Die verbondsgedagte in die Skrif behels die gedagte dat die Here sy volk se name opskrywe (Ps 87: 5,6; Op 21: 27) en kragtens die verbond verwerklik die Here sy heilsraad in en deur geslagte (vgl geslagsregisters in OT en NT). Die wese van die kerk is immers dat dit ’n liggaam, ’n eenheid, ’n vergadering van mense is wat gedoop is in die Naam van die Drie-enige God. Die begrip van ’n doopregister wat die name van die dopelinge en hulle ouers, hulle geboortedatum en doopdatum aandui, vloei kerkregtelik as natuurlik en noodsaaklik uit die wese van die kerk voort. Die doopregister bied daarom ook die wesenlike lidmateregister.
Kragtens ’n doopbeskouing in bepaalde gereformeerde kringe is die verbond van God dikwels meganies verbind aan die lyn van afstamming. So sou iemand wat totaal vervreem het, nog “in die verbond” kon wees indien bewys kan word dat sy ouers of grootouers gedoop en in die “verbondslyn” was. Hierdie beskouing het onses insiens geen Skriftuurlike en daarom geen kerkregtelike grond nie. Die “verbondslyn” word deur geloof bepaal en nie deur afstamming nie.
Op sigself lyk dit asof hierdie artikel ’n blote administratiewe voorskrif en opdrag gee. In die 16de eeu het die registrasie egter met die oog op die “kerk” en die “gemenebes” geskied. Die kerklike boekhouding en registrasie is dus ouer as die staat se bevolkingsregistrasie. Kerklike doopseels het ook in Suid-Afrika geboortes tot ongeveer 1900 baie beter as staatsrekords weergegee.
Die huidige redaksie stel vrywel volledig wat by die doop aangeteken moet word. Dit word natuurlik aan kerkrade oorgelaat in watter vorm die doopregister gehou sal word. Hier kan van ’n kaartsisteem of van ’n goeie boek met ’n sterk stewige rug gebruik gemaak word. Daarin moet dan duidelik die naam van die kind, sy geboortedatum, die name van die ouers of voogde en die datum van doop aangeteken word. Soms teken kerkrade ook die naam van die predikant daarby aan. Soms moet ’n spesiale omstandigheid met betrekking tot die doop aangeteken word, byvoorbeeld waarom voogde optree of doop op spesiale versoek van ’n ander kerk, ensovoorts.
Wanneer mense nie die betekenis van die doop verstaan nie, lyk dit na ’n “naamgee”-plegtigheid. Vroeër kon predikante by die opgawe van name van dopelinge geredelik invloed uitoefen. Tans geskied die doopopgawe gewoonlik nadat registrasie by die landdroskantoor reeds plaasgevind het.
kan uitreik nie, behoort hy eers alles in sy vermoë te doen om by verskillende getuies te probeer vasstel of hulle van die doop kan getuig. In die mond van twee of drie betroubare getuies moet die waarheid vasstaan en die doopseel uitgereik word. Verantwoordelike administrasie kan so ’n pynlike en vir die kerk eerlose posisie verhoed.