Image deur roedamese
Of ons nou bewusteloos of bewustelik is, ons is almal lus vir meer diepte van verbinding en meer doel. Mense kies dikwels terapie as die laaste uitweg om hul ongemak te genees. My groepterapiepraktyk is gebou op die konsep om jouself aan te pak, of, soos ons dit in my groep noem, 'werk'.
'Om die werk te doen' behels die voortdurende verbintenis tot 'n harde egtheid. Dit beteken dat u die moed het om uself met integriteit en 'n bereidwilligheid in die gesig te staar om toe te laat dat die dele van jouself waarna u terughoudend is, kan kyk (en sal doodgemaak word as ander dit sien) sigbaar is vir u en die groep.
'N' Werkstuk 'behels dat een persoon die middelpunt neem, in die vuur van die aandag van die res van die groep, en diep na 'n dringende saak in hul lewens kyk. Elke werk het sy eie organiese lewensduur, maar duur gewoonlik ongeveer 'n uur. Die persoon praat oor hul probleme, en my taak is om die intellektuele benaming in die verhaal van die deelnemer te omseil, te keer dat dit 'n goed gespeelde radio-uitsending word en 'n manier te vind om onder hul woorde te kom om die emosionele waarheid daaronder te sien.
Ek doen dit op verskillende maniere. Psigodrama (rolspel) is my belangrikste instrument. Ek gebruik intuïsie om aan te voel wat nie gesê word nie. Ek let op liggame, asemhaling, 'n handskudding of 'n kruising van arms, 'n gesigsuitdrukking, en ek wys dit uit en wys soms hoe dit die persoon versterk of as 'n skild vir die waarheid optree. As hulle hul liggaamlikheid weerspieël, moedig hulle hulle aan om dieper te gaan wanneer hulle dalk wil weghardloop.
Ek bring hulle weer na hul radar deur hulle te vra om met die groep te skakel en om betrokke te raak. Ek sê gereeld: "Kyk rond en sien wie jy in die groep vertrou, hou of wantrou." Ek beskou die groep as 'n saal van spieëls. Deur die aandag van die groep te vestig op die persoon in die middel, en die persoon in die middel wat hul aandag vestig op wat in die groep rondom hulle aangaan, word 'n veld van egtheid geskep, waar enige vlei of valsheid onmiddellik herkenbaar sal wees. In hierdie sin is "doen van die werk" heeltemal anders as een-tot-een-terapie.
Vir die persoon wat die werk verrig, is dit soos om 'n ander sone in te gaan - soos om die alledaagse werklikheid te omseil terwyl hulle hul diepte bereik. Dit is gewoonlik 'n senutergende ervaring, dus skep ek veiligheid - deur stilte, aandag te vestig, of om iemand in die gesig te staar wat hulle regtig van hulle hou of op wie hulle vertrou - om deure oop te maak wat gesluit en verborge kan wees.
Ons diepte kan op verskillende maniere wys. Soms is daar 'n katartiese uitstorting van gevoelens. Of, baie subtieler, 'n openbaring of besef van 'n persoonlike waarheid wat ontken en waarmee geveg word. Soms is die ervaring groot en dramaties; soms is dit klein.
Selfbeskerming deur 'n wapenrusting
Om goeie redes het ons geleer om 'n wapenrusting op te stel om ons te beskerm teen die omvang van die pynlike ervaring. Miskien moes ons as kinders ontsnap van geweld, of indringing of om oorweldig te voel. Hierdie wapenrusting dien 'n belangrike doel - dit beskerm ons - en dit is nuttig vir 'n vegter om die vermoë te hê om te buig as 'n situasie onmoontlik voel om te bestuur.
Die probleem is dat ons die vermoë verloor het om dit af te haal, sodat die versperring wat ons aangebring het om onsself te beskerm, ons diepste verhoudings dood maak en ons sensitiwiteit verdoof. 'N Werk gaan gewoonlik oor die wapenrusting noukeurig aftakel en die onderkant in die gesig staar (wat gewoonlik baie minder vuil of eng is as wat ons verwag het). Nadat ons verwyder is, kan ons die meganismes leer om dit te verwyder en, belangriker, hoe om dit weer bewus aan te sit, in gepaste omstandighede.
Nadat die werk gedoen is, is daar dikwels 'n gevoel van ligtheid, opgewondenheid, vryheid, geluk en 'n gevoel dat die fondamente geskud en hersaamgestel is.
Vier Mites oor die bereiking van lewensbalans
"Werk" word telkens weer gedoen. My hoofgroep vind een naweek per maand vir 'n jaar plaas - u kan nie wegkruip agter 'n gesofistikeerde rookskerm in daardie tyd nie. Ons werk en werk, bou vertroue op, oefen die vaardighede in hierdie boek en bereik diep en betekenisvolle groei.
Bou gemeenskap en vertroue
Byna 'n dekade gelede is ek deur 'n vriend van my in Yorkshire gekontak. Sy en baie van haar kollegas het gesukkel met onderwysverlagings, onmoontlike werklading, moeilike ouers, ontwrigtende studente en ongeskikte onderwysers. Hulle het 'n klein bietjie geld deur die onderwysowerheid gegee om ondersteuning te kry.
Volgens die owerheid sou hulle 'n eenmalige boek koop om te studeer of 'n werkswinkel wat hulle sou bywoon. Wat ons gedoen het, was om twee sessies te skep om na konflik- en leierskapsvaardighede te kyk. Dit is so hartlik en entoesiasties begroet dat ons besluit om voortdurend voort te gaan.
Hulle het 'n briljante skema bedink waar elke skool geld sou bydra vir die sessies en lokale vir die vergaderings. Dit was 'n groot vraag na hul beperkte begrotings, maar hulle besef hoe noodsaaklik dit is om gereeld aan te sluit.
Aanvanklik het elke sessie 'n ander onderwerp ondersoek, soos leierskap, kapasiteit vir verandering en terugvoer van 360 grade ('n metode om anonieme terugvoer te gee en kommunikasie tussen alle vlakke in 'n organisasie te vergemaklik).
Die afgelope vyf jaar het ons geen agenda gehad nie. Ons vergader een keer per kwartaal. Daar is ongeveer twintig hoofonderwysers in hierdie groep en normaalweg woon tussen twaalf en sestien elke sessie by.
Baie geleidelik het ons die vaardighede geleer en geoefen wat 'n eensame en veeleisende werk draagliker kan maak. Ons het maniere ondersoek om mekaar te ondersteun en te help namate die uitdagende scenario's ontstaan.
As een hoof 'n moeilike vergadering met hul bestuursliggaam sou ondervind, of as hy 'n personeellid in die gesig sou staar, sou ons 'n pre-briefie en debrief oefen om hulle deur die gesprek te ondersteun. Wilde menslike gevoelens soos woede, seer, blinde woede - onvanpas in 'n skoolomgewing waar die individu verantwoordelik is vir honderde kinders, talle personeel en die hantering van baie angstige ouers - is in psigodramas in 'n veilige omgewing gespeel. Dit kan woede wees oor die algemene ongeregtigheid van die skoolstelsel, frustrasie oor 'n kind wat so beskadig is dat hulle voortdurend aandag moet geniet om die skoolstruktuur gesond te hou, irritasie vir 'n kollega wat 9 tot 5 is en nie die ekstra myl vir die skool, of om kalm te moet bly terwyl 'n kwaai ouer hulle mishandel.
Die bou van een-tot-een verhoudings
Hulle het ook hul een-tot-een-verhouding opgebou. Een van die onderwysers het probeer om hul werk en die huisgeskei apart te hou en oefen om ondersteuning by haar man te soek sonder om hom met konstante spanning van die werk te oorstroom.
Almal in die kamer het voor soortgelyke scenario's te staan ​​gekom, en kon hierdie uitdrukkings met medelye eer en getuig. Elke individu is ontmoet en geluister deur ander.
Hulle het geleer om hul gebroke harte te wys in die wete dat hulle hierdie veiligheid saam geskep het. Hulle kon hul eie projeksies duideliker sien en eienaarskap neem van hul eie patrone sodat hulle nie deur hul onbewuste denke bestuur word nie.
Uitstorting van wapenrustings
Oor die jare heen wat ons saamgewerk het, is daar baie harnas in die teenwoordigheid van hul kollegas gestort. Wedersydse vertroue is al baie keer verdien, en alhoewel hul werklading dikwels verlammend is, gee hulle die voorkeur om na hierdie eendag-per-termyn-byeenkoms te kom in die wete dat as hulle nie 'n manier vind om hulself te vaardig te wees en stoom af te laat nie , waag hulle die moontlikheid van uitbranding en oorweldiging. Hul uitdagings aan mekaar het al hoe meer vaardig en insiggewend geword.
Hulle oefen om hul drake met deernis dood te maak, en leer om op hul radars af te stem, en getuig van mekaar. Hulle praat oor hul persoonlike rou en verliese; hulle word bevriend met die dood. Hulle oefen kwesbaarheid uit. Hulle het geleer om hul gevegte te kies. Hulle het die betowering ongedaan gemaak wat sê dat hul beperkte hulpbronne hul funksievermoë sal beïnvloed.
Daar is 'n tasbare gevoel van liefde in die kamer. Dit is hoogs intelligente individue wat ook emosioneel in staat is.
Dit is 'n ware sangha in wording, en die werk het 'n werklike uitwerking op hul organisasie.
'Ek het onthou dat ek asemgehaal het voordat ek met 'n kwaai ouer gesels het', het een hoofonderwyser gesê, 'en die vergadering was produktief.'
'Ek is geïnspireer deur ons psigodrama om 'n goewerneur in te bring na 'n vergadering van oproerige personeel wat kwaad was vir 'n besluit wat ek geneem het (in samewerking met die goewerneurs). Hulle teenwoordigheid het ekstra ballas opgelewer, so daar sou nie net 'n kwaai gejaag na my toe kom nie. '
U hoef nie hierdie groep onderwysers letterlik te kopieer nie. Wat reg is vir hierdie groep, is miskien nie reg vir u nie. Die belangrikste punt is dat hulle 'n manier gevind het om hulself aan te pak en dat hulle verstaan ​​dat ons nie ons ware potensiaal alleen kan besef nie.
Ons het ander mense nodig. Dit kan in groepe of toegewyde vriendskappe wees. Dit kan wees dat ons 'n terapeutiese of geestelike praktyk moet bestudeer wat pleit om vanuit ons binneste gebore te word.
My begrip kom altyd op dieselfde plek. Wat ons ook al doen om ou patrone te breek, moet toegepas word en 'n dissipline moet gewillig omhels word.
In my groepe noem ons terapeutiese werk 'die werk doen' omdat niks hiervan maklik is nie. Ons moet elke dag die werk doen. As die grond verbou word, hou die onkruid op met groei. Op dieselfde manier as wat ons bose kringloop skep deur die dinge wat ons weet nie goed is vir ons te voed nie, kan ons deugdige siklusse skep wat betekenis in ons lewens gee.
Ons gaan nooit by 'n bestemming aankom waar dinge "gesorteer" word nie. Ons gaan die wêreld nooit onder regte stel nie. Die lewe sal altyd verander. Maar as ons werklik daartoe kan verbind om die werk bewustelik te doen, sal ons die vermoë bou om in 'n onstabiele wêreld te floreer.
Video / Aanbieding met Malcolm Stern: "Hoe om te floreer selfs as die lewe onmoontlik voel."
Ons moet die towerspreuke ondersoek wat ons hipnotiseer en dit breek as dit ons verhinder. Die spel is ...
Daar is 'n algemene oortuiging dat skrywers met 'n hoër gedagte die politiek moet vermy, maar dit is 'n oortuiging ...
Naby ons huisie in die bos loop 'n lieflike, biesige stroom, Clove Creek. Alhoewel dit baie vinnig is ...