REDDING COMPETITION SEATER DIES 300 Remington Ultra Magnum Bullet Seating Die - Brownells Norge
Produktnr.: 749007448 611760552885 749007448
Kundevurderinger for 300 Remington Ultra Magnum Bullet Seating Die ‘Die Vrystaatse winternag ruik na die dood en ’n belofte van ryp’: Lees ’n uittreksel uit My naam is Legio deur Madelein Rust | The Reading List
LAPA Uitgewers het onlangs ’n uittreksel gedeel uit Madelein Rust se jongste roman, My naam is Legio.
In hierdie vyfde roman in die Malan & Coetsee-reeks vind forensiese sielkundige Renata Malan uiteindelik antwoorde. Sy word van ’n donker las verlig maar nie sonder dat sy verloor wat vir haar dierbaar was nie.
‘Fokken load shedding,’ is die irrelevante woorde waarmee hy haar begroet. Sy asem maak wasemwolke op die ysige lug asof hy sy gesigsuitdrukking daarmee probeer verberg. ‘Dis nou weer elke aand se ding. Mens kan nie eens meer TV kyk nie.’ Renata staar na die sigaret in sy hand. Hy het meer as ’n jaar gelede opgehou rook. Dit was ’n rekord. Hy was trots daarop.
Eerder niks sê nie. Daar sal wel ’n goeie rede wees. ‘Grillerige plek.’ Sy draai in die rondte met haar hande op haar heupe, druk haar ken in die rigting van die verwaarloosde ou huis ’n paar honderd meter weg. ‘Woon iemand daar?’
Hy skud sy kop. ‘Die plek is ’n moerse gemors binne. Die meeste van die binnemure en goed is glo afgebreek.’
‘Ek sien. Ek neem aan ons slagoffer is hier binne?’
’n Knik. ‘Samuel is besig met haar. Ek sal jou nie aanraai om in te gaan nie.’
Sy kyk met opgetrekte wenkbroue na hom. ‘Dis my werk.’
Hy hou die sigaret na haar uit. ‘Wel, as jy regtig voel jy moet daar ingaan, vat eers ’n paar trekke. Jy gaan dit nodig kry. As ek ’n zol gehad het, het ek vir jou een gegee. Ook maar fokken goed jy het nie een van daai silly wit suits van jou aan nie.’
‘Stefan, is jy oukei?’ Sy hand met die sigaret daarin bewe liggies. As oudpolisieman het hy waarskynlik alles gesien wat daar te sien is. Hy bewe beslis nie van die koue nie. Stefan Coetsee spog altyd dat hy nooit koud kry nie.
Hy trek sy skouers op, druk die sigaret weer in sy mond en suig diep daaraan, sy oë wild bo sy gesonke wange. ‘Ja,’ sê hy uiteindelik. ‘Of course is ek oukei. Ek dink ek het ’n vakansie nodig. ’n Lange.’ Hy knyp die sigaret se kooltjie af en druk die stompie in sy hempsak. ‘Kom, ek sal saam met jou ingaan. Ek skat ek is die eerste keer heeltemal te vinnig weer daar uit.’
‘Niks fancy nie,’ sê hy, terwyl hy die wit oorpakbroek oor sy skoene wikkel. ‘Net ’n spot waar ek van die rotse af kan visvang en waar ek aan die slaap kan raak met die geluid van die branders in my ore. Branders. Net dit. Ek los my foon by die huis.’
‘Jy eet nie eens vis nie, Coetsee.’ ’n Flou poging om hom uit hierdie vreemde bui te kry. ‘Jy moet by ’n plek gaan vakansie hou waar ’n mens hamburgers of steaks kan vang.’
Hy steur hom nie aan haar nie. ‘Ek wil nie mense om my sien nie. Nie een nie. Dit moet net ek wees. Ek en my visstok en my aas.’
Renata volg ingedagte die elektriese drade wat soos dooie slange op die witgekalkte gangvloer lê. Sy kan nie onthou wanneer Stefan se laaste vakansie was nie. Miskien is dit tyd. Jy word stukkend as jy elke dag gekonfronteer word met die verlooptheid van die mens. Sy sal hom aanmoedig om weg te gaan, neem sy haar voor.
‘Ek wil soos ’n bum leef, Kleinmuis,’ kom sy stem hier agter haar, ’n hol klank in die benouende gang.
Hy moet harder praat. Die varke se gesnork en geskree veroorsaak ’n kakofonie van klank. Die koperagtige reuk van bloed word intenser, ’n ontstellende gewaarwording so saam met die troetelnaam wat Stefan destyds vir haar in die kinderhuis gegee het. ‘Elke dag in die son, weg van mense wat mekaar befok en uitmoor en destroy.’
‘Hou teen die muur,’ sê Stefan hier digby haar oor. ‘Die goed is vet, so, hulle dik fokken pense het teen die muur gedruk. Sien jy? Niks spore teen die muur af nie.’
Sy versteen. ‘Waarvan praat jy, Coetsee?’ Hopelik nie van die varke nie. Die toneel is ’n gemors.
‘Landrasvarke. Die grootste fokkers wat ek nog in my lewe gesien het.’
Net wanneer mens dink jy het al alles beleef op misdaadtonele. ‘En die rol wat hulle in hierdie misdaad gespeel het?’
‘Hulle was honger en daar was die bloeiende corpse van ’n meisie en varke vreet alles. Need I say more?’
Renata loer oor haar skouer na hom. ‘Ek sal ingaan, Stefan. Dis nie nodig dat jy weer notas maak nie.’
Sy oë is op die bloederige varkspore, sy mondhoeke afgerem. ‘Notas? Ek het nie notas gemaak nie.’
‘Wel, dis nie nodig dat twee van ons notas maak nie.’
Sy oë ontmoet hare, een dik, donker wenkbrou opgetrek. ‘Ek maak nooit notas nie en jy weet dit. Probeer jy my sensibilities spaar, Malan?’
Sy wend haar oë dakwaarts. ‘Asseblief. Bid jou dit aan. Jy het nie ’n sensibility van ’n dag oud nie.’
‘Nou maar move it.’
Hy volg haar terwyl sy, teen die muur aangedruk, aanskuifel na die vertrek waaruit dokter Samuel Akande se stem hoorbaar is. ‘Staan eenkant toe, Johannes, jy versper die lig. Asseblief en dankie, jong man.’
‘Vel,’ sê Samuel Akande sag en skud sy kop, ’n oorgewig ruimtewese in sy wit oorpak wat alles behalwe sy volmaangesig bedek. Daar is gerugte dat DuPont spesiaal vir hom oorpakke moet maak, aangesien normale groottes ongemaklik aan hom sit. ‘Die toneel is wyd versprei, Renata. Die hele bouval en die varkhok daar agter is vol fragmente van ons slagoffer se vel, tendons en spiere. Daar is selfs stukkies van haar brein en been. Oraloor. Die varke het dit versprei tot agter in die varkhok. Hulle is morsige vreters.’ Hy trek sy massiewe skouers op. ‘Die diere was honger, maar selfs al was hulle nie . . .’
‘Was sy reeds dood toe hulle aan haar gevreet het?’ Renata kom sidderend orent.
‘Ek sien geen teken van vitale reaksie nie, met ander woorde geen bloeding in die wondrande nie. Na alle waarskynlikheid het hulle dus postmortem aan haar liggaam gevreet, maar ek sal dit bevestig met histologie.’ Akande staar na die liggaam by sy voete. ‘Mag dit so wees. Sy het heeltemal genoeg gely.’
Sy kyk in die vertrek rond. ‘Is haar klere al in ’n sak?’
‘Hier was geen klere op die toneel nie. Ook nie dit waarmee hy haar vasgebind het nie.’
‘Wat de fok het hier gebeur, Samuel?’ Stefan se gesig is geel in die lig van die elektriese lig, sy lippe dieselfde kleur as die grys mure.
Akande staar in die rigting van ’n katrolstel teen die muur, waar ’n tegnikus doenig is met ’n vingerafdrukkwas. ‘Dit wil voorkom of sy gemartel is voor sy doodgeslaan is, arme meisie. As ek twee en twee bymekaar moet tel, sou ek sê dat haar arms agtertoe gebuig is en sy só aan haar arms aan daardie toestel opgehang is. Sy is waarskynlik opgehys met daardie gewig aan haar voete vasgebind.’ Hy beduie na ’n lywige gewig met ’n growwe tou wat deur ’n lus geryg is, sak op sy hurke en staar na die skraal liggaam voor hom. ‘Beide skouers is ontwrig en daar is diep skaafplekke aan haar gewrigte sowel as haar enkels. Dislokasie veroorsaak intense pyn. Dit was marteling.’
‘Jy sê sy is doodgeslaan?’
‘Meer as een hou teen haar kop met ’n stomp voorwerp, Renata. Dis nou te oordeel na die veelvuldige gesonke frakture wat ek so vinnig in die oksipitale been kon raakvoel. Dit en die hoeveelheid afgewerpte bloed teen die muur. Ek sal met meer sekerheid kan sê wanneer ek haar op my tafel het.’
‘Omtrent hoe laat is sy dood?’ Stefan se stem is skor. Hy bring sy selfoon te voorskyn en begin foto’s van die toneel neem.
‘Sy het waarskynlik tussen drie en vier uur gelede gesterf, my ou vriend. Daar is minimale rigor mortis en ’n beduidende daling in haar lewertemperatuur, maar ons moet in gedagte hou dat die aanvoelbare temperatuur in hierdie struktuur ongeveer agt grade Celsius is. En sy is naak.’
Stefan sak ook op sy hurke en bestudeer die toneel tydsaam. ‘Wie het haar gekry?’
‘Volgens die konstabel wat eerste op die toneel was, het ’n paartjie wat . . .’ Akande kug. ‘Wel, ek meen te sê die paartjie wat mekaar hier neffens die bouval in die Bybelse sin wou leer ken, het die varke se kabaal gehoor. Die man het kom kyk en die polisie ontbied.’
Stefan snork. ‘Seker sy lus weggeskrik, die fokker. Lekker. Watse vuilgat wil langs ’n varkhok in die middel van die gramadoelas hide the damn sausage speel, my fok?’
Akande se verleë glimlag kom en gaan. ‘Soos ek verstaan, het die paartjie aanvanklik op die kleinhoewe langsaan by die onwettige sjebien gekuier. Die man is getroud en die meisie is bekend as ’n sekswerker. Omdat die man hier werk, het hy die plek so goed geken dat hy geweet het niemand behoort hulle te steur nie.’
Renata kyk in die bloedige vertrek rond. ‘Durf ek hoop dat die moordwapen nog op die toneel is?’
‘Die span het ’n piksteel ontdek. Daar is bloed en hare aan die steel, so, ek is hoopvol dat dit wel die implement is. Ek sal laat weet.’
‘Enige iets anders wat jou opgeval het, afleidings wat jy kon maak?’
Dokter Samuel Akande sug. ‘Die oortreder was oënskynlik in die greep van intense woede toe hy die houe toegedien het. As ek moet oordeel aan die wonde, sou ek sê dat daar ’n persoonlike verbintenis tussen die oorledene en haar moordenaar was. Hy was ontsaglik kwaad.’
Renata skud haar kop. ‘As daar ’n persoonlike verbintenis was, impliseer dit ’n eenmalige gebeurtenis. Tog het jy vir Malan & Coetsee ontbied, Samuel. Is dit die marteling met die katrolstel wat jou laat dink dat die moord potensieel een in ’n reeks is?’
‘Dis maar een van die kommerwekkende dinge. Jy het my geleer dat rituele dikwels een van die eienskappe van ’n reeksmoord is.’
‘Wel, daar is nog iets.’ Hy lig die meisie se bebloede hare versigtig van haar gesig af. ‘Dit wil mos al vir my na iets uiters ritualisties lyk.’
Tags Afrikaans Boekuittreksel Book excerpts Book extracts LAPA Uitgewers Madelein Rust My naam is Legio Renata Malan