Witteberg lewer vanjaar 11 debatspanne in die ATKV Vrystaat/Noordkaap Semifinaal. Hulle is;
Voor van links: Mia muller, Keamotswe Montushi, Tanya Kruger, Chrizelle Mienie
Tweede ry: Inge Willemse, Alicia Smit, Anseri vd Westhuizen, Danielle Olivier, Elfrieda Prinsloo, Johanné Heyns.
3e ry: Janneke Venter, Salé Opperman, JB Kotze, Kara-Lee vd Watt, Elize vd Riet
4de ry van links; Dané Derks, Lesta Barrie, Adele Potgieter, Helizna Janse v Rensburg.
5de ry van links: Theunis Bredenkamp, Marni Coetzee, Anroné van Tonder, Chrisney Kruger
6de ry van links: Gray Viljoen, Chris Briel, Marnus Zaaiman, Janette Strydom en Soné Potgieter Uit Kanada ... vol verlange na SA
JY LEES NOU Uit Kanada ... vol verlange na SA
Ek verlang na my land. Ek wil op Blouberg se strand sit en 'n bottel wyn saam met my man drink terwyl die kinders in die water baljaar. Ek wil my pa in sy skommelstoel sien dut. En ek wil saam met my ma die winterson se lekker warmte geniet ...
SA is dikwels die swartskaap in die buiteland, maar ek maak my kinders groot met ’n liefde vir hul mooi vaderland. Nkosi Sikelel’ iAfrika is die nuwe volkslied, én mooi, maar as ek aan Die Stem dink, kry ek heimwee oor die mooi dae wat was. “Ons vir jou, Suid-Afrika”, was en is steeds “Ons vir jou, Suid-Afrika”, die mooi land wat aan ons almal behoort.
Ons het nege jaar gelede Kanada toe gekom om vir ons kinders die avontuur van ’n leeftyd te gee, en dinge het toe maar so uitgewerk dat ons gebly het. Ons het nie weens die politieke situasie in ons land verhuis nie. Ons word dikwels gekritiseer deur mense by die “huis” (want huis is wat SA altyd sal wees) omdat ons besluit het om in Kanada te bly.
Maar ek verlang na my land. Ek verlang daarna om op Blouberg se strand te sit en ’n bottel wyn saam met my man te drink en te kyk hoe die kinders in die water baljaar. Ek verlang na Tafelberg, om kreefstertjies wat oor die kole gebraai is, te eet dat die botter tussen my vingers deurloop, om die Vrystaatse vlaktes te sien, om die Vrystaatse winters te ruik, die gras onder my skoene te hoor knars, om op die strand te sit en na die branders te kyk wat breek, om weer ’n naweek die kinders by my sus af te laai, en bietjie weg te breek Velddrif toe ... net ek en my man. Ek verlang om Langebaan weer te sien, en Paternoster se winkel wat “oep vi’ koep” is.
My twee kleiner kinders verlang daarna om by Ouma en Oupa te kuier - my meisiekind wil saam met Ouma koekies bak, en my seunskind wil saam met Oupa visvang. My twee ouers seuns wil tog net weer Ouma se kombuis ruik. Ek wil my pa op ’n Sondagmiddag in sy skommelstoel sien dut. Ek wil my ma sien brei en sommer net rustig saam met haar in die winterson se lekker warmte sit. Ek verlang daarna om in my eie taal te aanbid, om Nagmaal te gebruik soos wat ek gewoond is. Om op Doopsondag in die kerk te wees, om die gewyde stilte van ons kerk te voel en weer te beleef.
Ons huistaal is steeds Afrikaans. Mens besef nie hoe mooi ons taal is nie ... totdat jy in die vreemde beland en jou taal omtrent afsterf. Al vier ons kinders is volkome tweetalig, al praat hulle Afrikaans met ’n effense aksent.