As enige van ons nog die minste twyfel het dat ons op 'n ongekende skaal 'n ekologiese krisis ervaar, dan is daar 'n nuwe verslag oor gronddegradasie, wat vandeesweek vrygestel is deur die Interregeringswetenskap-beleidsplatform oor Biodiversiteit en Ekosisteemdienste (IPBES), bied nog 'n bewysstuk.
Gronddegradasie kan baie vorme aanneem, maar behels altyd 'n ernstige ontwrigting van 'n gesonde balans tussen Vyf sleutel ekosisteem funksies. Dit is: voedselproduksie; veselvoorsiening; mikroklimaatregulering; waterretensie; en koolstofopslag.
Die impak daarvan kan verreikend wees, insluitend die verlies van grondvrugbaarheid, vernietiging van spesie habitat en biodiversiteit, gronderosie en oormatige voedingstowwe afloop in mere. Op Gevaarlike Grond: Grondverskuiwing draai grond in woestyne
Gronddegradasie het ook ernstige klop-effekte vir mense, soos wanvoeding, siekte, gedwonge migrasie, kulturele skade en selfs oorlog.
In die ergste geval kan die agteruitgang van die grond lei tot die verwoestyning of verlating van grond (of albei). Uitgebreide droogte en verlies van vrugbare grond kan bydraes tot die oorloë in die oorloë wees Soedan en Sirië.
Volgens die nuwe verslag woon 43% van wêreldbevolkings in gebiede wat geraak word deur gronddegradasie. Deur 2050, die verslag beraam, sal 4 miljard mense in droëlande woon. Dit word gedefinieer deur die Verenigde Nasies as grond met 'n "droogteverhouding" van minder as 0.65, wat beteken dat die hoeveelheid water wat verlore gaan, veel groter is as die hoeveelheid wat in presipitasie ontvang word.
Sulke gebiede is hoogs kwesbaar vir voedsel- en wateronsekerheid, veral in Afrika suid van die Sahara en die Midde-Ooste.
'N Globale bedreiging
Dit sou verkeerd wees om te bepaal dat grondvermindering bloot 'n probleem vir ontwikkelende lande is. Algehele, land is oor die algemeen meer agteruitgegaan in die ontwikkelde wêreld - soos blyk uit byvoorbeeld groter afname in die organiese koolstofinhoud van die grond, 'n mate van grondgesondheid. In ryk lande is die tempo van agteruitgang egter vertraag, en mense in hierdie streke is oor die algemeen minder kwesbaar vir die gevolge daarvan.
Dit is in Afrika suid van die Sahara, Asië en Suid en Sentraal-Amerika dat die probleem die snelste groei. Maar klimaatsverandering, veral waar droogtes en bosbrande vaker word, kan landdegradasie veroorsaak, selfs in welvarende plekke soos Kalifornië en Australië.
Daarbenewens sal 'n afname in die algehele beskikbaarheid van landbougrond wêreldwyd voedselpryse beïnvloed. By 2050, volgens die verslag, sal mense byna elke deel van die planeet verander het, afgesien van onbewoonbare strate soos woestyne, berge, toendra en poolstreke.
Miskien is dit die grootste probleem, die verslag voorspel dat die gekombineerde gevolge van gronddegradasie en klimaatsverandering deur 50 tussen 700 miljoen en 2050 miljoen mense verplaas sal word, wat moontlik kan veroorsaak konflik oor betwiste land.
Van hierdie migrasie sal onvermydelik oor die internasionale grense heen gaan - hoeveel is onmoontlik om te vertel. Terwyl die impak op migrante amper altyd verwoestend is, kan die rimpeleffekte, soos ons onlangs met die Siriese oorlog gesien het, wyd versprei, wat verkiesingsuitkomste, grensbeheer en sosiale sekerheidstelsels regoor die wêreld beïnvloed.
Die twee belangrikste direkte oorsake van gronddegradasie is die omskakeling van inheemse plantegroei in gewas- en weiveld, en onvolhoubare grondbestuurspraktyke. Ander faktore sluit in die gevolge van klimaatsverandering en verlies van grond na verstedeliking, infrastruktuur en mynbou.
Die onderliggende bestuurder van al hierdie veranderinge styg egter per capita-vraag na groeiende populasies vir proteïen, vesel en bio-energie. Dit lei weer tot meer vraag na grond en verdere inbreuk op gebiede met marginale gronde.
Mark deregulering, wat 'n globale neiging sedert die 1980s, kan lei tot die vernietiging van volhoubare grondbestuurspraktyke ten gunste van monocultuur, en kan 'n wedloop aan die onderkant vir die beskerming van die omgewing aanmoedig. Die groot geografiese afstand tussen vraag na verbruiksgoedere en die grond wat nodig is om dit te produseer - tussen, met ander woorde, die oorsaak van gronddegradasie en die effek daarvan - maak dit baie moeiliker om die probleem polities aan te spreek.
Ongelukkig het die skelm geskiedenis van pogings om wêreldwye bestuursregimes in die afgelope eeu te skep - van menseregte, konflikvoorkoming, wapenbeheer, sosiale beskerming en omgewingsverdrae - meer mislukkings as suksesse gesien.
Aan die positiewe kant is suksesverhale in grondbestuur goed gedokumenteer: agroforestry, bewaring landbou, grondvrugbaarheidsbestuur, wedergeboorte en waterbewaring. Trouens, in die nuwe verslag word gesê dat die ekonomiese geval vir grondherstel sterk is, met voordele wat tien keer die koste vergelyk, selfs as ons kyk na baie verskillende soorte lande en gemeenskappe van flora en fauna. 'N Algemene kenmerk van baie van hierdie suksesverhale is groot betrokkenheid deur inheemse bevolkings en plaaslike boere.
En tog bly hierdie prestasies ver van die omvang van die probleem. Daar bly 'n aansienlike struikelblok - insluitend volgens die verslag toenemende vraag na grond, gebrek aan bewustheid van die omvang van gronddegradasie, gefragmenteerde besluitneming binne en tussen lande en verhoogde koste van herstel soos die tyd verloop.
Aan die ander kant beklemtoon die skrywers van die verslag dat 'n leër van bestaande multilaterale ooreenkomste, insluitende konvensies oor verwoestyning, klimaatverandering, biodiversiteit en vleilande, bied 'n sterk platform vir die bekamping van gronddegradasie. Maar of hierdie ooreenkomste suksesvol sal wees om die bogenoemde hindernisse te oorkom, moet nog gesien word.
Wat kan ons as burgers doen, veral dié van ons wat in stede woon en min direkte interaksie met die land het? Die mees voor die hand liggende aksie is om minder vleis te eet en meer oor die algemeen te informeer oor die bronne en impak van die kos wat ons koop - insluitende die verpakking, brandstof en vervoer.
Maar die probleem gaan nie net oor individuele keuses nie, belangrik soos dit is. Onderliggende sistemiese oorsake moet aangespreek word, insluitend dereguleerde internasionale handelsstelsels, gebrek aan beskerming vir plaaslike gemeenskappe, magteloos om globale markkragte te weerstaan, ideologieë van onvoltooide groei en perverse aansporings vir meer verbruik.
Waarskynlik, wat nodig is, is die uitbreiding van die aktiewe omvang van die nasionale politiek, van 'n byna eksklusiewe besorgdheid met korttermyn ekonomiese welsyn tot die maak van globale toekoms. Volgende keer as jy jou plaaslike verteenwoordiger ontmoet, vra hulle wat hulle doen om die belange van jou kinders en kleinkinders te beskerm. Of, selfs beter, stel jouself in kennis, praat met ander daaroor, vorm jou eie mening oor wat gedoen moet word, probeer dan om dit te laat gebeur.
Abbas El-Zein, Professor in Omgewingsingenieurswese, Universiteit van Sydney