Die Romeinse leër: die mag wat 'n ryk gebou het - Geskiedenis Podcasts - 2021
Rome was amper 'n stad wat rondom 'n leër gebou is. In die legende van die stad se stigter, Romulus, is een van sy eerste dade die skep van regimente wat legioene genoem word.
Romeine was nie dapperder as hul vyande nie, en hoewel hul toerusting goed was, is baie daarvan by hul vyande aangepas. As hul weermag een beslissende voorsprong gehad het, was dit sy dissipline, gebou op 'n rigiede struktuur wat beteken dat elkeen sy plek en sy plig ken, selfs in die chaos van hand-tot-hand gevegte.
Dan hou gereeld kennis met Simon Elliott oor alles wat Roman is. Waarom was die legioenen so suksesvol, en hoe het hulle hierdie sukses etlike eeue lank behou?
Die oorsprong van die keiserlike leër
Die fondamente van die keiserlike leër van 100 nC is gelê deur die eerste keiser, Augustus (regeer 30 vC - 14 nC).
Hy het die weermag eers van sy onvolhoubare burgeroorlog van 50 legioene tot ongeveer 25 verminder.
Augustus wou professionele soldate hê, nie die gewapende burgerlikes van die Republikeinse era nie. Vrywilligers het dienspligtiges vervang, maar met langer diensvoorwaardes. Om in 'n legioen te dien, moes 'n man nog 'n Romeinse burger wees.
Hy hervorm ook die bevelsketting en stel die rang van legatus, 'n enkele langtermyn-bevelvoerder vir elke legioen. Die tradisionele aristokratiese bevelvoerders was verminder in status, en a praefectur castrorum (prefek van die kamp) is aangestel om toesig te hou oor logistiek.
'N Weermag van burgers en onderdane
Wanneer die Romeinse legioene opgeruk het, het hierdie elite -burgereenhede gewoonlik vergesel van 'n gelyke aantal hulp, as onderwerp eerder as burgersoldate genoem. Die 25-jarige hulp termyn was 'n weg na burgerskap wat deur opvallende dapperheid verkort kon word.
Auxilia is georganiseer in groepe van 500 man in infanterie, kavallerie en gemengde formasies. Die mans kom gewoonlik uit dieselfde streek of stam, en het moontlik 'n rukkie hul eie wapens gedra. Hulle is baie minder betaal as die legioene en minder aandag is aan hul organisasie gegee.
Die anatomie van 'n legioen
Krediet: Luc Viatour / Commons.
Baie van die Marian Hervormings van Gaius Marius in die 2nd eeu v.C. bly in plek tot in die derde eeu nC, insluitend die legioenstruktuur wat gedefinieer is deur die man wat Rome gered het van die invallende Duitse stamme.
'N Legioen het bestaan ​​uit ongeveer 5,200 vegtende mans, onderverdeel in 'n opeenvolging van kleiner eenhede.
Agt legioenen vorm 'n contuberium, gelei deur a decanus. Hulle het 'n tent, muil, maalsteen en kookpot gedeel.
Tien van hierdie eenhede het 'n senturia, gelei deur 'n hoofman oor honderd en sy gekose tweede-in-bevel, 'n optio.
Ses senturia het 'n groep saamgestel en die oudste hoofman oor honderd het die eenheid gelei.
'N Eerste groep bestaan ​​uit vyf dubbelgroottes senturia. Die oudste hoofman oor honderd in die legioen het die eenheid gelei as Primus Pilus. Dit was die elite -eenheid van die legioen.
Centuria of groepe daarvan kan vir 'n spesiale doel losgemaak word toe hulle 'n vexillatio met hul eie bevelvoerder.
Te perd en oor die see
Die Romeinse leër van 100 nC was hoofsaaklik 'n infanteriemag.
Beamptes sou gery het, en Augustus het waarskynlik 'n 120-sterk gemonteerde mag by elke legioen gevestig, grootliks gebruik vir verkenning. Kavaleriegevegte is grootliks oorgelaat hulp, wie se berede troepe moontlik meer betaal is as standaardlegionaries, volgens Arrian (86 - 160 nC), 'n soldaat en skrywer.
Geen natuurlike seevaarders nie, die Romeine is in vlootoorlog gedryf, omdat hulle noodsaaklik was en dikwels met gesteelde skepe.
Augustus beskou die vloot van 700 skepe wat hy uit die burgeroorloë geërf het, as sy private eiendom en stuur slawe en vrymanne om sy spane te trek en sy seile op te lig. Verdere eskaders skepe is gevorm toe die Ryk oorsee uitgebrei het en langs groot riviere soos die Donau. Rome het ook staatgemaak op graan wat uit Afrika ingevoer is en die Middellandse See vir handel vry moes hou.
Beheer oor 'n vloot as 'n praefecti was slegs oop vir Romeinse ruiters (een van die drie geledere van die Romeinse adel). Onder hulle was nawerke in beheer van eskaders van (waarskynlik) 10 skepe, elk onder leiding van a trierarg. Die bemanning van die skip is ook gelei deur 'n hoofman oor honderd en optio span - die Romeine het nooit regtig aan hul skepe gedink as meer as drywende platforms vir infanterie nie.
Die Romeinse Ryk het sy verowerings bereik deur brutaliteit en dood
Kernpunt: Glorie is gebou op gruwel.
'Augustus het Rome baksteen gevind en dit laat marmer', is 'n uitdrukking wat gekoppel is aan die eerste van die Romeinse keisers. En inderdaad het Rome in die tyd van Christus floreer en pragtige boë en kolomme, paleise en openbare geboue, tempels en baddens, kolosseums en akwadukte opgerig. Die wêreld het nog nooit so 'n plek gesien nie.
Rome was 'n wenner. Dit was die res van die Mediterreense wêreld wat die prys betaal het. Die minerale van Spanje en die plase van Sicilië en Noord -Afrika het die rykdom opgelewer wat sy weg gevind het na die groot argitektuur van die Italiaanse stad.
Verower altyd die doel
Wat veral aan Rome herinner word, is hierdie bydrae van verstommende konstruksie, saam met die bestuur van 'n uitgestrekte ryk. Minder onthou is hoe dit daar gekom het: Brutaal.
Om die vlak van meesters van die Middellandse See te bereik, het die Romeine hul legioene met verstommende meedoënloosheid gehanteer. Oorwinning was die doel, en let op die middele. Teen ongeveer 150 v.C. het Rome Kartago in die eerste twee Puniese oorloë twee keer verneder.
Kartago is daarna aangeval deur Masinissa van die nabygeleë Numidia, en ongehoorsaam aan die verdrag wat die Tweede Puniese Oorlog beëindig het, het Kartago teruggeveg. Rome, wat ontsteld is oor die ekonomiese herstel van sy mededinger tydens die vrede na die Tweede Puniese Oorlog in 202 v.C., en wellustig na Noord -Afrikaanse velde wat deur nuwe slawe bewerk word, verklaar oorlog teen Kartago.
Skepe, wapens en 300 kinders
Teen hierdie tyd het Rome Spanje, Sicilië, Sardinië en die seebane beheer, wat dit die oorhand gekry het in enige wedstryd. Karthago het dit ook uit die binnekant van Masinissa en deur die Romeinse vloot uit die see geblokkeer. Toe Rome Kartago belowe het dat die vryheid van die Afrika -stad verseker sou wees, sou die vryheid van die Afrika -stad verseker word as die 300 kinders van sy edelste gesinne na Rome stuur, tot die groot klaaglied van sy eerste gesinne.
Toe eis Rome dat Kartago sy skepe, wapens en oorlogswapens moet afstaan, weer dat die stad homself kan red. Dit het die Kartagers ook gedoen en hulself weerloos gelaat. Maar vir die Romeine was dit alles 'n oorsaak. Hulle het 'n vloot en weermag na die omgewing gestuur en geëis dat die Kartagoërs hul stad ontruim na 'n plek 10 kilometer daarvandaan, om die stad self gelyk te stel.
Hier het die Kartagoërs gestrem. Hulle het besluit om te veg en hul stad te verdedig. Hulle het standbeelde van hul gode gesmelt om nuwe swaarde te maak en openbare geboue gesloop om katapulte te bou. Die vroue sny hul hare om toue te maak. Drie jaar lank het die Kartagoërs teen die Romeinse beleg aangehou. Hongersnood het die meeste van die geraamde kwart- of halfmiljoen inwoners doodgemaak.
Die dood van Kartago
Romeinse legioene het uiteindelik 'n houvas in die stad behaal, maar die Kartagers het straat vir straat hardnekkig baklei. Die Romeine het enige stadsblok binne bereik aangesteek om individuele verdedigers uit die weg te ruim.
Die meeste Kartagers het die dood gekies eerder as om aan die Romeine oor te gee. Die koningin het haar seuns en haarself in die vlamme gegooi. Uiteindelik het die oorblywende 50 000 Kartagers oorgegee. Die Romeine het hulle as slawerny verkoop. Toe het die Senaat in Rome die plaaslike bevelvoerder opdrag gegee om die stad te vernietig en die grond met sout te saai. Die stad het inderdaad 17 dae lank gebrand totdat niks oorgebly het nie. Die Kartagiese ras en glorie is uitgewis.
Sy gruwels en sy heerlikhede
In sy lofrede van Neville Chamberlain in November 1940, het Winston Churchill gesê: "Die geskiedenis met sy flikkerende lamp strompel langs die spoor van die verlede en probeer om sy tonele te rekonstrueer." 'n breking van die hele waarheid.
Dit is maklik om slegs die heerlikheid van Rome te sien. Maar dit is net so belangrik om die gruwels in ag te neem ter wille van hulle. Die flikkerende lamp van die geskiedenis moet ook die verrotting onder die glans verlig. Dit herinner ons daaraan dat militêre mag slegs uitgeoefen moet word ter verdediging van regverdiges
Hierdie artikel verskyn oorspronklik op die Warfare History Network. Hierdie stuk is oorspronklik in Februarie 2019 vertoon en word gepubliseer vanweë die belangstelling van die leser.
Doeltreffendheid van die Romeinse leër
Die redes waarom die weermag besonder doeltreffend was om vreemde lande onder die Romeinse juk te bring, word hieronder toegelig:
Streng en uniform dissipline is in die weermag gehandhaaf . Nuwe rekrute het streng opleiding en dissiplinêre lesse ondergaan. Daar is streng strawwe vir alle oortredings met betrekking tot orde in die weermag.
Baie geld en moeite is bestee aan die bevel en beheer van die troepe. Spesiale aandag is ook gegee aan die vervanging van uittredende troepe en werwing. Doeltreffende leiers wat in die geveg bewys is, is gekies om manne te beveel. Hierdie leiers was oorlogshelde, en daarom het hulle hul troepe met voorbeeld gewen, nie net volgens titel nie.
'N Dors na verowerings was gewild onder die republiek en die ryk. Die keiser sou verowerings vir persoonlike eer beveel, en die konsuls sou met behulp van die senaat bestel om verowerings om rykdom na Rome te bring . Volharding in lang verowerings en ambisie om nog meer grond te bring, het 'n rol gespeel in die opgradering van die weermag en oorlogsgereedheid.
Konstante leer en opgraderings
Die Romeinse leër het voortdurend geleer. Hulle het taktiek geleen by beter leërs en dit geïmplementeer, wat hul eie leër baie doeltreffender gemaak het. Romeinse ingenieurswese was ook ongeëwenaard in die hele Europa. Armors, beleg wapens, lemme, en selfs die manier waarop die houtas van 'n pilum tydens stoot en kontak sou breek, is doeltreffend ondersoek en ontwerp.
Die Romeinse leër: die mag wat 'n ryk gebou het - geskiedenis
Die Romeinse leër was die ruggraat van die Romeinse Ryk en een van die suksesvolste leërs in die wêreldgeskiedenis. Dit was goed opgelei, goed toegerus en goed georganiseer. Om so 'n groot ryk te bewaak, het die leër gebruik gemaak van goed geboude Romeinse paaie om vinnig oor die ryk te beweeg.
Wie was die soldate?
Die soldate in die Romeinse legioenêr was almal Romeinse burgers. Hulle het 20 jaar lank aangesluit om te veg. Aan die einde van die 20 jaar het hulle oor die algemeen grond en/of 'n groot som geld gekry. Op hierdie manier bestaan ​​die leër uit opgeleide en ervare soldate. Dit het ook grond in die hande van lojale soldate gelê.
Daar was ook nie-burgerlike soldate wat hulpe genoem is. Hulle het 25 jaar lank aangesluit en aan die einde van die 25 jaar het hulle Romeinse burgerskap gekry. Romeinse burgerskap was 'n groot probleem en het baie voorregte gehad.
Hoe was die Romeinse leër georganiseer?
Die weermag was verdeel in Legioene van ongeveer 5400 soldate. Legioene is gelei deur 'n legaat wat gewoonlik 'n senator of 'n goewerneur was. Legioene bestaan ​​uit tien groepe soldate wat kohorte genoem word. Kohorte is daarna verder verdeel in groepe van 80 mans wat eeue genoem word. Die offisiere, of leiers, van elke eeu is hoofmanne genoem.
Die regering het die belangrikheid van die Romeinse leër geken en het hulle van goeie wapens en wapens voorsien. Romeinse soldate het wapens gemaak van stroke yster. Die yster het die pantser sterk gemaak en die stroke het dit buigsaam gemaak. Hulle het ook ysterhelms gehad wat hul koppe en nek beskerm het, maar hulle het steeds 'n goeie visie gehad om te veg. Al hierdie ysterwapens was swaar, daarom moes hulle sterk en in goeie vorm wees. Hulle het ook in sommige gevalle lang skilde gedra.
Roman Gladius deur Juan Cabre Aguilo
Beamptes, soos hoofmanne, het groot helmteken op hul helms gedra. Dit het die soldate in staat gestel om hulle beter in die geveg te sien.
Die gemiddelde legioen het 'n gewig van minstens 90 kilogram gedra en moes dikwels 20 myl per dag optrek.
Op sy grootste bestaan ​​die Romeinse leër uit 30 legioene, of meer as 150 000 soldate. Volgens sommige van die hulpsoldate was daar meer as 1 miljoen soldate in die Romeinse leër.
Gaius Marius, die Romeinse konsul en generaal, word grootliks erken dat hy die Romeinse leër verander het in die magtige groep wat 'n groot deel van die beskaafde wêreld verower het.
Die Romeine het katapulte gebruik om groot klippe te gooi wat mure kon neerslaan. Hulle het ook groot kruisboë, ballistas, gebruik om pyle af te vuur wat groter was as die spiese.
Romeinse ballista katapult deur Unknown
Contubernium van soldate in die Romeinse leër
Daar was 'n leer slaaptent om 'n groep van agt legioenen te bedek. Daar word na hierdie kleinste militêre groep verwys as 'n contubernium en die agt mans was kontubernale. Elkeen contubernium het 'n muil gehad om die tent te dra en twee ondersteunende troepe. Tien sulke groepe bestaan ​​uit 'n eeu. Elke soldaat het twee stokke en graafwerktuie gedra sodat hulle elke aand kon kamp opslaan. Daar sou ook slawe van elke groep wees. Die militêre historikus Jonathan Roth het beraam dat daar twee was kalones of slawe wat met elkeen verband hou contubernium.
Die Romeinse leër, beroemd om sy dissipline, organisasie en innovasie in wapens en taktiek, het Rome in staat gestel om 'n groot ryk te bou en te verdedig wat eeue lank die Mediterreense wêreld en daarna sou oorheers.
Die Romeinse leër, waarskynlik een van die langste oorlewende en doeltreffendste strydmagte in die militêre geskiedenis, het 'n taamlik onduidelike begin. Die Griekse biograaf Plutarchus skryf die legendariese grondlegger van Rome, Romulus, toe dat hy die legionêre magte geskep het (soos dit in die Republiek en die keiserlike tydperk bekend sou staan), maar die Romeinse historikus Livy sê dat die vroeë Romeinse leër meer geveg het soos Grieks hopliete in 'n falanks, waarskynlik as 'n vorm van burgerlike burgermag, met werwing wat afhanklik is van 'n burger se sosiale status. Koning Servius Tullius (ongeveer 580- 530 vC) het ses klasse van rykdom aan die burgers van Rome voorgestel, die laagste groep het geen eiendom nie en is uitgesluit van die weermag, terwyl die hoogste groep, die gelyk stel, het die kavallerie gevorm.
Die vroegste kontemporêre weergawe van 'n Romeinse legioen is deur Polybius, en dit dateer uit ongeveer 150-120 vC. Daar word vermoed dat die manipulerende legioen, wat gebaseer was op kleiner eenhede van 120-160 man, gebel het manipuleer (Latyn vir 'handvol'), is ontwikkel om aan te pas by die losser formasies waarin Rome se vyande geveg het en die falanksformasies sou kon uitmanoeuvreer. Die voordeel van so 'n verandering kan gesien word toe Rome in die stryd teen Masedonië se falanks Polybius 18.29-30 kom, beskryf die verdienste van die Romeinse manipuleer om hul vyand uit te bestuur.
Livy dateer hierdie vordering deur te sê dat Rome vanaf 362 vC twee legioene en vier legioene van 311 vC gehad het. Die manipulerende weermag was in hierdie tyd bloot 'n burger, en dit sou die mag gewees het wat Hannibal in die Tweede Puniese Oorlog (218-202 vC) afgesny het, maar daar was toe meer as vier legioene. Namate die aard van die Romeinse leër verander het van beperkte seisoenale veldtogte, en 'n provinsiale ryk begin ontstaan ​​het vanweë die sukses van gevegte soos Cynoscephalae (197 v.G.J.) en Pydna (168 v.G.J.), het die legioene begin om meer permanente basisse te ontwikkel , wat op sy beurt 'n tekort aan mannekrag veroorsaak.
Toe Gaius Marius in 107 VHJ tot konsul verkies word, het hy vrywilligers begin werf van burgers sonder eiendom en hulle toegerus met wapens en wapens ten koste van die staat. Die ontwikkeling van die manipel tot die kohort word ook toegeskryf aan Marius, hoewel hierdie verandering moontlik deur Marius afgehandel is, eerder as om heeltemal deur hom geïmplementeer te word. Die sosiale oorlog van 91-87 v.G.J. (uit Latyn socii bondgenote) beklemtoon dat mannekrag steeds 'n probleem vir die Romeinse leër was, aangesien burgerskap aan die geallieerde Italianers aan die einde van die oorlog verleen is, wat 'n groter aantal manne vir die weermag verleen het.
Aan die beurt van die Republiek en aan die begin van die keiserlike Rome, het Augustus die Romeinse leër herorganiseer, onder meer die dienslengte vergroot en 'n militêre skatkamer geskep. Die weermag het verder ontwikkel, insluitend verskillende taktieke en formasies wat meer effektief was teen die nuwe vyande van Rome. Teen die 2de eeu nC ontplooi Rome gepantserde kavallerie-eenhede, en hoewel dit voorheen beleëringswapens gebruik het, met behulp van pyl- en klipgooi-enjins, het Rome in die 3de eeu nC die gebruik van artillerie begin agterkom, met die byvoeging van die onager, 'n groot klipgooier.
Daar is baie klassieke skrywers wat nuttig is om te raadpleeg wanneer hulle na die Romeinse leër kyk, beide Grieks en Romeins. Polybius is baie nuttig om die Romeinse leër te beoordeel, inligting te verskaf oor hul wapens (6.23), dissipline (6.38) en belonings vir moed (6.39.1-3 5-11), sowel as om dit in die geveg te beskryf. Die Joodse historikus Josephus (ongeveer 34-100 nC), terwyl hy Polybius moontlik hergebruik het, dek die opleiding en dissipline van die Romeinse leër (3.71-6 85-8 102-7). Frontius (ongeveer 40-103 nC) skryf 'n werk met die titel Stratagems Die dissipline van Scipio, Corbulo, Piso en M. Antonius (4.1.1 4.1.21 4.1.26 4.1.37) word daarin gedek. Vegetius (ongeveer 5de eeu nC) skryf 'n Toonbeeld van militêre wetenskap Dit dek die keuse van geskikte rekrute, wapenopleiding, opleiding in gevegsmaneuvers en ander praktiese kwessies wat verband hou met die Romeinse leër.
Die burgersoldate van die manipulerende weermag sou vir 'n spesifieke tyd ingeskryf wees, eerder as om vir jare diens aan te meld, soos in die keiserlike tydperk. Dit het beteken dat die legioene van die Romeinse Republiek nie 'n langdurige bestaan ​​het nie, omdat hulle ontbind is nadat die veldtog waarop hulle gedien het, afgehandel is. Die gevolg van die Mariaanse hervormings was 'n professionele staande leër vir die Romeinse staat, of in die komende jare, individuele generaals wat die lojaliteit van hul legioene verkry het.
Die meerderheid Romeinse soldate sou ongeveer 18-20 jaar gewerf gewees het, en in die 1ste eeu nC neem die Italiaanse rekrute af namate rekrute uit die provinsies toeneem. Diensplig in die weermag het waarskynlik deur die stede gebeur, aangesien daar nie altyd vrywilligers was nie. Teen hierdie tyd het dit nie saak gemaak of u 'n Romeinse burger was nie, solank u net gebore was. Dit is ernstig opgeneem, en as sodanig is 'n eed afgelê oor u vryheid:
Trajanus aan Plinius: "['n Beampte het ontdek dat twee nuut ingeskrewe soldate slawe was]. Dit moet ondersoek word of hulle doodstraf verdien. Dit hang af of hulle vrywilligers of dienspligtiges is of as plaasvervangers is. As hulle dienspligtiges is, is die werwingsbeampte was die skuld as plaasvervangers, die wat dit gegee het, is die skuld as hulle hulself ten volle bewus maak van hul eie status, wat teen hulle gehou moet word. wat hulle eers goedgekeur het en die eed afgelê het, het die waarheid van hul oorsprong van hulle vereis. " Plinius Briewe, (10.30), c. 112 nC.
Die weermag het min sosiale mobiliteit gebied, en dit het baie lank geneem om u diens verder te voltooi, maar u sou waarskynlik in die buiteland dien, en hoewel die betaling nie sleg was nie, was dit niks besonders nie, en daar is baie aftrekkings gemaak vir voedsel en klere (RMR, 68, papirus, Egipte, CE 81 toon dit aan) en daar was baie streng dissiplinêre bevele. Terselfdertyd het die weermag egter 'n gewaarborgde voedselvoorsiening, dokters en betaling verskaf, en dit het ook stabiliteit gebied. Alhoewel die betaling nie skitterend was nie, kon dit aangevul word deur persoonlike oorlogsbuit, betaling van keisers (gewoonlik in hul testament), maar daar was ook die moontlikheid om deur die geledere te gaan wat duidelike geldelike voordele inhou.
Die gemiddelde hoofman oor honderd het 18 keer die salaris van die standaard soldaat, 13 500 denarii, gekry, en die hoofhoofde van die eerste groep het 27 000 gekry, terwyl die primi ordines het 54 000 gekry. Teen die 2de eeu nC sou daar ook nie veel aktiewe diens gewees het nie, en dus minder bedreiging van die dood, aangesien dit 'n redelik vreedsame tyd in die geskiedenis van Rome was. As gevolg van hierdie latere stabiliteit en vestiging, het baie weermagbasisse baddens en amfiteaters ingesluit, sodat die weermag duidelik sy voordele gehad het. Dit was egter eers in Septimius Severus dat standaard soldate wettiglik tydens diens kon trou (nie dat dit nie -amptelike huwelike vooraf gestop het nie, en voorts mag hoofmanne vooraf trou). Net so kon soldate ook slawe besit. Tacitus (Hist. 2.80.5) gee 'n goeie voorbeeld van weermag se lewensomstandighede.
Terwyl Dionysus en Plutarchus nie die bekendstelling van manipulasies noem nie op sigself, hulle praat wel van taktiese en toerustingveranderinge wat in pas sou wees met veranderinge wat 'n verandering in manipulasie sou vereis. Livy beskryf hoe 'n manipulerende formasie in die geveg aangebied is:
... wat voorheen 'n falanks was, net soos die Masedoniese falanks, was daarna 'n gevegslyn wat deur manipulasies gevorm is, met die agterste troepe saamgestel in 'n aantal kompanie. Die eerste lyn, of hastati, bestaan ​​uit vyftien manipulasies, 'n entjie van mekaar af geleë. Die manipel het twintig liggewapende soldate; die res van hul getal het langwerpige skilde gedra, en dit word ook 'liggewapend' genoem wat slegs 'n spies en spies gedra het. Hierdie voorste linie in die geveg bevat die blom van die jong mans wat ryp geword het vir diens. Daaragter kom 'n reeks van dieselfde aantal manipulasies, wat bestaan ​​uit mans van 'n meer onwankelbare ouderdom, dit is die beginsels genoem wat hulle langwerpige skilde gedra het en die opvallendste gewapend van almal was. Hierdie liggaam van dertig manipulasies het hulle antepilani genoem, want agter die standaarde was daar weer ander vyftien maatskappye, wat elk drie afdelings gehad het, waarvan die eerste afdeling in elke onderneming as pilus bekend gestaan ​​het. Die geselskap het bestaan ​​uit drie vexilla of 'baniere', 'n enkele vexillum het sestig soldate, twee hoofmanne, een vexillarius of kleurdraer, en die geselskap tel honderd en tagtig - ses man. Die eerste vaandel het die triarii gelei, veterane met bewese dapperheid, die tweede vaandel die rorarii, jonger en minder vooraanstaande manne die derde vaandel van die accensi, wat die minste betroubaar was en om die rede aan die agterste linie toegewys was ...
Die standaardmag van die Romeinse keiserlike leër was die legioene, 'n swaar infanterie, aanvanklik saamgestel uit Romeinse burgers, maar dit was baie anders georganiseer as die manipulêre weermag. Die aantal legioene wat op 'n keer bestaan ​​het, het dikwels gewissel, maar 'n rowwe gemiddelde is 28. Die samestelling van elke legioen was soos volg:
10 groepe tot een legioen
ses eeue tot een groep
10 tente vir een groep
agt soldate in een tent
120 ruiters - nie eintlik 'n vegmag nie, maar boodskappers en verkenners.
Die Legioene is later aangevul deur die hulpverleners, wat normaalweg nie-burgers was, en het kavallerie en infanterie gekombineer. Daar was vier hoofvorme van hulpkrag:
1. Alae quingenariae een ala van 16 turma een turma van 30 mans 480 man
2. Infanteriekohort een groep van ses eeue een eeu van 80 man 480 mans
3. Kohorte stel gelyk gemengde infanterie en kavallerie. Die hulpverleners was onder bevel van prefekte van die ruiterrang. Namate die hulpverleners ontwikkel het, is 'n vierde soort troep egter bekendgestel, dit weerspieël die feit dat die hulpdienste ontwikkel het tot 'n status wat baie soortgelyk is aan dié van die legioene.
4. Numeri vanaf die 2de eeu nC, wat bestaan ​​uit plaaslike stamme, ongeveer 500 man, hoef hulle nie Latyn te praat nie en het hulle gereeld geveg in ooreenstemming met hul plaaslike tradisie.
Toe 'n soldaat van die hulpdienste ontslaan word, ontvang hy 'n militêre diploma, wat hom en sy kinders Romeinse burgerskap verleen en vir baie mense 'n huwelik wettiglik aanvaar, was dit 'n baie aantreklike beloning vir diens (en oorlewing) by die hulpdienste.
Die Praetoriaanse wag was in werklikheid die persoonlike lyfwag van die Romeinse keiser en het uit nege kohorte bestaan. Hulle was onder bevel van twee Praetoriaanse prefekte van perderuiters, hierdie manne was baie magtig. Aangesien hulle naby die keiser was, het hulle 'n unieke posisie vir moordpogings. Die Praetoriane is hoofsaaklik uit Italië gewerf, en dit lyk waarskynlik dat hulle nooit ingeroep is nie weens die vele voordele wat hulle met gewone legioene gehad het. Hulle diens was slegs 16 jaar, en hulle het beter betaal as die standaard legioensoldaat, wat aan die einde van Augustus se bewind 225 denarii per jaar beloop het (Tac. Annale, 1.17), het Domitianus dit daarna verhoog tot 300, Septimus Severus tot 450 en Caracalla tot 675.
Daarbenewens was daar die Romeinse vloot (classis), die Urban Cohort (3-4 kohorte gestasioneer in Rome wat as 'n polisiemag opgetree het om die burgerlike orde te handhaaf, onder bevel van die Urban Prefect), en die Equites Singulares, die kavallerie vir die Praetorian Guard, wat wissel in sterkte van 500-1000 man. In totaal het Rome vir die grootste deel van die keiserlike tydperk 'n militêre mag van ongeveer 350 000 gehad, met inagneming dat daar 28 legioene van ongeveer 5500 was, en dan 160,00 onder die hulp, die troepe in Rome en die vloot.
Daar was verskillende bevelvlakke binne die legioen. Die vernaamste bevelvoerder was die Legatus legionis, wat dikwels 'n oud-praetor was. Onder hom kom die ses militêre tribunes, wat uit een bestaan tribunus laticlavius wat die legaat en was tweede in bevel en sou van senatoriale rang gewees het, en vyf tribuni augusticlavii van ruiterrang. Toe kom die praefectus castorum, wat met kamplogistiek te doen gehad het en beheer oorgeneem het as die Legatus legionis en tribunus laticlavius afwesig was. En dan was daar die 60 eeue. Die hoofmanne het hul eie ranglys gehad, waarvan die titels waarskynlik gebaseer is op die organisasie van die manipulerende weermag. Vir die 2de-10de groepe van 'n legioen was die hoofmanne in rangorde, die hoogste na die laagste: pilus vooraf, princeps vooraf, hastatus vooraf, pilus posterior, princeps posterior, en die hastatus posterior. Vir die eerste groep was daar vyf hoofmanne, genaamd die primi ordines, en hulle was ingedeel (weer die hoogste na die laagste), primus pilus, princeps voorafgaande, hastatus vooraf, princeps posterior, en hastatus posterior.
Toerusting, wapens, wapens en beleg wapens
Ons belangrikste bronne oor Romeinse militêre toerusting kom uit artistieke voorstellings, militêre dokumente, ander literatuur en oorlewende argeologiese artefakte. Die keiserlike tydperk bied ons die grootste hoeveelheid oorlewende materiaal. Die standaardwapens van die Romeinse keiserlike leër was baie soortgelyk aan die wapens wat in die Republiek gebruik is.
Die pilum was 'n swaar spies wat voor hand-tot-hand gevegte gegooi is. Caesar, Galliese Oorlog, 1.25 toon hoe hulle in diens was, en Polybius 6.23. 9-11 hoe dit gebou is. Die pilum is gegooi om die vyand dood te maak, maar is so ontwerp dat dit 'n maksimum oorlas sou wees as dit in die vyand se skild vassteek.
Die Republikein gladius hispaniensis (Spaanse swaard) was die ander standaardwapen van die Romeinse infanterie en is op die regterheup gedra, wat ontwerp is om te steek en te stoot. Dit kan egter ook sny met skerp kante. Livy (31.34.4.) Beskryf die verskrikking van die Masedoniese weermag nadat hy die skade gesien het wat die swaard kan oprig. Die keiserlike swaard word die Mainz-tipe swaard genoem (na die plek waar voorbeelde gevind is) en is soortgelyk. Die swaard sou hoofsaaklik vir steekwerk gebruik gewees het. Die Mainz-tipe het toe ontwikkel tot die Pompeii-tipe (voorbeelde gevind by Pompeii en Herculaneum), wat 'n korter punt gehad het en wat dit moontlik gemaak het om dit as 'n snywapen sowel as 'n steekwapen te gebruik. Albei hierdie swaarde sou aan die regterkant van die liggaam gedra gewees het.
Polybius gee 'n uitgebreide oorsig van die Republiek scutum skild (6.23.2-5), wat sirkelvormig was. Vegetius 2.18 stel voor dat elke groep verskillende embleme op hul skilde gehad het en dat elke soldaat sy naam, groep en eeu agterop sou skryf (baie soos 'n hedendaagse 'hondetiket'). Dit blyk egter dat daar geen onbetwisbare materiaal is om Vegetius te ondersteun nie, en as hy sy latere datum in ag neem, kan hy hedendaagse praktyke na vroeër tye oordra. Die keiser scutum het verskil van die Republikeinse deurdat dit reghoekig van voor was (dit is die stereotipiese 'Romeinse skild'), met 'n baas in die middel, gemaak van yster of 'n bronslegering wat waarskynlik gebruik is om die opponent te bash. Polybius 6.23.14 beskryf die verskillende tipes borsplaat of cuirass waarmee die Replubic-troepe hulle kan toerus.
Daar was drie hooftipes wapenrusting wat deur die keiserlike leër gebruik is lorica hamateysterpos-tuniekskaalpantser, wat bestaan ​​uit metaalskale wat op 'n doekbasis geweef is en die bekende lorica segmentata, wat bestaan ​​het uit ysterstroke wat deur leerbande verbind is.
Die ander groot deel van 'n legioenêre toerusting was sy helm, waarvan daar baie variante was, veral vroeg in die geskiedenis van Rome toe soldate hul eie wapens moes voorsien. Die mees tipiese is gemaak van 'n enkele ysterplaat in 'n bakvorm met 'n nekbeschermer aan die agterkant, 'n uitgesproke wenkbrou en skarnierskuite wat almal ontwerp is om skade te verminder en weerhoue te weerkaats wat in die gesig van die draer gemaak is. Die helm in Monterfortino -styl (vernoem na die graf van Montefortino in Ancona waar 'n aantal voorbeelde gevind is) was die standaardhelm van die 2de eeu vC. Polybius 6.23.12 beskryf die beroemde geveerde kuif van hierdie helm.
Romeinse beleëringswapens was geneig om variasies of afskrifte van Hellenistiese weergawes te wees; dit was in verskillende groottes, vorms en funksies. Die meeste van hulle word deur Vitruvius X beskryf. Daar was katapulte en ballistae (beide variasies van klipgooiers) die kleiner Skerpioene, (soortgelyk in vorm as dit nie ontwerp is nie ballistae) wat 'n artillerie -stuk was, en verder sou die Romeine vuurramme en belegstorings gebruik. Vitruvius gaan oor die meer voor die hand liggend om te bou beleëringsladers. Alhoewel dit nie 'n werklike 'wapen' is nie op sigself, mure kan ondermyn word deur sappers. Josephus, Die Joodse Oorlog 3. 245-6- beskryf die doeltreffendheid van klipgooiers in baie detail. Beleggingswapens is egter ook soms (maar selde) in oop oorlogvoering ingespan: Tacitus, (Geskiedenisse 3.23) vertel hoe tydens die tweede geveg van Bedriacum in 69 nC, waar ''n buitengewoon groot katapult ... bloedbad wyd en syd sou veroorsaak het' 'as dit nie was vir twee soldate wat daarteen ingesluip het en sy toue en ratte gesny het nie.
Dit is belangrik om te onthou wat die weermag sou doen as hulle nie in die veld geveg het nie, meestal was dit opleiding. Roetemars kan drie keer per maand plaasvind, en soms word maneuvers in die veld uitgevoer. Daar was egter ook burgerlike pligte. Infrastrukture is verbeter met brug- en padbou. Hospitals had to be manned, kilns worked, fuel fetched, and bread baked, to name just a few camp activities. The Vindolanda writing tablets act as a brilliant insight into life at a Roman camp and contain personal letters and camp accounts. Likewise, Josephus, Jewish War, 3. 76- 93, whilst possibly based on Polybius (and therefore not reflecting an overly accurate account for the time in which he was writing), shows the very ordered nature of the Roman army at camp. However, the whole legion need not be based in camp at the same time. Vindolanda Inventory No. 154, of the 1st Tungrian Cohort, shows how the troops were divided across the province, acting as provincial policemen or guards to the governor, to name just two duties outside of the Roman fort that soldiers might be sent to do. The army was a key part of the Roman Empire, and the emperors relied on the army's allegiance this can be seen by the coin of Vitellus which reads, that he is in power in "agreement with the army", and by the fact that the emperor was seen as a soldier, and how this was one of the reasons for Nero's failings Dio Cassius, 69.9, tells of the vital role of the Praetorian guard in Claudius' ascension to power.
At the battle of Teutoburg Forest three legions were ambushed and slaughtered by a gathering of Germanic tribes, commanded by Arminius, chief of the Cherusci. The Romans were led by Publius Quinctilius Varus. Tacitus (Annale,1.55-71) describes the scenario and battle in detail but Suetonius, best sums up the effect of this defeat:
The military manual of Strategicon (Greek: Στρατηγικόν) written by Eastern Roman Emperor Maurice in the late 6th century dealt with the general military strategies, and the renowned Tactica military treatise written by or on behalf of Byzantine Emperor Leo VI the Wise (circa early 10th century AD), drew heavily from this handbook. And both of these manuals talked about the basic military unit of bandon (of tagmata as mentioned in Strategicon), a word itself derived from the Germanic 'banner', thus alluding to the foreign influence in Byzantine army during the early medieval period.
Interestingly enough, the Byzantine army did make use of 'mixed' divisions of soldiers within each bandon, with ratios of 3:1 to 7:3 when it came to spearmen (skutatoi) and archers, thus suggesting advanced tactical deployments on the battlefields. Die banda (plural of bandon) was also used as the standard for determining bigger divisions, like moirai en turmai. To that end, a moira often contained variable numbers of banda, oscillating between 2 to 5 – possibly accounting for around 1,000 troops in the 10th century AD (as opposed to the norm of 2,000 men for each moirai in the 6th century AD). Die turma, on the hand, comprised around three moirai, thus amounting to around 3,000 men.
Die Themata or Provincial Armies –
As we fleetingly mentioned before in the article, the Byzantine army was relatively well paid, especially when compared to the European realms of the contemporary time period. In terms of actual figures, a regular Thema soldier was possibly paid one (or one-and-a-half) gold coin, known as the nomismata, per month. Elkeen nomismata weighed around 1/72th of a pound, which equates to 1/6 to 1/4th of a pound of gold for the individual soldier per year. This increased to 3 pounds of gold per year for a 'fifth-class' strategos and 40 pounds of gold per year for a 'first-class' strategos. It should also be noted that additionally, these farmer-soldiers held their grants of land, which theoretically were valued over 4 pounds of gold.
Die Tagmata or the Elite Guard Regiments of the Byzantine Empire –
Die Scholai (Σχολαί, 'the Schools'), probably the senior-most unit in the Tagmata, were the direct successors of the Imperial Guards established by none other than Constantine the Great. The other three principal regiments that were considered among the Tagmata 'proper' are as follows – the Exkoubitoi of Exkoubitores ('Sentinels'), the Arithmos ('Number') or Vigla ('Watch'), and the Hikanatoi ('the Able Ones') who were established by Emperor Nikephoros I in early 9th century AD.
Now in terms of military history, the Kataphraktoi or their brethren Klibanophoroi (a super-heavy cavalry unit revived by Emperor Nikephoros II Phokas) certainly required costly equipment and armaments, which could have possibly limited these units only to the Tagmata weermag. It is also interesting to note that Emperor John I Tzimiskes raised another unit of heavily armored shock cavalry – known as the Athanatoi (or 'Immortals'). According to contemporary sources, these cavalrymen were draped in exquisite armor, described as "armed horsemen adorned with gold".
By the end of the 10th century, the manpower derived from most Themes in Anatolia began to dwindle while by the end of the 11th century the quality of native Byzantine troops declined – so much so that their land-owning positions were gradually taken over by Armenians (and related Cappadocians), Varangians, Slavs, and even Franks. Emperor Nikephoros II Phokas, who was also a brilliant military leader, perceived this 'slackening' trend, and already took steps that would allow the employment (and even recruitment) of mercenaries in the Themata weermag. In fact, according to credible estimates made by historians, by the end of the 10th century (and early 11th century), possibly more than half of the fighting men in the Byzantine army were mercenaries who came from different ethnic backgrounds.
We discussed at length about the Varangian Guards, probably the most renowned of all Byzantine army units, in one of our articles dedicated to the mercenary regiment. Pertaining to the latter part, the Varangians Guards were indeed employed as mercenaries as opposed to guard units like the Scholai en Exkoubitores. Now employing mercenaries was a trademark of Byzantine military stratagem even in the earlier centuries (as we discussed in the last entry). But the recruitment of the Varangians (by Emperor Basil II in 988 AD) was certainly different in scope, simply because of the loyalty factor. In essence, the Varangians were specifically employed to be directly loyal to their paymaster – the Emperor.