Slegte nuus verkoop omdat die amygdala altyd is
op soek na iets om te vrees.
Negatiewe nuusberigte en die uitlig van probleme is uiters belangrik om die samelewing te help verbeter. Deur negatiewe beriggewing het die nuusbedryf talle onregte reggestel, mense veilig gehou en wetgewing geskep vir ons verbetering. Ons kyk na sommige van die redes waarom hierdie soort nuus vir ons belangrik is en altyd sal wees.
Lyndon B. Johnson is in die 1963 na die moord op John F. Kennedy ingesweer as president van die Verenigde State. Johnson het 'n belangrike bydrae gelewer tot die Amerikaanse bevolking gedurende sy ampstermyn. Hy het byvoorbeeld veranderings in die wetgewing oor burgerregte ingestel en groot sosiale programme soos Medicare, Medicaid, Head Start en voedselstempels geskep. Tog was dit nie sy belangrikste erfenis nie. In plaas daarvan word president Johnson die beste onthou vir die toename in Amerika se betrokkenheid by die Vietnamoorlog, wat 'n geweldige hoeveelheid negatiewe pers ontvang het.
In werklikheid was die dekking wat hy ontvang het so sleg dat hy een keer by Henry Luce, redakteur van, gekla het tyd tydskrif, met 'n kopie van die jongste uitgawe gewaai en gesê: 'Hierdie week het 200,000 etniese minderhede in die suide geregistreer danksy die Wet op die Stemreg. Driehonderdduisend bejaardes gaan deur Medicare gedek word. Ons het honderdduisend jong kinders wat in moeilike woonbuurte werk. Niks hiervan is hier nie! ' Waarop Luce geantwoord het, 'Meneer die president, goeie nuus is nie nuus nie. Slegte nuus is nuus. '
Navorsers het intussen afdoende bewyse gevind om Johnson se vermoede van 'n negatiwiteitsvooroordeel in die nuus te bevestig. Een van die vele eksperimente wat dit demonstreer, is geskep deur 'n joernalis, wat 'n positiewe en negatiewe weergawe van tien verskillende nuusberigte geskryf het om te toets wat lede van die nuusbedryf verkies. Hy het gevind dat die meerderheid vakkundiges in die bedryf die negatiewe weergawes van die verhale gekies het, beide ten opsigte van waargenome belangrikheid en professionele voorkeure.
'N Meer uitgebreide toets wat in 1996 uitgevoer is, is honderd nuusuitsendings op vier verskillende televisiestasies gemonitor oor 'n periode van ses maande vanaf 24 September 1991 tot 13 Maart 1992. Dit was 1,789-nuusberigte, met 'n totale duur van 146,648 sekondes. Hierdie gemonitorde verhale is toe geanaliseer om gekategoriseer te kan word, en die resultate het getoon dat verhale van geweld, konflik en lyding die nuus oorheers het en voorrang geniet as die beste verhale van die dag.
Hoe nuuswaardig word 'n verhaal beskou?
Negatiwiteit het 'n belangrike aanduiding geword van hoe nuuswaardig 'n verhaal beskou word, nie net deur die bedryf nie, maar ook deur ons, die verbruikers. En baie nuusberigte en nuusverbruikers sal jou vertel dat daar goeie rede is om slegte nuus te rapporteer. Hulle sal sê dat dit belangrik is om te weet oor die negatiewe aspekte van die mensdom, en oor die probleme en uitdagings waarmee die wêreld te kampe het. Ek kon nie meer saamstem nie. Hierdie soort verslagdoening stel die nuus in staat om die rol van waghond in die samelewing te speel en 'n lig te werp op baie van die wêreld se euwels en ongeregtighede wat aangespreek moet word.
Joseph Pulitzer, na wie die vereerde Pulitzer-prysuitdeling vernoem is, het gesê: 'Daar is nie 'n misdaad nie ... daar is nie 'n skoot wat nie in geheimhouding leef nie. Haal hierdie dinge oop, beskryf dit, val dit aan, bespot hulle in die pers, en vroeër of later sal die openbare mening hulle wegvee. '
Onthulling van probleme en uitdagende ongeregtigheid
Dit was baie belangrik om probleme bloot te stel en ongeregtigheid deur nuusberigte uit te daag, om ons te help om dit te verstaan, te konfronteer en reg te stel. Ons kan dit begin oplos deur 'n probleem te hanteer; dit is wat die samelewing in staat gestel het om te vorder. Hierdie soort verslaggewing het baie onregte reggestel, mense veilig gehou en wetgewing geskep vir ons verbetering.
As u ongeregtighede uitlig, het dit daartoe bygedra dat dapper en progressiewe bewegings soos vroue vir regte en rasse-gelykheid gebore is, en 'n weg na vooruitgang gesmee het. Binne sowel as buite die nuus is daar weerstand teen mense om erkenning te gee aan vooruitgang in die samelewing, omdat dit soms beskou kan word as 'n ondermyning van die voortdurende lyding wat daar bestaan. Daar kan gesien word dat dit die feit dat daar nog 'n lang entjie is, moet ignoreer. Maar die erkenning van vordering hoef nie te beteken dat ons voortdurende probleme ignoreer nie. Ons kan wys hoe die situasie verbeter het, maar dat daar steeds 'n probleem bestaan.
Skep vrugbare grond vir verbetering
Terwyl daar steeds ongeregtigheid bestaan, sal nuusberigte voortgaan om negatief te berig. En deur oor probleme verslag te doen, skep dit 'n vrugbare grond vir verbetering. Dit is omdat u gemotiveerd moet wees om te verbeter, u eers ontevrede moet wees met waar u is. Dit is hierdie ontevredenheid wat 'n begeerte na iets beters skep.
As ons moet voortdurend te verbeter, soos die afgelope milennia die geval was, dan moet ons in teorie semi-permanent ontevrede wees met die toestand van die wêreld. Dit is die rede waarom daar altyd negatiewe nuusberigte sal wees en altyd moet wees.
Deur die publiek se aandag op negatiewe kwessies te bring en sosiale debat aan te wakker, kan nuusjoernaliste druk op regerings, organisasies of individue skep om die samelewing op die een of ander manier beter te maak. Hierdie soort joernalistiek gaan daaroor om mense te mobiliseer om hul potensiaal te ontketen en 'n katalisator vir verandering te word.
Die skrywers van die insiggewende en stimulerende boek Die joernalistiek van verontwaardiging sê, 'Deur die onheilspellendheid en viktimisasie bloot te lê, probeer die verslaggewer om een ​​van die edelste doelstellings in die hedendaagse joernalistiek te bereik: om die gewete van burgers te aktiveer om die openbare belang te bevorder. Die joernalistiek van verontwaardiging is daarmee 'n instrument om die sosiale verpligtinge van moderne media na te kom. ' Dit illustreer die belangrike verantwoordelikheid wat nuusorganisasies moet help om die wêreld 'n beter plek te maak.
In hierdie gevalle word die belangrikheid van die inligting nie beoordeel op die winsgewendheid nie, maar eerder op die sosiale impak en die gevolge daarvan. In sy boek 'N Krag vir die goeie, Rodger Streitmatter, 'n professor in joernalistiek aan die Amerikaanse Universiteit, bied 'n paar voorbeelde van hoe joernalistiek op sy beste 'n belangrike rol kan speel in die stimulering van positiewe sosiale en ekonomiese ontwikkeling.
Hy beskryf die manier waarop die nuus berig is oor die dinge soos die Charles Ponzi-finansiële bedrogspul, kinderarbeid, die Rooms-Katolieke Kerk-seksskandale, asook ondersteunende dekking van gebeure, waaronder Ellen DeGeneres as 'n lesbiese optrede, Jackie Robinson wat die kleurversperring in die breë - baseball, en Bess Myerson word die eerste Joodse Mej. Amerika. Hierdie voorbeelde van briljante nuusberigte toon dat die pers sowel as waghond as gidshond kan optree, om ons te help om probleme te verstaan ​​en na iets beter te streef.
Moeilik om meer aandag aan slegte nuus te gee?
Dit is moontlik vir ons om die rede van negatiewe nuus met rede en logika te erken. Maar die rol wat dit speel, is in werklikheid net so biologies, evolusionêr en instinktief as intellektueel en filosofies. Meld negatiwiteit vervul ons evolusionêre behoefte om ons omgewing te monitor vir potensiële bedreigings of gevare wat onmiddellik aandag nodig het om onsself teen hulle te beskerm. As mense is ons derhalwe moeilik om meer slegte nuus (vrywillig of onwillekeurig) aan slegte nuus as goeie nuus te gee.
Die manier waarop die nuus deesdae berig word, kan egter 'n perverse belangstelling in slegte nuus vir kommersiële gewin uitbuit, en wat eens 'n aanpasbare voordeel was, het wanaanpassend geword bloot omdat ons veel te veel daarvan het. Ons het nou 'n buitensporige negatiewe nuusberig wat 'n situasie skep waarin dit skadeliker kan wees as nuttig.
Stories van geweldsmisdaad en tragiese verlies wat nie 'n beduidende invloed op ons eie lewens het nie, word so gereeld genoem omdat dit skokkend is; hulle bevredig en betrek ons ​​deur ons 'morbiede nuuskierigheid' te stimuleer. Hierdie frase is bedink om ons fassinasie met die negatiewe of ontstellende inhoud van die nuus te beskryf, en is gekoppel aan die sielkundige eienskap van opwindende soeke, wat daarop dui dat die motivering om hierdie inhoud te lees gedryf word deur ons behoefte aan opwekking.
Die soort verhale wat hierdie reaksie stimuleer, is nie noodwendig voorbeelde van joernalistiek van goeie gehalte nie, maar bestaan ​​eerder uit sensasionele, pluis en vermaak eerder as substantiewe nuusberigte. Dit bestaan ​​as gevolg van die korttermyn-gehoorbetrokkenheid wat hulle skep.
Hierdie strategie om die instinktiewe aptyt van die publiek te bevredig, is gekritiseer op grond daarvan dat dit lei tot 'n onderdrukking van die joernalistiek, wat die kritieke informatiewe rol wat die nuus in 'n demokratiese samelewing speel, ondermyn. Die vrees van nuusorganisasies om vervelig te wees, het hulle gedwing om te veel te kompenseer met oormatige bevordering van konflik en geweld in die poging om die nuus meer opwindend te maak. Hulle gebruik vermaakstaktieke: konstrueer lokkende opskrifte, gebruik grafiese beelde en belig kontroversiële dele van 'n stuk.
Ons word dikwels meer in die weg van onmiddellikheid en opgewondenheid gegee as aan konteks en die relatiewe belangrikheid van die gebeurtenis. Dit is ongelooflik kortsigtig, en dit is hierdie soort joernalistiek wat die kwaliteit en geloofwaardigheid van die nuus erodeer.
Joernalistiek van goeie gehalte en joernalistiek van slegte gehalte
Daar is 'n duidelike verskil tussen die onthulling van ongeregtighede met die bedoeling om die duidelikheid en inligting te verskaf wat nodig is om verandering te mobiliseer, en die skep van negatiewe nuusverhale wat bloot ons morbiede nuuskierigheid voorspel. Dit is gewoonlik die onderskeid tussen joernalistiek van goeie gehalte en joernalistiek van slegte gehalte. Maar dit kan soms moeilik wees om die verskil tussen die twee te onderskei.
President Theodore Roosevelt het die verskil tussen belangrike ondersoekende joernalistiek en die goedkoper nabootsing van konfrontatiewe media erken toe hy gesê het: 'Die mans met die muggies is dikwels onontbeerlik vir die welstand van die samelewing, maar net as hulle weet wanneer om op te hou om die muck te hark.' Maar die feit is dat baie nuusorganisasies, wat gereeld nuusbladsy-organisasies is, dit nie doen nie.
Die soort verslaggewing wat voordeel trek uit ons morbiede nuuskierigheid en ons behoefte aan opwekking is soos 'n goedkoop namaakproduk, wat die regte ding naboots en die verbruiker verwar. Hierdie vermeerdering eet weg in die nuusbedryf, slaan meer oor die begroting en groei in grootte.
Die werklike bedreiging vir die nuusbedryf
Terselfdertyd is die investering in die soort ondersoekende joernalistiek wat 'onmisbaar is vir die welstand van die samelewing' besig om af te neem. Die werklike bedreiging vir die nuusbedryf is dus nie 'n toenemend belangstellende publiek of dalende gehoorgetalle nie. In plaas daarvan is dit 'n bedreiging van binne, aangesien nuusorganisasies die kwaliteit en geloofwaardigheid van hul produk goedkoper maak om hul winste te behou.
Daar kan geredeneer word dat hierdie soort nuusproduksie die waardevolle redes ondermyn het waarom negatiewe nuusberigte noodsaaklik is om die samelewing te help verbeter. Ons kan onsself daaraan herinner dat die nuusbedryf deur negatiewe beriggewing baie onregte reggestel het, mense veilig gehou het en wetgewing geskep het vir ons verbetering, en om hierdie rede is hierdie soort nuus vir ons altyd belangrik.
Ondanks die onmiskenbare voordele van die beriggewing van negatiewe nuus, is daar 'n sielkundige en sosiologiese nadeel wat veroorsaak word deur die oormatige teenwoordigheid daarvan, en dit is hoog tyd dat ons ook hierna kyk. Die doel hiervan is nie om die bestaan ​​daarvan te diskrediteer nie, maar eerder om maniere te wys hoe dit verbeter kan word.
© 2019 deur Jodie Jackkson. Alle regte voorbehou.
Uitgewer: Ongebind. www.unbound.com.
U is wat u lees
deur Jodie Jackson
In U is wat u lees, kampvegter en navorser Jodie Jackson help ons om te verstaan ​​hoe ons huidige nuutsiklus van 24 uur geproduseer word, wie besluit watter verhale gekies word, waarom die nuus meestal negatief is en watter effek dit op ons as individue en as 'n samelewing het. Deur die nuutste navorsing van sielkunde, sosiologie en die media te kombineer, bou sy 'n kragtige saak om oplossings in ons nuusberig op te neem as 'n teenmiddel vir die negatiwiteitsvooroordeel. U is wat u lees is nie net 'n boek nie, dit is 'n manifes vir 'n beweging. (Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe en as 'n oudioboek.)
Jodie Jackson is 'n skrywer, navorser en kampvegter, en 'n vennoot by The Constructive Journalism Project. Sy het 'n meestersgraad in Toegepaste Positiewe Sielkunde aan die Universiteit van Oos-Londen waar sy die sielkundige impak van die nuus ondersoek, en sy is gereeld spreker op mediakonferensies en universiteite.
Video / aanbieding: Jodie Jackson verduidelik die impak van ons media-dieet
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Die onbetwisbare voordele van die rapportering van negatiewe nuus