Erik II van Denemarke - Wikipedia
Erik II van Denemarke
Erik II Emune of Erik die Onvergeetlike (omstreeks 1090 – 18 Julie 1137) was van 1134 tot 1137 koning van Denemarke. Hy was 'n buite-egtelike seun van Erik I van Denemarke.
Malmfred van Kiëf-Roes
Sven III van Denemarke
18 Julie 1137
Erik het getrou met Malmfred, die dogter van grootprins Mstislaf van Kiëf-Roes en prinses Christine van Swede. Die latere koning Sven III van Denemarke was Erik se buite-egtelike seun.
Nadat koning Niels se seun, Magnus die Sterke, Erik se halfbroer Knoet Lavard, die Graaf van Sleeswyk, vermoor het, het 'n burgeroorlog ontstaan toe Erik probeer om Knoet se dood te wreek en die troon vir homself te verseker.
Die kerk en die grootste deel van Denemarke het koning Niels egter steeds gesteun en Erik moes in 1134 na Swede vlug. Toe Niels en Magnus in die somer van daardie jaar in Swede land om met Erik klaar te speel, is hulle verras deur 'n kontingent Duitse soldate en verslaan. Magnus is in die geveg dood, maar Niels het ontsnap en na Sleeswyk gereis, waar hy deur die inwoners vermoor is.
Erik is daarna as koning gekies. Hy het sy halfbroer tot heilige laat verklaar en 'n abdy by Ringsted ter ere van hom laat bou.
In die somer van 1136 het Erik opgeruk teen die heidense bevolking van die Baltiese eiland Rügen en sy hoofstad, Arkona. Hy het gelas dat sy manne 'n kanaal tussen die stad en die res van eiland grawe. Die kanaal het die fontein wat Arkona van drinkwater voorsien het, laat opdroog en die stad moes noodgedwonge oorgee. Daar was onmiddellik daarna ook 'n rebellie deur die adellikes van Seeland wat hy onderdruk het.
Erik was 'n ongenaakbare en ongewilde heerser. Hy is in 1137 naby Ribe met 'n spies deur 'n plaaslike edelman vermoor.