Jack London. Verjaarsdag van sy geboorte met sommige van sy frases | Huidige literatuur
Jack London. Verjaarsdag van sy geboorte met sommige van sy frases
Mariola Diaz-Cano Arevalo | | skrywers, Books, Jeugliteratuur, Novela, stories
1. Jack London, 9 jaar oud en sy hond Rollo; 2. In sy jeug; 3. In 1914.
Ons vier nog een jaar verder geboorte van Jack London, een van die mees bekroonde skrywers van die roman deur avonture. Londen het die lig gesien op 12 Januarie, 1876 en San Francisco. Sy lewe was net so opwindend soos enige van sy verhale en met soortgelyke karakters. Titels soos Die oproep van die natuur (met nuwe weergawe wat in teaters broei en met die gepaardgaande naam Harrison Ford), Wit slagtand o Die seewolf dit is universele verwysings van die genre. Ek vier dit met sommige van die frases die meeste van hom en sy werke onthou.
1 Die oproep van die natuur
2 Die seewolf
3 Wit slagtand
Die oproep van die natuur
Die spookagtige stilte van die winter het plek gemaak vir die intense lente geruis van die ontwaking van die lewe.
Hy het die getrouheid en toewyding gebore onder die beskutting van die vuur en die dak, maar hy het die felheid en slinksheid behou.
Hy was die man wat haar lewe gered het, wat geen geringe ding was nie, maar hy was ook die ideale meester. Ander mans versorg hul honde uit pligsgevoel en gemak; maar hy het dit gedoen asof dit sy eie kinders was, omdat dit uit sy siel gekom het.
Liefde, 'n opregte hartstogtelike liefde, het hom vir die eerste keer binnegeval.
Hulle het half geleef, of miskien minder. Hulle was niks meer as sakke bene waarin 'n flou lewensasem nog asemgehaal het nie.
En toe hy in die stil en koue nagte sy neus na een of ander ster draai en soos 'n wolf huil, was dit sy voorouers, dood en al in stof, wat sy neus na die sterre gedraai het en deur die eeue heen gehuil het. En Buck se kadense was hul kadense, die kadense waarmee hulle hul hartseer uitgespreek het en die betekenis wat stilte, koue en duisternis vir hulle gehad het.
Sy sluheid was die van die wolf, 'n wrede sluheid; sy intelligensie, die intelligensie van die Skotse herder en die heilige Bernard; en hierdie voegwoord, toegevoeg tot die ervaring wat hy in die felste skole opgedoen het, het hom 'n wese gemaak wat net so formidabel is as diegene wat in die oerwoud woon.
Lewe? Bah! Dit het geen waarde nie. Binne die goedkoopste is dit die goedkoopste.
My intimiteit met Wolf Larsen neem toe, as die betrekkinge tussen die meester en die matroos, en nog beter tussen die koning en die nar, so genoem kan word. Ek is net 'n speelding vir hom. My saak is om u te vermaak, en terwyl ek u vermaak, is alles in orde, maar sodra u verveeld raak of een van daardie oomblikke van swart humor het, word ek dadelik van die kajuit tafel af verplaas na die kombuis, en by dieselfde tyd kan ek myself gelukkig noem as ek lewendig ontsnap en my liggaam ongeskonde is.
'Ek dink die lewe is soos 'n skuim, 'n gisting,' antwoord hy dadelik. 'n ding wat beweging het en wat vir 'n minuut, 'n uur, 'n jaar of honderd jaar kan beweeg, maar uiteindelik sal dit ophou beweeg. Die grote eet die kleintjie om verder te beweeg; die sterk tot die swakke, om krag te bewaar. Die gelukkige eet die meeste daarvan en beweeg langer, dit is alles. Wat dink jy van hierdie dinge?
White Fang kon uiteindelik sy groot liefde vir Scott betuig. Skielik druk hy sy kop vorentoe en druk dit onder die oksel van sy meester. En daar, vrywillig opgesluit, weggesteek, met die uitsondering van haar ore, nou stom, geen grom nie, het sy saggies voortgegaan, liggies gesnuif en haarself beter geposisioneer.
Om die voortdurende gevaar van beseer en selfs vernietiging die hoof te bied, is sy roofsugtige en verdedigende vermoëns ontwikkel. Hy het beweegliker geword as die ander honde, vinnigvoetig, slinks, dodelik, ligter, maerder, met spiere en senuwees van yster, taaier, wreder, feller en intelligenter. Dit moes alles wees, anders sou dit die vyandige omgewing waarin dit was, nie deurstaan ​​of oorleef nie.
Ek skryf vir geen ander doel as om iets van my eie by die skoonheid te voeg nie.
Ek sal eerder as wees as stof! Ek sou my vonk eerder in 'n helder vuur wou verbrand as deur die droë verbrokkeling te blus. Ek wil eerder 'n wonderlike meteoor wees, elke atoom in my in pragtige prag, as 'n slaperige, permanente planeet.
Ek leef nie van wat die wêreld van my dink nie, maar van wat ek van myself dink.
Daar is 'n ekstase wat die hoogtepunt van die lewe aandui, waarbinne die lewe nie kan styg nie. Maar die paradoks van die lewe is van so 'n aard dat hierdie ekstase plaasvind as 'n mens leef, en dit lyk as 'n totale vergeetagtigheid dat 'n mens lewe.
U kan nie wag vir inspirasie nie, u moet dit gaan soek.
Die mens word van ander diere onderskei deurdat hy die enigste is wat sy wyfie mishandel
Die funksie van die mens is om te lewe, nie om te bestaan ​​nie. Ek gaan nie my dae mors om dit te verleng nie, maar ek gaan my tyd benut.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » skrywers » Jack London. Verjaarsdag van sy geboorte met sommige van sy frases