Kom kuier Woensdag 1 Junie saam met Dibi Breytenbach 🙂
"Sien jy haar?" roep Johannes Kleinveldt agter hom.
Maarschalk antwoord nie.
'n Sweetdruppel rol teen sy rug af. Hy sou veel eer-
der in die hof wou wees. Daar is ten minste lugversorging.
Versigtig en stadig gee hy nog 'n tree, soos 'n verkleurmannetjie. Hy het nog nooit 'n dooie mens gesien nie.
Hy het geen behoefte daaraan om een te sien nie.
Nog 'n druppel gly tussen sy blaaie in. Sies.
"Nog 'n bietjie," sê die boer.
Maarschalk knik. Hy stoot die groen stingels versigtig uitmekaar. Die beweging van die riete laat 'n wolk brommers opstyg. Die hitte en klamte het sy werk gedoen.
Hy staan stil en wurg aan die dik gevoel in sy keel.
Hy sluk weer.
"Sien jy haar?" vra Kleinveldt.
Die plaasmense roer onrustig. Dis een van hulle mense wat daar lê.
"Ja," antwoord Maarschalk. Die woord is enkel en finaal.
Hy sien haar.
Skugter Khethiwe se gesig is mismaak.
Hy verbeel hom haar skaam laggie, heel anders as die groteske karikatuur van 'n mens wat voor hom op die grond lê. Sy het gely voordat sy dood is.
Die smaak lê soos etter op sy tong.
"Wat sien jy?" vra Kleinveldt op 'n afstand.
Maarschalk buig dieper in die suikerriet in, maar versigtig. Hy skud sy kop, selfs al kan die boer hom nie sien nie. "Jy wil nie weet nie," sê hy sag.
Khethiwe lê op haar rug tussen die groen stingels, 'n klein, stil figuur. In die helder sonlig lyk sy skraal en oneindig breekbaar, soos 'n dooie tinktinkie.
Haar kop is kaal en daar is 'n donker bewegende stroom onder haar heupe en haar opgeblase lyf.
Maarschalk kan hulle krassende voetstappies hoor.
Hulle swartrooi rûe glinster in die helder son. Die insekte steur hulle nie aan hom nie. Hulle het werk om te doen. Brommers draai om sy kop. Sy teenwoordigheid is vir hulle 'n irritasie. Hulle het ook werk om te doen, dié gevleuelde ontbinders.
'n Sterfte in die bos is arbeidsintensiewe banaliteit.
Maarschalk ril ten spyte van die hitte en die soelte. In die helder vroegmiddagson is dit maklik om te sien hoe Khethiwe aan haar einde gekom het.
Hy sluk swaar en sy kiewe trek saam.
Sy nekspiere is lam en hy voel sy elfuurtee in sy keel opstoot.
Die blinkbont doek om die skraal vrou se nek het die lewe uit haar gewurg. Haar oë peul uit die kasse en haar tong steek obseen tussen haar geswolle lippe uit.
Maarschalk maak sy oë toe en neem met sy selfoon 'n foto van die toneel. Hy sluk weer. Dit is 'n verskriklike dood.
Hy tree versigtig agteruit.
"Bel die polisie," sê hy oor sy skouer vir Johannes Kleinveldt wat intussen nader gestap het, maar buite sig van die hartseer prentjie in die suikerriet bly. Nyx is kort op sy hakke.
"Die polisie?" vra Kleinveldt.
"Ja. En moenie nader kom nie." Maarschalk draai om en tree bewerig uit die riet die trekkerpad tussen die lande in. "Sy's vermoor."
Die dansers is kaalvoet. Die vroue is geklee in veelkleurige wye rompe en helderoranje bloese, en die mans het geblomde hemde en wit kniebroeke aan. Hulle voer die opwindende en sensuele dans met geesdrif en ywer uit. Luide applous bars los toe hulle klaar is.
"Ek dink ek gaan maar inkruip." Laverne tel haar aandsakkie op. "Verskoon my, asseblief."
"Ek stap saam." Alain wink die kelner nader.
"Dis in orde," protesteer sy. "Ek wil nie meer van jou tyd in beslag neem nie."
Hy ignoreer haar en sy is verplig om te bly sit tot die rekening afgehandel is.
By haar kamerdeur glimlag sy vir hom. "Dankie vir 'n besondere dag. Lekker slaap."
Hy leun met sy arm teen die deurkosyn en streel onverwags oor haar hare. "Jy is twee mense," sê hy sag. "Wie is die regte een? Uitlokkende Gabrielle of teruggetrokke Laverne?"
Laverne soek desperaat in die aandsakkie na haar sleutelkaart. "Ek is nie onder normale omstandighede teruggetrokke nie," sê sy kwaai en kry uiteindelik die deur oopgesluit.
Agter hulle in die gang kom 'n verliefde paartjie aangestap. Hulle hang aan mekaar en kyk giggelend na haar en Alain. Sy tree terug in die kamer en wil die deur toedruk, maar Alain tree saam met haar binne en stoot die deur agter hom toe.
Laverne se asem raak weg en haar hart hamer in haar keel toe hy nader tree en haar in sy arms intrek. Sy het, besef sy, in haar diepste wese geweet dit kom. Van die oomblik toe hy haar hand gesoen het. En sy wil dit nie hê nie. Dit was Gabrielle se werk om Alain te verlei, maar sy, Laverne, het niks aan hom nie. Haar verstand beredeneer die saak logies, maar haar liggaam reageer anders. Haar hande, wat hom wil wegdruk, gly moedswillig teen sy bors op. Hulle glip onder die wit materiaal van die hemp in en verlustig hulle in die hitte van sy vel en sy hart se onstuimige klop. Toe is sy in sy arms en oorweldig sy liefkosings haar.
Laverne verloor kop. Sy weet net van die honger na hom wat sluimerend in haar was. Sy weet dat hy haar optel en op die bed neerlê en sy kyk op na hom. Daar is trane in haar oë, maar hy sien dit nie. Sy lippe is warm in haar nek en hy prewel liefdeswoorde in Frans terwyl sy hand warm teen haar been opgly. Sy gee haar oor aan sy liefkosings en voel van ver af hoe sy tong haar mond binnedring.
Sy sluit haar oë en druk haar liggaam teen hom aan. Toe hy sy mond lig, breek die ontsettende verlange oor haar lippe.
Die hitte van Alain se liggaam is in een beweging weg.
Laverne hys haar op haar elmboog en vee haar nat wange af.
Alain staan aan die onderpunt van die bed met skitterende groen oë.
"Ek . . . is . . . nie . . . Mike . . . nie." Hy byt die woorde uit.
Sy trek haar rok af en druk haar hand oor haar oë. Sy kan nie meer na hom kyk nie.
"Gaan net weg," prewel sy. "Asseblief, Alain."
Hy sê iets heftigs in Frans en klap die deur agter hom toe. Sy spring op om dit van binne af te sluit en sak op die vloer neer. Toe verberg sy haar gesig in haar hande. Sy kan hierdie man nie hanteer nie. Sy kan haar eie emosies nie beheer nie. Sy verstaan haarself nie meer nie.
Toe sy rustiger raak, leun sy haar kop teen die deur en vleg haar hande om haar knieë. Dankie tog dat daar van môre af ander mense om hulle sal wees – sy gaste, sy huispersoneel en die mense by die duikskool.
Sy verwyder haar grimering meganies en borsel haar tande. Toe lê sy lank na die liggies van buite op die plafon en staar. Buite gesels die see. Iewers begin 'n kitaar speel en iemand sing.
Sy probeer desperaat onthou hoe dit gevoel het om Mike te soen, maar sy kan nie. Daar is net die gloeiende kole van Alain se liefkosings. Sy weet sy moet veg teen die dwaasheid van 'n lukraak affair met hom. Dit sal haar smart net vererger. Sy wens sy kon terugklim op die vliegtuig en huis toe vlug, maar sy kan nie. Sy moet vasbyt. Vir Ahlula. Die woorde word 'n refrein wat haar uiteindelik aan die slaap sus: Byt vas vir sestien weke. Dis al. Net sestien weke.
Ben stoot die bril ingedagte terug op sy neusbrug terwyl hy in die breë gang afstap en 'n verslag loop en lees. Iets lyk nie reg met die uitslag van die bloedtoetse nie, maar hy sal eers vir die ander uitslae moet wag voor hy verdere toetse kan aanvra. Hy is op pad na sy kantoortjie by ongevalle, maar besluit om eers by die susters se diensstasie navraag te doen oor die pasiënt.
"Suster Watson, het meneer Hanson se ander toetsuitslae al teruggekom van die laboratorium af?"
Ina Watson kyk haastig deur die hoop verslae in die mandjie en skud haar kop. "Nee, nog nie, dokter Joubert. Sal ek hulle bel en uitvind?"
"Asseblief." Hy draai weg en stamp liggies aan iemand. "Jammer," sê hy en mik om aan te stap toe die meisie voor hom intree.
"Dokter Joubert?" vra sy met opgetrekte wenkbroue. "Ek sit al wie weet hoe lank hier en wag vir jou, want jy antwoord nie my oproepe nie en reageer nie op die klomp boodskappe wat ek al vir jou gelos het nie."
Hy haal sy bril af en kyk ondersoekend na haar. Is hy veronderstel om haar te ken? Dalk 'n pasiënt van hom? Hy kan nie onthou dat hy enige boodskappe ontvang het waarop hy nie geantwoord het nie. Gewoonlik bel hy sy pasiënte dadelik terug.
"Ek is jammer, juffrou . . .?"
"Reichman. Van Crous en vennote," sê sy en steek haar hand na hom toe uit.
Ben neem haar hand en glimlag verskonend. "O, oor die huis in Rosestraat?"
"Ja, oor die huis in Rosestraat," sê sy styf met nie 'n sweempie van 'n glimlag om haar mooi mond nie.
Hy wys met sy hand dat sy saam met hom moet stap. "Kom ons gaan gesels in my kantoor. Hoe kan ek help? Waarom soek jy so dringend na my?"
"Ek het die laaste van die oordragvorms gebring en dit sal my baie help as jy dit kan teken. Nou dadelik, asseblief, want meneer Crous wag daarvoor."
Ben glimlag vir haar parmantige houding. Sy is behoorlik vies vir hom as hy so na haar stemtoon luister. Dis baie duidelik dat sy hard probeer om professioneel op te tree, maar sy kan haar ontevredenheid met hom nie heeltemal wegsteek nie.
"Natuurlik, geen probleem nie." Hy wag tot sy op die stoel langs sy lessenaartjie gaan sit voor hy op die een agter die lessenaar neersak. "Ek is werklik jammer dat ek jou nog nie teruggebel het nie, Juffrou. Elke keer as ek dit wou doen, het daar 'n noodgeval ingekom."
Sy maak die lêer oop en haal die dokumente uit. Toe kom staan sy langs hom en sit die papiere op die lessenaar neer. "Daar moet jy parafeer en daar." Sy blaai deur die bladsye en wys oral waar hy moet parafeer. "En hier moet jy voluit teken. En daar ook," wys sy met haar vinger. "En hier moet jy jou inligting en vandag se datum invul."
Ben kry die ligte geur van haar parfuum toe sy effens oor hom leun om die bladsye by te kom. Vir 'n oomblik verloor hy konsentrasie en sien nie waar sy wys nie. Hy vergeet heeltemal wat sy hier kom doen het en is meteens net bewus van haar teenwoordigheid so naby aan hom. Dit neem 'n rukkie voor hy besef dat sy van die lessenaar af weggetree het en afwagtend na hom staan en kyk.
"Is daar 'n probleem, Dokter?"
"Nee, maar moet ek nie eers die dokument lees voor ek dit teken nie?"
"Dis standaardvorms en ek het reeds daardeur gegaan en seker gemaak al die inligting is korrek, maar u is welkom om dit deur te lees voor u teken," sê sy styf.
Ben knik en byt op sy lip om te verhoed dat hy hardop lag. Hy vind haar houding geweldig amusant, veral noudat sy die "jy" en "jou" laat vaar het en hom as "u" aanspreek asof dit haar outoriteit moet bevestig. Terwyl hy vlugtig deur die paragrawe lees en die vorms teken, trommel sy ongeduldig met haar vingers teen die nou rompie waar die materiaal oor haar linkerheup span. Dit trek sy aandag af en hy kyk vlugtig op.
"Iets fout?" vra sy parmantig en lig haar wenkbroue.
Hy skud sy kop en bring sy handtekening aan op elke plek waar hy dink sy aangedui het. Toe hy die bladsye bymekaargemaak het, hou sy haar hand na hom toe uit, maar hy oorhandig dit nie dadelik aan haar nie.
"Was dit nou so moeilik?" mompel sy sag.
Ben kan sy lag nie langer hou nie. Nie net moes hy haar baie erg omgekrap het nie, maar sy maak seker hy weet dit. "Hoekom het ons nog nie voorheen ontmoet nie? Ek het die huis al byna twee maande gelede gekoop."
"Marius Fouché het die oordrag hanteer, maar hy is tans met siekverlof. Meneer Crous het my nou aangestel om dit by hom oor te neem. As u 'n probleem daarmee het . . ."
"Nee, glad nie," val Ben haar vinnig in die rede en moet weer sy lag onderdruk toe hy opmerk hoe hard sy probeer om afsydig voor te kom. Sy vererg haar telkens opsigtelik vir hom en ondervind moeite om professioneel op te tree. Sy belangstelling is opeens geprikkel. "Juffrou Reichman, het jy 'n naam?"
"Natuurlik, nes enige ander mens, Dokter." Sy staan steeds met haar hand uitgestrek na hom in afwagting van die dokumente wat hy vashou.
Hy staan stadig van die stoel af op. "Mag ek weet wat dit is?"
"Giselle. As jy dan moet weet," mompel sy die laaste sin ontevrede.
"Giselle," proe hy haar naam versigtig op sy tong. "Soos die ballet?"
Sy trek haar skouers op. "Die oordragvorms, asseblief," gebied sy styf.
Ben oorhandig die vorms aan haar terwyl sy gedagtes verwoed rondsoek na iets om die gesprek mee aan die gang te hou. Hy is ineens onwillig om haar te laat gaan.
Bernette Bergenthuin gesels oor haar skryfwerk en meer
Ek by my hartsmense is.
Koue water. Iets om aan gewoond te raak.
Dan shop ek.
In Suid-Afrika by die wildtuin en in Parys, Frankryk.
Ek is altyd verras oor die aantal klubkaarte wat ek het.
Lyf − dit is 'n lekker beskrywende woord.
Bernette skryf ook graag kortverhale. Meer as 30 van haar kortverhale het in tydskrifte soos Vrouekeur en rooi rose verskyn.
My ma se melkkos
Wilbur Smith, ek is 'n fan van formaat. Maar Sophia Kapp en Chanette Paul is 'n kortkop agter.
"Daar is nie iets soos writer's block nie. Jy moet gaan sit en skryf." Dit was 'n Facebook-wysheid.
Ek dink so. Ek dink dit is wat jy is − dit kies jou.
'n Koninlike in die hof van Versailles tydens die Renaissance.
Dit is jou eie storie, vriendinne se stories − dan kom die muse van iewers.
Ek is 'n nagskrywer − tussen 21:00 en 23:00.
Wie is die muse agter Vida en Josefien?
Ek het op Stellenbosch 'n beste vriend, Rudi, gehad wat saam met my gedraf het. Dit was die inspirasie agter Rudi. Ek het vir Vida geskep om by Rudi te pas.
Josefien is 'n mengsel tussen my ma en tannie.
Ontmoet vir Josefien
Glad nie. Ek is 'n groot procrastinator.
Moet dit nie oordink nie. As jy 'n skrywer wil word, werk en sal jy 'n skrywer wees.
Lam in wolfsklere, dit was my eerste roman en die eerste boek in die genre wat ek skryf.
Hoe was die oorgang van die skryf van 'n Romanza na 'n roman?
Baie natuurlik. Ek het 'n internetkursus by Jeanette Ferreira gedoen en ek het met haar 'n deal gemaak om in plaas van 'n Romanza-hoofstuk, 'n hoofstuk vir 'n roman in te handig.