Alles wat mens na die Immodium laat gryp, is hier teenwoordig: die oorvertel van feitlik als wat oor te vertelle is, die wydogige bewondering vir die skrywer wat die resensent skoon laat vergeet van die sentimentele en melodramatiese elemente wat deur dr. John Kannemeyer uitgewys is as die swak plekke in Van Blerk se mondering, die aanhaal van flou insidente om te illustreer hoe snaaks die roman vir die resensent is, en so meer.
Ek is ook mal oor die laaste deel van hierdie opmerking: “En in Deel III word plek ingeruim vir nie minder nie as 42 skrywers wat ná 2000 as digters gedebuteer het – of hul hand aan die poësie gewaag het.” Lees: “Kwalik geslaag het”.
As daar een leemte in Human se resensie is, is dat hy nie die verband sien tussen die nuwe GV en die reeks bloemlesings wat Gerrit Komrij oor die Nederlandse digkuns saamgestel het nie. As hy het, sou hy sy laaste opmerkings oor een slanker bloemlesing met ‘n bietjie meer insig gemaak het.
Nou, die verskil tussen die twee is dat Bothma se skryfstyl duidelik dié is van iemand in die bediening. ‘n Element van swaarwigtigheid kruip in in Bothma se styl. Die hantering in Die Burger, daarenteen, was respekvol sonder om ‘n sondaar soos ek te laat skrik. Ek het dit pas in Die Burger se argief nagegaan, en dit was ‘n bitter goeie stukkie skryfwerk – net jammer die argief vermeld nie wie die skrywer is nie.
Maar dis gaaf. Bezuidenhout is oor die inhoud van die bundel absoluut in die kol. Nie ‘n goeie bundel nie.
Terug by Die Burger: Gerrit Brand sit sy kultureel-pedagogiese kruisvaart voort met die plasing van nog ‘n Nederlandse boek wat Die Burger se lesers nie in die algemene boekhandel in Kaapstad en omgewing sal kry nie, en waarskynlik ook nie by die spesialiste nie. Dus weer oor die internet bestel, en maar lees wanneer jy al vergeet het hoekom jy die boek wou hê …
Hier waar ek buite die bereik van Rapport se magtige distribusie-arm is, en aangewese is op sy webwerf, is dit opmerklik dat die mense by Rapport ook op vakansie is en nie ‘n snars omgee hoe hul webwerf lyk nie.
Vier resensies wat ek elkeen end-uit gelees het – omdat ek wou. Van die vier is Giliomee s’n effe outyds geskryf, maar ek besef dat dit te laat in die dag is vir Hermann Giliomee om nou sy styl te gaan staan en opjazz. Die ander drie is vonkvars – op die punt af, geskryf met ‘n geesdrif vir die onderwerp, en sê vir jou hoekom jy dit sal wil koop en lees. Of, soos in die geval van Beckett, nie te koop nie.
Dit sou onbehoorik van my wees om nie vir Gerrit Brand, boekeredakteur, geluk te wens nie. Dit is mos ‘n waarlik professionele poging hierdie. Mag dit die maatstaf word waaraan die res van die jaar se boekeblaaie gemeet word.