2006 Midterms Analise - Volke, nasies, gebeure - 2021
Midtermas is altyd gebruik vir kiesers om hul kommer met die huidige regering uit te spreek, en die 2006 midterms was geen uitsondering nie. Die gesonde stand van sake in die Kongres - uit die oogpunt van die Republikeinse Party - is voorverkiesings nie meer die geval met die Demokrate wat die Huis beheer nie (waar hulle die eerste vroulike speaker van die Huis, Nancy Pelosi) sal hê die steun van twee onafhanklike senatore, die beheer van die senaat. Kongreskomitees sal deur demokraties gedomineer word en die party kan die wetgewing deurvoer, aangesien die Kongres die wetgewende arm van die Amerikaanse politiek is. Sal dit pres. Bush se laaste twee jaar in die amp 'n periode van 'lame duck'-presidentskap maak, waar hy dit moeilik sal vind om die regering te stuur? In haar eerste inligtingsessie ná die oorwinning het die speaker, Nancy Pelosi, gevra vir 'n verandering in die burgerlike leierskap in die Pentagon. Nie lank daarna nie, het Donald Rumsfled, minister van verdediging en noue band van president Bush, bedank. Enkele dae tevore het president Bush verklaar dat hy wou hê dat Rumsfeld tot Januarie 2009 in die pos moet bly.
Waarom het die kiesers skynbaar hul rug op die Republikeine gerig in so 'n mate dat die Kongres verlore gegaan het vir die Republikeine? Die verkiesing het tot 'n veel groter opkoms van die kiesers gelei as wat voorspel is - skynbaar asof baie vasbeslote was om hul politieke siening op 'n interessante tyd in die Amerikaanse politiek uit te spreek.
Sekere onderwerpe blyk prominent te wees in die aanvanklike vroeë ontleding van die stempatrone.
Die oorlog in Irak was duidelik 'n probleem. Die oorlog kos Amerika miljarde per maand en die ongevalle-pryse styg steeds sonder 'n duidelike einde in sig. Die onmiddellike reaksie op die verkiesing was die bedanking van Donald Rumsfeld, wat beskou word as die valk in die kabinet en 'n groot ondersteuner vir die voortsetting van die oorlog in Irak. Die aanhaling van Rumsfeld van Winston Churchill ('Ek het baat gevind by kritiek en daaraan gebrek.') Is deur sommige kommentators geïnterpreteer dat hy nie gewillig bedank het nie. Terwyl daar in Amerika stembewegings was om hul betrokkenheid in Irak te beëindig, was daar ook bewegings om hul rol te ondersteun. Daar kan egter min twyfel bestaan ​​dat Amerika se voortgesette deelname aan Irak 'n kwessie was tydens hierdie verkiesing. In die aanloop tot die verkiesing in 1992 was een van president Clinton se veldtog-slagspreuke teen die mededinger George Bush Snr: "Dit is die ekonomie, dom." In Brittanje het "The Independent" op 9 November 'n kop gehad.ste, wat verwys het na die verkiesingsnederlaag van die Republikeine en gesê: 'Dit is die oorlog, dom.'
'N Ander gebied wat kiesers moontlik laat swaai het, was die president self. Daar word gesê dat veldtogbestuurders binne die Republikeinse Party bly was dat Laura Bush hul werk in die openbaar moes ondersteun, maar nie vir die president nie. In die nasleep van 09/11 het almal saamgedrom om die president wat vir die hele volk gepraat het. Nou in 2006 lyk dit asof die Republikeinse Party president Bush as 'n las beskou. Sy standpunt oor stamselnavorsing het moontlik gevorder, veral omdat onlangse ontwikkelinge in die navorsing nie meer vereis dat stamselle van geaborteerde fetusse geneem moet word nie. Wat die TV-advertensie wat Michael J Fox op die kiesers gehad het, is moeilik om te beoordeel. Die argumente wat gevolg het op die advertensie - of Fox sy skudding oordryf het en die verskoning wat hy later ontvang het - het die advertensie beslis 'n groter prominensie gegee oor die hele land en internasionaal en sou die onderwerp ten minste meer uitgesaai het.
Die Republikeinse Party is hierdie keer nie gesien as die enigste party wat gesinswaardes ondersteun nie. Demokratiese kandidate is saam met hul gesinne in die kerk gesien, en die skandaal rondom Mark Foley, Republikein-Florida, met eksplisiete e-posseuns aan seuns, het die party nie goed gedoen as hy die eis van die familiewaardes en moraliteit uitgespreek het nie. Alhoewel daar baie honderde Republikeinse kandidate was wat sterk geloofsbriewe vir gesinswaardes sou gehad het, het die media te verstane gehandel oor die meer slegte maar uiterlike verhale van onbegryplike gedrag, en hierdie keer was dit die Republikeinse Party wat die swaarste getref is.
Twee aanvanklike bevindings dui daarop dat die kiesers vir meer gematigde kandidate gegaan het teen meer konserwatiewe kandidate. Beteken hierdie verkiesing die begin van die einde van die konserwatisme in Amerika? In Missouri het kiesers gestem om stamselnavorsing toe te laat; in Arizona het kiesers gestem teen 'n maatreël wat die huwelik sou gedefinieer het as 'n een-man-een-vrou-instelling; in Suid-Dakota het kiesers gestem teen 'n maatreël wat aborsie onder alle omstandighede sou verbied het, behalwe waar die swanger vrou se lewe bedreig is. Drie state het egter verskillende maatreëls verwerp wat die dagga wettiglik sou laat wettig en die kiesers van Arizona het maatreëls aanvaar wat gekritiseer is omdat hulle diskriminerend is teen onwettige immigrante. Daarom is dit moeilik om te noem dat die era van konserwatisme in Amerika verby is en dat 'n era van matigheid ingelei word.
Thomas Mann van Brookings Institution verklaar:
'Dit is een van die oomblikke wat een keer in 'n dekade in die Amerikaanse politiek plaasvind, wanneer die publiek sê:' Ons is mal oor die hel, ons gaan dit nie aangryp nie en ons wil iets anders hê '. Die strategieë van Rove en die Demokratiese alternatiewe bleek in vergelyking met die feit dat dinge regtig sleg gaan in Irak. Dit is veel meer die bestuur van Bush en die Republikeinse Kongres wat die geleentheid gebied het vir hierdie verskuiwing in die Amerikaanse politiek. "
'Die Demokrate het dit gewen en die Republikeine het dit verloor. Dit was 'n klassieke sesjaarverkiesing, dit was 'n sesjarige jeuk. "Larry Sabato, professor in politiek, Universiteit van Virginia.
Dit is duidelik dat die resultate die Demokrate 'n groot hupstoot gegee het in die opbou tot die 2008-presidensiële veldtog. Hulle kan egter ironies genoeg ook dieselfde doen vir die Republikeinse Party dat, nadat hy sy wonde gelek het, dit kan begin ontleed in watter rigting dit sal moet gaan, aangesien November 2008 wag om 'n Republikeinse opvolger van George Bush Jnr te kry.