Waarom sê meer historici dat Rome 'n supermoondheid was as Persië? - Inligting
Waarom sê meer historici dat Rome 'n supermoondheid was as Persië?
Persiese Ryk was ouer en groter (ek is nie seker hieroor nie) as die Romeinse Ryk. Wat die titel van Supermoondheid betref, sê baie historici egter dat Rome die wêreld se eerste ware supermoondheid was. Hoekom is dit?
Soos die kommentators gesê het, is daar verskeie redes
'Persië' is nie een ryk nie, maar 'n opeenvolging van ryke wat min of meer in die tydperk dieselfde gebied beheer. Rome onder die Republiek en Ryk was 'n enkele deurlopende regering.
Die verskillende Persiese regerings het geneig om kop -aan -kop mededinging met Mediterreense moondhede te verslaan. Die Grieke het Kores en Xerxes verslaan, Alex het die hele ryk verower, die Seleukiede het gereeld teen die Republikeinse Rome verloor, net soos die Partiërs en Sassaniede, afgesien van enkele noemenswaardige oorwinnings.
Vooroordeel, want ons weet net baie minder van die Perse as die Griekse en Romeinse state.
Rome, daarenteen, het die hele beskaafde Middellandse See -kom lankal oorheers - wat niemand voor of sedertdien kon regkry nie.
Ek vermoed dat daar nog een rede is. Die historici wat u noem, behoort tot die "Wes -Europese/Noord -Amerikaanse" kultuur. Dit is 'n direkte afstammeling van die Romeinse ryk (in kulturele sin).
Miskien kry u 'n ander prentjie as u Persiese historici lees.
En ek is seker dat as u Chinese historici lees, u 'n heel ander mening sal leer oor wat die eerste ware supermoondheid was.
WYSIG. Uit die lees van Herodotus en Xenophon kan 'n mens tot die gevolgtrekking kom dat die Persiese ryk 'n 'supermoondheid' was. Ongelukkig het sy literatuur nie oorleef nie. En ons opvatting van die antieke geskiedenis is hoofsaaklik gebaseer op die ryk literêre erfenis van die Grieke en die Romeinse ryk.
Baie het te doen met die opvolgstate wat deur die onderskeie lande ontstaan ​​het.
Rome het 'n aantal opvolgerstate in Wes -Europa (alhoewel 'n millennium later) tot stand gebring wat die drukpers geskep het, en een van die uitvloeisels van hierdie Wes -Europese state was Amerika, wat die internet geskep het.
Die Sumeriërs was moontlik een van die eerstes wat skryfwerk in klei en perkament geskep het, maar latere weergawes van die Persiese ryk (bv. Iran) was nie naastenby so suksesvol om kommunikasiemiddele te skep om hul verhaal te vertel as Europa en Amerika nie.
Dit is moontlik dat Persiese (of Indiese of Chinese) historici 'n verhaal kan vertel wat in die oudheid verlore gegaan het, omdat hierdie lande die drukpers baie later as die Europeërs bekom het en nie die ekwivalent van bv. "Die geskiedenis van Cambridge van Europa."
Maar dit bly 'n waarheid dat "die geskiedenis deur die oorwinnaars geskryf is."
Konstantyn, die opperhoof van die keisers in rang en waardigheid, was die eerste om hom te ontferm oor diegene wat in Rome aan tirannie onderwerp is en in gebed tot God wat in die hemel is, en sy Woord, Jesus Christus, die Verlosser van almal, te roep. as sy bondgenoot het hy voluit gevorder en probeer om die vryheid van die voorvaders vir die Romeine te verseker. ' - Eusebius, c.325. '
"Noudat die hele ryk op Konstantyn oorgegaan het, het sy arrogansie toegeneem en was hy meegesleur met sy sukses." - Zosimus, laat in die vyfde eeu
Op 1 Mei 305 het die tetrarchs gelyktydig twee groot parades aan weerskante van die ryk gehou. Diocletianus en Galerius was net buite Nicomedia, en Maximianus en Constantius was in Milaan. Die stede was die algemeenste woning vir die twee senior keisers, maar in die geval van Diocletianus het die plek 'n besondere betekenis, want dit was net meer as twintig jaar tevore dat die leër hom tot keiser uitgeroep het. Nou, ongeveer sestig en swak, het hy formeel bedank. Maximian het gelyktydig dieselfde gedoen in Milaan, hoewel daaropvolgende gebeure dit duidelik sou maak dat hy onwillig opgetree het. Galerius het langs Diocletianus en Constantius langs Maximianus gestaan, en die twee keisers is nou elkeen bevorder tot die status van Augustus. Om hulle te help met hul taak, is twee nuwe keisers aangestel. Diocletianus het sy pers keiserlike mantel oopgemaak en dit oor die skouers van Galerius se neef Maximinus Daia gehang. Deur dieselfde gebaar verhef Maximianus die algemene Severus tot die keiserlike kollege.
Geen senior offisier of amptenaar kan verbaas wees oor hierdie noukeurig georkestreerde magsverandering nie, want daar moes al 'n geruime tyd aan die voorbereiding wees. Die bevordering van Constantius en Galerius is verwag, maar sommige bronne beweer dat die keuse van Caesars ten minste die junior geledere in die weermag verras het. Constantius en Maximianus het albei volwasse seuns gehad wat meer voor die hand liggende kandidate lyk. Severus was 'n goeie medewerker van Galerius en dit is duidelik dat laasgenoemde verwag het om die nuwe tetrarchie te oorheers, net soos Diocletianus sy keiserlike kollegas beheer het. '
Dit is onmoontlik om te weet wanneer en waarom Diocletianus besluit het om te bedank. Sommige geleerdes beskou dit as 'n lang plan, fundamenteel vir sy konsep van die tetrargie, maar dit is beslis te skematies. Dit is natuurliker om te sien dat sy regime geleidelik ontwikkel en nie deel is van een of ander meesterplan nie. Hy het onlangs van 'n ernstige siekte herstel en hy het dalk eenvoudig nie die krag of entoesiasme gehad vir die taak om die ryk te regeer nie. Die Christelike skrywer Lactantius, wat tot 'n paar jaar tevore retoriek in Nicomedia self geleer het, beweer dat Galerius die siek keiser onder druk geplaas het om te bedank en daarna die nuwe keisers self gekies het. Ons moet versigtig wees, want Lactantius hou nie van beide mans nie, omdat hulle die kerk vervolg het en sy boek beskryf die gruwelike lotgevalle van almal wat dit gedoen het. Tog is dit onteenseglik dat die nuwe regime rondom Galerius gebou is, en die afgelope paar jaar was hy die beste geplaasde van die tetrarchs om Diocletianus te beïnvloed. Tog het laasgenoemde in die verlede nog altyd eensgesind geblyk te wees en dit kan wees dat hy geglo het dat Galerius die beste keuse was.
Hoe gewillig ook al, Diocletianus bedank. Op die oomblik, soos in die verlede, kon Maximian nie sy kragtiger kollega weerstaan ​​nie. Die ryk het vier nuwe heersers gehad, waarvan een na verwagting sy wil op die ander drie sou afdwing en solidariteit sou oplê. Hy het misluk. Dit is te betwyfel dat Galerius net so 'n goeie politikus was as Diocletianus, maar die grootste verskil was die bestaan ​​van potensiële mededingers met 'n goeie bloedtoets op die keiserlike mag om bystand te bied. Soos in die verlede, het een usurpasie geneig om ander aan te moedig. Die eerste het in Brittanje gekom, net meer as 'n jaar later.
Constantius se seun Constantine was in die vroeë dertigerjare toe hy die akklamasie van Galerius en Maximinus Daia by Nicomedia aanskou het. Hy het hom reeds bewys as 'n bekwame offisier, wat aan die Donau en teen die Perse geveg het. Hy het 'n rukkie by Galerius gebly en verhale het later versprei oor die pogings van laasgenoemde om sy dood te beplan - hom beveel om 'n aanklag te lei en dan reserwes te weerhou, en selfs beveel om 'n leeu met een hand te beveg. Uiteindelik, toe sy pa versoek het dat hy by hom in Brittanje sou kom, sou Konstantyn stilweg weggeglip het. Met behulp van die keiserlike pos met sy stelsel van aflosstasies en nuwe monteurs, het hy in die hel gery om leer te ontsnap en die perde doodgemaak wat hy nie nodig gehad het om te jaag nie. By die bed van sy sterwende vader in York, het Constantius net genoeg asem oorgehad om hom as sy opvolger te noem. Die meeste van hierdie verhaal is waarskynlik 'n romantiese uitvinding. Trouens, ons weet dat Konstantyn 'n paar maande saam met sy pa in Brittanje deurgebring het. Dit was belangrik, want dit het hom in staat gestel om 'n verhouding met sy senior offisiere en amptenare op te bou. '
Constantius is op 25 Julie 306 in York oorlede en Konstantyn word onmiddellik as sy opvolger uitgeroep deur die senior weermagoffisiere daar, gesteun deur hul troepe. Op die oomblik het hy slegs die rang van Caesar geëis en gestuurde gesante met 'n beeld van homself in keiserlike heerskappy na Galerius gestuur om sy erkenning te soek. Dit is behoorlik gegee, in teenstelling met Diocletianus se verwerping van die bewerings van Carausius. Galerius bevorder Severus ook nou tot die rang van Augustus en voltooi die tetrargie weer. Die voorkoms van stabiliteit het egter nie gehou nie.
Maximian het in 'n villa in Italië afgetree en sy seun Maxentius was in Oktober in Rome. Galerius het vroeër die jaar 'n dekreet uitgevaardig om die belastingstelsel van Diocletianus uit te brei tot Italië sowel as die provinsies, wat meer as vier eeue van die streek se vrystelling van direkte belasting beëindig het. Maxentius het die ongewildheid hiervan gevoed en is deur 'n aantal ondersteuners, waaronder die praetoriaanse wag, in Rome tot keiser uitgeroep - die laaste keer dat dit 'n keiser sou word. Maximian kom uit die pensioen om sy seun te ondersteun, en noem homself weer Augustus. Hierdie keer was Galerius en Severus vasbeslote om nie meer toevoegings tot die keiserlike kollege te aanvaar nie.
Severus het 'n leër bymekaargemaak in Milaan en het in 307 na Rome opgeruk, maar byna al sy offisiere en soldate was onder sy leiding deur Maximianus voor sy uittrede. Hulle het geen entoesiasme getoon om teen hul ou bevelvoerder te veg nie en het gou begin verlaat. Severus het gevlug, maar is gevange geneem, gevange gehou en gedwing om as Augustus te bedank. In die herfs val Galerius Italië binne, maar hy kon die vyand nie dwing om 'n oop stryd te waag nie en was nie voorbereid op so 'n groot onderneming as om Rome so laat in die jaar te beleër nie. Daar word beweer dat hy verbaas was oor die groot grootte van 'n stad wat hy nog nooit tevore gesien het nie - 'n treffende reaksie van die heerser van die Romeinse wêreld, maar 'n teken van die stad se marginale belangrikheid. Galerius het teruggetrek en die poging nie herhaal nie. Maxentius het geantwoord deur Severus te laat vermoor, wat die volle versoening onwaarskynlik maak. '
Gedurende hierdie tydperk voer Konstantyn veldtog aan die Ryn -grens en wen die oorwinnings wat van 'n keiser verwag word. Hy het nie formeel met Galerius gebreek nie, maar het nietemin met Maximian te doen gekry en in 307 met sy dogter Fausta getroud. (Dit lyk asof Maximianus se ouer dogter Theodora 'n paar jaar voor haar man Constantius oorlede is. Sy was nie die moeder van Konstantyn nie, want hy was die produk van 'n vroeëre skakeling - daar bestaan ​​groot twyfel dat dit 'n wettige huwelik was, en Konstantyn se ma was moontlik Koningin se meesteres eerder as sy vrou.) Maximianus verklaar Konstantyn as Augustus. Hy het al met sy eie seun gestry, en het dus aan die hof van Konstantyn gebly. Die Romeinse wêreld het nou vyf keisers gehad
In 308 het Diocletianus afgetree om Galerius te ondersteun. Hulle ontmoet Maximianus in Carnuntum aan die Donau en stel as Augustus 'n offisier met die naam Licinius aan, wat nog 'n goeie medewerker van Galerius was. Maximinus Daia en Konstantyn is as keisers bevestig, maar kon hulself 'seuns van die Augusti' noem. Maxentius is geïgnoreer, maar is in elk geval besig gehou deur die opstand van 'n usurpator met die naam Domitius Alexander, wat in Afrika uitgeroep is en eers die volgende jaar onderdruk is. Na die konferensie het Diocletianus teruggegaan om kool in sy paleis in Sirmium te verbou - hy het veronderstel om oor sy smaak te spog - en Maximian hervat ook sy uittrede.
Diocletianus se ingryping het 'n ongemaklike wapenstilstand meegebring, maar het ook getoon in hoeverre die stabiliteit van die tetrarchie daarvan afhang dat die keiserlike kollege deur een man oorheers word. In 310 besluit Maximianus weer om die mag terug te neem en kom in opstand teen Konstantyn. Hy is vinnig onderdruk en tereggestel. Konstantyn en Maximinus Daia neem gou die titel Augustus terug - laasgenoemde was baie bitter nadat hy eers Severus en daarna Licinius oor sy kop gesien het. Galerius sterf die volgende jaar - hy het aan die peniskanker gely, en volgens Lactantius was sy laaste dae besonder onaangenaam. Licinius en Maximinus Daia jaag om sy gebied op te sny en aanvaar uiteindelik 'n afdeling by die Bosporus. Diocletianus is moontlik op dieselfde tyd oorlede, maar daar is 'n aantal tradisies oor sy einde, sommige beweer siekte en ander selfmoord. '
In 312 val Konstantyn Maxentius aan. Sy leër was lojaal, versterk deur veldtogte op die grense, en hy was 'n baie bekwame generaal. Hy marsjeer vinnig en verslaan Maxentius se ondergeskiktes in Noord -Italië en nader Rome self. Die stad se mure bied beskerming teen skielike aanvalle, maar so 'n langmuurmuur was moeilik om te verdedig teen 'n behoorlik georganiseerde aanvaller. Dit sou ook Maxentius se aansien benadeel het om agter die verdediging weg te skram teen 'n uitdager wat hy blykbaar aansienlik in die getal gehad het. Hy het sy leër uitgelei en die Tiber by die Milviaanse brug oorgesteek - die klipbrug is afgebreek, en 'n pontbrug is daarlangs gebou. Ten spyte van hul getalle, was nóg die generaal nóg die weermag 'n wedstryd vir hul teenstanders, en Konstantyn het 'n oorweldigende oorwinning behaal. Maxentius is dood en baie van sy paniekerige soldate het verdrink toe hulle oor die pontonbrug stroom en dit onder hul gewig in duie stort. '& Deg
Drie keisers is oor en Konstantyn en Licinius is nou verbonde. In 313 trou Licinius met Constantine se halfsuster Constantia (een van die kinders van Theodora), voordat hy sy leër ooswaarts lei teen Maximinus Daia. Laasgenoemde het Europa binnegedring en langs die hoofweg deur die Balkan gevorder. Hulle het mekaar op 3 April naby die stad Adrianopel ontmoet en Daia se weermag is gestuur. Hy het ontsnap, maar is opgejaag en het in Julie selfmoord gepleeg. Die twee keisers wat daar staan, het ingestem om die provinsies tussen hulle te verdeel, terwyl Konstantyn die westelike en Licinius die oostelike provinsies inneem.
In 316 het Konstantyn tydens 'n veldtog teen sommige Sarmatiese stamme op uitdagende wyse na Licinius se gebied getrek. As hy gehoop het om 'n oorlog uit te lok en nie net sy senioriteit te beweer nie, was hy moontlik geskok om sy vyand sterker te vind as wat verwag is. Daar was twee gevegte, die tweede weer naby Adrianopel, maar hoewel Konstantyn beide gewen het, was sy oorwinning nie oorweldigend nie. In 'n onderhandelde skikking het Licinius feitlik al sy provinsies in Europa prysgegee. In 324 is die stryd hernu. Weer eens het die padstelsel die veldtog gevorm en Konstantyn het sy eerste oorwinning naby Adrianopel behaal. Licinius tree terug na Bisantium, maar verloor 'n seestryd en vlug daarna na Klein -Asië. Konstantyn het agtervolg en 'n laaste oorwinning in Chrysopolis behaal. Licinius het oorgegee en toegelaat om in gemaklike gevangenskap te gaan. 'N Ruk later is hy van sameswering aangekla en saam met sy babaseun tereggestel. Constantia is gespaar en leef voort as 'n geëerde lid van die keiserlike hof. "
Vir die eerste keer in byna veertig jaar is die ryk verenig onder 'n enkele keiser. Dit is wel so dat Konstantyn tydens sy bewind verskeie van sy seuns as keisers genoem het, maar daar was nooit twyfel dat hy oppermagtig was nie. Konstantyn, wat verder gegaan het as Septimus Severus, wat bloot ''n vader' gevind het, het homself lankal as nageslag van die brief verklaar, maar Claudius II geëer. Hy het geen poging aangewend om die tetrargie te laat herleef nie en sy sukses ondermyn eerder moderne bewerings dat dit nou noodsaaklik was om meer as een keiser te hê. Soos Diocletianus, was hy 'n 'sterkman' wat al sy teenstanders verslaan het en ander moontlike uitdagers geïntimideer het. Anders as Diocletianus, het hy verkies om dit nie te doen deur keiserlike kollegas te neem en te oorheers nie, maar verkies om alleen te regeer. Die sukses van albei mans het veel meer te doen met persoonlikheid, politieke vaardigheid en eensgesindheid van meedoënloosheid, as met enige van die instellings wat hulle gebruik het. Konstantyn was altesaam twee en dertig jaar 'n keiser, hoewel hy slegs die hele ryk dertien beheer het. "
Konstantyn is bekend as die keiser wat die ryk Christelik gemaak het. Die waarheid is baie ingewikkelder as dit, en die voorafgaande vertelling het doelbewus enige melding van sy godsdiens weggelaat. Dit is nie omdat dit nie betekenisvol was nie, maar omdat hy eers verstaan ​​moet word as een van die vele - hoewel weliswaar een van die suksesvolste - usurpers wat meegeding het om imperiale mag in die derde en vierde eeu. Dit was die konteks van sy bekering, en van sy godsdienstige houdings en beleid. Dit is misleidend om die nuutheid van sy geloof oor te dra na die ontleding van sy politieke loopbaan. Miskien is daar meer as op enige ander tydstip 'n groot gevaar om 'n geskiedenis van Konstantyn se bewind in hierdie jare in wese 'n geskiedenis van die Christendom - en veral die ortodokse Katolieke Christendom - te maak, bloot omdat dit die oorweldigende meerderheid van die bronne was .
Vir 'n generasie nadat Gallienus sy vader se vervolging van die Kerk gestaak het, was Christelike gemeenskappe regoor die ryk vry van stelselmatige vervolging. Dit het die reeds uitgesproke neiging tot die Christendom bevorder om baie meer sigbaar te word. Biskoppe, soos Paulus van Samosata se omstrede loopbaan in Antiochië getoon het, het dikwels 'n erkende plaaslike hooggeplaastes geword. Kerke is in baie dorpe en stede openlik gebou - daar was een langs die paleis van Diocletianus in Nicomedia. Daar was Christene in baie lewensterreine, insluitend die weermag en die keiserlike administrasie, en net soms het sommige van hulle gevind dat hul oortuigings onverenigbaar geword het met hul amptelike pligte. Stilswyend lyk dit asof die Christendom aanvaar word en nie meer as 'n bedreiging vir die ryk beskou word nie. Die wilde gerugte van kannibalisme en bloedskande het grootliks verdwyn, en baie mense het 'n baie duideliker idee gehad van wat die Christene glo. Die neoplatonistiese filosoof Porphyry het sy aanvalle op die kerk gebaseer op 'n baie gedetailleerde kennis van Joodse en Christelike geskrifte. "
Daar was 'n laaste uitbarsting van vervolging onder die tetrargie. Dit is veronderstel dat Diocletianus eers bekommerd geraak het toe die priesters wat 'n onsuksesvolle optrede gehou het, die mislukking van Christene in die skare die skuld gee dat hulle die teken van die kruis maak. In 297 moes alle keiserlike amptenare en soldate hul lojaliteit openbaar deur offerande te doen. Sommige Christene het bedank in reaksie, meer waarskynlik net genoeg gedoen om te voldoen, en 'n paar het openlik geweier en is tereggestel. In 303 was daar 'n meer gesamentlike optrede teen die kerk, deels veroorsaak deur 'n brand in die paleis in Nicomedia, wat die skuld was vir Christelike brandstigters. Die fokus van die nuwe ronde vervolging gee 'n goeie idee van hoe gevestig en openbaar die Christelike beweging geword het. Kerke is geteiken - die een langs die paleis in Nicomedia was die eerste wat gesloop is - en daarmee gepaardgaande besittings is gekonfiskeer. Alle Christelike geskrifte moes aan die owerhede oorhandig en verbrand word. Eerder as om elke Christen op te soek, was dit hoofsaaklik die leiers wat gearresteer is en marteling gepleeg is om hulle te dwing om terug te keer. Diegene wat geweier het, is in die gevangenis gesit, onderworpe aan meer wrede dwang en mettertyd dikwels tereggestel as hulle aanhou weerstaan.
Soos in die verlede, was Diocletianus se hoofdoel om uiterlike ooreenstemming en eenheid in die hele ryk op te lê. Net soos in vroeëre vervolgings van die Kerk, was baie afhanklik van die entoesiasme van goewerneurs en ander plaaslike amptenare.In sommige streke was dit sterk onder druk en uiters brutaal, en waarskynlik nog meer skokkend vir 'n Christelike gemeenskap wat al dekades lank van sulke aanvalle vry was. Diocletianus was 'n entoesiastiese vervolger, Maximian en Galerius ietwat minder toegewyd, en Constantius was beslis lou. Laasgenoemde het kerke gesloop, maar dit lyk asof niemand dit tereggestel het nie
Die Christene was nie die enigste groep wat in hierdie jare gely het nie. In 302 het Diocletianus ook die vervolging van die volgelinge van die profeet Mani beveel. Laasgenoemde is in 216 in Persië gebore en het wyd gereis, insluitend 'n besoek aan Indië, en die godsdiens wat hy geskep het, toon die invloed van Joodse, Christelike, Zoroastriese, Boeddhistiese en ander idees. Dit lyk asof Diocletianus die Manichees as moontlik ondermynend beskou het vanweë hul vermeende simpatie met die Perse. In sy dekreet beweer hy dat hulle 'baie onlangs na vore gekom het soos nuwe en onverwagse monstrosse uit die ras van Perse - 'n nasie wat ons vyandig was - en hul weg in ons ryk gemaak het, waar hulle baie ontsteltenis begaan, wat die rustigheid van die mense en selfs die burgerlike gemeenskappe ernstige skade berokken. Hy was bang dat hulle mettertyd die beskeie en rustige Romeinse ras sou besmet. en ons hele ryk '. Dit is te betwyfel dat sy vermoede korrek was, want hoewel Ardashir en Shapur I Mani met respek behandel het, het hul opvolgers die kultus vervolg en die profeet self in 276 tereggestel.
Die vervolging van die kerk was skaars die grootste prioriteit van Diocletianus in die laaste jare van sy bewind, hoewel dit natuurlik die boekhouding van ons Christelike bronne oorheers het. Na sy bedanking was Galerius en veral Maximinus Daia entoesiastiese vervolgers, maar het dikwels weer ander belangriker kommer gehad. Daar is baie min bewyse dat die breër heidense bevolking teen hierdie tyd baie entoesiasme gehad het om Christene te vervolg. In sy laaste dae het Galerius 'n dekreet uitgevaardig waarin toegegee word dat vervolging die Christendom nie kon uitdryf nie. Daarom sou Christene nou die vryheid van aanbidding en hul kerke kon herbou, alhoewel hulle beslaglegging nie herstel is nie. As gevolg hiervan, 'sal dit hul plig wees om tot hulle god te bid vir ons veiligheid en vir die van die staat en hulself, sodat die staat van alle kante ongedeerd kan bly en dat hulle sorgeloos kan leef in hul eie huise '. Binne minder as 'n jaar hervat Maximinus die vervolging en weier om Galerius se besluit af te dwing. As antwoord op een versoeker blameer hy die Christene se verlating van die ou kultusse vir al die kwale van die wêreld, soos oorlog, plae en aardbewings. '
Beide Konstantyn en Maxentius het 'n welwillende houding teenoor die Christene aangeneem toe hulle die eerste keer die mag gryp, en wou geen moontlike ondersteuners vervreem nie. Dit lyk asof laasgenoemde se entoesiasme afgekoel het toe hy veiliger geword het. Konstantyn se vader, Constantius, was nie net baie terughoudend in die jare van vervolging nie, maar het blykbaar 'n aantal Christene in sy huis gehad. Vir homself bly hy toegewyd aan die aanbidding van Sol Invictus (die onoorwonne son) - die gewilde oppergod wie se beskerming Aurelianus geëis het. Gedurende die derde eeu was daar 'n neiging by baie heidene na 'n vorm van monoteïsme, wat 'n godheid bo alle ander eerbiedig en miskien die verskillende gode en godinne as 'n manifestasie van 'n enkele goddelike wese beskou het. Verskeie van die belangrikste filosofiese skole het eeue lank soortgelyke idees geleer. Wat ook al die spesifieke aard van Constantius se oortuigings was, hy het beslis geen groot vyandigheid teenoor Christene gehad nie en het moontlik baie simpatie gehad, hoewel die 'kas' wat die Christendom in latere jare vir hom beweer het, nie oortuigend was nie. Dit lyk asof Konstantyn met 'n soortgelyke gesindheid begin het. Soos baie mense in die antieke wêreld, het hy diep geglo in die mag van die gode om in drome te kommunikeer. In 310 het 'n panegyris met trots beweer dat hy 'n visioen van die songod Apollo gekry het en dit word weerspieël op sy muntstuk .17
Voor die Slag om die Milviaanse brug het Konstantyn sy manne beveel om hul skilde te skilder met 'n Christelike simbool - waarskynlik die chi -rho, maar moontlik 'n kruis met die kop in 'n letter V. Dit was 'n tydelike gebaar, waarskynlik nie herhaal in enige van sy daaropvolgende veldtogte. Alhoewel dit lyk asof die keiser se naaste lyfwagte die skilde met die chi-rhoe aangehou het, het die res van die leër hul tradisionele kentekens gehou, sommige daarvan heidens. Dit was nog steeds aan die einde van die eeu waar en het waarskynlik meer te doen met eenheidstrots en tradisie as spesifieke oortuigings. In 312 was dit 'n eenmalige gebaar, bedoel om sy manne te inspireer met die oortuiging dat hulle goddelike hulp het. Op 'n praktiese vlak het dit ook gehelp om die soldate te identifiseer - altyd 'n probleem in 'n burgeroorlog wat tussen leërs met identiese uniforms en toerusting geveg is. "
Die inspirasie vir die orde van Konstantyn is uiteenlopend verduidelik, en die verhaal het waarskynlik gegroei. Die vroegste verslag in Lactantius spreek van die keiser wat die nag voor die geveg 'n droom gehad het waarin die Christelike God hom opdrag gegee het om dit te doen. Later, na Konstantyn se dood, beweer sy biograaf Eusebius dat die keiser self gepraat het van 'n vroeëre teken, toe hy en sy leër opkyk na die middagson en die simbool van 'n kruis daarteen sien, met die woorde in Latyn, 'deur hierdie oorwinning '(hoc signo victor eris, of' in hierdie teken sal jy oorwin 'in die effens voller Latyn, hoewel die teks dit in Grieks gee). Daardie aand verskyn Jesus aan hom in 'n droom en verduidelik dat die gebruik van die simbool vir hom oorwinning sou bring. Uiteindelik maak die besonderhede nie regtig saak nie. Konstantyn het geglo dat die Christelike God beloof het en dan die oorwinning behaal. Hy was nie die eerste Romeinse leier wat geglo het dat sy loopbaan deur goddelike hulp gelei is nie, net sy godheidskeuse was anders. '
Die Christelike God het sy krag getoon en dit was die basis vir Konstantyn se bekering tot die Christendom. Sy leër marsjeer voortaan onder 'n spesiale vlag genaamd labarum, die bokant versier met 'n chi-rho. In ooreenstemming met Licinius bevestig die twee die Christene se vryheid om hul godsdiens te beoefen wat deur die sterwende Galerius toegestaan ​​is, maar het verder gegaan en beslag gelê op besittings, insluitend die terreine van gesloopte kerke. Die twee keisers was gretig om niemand te vervreem nie en het gesê dat huidige eienaars vergoed sal word. (Tradisioneel staan ​​hierdie ooreenkoms bekend as die Edik van Milaan, hoewel dit - soos baie geleerdes aangedui het - tegnies nie 'n edik was nie, en ook nie in Milaan uitgereik is nie.) Die daaropvolgende stryd tussen Licinius en Maximinus Daia is in godsdienstige terme geskilder. . Die verhaal het versprei dat Licinius die aand voor die kritieke stryd deur 'n engel besoek is en 'n spesiale gebed vir sy soldate gegee het om te herhaal. Die bewoording was meer algemeen monoteïsties as spesifiek Christelik, maar sy oorweldigende oorwinning was 'n bewys van die doeltreffendheid daarvan. Later, toe daar oorlog ontstaan ​​tussen Konstantyn en Licinius, was daar 'n poging om dit as 'n nuwe kruistog uit te beeld, maar daar is geen oortuigende bewyse dat laasgenoemde ooit ernstig vyandig teenoor die kerk was nie. Miskien het hy geglo dat baie prominente Christene sy mededinger simpatiek was en hulle so wantrou, maar dit sou waarskynlik nie verder gegaan het nie. Konstantyn se magte was egter seëvierend agter die labarum aan
Daar was Christene wat in die leër van Konstantyn veg, maar ook baie heidene, en ongetwyfeld meer sonder besonder sterk formele oortuigings. Hy het nie gewen nie, want hy het 'n groot aantal mannekrag ingespan wat voorheen deur die staat geïgnoreer of gemarginaliseer is. Al die bewyse dui daarop dat Christene aan die begin van die vierde eeu 'n minderheid in die totale bevolking was. Daar word ook gereeld beweer dat hulle 'n klein minderheid was, maar dit is geensins duidelik nie. Soos gewoonlik is daar geen betroubare statistieke nie, en natuurlik weet ons nie eens hoe groot die bevolking van die ryk was nie. Een onlangse studie het voorgestel dat Christene io persent van die totaal verteenwoordig, maar dit bly suiwer vermoedelik. '
Dit is baie onwaarskynlik dat die getalle kleiner was as dit, en dit kan net so maklik twee of drie keer hoër gewees het. Ons weet die meeste van die kerke in die oostelike provinsies, insluitend Egipte, hoor baie van die in Noord -Afrika, weet iets van die kerk in Rome, maar baie min van die Christelike aktiwiteite in die westelike provinsies. In sommige gebiede in die ooste was Christene plaaslik in die meerderheid. Armenië was die eerste land ter wêreld wat formeel Christelik geword het toe sy koning hom vroeg in die vierde eeu bekeer het. Dit het sy nabyheid aan Rome verder verhoog toe Konstantyn hom beveg om die hele ryk te beheer. Christene wat onder die Persiese konings gewoon het, het redelik vinnig onder verdenking gekom dat hulle met die Romeinse vyand meegevoel het
Dit is belangrik om godsdiensgroeperinge nie te simplisties te beskou nie. Die kloof tussen Christelik en heidens was fundamenteel vir eersgenoemde, maar vir laasgenoemde was dit dikwels baie minder duidelik. Heidene was beslis nie 'n homogene groep nie, en baie sou nie noodwendig 'n spesifieke simpatie met ander gehad het wat deur Christene as heidene beskou is nie. Die Christendom was baie meer georganiseerd as enige aansienlike heidense kultus. Dit het sy eie geskrifte, wat van die begin af aangevul is deur 'n steeds groter wordende literatuur wat leerstellings bespreek, martelaars herdenk en die oortuigings daarvan vir buitestaanders regverdig. Christene het probeer om ander tot hul oortuigings te bekeer op 'n manier wat weer baie ongewoon was in vergelyking met ander gevestigde godsdienste. By die meeste Christelike gemeenskappe sou baie mense betrokke gewees het wat belangstelling in en simpatie vir die geloof gehad het, maar wat nog nie daartoe verbind het nie. Met verloop van tyd sou sommige hiervan dit doen, ander sou wegdryf en sommige sou net soos hulle op die rand was. By die oorweging van Christelike getalle moet ons bewus wees van hierdie diversiteit en van 'n hele reeks vlakke en volharding van toewyding. "
Dit is ook 'n fout om te streng van 'n enkele Kerk te praat. Daar was baie Christelike gemeenskappe, elkeen onderskei in sy oorsprong, soms sy praktyke en soms sy leerstelling. 'N Afdeling kan ook op taal gebaseer wees. Daar was 'n groot Siries-sprekende Christelike gemeenskap in die oostelike provinsies wat blykbaar baie verskillende tradisies as die Griekse Christendom gehad het. Selfs die kerke wat binnekort sou saamkom om die ortodokse Katolieke Kerk te vorm, was nie so eenvormig as wat hulle sou word nie. Ons moet nie toelaat dat terugskouing ons laat veronderstel dat sy instellings onmiddellik ontstaan ​​het, eerder as om oor 'n lang tydperk te ontwikkel nie.
Die Christelike keiser
Konstantyn het beheer oor die ryk verkry deur militêre mag. Die ondersteuning van Christene was 'n bate, maar 'n relatief klein element in sy sukses. Tog is daar geen goeie rede om te twyfel dat die keiser werklik geglo het dat sy oorwinning deur God aan hom gegee is nie. Feitlik elke geleerde sou dit aanvaar, hoewel daar lankal 'n redelik vrugtelose debat oor die vraag was, en sommige verkies om hom as 'n heeltemal siniese pragmatis te beskou. Afgesien van die oorvereenvoudiging van die menslike karakter, het dit drie fundamentele punte geïgnoreer. Die eerste is dat individue op verskillende maniere op godsdienstige bekering reageer. Verandering in hul gedrag en houdings kan vinnig of geleidelik plaasvind. Ons moet onthou dat Konstantyn waarskynlik nie 'n besonder gedetailleerde kennis van die Christelike leer gehad het voordat hy tot bekering gekom het nie, hoewel daar beweer word dat hy daarna lang ure lank die Skrif bestudeer het. Tweedens word sy geloof dikwels gemeet aan 'n besonder streng en rigiede ideaal, sodat hy nie net 'n entoesiastiese voorstander van die Christendom moet wees nie, maar ook onwrikbaar vyandig moet wees teenoor elke ander geloofstelsel. Konstantyn was geen ywer nie, maar skaars wou Christene in hierdie tydperk heidene dwing om tot bekering te kom. Uiteindelik was Konstantyn nie net nog 'n weermagoffisier of privaat burger nie, maar die keiser. Hy was meer as die helfte van sy bewind in 'n toestand van wedywering met mededingers om mag, en dikwels in oop oorlog. Soos Diocletianus voor hom, was sy eerste prioriteit om te oorleef, en hervormings het later en geleidelik gekom. Om bloot aan die bewind te bly en die ryk te bestuur, het die meeste van sy tyd en moeite beset
Hierdie laaste punt is te maklik verlore in die verslag van Konstantyn se bewind, wat feitlik uitsluitlik op die kerk gefokus bly. Christelike gemeenskappe het beslis groot baat gevind onder sy bewind. Hulle godsdiens is nie net deur die staat formeel aanvaar nie, maar Konstantyn was vrygewig om die bou van groot kerkgeboue te finansier. Sommige van die eerste hiervan was in Rome. Die praetoriane en ander waakeenhede wat in Rome gestasioneer was, het Maxentius ondersteun en is ná sy nederlaag ontbind, en wat nou bekend staan ​​as die Kerk van Johannes in Lateraan, is gebou op die fondamente van die gesloopte kaserne van die wagkavallerie. Die kerk van St Peter is op die Vatikaanheuwel gebou, waar tradisie beweer het dat die apostel begrawe is na sy martelaarskap onder Nero. Aangesien die webwerf verband hou met die groot sirkus van Nero, is dit baie waarskynlik dat dit op die regte plek was. Hierdie en die ander kerke wat deur Konstantyn gebou is, is nie soos heidense tempels ontwerp nie, hoewel baie van die laasgenoemde in die daaropvolgende eeue as kerke oorgeneem en herbou sou word. Hulle uitleg put eerder meer inspirasie uit die basiliek, die tradisionele Romeinse ontmoetingsplek vir openbare sake. Hulle was groot, met hoë en dikwels gewelfde plafonne waarmee groot getalle mense bymekaar kon kom
Konstantyn het 'n aansienlike aantal kerke gebou, hoewel die omvang van sy aktiwiteite in hierdie opsig oordryf is deur Christelike skrywers soos Eusebius. Daar is min spore van nuwe kerke in Klein -Asië, hoewel dit moontlik was omdat die plaaslike Christelike gemeenskappe dit nie nodig geag het nie. Tog, net soos die tetrarchs, was Konstantyn 'n produktiewe bouer van ander monumente en voeg nog 'n badkompleks by Rome. Verskeie van diegene in die stad was voltooiings van projekte wat Maxentius reeds begin het - veral die groot basiliek waarvan die oorblyfsels vandag oor die Forum uittroon. Dit bevat 'n monumentale standbeeld van Konstantyn self. "
Die Boog van Konstantyn was ook die hervorming van 'n monument wat reeds deur sy verslane voorganger begin is. Beelde is geplunder uit vroeëre kunswerke, en die gesigte van keisers soos Trajanus, Hadrianus en Marcus Aurelius het teruggekeer om Konstantyn te laat jag en offer te bring. Die teks van die inskripsie is monoteïsties, maar vaag, en praat van Konstantyn wat sy mededinger verslaan 'deur die grootheid van sy verstand' en 'met die inspirasie van die godheid'. Ander slagspreuke was baie tradisioneel en noem hom 'die bevryder van die stad' en 'stigter van vrede'. Daarteenoor was die reliëfs van tonele uit sy Italiaanse veldtog, insluitend die Slag om die Milviaanse brug, ongekend, want niemand het die nederlaag van ander Romeine in 'n permanente monument uitgebeeld nie. Die boog van Severus het slegs tonele uit sy veldtog in Parth gewys en sy oorwinnings in burgeroorloë geïgnoreer. Gesindhede het moontlik verander, want daar is geen rekord van enige kritiek hieroor nie .17
Konstantyn se grootste projek was die omskakeling van die stad Bisantium in die groot metropool van Konstantinopel. Dit is weereens belangrik om nie aan te neem dat hy altyd bedoel het dat die stad later sou word nie - die hoofstad van die Oos -Ryk en die nuwe Rome. Dit is beter om daaraan te dink in die konteks van die tetrarchiese praktyk om sekere stede soos Nicomedia en Trier te ontwikkel. Konstantyn se konsep was waarskynlik groter, aangesien hy homself die enigste keiser was en sy oorwinning wou vier. Uit die hele ryk is kunswerke gebring om Konstantinopel te versier. Christian beweer dat daar geen spoor van heidense kultusse in die stad was nie, is oordrewe. Daar was 'n groot naakte standbeeld van Konstantyn as die songod bo -op wat nou bekend staan ​​as die verbrande kolom, en daar was 'n paar tempels, meestal op bestaande fondamente. Tog is dit eerlik om te sê dat dit 'n openlik en oorweldigend Christelike stad was. Strategies gesproke was Konstantinopel goed geplaas vir 'n keiser wat dalk ooswaarts wou beweeg of aan die Danubiese grens sou werk. Dit verklaar deels waarom dit mettertyd die ander tetrarchiese hoofstede sou oortref. "
Konstantyn het wel goue beelde en goedere uit baie heidense tempels geneem om in sy nuwe projekte te gebruik. 'N Paar tempels - veral die wat verband hou met besonder ekstreme gebruike soos rituele prostitusie - is heeltemal gesluit. Daarteenoor het ander gemeenskappe imperiale goedkeuring gesoek en ontvang om nuwe tempels te bou. Sommige het verband gehou met die keiserlike kultus, iets wat altyd meer te doen gehad het met lojaliteit as vroomheid. Muntstukke het vir 'n groot deel van die regering steeds gevestigde heidense beelde gebruik, en die keiser self het die pontifex maximus gebly - die oudste priester van Rome. "
Wetgewing het soms die keiser se Christelike oortuigings onthul. Een wet het eienaars verbied om 'n slaaf se gesig te tatoeëer, aangesien alle mense na die beeld van God gemaak is en dit sou verkeerd wees om die beeld te verneder. Daar was 'n beperking op diereoffers, maar die besonderhede hiervan en hoe streng dit in hierdie stadium opgelê is, is onduidelik. Kruisiging is verbied, maar die doodstraf bly staan ​​en word dikwels op uiters goddelose maniere opgelê. Slavinne wat toegelaat het dat meisiekinders ontvoer word, moet vermoor word deur gesmelte lood in hul keel te laat stort. Konstantyn wou veral owerspel en ander seksuele misdade straf. Alhoewel dit ongetwyfeld met sy nuwe oortuigings gepraat het, was daar 'n lang tradisie van soortgelyke wetgewing wat tot Augustus strek. Sy enigste oortreding met hierdie vroeëre wette was om die boetes wat opgelê is aan kinders wat geen kinders het nie, te verwyder. Die klein minderheid Christene wat 'n selibaat lewe gekies het, moes nie hiervoor ly nie
Christelike biskoppe en 'n paar ander priesters is vrystelling verleen om landdroste en ander duur dienste vir hul plaaslike gemeenskap te onderneem. Dieselfde voorreg is later aan Joodse rabbi's en sinagoge -leiers uitgebrei. 'N Paar van Konstantyn se uitsprake is openlik vyandig teenoor die Jode as die moordenaars van Jesus, maar sy optrede was nie aansienlik meer antisemities as dié van baie vroeëre heidense keisers nie. Die Jode is weer verbied om bekeerlinge te soek of diegene uit hul eie aantal aan te val wat tot die Christendom bekeer het. "
Konstantyn was gretig om eenheid onder Christene te bevorder en het hom by twee groot geskille binne die Kerk betrek. Die eerste het nie oor leerstellings gegaan nie, maar was 'n gevolg van die tetrargiese vervolging in Noord -Afrika. Destyds het sommige priesters gevlug en ander het naby aan samewerking gekom en boeke oorhandig wat hulle beweer dat hulle Skrifte is. Ander het marteling en die dood in die gesig gestaar, terwyl sommige die geluk gehad het om nooit gearresteer te word nie. Toe dit alles verby was, het 'n groep wat die Donatiste genoem het - hul leier Donatus genoem - geweier om diegene wat gevlug het of saamgewerk het, weer in gemeenskap te laat staan, laat staan ​​dat hulle hul priesterskap kon hervat.Die geskil het tot 'n punt gekom toe die Donatiste geweier het om die aanstelling van 'n sekere Caecilianus as biskop van Kartago te aanvaar omdat hy as te saggeaard beskou word. Daar is moontlik ook 'n fundamentele botsing van persoonlikhede aan beide kante. Die Donatiste het 'n beroep op Konstantyn gedoen, net soos die gemeente in Antiochië vroeër 'n versoek aan Aurelianus gedoen het, maar met die verskil dat die keiser nou 'n Christen was. Konstantyn het besluit dat die kwessie deur die biskop van Rome beoordeel moes word. Laasgenoemde het gekies om die tradisionele formaat van Romeinse geregtigheid in te span, maar die verteenwoordigers van die Donatiste was óf onbewus óf onvoorbereid hierop, en hul saak is vinnig van die hand gewys. Hulle het egter geweier om dit te aanvaar en die gevolg was 'n skeuring in die Kerk in Noord -Afrika wat geslagte lank voortduur. "
Die ander groot geskil sou ook 'n blywende geskil wees, maar hierdie keer was dit 'n leerstuk. Hewige debat woed oor die presiese aard van die Drie -eenheid - God die Vader, God die Seun en God die Heilige Gees. In baie opsigte toon die argumente die diepe invloed van die denkwyses wat deur die groot filosofiese skole bevorder word, met hul obsessie om dinge spesifiek te kategoriseer. Dit was 'n aanduiding van hoeveel Christene 'n tradisionele opvoeding ontvang het, maar dit verswak eerder die herhaalde bewering dat hulle altyd nederig en onkundig was. Een groep bekend as Arians - dit volg die idees van 'n presbiter in Antiochië met die naam Arius - het aangevoer dat die Vader 'n vroeëre, hoër bestaan ​​moes gehad het. Daarom was Jesus as Seun, hoe marginaal ook nie, die gelyke van die Vader nie. In 325 is 'n raad byeengeroep en ontmoet onder keiserlike beskerming in Nicaea. Konstantyn was teenwoordig, maar het blykbaar as 'n belangstellende leek opgetree en nie eintlik aan die debat deelgeneem nie. Uiteindelik het dit 'n geloofsbelydenis opgelewer waarin die Drie -eenheid beskryf is as 'van dieselfde stof' (homoousios in Grieks). Konstantyn self word erken dat hy hierdie term ondersteun en moontlik bedink het. Arius en ander wat geweier het om dit te aanvaar, is in ballingskap gebring, hoewel dit later weer terugval
Konstantyn het herhaaldelik gesê dat sy heerskappy deur goddelike guns gesanksioneer is. Namate die bewind vorder, word dit uitdruklik die steun van die opperste, Christelike God. Hy is gekies om die ryk te regeer, net soos biskoppe gekies is om as gemeentes toesig te hou. Tog is dit van die begin af opvallend hoe bekommerd Konstantyn was om aan te toon dat biskoppe onafhanklik was en om die besluite van kerkleiers te respekteer. Hulle het die reg verkry om geregtigheid in kerklike geskille te laat geskied. Christene is ook aangemoedig om keiserlike diens te betree en ongetwyfeld het sommige mense 'tot bekering gekom' in die hoop om die keiser se guns te wen. Baie heidene het steeds voortreflike loopbane onder Konstantyn geniet, net soos Arians en ander lede van Christelike subgroepe. Veel belangriker as geloofsoortuigings was bevoegdheid, verbintenisse en, bowenal, lojaliteit
Deur te konsentreer op die geloof van Konstantyn, verduister dit te maklik hoe tradisioneel die meeste van sy gedrag was. Sy heerskappy was in wese soortgelyk aan dié van onlangse keisers, en veral Diocletianus - soveel so dat dit dikwels moeilik is om te bepaal wie van die twee 'n hervorming begin het. Die verdeling van die weermag in grensgebaseerde limitanei en die komitees, in teorie wat die keiser meer onmiddellik beskik, het meer formeel geword. Die massiewe toename in burokrasie het ook voortgegaan, terwyl die verskillende regeringsdepartemente stewiger gestalte gekry het. Teen die einde van Konstantyn se bewind was daar vyf praetoriaanse prefekte en hul rol was heeltemal burgerlik. Die provinsiale organisasie het in detail verander, en nog meer groot veranderinge aan die belastingstelsel en muntstukke. Tog is die kontinuïteit met Diocletianus se regering oor die algemeen baie meer opvallend as enige veranderinge
Die mees fundamentele verskil was Konstantyn se besluit om nie die tetrargie self te hernu nie, of inderdaad saam met enige kollegas te regeer. Anders as Diocletianus het hy wel seuns gehad, asook verskeie halfbroers. In 317 stel hy Crispus, sy seun uit sy eerste huwelik, en Konstantyn II, die oudste seun uit sy tweede huwelik, aan as Caesars. Terselfdertyd verhef Licinius sy eie seun en naamgenoot tot dieselfde rang. Crispus was die oudste van die jong Caesars, maar nie een van die seuns was nog oud genoeg om 'n effektiewe rol in die regering te speel nie. Teen 324 kon Crispus met 'n mate in die burgeroorlog veg, maar twee jaar later is hy deur sy vader tereggestel. 'N Paar maande later vermoor Konstantyn sy tweede vrou, Maximian se dogter Fausta, en sluit haar in 'n oorverhitte badhuis toe totdat sy versmoor is.
Wilde verhale versprei gou en beweer dat Fausta 'n oorweldigende passie vir haar stiefseun ontwikkel het. Toe hy weier om verlei te word, het sy hom daarvan beskuldig dat hy haar probeer verkrag het, en sy streng pa - wat baie streng wetgewing teen sulke misdade ingestel het - het sy seun die doodstraf opgelê. Daarna moet hy die waarheid geleer het en so sy vrou tereggestel het. Die verhaal is waarskynlik nie meer as skinderbekke nie. Net so onwaar is die kwaadwillige bewering deur sommige heidense skrywers, waaronder die keiser Julian, dat Konstantyn tot die Christendom bekeer het omdat slegs hulle God 'n man sou vergewe wat skuldig was aan die moord op sy eie familie. Hy was egter al meer as 'n dekade lank voor hierdie woeste gebeure 'n Christen. Wat die presiese besonderhede ook al is, die begeerte van Fausta dat haar eie seuns moet erf, in plaas van hul ouer stiefbroer, is die waarskynlikste oorsaak.36
Paleis -sameswerings was niks nuuts nie, en die uitgebreide familie van Konstantyn was besonder groot en verhoudings kompleks. Sy eie halfbroers was nie ten volle vertrou nie en was vir die grootste deel van die regering weggehou van die mag. Hulle ma, Theodora, was lankal dood, maar sy eie, Helena, was 'n prominente figuur tydens die bewind, die amptelike lyn beklemtoon dat sy Constantius se vrou was, ongeag die werklike waarheid van hul verhouding. Beide sy en Fausta is Augusta genoem. Helena was veral 'n vooraanstaande ondersteuner van die Kerk en het in haar laaste jare 'n pelgrimstog na Judaea gegaan. In 326 was sy in Jerusalem en was sy betrokke by die bou van die Kerk van die Heilige Graf, verhewe bo wat vermoedelik die leë graf van Christus was. Later sou legendes grootword waarin sy beweer dat sy baie oorblyfsels ontdek het, waaronder fragmente van die kruis waarop Jesus gekruisig is. Hoewel sy nie lank daarna oorlede is nie, het Helena gedurende die Middeleeue 'n belangrike figuur gebly
Constantius II, Fausta se tweede seun, is in 324 as keiser aangewys, en sy jonger broer Constans is op dieselfde manier verhoog in 333. Twee jaar later bevorder Konstantyn ook sy neef Dalmatius, sodat daar vier keisers was. Die ryk het vyf keisers gehad - vandaar die vyf praetoriaanse prefekte - maar slegs Konstantyn self was die Augustus, en daar was nooit twyfel dat sy mag die hoogste was nie. Dit was nie 'n kollege van gelykes nie. Op baie maniere het dit meer gemeen met die aanstelling van familielede as medeheersers deur keisers soos Gordianus, Decius en Philip. Dit het aan die wêreld gewys dat die regime kan voortgaan, selfs al sterf die keiser self. Dit was ook nie 'n doelbewuste herlewing van die oorerflike beginsel en die verwerping van doelbewuste keuse van opvolgers nie. Net soos die keisers van die tweede eeu voor Marcus Aurelius, het Diocletianus eenvoudig nie 'n geskikte erfgenaam onder sy gesin gehad nie en het hy dus weinig ander keuse gehad as om elders te soek. Naby manlike familielede kon nie maklik oor die hoof gesien word nie. Terwyl Konstantyn geleef het, kon hulle oor die algemeen in orde gehou word, al was dit net uit vrees, want die lot van Crispus het getoon dat die Augustus nie sou aarsel om selfs die naaste aan hom dood te maak nie. Konstantyn het klaarblyklik gehoop - net soos Septimius Severus - dat sy familielede oorreed kon word om in harmonie te leef. Soos Diocletianus, was hy bereid om harmonie te bewerkstellig en sy eie familielede dood te maak toe hy voel dat dit nodig is. Op baie maniere was Diocletianus en Konstantyn dieselfde, albei was ewe vasbeslote dat een man die uiteindelike mag sou hê. Al hul besluite, insluitend hul godsdiensbeleid, was bedoel om hierdie persoonlike oppergesag te versterk.
Alhoewel sy grootste oorwinnings in burgeroorloë gekom het, het Konstantyn ook gereeld veldtog gevoer teen buitelandse vyande, veral langs die Ryn en die Donau. Nie lank nadat hy as keiser bekroon is nie, het hy 'n oorwinning behaal oor 'n klopjag van Franken. Hulle gevange leiers is gevoer vir die wilde diere in die arena by Trier. Later jare veg hy teen ander mense, waaronder die Sarmatians en Gote. Nie een van ons bronne noem enige beduidende nederlae nie, en die meeste van die oorwinnings wat deur keiserlike propaganda aangevoer is, was waarskynlik eg en wesenlik. Teen die einde van sy bewind het Konstantyn voorbereidings getref vir 'n groot aanval op Persië. Die Sassanid -koning, Shapur II, wat as baba die troon bestyg het - volgens die legende is hy eintlik 'n paar maande voor sy geboorte tot koning verklaar - was nou 'n volwassene. Wrywing ontwikkel rondom die grensgebiede wat aan Rome afgestaan ​​is na Galerius se oorwinning. Die Perse was mal oor die verlies van hierdie streke en was, te verstane, altyd senuweeagtig oor toekomstige Romeinse aggressie.38
Die drang om in die voetspore van Alexander die Grote te volg, was dikwels in die gedagtes van Romeinse generaals en keisers wat 'n veldtog in die ooste gehad het. Belangriker nog, 'n oorwinning oor Persië het die vooruitsig van veel groter glorie gebied as om 'n mindere teenstander te verslaan. In hierdie sin was Konstantyn se plan baie tradisioneel. Tog het hy nog 'n element bygevoeg, want 'n paar jaar vroeër het hy aan Shapur geskryf en hom vertel van die krag van sy God wat sy vyande heeltemal omvergewerp het. Hy was verheug oor die berig dat daar baie Christene in Persië woon en het die koning gevra om hulle te beskerm en te koester, 'want deur hierdie geloofsbewys sal jy 'n onmeetbare voordeel verseker vir jouself en die hele wêreld'. Later, met naderende oorlog, het ten minste een Christenskrywer uitgesien na Konstantyn se oorwinning wat al die Christene onder een heerskappy verenig.39
Dit moes nie wees nie. Konstantyn is op 22 Mei 337 op die ouderdom van ongeveer sestig oorlede. Hy was net 'n kort rukkie tevore gedoop. Dit was nie ongewoon om hierdie ritueel in hierdie tydperk tot baie laat in die lewe uit te stel nie, want dit was onvanpas om te sondig nadat dit gedoop is. Daar word vermoed dat die biskop wat die seremonie uitgevoer het, Ariaanse neigings het, maar dit was onwaarskynlik dat die keiser kommerwekkend sou wees. Konstantyn het, soos altyd, mense in diens geneem op grond van sy vertroue in hul betroubaarheid en bekwaamheid
Konstantyn was nie aangenaam nie, maar toe was daar baie min keisers, veral in die derde en vierde eeu. Hy was baie suksesvol in 'n tyd toe burgeroorlog 'n steeds bedreiging was. Hy het die ryk 'n tyd van vergelykende stabiliteit gegee, maar net soos Diocletianus, moet ons nie die diepte van die herstel oordryf nie. Christelike skrywers het Konstantyn vereer, terwyl heidene hom veroordeel en die skuld gegee het vir baie van die siektes wat later die ryk sou tref. In die afgelope eeue het moderne historici al te dikwels amper 'n ekstreme siening van hom gehad. Daar bestaan ​​geen twyfel dat sy bekering tot die Christendom 'n baie belangrike oomblik in die geskiedenis van die wêreld was nie. Tog is dit ook die moeite werd om te onthou dat hierdie godsdiens reeds herhaaldelike pogings om dit uit te roei, oorleef het. Volle bewerings of dit sou oorleef en versprei of vervaag het as Konstantyn nie bekeer het nie, moet met 'n groot knippie sout geneem word.
Bekende historiese persoonlikhede
Af en toe het individuele mense "in die middelpunt van die gebeure geleef", sodat 'n uiteensetting van hul individuele lewens ons ook iets vertel oor die tye waarin hulle geleef het.
As daar na die wye verskeidenheid doelwitte gekyk word wat hierdie mense individueel ondersteun, is dit geneig om ons te herinner aan die verwarrende werklikheid dat mense dikwels opreg doelwitte nastreef wat beslis nie deur ander gedeel word nie.
Graaf Camillo Cavour Giuseppe Mazzini
Van meer onlangse tye
Mikhail Gorbatsjof Vaclav Havel
Van meer antieke tye
Karel die Grote Machiavelli
Dramaties invloedryke filosowe
Waarom sê meer historici dat Rome 'n supermoondheid was as Persië? - Geskiedenis
Wanneer was die val van die Romeinse Ryk? Was dit in 410 toe die Visigote Rome afgedank het, of 455 toe die Vandale Rome geplunder het? Of was dit 476 toe die laaste Wes -Romeinse keiser afgedank is?
Wat ook al die antwoord is, die mense wat destyds op die grond geleef het, het sekerlik nie wakker geword van 'n opskrif wat sê: 'Rome het geval, begin met die Middeleeuse barbaarsheid.'
Eers later het historici sekere datums bepaal.
Dit is dus moontlik dat ons reeds die datum verby is wat as die val van die Amerikaanse Ryk beskou sal word.
Miskien sal historici terugkyk en sê dat 11 September 2001 die ontslag van die Amerikaanse Ryk aandui. Nie omdat die Twin Towers geval het nie, maar omdat dit ook die regstaat en die regte proses was.
Die geskiedenis kan meer lig werp op die stille staatsgreep wat agter die skerms plaasgevind het, wat die Amerikaanse struktuur na 'n relatiewe diktatuur verskuif het.
Ja, net soos in Rome, het die verskynings voortgegaan. Die Senaat het steeds wetsontwerpe goedgekeur, en die howe het nog steeds nominaal regverdige verhore gelewer. Maar die groot erosie het 'n keerpunt getref. Van daar af was die nodige proses nie nodig om die vyande van die VSA te vermoor nie, om potensiële terroriste te ondersoek en selfs om besittings in beslag te neem deur gebruik te maak van beslaglegging op burgerlike bates.
Of miskien het die CIA reeds in 1963 as diktators oorgeneem met die sluipmoord op die laaste werklik verkose Amerikaanse president, John F. Kennedy.
Miskien sal die val van die Amerikaanse Ryk gesien word in terme van die vernietiging van die Amerikaanse dollar. Die totstandkoming van die Federale Reserweraad in 1913, die vernedering van die geldeenheid met goud in 1933 en die totale verwydering van die goudstandaard uit die Amerikaanse dollar in 1971 is alles deel van 'n stadige ondergang.
Dit is die gebeure wat die barbare wat die Amerikaanse regering binnegedring het, toegelaat het om die tesourie te plunder wat hierop kon uitloop, miskien finaal stadium van groot gelddruk.
Agterna kan dit duideliker wees dat die Amerikaanse regering tans slegs 'n dop is, wat dien as 'n voertuig vir barbare om die lyk van 'n eens groot ryk te plunder.
Sommige mense dink dat die Amerikaanse Ryk eenvoudig vervang sal word deur die volgende wêreldwye dominante supermoondheid. En daar is natuurlik kommer dat China die volgende is om die wêreld te oorheers, soos ek in 'n ander video bespreek oor hoe China Covid gebruik het om die Westerse beskawing te speel.
Maar die dood van alle nasiestate is meer waarskynlik, namate ons uit die industriële era en na die inligtingsera gaan.
Ek gaan verduidelik wat ek bedoel, maar eers 'n kort opmerking en 'n kort video sal hierdie konsepte nooit reg laat geskied nie. As u dus belangstel in hierdie onderwerp, teken dan in en klik op die kennisgewingklokkie. Op hierdie manier kry u 'n stadige druppel inhoud soos hierdie, wat u sal help om glad oor te gaan na hierdie nuwe era, in hierdie opwindende tyd om te lewe.
Terug na die punt, laat ek verduidelik waarom die industriële era deur groot nasiestate gekenmerk is.
Sien, die nasiestaat is meer as net 'n land of 'n regering, en dit bestaan ​​al duisende jare. Die nasiestaat is daarop gemik om 'n groot aantal mense op 'n gebied te bind, saam met mites van algemene oorsaak, kultuur en patriotisme. Hierdeur kan 'n enkele regering baie meer inkomste verkry en baie groter leërs bou. En hierdie grootskaalse regering het met die industriële era opgestaan, omdat lande grootskaalse leërs benodig het om die industriële produksie in 'n gegewe gebied te verdedig.
Die skaal wat deur nasionale state verskaf is, het die industrie toegelaat om te belê en te groei in gebiede wat relatief veilig was vir plundering en vernietiging deur barbare of mededingende lande. Aangesien 'n fabriek so maklik kan optel en verhuis, benodig dit 'n stabiele omgewing en beskerming om die groot kapitaalinvestering die risiko werd te maak. Daarom het magtige nasiestate meer nywerhede aangetrek en word dit dus ryker. Minder stabiele streke, met kleiner regerings wat nie hul kapitaal kon beskerm nie, het nie so ryk geword nie.
Maar die situasie verander vinnig namate rykdom minder word oor materiaalproduksie, en meer oor inligtingstegnologie en menslike kapitaal. Hierdie dinge is uiters mobiel en nie baie vatbaar vir plundering nie. Dit vereis dus NIE dat 'n massiewe nasiestaat beleggings moet regverdig nie.
En om hierdie rede sien ons in reële tyd die val van die nasiestaat. Maar weereens, as u so naby aan so 'n groot wêreldwye verskuiwing is, is dit moeilik om presies vas te stel wat aan die gebeur is.
Die einde van die industriële era sal nie voor die hand liggend wees nie, en eers in die toekoms sal historici terugkyk en probeer om 'n dag of jaar te bepaal waarop die wêreld oorgegaan het in die tyd van inligting.
Een groot kandidaat vir die val van die nasiestaat sou 9 November 1989 wees met die val van die Berlynse muur. Dit het die afsterwe van die Sowjetunie aangekondig en 'n massiewe volkstaat wat burgers van verskillende lande en kultuur probeer verbind het onder patriotisme vir die sosialistiese saak.
1989 is ook 'n goeie jaar om die einde van die industriële era aan te dui, want dit is die jaar waarop die World Wide Web uitgevind is, wat die begin is van al die groot veranderinge wat deur die internet na die wêreld sou kom, en massakommunikasie.
1989 was ook die jaar waarop ek gebore is, dus ek dink aan myself as nog 'n aankondiger vir die glorieryke dood van die volkstaat.
Ons is sedert die einde van die feodale tydperk in die industriële era. As ons 'n goeie, skoon datum wil kies, kan ons 1492 as die belangrikste verskuiwing noem, terwyl Columbus ' -verkenning 'n vroeë teken is van nasiestate wat om industriële kapitaal meeding.
Namate die Renaissance bloei, het die mag van die Katolieke Kerk vervaag, en 'n nuwe mite was nodig om die mense aan hul regerings te bind.
Die nasiestaat het feodale ridderlikheid vervang met nasionalistiese burgerskap. Ridders, geïnspireer deur ridderlikheid, lojaal aan hul here, is vervang deur soldate, geïnspireer deur patriotisme, lojaal aan die moederland.
Maar nou hou die mites steeds minder krag. Mense, ondernemings en kapitaal is meer mobiel as ooit, en doen gereeld die beste jurisdiksies om in te woon, te werk en 'n besigheid te bedryf.
Kleiner lande en stadstate is eintlik beter geposisioneer as nasiestate om voordeel te trek uit hierdie, sonder dat daar groot militêre uitgawes en staatsuitgawes nodig is; hulle kan staatsdienste as 'n produk aanbied, gebaseer op die werklike koste.
Daar is reeds 'n aantal tekens van die oorgang na die regering as diensverskaffer, soos Karibiese lande wat burgerskap verkoop deur middel van belegging, Estland wat e-burgerskap verkoop, plekke soos die land Georgia, Panama, Portugal en soveel ander wat mededingende belastingkoerse bied aan inwoners en besighede lok.
Dit kan natuurlik lyk asof hierdie klein nasies bedreig sal word deur massiewe regerings met groot leërs wat kan oorneem, soos wat met China en Hong Kong gebeur het. En dit is steeds 'n bedreiging. Die sterwende nasiestaat sal nie sonder 'n geveg uitgaan nie. Hulle sal veg om hul mag in 'n veranderende wêreld te behou. Hulle sal krisisse soos pandemies en terrorisme benut om te laat lyk asof ons die nasiestaat nog nodig het.
Maar hierdie pogings sal onvermydelik misluk, omdat nasiestate nie meer ryk kan word deur verowering en plundering nie.
Dit is maklik om 'n groot rykdom te verskuif as dit alles in inligtingstegnologie is, en die menslike verstand, wat van oral in die wêreld kan werk, via die internet verbind. Die behoefte aan groot regerings en leërs om die hoofstad te beskerm, word vervaag, omdat die vermoë van groot regerings en leërs om die hoofstad in te neem, vervaag.
En mededinging tussen 'n hopelik groeiende aantal lande sal dit moontlik maak dat geen regering meer as 'n markkoers vir hul dienste kan hef nie.
Betaal nie meer 50% van u inkomste om 'n paar basiese subdienste te ontvang nie, en die prys is gebaseer op die produk, met baie jurisdiksies wat a la carte -regeringsdienste bied.
Nuwe bestuursmodelle sal beteken dat die regering nie meer gekenmerk word deur onwillekeurige monopolisering op land en geweld nie.
In plaas daarvan sal ons sien: Free Private Cities waar u 'n kontrak met die regering onderteken, virtuele regerings wat soortgelyk is aan versekeringsmaatskappye, verspreide regerings wat nie vereis dat hul burgers almal in dieselfde geografiese gebied geleë is nie, en soveel meer innovasie in hoe samelewings regeer sal word.
Dit het gesê dat baie mense deur hierdie wonderlike nuwe regeringsvorme agtergelaat sal word, omdat hulle eenvoudig sal weier om te glo dat Rome in duie gestort het. Skille van nasiestate sal bly en bied die slegste voorwaardes vir die prys. Maar selfs hierdie mag gedwing word om aan te pas, al is dit net om mee te ding met die nuwe baie beter bestuursvorme.
Dit beteken nie dat u die sterwende nasiestate eenvoudig kan ignoreer nie en dat hulle in hierdie stadium gevaarliker as ooit kan wees. Hulle het die vermoë tot geweld, sonder veel terughoudendheid.
Dit is 'n bietjie balans vir die soewereine individu.
Ons moet terselfdertyd seker maak dat ons nie doelwitte word van die toorn van die sterwende nasionale staat nie, sonder dat die reëls ons daarvan weerhou om deel te neem aan die aanbreek van 'n nuwe era.
Daar is nog genoeg wetlike moontlikhede om aan die nuwe era van die mensdom deel te neem, wat ons nie die volkstaat hoef te steek en ons eie lewens en vryheid in gevaar te stel nie.
Betaal so min belasting as wettig moontlik, vind die beste jurisdiksie en diversifiseer sodat u die storm veilig kan deurstaan. Ons leef in uiters interessante tye, met die belofte van individuele vryheid wat individue nog nooit verleen het nie.
Dit is weereens 'n groot onderwerp, so teken beslis aan, klop op die klok sodat u in kennis gestel word en sluit aan by my e -poslys vir ingeval YouTube my daarin probeer uitvee om die volkstaat 'n bietjie langer op lewensondersteuning te hou.
U kan dit ook oorweeg om die boek te lees, Die soewereine individu: bemeester die oorgang na die inligtingsera, (Amazon -aangeslote skakel) waarop die meeste van hierdie video gebaseer was. Dit is regtig 'n fassinerende, want dit is ongeveer 20 jaar oud en het al baie akkuraat voorspel, en twee omdat dit 'n diep duik oor al hierdie inligting het om ons te help om hierdie veranderende wêreld beter te verstaan ​​en beter te navigeer.
Waarom het Rome geval? Dit is tyd vir nuwe antwoorde
Mnr. Heather is professor aan die Worcester College, Universiteit van Oxford, en die skrywer van The Fall of the Roman Empire: A New History of Rome and the Barbarians (Oxford University Press).
Die Romeinse Ryk strek van Hadrianus en rsquosmuur tot noord van Irak en van die monding van die Ryn tot by die Atlasberge van Noord -Afrika. Dit was die grootste staat wat Wes -Eurasië nog ooit gesien het. Dit was ook baie lank. Romeinse mag het vyfhonderd jaar oor die meeste van hierdie gebiede geheers - en dit alles in 'n tydperk waarin die snelheid van burokratiese funksionering en militêre reaksie 45 kilometer per dag geratel het, iets soos 'n tiende van die moderne eweknieë. Afgesien van hoe lank dit werklik mense geneem het om plekke te kry, was die Romeinse Ryk waarskynlik tien keer so groot soos dit op die kaart blyk.
Die epiese skaal van die Empire & rsquos -bestaan ​​het nog altyd die belangstelling vir die ineenstorting daarvan skerp gemaak, veral dié van die weste, wat opgehou het om te bestaan ​​tydens die afsetting van Romulus Augustulus in 476. Sedert Gibbon -terwyl 'n sekere rol nog altyd toegewys is aan indringers van buite - verduideliking het die neiging om te fokus op 'n reeks interne transformasies en probleme as die belangrikste bewegers in die prosesse van die Romeinse keiserlike ineenstorting. Teen die middel van die twintigste eeu het oorsaak gewoonlik gekonsentreer op die voorafgaande ekonomiese ineenstorting.
Hierdie hele visie van die laat-Romeinse ekonomiese ineenstorting was egter gebaseer op verskillende verwysings na hiperinflasie in die derde eeu en verskeie probleme wat verband hou met die verhoging van belasting in die vierde. Dit is omgeslaan sedert die sewentigerjare, toe argeoloë vir die eerste keer 'n metode ontwikkel het om algemene vlakke van landelike produktiwiteit te bepaal. Moderne ploeg byt diep in lang-ondergedompelde stratigrafiese lae, wat baie ou aardewerk na die oppervlak bring. Langtermyn streeksopname-projekte het lang somers deurgebring om elke fragment in die teikensones te versamel en elke winter die resultate te ontleed. Toe die romeinse pottebakke so bekend geword het dat baie potte binne tien tot twintig jaar gedateer kon word, en opgrawings vasgestel het watter oppervlaktedigtheid van erdewerk die bestaan ​​van 'n nedersetting daaronder kan weerspieël, is twee dinge moontlik. Digte erdewerk het dit moontlik gemaak om die aantal Romeinse nedersettings in enige streek te skat, en die dateringspatrone van die gemeentes het dit dan moontlik gemaak om te weet wanneer presies 'n spesifieke nedersetting beset was. Teen alle verwagting, het die vierde eeu en onmiddellik voor die ineenstorting van die vyfde eeu na vore gekom as die tydperk van maksimum landboubedrywighede, nie die minimum soos die ou standpunte veronderstel het nie, vir die oorgrote meerderheid van die Ryk. Die totale produksie op die platteland, en dus die totale bruto imperiale produk van GIP en ndash, was duidelik hoër in die latere Romeinse tydperk as ooit tevore. Dit is nou nie meer moontlik om die politieke ineenstorting van die vyfde eeu te verduidelik in terme van die vorige ekonomiese krisis nie.
Waaroor die hiperinflasie eintlik gegaan het, was om genoeg silwer muntstukke te slaan om 'n weermag te betaal wat in omvang toeneem, buite verhouding tot die beskikbare metaalvoorraad. En dit was eenvoudig die produk van eksogene skok. Vanaf die 230's het die Sassaniese dinastie 'n groot gebied van die Nabye Ooste herorganiseer - Irak en Iran in moderne terme - om 'n supermoondheid -mededinger vir die Romeinse Ryk te skep. Die nuwe mag kondig homself aan met drie massiewe oorwinnings oor verskillende Romeinse keisers, waarvan die laaste, Valeriaan, eers gevange geneem is, daarna gevlek en gelooi na sy dood. Die Persiese bedreiging is uiteindelik teen die einde van die derde eeu teengewerk, maar dit het vyftig jaar militêre en fiskale aanpassing geneem om die nodige hulpbronne te mobiliseer. Hierdie smaller visie van die derde-eeuse krisis maak baie meer sin van die oorweldigende argeologiese bewyse vir welvaart in die vierde eeu, en van die brute feit dat, selfs na die val van die weste in die vyfde eeu, die oostelike helfte van die Empire & ndash werk met dieselfde instellings en het eeue lank suksesvol voortgegaan. Dit stel ook weer 'n vraag oor Gibbon en rsquos. As daar geen teken van groot ontwrigting binne die laat -Romeinse keiserlike stelsel van die vierde eeu is nie, waarom het die westelike helfte daarvan in die vyfde geval?
Vroeg in die derde eeu is die tradisionele groep klein, grotendeels Germaanse groeperings wat lank reeds die Romeinse mag oor sy Europese grense gekonfronteer het, vervang deur 'n kleiner aantal groter entiteite. Hierdie herontwerp het oral in Rome en rsquos Europese grense geheers, van die nuwe Frankiese koalisie by die monding van die Ryn tot by die Swart See, waar Gote as die nuwe mag in die land verskyn het. Soos 'n ander groot aantal argeologiese bewyse nou getoon het, was hier veel meer aan die gang as blote naamsveranderinge. In die loop van die Romeinse tydperk en in die algemeen het die eerste vier eeue n.C. in Sentraal- en Noord -Europa sy eie ekonomiese revolusie beleef. Daar was 'n massiewe toename in landbouproduksie, aangevuur deur 'n intensivering van boerderyregimes, gepaard met onmiskenbare tekens van toenemende verskille in rykdom en status tussen verskillende dele van die samelewing, en 'n steeds groter prominensie word aanvaar deur 'n gemilitariseerde segment van die manlike bevolking. Dit is hierdie breër transformasies wat die voorkoms van die nuwe name aan die ander kant van die Romeinse grense lê, en die meeste is gestimuleer deur ekonomiese, politieke en selfs kulturele interaksies met die Romeinse Ryk. Hierdie nuwe entiteite was baie meer formidabel as dié wat hulle vervang het, en het as slegs gedempte kliënte van die Ryk gedien. Hulle het wel soms bygedra tot keiserlike leërs, maar het ook gereelde Romeinse militêre veldtogte vereis en buitelandse hulp gerig op gewillige konings om hulle in lyn te hou. Die magsbalans in sy guns, wat die Romeinse Ryk laat ontstaan ​​het, word nie net deur die Sassaniërs uitgewis nie, maar ook deur die nuwe strukture van nie-Romeinse Europa.
'N Paar belangrike gebeurtenisse wat gebeur het, het ook bygedra tot die val van die Westerse Ryk. Vanaf c.370 ontplof die nomadiese Hunnen skielik prominent aan die oostelike rand van Europa, wat twee groot migrasiepulse na die Romeinse wêreld genereer, die een 376-80, die ander 405-8. Teen 440 het hul verskillende oorspronklike komponente in totaal meer as 'n halfdosyn saamgevoeg in twee groot groepe, elk baie groter as enige van die groepe wat in die vierde eeu buite die grens bestaan ​​het: die Visigote in die suide van Gallië, die Vandale in Noord -Afrika, wat beide samesmeltings van drie afsonderlike immigrantgroepe van 10 000 krygers plus verteenwoordig. Die immigrante het in die proses groot skade aan die Wes -Romeinse staatstrukture aangerig deur eers sy leërs te kap en dan te voorkom dat hulle behoorlik vervang word, óf deur belangrike gebiede van sy belastingbasis te verwoes of te annekseer. Dit het op sy beurt Angelsakse en Franken in staat gestel om voormalige Romeinse gebiede in Brittanje en Noordoos-Gallië oor te neem, wat die staat nog verder verswak het. Die immigrante het ook as alternatiewe bronne van politieke magnetisme vir plaaslike Romeinse elite opgetree. Aangesien die Romeinse elites almal grondeienaars was en hul bates dus nie na meer gewenste plekke kon verskuif nie, het hulle weinig ander keuses gehad as om met immigrante oor die weg te kom, aangesien hulle plaaslik oorheersend raak of die risiko loop om hul rykdom te verloor. Op hierdie manier het die Wes -Romeinse staat uiteindelik tot uitwissing gekom, indien nie sonder kragtige pogings om sy lot te herstel nie, omdat sy inkomste wegval en dit nie meer effektiewe magte in die veld kon plaas nie.
Sonder die voorwaardelike impak van die Huns sou die twee belangrikste migrasiepulse nooit in kort genoeg plaasgevind het om te verhoed dat die Romeinse owerhede met die migrante te doen gehad het nie, wat elke groep afsonderlik sou opgedaag het. Die belangrike bydrae van interne Romeinse beperkings is ook duidelik, nie die minste in die staat en die onvermoë om die landbouproduksie verder as die vierde-eeuse vlakke te verhoog, aangesien die krisis na 400 begin byt het. weerspieël die natuurlik losse vlakke van beheer wat plaaslik uitgeoefen word deur so 'n geografies uitgestrekte toestand wat beswaard is met sulke primitiewe kommunikasiemetodes. Maar selfs al het hulle hierdie punte hul gewig gegee, was eksterne faktore en faktore by die persone van die immigrante van 376-80 en 405-8 & ndash die belangrikste faktor agter die westerse keiserlike ineenstorting. Die interne beperkings van die Ryk kom eers ter sprake omdat die immigrante druk op sy strukture uitoefen, en daar is geen teken dat hierdie beperkings op sigself nie een van hulle nuut sou wees nie - genoeg sou gewees het om die Ryk te vernietig, meer as wat dit was die afgelope halwe millennium was.
Die meer voorwaardelike aspekte van die krisis kon nie dieselfde kumulatiewe effek gehad het nie, sonder die voorafgaande transformasie van die Germaanse samelewing. As die Huns in die tweede eeu aangekom het, sou die Germaanse groepe wat dan moontlik op optog was, nie groot genoeg gewees het om hul aanvanklike kwas met die Romeinse mag te oorleef nie. Terselfdertyd sou die prosesse van politieke samesmelting wat nodig was om krygersgroepe van 'n paar tienduisende op die skaal van die Visigote of Vandale uit die vyfde eeu te genereer, so ingewikkeld gewees het, met soveel klein kontingente, dat hulle nie kon is suksesvol voltooi voordat die individuele groepe vernietig is deur 'n Romeinse Ryk, wat voor die opkoms van Persië nog baie fiskale/militêre verslapping in sy stelsels gehad het. Daar is dus 'n sterk gevoel dat keiserlike Romeinse mag en rykdom sy eie vyandskap geskep het deur opponerende magte op te wek wat sterk genoeg was om by sy militêre mag te pas. En hier, as nêrens anders nie, kan die val van Rome nog lesse bevat wat die moderne ryke goed sou bedink.
Inleiding - die groot vraag
`Die agteruitgang van Rome was die natuurlike en onvermydelike uitwerking van matige grootheid. Welvaart het die beginsel van verval die oorsake van vernietiging vermenigvuldig met die omvang van verowering, en sodra die tyd of die ongeluk die kunsmatige stutte verwyder het, het die ontsaglike weefsel toegegee aan die druk van sy eie gewig. Die verhaal van die ondergang daarvan is eenvoudig en voor die hand liggend, en in plaas van te vra waarom die Romeinse ryk vernietig is, moet ons eerder verbaas wees dat dit so lank geduur het. ' - Edward Gibbon. '
In 476 is die laaste Romeinse keiser wat uit Italië regeer het, by Ravenna afgesit. Romulus Augustulus was in sy vroeë tienerjare, die marionet van sy vader wat die keiserlike leër aangestel het. Dit was nie veel van 'n leër nie, maar toe beheer hulle nie meer 'n ryk nie. Die ooste is beheer deur 'n ander keiser in Konstantinopel en hy herken nie die pretender in Italië nie. Die meeste van die westelike provinsies - Gallië, Spanje en Noord -Afrika - is deur koninkryke van Germaanse herkoms in koninkryke opgeneem. Nou sou dieselfde lot Italië tref as 'n weermagoffisier van barbaarse oorsprong genaamd Odoacer die vader van Romulus vermoor en die keiser afgesit het. Die seun self was nie belangrik genoeg om die moord werd te wees nie, en hy kon die res van sy lewe in gemaklike aftrede uitleef. Daar was 'n bitter ironie dat hy Romulus genoem moes word na Rome se mitiese stigter en die bynaam 'klein Augustus' na die eerste keiser Augustus.
Dit is algemeen dat 476 die jaar genoem word toe die Romeinse Ryk in die weste geëindig het. As dit so is, dan eindig vyf eeue van keiserlike heerskappy met 'n tjank. Die gebeurtenis was blykbaar nie van groot belang vir tydgenote nie, en het waarskynlik onopgemerk verbygegaan by die meeste onderdane van die keiser. Romulus Augustulus was net die laaste in 'n opeenvolging van marionetkeisers wat deur magtige generaals gemanipuleer is. Die ryk was verdeel in die oostelike en westelike helftes wat elk aan die einde van die vierde eeu deur sy eie keiser beheer is. Die ooste het sterk gebly, maar die weste het verdor, sy rykdom en mag het onder 'n opeenvolging van houe afgeneem. Teen 476 het die Westerse Ryk nie ver gevat nie. In die volgende eeu sou die Oos -Romeine probeer om die verlore gebiede terug te wen, deur Italië, Afrika en 'n deel van Spanje te beset. Hulle het nie die krag en die wil gehad om hulle op die lange duur vas te hou nie.
Die oostelike deel van die ryk - bekend as die Bisantynse Ryk vir moderne geleerdes, maar Romeinse wat hulle betref - was 'n magtige staat aan die einde van die sesde eeu. Tog was dit nie 'n supermoondheid nie, en sy rykdom en militêre mag was 'n bleek skaduwee van die verenigde ryk in sy bloeitydperk, toe geen vyand of teenstander selfs op afstand Rome se gelyke was nie. Die tyd toe die keisers die grootste deel van die bekende wêreld regeer het, was net 'n verre herinnering. Teen die jaar boo was die wêreld 'n heel ander plek. Geen nuwe supermoondheid het ontstaan ​​om Rome se plek in te neem nie, maar daar was baie kleiner koninkryke en volke. Die Middeleeuse wêreld het gestalte gekry.
Daar is 'n groot aantal teorieë om te verduidelik waarom die wêreld op hierdie manier verander het, en baie min ooreenkoms. Baie betwis die belangrikheid van 476, selfs as 'n baken. Sommige beweer dat die ryk al hiervoor geval het en 'n paar, ietwat bisar, dat dit daarna oorleef het. Die oorsake van die val van Rome word nie net betwis nie, maar ook hoe lank die proses geneem het. Sommige, soos Gibbon, sien die wortels diep in die vroeëre geskiedenis van die ryk, wat 'n stadige agteruitgang oor etlike eeue veroorsaak het. Ander stel 'n korter tydsduur voor, alhoewel feitlik niemand aangevoer het dat dit minder as 'n paar geslagte geneem het nie. Die debat woed steeds, elke ouderdom beantwoord die vraag volgens sy eie obsessies en vooroordele. Die val van die Romeinse Ryk bly een van die groot raaisels van die geskiedenis.
Meer onlangse ryke het baie vinniger gestyg en geval. Hitler se duisendjarige Ryk 'en sy keiserlike bondgenoot Japan het skouspelagtige sukses behaal en bereik albei die hoogtepunt van hul mag in 1942. Drie jaar later val hulle in bloed en ondergang, hulle mag is heeltemal gebreek. Die Tweede Wêreldoorlog het ook die einde van baie ouer ryke versnel, wie se impak op die breër wêreld dieper was, indien meer subtiel. Uitgeput en verarm deur die oorlog, erken Brittanje die maklikste die 'wind van verandering' en gee sy ryk binne 'n paar dekades prys. Oorloë is gevoer om groepe wat vasbeslote was om met geweld aan te gryp, te verslaan, maar die onvermydelikheid van onafhanklikheid is nooit ernstig betwyfel nie. Ander lande het die verandering hardnekkiger weerstaan, maar almal het op die lange duur nie daarin geslaag om aan hul kolonies vas te hou nie.
Die groot magte van die agtiende en negentiende eeu was 'n gebruikte mag, maar het 'n diep nalatenskap nagelaat. Nuwe onafhanklike lande het grense gehad wat gebaseer is op die besluite van keiserlike administrateurs - dramaties waar partisie aangewend is, maar meer algemeen en minder doelbewus in Afrika en Asië. Die grootste deel van die wêreld het nou Engels, Spaans of Frans as tweede taal gehad, wat baie keer die taal van die regering en die onderwys was. Regs- en politieke stelsels is ook afgelei van Europese prototipes. Ironies genoeg het die Latynse reg op hierdie manier na 'n veel wyer gebied versprei as wat die Romeinse Ryk ooit gedek het. Beheer het byna altyd oorgegaan na 'n elite wat uit die inheemse bevolking getrek is, maar wat in die Europese styl en dikwels in die land van die koloniale mag opgevoed is. Dit is selde moontlik om meer te sê dat die groter bevolking sedert onafhanklikheid nie slegter daaraan toe was nie, maar al te dikwels het die nuwe heersers aansienlik meer korrup en uitbuitend geblyk as hul voorgangers. Voormalige kolonies vorm nou die grootste deel van die armste lande ter wêreld.
Sowjet -Rusland, wat die ryk geërf het en baie van die ambisies van sy Tsaristiese voorganger, het langer as die Wes -Europese moondhede oorleef en was veertig jaar lank een van twee supermoondhede wat die wêreld oorheers het.Uiteindelik het Rusland onder sy eie gewig in duie gestort. Dit het baie skielik gebeur en selfs sy teenstanders van die Koue Oorlog verbaas. Die lot van baie streke aan die buitewyke van Rusland moet nog beslis word, maar dit het reeds aansienlike bloedvergieting op verskeie gebiede behels. Die val van Sowjet -Rusland het die Verenigde State van Amerika as die enigste supermoondheid ter wêreld gelaat, 'n situasie wat op die oomblik waarskynlik sal verander as die voorspellings van die groei van China korrek blyk te wees. (Die idee dat die EG 'n gelyke kan word, is duidelik fantasie. Die periodieke voorstelle dat dit met Marxistiese China kan saamwerk om 'n teengewig teen die VSA te vorm, is ontstellend, maar skaars realisties.)
As 'n kolonie self, het Amerika 'n land geword deur opstand uit Brittanje. Afgesien van die uitbreiding weswaarts, het dit nog nooit groot belangstelling getoon in die besetting van oorsese gebiede nie, anders as die instandhouding van basisse regoor die wêreld. Tog het die Koue Oorlog daartoe gelei dat oop oorloë in Korea en Viëtnam gevoer is, asook geheime steun vir vegters in baie ander lande. Tans beskik die VSA en sy bondgenote oor aansienlike magte in Afghanistan en Irak. In elke geval is dit bedoel om 'n tydelike operasie te wees, totdat die ondersteunde regerings hulself kan behou sonder direkte militêre hulp. Teenstanders noem Amerika dikwels 'n ryk, maar dit is grootliks retoriek. Dit is egter oorweldigend die sterkste land ter wêreld, en in hierdie sin weerspieël sy posisie dié van Rome. Tog moet die baie verskillende ervarings van ander moderne ryke ons versigtig maak om dit te ver te druk. Eerstens moet ons die Romeinse ervaring verstaan.
Daar is 'n mate van ironie in die toeval dat die eerste deel van Edward Gibbon se The History of the Decline and Fall of the Roman Empire vroeg in 1776 vrygestel is, net 'n paar maande voor die onafhanklikheidsverklaring. Gibbon was 'n parlementslid en was die vorige herfs teenwoordig en keur stilweg die besluit van die parlement goed om die regering se plan om meer troepe teen die opstandige koloniste te stuur, goed te keur. Teen die tyd dat hy sy reuse -werk voltooi het, het Brittanje die oorlog verloor. Dit was 'n ernstige terugslag, maar het tydelik geblyk en die bloeitydperk van die ryk lê nog in die toekoms. Die nuwe Amerika was klein in vergelyking met vandag, want die groot uitbreiding aan die weskus het nog nie plaasgevind nie, en niemand sou kon raai oor die toekomstige prominensie daarvan nie, alhoewel daar 'n paar wilde aansprake gemaak is. Amerika sou vir die volgende eeu 'n onbeduidende rol speel in die aangeleenthede van die breër wêreld. '
In die negentiende eeu sou dit meer en meer algemeen word om die grootsheid van die Britse ryk met dié van Rome te vergelyk. Vir Gibbon en tydgenote was die parallel minder spesifiek, maar daar was 'n aantal redes waarom hy gekies het om na Rome te kyk eerder as na enige van die ander groot ryke van die antieke wêreld. Die eerste was eenvoudig die impak van die Romeine op die wêreld, en veral op die Westerse wêreld. Hulle ryk was groter en het baie langer geduur as enige van die ander groot nasies uit die oudheid. Net so belangrik was dat dit die tuisland van Gibbon sowel as die grootste deel van Wes -Europa ingesluit het. Die Christendom het in die Romeinse tyd ontstaan ​​en uiteindelik die godsdiens van die ryk geword, vandaar 'n Katolieke Kerk en pous in Rome. Gibbon was in sy jeug besig met katolisisme, voordat hy deur sy vader weggestuur is vir 'n behoorlik protestantse heropvoeding in Calvinistiese Switserland. Tog het die Katolieke Kerk die voortbestaan ​​van Latyn verseker - en gehelp om die Grieks - as taal te behou, en het die herontdekking van Griekse en Romeinse literatuur in die Renaissance moontlik gemaak. Mans soos Gibbon was gemaklik in albei tale, wat in sy tyd die sentrale pilare van die onderwys gebly het. Die Griekse prestasie is bewonder, maar die agteruitgang van Athene is reeds deur Thucydides en Xenophon beskryf. Alexander se ryk was groot, maar kon hom nie oorleef nie. Die vroeëre ryke van Persië, Assirië, Babilonië en Egipte was grootliks bekend deur wat die Grieke en die Bybel van hulle gesê het. Dit was nog 'n generasie voordat Champollion die Rosetta -steen sou ontsyfer en min is seker oor die vroegste beskawings bekend. '
Daar was ook 'n besondere onmiddellikheid oor Rome vir die tyd van die Verligting in Europa. Nou eers was daar algemene vertroue dat leer en kultuur weer die standaarde van die klassieke wêreld bereik het en dit selfs begin oortref het. Tog het die Romeinse Ryk in die weste in duie gestort ongeveer dertienhonderd jaar voordat Gibbon begin skryf het, en selfs die oorblyfsel van die Oostelike Ryk het drie eeue gelede verdwyn. Terugskouend lyk dit asof die Middeleeue 'n somber vooruitsig op onkunde en bygeloof bied, in skrille kontras met die gesofistikeerdheid en oënskynlike rasionaliteit van die Grieks-Romeinse wêreld. Hierdie reaksie is selfs vandag nog nie ongewoon nie. Een onlangse boek wat die oorgang van oud na middeleeus ondersoek, het die ondertitel 'Die opkoms van geloof en die val van die rede' gehad.
Die mensdom - veral die deel daarvan wat in Wes -Europa woon - het lankal agteruitgegaan eerder as om te vorder, en die begrip van hoe en waarom dit gebeur het, was sentraal in die verstaan ​​van die moderne wêreld. Tog, vir al die eerbied vir die klassieke, is daar min aandag aan die wêreld van die Laat -Romeinse Ryk geskenk, veral omdat al die groot Griekse en Latynse skrywers vroeër was. Op sommige maniere trap Gibbon vars grond deur na die val te kyk eerder as na die opkoms en bloeityd van Rome. Sy konsep was groot, oorspronklik en gesofistikeerd. Hy het nie net na antieke bronne verwys nie, maar hy het ook die teorieë van hedendaagse skrywers opgemerk en beoordeel. Die geleerdheid van Gibbon bly buitengewoon, en in die meeste opsigte kan die verval en val as die eerste 'moderne' geskiedenis van die antieke wêreld in Engels geskryf word, hoewel akademiese style in die daaropvolgende jare op 'n ander manier sou ontwikkel. Dit word ook van die begin af erken as een van die groot werke van die Engelse letterkunde. '
Die wêreld het sedert die agtiende eeu verander, net soos die houding teenoor die verlede en die hede. Tog bly die bekoring met die val van die Romeinse Ryk. Die verband is nou minder intiem en voor die hand liggend, maar die invloed van Rome op die moderne wêreld - en veral die Westerse kultuur - bly diep. Daar is ook 'n eenvoudige nuuskierigheid oor hoe 'n staat wat so lank so suksesvol en so massief was, tog verkrummel het - of verpletter is - en vervang is deur baie minder gesofistikeerde kulture. Dit lyk asof die lot van Rome 'n waarskuwing is dat krag en sukses uiteindelik altyd van verbygaan sal wees, en dat die beskawing nie outomaties sal seëvier nie. Dit was nie toevallig dat een van Winston Churchill se beroemdste toesprake uit 1940 voorspel het dat die nederlaag van Brittanje 'n 'nuwe donker era' sou meebring nie - veral gepas, aangesien baie geglo het dat die Romeinse Ryk in die vyfde eeu deur Duitse barbare vernietig is.
Elke opeenvolgende generasie het teruggekeer na die raaisel waarom Rome geval het, en 'n groot aantal verskillende teorieë is voorgehou - nie lank gelede het 'n Duitse geleerde nie minder nie as 200 gekatalogiseer. eie land en tyd, maar daar is ten minste een opvallende kontras tussen die Romeinse ervaring en die afsterwe van die groot ryke van die twintigste eeu. Magte soos Brittanje en Frankryk was reeds besig om agteruit te gaan, uitgeput deur wêreldoorloë en hul ekonomiese gevolge, maar hulle het ook groot druk ondervind vir onafhanklikheid van hul kolonies. Dit is te betwyfel dat óf die kapasiteit en die wil sou gehad het om hierdie druk onbepaald te weerstaan, veral omdat dit deur die twee nuwe supermoondhede aangemoedig is. Amerika het nie die Tweede Wêreldoorlog geveg om die Britse Ryk en sy handelsstelsel te bewaar nie, terwyl Sowjet -Rusland aktief Marxistiese rewolusionêres ondersteun het om onafhanklikheid te soek. '
Daar is geen spoor van 'n vergelykbare begeerte na vryheid van keiserlike bewind in die provinsies van Rome nie. Die bevolking van die Spaanse provinsies het nie verlang om 'n onafhanklike Spaanse staat te word nie, en daar was ook geen bewegings vir die bevryding van Kappadokië of Griekeland nie. Daar was eenvoudig geen ekwivalente in die Romeinse tydperk Gandhi of Nehru, Washington of Bolivar, Kenyatta of Mugabe nie. Selfs die Joodse bevolking van die ryk, wat in die eerste en tweede eeu by verskeie geleenthede in opstand gekom het, wou nie meer teen die vierde hul eie staat hê nie. Mense wou Romeins wees en het vryheid geassosieer met die behoort tot die ryk en nie onafhanklikheid daarvan nie. Dit is ondanks die feit dat die heersers van die ryk nie verkies is nie en dat hulle effektief absolute mag geniet het. In elke geval het die mag in die voormalige provinsies van Rome uiteindelik - en soms onmiddellik - oorgedra na nuwe buitelandse indringers. Opvallend is dat selfs dié gewoonlik deel van die ryk wou word en die rykdom daarvan wou geniet eerder as om dit te vernietig. Die groot paradoks van die val van die Romeinse Ryk is dat dit nie geëindig het nie, omdat mense daarin - en inderdaad buite dit - opgehou het om daarin te glo of te wou hê dat dit sou bestaan.
Die Romeine wou hê dat die ryk sou bestaan, en die meeste kon hulle nie 'n wêreld daarsonder voorstel nie, maar hulle het wel besef dat dit met groot probleme te kampe het. Die meeste was geneig om morele agteruitgang as die oorsaak hiervan te beskou: die ryk sukkel omdat mense nie die streng deugde van die vorige geslagte wat Rome groot gemaak het, ontbreek nie. Dit was 'n tradisionele - en veral Romeinse - manier van dink. Daar was ook dikwels 'n godsdienstige element. Heidene blameer die Christene alles omdat hulle die ou gode wat die ryk gelei en beskerm het, verwaarloos het. Op hul beurt het Christene die heidene die skuld gegee dat hulle vasgeklou het aan die ou verkeerde oortuigings, terwyl 'n paar die einde van Rome met die einde van die wêreld begin verbind het. St Augustinus het sy monumentale Stad van God geskryf om aan Christene te verduidelik dat alle menslike state, insluitend Rome, die grootste van almal, uiteindelik sou verbygaan. Christene was almal lede van 'n nuwe en ewige staat wat God sou skep. Dit was nie 'n aanmoediging vir hulle om wanhoop oor die ryk of om sy ondergang te probeer bespoedig nie, maar om hulle te verseker dat 'n beter wêreld voorlê. Sommige sekulêre historici - hoofsaaklik mans wat in die oostelike helfte van die ryk in die oostelike helfte van die ryk in Grieks geskryf het - het individuele keisers gekritiseer vir spesifieke militêre of politieke besluite, wat beweer word dat hulle gevolge gehad het. Nie een van die oorlewende werke uit die antieke wêreld het egter 'n samehangende analise probeer doen waarom die ryk, wat die grootste deel van die bekende wêreld in 200 beslaan het, met 500 verminder is tot 'n klein fraksie van sy mag en grondgebied.
Gibbon, hoofsaaklik 'n narratiewe historikus, was te subtiel om een ​​oorsaak van die val van die ryk aan te bied. 'N Engelsman in 'n land waar burgeroorlog nog steeds 'n lang skaduwee werp - Culloden is geveg net dertig jaar voordat die eerste deel van Decline and Fall vrygestel is - vestig hy die aandag op die frekwensie van interne twis binne die ryk en die bereidwilligheid van die Romeinse leërs om veg teen mekaar ter ondersteuning van mededingende kandidate vir die troon. Met die vermoede van 'n Anglikaan oor die pousdom, het hy die aanvaarding van die Christendom onder Konstantyn en sy opvolgers as 'n slegte ding beskou, wat die ou Romeinse deugde tot 'n einde gebring het en uiteindelik veroorsaak het dat te veel mense hulle uit die openbare lewe onttrek tot onproduktiewe monastieke afsondering. Sy gesindheid was des te bitterder omdat hy hom tydens sy studentedae in Oxford tot Katolisisme bekeer het. Gibbon se pa het sy seun aan die universiteit onttrek en hom gestuur vir 'n deeglike herprogrammering in Calvinistiese Switserland. Balans, wat die stemming van sy bronne en die kultuur van sy eie tyd weerspieël, is die gevoel van morele agteruitgang 'n konstante draad wat deur Gibbon se verslag loop. Die Romeine het uiteindelik misluk omdat hulle nie meer verdien het om te slaag nie. Op 'n stadium, na die lys van die vele probleme waarmee die ryk te kampe het, stel Gibbon voor dat ons waarskynlik nie hoef te wonder waarom die ryk val nie, maar ons verwonder ons dat dit so lank duur.
Mettertyd het baie ander historici hierdie vraag oorweeg. Sommige het die ineenstorting as intern beskou, die gevolg van mislukkings en agteruitgang binne die ryk. Ander het verkies om die aanvalle op die ryk deur die Huns te beklemtoon, veral die Germaanse stamme wat deur die grense gedwing het en koninkryke in die westelike provinsies vir hulself uitgesny het. In die emosionele woorde van 'n Franse geleerde, `Die Romeinse Ryk het nie gesterf nie. Dit is vermoor. ' Die beklemtoning van die rol van die Duitsers het veral 'n aantrekkingskrag gehad in die klimaat van Duitse nasionalisme in die negentiende eeu. Romeinse tekste wat die primitiewe deug van Duitse krygers kontrasteer met die dekadensie van die modieuse lewe in Rome, is op sigwaarde geneem. Vir sommige het die ryk verdien om te sterf sodat mag oorgedra kon word na die stamme wat die lande van die moderne Europa sou maak. Ander het dinge in amper net so rasante terme beskou en beskou die basiese mislukking van Rome as 'n gevolg daarvan dat te veel barbaarse Duitsers toegelaat word om sy grense binne te gaan. Die besorgdheid van elke ouderdom word gewoonlik weerspieël in hul sienings oor die val van Rome. Sosiale probleme en klassespanning het soms modieuse verklarings geword, dikwels in kombinasie met ekonomiese faktore. Vir sommige was die wêreld van die latere Romeinse Ryk uiters somber, met boetes wat te veel belas is om die stygende koste van die instandhouding van die weermag te betaal. Mettertyd was die spanning te groot en het die hele stelsel in duie gestort. Alternatiewe teorieë dui op militêre mislukkings of kwynende bevolking. Ander het verskillende moderne bekommernisse weerspieël en voorgestel dat omgewings- of klimaatsverandering - moontlik toegeneem deur die impak van die Romeinse boerdery en nywerheid - die hoofoorsaak was van dalende opbrengste in die landbou en uiteindelik ekonomiese ineenstorting.
In die afgelope paar dekades het die aard van die debat binne die akademiese gemeenskap verander, en daar is verskeie redes hiervoor. Een, algemeen in die Weste, was 'n veranderde houding teenoor ryke in die algemeen, noudat die moderne mense weg is. Dit word uit hul aard nie meer aangeneem as goeie dinge nie. In plaas daarvan het die slinger van die populêre - of ten minste middelklas en akademiese - mening tot die ander uiterste gedraai. In plaas daarvan om magte vir orde en vooruitgang te wees, vrede, opvoeding, wetenskap, medisyne en Christendom na die wilder dele van die wêreld te bring, het ryke niks meer geword as brutale uitbuiters van inheemse bevolkings nie. As ryke outomaties 'n slegte ding is, is dit ook gerusstellend om dit as ondoeltreffend te beskou. In onlangse studies oor die Romeinse Ryk in die eerste en tweede eeu is daar baie klem gelê op die gebrek aan sentrale beheer of beplanning, die ongekunstelde ekonomie, beperkte tegnologie en simplistiese denke in aangeleenthede soos aardrykskunde en militêre strategie. In plaas van die oënskynlik gesofistikeerde, is die primitiewe beklemtoon!
Vreemd genoeg het die houding teenoor die latere Romeinse Ryk tot die teenoorgestelde uiterste neig. Vir 'n lang tyd was dit onmoontlik vir akademici om later te werk, eerder as vroeër. Die hoofrede was die gebrek aan goeie bronne - veral betroubare en gedetailleerde verhaalgeskiedenisse - vir die derde eeu, baie van die vierde eeu en die hele vyfde eeu. Daar is 'n aansienlike hoeveelheid literatuur wat oorleef uit hierdie tydperke, maar dit handel min oor politieke of militêre gebeure, waarvan baie religieus is - meestal, maar nie uitsluitlik nie, Christelik - filosofies of wettig. Van weinig waarde vir die bestudering van die groot gebeurtenisse van hierdie jare, bied dit aansienlike materiaal vir verskillende aspekte van sosiale, kulturele en intellektuele geskiedenis, wat in die laaste generasie of meer gewild geword het by akademici. Dit het 'n groot oplewing in die studie van die latere ryk aangemoedig. Daar is baie baie belangrike en onthullende studies gemaak, en dit is redelik om te sê dat ons nou baie meer weet oor baie verskillende aspekte van die tydperk. '
Tog het iets vreemds ook gebeur. Aan die begin was daar duidelik 'n gevoel dat die historici wat verkies om aan die latere tydperk te werk, hul besluit moet regverdig. Baie het baie ongemaklik geraak met die idee van 'n ryk wat agteruitgaan, en beklemtoon die lewenskragtigheid en sterkte van die vierde en selfs vyfde-eeuse Romeinse staat. Dit was veral maklik vir diegene wat met kultuur en godsdiens te doen het. Op hierdie gebiede was daar geen katastrofiese onderbreking wat saamval met die ineenstorting van die Westerse Ryk nie. Herbeoordeling van die eeue na die val van Rome was die afgelope jare ook 'n besonder vrugbare gebied vir geleerdes, en hierdie twee tendense het mekaar aangemoedig en gevoed. Geleerdes, in teenstelling met die breër publiek, was lankal ontevrede met die term 'Dark Age', en in plaas daarvan word daar nou algemeen na die vyfde tot tiende eeu verwys as die 'vroeë Middeleeue'. Middeleeuse geskiedenis floreer tans in universiteite, wat hierdie verband aantreklik en leersaam maak. Terselfdertyd was dit gebruiklik om op te hou praat oor die 'Laat -Romeinse Ryk' of die 'Laat -Romeinse tydperk', en in plaas daarvan na 'Laat -Oudheid' te verwys, wat die legitimiteit, belangrikheid en ook die skeiding van die studie in hierdie tydperk beklemtoon.
Name kan belangrik wees en vorm die breë verstandelike raamwerk waarin spesifieke studies ingepas word. In die meeste opsigte was hierdie tendense positief. Daar is veel meer verbeeldingryke gebruik gemaak van die bronne wat ons vir hierdie tydperke besit. Tog is daar ook inherente probleme. As die fokus oorgeskakel word na die samelewing, kultuur, godsdiens en selfs na die regering en die reg, is dit geneig om 'n taamlik statiese siening te kry, met die klem op kontinuïteit eerder as op verandering. Gebeure soos oorloë en rewolusies, en die gedrag en besluite van spesifieke keisers en predikante, registreer nie noodwendig nie, maar dit sou die mees onverstandige wees om dit as onbelangrik te beskou. Dit lyk baie moeilik vir baie mense wat aan die laat -oudheid werk om die moontlikheid te oorweeg dat iets afneem. Hulle verkies eerder om verandering en transformasie te sien. In 'n geleidelike - en geensins traumatiese - proses verander die wêreld van die Romeinse Ryk in die Middeleeuse wêreld. Een geleerde wat die regering in die Westerse Ryk ondersoek het, het byvoorbeeld tot die gevolgtrekking gekom: 'Dit moet duidelik wees. dat die Romeinse Ryk nie in die vyfde eeu 'geval' het nie, maar omskep is in iets nuuts. "& deg
Die belangrikste basis vir hierdie gevolgtrekking was dat sommige aspekte van die regering, insluitend spesifieke titels en geledere, blykbaar onder die Germaanse koninkryke voortduur. Die idee van agteruitgang was heeltemal uit die mode, dit was waarskynlik onvermydelik dat die idee van 'n val ook onder druk sou kom. Selfs as dit erken word dat dit gebeur het, word dit dikwels as 'n saak van weinig belang uitgebeeld. Die neiging was dat diegene wat aan die Laat Oudheid werk, byna meedoënloos positief is in hul beoordeling van elke aspek daarvan. Instellings soos die weermag en die regering word as baie doeltreffend uitgebeeld - dikwels meer effektief as dié van die vroeë ryk - en probleme wat as onvermydelik beskou word in die omstandighede van die antieke wêreld en nie uniek is aan die latere tydperk nie. Net so is die geringste spoor van kontinuïteit deurdrenk van 'n diep en wydverspreide betekenis. As 'n voorbeeld beteken die voortbestaan ​​van 'n Romeinse burokratiese titel in die hof van 'n Duitse koning nie noodwendig dat die individu hoegenaamd dieselfde werk verrig het nie, wat nog te sê dat hy dit goed gedoen het.Net so kan die vind van 'n stylpen in 'n laat vyfde-eeuse werf uit Brittanje nie geneem word om wydverspreide geletterdheid in die post-Romeinse tydperk te bewys nie. Deur dieselfde logika tot vandag toe uit te brei, sou beteken dat die voortbestaan ​​van keiserlike instellings en Engels as een van die regeringstale in Indië werklik beteken het dat dit steeds deel uitmaak van die Britse Ryk. Dit sal ongetwyfeld 'n groot verrassing vir die inwoners van die land wees.
Daar was 'n paar afwykende stemme. Onlangs is twee gewilde boeke vrygestel waarin vooraanstaande spesialiste oor die laat oudheid - eienaardig genoeg, albei uit Oxford - twyfel laat ontstaan ​​oor wat die ortodokse opvatting geword het. Brian Ward-Perkins se The Fall of Rome (2005) het eerstens daarop gewys dat die idee van 'n vreedsame transformasie tussen die Romeinse Ryk en die barbaarse koninkryk eenvoudig in stryd is met die bewyse sowel as die eenvoudige logika. Nog belangriker, hy het die argeologiese verslag gebruik om aan te toon hoe groot veranderinge daar was as gevolg van die val van Rome. Baie hiervan het te doen gehad met die alledaagse lewe van gewone mense, wat byvoorbeeld nou in huise met grasdakke eerder as teëldakke gewoon het, en eenvoudiger, plaaslik vervaardigde erdewerk gebruik het, eerder as 'n reeks fynere ingevoerde ware. Die kulturele gesofistikeerdheid het so skerp gedaal dat WardPerkins dit geregverdig voel om dit 'die einde van die beskawing' te noem. Peter Heather se The Fall of the Roman Empire (2005) was meer bekommerd oor hoe die Westerse Ryk val as die gevolge daarvan. Hy gebruik 'n essensiële narratiewe struktuur, met die gevoel dat die vreedsame oorgangsteorie van die einde van die ryk 'hom grootliks gevestig het. slegs omdat gedetailleerde historiese vertelling vir 'n halwe generasie geïgnoreer is '. Vanaf 376 teken hy die eeu tot die neerslag van Romulus Augustulus op, en soos Ward-Perkins beskou hy die 'einde van die Ryk as 'n belangrike gebeurtenis'. Die ryk van die vierde eeu word voorgestel as 'n sterk, lewendige staat, wie se afsterwe nie onvermydelik was nie. Die nuwe bedreigings van mense van buite, soos die Huns en die Gote, het eerder 'n uitdaging gebied wat deur 'n mengsel van menslike foute en toeval nie voldoende bereik is nie. "
Elkeen van hierdie boeke is op sy eie manier uiters goed, maar albei is beperk in wat dit moontlik was om te dek. Nie een doen baie moeite om die ryk van die vierde eeu met die vroeëre ryk te koppel nie. Tog moet hierdie verband gemaak word om meer volledig te verstaan ​​hoe die Romeinse Ryk was en om te sien waarom dit uiteindelik geval het. Studies oor die laat oudheid beklemtoon die groot sterkte van die vierde-eeuse ryk. Hulle het dit beslis reg, aangesien Rome in hierdie tydperk oorweldigend sterker was as enige ander nasie of volk in die bekende wêreld. Dit was egter nie so stabiel soos die ryk van die tweede eeu nie, en dit was ook nie so kragtig nie. Hoe en waarom dit verander het, is sentraal in die verstaan ​​waarom die latere ryk soos dit was. Eenvoudig gestel, die ryk was sterker in die jaar 200 as in 300 - hoewel dit miskien selfs swakker was in 250. Teen 400 was die ryk weer swakker, en met 500 het dit in die weste verdwyn en net die kruis was oor in die lande rondom die oostelike Middellandse See. 'N Langer perspektief is nodig om hierdie verskuiwings te verduidelik.
Omdat die konsep van agteruitgang uit die mode was, het die meeste historici die druk van buite die ryk benadruk. Slegs onlangs het sommige die ware omvang van die bedreiging wat die stamvolk wat buite die Europese grense van die Romeinse Ryk gewoon het, bevraagteken. Tog neem baie aan dat die konfederasies wat teen die einde van die derde eeu verskyn het, baie meer gedugte vyande was as die barbaarse stamme waarmee die vroeë ryk te kampe gehad het. Dit bly beslis 'n geloofsartikel dat die Sassanidiese Perse wat die Partiese dinastie in die vroeë derde eeu verdring het, baie doeltreffender, aggressiewer en gevaarliker was as hul voorgangers. Dit is beslis so gereeld herhaal dat niemand die essensiële waarheid daarvan bevraagteken nie. Die oortuiging dat die bedreigings wat die ryk in die gesig gestaar het, toegeneem het, is gerieflik vir diegene wat die massiewe institusionele veranderinge in die ryk wil sien as sinvolle reaksies op 'n nuwe situasie. Gerief en gereelde herhaling is nie die waarheid nie, en dit alles moet bevraagteken word. "
Burgeroorlog het sedert die derde eeu gereeld voorgekom. Na 217 was daar slegs 'n handjievol dekades sonder 'n gewelddadige stryd om mag binne die Romeinse Ryk. Sommige hiervan was plaaslike rebelle, vinnig onderdruk en het min ernstige gevegte behels. Ander het jare geduur en is slegs deur een of meer groot veldslae of beleërings beslis. Ons het geen syfers oor hoeveel Romeinse soldate gesterf het of vermink is teen ander Romeine nie, maar die totaal moes aansienlik gewees het. Dit is waar dat mense in provinsies wat ver van die gevegte woon, moontlik nie direk geraak is deur uitbrake van interne konflik nie, tensy hulle verband hou met leiersfigure aan die verloorkant. Dit beteken nie dat sulke dinge van geringe belang was nie. Burgeroorlog was 'n feit van die lewe, en almal wat volwassenheid bereik het, sou dit deurgemaak het, selfs al het dit geen direkte invloed op hulle gehad nie.
Vreemd genoeg, hoewel die meeste historici van die derde eeu af die frekwensie van interne konflik binne die Romeinse Ryk opgemerk het, spandeer hulle selde veel tyd daaraan om dit in detail te oorweeg. A. H. M. Jones het 'n kolossale studie van die latere ryk gelewer wat selfs nou, meer as veertig jaar later, 'n onontbeerlike verwysingspunt is. Dit bevat die volgende eienaardige stelling: `Diocletianus het twintig jaar lank interne vrede gehandhaaf, slegs deur twee opstande verbreek. ' poging om hulle te onderdruk Diocletianus het in elk geval geveg en nog 'n burgeroorlog gewen om homself in die eerste plek as keiser te beveilig. gevolg deur 'n vlaag van veral grootskaalse burgeroorloë. Dit is opmerklik dat Jones slegs 'n enkele paragraaf gewy het aan burgeroorlog en interne struwelinge in 'n lang hoofstuk wat die oorsake van die val van Rome bespreek het. Sy houding was en is tipies, burgeroorloë en usurpasies bloot aanvaar as deel van die normale landskap van die latere Romeinse tydperk. Een van die redes vir hierdie verwaarlosing kan bloot wees dat die meeste geleerdes in lande gewerk het waarvoor burgeroorloë was slegs van die verre verlede. Dit was eenvoudig vir hulle om te aanvaar dat buitelandse bedreigings altyd ernstiger moet wees. Boonop het die fokus op instellings en kultuur min ruimte vir burgeroorloë, wat selde of ooit groot veranderinge aan sulke dinge behels het. Selde kom iemand stil om die gevolge van hierdie werklikheid vir die houding van keisers en hul ondergeskiktes op alle vlakke in ag te neem.
Die doel van hierdie studie is om die interne en eksterne probleme van die Romeinse Ryk van nader te ondersoek. Dit sal, soos Gibbon, begin in die jaar i8o toe die ryk nog in sy bloeitydperk was, voordat hy die afdraande in die chaos van die middel van die derde eeu kon volg. Dan sal ons die herboude ryk van Diocletianus en Konstantyn ondersoek, die beweging na die verdeling in 'n oostelike en westelike helfte in die vierde eeu en die ineenstorting van die weste in die vyfde. Dit sal eindig met die aborsiewe poging van die Oos -Ryk om die verlore gebiede in die sesde eeu te herwin. Gibbon het baie verder gegaan en in die vyftiende eeu voortgegaan tot die val van Konstantinopel vir die Turke. Dit is 'n boeiende verhaal op sigself, maar dit is te groot om hier behoorlik hanteer te word. Teen die einde van die sesde eeu was die wêreld ingrypend en permanent anders as ons beginpunt. Die Oos -Romeinse Ryk was sterk, maar het nie meer die oorweldigende mag en oorheersing van die verenigde Romeinse Ryk nie. Hierdie boek handel oor hoe dit ontstaan ​​het. Sentraal staan ​​die verhaal van die individuele mans en vroue, die groepe, volke en stamme wat hierdie eeue beleef en gevorm het. By die vertel van die verhaal sal ons probeer om die meer waarskynlike teorieë oor die rede waarom dinge gebeur het, te beoordeel.
Ons het 'n paar belangrike voordele bo Gibbon as dit by die oorweging van hierdie tema kom. Antiquariërs het moeite gedoen om inskripsies uit die antieke wêreld te versamel en te katalogiseer, en om die sigbare oorblyfsels van antieke dorpe en stede te beskryf. Argeologie in enige sistematiese vorm het egter eers in die negentiende eeu begin, en tegnieke vir die insameling en verstaan ​​van data het sedertdien baie verfyner geword. Nuwe webwerwe word voortdurend ontdek en bestaande word beter verstaan, wat bydra tot die poel inligting oor elke streek en periode. Moderne metodes is baie gesofistikeerd en kan in die regte omstandighede baie inligting verkry. Dit beteken wel dat die moderne neiging is om al hoe kleiner gebiede in groter en groter besonderhede uit te grawe. Gegewe die grootte van baie gemeenskappe uit die Romeinse tydperk, is dit nou baie selde dat nedersettings in hul geheel opgegrawe word. Net so is daar gewoonlik slegs die hulpbronne vir grootskaalse werk op 'n klein deel van die geleë persele. Dit kan beteken dat 'n algemene beeld van die plattelandse of stedelike lewe in 'n provinsie geneig is om te baseer op 'n klein steekproef van bestaande oorblyfsels, selfs om te kyk wat verlore is of die plekke wat nog nie gevind is nie. Dit is ook baie belangrik om die beperkte hoeveelheid onomwonde feite wat deur argeologie ontdek is, te waardeer. Alle vondste vereis interpretasie, veral as wyer gevolgtrekkings gemaak moet word. Enige studie van die geskiedenis van die antieke wêreld is onvolledig sonder om die argeologiese rekord in ag te neem, maar indrukke wat uit laasgenoemde verkry word, kan verander namate nuwe ontdekkings gemaak word of ou herinterpreteer word.
Die grootste deel van die literatuur wat uit die Grieks-Romeinse wêreld oorleef het, was beskikbaar vir Gibbon. Daar was sedertdien 'n paar ontdekkings - byvoorbeeld die briewe van Fronto vanaf die begin van ons tydperk. Omgekeerd is die gedigte van Ossian- na bewering heroïese poësie wat oorleef het in Skotland van die Caledoniese stamme wat teen Rome geveg het en in The Decline and Fall genoem word- al lankal erken as 'n hoax uit die agtiende eeu. Die ware vondste van tekste en fragmente van ander skrywers het egter nie die balans en bruikbaarheid van die literêre bronne fundamenteel verander nie. Die derde eeu word uiters swak bedien. Vir 'n groot deel daarvan is daar slegs opsommings en illustrasies van vroeëre geskiedenis, wat oor die algemeen kort en dikwels onbetroubaar is. Daar is ook 'n versameling keiserlike biografieë bekend as die Historia Augusta, wat na bewering die werk is van ses skrywers wat in die laat derde en vroeë vierde eeu geskryf het. Dit word nou oor die algemeen beskou dat dit ten minste 'n generasie daarna deur slegs een man geskryf is. Die skrywer is 'n vreemde mengsel van uitvinding en verwarring, maar blykbaar bevat betroubare inligting. Tog is dit 'n aanduiding van die armoede van ons ander bronne vir hierdie tydperk dat ons gedwing word om dit enigsins te gebruik.
Twee noemenswaardige verhaalhistorici bied gedetailleerde - en oor die algemeen betroubare - verslae. Ammianus Marcellinus beslaan 'n deel van die vierde eeu en Procopius 'n deel van die sesde. Albei was werklike ooggetuies van sommige van die gebeure wat hulle beskryf. Dieselfde geld in 'n mate vir Cassius Dio en Herodianus, wat die begin van die periode dek. Afgesien hiervan maak ons ​​hoofsaaklik staat op inligtingstukke en kort opsommings. Soos ons gesien het, is die oorgrote meerderheid van die literatuur uit hierdie tydperk eenvoudig nie gemoeid met die groot gebeurtenisse van politiek of oorlog nie. Sommige, soos die vele panegiriese toesprake, spreek keisers aan en verwys na hedendaagse bekommernisse en gebeure, maar in so 'n gestileerde en retoriese vorm dat dit moeilik is om baie inligting daaruit te haal. Die oortuiging dat dit gekodeerde boodskappe bevat, is moontlik, maar maklik te ver geneem. Dit is baie belangrik om te onthou dat ons slegs die kleinste fragment van die literatuur het wat ooit bestaan ​​het. 'N Groot deel van die geskiedenis van Ammianus gaan verlore, terwyl slegs die name van baie ander skrywers en hul werke oorleef. Daar was ongetwyfeld baie meer wat nie eers genoem word in wat oorleef nie. Die meeste werke is bewaar in manuskripte wat in kerkbiblioteke gehou is. Dit beteken noodwendig dat die vooruitsigte vir Christelike manuskripte baie beter was, en dat literêre meriete eerder as historiese belang 'n rol gespeel het. Die kans het 'n nog groter rol gespeel.
Dit geld selfs meer vir die ander dokumente - meestal op papirus geskryf, maar soms op skryfbordjies of erdebakkies was bewaring ook grootliks 'n kwessie van geluk. Dit word steeds gevind waar die voorwaardes reg is, en kom soms in groot hoeveelhede voor, en kan onder meer sensusopgawes insluit. Sulke inligting is uiters nuttig, maar bestaan ​​nooit in voldoende hoeveelheid om betroubare statistieke oor bevolkingsgrootte, ouderdomsgroep en algemene welvaartsvlakke op meer as 'n baie plaaslike en korttermynbasis te genereer nie. Alle studies oor die antieke wêreld word gedwing om sonder die ondersteuning van statistieke voort te gaan. Dit beteken wel dat dit onmoontlik is om sommige van die teorieë wat voorgehou is om die val van die Romeinse Ryk te verklaar, te bewys of te weerlê. Ons kan eenvoudig nie sê of 'n ernstige afname in die bevolking 'n rol daarin gespeel het nie. Net so kan ons nie die toestand van die ekonomie op 'n bepaalde tydstip meet of die werklike impak van die ontsaglike devaluasie van die geldeenheid in die derde eeu opspoor nie. Watter bronne ons het, kan dui op tendense, maar nie almal sal dit op dieselfde manier interpreteer nie.
Daar is baie dinge wat ons eenvoudig nie kan weet oor die geskiedenis van die Romeinse Ryk in die derde en later eeue nie. In meer of mindere mate geld dit vir die meeste tydperke in die antieke geskiedenis. Tog moet ons versigtig wees om die vrae wat ons wil stel, te stel, eerder as om te skuif na dié wat die bronne dit die maklikste maak om te beantwoord. Boonop suggereer die eenvoudige feit dat soveel Griekse en Romeinse letterkunde nie kon oorleef nie, eerder dat die verandering van 'n Romeinse na die Middeleeuse wêreld op baie maniere drasties was. Veel meer van hierdie literatuur het eenvoudig verlore gegaan as om doelbewus deur kerkmanne onderdruk of vernietig te word. Die Middeleeuse wêreld was 'n baie minder geletterde plek as die klassieke wêreld wat dit voorafgegaan het, veral in Wes -Europa. Niks hiervan dui op transformasie nie. Die val van die Romeinse Ryk was 'n groot gebeurtenis, selfs al het dit oor 'n lang tyd plaasgevind en kan dit nie op 'n spesifieke datum toegeken word nie. Dit word des te duideliker as ons die ryk in ag neem toe dit nog op sy hoogtepunt was.
Vroeg in die derde eeu is die tradisionele groep klein, grotendeels Germaanse groeperings wat lank reeds die Romeinse mag oor sy Europese grense gekonfronteer het, vervang deur 'n kleiner aantal groter entiteite.Hierdie herontwerp het oral in Rome en rsquos Europese grense geheers, van die nuwe Frankiese koalisie by die monding van die Ryn tot by die Swart See, waar Gote as die nuwe mag in die land verskyn het. Soos 'n ander groot aantal argeologiese bewyse nou getoon het, was hier veel meer aan die gang as blote naamsveranderinge. In die loop van die Romeinse tydperk en in die algemeen het die eerste vier eeue n.C. in Sentraal- en Noord -Europa sy eie ekonomiese revolusie beleef. Daar was 'n massiewe toename in landbouproduksie, aangevuur deur 'n intensivering van boerderyregimes, gepaard met onmiskenbare tekens van toenemende verskille in rykdom en status tussen verskillende dele van die samelewing, en 'n steeds groter prominensie word aanvaar deur 'n gemilitariseerde segment van die manlike bevolking. Dit is hierdie breër transformasies wat die voorkoms van die nuwe name aan die ander kant van die Romeinse grense lê, en die meeste is gestimuleer deur ekonomiese, politieke en selfs kulturele interaksies met die Romeinse Ryk. Hierdie nuwe entiteite was baie meer formidabel as dié wat hulle vervang het, en het as slegs gedempte kliënte van die Ryk gedien. Hulle het wel soms bygedra tot keiserlike leërs, maar het ook gereelde Romeinse militêre veldtogte vereis en buitelandse hulp gerig op gewillige konings om hulle in lyn te hou. Die magsbalans in sy guns, wat die Romeinse Ryk laat ontstaan ​​het, word nie net deur die Sassaniërs uitgewis nie, maar ook deur die nuwe strukture van nie-Romeinse Europa.
U kan die redelike argument voer dat geen enkele hulp die val van die Westerse Ryk sou verhoed het nadat dit in 395 van die Ooste geskei was nie. Tans was dit nodig vir volledige samewerking tussen die twee ryke, maar in plaas daarvan was daar was 'n taamlik ernstige egskeiding. Een van die hoofredes vir die verslegting van die betrekkinge was die optrede van 'n generaal genaamd Stilicho wat die de facto heerser van die ryk was onder Honorius totdat die keiser hom in 408 tereggestel het. Stilicho was vasbeslote om die ryk te herenig en beskou homself as die leier.
Terwyl Stilicho in die Weste beraam het, het Rufinus, sy persoonlike vyand en voog van keiser Arcadius, sy mededinger met agterdog bejeën, en met reg. Vir Stilicho om sy plan uit te voer, sou Rufinus onderdruk moes word. Stilicho het egter verkeerdelik bereken wat 'n ramp vir Rome sou word. Op 'n stadium het Stilicho Alaric doelbewus in staat gestel om Griekeland binne te dring, sodat die Visigote die aandag na die ooste sou verander, anders sou Rufinus sy troepe doelbewus terugtrek. Dit was waarskynlik eersgenoemde, en in 399 is Rufinus vermoor.
As deel een van die groot plan van Stilicho & rsquos 'n sukses was, was die volgende een 'n volslae mislukking. Om redes waaroor historici nog nie saamstem nie, het hy toegelaat dat Alaric in 397 uit sy greep ontsnap. In 401 begin Alaric die Weste aanval, maar word twee jaar lank deur Stilicho omvattend verslaan. Die Romeinse generaal het sy vyand egter weer toegelaat om te ontsnap toe hy die kans gehad het om hom dood te maak. Dit was 'n bisarre besluit wat ernstige gevolge gehad het. Stilicho het nog nie geleef om Alaric in 410 te laat ontslaan nie.
Die Ooste het in 425 tekenhulp aangebied toe keiser Theodosius II gereageer het op 'n beroep van Placidia om haar jong seun, Valentinianus III, op die troon te plaas. Hy het troepe gestuur, maar het 'n groot gebied in die middel van Europa geëis om by te dra tot die Oosterse Ryk. Theodosius II het gehelp om Joannes te verwyder, en Valentinianus III regeer meer as 30 jaar. Die Ooste het ook hulp verleen teen indringers van Noord-Afrika, maar gou het die Ooste besef dat sy eenmalige broer in die Weste 'n verlore saak was. Die wetlike kode van Theodosius II in 438 was die laaste gedeelde onderneming tussen albei ryke.
Daar was ook 'n aantal kerklike geskille tussen die ryke wat slegs die breuk verdiep het. Toe Marcian in 450 die Bisantynse keiser word, was die Weste aanvanklik huiwerig om hom as 'n leier te erken. Keiser Leo I, wat Marcian opgevolg het, is miskien bedag op hierdie snuistery en weier om Majorian te erken, wat algemeen beskou word as die laaste bevoegde keiser in die Weste.
Dit is belangrik om daarop te let dat die Ooste in die vyfde eeu sy eie probleme gehad het, sodat sy onwilligheid om te help nie heeltemal ten spyt was nie. Toe Julius Nepos, die tweede laaste Westerse keiser (474-475), 'n beroep op sy oostelike eweknie, Zeno, doen om hulp, het hy niks gekry nie, en is hy toegeneem deur Orestes wat op sy beurt sy seun, Romulus Augustus op die troon geplaas het. Zeno het wel die Romeinse senaat gevra om Nepos terug te neem, maar Odoacer het hom geïgnoreer. Nepos het as 'n boegbeeld regeer totdat hy in 480 vermoor is. Zeno het op daardie stadium amptelik die amp van die Wes -Romeinse Ryk afgeskaf. Nie net het die Ooste die Weste nie gehelp nie, maar dit het ook gevaarlike barbare na die weste gestuur, of dit nou per ongeluk of ontwerp was, is nie duidelik nie. Die Ooste was beslis beter voorbereid op aanvalle, dus sou oorwinnaars gewoonlik hul fokus na die weste verander, met rampspoedige gevolge vir Rome.
Hoe Rome geval het: Die dood van 'n supermoondheid – Boekresensie
Hoe Rome geval het: dood van 'n supermoondheid. Deur Adrian Goldsworthy. Yale University Press, 2009. 544 bladsye. Hardeband. 32,50 Amerikaanse dollar
Goldsworthy beskou die gereelde voorkoms van burgeroorlog gedurende die laaste drie eeue van die Romeinse Ryk as die grootste oorsaak van agteruitgang en val van Rome.
Opmerking: alle aanhalings geneem uit die gevorderde, nie -gekorrigeerde bladsybewys -kopie van How Rome Fell. Raadpleeg die finale afgebonde kopie van die boek vir die finale weergawe van hierdie gedeeltes.
& ldquo As mense vandag iets van die Romeinse Ryk weet, is dit dat dit geval het. & rdquo
Met hierdie skerp, maar tog ware stelling, begin die bekroonde historikus Adrian Goldsworthy met sy nuwe boek, Hoe Rome geval het: dood van 'n supermoondheid. Goldsworthy is ver van 'n nuweling op die gebied van die Romeinse geskiedenis: sy boek Caesar was onlangs die ontvanger van die Society of Military History & rsquos Distinguished Book Award vir biografie. Dit is dus nie verbasend dat Hoe het Rome geval is 'n uitstekende werk, waarin hy aandag gee aan wat waarskynlik die mees kolossale van alle historiese vrae is, en hoe het Rome geval?
Die doel van Hoe het Rome geval is, in Goldsworthy & rsquos se eie woorde, & ldquoto kyk noukeuriger na beide die interne en eksterne probleme waarmee die Romeinse Ryk te kampe het. & rdquo Na sy mening is dit die interne probleme waarmee Rome te kampe het, meer as die eksterne bedreigings, wat die sleutel is tot agteruitgang en val van Rome.
Die boek volg 'n chronologiese rangskikking, begin in 180 nC met die dood van keiser Marcus Aurelius en eindig met die bewind van die keiser Justinianus (527-565 nC), die heerser van die oostelike helfte van die Romeinse Ryk, wat uiteindelik die Bisantynse geword het Ryk. Goldsworthy besluit om goeie redes om met hierdie onderskeie datums te begin en te eindig. Die dood van Marcus Aurelius was die einde van die bewind van die & ldquoFive Good Emperors, en rdquo en die begin van die Wes -Romeinse Ryk & rsquos wat in burgeroorlog en interne onstabiliteit neergedaal het. Net so was die regering van Justinianus die laaste keer dat die grootste deel van die Romeinse Ryk verenig sou word onder 'n enkele, duidelik Romeinse keiser.
Goldsworthy beskou die gereelde voorkoms van burgeroorlog gedurende die afgelope drie eeue van die Romeinse Ryk as die grootste oorsaak van agteruitgang en val van Rome. Dit is die moeite werd om weer te beklemtoon dat daar van 217 tot die ineenstorting van die Westerse Ryk slegs 'n handjievol tydperke was, so lank as tien jaar, toe 'n burgeroorlog nie uitgebreek het nie en dat elke burgeroorlog die Ryk gekos het. Alles wat die wenkant gekry het, moes van ander Romeine geneem word, en 'n lang veldtog sou waarskynlik wydverspreide vernietiging in die provinsies waar daar geveg is, behels. & Rdquo
Hy gee baie verduidelikings vir hierdie gewilligheid van die Romeine om teen mekaar te veg, waarvan die neiging was om keisers uit generaals te skep en die gelyktydige marginalisering van die senaat. Soos hy dit stel, in die verlede moes keisers in Rome en rsquos versigtig wees vir slegs 'n klein aantal senatore, mans wat persoonlik aan hulle bekend was en nou kan 'n mededinger byna almal wees. Hulle het nie politieke verbintenisse of gesinsreputasie nodig nie, bloot die vermoë om sommige troepe te oorreed om dit te ondersteun. Baie keisers was perderuiters, en byna almal was weermagoffisiere of keiserlike amptenare. Van die dood van Commodus in 193 nC tot die val van die Wes -Romeinse Ryk in 476 nC het die dood van 'n keiser gewoonlik 'n ontploffing van oorlog, met talle generaals wat op die troon jaag in 'n gees van militaristiese pragmatisme.
Alhoewel Goldsworthy burgeroorlog en ander interne probleme as die hoofoorsaak van Rome se val kan beskou, kan buitelandse bedreigings nie geïgnoreer word nie. Hoe het Rome geval gee die nodige aandag aan Rome & rsquos buitelandse vyande, van die Vandale tot die Partiërs. Goldsworthy streef egter daarna om sekere dwalinge ten opsigte van Rome en rsquos -vyande te weerlê, byvoorbeeld die idee dat die Sassanidiese Persiese staat die gelyke van die Romeinse Ryk was. Hy verklaar dat die Perse nooit eens op afstand vergelykbaar was met die Romeinse Ryk wat die grootte, rykdom en militêre mag betref nie: Die [Romeinse] ryk was groot en het geen ernstige mededingers teëgekom nie. Persië was die sterkste buurland, maar daar was nooit 'n vooruitsig dat 'n Persiese leër die Tiber sou bereik nie. & Rdquo
Hy ontken ook die steeds volgehoue ​​mite dat die westelike barbaarse mense die Wes-Romeinse Ryk stelselmatig in golwe aangeval het en dit doelbewus probeer vernietig het. In plaas daarvan toon hy aan dat die barbaarse aanvalle van die tweede, derde en selfs vierde eeu, ver van georganiseerde invalle, eerder op groot skaal was. Hy waarsku dat 'n mens altyd moet oppas dat die barbare nie te georganiseerd, te effektief en te geneig is om Rome te vernietig nie. Pragmatisme, eerder as 'n groot begeerte om die Romeinse Ryk omver te werp, was meer dikwels as nie die oorsaak van hul optrede nie, selfs in die gevalle van groot barbaarse leiers soos Alaric en Attila the Hun. Alhoewel die situasie in die vyfde eeu verander het en met die herhaaldelike invalle van die Huns en Gote in Italië, en die verlies van Spanje en Noord -Afrika aan die Vandale en mdasheven in hierdie gevalle, was die barbare nie noodwendig daarop uit om Rome of die Romeinse kultuur uit te roei nie. In die meeste gevalle het die barbare, ondanks die feit dat hulle teen Rome geveg het, nog steeds aan hulself as Romeine gedink.
Soos die verhaal wat dit vertel, Hoe het Rome geval is 'n groot en ingrypende werk. Soms kan dit egter 'n bietjie te veel wees. In sy poging om so 'n groot era van die geskiedenis te dek, slaag Goldsworthy soms nie daarin om sekere belangrike karakters en konsepte volledig en duidelik bekend te stel nie. Sy gretigheid om belangrike punte op te vang, veroorsaak dat hy soms homself herhaal, wat 'n paar gedeeltes daarvan maak Hoe het Rome geval oorbodig lyk. Lesers word aangemoedig om voortdurend 'n tree terug te neem uit die boek, om die prentjie van die prentjie te sien en die belangrikste punte van Goldsworthy en rsquos te onderskei.
Verder bevat sy gedeeltes oor die vroeë Christendom 'n paar wanopvattings en foute. Hy sê byvoorbeeld dat die pous en hellip, selfs so laat as 400 n.C., nog steeds een van 'n aantal senior biskoppe was, en dat hy geen besondere of eienaardige gesag gehad het nie. Tog ignoreer hy die feit dat pous Clement al in 96 nC gesaghebbend aan die kerk in Korinte skryf, waar die Katolieke gemeenskap veral tot sy oordeel uitgestel het, eerder as die van 'n ander ldquosenior biskop en rdquo in 'n belangrike godsdienstige geskil.
Dit is nie om dit te sê nie Hoe Rome geval het: dood van 'n supermoondheid Dit is nie 'n uitstekende boek nie, en inteendeel. Goldsworthy & rsquos-werk bied 'n vars, broodnodige blik op hoe en waarom die Romeinse Ryk geval het, en gee 'n paar lesse oor wat veroorsaak dat groot nasies agteruitgaan en in duie stort. Goldsworthy waarsku dat interne swakheid en die gevolg van te veel opgeboude burokrasie, selfsugtige politieke stryd en burgeroorlog en mdash altyd die gevaarlikste vyand van supermoondhede was, van antieke Rome tot vandag in Amerika. Soos Goldsworthy dit saamvat, was die lot van die Romeinse Ryk 'n lang agteruitgang. Uiteindelik is dit moontlik dat dit deur barbaarse indringers vermoor en geraak is, maar dit het 'n liggaam getref wat deur langdurige verval kwesbaar geraak het. & Rdquo
Alexander Wilson is 'n ywerige student van geskiedenis en militêre geskiedenis sedert hy agt was. Hy geniet veral antieke Rome, die Middeleeue en die Tweede Wêreldoorlog, sowel as die Amerikaanse burgeroorlog. As hy nie skoolwerk doen, lees, werk of skryf nie, vind hy gewoonlik modelle, tuinmaak of speel Axis and Allies Miniatures. Hy is ook 'n baie aktiewe lid van die Armchair General en HistoryNet Forums, onder die gebruikersnaam & ldquoCatholicCrusade. & Rdquo
Die Persiese Ryk begin met 'n Groot en eindig met 'n Groot
Die Perse se mislukte invalle van Griekeland in die vyfde eeu het 'n einde gemaak aan die tydperk waarin die magtige Achaemeniede werklik onoorwinlik gelyk het. Soos Livius.org opgemerk het, het hierdie nederlae en Griekse provinsies op die vasteland van Europa en Klein -Asië onafhanklikheid van die ryk verklaar, 'n verskuiwing binne die Persiese Ryk beteken van 'n ekspansionistiese na 'n meer statiese mag. Desondanks het Xerxes daarin geslaag om die ryk bymekaar te hou en relatief stabiel te hou gedurende hierdie oorgangstydperk, en die Achaemeniede was die magtigste staat in die wêreld vir etlike geslagte. Teen die vierde eeu vC het daar egter 'n burgeroorlog tussen die Achaemenidiese dinastie uitgebreek, en die Perse het probleme ondervind om Griekse verowerings vas te hou en het Egipte 'n tyd lank heeltemal verloor.
Die werklike val van die Achaemenidiese Ryk het egter gekom by die hand van 'n man waarvan u moontlik gehoor het. Die dood van Artaxerxes III het gelei tot 'n opvolgingskrisis in Persië toe Artaxerxes IV verplaas is deur die selfstyl Darius III, 'n verre familielid. Verskeie satrapies het in opstand gekom as gevolg van hierdie krisis, en Darius se aandag was daarop gefokus om hierdie opstand te onderdruk. Dit het 'n opening gegee vir 'n jong Masedoniese opstandeling met die naam Alexander die Grote, wat Darius verslaan en homself die laaste van die Achaemenidiese konings genoem het. Na die dood van Alexander is die Persiese Ryk verdeel, en dele daarvan het die nuutgevormde Seleucidiese Ryk geword.