die Filistyne dit gebuit het in 'n oorlog teen Saul en dit toe na Kirjat-Jearim toe gestuur het. Hulle het die ark op 'n wa gelaai wat deur osse getrek was en die terugtog begin. Verse 9 en 10 lees soos volg:
"Toe hulle by Nakon se dorsvloer kom, het Ussa die ark met sy hand teëgehou, want die osse het gestruikel. Die toorn van die Here het teen Ussa ontvlam; die Here het hom getref omdat hy met sy hand aan die ark geraak het, en hy het daar langs die ark gesterf."
Sjoe! Mens kan nie help om te wonder of God se straf nie oordadig was nie. Ons moet teruggaan nie die wette wat God aan Moses gegee het om selfs net te verstaan wat die oortreding hier was. Ek sal dit vinnig noem en aanbeweeg, want ek wil nie hierdie 'n gesprek rondom wette maak nie. God het beveel dat bepaalde Leviete die ark met draaghoute op hulle skouers moes dra. Dit was hulle amp, hulle roeping. Die ark moes nooit op 'n wa gelaai gewees het nie. Niemand mag ooit aan die ark geraak het nie. Die hoëpriester mag slegs een maal 'n jaar in die allerheiligste ingegaan het, waar die ark gestaan het. Dan moes daar 'n tou aan hom vasgebind gewees het, in geval hy iets daar verkeerd sou doen en sou sterf. Mense kon hom dan aan die tou uitsleep.
Hierdie konsep is 'n vreemde een vir ons wat in die Nuwe Testametiese bedeling leef. Jy sien, ons het vrye toegang tot God. God leef selfs in ons d.m.v. Sy Heilige Gees! Maar dit is alles slegs moontlik na Jesus se kruisdood, toe die gordyn wat voor die allerheiligste gehang het, middeldeur geskeur het. Dis nadat Jesus die finale offer gebring het vir sonde. Dis ook waarom daar net een weg is wat na God toe lei, en dis deur Jesus Christus. Geen wonder dat Hy ons met diè woorde gelos het in Johannes 14: 6 nie:
"Ek is die weg en die waarheid en die lewe. Niemand kom na die Vader toe behalwe deur My nie."
Hierdie vrye toegang wat ons tot God het, het gemaak dat God vir ons alledaags geword het. Ek het selfs al gehoor dat mense na Hom verwys as oorbodig en vervelig. Erger ook, maar julle snap waarvan ek praat. Wat ons gewen het in die Nuwe Testament/Nuwe Verbond, kan nie in een bespreking genoem word nie. Dit is te omvangryk om selfs net te probeer. Wat ons verloor het, is ontsag vir God. Mag ek die Bybelse woord vrees gebruik? Onthou julle dat die ou vertaling gelees het dat jy God moet vrees? Hierdie woord laat ons ongemaklik rondskuif vandag, want ons probeer ons bes om vrees uit ons lewens te weer.
Vandag hou die woord vrees slegs negatiewe konnektasies vir ons. Ons pas nie meer lyfstraf toe nie, want ons is gekant teen dissipline wat vrees aanwakker in 'n kind. Ons het weggedoen met die doodstraf en baie mense is gekant teen hierdie besluit omdat hulle glo dat vrees vir die doodstraf mense sou weerhou het om moord te pleeg. Onderwysers mag ook nie meer lyfstraf toepas nie en dissipline in skole is buite beheer oor die wêreld heen, want kinders het nie meer vrees vir die gevolge van hulle dade nie. Dit help natuurlik ook nie dat dit bykans onmoontlik geword het om 'n kind te skors nie.
As jy nou gevind het dat jy in slegs een van hierdie gevalle gedink het dat dit verkeerd is dat ons weggedoen het met hierdie strawwe, dat daar niks fout is met gesonde vrees wat mense weerhou van kwaaddoen nie, dan is jy nou by die betekenis van die woord vrees, wanneer die Bybel sê jy moet God vrees.
Nou wil ek jou vra of jy steeds enige vrees vir God het? Dis 'n vraag wat ek myself ook kort-kort afvra. 'n Kind wat niks verkeerds gedoen het nie, het nie nodig om sy ouer te vrees nie. Een wat drooggemaak het, het wel rede tot kommer/vrees.
Het jy al gesien hoe 'n groot menigte gehoorsame ouers daar vandag in die samelewing is? Die kinders klap hulle vingers en die ouers spring om te gehoorsaam. Het jy ook al lus gevoel om 'n kind of twee vas te vat en hulle te vertel waar die grenslyn tussen reg en verkeerd lê, wanneer hulle ouers slegs apaties toekyk?
God is nie 'n apatiese ouer nie. God gaan ons nie laat wegkom met ons eiesinnige en hardkoppige idees nie. God gee die rigting en ons met gehoorsaam. Ussa het destyds duidelike riglyne gehad waar hy geleer het hoe die ark vir 40 jaar lank op die Leviete se skouers gedra was. Ussa, Dawid en die ander in die geselskap, het geglo hulle doen goed en het eiewys hulle eie idees op God afgeforseer, sonder om God te gehoorsaam binne die raamwerk van die tyd. Ussa het duur betaal en die ander het 'n baie duur les geleer.
God gaan tien teen een nie vandag jou met 'n bliksemstraal uit die hemel tref as jy verkeerd doen nie. Maar die gevaar wat jy loop om dood te gaan, is die ewige dood. God het duidelike riglyne oor wat reg en verkeerd is. Hy maak Sy Wil daagliks aan ons bekend deur sy Woord en deur profete, tekens ens. God woon in ons. Dink jy vir een oomblik dat jou flou verskonings gaan stand hou voor God se Waarheid op die dag van oordeel?
Vanaand wil ek vir jou sê om jou koppigheid te laat staan. Sonde is sonde. Daar is nie 'n moderne eeu wat dit wat verkeerd is skielik reg gemaak het nie. Daardie eiesinnige, hardkoppige, beterweterigheid is niks nuuts nie. As jy dit nie weet nie, het jy nog nie die eerste paar boeke in die Bybel gelees nie. Rigters is 'n rekord daarvan!
God gaan nie in gehoorsaamheid die knie voor jou met jou gewaande superieure kennis buig nie. Jy sal jou eiewaan, jou selfvoldaanheid, jou meerdere kennis voor God moet neerlê en aan Hom gehoorsaam wees. God straf steeds ongehoorsaamheid waarvoor daar nie versoening gedoen is nie.
Ons probeer ons bes om ons denke, ons kennis en ons ervarigs te verbreed. Ek het geen probleem daarmee nie. Tog herinner ek myself kort-kort daaraan, dat daardie breë lewe van my steeds deur 'n nou poort moet pas as ek God eendag wil sien. Matteus 7:13-14 sê:
"Gaan deur die nou poort in. Die poort wat na die verderf lei, is wyd en die pad daarheen breed, en diè wat daardeur ingaan, is baie. Maar die poort wat na die lewe lei, is nou en die pad daarheen smal, en diè wat dit kry, is min."
'n Laaste gedagte. Ons troos ons gewetens vandag deur gemaklik te gaan soek na 'n prediker wat vir ons sal sê dat ons sonde nie sonde is nie. Een wat net so skuldig is as ons. Lees die volgende vers en moet jou nie laat bluf nie:
"Pas op vir die vals profete. Hulle kom na julle toe in skaapsklere, maar in werklikheid is hulle verskeurende wolwe."
Getrou in die klein dingetjies
Daar is soveel klein goedjies wat ons elke dag doen, wat vir ons geen betekenis inhou nie, maar wat op iemand anders 'n lewensveranderende impak het. Ek het dit vandag nou weereens beleef. Vanoggend deel iemand 'n post oor 'n vermiste kind wat laas in die geselskap van 'n spesifieke man gesien is. Die man se naam en foto verskyn ook op die poster. Ek wik en weeg vir 'n oomblik of ek dit gaan share of nie, want ek hou nie daarvan om negatiewe goed te deel nie. Toe plaas ek myself in die ouers se skoene en ek dink dat as dit my kind was, sou ek wou hê almal moet dit deel. Ek maak toe so. Nie lank daarna nie, reageer een van my Facebook vriende en sê dat die man 'n eertydse pasient was waar sy werk. Ek vra toe of sy dalk sy kontakdetail aan die polisie kon deurgee en sy doen dit toe. Ek het nie veel hoop gehad nie, want mense se detail verander soms vinnig. So 'n ruk terug het die polisie haar laat weet dat hulle hom opgespoor het en dat die kind veilig is. Ek prys die Here dat daar 'n ketting van mense was wat elkeen getrou hulle eie deeltjie gedoen het en dit moontlik gemaak het dat hierdie kind opgespoor is! Daar is nie een enkele held/heldin nie, maar eerder 'n klomp mense wat elkeen iets oënskynliks onbenulligs gedoen het en die kulminasie van al die klein dingetjies het lewens verander.
Onthou julle die gelykenis van die man wat op reis gegaan het en vir tien van sy slawe elkeen 'n hoeveelheid munte gegee het om oor verantwoording te doen? Lees gerus Lukas 19 as jy jou geheue wil verfris. Almal het nie dieselfde opbrengs gehad om te toon nie, maar elkeen wat 'n wins kon wys, het 'n beloning gekry van groter verantwoordelikheid. Die laaste het besluit om niks te doen met wat hy gekry het nie. Hy het slegs teruggegee wat hy in die eerste plek ontvang het. Maar toe hy dit teruggee, toe gee hy dit nog met 'n selfverontskuldigende verwyt ook. Klink dit nie bekend nie?
Interessant genoeg, lees mense selde raak dat dit nie die waarheid was nie. Wat is die nuut-aangestelde koning se reaksie? As dit die waarheid was, sou jy anders opgetree het! Het jy vers 14 gelees wat sê dat hulle nie die man as koning wou hê nie? Dit was dus nie net ongehoorsaamheid nie, maar 'n verwerping van sy meester se gesag.
Laat ek jou nou die vraag vra: Is jy getrou in die klein dingetjies wat aan jou toevertrou is? Dit lyk anders in elkeen van ons se lewens.
Kom ek vertel jou nog 'n verhaal uit my studente-dae. Met een verjaarsdag het 'n vriendin vir my 'n plakaat gegee van 'n groot hand wat uit die lug kom. Die hand het die toue van 'n swaai vasgehou en 'n dogtertjie het sorgeloos op die swaai gesit met haar hare wat in die wind waai. Prentjies het nog altyd tot my gespreek en ek kon nie help om waardering vir hierdie te hê nie. Tog was ek nog nooit lief vir posters nie. Ten spyte daarvan het ek gevoel dat ek hierdie poster teen my muur moes opsit en ek het dit gedoen.
'n Jaar of wat later, trek daar 'n nuwe student op die gang/vloer in en sy kry die kamer reg langs myne. Sy was Goth in die dae toe Goth nog onbekend was en lank voor dit mode geword het. Sy het vreemd gepas op die gang. Haar ouers het om die draai gebly en die enigste rede waarom sy in die koshuis was, was omdat sy dit nie meer by die huis kon uithou nie. Ons het probeer vriende maak, maar sy het haarself eenkant gehou en elke hand van toenadering weggestamp. As jy aan haar deur klop, het sy in die opening bly staan en jou nooit ingenooi nie.
Tot my verbasing, neem sy eendag my uitnodiging om te kom koffie drink aan en so kom sy vir die eerste keer in my kamer. Sy het lank na die poster met die swaai gestaan en kyk sonder om 'n woord te sê. Dis eers toe ek 'n paar dae later na haar kamer genooi is, dat ek verstaan het. Teen die muur was een van haar eie kunswerke. Hier was ook 'n groot hand wat uit die lug gekom het, maar die hand was in 'n vuis gebal en 'n jong meisie het met mag en mening gebeur om uit die greep te ontsnap. Die datum op die skets het getoon dat dit lankal terug geteken was.
Ek weet nie wat van haar geword het nie. Ek wens ek het 'n storie van bekering gehad, maar ek ken nie daai deel van die verhaal nie. Die deel wat ek ken, is van iemand wat getrou was om 'n poster te gee as geskenk en iemand anders wat getrou was om dit op te sit. Maar die belangrikste wat ek ken is die deel van die verhaal waar God geweet het in watter taal om met haar te praat. Dit was 'n taal wat verby woorde gestrek het.
Laat ek weer vra: Is jy getrou in die klein dingetjies?
Maak jou ore oop en doen wat jou hand vind om te doen, want dit alles is in voorbereiding vir die groot goed waarmee God jou wil vertrou.
Moenie eendag voor God staan met selfverontskuldigende verwyte nie. Aanvaar God se koningskap in jou lewe en doen wat Hy van jou verwag.
"Ek sê vir julle: 'Aan elkeen wat het, sal meer gegee word, en van hom wat nie het nie, sal ook die bietjie wat hy het, weggevat word. En daardie vyande van my wat nie wou hê dat ek hulle koning moet wees nie, bring hulle en maak hulle hier voor my dood!'"
Vriendskap met die wêreld is vyandskap met God. Wees getrou in die kleine. Lê jou eiebelang voor God neer. Tel op jou kruis en volg Hom.
"But for the grace of God ..."
Ek sit vanoggend in die kerk en die vreemdste gedagte tref my skielik. Ek kyk so oor die mense se koppe heen en dink skielik aan die gemeente as 'n groep geveinsdes, mense wat voorgee, sondaars. Die gedagte het my tot in my siel geskok, want dis so ver verwyder van wat ek eintlik glo oor die mense. Dis nou maar die derde Sondag dat ek die gemeente besoek, en uiteindelik sal ek seker daar aansluit, maar die punt wat ek wil maak is dat ek die mense glad nie ken nie. Ek weet niks van hulle nie en hulle weet niks van my nie, maar wat ek tot dusver gesien het, hou ek van. Dis tog waarom ek steeds teruggaan. Vanwaar dan die gedagte?
Toe ek oor my skok kom, sit ek en ontleed waar hierdie onwelkome gedagte vandaan kom en daar kom die dink toe in my los. So 'n paar jaar terug het 'n Christen my baie sleg ingeloop. Dit het my heeltemal te lank gevat om deur hom te sien, want ek het bly val vir sy praatjies en geglo in sy reputasie. Die toppunt was toe hy eendag oorkant my gaan sit en sy optrede uit die Bybel regverdig. I kid you not! Daar sit hy en haal vir my uit die Bybel aan dat hy veronderstel is om slinkser as die wêreld te wees! Hy fokus gerieflik in op 'n paar versies en vergeet skoon van die konteks van die gedeelte, om nie eens te praat van die konteks van die hele Bybel nie. Ek wens jy kon in my kop insien om te weet wat ek daarvan gedink het. Ongelukkig het ek nie een van hierdie gedagtes uitgespreek nie. In retrospeksie is ek baie spyt daaroor.
Dit was natuurlik nie die eerste Christen wat my teleurgestel het nie. Nee wat, daai ry raak al hoe langer en langer, hoe ouer ek word. Dit bring my nou terug by die gedagte wat ek vanoggend in die kerk gehad het. Dit is heeltemal binne my vermoë om sinies te raak en alle Christene oor dieselfde kam te skeer. Ek kan op my selfgeregverdige troontjie klim en almal veroordeel asof almal skuldig is aan die oortredings van 'n paar. Ek kan. Behalwe dat ek nie kan nie.
Jy sien, so lank as wat ek met my kop oor hierdie goed dink en daaroor bly tob, is dit moontlik om dit te doen. Ek haal my wrokke een vir een van die rak af en politoer hulle blink, troetel hulle aan my bors, hou hulle hoog vir ander om te sien. Ek soek tog simpatie of om geregverdig te voel. Ander het ek nog nie mee ge-'deal' nie en hulle word nog nie uitgestal nie. Die feit dat ek al 'n paar jaar tussen mense geleef het, beteken dat ek al 'n aansienlike trofeekamer vol wrokke het om teen mense te hou. Dis nou wanneer ek op my verlede fokus. Dan kan ek sienies raak.
Maar nou doen ek elke kort-kort hierdie ding wat dit vir my onmoontlik maak om so te bly voel. Ek wonder of jy al kan raai waaroor ek wil praat? Nee, ek kyk nie na my toekoms nie. Daar het ek weinig beheer oor. Ek kan beplan, maar ek het nou ook al lank genoeg geleef om te weet dat nie al my planne uitwerk nie. Kyk ek dan na my hede? Nee! Dis vlietend en tydelik en nie die moeite werd om te lank by te vertoef nie.
Ek kyk na God. Ek het God al in my trofeekamer ingenooi en by Hom gekla oor al hierdie mense wat my te na gekom het. Hy was daar. Hy het dit gesien. Hy het my gehoor. En Hy het vreeslik baie simpatie met my gehad. Weet jy wat was Sy oplossing? Hy het my eenvoudig aan die hand gevat en my daar uitgelei. Hy het die deur sorgvuldig agter ons toegetrek. Hy het my verseker dat Hy daarvoor verantwoordelikheid sou neem en my aangemoedig om aan te gaan met my lewe. Hy is in beheer en Hy sal vir my sorg.
Dit het my kwaad gemaak. Ek het geweet wat Hy wil doen. Hy wil hulle vergewe! Ek was nog nie reg om te vergewe nie. Ek wou daai wrokke nog koester. Ek het hardkoppig teruggerem en my in my kamer vol trofees gaan toesluit. Ek het nie net die nuutste een van die rak afgehaal nie. Ek het sommer 'n klomp gaan afhaal en my skoot volgepak met ou wrokke wat ek sorgvuldig gaan afstof het.
Weet jy wat het God gedoen? Hy het my weer daar kom haal. En weer. En weer.
Die vreemdste ding gebeur met mens wanneer jy tyd in God se teenwoordigheid deurbring. Jy verander. Jou gedagtes verander. Jou denke verander. Jou woorde verander. Jou emosies verander. En dan as jy weer eendag terugstap in jou trofeekamer in, dan hou dit geen attraksie meer nie. Dis bedompig, muwwerig, stowwering en donker. Jy kan nie verstaan waarom jy soveel plesier daaruit geput het om ure hier deur te bring nie. Dis wanneer jy God se karakter begin aanneem. Dis op daardie punt wat jy self die vermoë ontwikkel om die deur agter jou toe te trek.
Op hierdie stadium was die sangdiens reeds aan die gang en ek het outomaties saamgesing terwyl al hierdie gedagtes deur my kop gaan. Skielik word ek bewus van die lied wat ek besig is om te sing.
"Amazing Grace. How sweet the sound that saved a wretch like me. I once was lost, but now I'm found, was blind, but now I see."
Daar word aanvaar dat die persoon wat hierdie woorde geskryf het, die kaptein aanboord 'n slawe-skip was, wat tot bekering gekom het. Ek wil hê jy moet dit verstaan vir wat dit impliseer. Dit beteken dat dit iemand was wat verantwoordelik was dat massas mense hulle vryheid verloor het en hulle lewens as slawe in ander se diens uitgedien het.
Dis erger. Dit was geskryf deur iemand wat verantwoordelik was dat massas mense dood is op reis a.g.v. die haglike omstandighede waarin hulle vervoer is. In essensie, is die woorde geskryf deur 'n massa-moordenaar.
Dis hoe ver God se vergifnis strek. Ver, baie ver verby wat ons aanvaarbaar vind. Dis waarom dit so moeilik is om iemand by God aan te kla. Wat help dit jy kla oor iemand as God nie daarop ingestel is om te straf nie, maar eerder om te vergewe?
Dis 'n kruispad. Dis waar jy moet kies wat vir jou die belangrikste is. Is dit belangriker om jou wrok te koester, of is dit belangriker om tyd by God deur te bring? Jy kan beide vir 'n tyd lank doen, maar uiteindelik is God nie met wrokke versoenbaar nie en sal jy maar moet kies.
Intussen speel die lied steeds in die kerk en ek sing lustig saam: "Amazing Grace. How sweet the sound that saved a wretch like me. I once was lost, but now I'm found, was blind, but now I see."
En toe tref dit my. Hierdie woorde is nie 'Amazing Grace. How sweet the sound that saved a wretch like HIM', nie! Dis ek wat gered is. Dis ek wat vergewe is. Erens staan 'n trofee, met my naam op, in iemand anders se trofeekamer. En ek wonder hoeveel keer het God al iemand anders uit hulle trofeekamer moes lei, sodat Hy my kon vergewe? Hoeveel keer moes Hy klagtes oor my aanhoor?
En toe val ek in my gedagtes op my knieë en ek sing hierdie woorde as 'n gebed: "Amazing Grace. How sweet the sound that saved a wretch like me. I once was lost, but now I'm found, was blind, but now I see."
Is jou verhoudings besig om te faal?
Ek word vanoggend wakker met hierdie lied wat deur my kop woel en ek wil dit graag met julle deel, want dit sluit so gepas aan by iets wat al van Sondag af in my kop rondrol. Die gedagtes waarmee ek sit gaan almal rondom verhoudings met een groot pertinente vraag wat bo alles uitstaan: "Is jou verhoudings besig om te faal?"
Daar is 'n term wat vandag baie algemeen gebruik word en dit is 'deal breaker'. Elke verhouding het 'n deal breaker. Dit is omdat ons reëls en regulasies in ons verhoudings het. Ek wil amper die woord noodwendig hier gebruik, want ek kan nie dink dat dit moontlik is om 'n verhouding te hê waarin daar nie 'n deal breaker is nie. Ons is baie lief om die term 'onvoorwaardelike liefde' te gebruik, maar ek wil hê jy moet vanoggend saam met my besin oor hierdie emosie. Alle verhoudings het voorwaardes. Ek dink daar is nie 'n enkele ouer wat nie nou hier diep in sy/haar binneste protesteer nie. Ek hoop in elk geval so, want ons liefde vir ons kinders behoort so na aan onvoorwaardelik te wees as wat menslik moontlik is. Tog is daar voorwaardes aan die verhouding.
Let nou mooi op hoe ek tussen die twee woorde 'liefde' en 'verhouding' spring. Ek glo wel dat mens kan liefwees verby voorwaardes. Dit is waarom ons so seer kry in verhoudings. 'n Verhouding kan die deal breaker punt bereik lank voordat liefde opgehou bestaan.
Ek moet myself nou telkens keer dat ek nie voorbeelde gebruik nie. Ek kan hierdie skrywe baie emosioneel maak deur allerhande voorbeelde in te trek, maar ek wil eintlik hê jy moet dink oor die verhoudings in jou eie lewe. Miskien was jy al in 'n liefdesverhouding en/of huwelik wat skeefgeloop het, waar een (of beide) van julle daai ding gedoen het wat die deal breaker was vir julle verhouding. Dalk het jy 'n kind êrens wat jy nooit meer sien nie, want julle verhouding het ook by so 'n punt uitgekom. Moontlik het jy 'n broer of suster, of 'n vriend of vriendin wat nie meer in jou lewe is nie, omdat een of beide van julle daardie tree te ver gegee het, en oor die streep getrap het wat perke aan julle verhouding verskaf het.
As ek nou geglo het in pienk pleisters vir die siel, het ek nou my skrywe klaargemaak deur iets te sê soos God het jou onvoorwaardelik lief en Hy sal jou nie faal nie, al laat mense jou in die steek. Dit is nie wat ek wil sê nie. Laat ek dit net eers duidelik maak: DIT IS WAAR. God het jou onvoorwaardelik lief en Hy sal jou nie faal nie. Tog wil ek iets meer sê as net dit.
Jy sien, ek wil jou maan om versigtig te wees in jou verhoudings met mense. Met versigtig bedoel ek dat jy dit moet oppas, tyd daaraan moet spandeer, moet dink voor jy praat of doen, moeite moet doen om die ander se belange in ag te neem. As jy dit doen, staan jy 'n groter kans dat jou verhoudings mag slaag. Dis steeds nie 'n gegewe nie, maar dit maak die kanse beter. Waarom is dit nie 'n gegewe nie? Omdat mense faalbaar is. Soms kan jy alles reg doen in 'n verhouding, maar as die ander party nie saamwerk nie, gaan die verhouding steeds faal.
En dit bring my uit by wat ek met jou wil deel oor in 'n verhouding met God staan. Toe God 'n verhouding met die mensdom begin het, het Hy sekere riglyne neergelê. Kom ons noem hulle deal breakers. Vir Adam en Eva het Hy gesê hulle moenie van die boom eet wat hulle kennis sou gee van wat goed is en wat kwaad is nie.
Vir Moses het Hy 'n stel wette gegee met metodes om dit te onthou, sodat dit makliker sou wees om dit na te kom; skryf dit aan die deurposte, leer dit in 'n lied ens.
Vir die eerste dissipels en vir ons wat in die tyd van die Nuwe Testament leef, het Hy gesê dat ons in Christus moet glo, Hom moet aanneem, ons bekeer van ons sondes en Hom moet volg. Dis ons voorwaardes vir 'n verhouding met God.
Glo jy in Christus? Tien teen een, as jy sover gelees het. Het jy Hom aangeneem? Moeilike vraag? Dit beteken dat jy nou deel is van God se 'huishouding'. Mensliker wys kan ek dit vergelyk met 'n kind wat in die huis ingeneem word. Of ek kan dit vergelyk met 'n huwelik, en ek dink die tweede vergelyking is dalk nader aan die waarheid, alhoewel ek slegs kan bespiegel. Dis soos om jou voor te stel dat Jesus van jou die 'ja-woord' gevra het (die Bybel noem die gelowiges die Bruid en Jesus die Bruidegom). Jy het positief gereageer en is nou deel van die Goddelike 'huishouding'. Jy het Jesus aangeneem.
Tot op hierdie punt is alles mooi en goed en rooskleurig. Nou raak dit taai. Die volgende vrae is of jy jou van jou sondes bekeer het, en of jy Hom volg? Hierdie is die deal breakers in 'n verhouding met God. Daar is talle mense wat in God glo, maar hulle vind dit moeilik om te sê of te glo dat hulle in 'n verhouding met God staan. Hulle kan nie die lied saamsing wat ek aangeheg het nie, want hulle weet nie wat dit beteken om te sê ek is 'n vriend van God nie. Dit is nie omdat hulle nie in 'n verhouding met God staan nie. Dis omdat hulle in 'n gebroke verhouding met God staan. As jy die dinge doen wat God haat, het jy die verhouding verbreek. Dit beteken nie dat God jou nie meer liefhet nie, want Hy het. Dit beteken nie dat Hy jou nie sal vergewe nie, want Hy sal. Dit beteken slegs dat jy nodig het om jou verhouding met God te herstel.
Die Bybel gebruik graag die term egbreuk (en selfs hoerery) om hierdie gebroke verhouding van die mens met God te beskryf. As jy jou sonde meer liefhet as vir God, gaan die verhouding gebroke bly. Daar is nie plek vir 'n ander 'lover' of 'skelmpie' in jou verhouding met God nie. Nie as jy wil hê dit moet 'n gesonde verhouding wees nie. Laat staan jou sonde. Hou op daarmee. Dis wat bekering beteken. Jy kan telkens tot bekering kom in jou lewe, maar jy word slegs eenmaal wedergebore. Verstaan jy? Jy moet jou voete was. Jy is reeds skoongewas en aangeneem in God se huishouding met jou wedergeboorte en doop. Nou moet jy net voete was en weer skoon kom.
In die tyd van die Bybel, moes mense hulle skoene uittrek en hulle voete was om by 'n huis ingenooi te word. Dit was slegs 'n kulturele gebruik wat uit praktiese gebruik gespruit het, omdat mense op stofpaaie geloop het. Het jy op stofpaaie gaan dwaal en jy staan nou buite die deur van jou Vriend, maar jy voel onwelkom omdat jou voete vuil geword het van die paaie waarop jy geloop het? Jesus was eeue gelede bereid om sy dissipels se voete te was en Hy wil dit vandag vir jou ook doen. Moenie langer uitstel om herstel aan jou verhouding met God te bring nie. Hy wag al baie lank geduldig vir jou.
En dan? Dan volg jy Hom. Jy doen wat Hy wil, gaan waar Hy gaan en doen dinge soos Hy dit bepaal. Dis die voorwaarde vir 'n gesonde verhouding met God wat jou onvoorwaardelik liefhet.
Luister gerus na hierdie lied:
I am a friend of Jesus
Dit was reeds vanoggend oppad kerk toe duidelik dat alles nie volgens beplanning sou verloop nie. 'n Baie goeie aanduiding was dat die robotte nie gewerk het nie. Ek het die voorspelling gewaag om te sê dat ons vandag uitgelewer sou wees aan die akoestiese kitaar en die dromme alleen. Ek was verkeerd.
By die kerk aangekom, was alles in skemer gehul te danke aan die oortrokke lug. Die voorsangers het moedig probeer om almal aan die sing te kry met slegs die akoestiese kitaar om die noot en ritme aan te gee. Ek het vergeet dat die dromme ook met elektrisiteit werk in hierdie gemeente. Die keyboard het daar gestaan, met skuins agter hom die baskitaar en elektriese kitaar. Die mikrofone het in stilte waggestaan oor die verrigtinge en die koordjiebord het grys en dood bo-oor alles gehang. Beurtkrag!
My grootste vrees was die koffie-drinkery na die diens. Ek kan acapella sing. Geen probleem nie. Die pastoor se stem dra goed en ek sou hom kon hoor. Geen probleem nie. Maar hier bedien hulle perkoleer koffie na die diens en daardie reuk hang sommer vroeg al in die lug as jy by die kerk aankom. Vandag sou ek moes opdok vir winkelkoffie.
Die pastoor het die afkondigings gedoen en alles het goed gegaan. Tog het die gemeente iets uitgemis, want gewoonlik doen sy vrou dit en dan bring sy altyd 'n bemoedigende, opbouende boodskappie daarmee saam. Ongelukkig sou haar fyn stem nie sonder die mikrofone hoorbaar wees nie en moes sy in die banke wag.
Die voorsang het begin en dit het ook goed gegaan. Ons het eintlik lekker begin sing. Almal het saamgeklap op uitnodiging van die sangleier, in 'n poging om op te maak vir die gebrek aan dromme en ander instrumente. Dit was lekker.
En toe, net toe ons almal berus het by die stand van sake, gaan die ligte skielik oorhoofs aan en daarmee saam begin die gemeente spontaan hande klap terwyl breë glimlagte oor almal se gesigte sprei. Die musikante het, asof op bevel, vorentoe beweeg en begin om hulle instrumente reg te kry. Hande het na mikrofone gereik en enkele minute later, na die rekenaar aan die gang gekry is, was die koordjiebord ook in werking.
En daar skiet 'n gedagte my toe te binne en ek ervaar hoe die Heilige Gees iets aan my openbaar.
Omdat ek op baie jong ouderdom al besluit het dat ek God gaan volg en dit nog altyd gedoen het, het ek al baie gewonder hoe my lewe sou wees sonder Hom. Wie sou ek wees? Watter soort karakter sou ek hê? Volgens watter maatstawwe sou ek my besluite neem? Daar kry ek toe vanoggend my antwoord in die kerk, danksy onbetroubare kragvoorsiening.
Jy sien, dit sou wees soos die diens voor die krag aangegaan het. Alles sou op dreef wees. Die lewe sou aangaan. Die doel van my lewe sou bereik kon word. Geen probleem nie. Maar daar is dinge wat ek sou moes inboet. Ek sou nooit my volle potensiaal kon bereik nie.
Ek sou dinge slegs dofweg kon onderskei, want die verhelderende lig van God sou nie in my lewe gewees het nie. Ek sou kon sing en mooi klanke produseer, maar die klank sou dof en stil wees en die reik-wydte daarvan beperk. Daar sou geen mikrofone of klankversterkers (amplifiers) gewees het om my stem helderder en duidelik uit te dra nie. Daar sou geen monitors gewees het wat na my toe gedraai was sodat ek my eie vals note kon hoor en verbeter nie.
Erger nog, daar sou dinge in my lewe gewees het wat nutteloos en ongebruik rondgestaan het, soos elektriese instrumente sonder krag. Soos 'n pastoorsvrou wie se stem nie gehoor kan word nie.
My lewe sou aangaan, maar dit sou 'n flou afgewaterde weergawe wees van die een wat ek leef in die krag van die Heilige Gees.
Wanneer sulke gedagtes by my wakker word, dan hou ek daarvan om myself te konfronteer met 'n paar taai vrae. So, kom ek vra vir beide jou en myself vandag hierdie twee vrae:
1. Hardloop jy jou lewe op die krag van die Heilige Gees? Of hardloop jy dit in jou eie krag? Moenie jouself probeer bluf om te glo dat daar 'n derde opsie is nie. Daar is nie. Dis jy met God, of dis jy sonder God.
2. As jy jou lewe op die krag van die Heilige Gees hardloop, doen jy 'loadshedding'? Miskien moet ek hou by die Afrikaanse woord 'beurtkrag'. Neem jy soms die beheer by God oor en laat Hom verstaan dat dit nou jou beurt is? Dit is dalk tyd dat jy besef dat die Heilige Gees 'n betroubare bron van krag is en dat enige beurtkrag te wyte is aan eie keuse en nie iets is wat God op jou af forseer nie.
Gister het ek 'n heerlike dag saam met vriendinne deurgebring. Ons het geverf, DVD's gekyk, gechat en ge-'snack' na hartelus. Heerlik. Ons was onbewus van die paniek wat rondom ons geheers het. Waarvan praat ek? Gister, terwyl ons gekuier het, was ons omgewing (weereens) onderworpe aan beurtkrag. Dit het ons eers uitgevind lank na die probleem opgelos was. Ons lewens het on-onderbroke voortgegaan. Die DVD het bly speel, die ligte het nie afgegaan nie. Daar was geen aanduiding van die gebrek aan krag elders nie.
Waarom nie? Die vriendin by wie se huis ons byeengekom het, het sonpanele op haar huis se dak en sy is nie meer uitgelewer aan eksterne kragvoorsieners nie. Haar krag kom direk van bo.
As jy hier lees, en jy bly in Suid-Afrika, dan is die kanse groot dat jy noodwendig onlangs moes skarrel om alternatiewe bronne van energie aan die werk te kry. 'n Generator, gasbottel, flits, iets. Is dit soos jou lewe ook lyk? Skarrel jy rond om die krisisse te hanteer, want die bron van jou krag skiet tekort? Of affekteer hierdie krisisse jou nie meer nie, want jou krag kom direk van Bo?
Gister het ek besinning gedoen oor my bron van elektriese kragvoorsiening. Vandag het ek ook besinning gedoen oor waar my eie krag vandaan kom.
In the arms of a mother a baby lies
awakened to life in despair.
With pinkies and coke
his mother’s milk choked,
her addicted embrace is his care.
In the arms of a father a little girl lay
overcome by his strength and his power.
She had to give him what lovers should offer
and listen to words of "Don't say"
In the crutches of life the children hang helpless
and adults turn deaf ears away.
Oh, God! help the witness
not to suffer the stillness
In Jesus Name, this I will pray.
Posted by A Pretty Talent at 12:37
Veiligheidsgordels in die geloof
Ek wil vandag met jou praat oor veiligheidsgordels. Gegewe dit Desember is, wat gewoonlik 'n tyd is van hoë pad-sterfte syfers, is dit dalk soveel meer gepas, maar my gesprek handel oor die lewenspad en nie die teerpad nie.
Kom ek val myself eers in die rede om julle 'n staaltjie uit iemand anders se lewe te vertel. Toevallig gaan dit ook oor 'n motorongeluk. Ek ken nie die mense wat in die ongeluk betrokke was nie en ek weet nie of hulle veiligheidsgordels gedra het nie. Dis blote toeval dat die voorbeeld wat ek gebruik om by my punt uit te kom, 'n motorongeluk behels.
Verlede week kontak een van my Facebook vriende my om my mee te deel dat twee mense wat hy ken in 'n ongeluk betrokke was. Hulle het redelik ongedeerd uit die ongeluk gekom, maar hulle jong kind, wat saam met hulle in die kar was, het baie seergekry en is in die hospitaal opgeneem. Ek het onmidellik onderneem om saam met hulle te bid vir die kind. In retrospeksie wonder ek waarom ek nooit vir detail gevra het oor die kind se beserings nie, maar ek het nie. Ek het slegs hierdie blanko gebede opgestuur vir die kind. Ek het wel geweet dat sy Maandag geskeduleer was vir 'n operasie.
Maandagaand vra ek toe hoe die operasie afgeloop het, net om uit te vind dat sy toe omtrent pas in is teater toe en dat hulle verwag het dat dit 'n baie lang operasie sou wees. Ek sit toe sommer net hier voor die rekenaar en bid vir die kind. My gebed sluit die volgende woorde in: "Staan die dokters by, maar gee dat hulle verbaas sal wees oor die genesing wat reeds plaasgevind het, wanneer hulle haar oopmaak; oor dit wat stukkend was wat reeds herstel het." Ek het die woorde skaars geuiter toe ek myself oor die vingers tik omdat ek nie vir algehele genesing gebid het nie, maar ek het nie die gebed 'gekorrigeer' nie, want ten spyte van my redenasies, het dit tog gevoel asof die gebed in lyn was met wat God wou hê en ek het dit daar gelaat.
Nie baie later nie, toe kom die nuus dat die operasie goed afgeloop het. Die volgede dag kry ek hierdie boodskap wat ek copy en paste uit die message bord:
"Marietjie ek het vergeet om jou te se daars plate by 3 hosp geneem en al 3 het 3 breuke gewys een was baie gesplinter toe hulle oop maak was daar net 2 breuke en nie baie splintres nie."
Voor ek enige iets anders sê, wil ek eers onomwonde sê dat God steeds wonderwerke doen en dat Jesus inderdaad gesterf het sodat ons genesing kan ervaar. Wat 'n groot en wonderbaarlike God dien ons! Alle lof en eer aan Hom! Hy is inderdaad waardig om aanbid te word.
Maar laat my nou toe om terug te kom na die veilgheidsgordels toe. Baie mense dien God omdat Hy 'n veilgheidsgordel is. Asof Hy slegs goed genoeg is om as buffer te dien tussen hulle en die aanslae van die wêreld. Ek sien vandag weer 'n Facebook slogan wat sê dat ek eerder God sal dien en uitvind dat Hy nooit bestaan het nie wanneer ek sterf, as om Hom nie te dien nie en dan sterf, net om uit te vind dat Hy wel bestaan.
Ek stem saam met die sentiment. Ek glo ook dat God 'n buffer of veiligheidsgordel is. Wat ek nie glo nie, is dat vrees die enigste rede is wat ons het om in God te glo.
Waarom het ek die regte woorde gehad om te bid, ten spyte daarvan dat ek geen insae in die kind se beserings gehad het nie? Dis omdat ek 'n verhouding het met 'n Lewende God. God is nie my veiligheidsgordel wanneer ek in een van die lewe se 'ongelukke' is nie. God is die sterk Vaderarms, wat reeds om my gevou is, wat keer dat ek deur die voorruit vlieg.
Ons hoor so baie dat mense die Bybel aanhaal en sê dat ons enige iets kan vra in God se naam en dit sal vir ons gegee word. Dis baie naby aan die waarheid, maar nie heeltemal nie. Kom ek haal vir jou woord vir woord aan wat die teks sê in Romeine 10:8a
"Naby jou is die woord, in jou mond en in jou hart."
en in Johannes 15:7
"As julle in My bly en My woorde in julle, vra dan net wat julle wil hê, en julle sal dit kry."
Het jy die voorwaarde raakgelees? Daar moet 'n eensgesindheid tussen jou en God bestaan. Wanneer jy jou mond oopmaak om te bid, moet jy vra in God se woorde wat binne-in jou is. Dis verhouding. Dis liefde. Dis kennis van God. Dis nie om God uit vrees vir die dag van môre te dien nie.
Ek wil jou aanmoedig om God beter te leer ken. Doen wat gelowiges deur die eeue gesê het gedoen moet word. Lees jou Bybel. Bid. Gaan kerk toe. Woon die byeenkomste van die gelowiges by (bidure ens). Sit jou TV en radio aan op uitsendings wat God verkondig. Doen ALLES binne jou vermoë om God te leer ken. Dan sal jy by die volgende gedeelte in die Bybel uitkom:
Mattheus 7:7-8 "Vra, en vir julle sal gegee word; soek en julle sal kry; klop en vir julle sal oopgemaak word, want elkeen wat vra, ontvang; en elkeen wat soek, kry; en vir elkeen wat klop, sal oopgemaak word."
Marietjie Uys (Miekie) is a published author. You can buy the books here:You can purchase Designs By Miekie 1 here.Jy kan Kom Ons Teken en Verf Tuinstories hier koop.Jy kan Kom Ons Kleur Tuinstories In hier koop.Jy kan Tuinstories hier koop.You can follow Miekie's daily Bible Study blog, Bybel Legkaart, here in English & Afrikaans.For more crafty ideas and great products, visit A Pretty Talent on Facebook.Remember to keep nurturing your TALENT for making PRETTY things.You can subscribe to this blog and receive regular updates by email by simply registering your email address at the top of the current blog.
Iemand praat nou die dag oor 'n verjaardagkoek wat hy gekry het. Dit was pragtig en het wonderlik lekker gelyk, maar toe hy dit proe was dit glad nie wat hy verwag het nie. Die koek was droog en smaakloos en geen plesier om te eet nie. Dit het tot die bakker in my gespreek. Ek wou onmiddellik die probleem gaan regstel en vir hom 'n lekker koek bak vir sy verjaarsdag. Die probleem was dat sy verjaarsdag alreeds verby was en dit was te laat. Dis toe dat my kop weer sy eie koers inslaan en begin dink oor die koek wat ons vir mekaar is in die lewe.
Ek het 'n vriendin wat baie liberaal glo oor god en haarself oortuig het dat god dan ook God insluit. Vreemd genoeg laat al haar liberalisme geen ruimte vir gesprekke oor God, die Bybel, gebed (in die Christelike verstaan daarvan), of Christenskap in die algemeen nie. Dieselfde reëls geld nie vir enige ander gelowe nie. Sy is oop vir insette van enige ander kant. Ek is baie lief vir hierdie vriendin en geniet haar geselskap terdeë. Tog is ek opreg bekommerd oor haar ewige lewe. Meer as dit. Ek is bekommerd oor haar lewe hier op aarde. Ek kan sien hoe die keuses wat sy maak, 'n negatiewe impak op haar lewe het.
Maar ek wil nie van die punt afdwaal nie. Ek wil 'n aanknopingspunt vind by iets wat sy eenmaal gesê het. 'n Ander vriendin wat ons in gemeen het, het deur 'n ligte emosionele trauma gegaan. Hierdie vriendin is 'n uitgesproke en uitverkoopte Christen wat haar lewe en haar besluite deur die Bybel en haar verhouding met God laat rig. Toe Vriendin A hoor van Vriendin B se probleme, was haar reaksie een van verbasing. In haar opinie moes vriendin B "al die antwoorde hê" (direkte aanhaling), omdat sy 'n Christen is.
(Sommer as 'n aweregse gedagte, wat niks met die gesprek te doen het nie, vra ek myself af waarom iemand wat glo dat al die antwoorde in God te vind is, dan kies om Hom nie te glo en te dien op Sy terme nie, maar Hom eerder verwerp en kies om in ander 'godsdienste' ens te gaan soek vir antwoorde? Ek wonder maar net.)
Maar om terug te kom by die punt. Enige Christen kan jou vertel dat jou Christenskap geen waarborg is dat swaarkry en moeilike tye nie deel van jou lewe sal wees nie. Die Bybel loop oor van gelowiges wat deur moeilike tye gegaan het. Ek wil nou nie 'n gesprek hieroor voer nie, en gaan baie simplisties sê dat swaarkry nodig is vir groei. Dit is te eenvoudig, maar ons kan op 'n ander dag hierdie gesprek deurtrap. Vir nou wil ek uitkom by die feit dat ons nie al die antwoorde het nie. 1 Korintiërs 13:12 sê duidelik:
"Nou kyk ons nog in 'n dowwe spieël en sien 'n raaiselagtige beeld, maar eendag sal ons alles sien soos dit werklik is. Nou ken ek net gedeeltelik, maar eendag sal ek ten volle ken soos God my ten volle ken."
Wat het dit alles met die koek te doen? Die feit dat so baie mense onder die indruk verkeer dat jy al die antwoorde moet hê as jy 'n Christen is. So baie mense dink dat jy skielik onfeilbaar moet wees. Om in te pas in die sosiale kringe, word daar skielik nuwe terme en woorde in gesprekke ingevoer. Ons maak klanke om mense te bevredig. Die waarheid is dat ons 'n "work in progress" is. Ons is nie God nie. Ons kan nie God vir enige iemand wees nie. Ons kan vir jou van Hom vertel, want ons het Hom persoonlik ontmoet. Ons kan jou nie alles oor Hom vertel nie, want ons groei nog daagliks in ons verhouding en ons kennis van Hom. Die koek wat ons na jou uithou, mag dalk nie baie mooi wees nie en kan selfs half grillerig lyk, maar dit is omdat dit deur onkundige kinderhande gemaak is en ons is nog besig om te leer. Soms klink dit asof ons oordryf in ons opgewondenheid om jou van God te vertel. Dis soos die koek in die foto hieronder. Dis deur 'n voorskoolse dogtertjie versier vir haar ouma. Sy was so opgewonde om al die goed te ontdek waarmee 'n koek versier kon word, dat sy uiteindelik omtrent alles op die koek uitgegooi het. Dis daardie selfde opgewondenheid wat ons as Christene ook dryf. Ek weet die wêreld interpreteer dit graag as disrespek, maar ek wil hê jy moet dit van nader gaan bekyk en sien vir wat dit werklik is. En tref asb. onderskeid.
Daar is Christene daarbuite wat hulleself voordoen as die ware Jakob. Hulle praat mooi woorde en kom met wonerlike stories en getuienisse vorendag. Tog is hulle sonder substans en laat hulle 'n spoor van verwoesting agter hulle. Hulle is soos die sjokoladekoek hierbo wat ek vir my broer gebak het 'n paar jaar gelede. Dit lyk wonderlik. 'n Trippel-laag sjokoladekoek met karamel vulsel. Drie variasies Kit-Kat reg rondom en Bullets en Whispers bo-oor. Dis 'n droomkoek. Behalwe dat dit heeltemal oneetbaar was. Dit was letterlik te soet. Party mense se woorde klink mooi en hulle lewens lyk mooi, maar hulle kan nie die toets van smaak deurstaan nie.
Ander lyk dalk nie so mooi nie en dis maklik om hulle foute uit te wys, maar moet nie hulle opregtheid in twyfel trek nie. Die feit dat hulle faalbaar is, maak nie hulle boodskap onwaar nie.
Is jy gehoorsaam aan God, of dink jy Hy moet jou g...
Die Leeu van Juda aan 'n leiband?