26 | Julie | 2011 | Bileam se Donkie
Daily Archives: Julie 26, 2011
Posted on Julie 26, 2011 by Bileam se Donkie
Eseltjiesrust en moeë donkies…
Ek lees nou op ‘n vriendin op blogger se bladsy van ‘n wonderlike plek wat ek nog nooit van gehoor het nie. By MacGregor in die Wes- Kaap is daar ‘n aftree-oord vir donkies! Dr Johan van Zijl en sy vrou Anne-Marie het in 2001 ‘n versoek gekry om twee verwaarlooste donkies vir die SPCA te versorg, Vaal en Japie… Dit het later geblyk dat daar baie mishandelde donkies in die gebied is, en in 2007 het hulle Eseltjiesrus begin as plek vir hierdie diere…
Die wonderlike van hierdie plek is dat hulle ook baie moeite doen om kinders met seer omstandighede daar te help, in die interaksie met die diere vind daar baie genesing plaas. Hulle ontvang ook skoolgroepe, en help met ‘n basiese opvoedingspakket vir skole se Graad 1-6, wat donkies in die temas het. As ek weer met my motorfiets in daardie wêreld gaan toer, sal ek graag hier wil aangaan, en dit self gaan bekyk. Dit is vir Bileam se Donkie ‘n riem onder die hart, dat daar nog mense is wat vir verwaarloosde donkies, en kinders omgee… Ek gee graag eervolle vermelding vir Eseltjiesrust, en Dr van Zijl en sy vrou.
Op ‘n ligter noot- Bileam se Donkie wens ek kan ook nou maar by Eseltjiesrust gaan intrek. Ek voel ook so effens verwaarloosd en mishandel…
Ek sit met so ligte gemoedsbek*******ng vanoggend. So liggies depressief. En kom ek deel dit maar met my goeie vriende. Die een ding van ons werk is dat dit absoluut nooit klaarmaak nie. Ek het gister toe ‘n dag van 07h00 tot 22h17 gehad, met ‘n kort breukie vir middagete, en ‘n vinnige koffietjie saam met my vrou by die kwekery so tussen 16h00 en 16h30. Ek is redelik moeg vandag, en hierdie dag gaan ook maar aanhou tot na 10 vanaand.
Wat dit verskriklik moeilik maak in ons werk, is die verwagtinge van mense. Ek is in ‘n groot gemeente. Daar is oor die 800 mense in my deel van die gemeente. Ek is nie die wêreld se mees georganiseerde persoon nie, en my tydsbestuur laat veel te wense oor. Maar wat gebeur, is dat daar so baie mense verskillende vorme van nood ontwikkel. Party word siek, soms ernstige goed soos kanker, of groot skade na motorongelukke. Gewoonlik is ek redelik goed om by sulke mense uit te kom in tye van nood. Maar dit gebeur van tyd tot tyd, as iemand beter word, dat my aandag aanskuif. Op ‘n stadium was ek gereeld by hulle, en nou sien hulle my skielik vir maande lank nie. En dan ervaar mense dat ek nie omgee nie. Intussen het die volgende klomp krisisse al weer bygekom. En ek is regtig net nie so goed met die langtermyn pastoraat nie.
Ek kom redelik onlangs met ‘n skok agter dat ek verlede jaar September laas by iemand in my gemeente was, wat deur ‘n krisistyd gegaan het. Ek het op 1 Oktober verlede jaar my bakkie gerol, en self net lig beseer geword. Maar ek was sonder wiele in daardie eerste maand. Ek het in my persoonlike lewe nog ‘n aantal krisisse beleef einde laas jaar, en hierdie jaar het begin met vier sterfgevalle in my familie en vriendekring. Met al die storms wat my getref het, was ek nie so sensitief soos gewoonlik nie. Ek sal by daardie persoon moet uitkom, en baie nederig om verskoning vra dat ek so lanklaas daar was.
Die hartseer is dat mense in nood nie vir ons, soos met enige ander beroep, sal bel as hulle ons nodig het nie. As hulle tandpyn het, sal hulle die tandarts bel en hom gaan sien. As daar seer is, sal hulle die dokter bel. Maar as hulle gemoed vol is, en die lewe druk, dan moet die dominee dit weet en self uitreik. ‘n Mens hoor so dikwels dat iemand nou kwaad vir die Here/kerk/ dominee is, omdat ons nie omgegee het nie. En dit breek my hart. Ek gee baie meer om as wat mense dalk dink. Ek is net self redelik deur die wind, baie verstrooid. En die goed wat ons doodmaak in ons werk is nie die goed wat ons verkeerd doen nie, maar die dinge wat ons nie by uitkom nie.
Ek sien ook onlangs weer ‘n dame wat ek weekliks ten minste vir twee jaar bygestaan het met haar man se kanker, en haar stryd met die man (2e huwelik) se kinders wat haar aanvat dat sy niks mag erf by hulle pa nie. Twee lang, hartseer, moeilike jare saam met haar ‘n pad gestap, tot na haar man se dood, begrafnis, en tot sy weer beter voel na die tyd. En nou- nou kan ek nie meer daardie aandag aan haar gee nie. En elke keer as sy my sien, sê sy: “Dominee, jy het my vergeet!”
Na aanleiding van gister se blog vra so baie mense baie goeie vrae oor waar God is wanneer mense swaarkry. En ek as dominee het ook nie die antwoorde nie. Ek is nie gespaar van seerkry nie. Ek het in die Hoërskool ‘n jonger sussie aan kanker verloor, ek het in matriek langs haar sterfbed gestaan. Ek weet nie hoekom gaan kinders aan kanker dood nie, en hoekom mal “Christene” kinders op jeugkampe doodskiet nie! My oom, wat my mentor was in die lewe, is vermoor deur iemand wat hy wou help. Die moordenaar het 5 jaar tronkstraf daarvoor gekry, hy was seker weer op straat na 2 jaar! Ek weet nie hoekom word ons geliefdes so wreed vermoor nie. Ek het al baie windgat rondgejaag, en die een keer wat ek rustig rondry in die distrik, rol ek my bakkie! Ek weet nie hoekom moes ons al twee kinders verloor het in miskrame nie… Ek weet nie hoekom die res van my ma se manlike familielede in haar huisgesin van oorsprong ALMAL aan kanker doodgegaan het nie- en of ek volgende gaan wees met daardie gene nie. Ek weet nie hoekom my pa dood is aan ‘n hartaanval enkele dae nadat ek en hy vir die eerste keer om ‘n biertjie kon sit soos manne, en by mekaar se harte kon uitkom, vir die heel eerste keer (by my oom se begrafnisdiens!) nie. Ek ken ook die seer van die lewe. Ek het ook nie die antwoorde op al hierdie goed nie. Ek weet ook nie hoekom God dit alles toelaat nie.
Ek weet net die ateïstiese siening gee vir my nog minder antwoorde, en troos, en hoop, as my Christelike geloof. Ja, ek het ook al Richard Dawkins se God Delusion gelees, hy staan op my boekrak. Ek het ook al Christopher Hitchens gelees. Ek ken die redenasies wat ek daar hoor. Gelukkig het ek ook al Lee Strobel se boeke gelees, wat ‘n ateïs was, wat vir sy vrou met sy regsagtergrond wou bewys dat Jesus nie bestaan het nie, of nie uit die dood kon opstaan nie- en toe deur die oorvloed getuienis so verras was dat hy ook begin glo het. Vir ‘n goeie lees as jy oor hierdie goed wonder, lees gerus Lee Strobel se “The Case for the Real Jesus…”
Maar al hierdie twisgesprekke oor die onderwerp van godsdiens maak ‘n mens heel moeg. Twisgesprekke het nog nooit iemand anders oortuig nie.
Ek moet so baie lees om mense in my gemeente te probeer antwoord op al hierdie miljoene onverklaarbare vrae. Ek moet so uitkom by elkeen in nood, so gou as moontlik. Ek moet sulke goeie bybelstudies aanbied, en Sondag goed voorbereid op die kansel klim. Ek moet so preek dat die oumense voel daar is aandag aan hulle gegee. Ek moet so in gedagte hou dat vandag se jeug twitter en facebook kommunikasie gedrewe is, en enige iets langer as ‘n minuut hulle dood verveel. Ek moet sielkundige wees, handyman vir die kerk (gelukkig is my kollega baie beter daarmee as ek) ek moet alles van elke wetenskap weet om te weet wie Schopenhauer en Chopin is, ek moet saam met dokters kan gesels, en saam met mechanics.
Daarom voel hierdie donkie vandag gereed vir Eseltjiesrust. Dalk moet ek my vorige beroep as student maar weer gaan beoefen. Kort iemand nie dalk ‘n baie goed belese (in sommige mense se oë) busbestuurder met ‘n PDP nie?