Robert Ley - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Robert Ley was in beheer van die Duitse Arbeidsfront in Nazi-Duitsland. As sodanig was Ley verantwoordelik vir 'Strength through Joy' (Kraft durch Freude), 'n beweging wat 'n groot rol gespeel het in die lewens van alle Duitse burgerlikes.
Ley is op 15 Februarie geboreste1890. Hy was een van elf kinders en sy pa - 'n boer - het altyd gesukkel om finansieel tot 'n einde te kom. Desondanks is Ley universiteit toe waar hy chemie studeer. Die Wêreldoorlog het die kans ontwrig dat Ley in die chemiese industrie werk kon kry. Op die ouderdom van 24 was hy vrywillig aan die begin van die oorlog. Ley het twee jaar met artillerie-eenhede geveg, maar is toe opgelei om 'n lugskieter te word. In Julie 1917 het sy oorlog geëindig toe sy vliegtuig doodgeskiet is en hy as krygsgevangene geneem is.
Nadat die Eerste Wêreldoorlog geëindig het en Ley uit sy POW-kamp vrygelaat is, keer hy terug universiteit toe waar hy 'n doktorsgraad ontvang. Hy het werk in die Ruhr gevind as voedselchemikus vir I G Farben, een van die grootste industriële ondernemings in Duitsland. Tot op hierdie stadium in sy lewe is daar min bewyse dat hy verpolitiseer is. Dit het in 1924 verander.
As deel van die Verdrag van Versailles, moes Weimar Duitsland die verantwoordelikheid aanvaar vir die aanvang van die oorlog. Toe haar verteenwoordigers die dokument onderteken het, is dit gesien as 'n erkenning dat Duitsland verantwoordelik was vir al die oorlogskade in Frankryk en België. Daarom is ook die feit dat Duitsland vergoeding moes betaal - om oorlogbeskadigde Wes-Europa te herstel - ook by die Versailles-verdrag ingesluit. Geen weergawe is op Versailles bepaal nie, maar uiteindelik - en sonder enige Duitse insette - was dit 'n reuse-bedrag van £ 6,6 miljard. In 1923 het Duitsland nie die vereiste betaal nie, en dit het daartoe gelei dat Franse en Belgiese magte die Ruhr, Duitsland se belangrikste industriële basis, beset het. Dit het Ley ontstel omdat die besetting gelei het tot passiewe burgerlike weerstand, insluitend stakings, wat hierdie belangrike streek destabiliseer. Die Franse het almal in hegtenis geneem wat hulle met burgerlike ongehoorsaamheid geassosieer het, en hul behandeling van die Duitsers in die Ruhr was baie twyfelagtig. Wat ons wel weet, is dat Ley, saam met baie ander in die Ruhr, woedend geword het deur die Franse en wou regstelling hê.
Hy het kort daarna by die Nazi-party aangesluit. Ley het iemand geword wat elke woord wat Hitler gesê het, gevolg en aanvaar het. Hy het hoogs antisemities geraak en het geen gevoel gehad om sy geloof in die Nazi-koerant 'Westdeutsche Beobachter' te ontluister nie, wat hy aangestel is om te redigeer. Ley is ook in 1925 as die Gauleiter van die Nazi-party in die Suid-Rynland aangestel. In hierdie tyd was die Nazi-party egter 'n raserige, maar klein party wat 'n minimale teenwoordigheid in die Reichstag gehad het.
Hitler is deur Ley se lojaliteit ingeneem en in 1931 word hy in die Nazi-hart gebring toe hy as hoof van die partyorganisasie aangestel is en by die hoofkwartier in München gesetel is. Vir baie in die party het dit gou duidelik geword dat hy uit sy diepte was. Ley se kritici is ook bekommerd oor sy oormatige drinkery, bo-op sy onvermoë om die take wat sy posisie vereis het, die hoof te bied. Hitler sou egter geen kritiek hoor nie.
Toe Hitler in Januarie 1933 die mag verkry, omsingel hy homself met 'ja'-mans en dit sluit Ley in. In April 1933 word Ley aangestel as hoof van die Duitse Arbeidsfront (Deutsche Arbeitsfront - DAF). Dit het die rol oorgeneem wat tradisioneel geassosieer sou gewees het met vakbonde - verbied deur die Nazi's. Ley kon egter nie die druk wat deur die aanstelling op hom geplaas is, hanteer nie en hy is spoedig oorskadu deur 'n ondergeskikte in die DAF - Reinhard Muchow. Hy was 'n sosialis en hy het werkers aangemoedig om te stimuleer vir beter lone en werksomstandighede. Werkgewers het by senior Nazi-amptenare gekla wat die saak aan Hitler oorgedra het. In Januarie 1934 is die kwessie opgelos toe alle probleme rondom lone en werkvoorwaardes in die hande van die Trustees of Labour geplaas is - 'n organisasie wat deur werkgewers oorheers is. Ley se beheer oor DAF is weer ingestel en Muchow is uit sy amp verwyder.
Ley het aan bewind gebly net omdat hy die steun van Hitler gehad het. Nadat sy beheer oor DAF weer ingestel is, het hy 'n kursus van korrupsie en oortolligheid aangepak wat teen Goering s'n gevaar het. Ley het groot bedrae geld wat vir DAF geoormerk was, verduister en die drinkery en vrouegoed van DAF het 'n bekendheid gebring wat slegs die party in die verleentheid gebring het. Beskerm deur Hitler, was daar egter min wat ander senior Nazi-amptenare kon doen.
Om die werkers te oortuig dat die Nazi-party 'n belangstelling in hul welstand het, het DAF 'n organisasie met die naam Strength Through Joy (Kraft durch Freude - KdF) ingestel. Hierdie organisasie het vrye tyd oor die werkers oorgeneem en vakansies en ander ontspanningsdienste daarvoor gereël. As hoof van DAF was Ley ook in beheer van KdF.
Die begin van die Tweede Wêreldoorlog het Ley se onbevoegdheid as administrateur vertoon. Nou meer as ooit tevore moes die werkers georganiseer word om te verseker dat die Nazi-oorlogsmasjien ten volle toegerus is. Die oorlog het die einde van KdF verseker, aangesien die werkers kwalik vrye tyd tydens oorlog kon verwag. Die werk van Ley is effektief oorgeneem deur Fritz Todt, die Minister van Weermag. Todt is op sy beurt opgevolg deur Albert Speer. Ley is baie na een kant toe gedruk. Hitler was uitsluitlik besig met die oorlog. Ley kon nie meer beskerming van hom verwag nie.
Ley was egter baie betrokke by die mishandeling van slawe-arbeiders. Hy het in 1942 gesê dat daar geen beperking was op die hoeveelheid krag wat op 'n slaafarbeider gebruik kon word nie. Ley het aan 'n gehoor in Essen gesê dat "daar geen ruimte vir deernis was nie". Hy het na Russe verwys as "varke". Sy benadering stem baie ooreen met Heinrich Himmler wat eens in die openbaar gesê het dat hy nie omgee hoeveel Russe dood is aan die bou van 'n tenkval nie, solank die tenkval gebou is. Of Ley dieselfde toon aangeneem het omdat hy daarin geglo het of of hy dit aangeneem het om homself weer onder die Nazi-elite te verheerlik, is nie bekend nie.
Na die effektiewe val van sy invloed ten opsigte van nywerheidsproduksie, is Ley in November 1941 die taak gegee om die behuisingskrisis wat deur die Geallieerde bomaanval gebring is, aan te pak. Aangesien Nazi-Duitsland al hoe meer bombardemente teen sy stede in die gesig gestaar het, was dit 'n taak wat selfs 'n bekwame man onmoontlik sou gevind het om te bemeester. Ley was nie 'n bekwame man nie en dit het vinnig geblyk dat hy nie die situasie kon hanteer nie.
Hiervoor het Ley aan die binnekant van Hitler se binnekring gebly. Hy het in Berlyn gebly tot Hitler se verjaardag op 20 Aprilste 1945. Op 21 Aprilst, vertrek hy na die suide van Beiere waar hy verwag word om deur Hitler by die 'National Redoubt' aangesluit te word. Hier in die Duitse Alpe het Ley verwag dat hy sowel as Hitler 'n laaste standpunt sou inneem. Dit het nooit gebeur nie en op 16 Meiste 1945 Ley is deur mans uit die US 101 gearresteerst Afdeling in die lug.
Op 21 Oktoberst, Ley is aangekla van misdade teen die mensdom en sameswering om oorlog te voer. Hy het op 24 Oktober selfmoord gepleegste deur homself in sy sel te hang.