Hoof van 'n vrou uit Palmyra (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Wat is 'n paar beroemde oorloë wat vroue begin het?
Kort verhaal, ek en my vrou was gisteraand besig om te twis (ja, laat ons die term gebruik) oor die verskillende rolle van mans en vroue wat ons in leiersposisies teëgekom het toe sy opgehou het, en daar sou geen oorloë wees as vroue die wêreld & quot. wel, ek het geen feite om aan haar terug te gee nie.
Hou in gedagte dat haar agtergrond in die biochemie is, en myne is in die vroeë kinderontwikkeling, sodat dit nie asof een van ons vir of teen haar stelling kan argumenteer nie. Dit is net 'n vriendelike debat tussen eggenote waarin ek ammunisie nodig het. Geskiedenis redditors, gee my al die ammunisie. Ons praat van 'n ernstige kak op die spel, soos om 'n argument te wen teen my manier van 'n meer intelligente en tipies meer opgevoede vrou. Dankie by voorbaat.
Die beroemdste Russiese keiserin, Catherine The Great, het die troon van haar eie man ingeneem (wat uiteindelik vermoor is) en het gedurende haar hele heerskappy hewige oorloë met die Krim -Khanaat en die Ottomaanse Ryk gevoer. Sy het 'n paar boere -onluste in die land ernstig onderdruk en Pole wat later verdeel is, verpletter.
Elizabeth van Rusland het die troon ingeneem tydens die militêre staatsgreep van die jong tsaar Ivan VI (wat slegs een jaar oud was) en het die land gelei tydens twee groot Europese oorloë: Oorlog van Oostenrykse opvolging en Sewejarige oorlog.
Isabella van Frankryk, koningin van Engeland, het haar eie man, koning Edward II, onttroon en tereggestel in noue samewerking met haar minnaar.
Catherine de Medici word beskou as een van die belangrikste organiseerders van die bloedbad van St. Bartholomew, en was ook een van die inspirators van die godsdiensoorloë in Frankryk.
Head Sport GmbH is in 1950 gestig in Baltimore, Maryland, Verenigde State, deur lugvaartingenieur Howard Head, nadat hy 'n ski -uitstappie onderneem het en verbaas was dat sy ski's van hout gemaak is in 'n era toe metale en plastiek hout in baie vervang het produk ontwerpe. Head werk by die Glenn L. Martin Company, waar hulle 'n vorm van aluminium en plastieklaminaat gebruik het om die romp van vliegtuie te bou, en hy was van mening dat dieselfde materiaal 'n ideale ski sou wees. Na twee jaar aanhoudend ski's gebreek het, het hulle in die winter van 1950 'n ontwerp gehad wat nie net bymekaar gebly het nie, maar ook die draai baie makliker gemaak het.
Die Head Standard sou in die 1950's vinnig groei in verkope totdat dit en ander Head -ontwerpe gedurende die 1960's meer as 50% van die Amerikaanse mark behaal het, wat hulle die toonaangewende ski -vervaardiger in die VSA en die VK maak. Head weerstaan ​​die verandering in veselglaskonstruksie. In 1967 huur Howard Head Harold Seigle as president van die onderneming en word hy die voorsitter van die direksie en uitvoerende hoof. Verveeld oor die resultate, verkoop Head in 1969 die maatskappy aan die AMF en begin tennis. Hy het later 'n beherende belang in Prince Sports gekoop.
Aan die einde van die sestigerjare is 'n tennisafdeling gestig toe Howard Head 'n manier gevind het om die tennisraket te versterk deur die aluminium raam in te voer. Die idee het 'n sukses geword en is die eerste keer bekendgestel in die Amerikaanse Ope van 1969. Na die vertrek van Howard Head het een van die tennisspelers wat Head geborg het, Arthur Ashe, Wimbledon gewen en Jimmy Connors in 1975 verslaan. Head het ook gedurende die sewentigerjare 'n duikvervaardiger, Mares, en 'n ski -bindingsmaatskappy, Tyrolia, aangeskaf. Terwyl hy onder AMF -eienaarskap was, vervaardig Head tennisrakette in Boulder, Colorado en Kennelbach, Oostenryk. Ook in 1969 onderteken Head die Olimpiese kampioen ski-jaer Jean-Claude Killy om 'n nuwe ski-metaal en veselglas, die Killy 800, te onderskryf. Head ontwikkel daarna 'n produkreeks Killy ski's.
In 1985 het Minstar Inc., gevestig in Minneapolis, Head deur vyandige oorname van AMF.  Twee jaar later begin Head sportskoene maak en stel die "Radial Tennis Shoes" bekend. Die jaar daarna het Head 'n nuwe fabriek in Oostenryk geopen om meer tennisrackets te vervaardig. In 1989 het die bestuur Head, Tyrolia en Mares gekoop om HTM te stig. Die oorname is ondersteun deur die private -ekwiteitsfirma Freeman Spogli & amp. Co. In 1993 is HTM aan die tabakskonglomeraat Austria Tabak verkoop. Johan Eliasch, die huidige voorsitter, het die onderneming in 1995 oorgeneem, wat in 2014 'n Nederlandse Antille -korporasie was. 
Vir 'n kort tydjie, omstreeks 1995, het Head ook gholfstokke aangebied.
In 1997 het Head die eerste titanium- en grafiet -tennisracket geskep. Gedurende die volgende twee jaar het Head nog drie maatskappye aangeskaf, DACOR, BLAX en Penn Racquet Sports. Penn-tennisballe word wêreldwyd in baie hoëprofiel-toernooie gebruik, terwyl Penn-raketballetjies die amptelike balle van die IRT en U.S. Racquetball Association is. Penn het eens tennisballe en raketballetjies in Phoenix, Arizona, vervaardig. In Maart 2009 het Head die vervaardigingsfabriek van Penn -bal gesluit. Nou word alle tennisballe in China vervaardig.
Head verkoop ook sy handelsmerk aan vervaardigers van klere (insluitend skoene), bykomstighede, fietse, skaats, horlosies, balle en fiksheidstoerusting. 
Head was suksesvol in 2012, met drie groot wenners gedurende die jaar: Novak Djokovic tydens die Australiese Ope, Maria Sharapova by die Franse Ope en Andy Murray by die Amerikaanse Ope. 
In 2019 is berig dat Head ASE -bates gekoop het.  ASE is die eienaar van Fuji Bikes, Breezer Bikes, SE Bikes, Kestrel Bikes, Tuesday Bikes, PHAT Bikes, Oval, Performance Bicycle Stores en Nashbar. Op 22 Januarie 2019 is berig dat Head Sports die transaksie teruggetrek het om ASE te koop. 
Die Vrouehof in die Tempel in Jerusalem
MARKUS 12: 41-44 Nou sit Jesus oorkant die skatkamer en sien hoe die mense geld in die skatkamer sit. En baie rykes het baie ingegee. Toe kom een ​​arm weduwee en gooi twee myte in, wat 'n vierkant maak. Daarom roep Hy sy dissipels na Homself en sê vir hulle: & quot; Voorwaar, ek sê vir julle dat hierdie arme weduwee meer ingegee het as almal wat aan die skatkis gegee het, omdat hulle almal uit hul oorvloed ingesit het, maar sy uit haar armoede alles wat sy gehad het, haar hele lewensbestaan ​​ingebring. & quot
As u die tempel in Jerusalem in die eerste eeu nC sou nader, sou u deur die oostelike poort gaan waar Jesus sy triomfantelike ingang gemaak het. Dan kom u na die voorhof van die heidene, 'n groot voorhof met klippe van verskillende kleure. Dit was oop vir alle besoekers, insluitend die veehandelaars en die geldwisselaars wat die tempel ontheilig het. Hierdie hof is ook die Buitenhof, die Laer Hof genoem, en die rabbi het dit gewoonlik 'die berg van die huis van die Here' genoem. & Rondom die hele tempel was 'n 9 voet hoë terras met trappe wat hoër was as die hof van die heidene. Dit was omring deur 'n 5 voet hoë muur wat ontwerp was om die heidene uit te hou. Daar was ook pilare in die muur op verskillende afstande (die Soreg) met inskripsies in Latyn, Grieks en Hebreeus, wat alle heidene gewaarsku het om nie verder onder die doodstraf te kom nie.
Verby die Hof van die heidene en bo -op die terras was daar 'n platform van ongeveer 15 voet en dan was daar nog 'n muur. Aan die oostekant het die wonderlike 60 voet breed & quotGate Beautiful & quot genoem in Handelinge 3: 2,10 gestaan. Daar word ook na hom verwys as die & quot; Gate Susan & quot; omdat dit 'n pragtig gevormde reliëf van die stad Susa bevat. Gedurende die oggend- en aandoffers was hierdie groot ingang die plek van openbare aanbidding.
As u deur die Susan -poort kom, kom u by 'n groot hof met die naam "die Hof van die Vroue", nie omdat daar slegs vroue daar was nie, maar omdat vroue nie verder kon gaan nie. Daar was kleiner howe met kolomme in die vier hoeke van die hof.
Volgens die Mishnah (Middoth 2,5) was die Women's Court net meer as 200 voet vierkantig tussen grenslyne. Elke hof aan die buitekant was 60 vierkante meter.
Voor hierdie kolomme was die elf skatkiste van die tempel vir die vrywillige geldaanbod, en daar was ook twee by die Susan-poort, vir die half-sikkelbelasting. Jesus het 'oorkant die skatkis' gesit toe hy die weduwee sien sit in een van die houers die twee kopermuntstukke wat sy alles gehad het (Markus 12: 41-44 Lk 21: 1-2).
Dit was naby hierdie skatkiste dat die man wat genees is van sy blindheid, na Jesus toe kom in Johannes 8:20 en Hom aanbid het.
Ooswaarts was daar 'n pragtige sirkeltrap en die Nicanor -hek. Deur die poort kom daar 'n smal gang vol pragtige kolomme met die naam "Hof van die Israeliete", en dit was ook deur 'n muur en teen 'n trap. Die hof van die Israeliete het die & quotCourt of the Priesters & quot omring, waar die offeraltaar was. Die vroue kon net oor die balkon van die Hof van die Vroue kyk om die seremonies binne die binnehof te sien (volgens Middoth).
Toe 'meesteres' bedoel 'mev.' en 'juffrou' bedoel 'prostituut'
In Julie is die komponis Judith Weir aangewys as die eerste vrou wat die pos beklee het as Master of the Queen's Music, in die voetspore van tientalle vooraanstaande manlike musikante met dieselfde titel. Die voog het gesê dat "die paleis nooit eens 'meesteres' van die musiek van die koningin voorgestel het nie, en sy ook nie."
Toe die rol Master of the King's Music in 1626 geskep is, was die woorde meester en minnares direkte ekwivalente. Deesdae het meesteres verskeie konnotasies, waarvan een die Daaglikse pos verwys in 'n opskrif voor die aankondiging waarin gevra word of Weir die eerste musiekmeesteres van die koningin kan wees.
Navorsing deur die historikus van die Universiteit van Cambridge, dr. Amy Erickson, gepubliseer in die herfsuitgawe van History Workshop Journal, ontrafel die komplekse geskiedenis van 'n buitengewoon gladde woord en stel voor dat die titel van mevrou, uitgespreek as 'minnares', eeue lank toegepas is op alle volwasse vroue met 'n hoër sosiale status, ongeag of hulle getroud is of nie.
Erickson se navrae oor vorme van toespraak het geblyk uit haar studie oor vroue -indiensneming voor die koms van die nasionale sensus in 1801. Wat sy in registers, rekords en argiewe gevind het, het daartoe gelei dat sy bestaande aannames bevraagteken en die veranderinge wat in die geskiedenis van titels.
Sy sê: 'Min mense besef dat' meesteres 'die hoofwoord is van beide die afkortings' mev 'en' mej ', net soos meneer 'n afkorting van' meester 'is. Die manier waarop woorde van meesteres afgelei het, eie betekenisse is baie fassinerend en verskuiwings in hierdie betekenisse kan ons baie vertel oor die veranderende status van vroue in die samelewing, tuis en op die werkplek. "
Deur die geskiedenis was 'minnares' 'n term met 'n veelvoud aan betekenisse, soos soveel vorme van vroulike toespraak. In sy Dictionary of 1755 definieer Samuel Johnson meesteres as: "1. 'N Vrou wat 'n verband hou met die vak of dienaar 2. 'n Vrou wat in alles bedrewe is 3. 'n Vrou -onderwyser 4. 'n Geliefde en hoflike vrou 5. 'n Veragtingswoord 6. 'n Hoer of byvrou. "
Nie 'meesteres' of 'mev' het 'n huwelikskonneksie vir dr. Johnson gehad nie. Toe hy in 1784 skryf oor die ete saam met sy vriende "mev Carter, mej Hannah More en mej Fanny Burney", was al drie die vroue ongetroud. Elizabeth Carter, 'n vooraanstaande geleerde en lewenslange vriendin van Johnson, was op sy eie ouderdom en was altyd bekend as mev Carter Hannah More en Fanny Burney was baie jonger en het die nuwe styl mej.
Erickson se ondersoeke het aan die lig gebring dat "juffrou" in die middel van die 18de eeu vir die eerste keer deur volwasse vroue aangeneem is. Daarvoor is Mej slegs vir meisies gebruik, op die manier waarop Meester slegs (vandag steeds selde) vir seuns gebruik word. Om na 'n volwasse vrou as 'juffrou' te verwys, beteken dat sy 'n prostituut was.
Sy verduidelik: "Tot in die 19de eeu het die meeste vroue geen voorvoegsel voor hul naam gehad nie. Mevrou en later mej. Was albei beperk tot diegene met 'n hoër sosiale status. Vroue op die onderste trappe van die sosiale skaal is bloot deur hul name aangespreek. Dus, in 'n groot huishouding is die huishoudster miskien mev Green, terwyl die bediendebediende eenvoudig Molly was, en die vrou wat ingekom het om die wasgoed te doen, die vrou van Tom Black of Betty Black was.
'Geskiedkundiges weet lankal dat mev. Sosiale status aangedui het, maar hulle neem gewoonlik aan dat dit ook toon dat die vrou getroud was. Hulle het dus verkeerdelik tot die gevolgtrekking gekom dat vroue soos Johnson se vriendin Elizabeth Carter as mevrou as 'n erkenning van onderskeiding aangespreek is, om dieselfde status as 'n getroude vrou te verleen.
Erickson stel voor dat hierdie interpretasie verkeerd is. 'Mevrou was presies die ekwivalent van meneer.' N Begrip het 'n persoon beskryf wat in diens van Johnson die bediendes of vakleerlinge beheer het - ons kan 'n persoon met kapitaal sê. As ons eers Johnson se begrip van die term aanvaar het (soos dit in die 18de eeu gebruik is), word dit duidelik dat 'mev' meer geneig is om 'n sakevrou aan te dui as 'n getroude vrou. Die vroue wat in die 18de eeu lidmaatskap van die Londense maatskappye was, almal enkellopend en baie betrokke by luukse ambagte, staan ​​dus altyd bekend as 'mevrou', aangesien die mans 'meneer' was. meesters en minnares van hulle ambagte. "
Geskiedkundiges het vroue dikwels as getroudes geïdentifiseer omdat hulle as 'mev' aangespreek is - toe hulle eintlik ongetroud was. "Dit is maklik genoeg om die huwelikstatus van 'n prominente vrou of diegene wat die Freedom of the City of London inneem (aangesien hulle ongetroud moes wees) te identifiseer," sê Erickson. 'Maar dit is baie moeiliker om te identifiseer of die vroue wat beskryf is as mev in 'n gemeentelys van huishoudings ooit getroud was - veral dié met algemene name soos Joan Smith.
Erickson se navorsing oor die gemeentelys van 1793 vir die markstad Bocking in Essex toon aan dat 25 huishoudings as mevrou beskryf word. die helfte van hulle sou weduwees gewees het, en die ander helfte enkellopend. Maar twee derdes van hierdie vroue in Bocking was boere of sake -eienaars. Mevrou word dus meer betroubaar gebruik om vroue met kapitaal te identifiseer as om die huwelikstatus te identifiseer. Slegs een vrou was juffrou: die skoolvrou. "
Dit blyk dat dit nie die samelewing se begeerte was om 'n vrou se beskikbaarheid vir die huwelik te merk nie (in die geval van 'juffrou'), of om die sosiaal beter status van die huwelik ('mev') aan te dui wat gelei het tot die gebruik van titels om vroulike huwelikstatus. Sosiaal ambisieuse jong alleenstaande vroue het 'juffrou' eerder gebruik as 'n manier om hul nederigheid te identifiseer, anders as die blote sakevrou of boonste dienaar.
Hierdie neiging is waarskynlik aangevuur deur die romans van die 1740's, soos dié van Samuel Richardson, Henry Fielding en Sarah Fielding, wat jong meisies en boonste (enkel) bediendes met die titel mevrou bevat. Die grense tussen die ou en nuwe style is vervaag, maar mev het eers omstreeks 1900 definitief 'n getroude vrou beduie.
In die loop van haar navorsing het Erickson ook gekyk na die manier waarop getroude vroue vanaf die vroeë 19de eeu hul man se volle naam verkry het - soos in mev John Dashwood (Jane Austen se Sens en amp Sensibiliteit, 1811). Austen het hierdie tegniek gebruik om senioriteit te bepaal by vroue wat dieselfde van het. Engeland in die vroeë 19de eeu was die enigste plek in Europa waar 'n vrou die naam van haar man geneem het.
Vir baie vroue aan die einde van die 20ste eeu het die praktyk om haar voornaam deur sy voornaam te vervang, belediging vir die besering veroorsaak. Daarom is hierdie aanspreekvorm satiries as 'mevrou', en het dit in alle opsigte behalwe die sosiaal -konserwatiewe kringe buite gebruik geraak - behalwe natuurlik waar 'n paartjie gesamentlik aangespreek word. Die bekendstelling van mevrou as 'n neutrale alternatief vir 'mej' of 'mev', en die direkte ekwivalent van 'meneer', is al in 1901 voorgestel.
'' Diegene wat beswaar gemaak het teen 'juffrou' en 'mev', voer aan dat hulle 'n vrou definieer aan watter man sy behoort. As 'n vrou 'juffrou' is, is dit haar pa as sy as 'mev' aangespreek word, behoort sy aan haar man, 'sê Erickson. 'Dit is eienaardig dat die gebruik van meisies vandag dikwels gekritiseer word as' niks 'nie. Dit het eintlik 'n onberispelike historiese stamboom, aangesien dit een van die verskeie afkortings vir Meesteres in die 17de en 18de eeu was, en dit verteenwoordig eintlik 'n terugkeer na die staat wat ongeveer 300 jaar lank geheers het met die gebruik van mevrou vir volwasse vroue - eers nou dit geld vir almal en nie net die sosiale elite nie. "
Die vraag oor watter titels gepas is, waarvoor vroue waarskynlik sterk sal betwis. In 2012 verbied die burgemeester van Cesson-Sevigne, 'n stad in Frankryk, die gebruik van 'mademoiselle' (die Franse ekwivalent van 'juffrou'), ten gunste van mevrou (die ekwivalent van 'mev'), wat op almal van toepassing sou wees vroue, hetsy getroud of nie, en ongeag ouderdom. Die voorstel het nie universele guns geniet nie. Sommige vroue het geprotesteer dat dit 'n kompliment is om 'n volwasse vrou 'mademoiselle' te noem.
Dr. Amy Erickson se artikel, "Mistresses and Marriage", word in die herfs -uitgawe van History Workshop Journal gepubliseer. Haar navorsing oor hierdie onderwerp is 'n draad van 'n veel groter Universiteit van Cambridge -projek wat uiteindelik die beroepstruktuur van Brittanje vanaf die laat Middeleeue tot die 19de eeu sal herbou. Hierdie artikel verskyn oorspronklik in die Nuwe staatsman.
Wie was die eerste verkose vroulike regeringshoof?
Die eerste vroulike regeringshoof van die moderne wêreld was Sirimavo Bandaranaike, wat in 1960 premier geword het van Sri Lanka, die eilandnasie in Suid -Asië, toe bekend as Ceylon. Bandaranaike het 'n jaar ná die sluipmoord op haar man, wat destyds eerste minister was, aan bewind gekom en van 1960 tot 1965 en van 1970 tot 1977 in die amp gedien. Die egpaar se dogter, Chandrika Kumaratunga, het ook by die gesinspolitieke dinastie aangesluit en was die eerste vrouepresident van Sri Lanka, van 1994 tot 2005. Bandaranaike dien 'n derde termyn as premier ('n rol wat toe hoofsaaklik seremonieel was, as gevolg van 'n grondwetlike verandering) vanaf 1994 tot haar bedanking in Augustus 2000 sterf twee maande later aan 'n hartaanval op 84 -jarige ouderdom.
In dieselfde dekade het Bandaranaike haar politieke loopbaan begin, Indië en Israel het elk hul eerste vrouepremiers verkies. Indira Gandhi, die dogter van Jawaharlal Nehru, die eerste premier van Indië, het sy amp beklee van 1966 tot 1977 en van 1980 tot haar sluipmoord in 1984. Golda Meir, die enigste vroulike premier van Israel tot dusver, was van 1969 tot 1974. Vier jaar later, in 1979, kies Brittanje sy eerste vroulike premier, Margaret Thatcher, wat ook die eerste vroulike verkose regeringshoof in Europa was. Thatcher, met die bynaam Iron Iron, het tot 1990 aan die bewind gebly, wat haar die langste Britse premier van die 20ste eeu gemaak het.
Kunshistorici dateer die stuk volgens die ooreenkoms daarvan met ander werke van Leonardo da Vinci en stel voor dat die skepping daarvan ongeveer 1500 is.
La Scapigliata kan letterlik vertaal word as 'deurmekaar hare', wat die onderwerp miskien meer gepas vasvang as die Engelse titel.
Die wildheid van die hare staan ​​in skerp kontras met die pragtige gesig wat dit omring. Daar word voorgestel dat da Vinci die figuur op hierdie manier geskilder het om die vrou wat inherent mooi is, maar ook met 'n wilde krag wat nie getem kon word nie, voor te stel.
Uiteindelik kan die vrou nie net tot haar skoonheid beperk word nie. Een akademikus stel voor dat dit da Vinci se voorspelling van die toekomstige veranderende rol van vroue in die samelewing kon gewees het.
Dit is moontlik dat dit die studie van 'n model se gesig was, aangesien da Vinci geïnteresseerd was in anatomiese studies, of dat dit beweer is dat dit 'n voorlopige skets was van hoe hy van plan was om die Madonna te skilder.
Die skildery word geassosieer met die werke van da Vinci se volwasse tydperk. Ander skilderye uit hierdie tydperk sluit in Virgin of the Rocks (omstreeks 1495-1508) en The Virgin and Child met St Anne en St John the Doper (1499-1500 of 1506-8).
Laasgenoemde stuk is vergelykbaar met Head of a Woman. The Virgin and Child is 'n kryt en houtskool op getinte papier, 'n ander medium as Head of a Woman, maar da Vinci gebruik beide mediums op 'n soortgelyke manier om die menslike figuur vas te vang.
In beide dele het die gesigte 'n besondere sagtheid van die skaduwee en gladde lyne wat die menslike gesig met anatomiese akkuraatheid vasvang. Albei deel ook die wilder en sketsagtige strepe wat die gesigte omring.
Terwyl dit in Head of a Woman was, was dit die hare wat meer soos 'n ruwe skets in 'n sketsboek lyk, maar in die maagd en kind is dit die voete wat baie meer na 'n skets lyk as die realisties gedetailleerde gesigte.
Wat die medium betref, terwyl Leonardo da Vinci dit baie geniet as kunstenaar, gebruik hy gereeld olie op hout. Hierdie medium is trouens gebruik vir sy bekendste stuk (en moontlik een van die bekendste skilderye ooit): die Mona Lisa.
Head of a Woman is gehuisves in die Galleria nazionale do Parma, 'n galery met 'n groot aantal Renaissance -stukke.
Isabel Perón het van 1973 tot 1974 as vise -president van Argentinië gedien en daarna haar man, Juan Perón, in die pos van president opgevolg na sy dood. Sy dien as president van 1974 tot 1976. Sy was die eerste vroulike staatshoof van Argentinië en die eerste vroulike staatshoof in Suid -Amerika, en sy het die eer om die eerste vrouepresident ter wêreld te wees (hoewel sy nie tot die posisie). Perón se aanvanklike begeerte om in skouspel en dans te werk, het min aanduiding gegee van haar toekoms as 'n noemenswaardige leidende dame. Maar toe sy haar toekomstige man Juan Perón, 'n beroemde Argentynse politikus, ontmoet in 1955 of 1956, het sy haar loopbaan prysgegee om saam met hom as sekretaris te werk, en die besluit het daartoe gelei dat sy uiteindelik aan bewind gekom het. Die twee trou in 1961 en word verkies tot president en vise -president van Argentinië in 1973. Na haar man se dood en sy klim na die presidentskap, het Argentinië ekonomiese onstabiliteit en politieke onrus ondervind. Perón is aangemoedig om uit haar pos te bedank ná beskuldigings van korrupsie in verband met die Argentynse Anticommunist Alliance, 'n onwettige organisasie wat vermoedelik gelei word deur 'n noue adviseur van die Peróns, José López Rega. Perón het geweier om te bedank, en daarom is 'n militêre staatsgreep uitgevoer wat haar vyf jaar lank aangehou het tot haar uiteindelike ballingskap na Spanje. Sy is in 2007 aangekla van toestemming vir menseregteskendings wat deur die Argentynse Antikommunistiese Alliansie uitgevoer is terwyl sy president was, maar Spanje het geweier om haar uit te lewer vir 'n verhoor.
Louis Goldman/Gamma-Rapho/Getty Images
Teen die tyd dat Meir in 1969 Israel se vierde premier geword het, het sy 40 jaar lank haar land bedien. Sy is gebore in die Oekraïne en emigreer as kind na die Verenigde State en is grootgemaak in Milwaukee, Wisconsin. Nadat sy na die destydse Britse Palestina verhuis het om die staat Israel te help vestig, het sy tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n leidende woordvoerder geword van die Sionistiese saak, en was sy een van slegs twee vroue wat Israel se onafhanklikheidsverklaring in 1948 onderteken het. minister, is haar pogings om vrede te onderhandel tussen Israel en naburige Arabiese state gestaak deur die uitbreek van die Yom Kippur -oorlog in Oktober 1973. Meir bedank in 1974 en sterf vier jaar later aan limfoom, waarmee sy die eerste keer in 1965 gediagnoseer is.
#MeToo en Women 's Marches
Teen die 2010's het feministe op prominente gevalle van seksuele aanranding en "rapcultuur " aangedui as 'n teken van die werk wat nog gedoen moet word in die bestryding van vrouehaat en om te verseker dat vroue gelyke regte het. Die #MeToo -beweging het in Oktober 2017 nuwe bekendheid verwerf toe die New York Times 'n verdoemende ondersoek gepubliseer na bewerings van seksuele teistering teen die invloedryke filmvervaardiger Harvey Weinstein. Baie meer vroue het na vore gekom met bewerings teen ander magtige mans, insluitend president Donald Trump.