Herbert Marcuse is in Berlyn gebore aan 'n Joodse familie. Hy het sy Ph.D.-proefskrif (op die Duitse Künstlerroman) in 1922 by die Universiteit van Freiburg gedoen. Hy het in 1928 na Freiburg teruggekeer om saam met Edmund Husserl te studeer, en skryf 'n Habilitation met Martin Heidegger, wat gepubliseer is in 1932 as Hegel se Ontologie en die Teorie van Historisiteit (Hegels Ontologie und die Theorie der Geschichtlichkeit). Hierdie studie is geskryf in die konteks van die Hegel renaissance wat plaasgevind het in Europa, met 'n klem op Hegel se ontologie van die lewe en geskiedenis, sy idealistiese teorie van gees en dialektiek. Met sy akademiese loopbaan wat deur die opkoms van die Derde Ryk op die langebaan geskuif is, het Marcuse in 1933 by die Institut für Sozialforschung (Instituut vir Sosiale Navorsing), algemeen bekend as die Frankfurt Skool aangesluit. Hy het gevlug na Genève, en daarna na die Verenigde State van Amerika. Marcuse het nie na Duitsland na die oorlog teruggekeer nie, en toe hy Frankfurt in 1956 besoek het was die jong Jürgen Habermas verbaas om te ontdek dat hy 'n belangrike lid van die Instituut was.