Vier sintuie en 'n teehuis - Interessant
Vier sintuie en 'n teehuis
MY EERSTE TRADISIONELE tee-ervaring het 'n halwe blok van die toeristepad af gekom, langs 'n geplaveide pad in Jeonju, Suid-Korea. Ek was onmiddellik vasgehaak en het al verskeie kere teruggekom. Op my laaste reis besluit ek om my oë toe te maak. Ek wou sien wat sou gebeur.
Die soet, warm muskus van smeulende sandelhout. Asem diep in, maar net effens. Ek bespeur ander aromas soos om 'n wyn te snuif. Dit hou aan. Altyd. Asof dit die natuurlike lugtoestand is. Bruinsuiker. Droogte. Dagga.
'N Vogtige teep van tee word in sporadiese wafels ingeasem. Die reuk van kalmte en 'n ontwykende blomme-boeket verberg in die pluime. Dis daar. Dit bestaan. Maar net op die punt van my neus voordat dit verdamp tot atmosfeer. Dit is 'n wese. Dit is 'n mite.
Die oorskot van droogheid. Die samestelling van tee. Vrugte. Blomme. Kruie. Geknakte deeltjies wat deur die sandelhoutrook en die teestoom, die skoon parfuum van my gasheer en die reuk van my sokkies na my neus gedra word. Dit laat my dink aan die huis.
Die reuk toe ek die spens oopmaak.
Musiek. Flou, maar eiesoortige. Skaam dink ek aan Kung-Fu-films. Die diep, klinkende geknetter van 'n gong wat 'n mistige mis rig. Die hoë wind van 'n bamboespyp lei dit stadig weg en onthul 'n slap afgeleë klooster wat net wakker word vir die delikate vibrasies van geplukte snare.
En dan die beweging van lug. Windklokke. Water rimpel. Liggame bewe. Ek kan oral wees ...
N biblioteek: Gedemp fluister. Versigtige voetstappe. Fantastiese slurpe.
N woud: Vloeiende water. Swaaiende takke. Soemende insekte.
N kombuis: Klinkende china. Kookvloeistof. Brandende gas-reeks.
Maar miskien is die belangrikste wat ek nie kan hoor nie. Nie ver van die hoofweg af nie, is daar geen huurmotorwaens nie. Geen taal wat nie my eie is nie. Geen oorweldigende skares nie. Geen krimpende kaarte, geen valkies, geen kameraklikke nie. Die klank hier is organies. Gebore uit 'n asem, 'n maat, 'n briesie. Daar buite val dit in, maar hier binne word dit uitgenooi - en die gastelys is eksklusief.
Ondanks dit alles, as ek baie nou luister, kan ek hoor ... stil.
Die gladde geskuurde oppervlak van die maple tafels. Die gebreke daarvan. Eilande van ruwe. Kapmerke. 'N Gat in die kofferbak. Die kronkelende rand voel soos 'n kuslyn, mooi in sy onvolmaakthede.
Die klein keramiek opdienbak. (Verbasend klein.) Ek is 'n reus in teetyd. Alhoewel dit steeds mag oor my het. Ek warm my hande daarop. (Vloek die stadig afnemende hitte. Niks duur nie.)
As my skoene uit is en my sintuie geslyp is, kan ek eintlik my sokkies voel. Voel die briesie wat deur hulle vloei en tussen my tone wat styf op die harde vloer rus.
Ek sluk. Dit is amper te warm ... maar dit is net reg. Anders sou daar nie die vuurwarmte wees nie. 'N Skoot whisky. 'N Elektriese skok. Nog 'n slukkie. Nog een gevoel.
My sinusse skoongemaak.
Die lug het 'n geur. Soortgelyk aan die smaak van dennenaalde of kaneel, is dit die hartlike verpersoonliking van die reuk. Bladwisselende. Aardse. Helder. Ek voel 'n sekere astrantheid. Die hol geur van droogte - net geblus deur waarvoor ek vermoedelik hierheen gekom het.
Dit smaak vreemd van gestoomde groente, hoewel dit met 'n verkorte smaak is. Soos om die wasagtige oppervlak van 'n peper te lik in plaas daarvan om dit te byt. Of borrel tandvleis oomblikke voordat die smaak verval. Ondergegaan deur verdunning en tog deur hitte versterk, is dit op die een oomblik onwelkom, maar die volgende is intrigerend in sy onverwagsheid.
Ek sou nie hierdie beker weer bestel nie, maar nou ... dit is perfek.
Op pad na Suid-Korea? Maak seker dat u die tien Koreaanse doeane wat u moet weet, gebruik voordat u dit besoek. En daar is soveel meer as Seoul; vind uit wat in Suid-Korea, Beyond Seoul, is.