Timo Smuts was bekend as kunstenaar en lektor by die departement Beeldende Kunste aan die US. Hy was 55 toe hy op 'n Sondagmiddag in September 1999 gesterf het na 'n hartaanval. By sy dood het hy 'n manuskrip nagelaat wat sy vrou verras het met sy presiese, indringende skryfwerk, 'n byna voltooide geskrif vergesel van vyf pentekeninge van die kunstenaar self, 'n foto uit 'n publikasie oor die Anglo-Boereoorlog, en 'n foto van 'n skildery van 'n kollega en vriend van Timo. Opskrifte van die essays is boeiend soos onder andere: Artistieke deelname in die teorie van die visuele kuns, Treine en teorie, Die laterale alternatief, Die spook in die skoorsteen, Die knorkamer, Ek praat as skilder, ens. Van die tien essays is ses daarvan vertaalde weergawes van reeds gepubliseerde vakkundige artikels. Die 'onvoltooidheid' van sekere van die opstelle speel in op die tema van 'oop tekste' wat op verskillende wyses, voltooi kan word deur 'n leser. Dit resoneer op sy beurt weer met die vraag wat Smuts telkens aan die orde stel: Kan enige teks ooit finaal wees, afgerond, iets waarin die laaste woord gespreek word? Is enige teks ooit voltooibaar?