Lees 1432 tye
Advertensie_Mederedakteur_2016.doc	(925 Afgelaaide items)
Lees 1371 tye
Woensdag 23 Maart 2016	Geplaas deur Sophia Kapp
Lees 1286 tye
Volgens die Etimologiewoordeboek van Afrikaans het ons die woord "terreur" uit Nederlands geërf. Die Nederlanders het die woord en die konsep by die Franse gekry, toe daar van 1793 tot 1794 'n skrikbewind in dié land gevoer is om almal uit te wis wat moontlik 'n vyand van die rewolusie kon wees, en almal stil te maak wat moontlik iets kon sê wat dit laat klink asof rewolusie nie 'n goeie idee is nie. Die Franse het die woord uit Latyn gekry: "terrere", wat beteken om te "laat bewe". Ons sien duidelik ook die verband met die Engelse "terror", wat ekstreme vrees aandui.
Volgens die HAT (sesde uitgawe) is terrorisme "skrikaanjaging/intimidasie deur dade van geweld". Vir ons wat getuies was van die aanvalle op pendeltreine in Moembaai, 'n woonbuurt in Beiroet, 'n Russiese passasiersvliegtuig, 'n treinstasie in Ankara, 'n universiteitskampus in Kenia, 'n museum in Tunisië, 'n sportstadion in Parys, moltreine in Londen, 'n skool in Pakistan, kleuters in Beslan, vakansiegangers in Bali en kantoorwerkers in Manhattan, is dit nie nuut nie. Ons weet hoe dit lyk en ons weet wat dit doen. En dis nie meer ver nie, en ons is nie meer onbetrokke nie. In ons migrerende, krimpende wêreld ken ons almal iemand wat moontlik direk deur die aanvalle geraak is. Dis hoe nou ons betrokke is.
Ek het nie raad vir ons wat geskrik het nie; en het nie raad vir 'n wêreld wat so funksioneer nie. Ek het nie raad gehad vir 'n bestel waar twee moondhede slote in 'n moddernat mielieland grawe en maande lank oor en weer op mekaar skiet totdat een óf moedeloos óf bankrot raak nie. Ek het ook nie raad vir mense wat soos boorwurms en termiete 'n samelewing ondergrawe en aanvalle op huisvrouens in 'n mark en kinders loods nie.
Ek verstaan dit nie en ek wil dit nie verstaan nie. Maar ek weet wel hoekom dit gebeur. Nie oor 'n beginsel of 'n geloof of 'n opvatting of 'n lewenswyse nie, dis seker. Dit gaan oor mag. Oor hebsug en gierigheid. Oor baasskap. Oor wie die reg het om voor te skryf en room te skep. Oor toegang tot hulpbronne, oor die instandhouding of uitbou of afdwing van 'n bestel waardeur die terroris oor slagoffers beheer kry.
En dit sien ek elke dag, nie net op die nuus waar noodpersoneel tussen wrakstukke en rook skarrel om stukkende mense weer aanmekaar gelap te kry nie, maar op Facebook, op Twitter, in ons eie parlement, in skole, in sportliggame, in korporatiewe vergaderings, waar mense sonder om te dink mekaar sal verwoes. Nie alle terroriste dra balaklawas nie.
My hart is vandag seer vir die Belge, want dis hulle wat hierdie keer moet optel en skoonmaak ná die verwoesting. Dis hulle wat hulle kinders moet troos en gerusstel terwyl hulle weet die wêreld is nie veilig nie. Maar my hart is eintlik seer vir elkeen van ons, wat in 'n wêreld moet leef waar ons uitgelewer is aan boelies en swendelaars, aan narsissistiese beheervrate en gewetenlose uitbuiters, geweldenaars en afpersers, wat gryp en breek en verskeur en lekker kry as mense bloei. Mag ons iewers vandaan 'n manier kry om mekaar te troos. Mag dit vir die slagoffers moontlik word om, met die hulp en ondersteuning van die stil meerderheid, te sê: genoeg. Ons gaan nie langer vir jou bewe nie.
Dinsdag 08 Maart 2016	Geplaas deur Sophia Kapp
Lees 1937 tye
'n Opwindende ontwikkeling in HAT Aanlyn- en Longman Online, Pearson se digitale woordeboekversamelings, is die verskillende nuwe oudiovisuele maniere waarop woordbetekenisse verklaar word.
In papierwoordeboeke word die betekenisse van woorde gewoonlik slegs met woorde verduidelik – met behulp van 'n definisie en/of 'n vertaalekwivalent, met net hier en daar 'n eenvoudige illustrasie. Definisies word dikwels geskryf deur gebruik te maak van 'n beperkte definisiewoordeskat van ongeveer 2 500 woorde. Die veronderstelling is dat 'n beperkte woordeskat dit vir woordeboekgebruikers makliker maak om definisies te verstaan. Maar aan dié werkswyse is daar ook nadele verbonde: 'n Beperkte woordkeuse maak dit dikwels vir woordeboekmakers moeilik om fyner skakerings van betekenis te definieer.
'n Uitstaande kenmerk van die nuwe, elektroniese medium waardeur HAT- en Longman-woordeboeke sedert einde verlede jaar geraadpleeg kan word, is die multimodaliteit daarvan.
In die lewende aanlyn woordeboek, bevry van die ruimte- en kostebeperkings van papier, kan HAT se redakteurs by omtrent elke trefwoord en betekenis wat hom daartoe leen, nou, intyds, as bykomende betekenisaanwyser, 'n foto of illustrasie voeg. Dikwels sommer 'n hele paar. Die proses is reeds vlot aan die gang, en verskeie studies wys op die voordele daarvan.
In 1998 reeds het Hilary Nesie die doeltreffend van illustrasies ondersoek om die betekenisse van alledaagse huishoudelike voorwerpe oor te dra. Haar bevinding, toe reeds, was dat niemoedertaalsprekers wat op definisies en voorbeelde alleen moet staatmaak, dikwels selfs alledaagse voorwerpe nie korrek kan identifiseer nie. By die toevoeging van illustrasies tot die verbale verduideliking van betekenis vind sulke woordeboekgebruikers groot baat.
A. Gumkowska (2008) toon aan dat leerders woordeskat wat deur illustrasies toegelig en ondersteun word, veel beter onthou.
Beide Nesie en Gumkowska wys daarop dat die teenwoordigheid van foto's en ander illustrasiemateriaal tot die verwerwing van 'n ruimer woordeskat bydra.
Deur sy stelselmatig groeiende foto- en illustrasieversameling, interessante videogrepe, klank- en animasiehulpmiddels bied HAT Aanlyn nou 'n nuwe ervaring: Woordeboekgebruikers, met inbegrip van onderwysers en leerders, word beter betrek, gehelp om woorde beter te verstaan, hul woordeskat uit te brei en addisionele kennis te verwerf.
Gumkowska, A. 2008. The Role of Dictionary Illustrations in the Acquisition of Concrete Nouns by Primary School Learners and College Students of English. Ongepubliseerde BA-tesis. Szczecin: Collegium Baliticum
Woensdag 10 Februarie 2016	Geplaas deur Sophia Kapp
Lees 1767 tye
Jare gelede kyk ek na 'n dokumentêr oor die lewe van Sir Winston Churchill. 'n Dogter van hom vertel hoe hy ná die Tweede Wêreldoorlog Amerika toe is om te gaan vra vir 'n lening sodat Brittanje kan herbou. Die Amerikaners was nie gretig om hom te ontvang nie, want hulle het geweet waaroor dit gaan, en die oorlog in die Stille Oseaan-streek het hulle self sleg getref. Hulle het elke sent self nodig gehad. Nietemin, Sir Winston kry 'n spreekbeurt in die Huis van Verteenwoordigers, waar hy baie koel ontvang word. Geen tradisionele Amerikaanse lawaai nie, geen applous nie. Hy betree die podium, bekyk sy gehoor en sê: "I did not come here to ask for money." Daar is 'n gemurmel in die gehoor, toe so 'n paar verleë siele wat hande klap. In die stilte daarna, sê hy: "For myself." Een vir een het hulle opgestaan, die teensinnige Amerikaners, om hom die ovasie te gee wat hy verdien.
Ek onthou die staaltjie vandag nog, omdat dit vir my so 'n vergestalting was van die mag van taal. Van die mag van opvoeding en goeie maniere. Van die kuns om 'n onpopulêre standpunt aan jou teenstanders te verkoop.
Dis 'n kuns wat aan die uitsterf is – vandag is die persoon wat die hardste skree en die doeltreffendste kan beledig die wenner. Oënskynlik. Ons leef in 'n tyd wat aan ons besondere uitdagings stel. Ons leef in 'n land en op 'n kontinent wat besondere uitdagings stel. Ons praat 'n taal wat besondere uitdagings in die gesig staar. Ons voel beleër, oorweldig, ons spartel om oorlewing. En dit voel vir ons asof ons nie gehoor word nie, want ons word doodgeskree.
Die vraag is: Hoe reageer 'n mens op so iets? Wat is uiteindelik effektief?
Antwoord: Gaan kyk na die geskiedenis. Sir Winston het, op 'n stadium manalleen, teenstand gebied teen een van die grootste orators wat die moderne geskiedenis geken het. Dié man was luidrugtig, het populistiese argumente gevoer en kon 'n skare opsweep dat selfs intelligente mense sy retoriek gekoop het. Dis 'n man wat 'n nasie kon oortuig dat die geskiedenis waaraan hulle land onderwerp was geweld regverdig. Dis iemand wat 'n volk, en 'n wêreld, kon manipuleer om gruwels te aanvaar in die naam van nasiebou. Dis iemand wat boeke en kuns op dorpspleine verbrand het in die naam van kulturele reiniging.
Sir Winston kon hom dit nie nadoen nie. Hy was nie 'n orator nie, hy het nie mense opgesweep nie. Al wat hy gehad het, was waardigheid. Hy kon net sy saak stel, rustig en kalm, maar met vasberadenheid, en sy werk na die beste van sy vermoë doen.
Leer by Sir Winston: Dis nie altyd nodig om die bekgeveg te wen nie. So 'n onderonsie is gewoonlik opruiend, onredelik, aggressief en onwaardig, en dit bewerkstellig niks, buiten om aan die ander party die geleentheid te gee om jou nog 'n slag te beledig. Al wat regtig nodig is, is om 'n mens se saak te stel, rustig, met oortuiging, met begrip en geduld vir ander, natuurlik, maar boweal met waardigheid. Daarom: Wees waardig. Praat waardig. Skryf waardig. As jy deelneem aan debatte, bly waardig. Nie noodwendig omdat jou teenstanders dit verdien nie, maar omdat dit is wat jý is.