Elke goeie storie het ’n mate van konflik, maar dis gewoonlik nie sommer in die eerste paragraaf van die eerste hoofstuk nie. Hierdie is egter ’n reis-storie wat in Kaapstad die middag voor ’n openbare vakansiedag begin, so ek moes geweet het ek gaan bitter stadig uit die blokke kom.
Verkeer is die antagonis in hierdie verhaal en hier sit ek nou, blokvas op die N2 (want die N1 is nóg erger) in ’n see van karre. Dis raserig, ons het nie ’n radio nie en ek stik aan uitlaatgasse deur my oop venster, want die ou VW Golf waarmee ons ry het nie aircon nie en buitendien hou hy van oorverhit in hierdie kruipverkeer.
Ek het 40 minute gelede uit Tamboerskloof weggetrek, maar in die truspieël kan ek nog vir Leeukop sien.
Daar is seker ’n tikkie ironie aan haastig wees wanneer jy oppad is om te gaan ontspan, maar jou tyd is immers ’n kommoditeit as jy in die stad woon en ek voel ek raak ál armer.
My meisie, Sam, kry weinig kans om saam met my te reis omdat sy ’n “gewone” werk het, maar môre is ’n publieke vakansiedag en sy kan dus saam.
“Ons kan vryskut uit die kar werk deur vir Kfm die verkeersverslae te doen, ons kan braai op die enjinkap wat oorverhit, kinders op die agtersitplek grootmaak en die dag as ons te oud raak vir verder ry, haal ons net die kar uit rat uit en free in die geel lyn in, off into the sunset ... ” sê ek. Ek kry ’n kyk wat sê ek moet eerder my gedagtes by bestuur bepaal.
Kwart voor agt hardloop ons by die Checkers in die Mountain Mill Mall in Worcester in en die sekuriteitswag maak die deur agter ons toe, want dis amper toemaaktyd. Nogsteeds gedruk vir tyd, dink ek, terwyl ek esse kap met die trollie deur die rakke soos ek hardloop om braaivleis, hout, Blitz en peuselgoed vir vanaand en môre op te raap. Sam kom uitasem terug met ’n sespak bier wat sy op die nippertjie by die drankwinkel kon kry. Ek is meteens bitter trots op haar.
Ek het vroeër die middag vooruit gebel om te laat weet ons sal laat wees, en die reservaatbestuurder het vir my ’n kode gegee vir ’n sleutelboks langs die ingangshek na Vrolijkheid. En die oomblik toe ons deur daardie hek ry, ná amper 5 ure op die pad, val al die dag se opgegaarde frustrasies meteens weg.
Ek het op die webtuiste gelees dat van die huise jacuzzi’s het en verken elke hoek, maar ontdek helaas nie dié luuksheid nie. Maar toe ek die buitelig by die braai in die agterplaas aanskakel, glinster ’n swembad langsaan.
Die volgende dag het ons niks wat ons jaag nie, maar is nogtans vroeg op om die meeste van ons tydjie hier te maak. Ek blaai deur die inligtingsboek in die sitkamer en beraam planne vir die dag terwyl Sam toebroodjies maak.
Ek sien daar is drie dagroetes in die reservaat. Die Heron-roete is ’n kort 3 km stappie na twee damme met voëlskuilings. Die eerste kilometer daarvan oorvleuel met die Braille Trail, ’n nuwe roete vir blindes.
Ons ry oor die pad na die oostelike deel van die park waar die piekniekplek, staproetes en damme is. Hier is g'n mens nie, maar die hek is nie gesluit nie en in 'n houthutjie langs die parkeerarea is 'n permitboek wat ons self invul.
Teen die mure is daar plakkate oor skerpioene, slange en "die wie’s wie van Wes-Kaapse skilpaaie". Daar is ook roetekaarte, ’n fotostaat-boekie oor die park se plante en ’n lys van voëls.
Ons besluit om eerste die Heron te doen. Dis ’n baie netjies uitgemerkte roete met verskeie inligtingsbordjies oor die fauna en flora. Elke bord het ook ’n Braille-inskrywing. Dis iets wat ek nog nie voorheen in ’n park gesien het nie.
Dit beïndruk my en maak my aandagtig op my ander sintue – die klanke, reuke en teksture van die veld romdom my. Daar is ook ’n voëlskuiling ’n entjie verder op die Heron-roete wat rolstoel-vriendelik is.
Ook die tweede dam is leeg en ons kan nie veel vanuit die voëlskuiling (die rolstoel-vriendelike een) sien nie. Inteendeel, behalwe vir ’n koei tussen die twee skuilings het ons nog nie enige wild gesien behalwe ’n bosduif of twee nie.
Aan die einde van die Heron verdwaal ons eers ’n bietjie en vind dan ’n grondpad wat ons na die Rooikat-roete lei. Die hele roete neem 7 tot 8 ure, en daarvoor het ons nie tyd nie, so ons besluit om net ’n gedeelte te doen.
Hierdie is ’n taaier sirkelroete wat om ’n deel van die Elandsberge kronkel met skitterende uitsigte oor die Langeberge en Riviersonderendberge. Die brosjure waarsku oor somerhitte, maar vandag is dit bewolk en matig (ons sal later met rooi gebrande nekke besef die son byt deur daai wolke) en ons loop teen ’n lekker pas tot by die 542 m-hoë Kanonkop.
Hier gaan sit ons op ’n rots vir middagete en bekyk die wêreld om ons. Dis die saligheid self, die antitese van die stadslewe waarin ons 24 uur gelede gesit het.
’n Mens moenie hierdie kleiner reservate miskyk of vlak kyk nie. Hulle het soms meer waarde vir die siel as die groter, meer bekende CapeNature reservate, juis omdat hulle soveel minder mense op ’n slag lok. Dis nie altyd lekker om op dieselfde tyd na dieselfde plek as ’n horde ander mense te gaan nie. Vra maar vir daai klomp op die N2.
As jy voor- of na-ure of op vakansiedae wil kom stap, piekniek hou of die voëlskuilings wil besoek, maak seker jy vul ’n toegangspermit by die houthut in by die ingang na die reservaat. Jy betaal ook die bewaringsfooi, R40 vir volwassenes en R20 vir kinders, binne-in die hutjie op ’n eerlikheidstelsel.