Airco D.H.7 Vegter - Inligting
Airco D.H.7 Vegter
Die Airco D.H.7 was 'n ontwerp vir 'n enkelmotorige trekkervegter met een motor, wat aangedryf word deur 'n Rolls-Royce Falcon-enjin. Alhoewel die Falcon 'n suksesvolle enjin was wat die Bristol F.2 Fighter aangedryf het, was dit destyds in geen getalle beskikbaar toe Geoffrey de Havilland aan die D.H.7 gewerk het nie. Die gebrek aan 'n geskikte enjin het gelei tot die kansellasie van die projek voordat die ontwerp voltooi is.
Tussen 1911 en 1914 het die Royal Aircraft Factory die F.E.2 (Farman Experimenteel 2) aanduiding vir drie heel verskillende vliegtuie wat slegs 'n gemeenskaplike "Farman" -vliegtuiguitleg gehad het.
F.E.2b met 'V' tipe onderstel
Die derde "F.E.2" tipe is tydens die Eerste Wêreldoorlog as 'n dag en nag bomwerper en vegvliegtuig deur die Royal Flying Corps bedryf. Saam met die enkel-sitplek DH2-tweedekker en die Nieuport 11, was die FE2 'n belangrike rol in die beëindiging van die Fokker-plaag, wat die Duitse lugdiens van die laat somer van 1915 tot die einde van die somer 1915 tot 'n mate van meerderwaardigheid aan die westelike front laat sien het. volgende lente.
Airco D.H.7 Fighter - Geskiedenis
Die DH-2-tweedekker, wat in 1915 ontwikkel is, was een van die eerste effektiewe Britse vegters van die Eerste Wêreldoorlog. Die DH-2, wat deur Geoffrey de Havilland ontwerp is, was 'n reaksie op die aankoms van die Fokker Eindecker wat oor die Westelike Front verskyn het. Een van die eerste ware vegters, die Eindecker, het begin met die "Fokker Scourge", wat die Duitsers 'n beslissende lugvoordeel bo die verouderde Britse en Franse vliegtuie verkry het.
Die DH-2, 'n tweedekker, bevat 'n vooruitskietende .30 kaliber Lewis-masjiengeweer wat in die kajuit gemonteer is. Saam met die Nieuport 11 was die DH-2 deurslaggewend om die geallieerde superioriteit van die geallieerde in die vroeë maande van 1916 te herwin. volgende generasie Duitse vliegtuie en is geleidelik onttrek aan diens in die voorste linie.
Die DH-2 was die tweede ontwerp deur Geoffrey de Havilland vir die Aircraft Manufacturing Company of Great Britain en 400 van sy modelontwerp is gebou. In sy kort lewensduur was die DH-2 die beste opsporing van die oorlog en een van die beste vegvliegtuie. Hierdie uiters suksesvolle pusher het goeie wendbaarheid met 'n uitstekende klimtempo. Deur die enjin aan die agterkant van die romp te monteer, kan 'n vaste masjiengeweer wat vorentoe geskiet word, gebruik word. Die DH-2 is ontwerp voordat die Fokker, met sy gesinchroniseerde geweer, 'n bedreiging geword het, en dus was die DH-2 vir 'n kort tydperk beter as die ouer model Fokker Eindecker vroeg in 1916.
Majoor Lanoe George Hawker (V.C. DSO) was bevelvoerder oor die eerste DH-2-eskader (24 RFC) wat op 7 Februarie 1916 in Frankryk geland het. Dit was die eerste eskader wat bestaan ​​uit alle enkel-sitplek vegters. Hawker het die eerste alombekende Britse aas geword met sewe oorwinnings. Die DH-2 het die 100 HP Gnome-roterende enjin gebruik, in 12 minute tot 6,500 voet geklim en op daardie vlak 86 km / h gery. Sy plafon was 14 000 voet, maar min vlieëniers vlieg so hoog as dit meer as 'n uur neem om op daardie vlak te kom.
Majoor Hawker vlieg op 23 November 1916 met sy lede van sy eskader sy DH-2 (reeksnr. 5964) op 10 000 voet, toe hy drie Albatross D.II's hieronder sien. Die Duitse D.II, 'n produk van laat 1916 met gesinchroniseerde Spandau-masjiengewere, was in alle opsigte beter as die Britse DH-2. Die DH-2-vlieëniers het egter nie geskroom om met hoogte in hul guns aan te val nie. Hawker se teenstander was die 'Rooi Baron', Manfred Von Richthofen. Die gevolglike tweestryd was waarskynlik een van die mees spektakulêre man-tot-man luggevegte in die geskiedenis.
Hawker en Richthofen het van die res geskei en vir byna 45 minute lank geveg. Hulle begin om mekaar omring op 9000 voet en veg teen die boomtoppe. Richthofen het glo ongeveer 900 rondtes tydens die hardloopgeveg afgevuur. Die wind wat na die Duitse lyne waai, het die weegskaal teen Hawker gekantel terwyl die twee skepe geleidelik hoogte verloor het. Byna tot op die grondvlak en met 'n tekort aan brandstof, het Hawker slegs twee keuses om op Duitse grondgebied te land, of die risiko loop om doodgemaak te word in 'n poging om die geveg af te breek en na die geallieerde linies te gaan.
Von Richthofen se gewere het 50 meter van die lyne vasgesteek, maar 'n koeël uit sy laaste uitbarsting het Hawker in sy agterkop getref en hom onmiddellik doodgemaak. Duitse soldate het berig dat hulle Major Hawker 230 meter oos van die plaas Luisenhof, net suid van Bapaume aan die Flersweg, langs die pad begrawe het. Richthofen het Hawker se Lewis -geweer as 'n trofee uit die wrak geëis en bo die deur van sy woonplekke gehang. Majoor Lanoe George Hawker is gelys op die Arras Flying Services -gedenkteken vir vlieëniers wat verlore is sonder 'n bekende graf.
In die middel van 1916 was daar meer as 200 DH-2's in Frankryk, 'n belangrike faktor in die vroeë Britse lugoorheersing tydens die Somme-offensief.
Die DH-2 is geleidelik vervang deur die Franse Nieuports gedurende 1917. Verby sy hoogtepunt en byna twee jaar na die bekendstelling daarvan is sommige eskaders van die Royal Flying Corps in 1918 met DH-2's uitgerus.
Hierdie DH-2-replika van 80% is deur Dick en Sharon Starks gebou en in Oktober 2015 deur hulle aan die Combat Air Museum geskenk.
In November 2015 bou professor Huw Thomas 'n CAD -tekening van die Gnome Monosoupape -enjin en druk 'n replika -enjin van 80% in dele op 'n 3D Lulzbot TAZ 5 -drukker. Op 27 April 2016 is die gedrukte enjin heeltemal gemonteer, vasgemaak en op die DH-2-vliegtuig in die museum aangebring.
In 2017 voltooi professor Thomas 'n kopie van Lewis Masjiengeweer met 80% skaal en 'n tydskrifpos aan die kant van die vliegtuig met dieselfde CAD- en 3D-druktegnologie. Presies 'n jaar nadat die 3D-gedrukte Gnome-enjin aangebring is en die vliegtuig aan die balke gehang het, is die Lewis-geweer en sytas in die museum op die DH-2 aangebring.
Die ontwikkeling van die gedrukte enjin
Animasie van die Gnome -enjin wat die dele wys soos gedruk
Bo: Op Woensdag 27 April 2016 word die voltooide DH-2 aan die balke van die museum gehang
Onder: Op Donderdag 27 April 2017 is 'n 3D -gedrukte Lewis -masjiengeweer en 'n tydskrif -sakkie by die uitstalling gevoeg
Die Punjabi Playboy Beste van The Great Khali
Giant Silva - 7'2 "
Ag, reuse Silva. Hierdie vergete groot man was die inwonende spier van die berugte Oddities -faksie in The Attitude Era. (Mede -reus Kurrgan was ook in The Oddities, maar Silva was 'n paar sentimeter bo hom.) Ongelukkig was hy nie baie lank nie, en Silva het meestal deelgeneem aan die verloorkant van tag -span en voorgee -wedstryde. Die blink uitsondering? 'N 3-op-4-oorwinning oor Kaientai tydens SummerSlam 1998. Hy het moontlik nie die merk gelaat wat ander groot manne tydens sy tyd in WWE kon agterlaat nie, maar hy was lank.
Andre die Reus - 7'4 "
Die merkwaardige ding van Andre the Giant was nie net dat hy lank was nie, maar dat hy groter was as die lewe. Letterlike langverhale oor die avonture van die WWE Hall of Famer is uitstekende internetvoer vir almal wat die moeite wil vind om dit te vind, en diegene wat hom die beste geken het, praat amper net so baie van sy gesellige persoonlikheid as van sy verowerings in die ring. Tussen sy mededingingsgees en algemene houding teenoor sy vriende, het The Aighth Wonder of the World dikwels gelyk as die grootste man wat ooit geleef het. Wat WWE Superstars betref, was hy slegs die tweede.
Spesifikasie (D.H.9 se motor Siddeley-Deasy Puma) [wysig | wysig deur]
Tegniek [wysig | wysig deur]
Posádka: 2 muži (vlieënier, střelec/pozorovatel)
Rozpětí: 12 919 m
Délka: 9 271 m
Nuwe plocha: 40,32 m²
Belangrike voorbeelde: 1011 kg
Lees meer : 1719 kg
Pohonná jednotka:řadový (stojatý) šestiválecSiddeley-Deasy Puma
Vinnige pohonné: 230 pk (172 kW)
Vykonyne [wysig | wysig deur]
Vyzbroj [wysig | wysig deur]
1 van 2 afmetings Lewis se hoogte is 7,7 mm en die skroef kan op 'n skaal gesit word
Hakeem Dawodu "Beteken"
Deur: Tristen Critchfield
'N Veergewigbotsing tussen Ricardo Ramos en Zubaira Tukhugov vind nie plaas soos oorspronklik beplan op UFC Fight Night 187 nie.
Voorraadverslag: regoor die wêreld
Deur: Ben Duffy
Op 'n naweek sonder UFC- of Bellator -geleenthede, was daar steeds geen tekort aan vooruitsigte en veterane wat groot indrukke maak nie, op die goeie of die slegte.
Tukhugov vs Ramos, Kutateladze vs. Madge Bygevoeg tot 13 Maart UFC -geleentheid
Nog twee wedstryde is bygevoeg by die UFC Fight Night -byeenkoms op 13 Maart, aangesien Zubaira Tukhugov Ricardo Ramos in veergewig sal ontmoet, terwyl Guram Kutateladze die stryd sal aansê.
Hakeem Dawodu onttrek hom weens besering aan UFC 257 Clash vs Shane Burgos
UFC 257 het 'n interessante veergewigstryd verloor, aangesien Hakeem Dawodu hom aan 'n voorgestelde wedstryd van 23 Januarie met Shane Burgos onttrek het weens 'n.
Burgos vs Dawodu, Nurmagomedov vs Morozov Bespreek vir UFC 257
Twee wedstryde is by die UFC 257 -wetsontwerp gevoeg, aangesien Shane Burgos Hakeem Dawodu teen veergewig ontmoet, terwyl Umar Nurmagomedov Sergey die stryd aansê.
Gebaseer op materiaal en data in
die besit van Nederland
Departement van Oorlog in Londen
Uit die Nederlands vertaal deur
DIE NEDERLANDSE REGERING
deur GEORGE ALLEN & amp UNWIN LTD
Die eerste keer gepubliseer in Junie 1944
Tweede indruk November 1944
HIERDIE BOEK WORD INGESTEL
VOLLEDIGE KONFORMITEIT MET DIE
GEMAGTIGDE EKONOMIE -STANDAARDE
Gedruk in Groot -Brittanje deur Gilling and Sons Ltd., Guildford en Esher
By die verskyning van hierdie boek is dit my plig en plesier om my dank te betuig aan die Nederlandse Regeringsinligtingsburo, wat die publikasie daarvan moontlik gemaak het. In die huidige moeilike omstandighede was dit in geen sin 'n maklike taak nie.
Dit sou byna nie moontlik wees om by name die mense te noem wat my op verskillende maniere gehelp het met die voorbereiding van hierdie boek nie. Mag ek dan hier die geleentheid gebruik om hulle gesamentlik te bedank.
Ek moet egter 'n uitsondering maak vir mevrou Olive Renier, wat my nie net die grootste hulp verleen het as deel van haar normale werk in die Nederlandse regeringsinligtingsburo nie, maar wat ook buite haar amptelike hoedanigheid geen moeite gespaar het om my te help nie oor die vele probleme wat ontstaan ​​het.
'N Paar van die foto's wat in die boek weergegee is, is geneem uit illustrasies in die Nederlandse tydskrif De Militaire Spectator. Ongelukkig was dit onmoontlik om vooraf toestemming te verkry vir die gebruik daarvan. Ek hoop en vertrou egter dat die redakteur my sal vergewe dat ek hierdie vryheid geneem het. Die res van die foto's is egter verskaf met vergunning van die R.A.F. Ek kan ook nie afsluit sonder om my dankbaarheid te betuig vir die heelhartige samewerking wat ek uit hierdie kwartaal ontvang het nie.
Die oomblik het nog nie aangebreek dat 'n volledige prentjie gegee kan word van die gebeure wat tydens die 'Vyfdae -veldtog' in Holland plaasgevind het nie. Die gegewens wat daarvoor nodig is, sowel uit Nederlandse as uit Duitse bronne, is nie beskikbaar nie.
As ons egter op die volgende bladsye poog om 'n kort verslag van hierdie militêre operasies te gee, is dit omdat daar herhaaldelik opgemerk is dat 'n verkeerde opvatting oor die verloop van die gebeure in die veldtog bestaan ​​het, 'n siening wat baie gevalle is die basis van ongegronde kritiek gemaak.
Die volgende bladsye is derhalwe toegewy aan diegene wat onder moeilike omstandighede gewillig hul lewe vir hul land afgelê het, en aan die liggaam van kundige militêre instrukteurs wat in die vooroorlogse jare 'n beroep op die swaarkry moes doen taak om die Nederlandse mense op te lei vir die pligte van oorlog. Hierdie pligte was inderdaad besonder moeilik as gevolg van die lang tydperk van vrede wat daar voorgekom het, waarin die mense die geleenthede van kulturele ontwikkeling ten volle geniet het.
Uiteindelik word dit toegewy aan almal in Nederland wat ons dierbaar is en wat in hierdie jare van spanning 'n beroep op ons weglatings in die verlede moes doen.
I. DIE TAAK VAN DIE NEDERLANDSE GEWAPENE KRAGTE
Handhawing van Nederlandse neutraliteit.
Verdediging van die Nederlandse onafhanklikheid teen enige aanval van buite.
II. DIE KRAGTE BY DIE VERWYDERING VAN DIE KONINKRYK
Die sterkte van die heffings is in die tydperk 1920 tot 1922 van 23 000 tot 19 500 verminder tot so min as 13 000 man.
Die kader van professionele beamptes en onderoffisiere is aansienlik verminder.
Baie vredestydformasies is afgeskaf.
Die tydperk van eerste opleiding vir ongemonteerde magte is tot vyf en 'n half maande verminder, en in die geval van dienspligtiges, wat reeds aan voorafgaande militêre opleiding deelgeneem het, tot ses weke.
Die belangrikste materiaalvoorraad is verwaarloos, of anders was dit op so 'n beskeie skaal dat hele dekades nodig sou gewees het vir die bereiking van iets soos verdraaglike toestande.
Die sterkte van die heffings is met 8 000 man verhoog, en dus verhoog van 19 500 tot 27 500 man.
Hierdie uitbreiding het noodsaaklik geword om die uiterste bloedarmoede waaraan die Nederlandse infanterie gely het, te herstel.
Maar 'n weermagstelsel verg tyd om effektief te word. Aangesien die oorlogsleër uit vyftien heffings bestaan, sou dit vyftien jaar neem voordat hierdie sterkteverhoging sy volle effek bereik het. Dit was duidelik dat 'n tydperk van so 'n lengte nie gereken kon word nie. Om hierdie moeilikheid tot 'n mate te vergoed, is besluit dat die heffings van 1939-1943 5.000 ekstra manne moet bevat. Vir die jare sou die heffings dus 32 500 man beloop.
Die dienstydperk is op elf maande vasgestel.
Aangesien die infanterie elke jaar in twee groepe na die kleure gekom het, en aangesien dit aanvaar kan word dat 'n soldaat na vyf maande se opleiding geskik is vir sekere vorme van gevegte, was die gevolg van hierdie maatreël dat die helfte van die infanterieheffing altyd beskikbaar as opgeleide troepe. Uit hierdie opgeleide gedeelte van die heffing is vier-en-twintig grensbataljons gevorm. Hulle was naby die hoofpaaie na Holland gestasioneer, en hul doel was om 'n onverwagte aanval af te weer en sodoende die Nederlandse magte genoeg tyd in staat te stel om te mobiliseer en te konsentreer.
Die betrokke vier en twintig bataljons was egter nie voldoende om hierdie plig uit te voer nie. Daarom is 'n addisionele organisasie geskep waarmee sekere afdelings, afgesien van 'n algemene mobilisering, afsonderlik na die kleure geroep kon word om beskikbaar te wees vir hierdie strategiese maatreël. Hierdie afdelings het ook hoofsaaklik uit infanterie -eenhede bestaan. Hulle het egter ook die lugmag- en lugverdedigingseenhede ingesluit. (Aangesien hierdie eenhede opgeroep is deur middel van 'n telegram met die letter Q, was dit oral bekend as Q -afdelings). Wat die infanterie betref, het die Q -afdelings hoofsaaklik bestaan ​​uit ouer heffings met hul woonplek in die grensgebiede.
'N Verdedigingsfonds is gestig met die doel om binne die kortste moontlike tyd die groot tekort ten opsigte van materiaalvoorraad goed te maak.
Vier weermagkorps wat elk bestaan ​​uit: Die personeel. Twee infanteriedivisies, elk bestaande uit die personeel, drie infanteriebrigades, een masjiengeweerkompagnie, een regiment-afdelingsartillerie, bestaande uit die personeel en drie brigades (twee brigades gewapen met veldwapens van 7 cm. En een brigade met 12 cm. of 15 cm. houwitsers) en een groep pioniers. Die troepe van die weermagkorps bestaan ​​uit: Een regiment huzare, bestaande uit die personeel, twee berede eskader, vier fietsry-eskader, een masjiengeweer eskader, een anti-tenk eskader, een peloton mortiere en een peloton tenks. Een regiment van artillerie van die weermagkorps, maar bestaan ​​slegs uit een brigade van drie batterye gewapen met 10 cm. medium artillerie. Die weermagkorps oefen.
Een ligte afdeling, bestaande uit die personeel, twee brigades fietsryers, twee regimente motorfietsryers, die korps perdeartillerie, bestaande uit 'n staf en twee brigades artillerie, gewapen met 7 cm. ligte veldgewere en die afdelings trein.
Vier en twintig brigades infanterie, bestaande uit die ouer heffings. Hierdie brigades was van 23 tot 46 genommer, insluitend 'n deel van hulle is in brigadegroepe saamgevoeg.
Vier en twintig grensbataljons van infanterie.
Veertien regimente van weermagartillerie. Hierdie regimente was egter in 'n groot mate gewapen met verouderde materiaal (gewere van 8 cm. Staal, 12 cm. Lengte
en 15 cm. lengte 24, gewere met stewige waens, sonder terugslag). Die vyftiende regiment -artillerie was slegs gewapen met die moderne houwitser van 15 cm. lengte 15, en gemotoriseer. In die oorblywende regimente was die gewere perdgetrek, of dit was heeltemal nie-mobiel en kon dus slegs in vaste posisies gebruik word.
'N Regiment huzare wat bestaan ​​uit die personeel en vier berede eskaders.
'N Aantal afdelings vir die besetting van bestaande permanente werke en vir die bewaking van belangrike voorwerpe in die land.
Depot troepe. Die infanteriebrigade het bestaan ​​uit die personeel, drie bataljons infanterie, een mortierkompagnie en een tenkwa-kompanjie.
9 & times36 = 324 ligte masjiengewere.
9 en tye12 + 18 = 126 medium masjiengewere.
3 & times12 = 36 tenkwa-kanonne (die maatskappye was egter nog nie op volle sterkte nie).
3 en tye6 = 18 mortiere van 8 cm. (3-duim mortiere).
2 en tye12 = 24 7 cm. ligte veldgewere.
1 & times12 = 12 haubits van 12 cm. lengte 14 of 15 cm. lengte 17.
Onvoldoende artilleriekrag. Die afdeling met 'n infanteriesterkte van nege bataljons beskik oor slegs ses-en-dertig gewere, wat boonop nie heeltemal modern was nie. Die artillerie van die weermagkorps het slegs twaalf gewere getel. Altesaam het die weermagkorps, met 'n organiese sterkte van slegs agtien bataljons infanterie, sewe brigades artillerie-dit wil sê ongeveer die helfte van wat as die normale in buitelandse organisasies aangeneem word. Daar was wel veertien regimente weermagartillerie, maar hul wapens was so verouderd dat, hoewel hulle op minder belangrike dele van die front gebruik kon word, hulle op die deurslaggewende punte nog steeds nie die nodige artillerie -ondersteuning kon bied nie.
Onvoldoende anti-tenk wapens. In die organisasie van elke brigade van infanterie- of kavallerieregiment was daar slegs een tenk-tenk-eenheid, en selfs hierdie eenheid was gewapen met slegs 'n paar gewere.
Heeltemal onvoldoende lugweerverdediging. In klein lande, waarvan die lugmag op lang termyn nie kan verwag om 'n geveg met die lugmag van groot moondhede te onderhou nie, is dit veral noodsaaklik dat die grondweerweerafweer nie net 'n besonder groot familielid moet wees nie.
sterkte, maar dat hulle ook perfek gewapen sal wees. In die Nederlandse magte is nie aan hierdie voorwaardes voldoen nie.
Onvoldoende opleiding van personeel.
III. DIE GEOGRAFIESE KARAKTER VAN NEDERLAND VANAF DIE MILITARYRE STANDPUNT
Die Maas, op 'n sekere punt gedupliseer deur die Juliana -kanaal. Die Maas, veral omdat dit deur damme gekanaliseer is, het 'n waterweg van groot militêre belang geword. 'N Nadeel is egter dat dit slegs 'n paar kilometer lê
vanaf die Duitse grens, en dat die westelike oewer op verskillende punte deur die oostelike oewer oorheers word.
Die Noorder -kanaal, wat aansluit by die Peel -gebied, en langs die Raam noordwaarts verleng word. Die eersgenoemde kanaal is smal en loop gedeeltelik deur beboste land. Die Raam is veral nie in die suidelike deel 'n hindernis van enige belang nie, maar die sterkte van hierdie rivier vir weerstandsdoeleindes kan op verskillende punte deur oorstromings verhoog word.
Die Zuid Willemsvaart. Die kanaal het hoë dike op beide Bides, terwyl struikgrond en bewoonde gebiede oor groot afstande langs die oewers strek. Om hierdie rede is dit nie baie goed aangepas vir 'n langdurige verdediging nie.
Suid van die Nieuwe Waterweg strek die eilandgebied van Suid -Holland en Zeeland uit. Hierdie eilande is ook redelik oop. Hulle beskik egter oor passiewe veiligheid in die groot riviere en arms van die see wat hul oewers uitspoel. Die belangrikste eiland op hierdie gebied is Walcheren, beide omdat die benadering van Antwerpen vanaf daardie punt beheer word, en omdat Flushing 'n belangrike hawe is.
Suid -Beveland word verbind met die vasteland van Noord -Brabant deur middel van 'n dam, met aangrensende polders, terwyl daar tussen Walcheren en Suid -Beveland die Sloedam is. Suid-Beveland word self deursny deur die Hansweerd Wemeldinge-kanaal, maar die kanaal is weens die hoë digte en die beboude gebiede minder geskik vir 'n langdurige verdediging as die gebied verder ooswaarts aan die Zanddijk, waar die moontlikheid van oorstromings kan 'n benadering uit die ooste uiters moeilik wees.
Net so vorm die grond by Bath, die mees oostelike deel van Suid -Beveland, 'n sterk natuurlike hindernis.
Die oostelike deel van Utrecht en die Veluwe bestaan ​​uit golwende heuwels. Uitgestrekte woude wissel af met groot oop heidegebiede en sandwalle. Tussen beide hierdie gebiede is die Geldervallei, wat die kom van die Eem en die Grift vorm. Hierdie gebied, waarin uitgebreide gedeeltes kan oorstroom word, veral in die noorde, het 'n natuurlike sterk verdediging.
Die wasbak van die IJssel strek van Arnhem tot Kampen. In die suidelike gedeelte kom die hoë lande van die Veluwe baie naby die rivier, sodat daar die westelike oewer die oostelike oewer oorheers, wat 'n baie gunstige verdediging aan die oostelike front is.
Verder na die noorde is die land plat, en die rivier daar word omring deur hoë digte. Die rivier self het 'n aansienlike breedte en het om hierdie rede groot natuurlike sterkte. Brûe verbind die twee oewers by Arnhem, Doesburg, Zutphen, Deventer en Zwolle.
Die Spankeren-Apeldoorn-Hattem-Zwolle-kanaal is van weinig militêre belang. Dit is smal en loop 'n groot deel van sy lengte deur beboste grond en beboude gebiede, terwyl 'n vernietiging van die sluis by Spankeren die kanaal op sommige plekke ook kan afvoer.
Die land oos van die IJssel is baie goed aangepas vir 'n vooruitgang uit oostelike rigting. Die waterweë in hierdie streek vloei van oos na wes, sodat 'n deurlopende waterlyn in die rigting suid na noord nêrens voorkom nie. Die grond is dus nie baie geskik vir die vertraging van aksies nie. Die Deventer-Raalte-Lemelerveld-kanaal kan vir hierdie doel van groot belang wees, maar dit lê buite die mees voor die hand liggende vooruitgang vir 'n teenstander wat uit die ooste kom. Die Twente -kanale loop ook van oos na wes, sodat hierdie weer weinig van belang is vir die verdediging van die land.
Die noordelike provinsies, as veeteelt, landbou en industriële streke, is van besondere waarde vir die verdediging van die land. Afgesien van die hoë grond in Drenthe, bestaan ​​die grond meestal uit turfgrond en klei. Langs die oostelike grens, vanaf Gramsbergen, deur Coevorden, Ter Apel en Stadskanaal, strek 'n veengebied, gekruis deur slote, kanale en kanale, en dit is 'n soort grond wat baie goed aangepas is vir vertragings. Winschoten beveel die hele Oos -Groningen as 'n bastion.
Uiteindelik word 'n natuurlike verdedigingslyn in Friesland, heeltemal oop, aangetref in die ou Friese lyn van mere wat strek van Sloten tot oos van Leeuwarden. Die kleigrond wat noord hiervan lê, bied egter 'n baie goeie deur vir troepe en sal 'n baie groot aantal manne benodig vir langdurige verdediging.
'N Ander belangrike punt vir die verdediging van die land in hierdie streek is Zurig, die plek waar die buitestroom van die Zuider Zee, wat van die provinsie Holland na Friesland loop, die kus bereik.
IV. DIE NEDERLANDSE BEPLANNINGSPLAN
Die feit dat die hoë grond in die oostelike deel van die provinsie Utrecht aan die vyand sou toegee, wat hom die geleentheid gebied het om nie net bedekte posisies te vind nie, maar ook posisies wat die werklike weerstandsgebied oorheers.
Die groeiende sterkte van moderne artillerievuur en lugbomme.
In die meeste gevalle het die vloede aan ons eie kant ook teen digte en kaaie geëindig. In die eerste plek dwing dit die verdediger om, as hy 'n vuurveld wil hê, lineêre posisies op die digte in te neem. Boonop was 'n nadeel van hierdie digte die risiko dat swaar bombardemente hulle sou vernietig en sodoende ons eie posisies sou oorstroom.
Die stad Utrecht, waarin die beboude gebiede baie naby die posisie genader het, was 'n nadeel vir die verdediging, net soos in die middel van die oosfront.
Die onmoontlikheid om ooit met die land kontak te maak met moontlike bondgenote. Die breë riviergebied in die suide vorm 'n absoluut onoorkomelike struikelblok vir almal wat moontlik hulp kon verleen.
Die onmoontlikheid dat ons onsself ooit agter die wye vloede kan uitbreek.
Die Belgiese magte sou 'n volgehoue ​​verdediging op die Maas tot by Li & eacutege handhaaf, en hierdie verdediging sou na die noorde langs die Belgiese Zuid-Willemsvaart uitgebrei word. In so 'n geval kan die Belgiese verdedigingsfront by die Nederlanders by Weert aansluit.
Die Belgiese magte sou die Maas -verdediging na die noorde uitbrei, soos aangedui onder (1), langs die Albertkanaal, eindig by die vleuelpunt van Antwerpen. In hierdie geval sou 'n paar afdelings tussen Hasselt en Weert ook 'n voortdurende verdediging kon handhaaf.
Die Belgiese hoofverdediging sou op die Maas tot by Namur en vanaf daardie punt via Louvain na Antwerpen gevoer word.
Vertraging van 'n vyandelike opmars in die gebied oos van die IJssel (hoofsaaklik met die doel om die vernietiging in hierdie gebied te dek).
Vertraagde vyandelike vordering langs die lyn van die Maas-Maas-Waal-kanaal-IJssel.
Vertraag 'n vyandelike vooruitgang in die posisie Raam-Peel met die moontlikheid om hierdie vertragingstaktieke in 'n 1 volgehoue ​​verdediging te verander, afhangende van wat deur moontlike bondgenote gedoen kan word.
Aanhoudende verdediging van die Valley-posisie strek deur die gebied tussen die Lek en die Maas, en daarna langs die Maas om by Grave aan te sluit by die Raam-Peel-posisie. Verder:
Vertraag 'n vyandelike opmars in die sin aangedui onder (a) op die gebied van Suid -Limburg, oos van die Maas.
Vertraging van 'n vyandelike opmars (aan die oostelike kanaalfront) in die noordelike provinsies en volgehoue ​​verdediging van die kop van die buitenste dijk van die Zuiderzee.
Om 'n vyand so lank as moontlik in onsekerheid te laat met betrekking tot die weerstand wat in Noord -Brabant te wagte is.
Om redes wat verband hou met neutraliteit, om 'n aansienlike krag so lank as moontlik suid van die groot riviere te behou.
V. OORWEGINGS IN VERHANDELING MET DIE NEDERLANDSE PLAN VAN BEDRYF
As ons die gesindheid van die Nederlandse magte aan die vooraand van die uitbreek van die konflik ondersoek, is dit duidelik dat hierdie ingesteldheid, as gevolg van die houding van streng neutraliteit wat deur die Regering aangeneem is, bedoel was om alle moontlikhede moontlik te maak.
'N Aanval uit die ooste, afgesien van die vertraagde optrede op die genoemde Tines, sou in die Valley -posisie gehou word, terwyl die Derde Leërkorps in daardie geval 'n deurlopende verdediging met die suidfront van die Hollandse vesting. Die Eerste Leërkorps en ook die Ligte Afdeling sou uiteindelik die reservaat vorm tot die beskikking van die Hoofkommando.
As 'n aanval vanuit 'n suidelike rigting plaasgevind het, sou dit na vertraging in Noord -Brabant, veral op die Wilhelmina -kanaal, op die Waal en die suidfront van die Hollandse vesting gehou word. Benewens die troepe van die Derde Leërkorps wat vir hierdie doel beskikbaar was, en die afdelings wat deel uitmaak van die veiligheidsgarnisoen van die Hollandse Vesting, kan daar ook vir hierdie verdediging die Eerste Leërkorps en ook eenhede uit die Vallei -posisie aangewend word. onder hierdie omstandighede sou dit nie meer belangrik wees nie.
Vanuit westelike rigting sou 'n aanval op die kus plaasvind deur die veiligheidsgarnisoen van die westelike voorkant van die Hollandse Vesting, die Eerste Leërkorps, die troepe in Zeeland en diegene wat die posisie van Den Helder beklee, terwyl in hierdie omstandighede die die hele magte wat die Valley -posisie beklee en die troepe in Noord -Brabant kan hierdie verdediging in 'n latere fase versterk. Die ingesteldheid is derhalwe ontwerp om die taak van die Nederlandse opperbevel deur die buitelandse beleid van Holland te vervul. Die vraag moet egter nou gestel word of hierdie ingesteldheid ook in ooreenstemming was met die beginsel wat algemeen toegepas word in die strategie van die ekonomie van kragte. In die hantering van
Die troepe wat bedoel was om aksie oos van die Isel te vertraag, was hoofsaaklik bedoel om die vernietigingswerk wat daar voorberei is, te beskerm. 'N Figuur van
vyf bataljons vir 'n gebied van 100 km. in lengte, met 'n diepte van 20 tot 60 km., is beslis nie te hoog hiervoor nie.
Suid -Limburg is 'n gebied van groot politieke belang. As dit net om hierdie rede was, sou dit ontoelaatbaar gewees het om hierdie deel van die land heeltemal onbeskermd en oop te laat vir 'n Duitse opmars teen die Belgiese stelsel van verdediging. Die toekenning van vier bataljons aan hierdie plig is beslis 'n minimum.
Die noordelike provinsies was, soos hierbo gesê, van groot ekonomiese belang vir die voer van oorlog. Die fundamentele idee wat aanleiding gegee het tot die besluit om hierdie gebied territoriaal te verdedig, was dat 'n teenstander verhinder moet word om hierdie provinsies met baie swak magte te beset. As 'n teenstander geweet het dat daar 'n aansienlike magte was-of, om dit meer duidelik te stel, van een tot twee afdelings-nodig was, die moontlikheid bestaan ​​dat hy sou onthou om hierdie gebied aan te val. En as daar so 'n aanval sou wees, sou die magte wat daar betrokke was, in elk geval afkomstig wees van die troepe wat die beslissende optrede teen die hoofbedryfsentrum moes aansteek, en dit sou indirek baat by die belangrikste Nederlandse verdediging of ons bondgenote.
Territoriale verdediging van die noordelike provinsies was dus strategies volledig geregverdig. In die lig van die omvang van die gebied was die aantal toegekende bataljons noodsaaklik.
Met betrekking tot die troepe wat bedoel was vir die vertraging van aksie op die rivierlyn Meuse-IJssel, moet onthou word dat die oorspronklike rede vir die beoogde vertragingstaktiek op hierdie lyn was om die hoofmag van die magte die geleentheid te gee om te mobiliseer en te konsentreer. Hierdie rede was egter nie meer van krag nie, aangesien die Nederlandse magte in September 1939 gemobiliseer het en oorlogsposisies sonder hindernisse deur vyandelike optrede ingeneem het. Die idee om die aksie op hierdie lyn uit te stel, is nietemin nagekom om die eenhede in die hoofverdediging tyd te gee om volledige aksie gereed te wees. Die gebrek aan diepte van die Nederlandse gebied, tesame met die groot mobiliteit van Duitse gemotoriseerde eenhede, het dit nodig gemaak.
As vertragingstaktieke hoegenaamd effektief wil wees, is die minste wat vereis moet word dat 'n deurlopende vuurfront gevorm kan word. Van Roermond tot Zwolle is die lengte van hierdie lyn ongeveer 180 km. As dit deur sestien bataljons gehou word, sou elke bataljon dus 10 tot 15 km lank hê. Enige verdere verdunning van hierdie kordonbedeling sou die hele weerstand waardeloos gemaak het, want dit sou dan 'n baie eenvoudige saak gewees het om dit op te rol. Toe daar eers besluit is oor vertragingstaktieke, kon die aantal sestien bataljons dus nie verminder word nie.
Die bataljons wat bedoel was om die aksie in die suidelike deel van Noord -Brabant te vertraag, sou in geval van 'n aanval uit die ooste aan die verdediging van die suidelike front van die Hollandse vesting toegewys word en kan daarom buite rekening gelaat word.
Met betrekking tot Zeeland was dit in alle omstandighede noodsaaklik om te voorkom dat 'n belangrike hawe, soos Flushing (Vlissingen?), Deur 'n vyand verras word. Daarom was daar onbetwisbare regverdiging vir die bataljons wat vir die verdediging van hierdie gebied toegewys is.
Uitstel van optrede in die Raam-Peel-posisie was strategies geregverdig met die oog op die moontlikheid dat ondersteuning van moontlike bondgenote verkry kon word. Die teenwoordigheid van Frans-Britse magte in Noord-Frankryk het dit moontlik gemaak. Om Noord -Brabant te bereik, moes hierdie eenhede afstande van ongeveer 200 km afgelê het, wat 'n tyd van een tot twee dae benodig. Daarom, hoe langer die troepe in die Raam-Peel-posisie 'n vyandelike voorsprong uit die ooste kon hou, hoe groter is die kans dat die geallieerde
troepe sou Noord -Brabant betyds bereik, en die verder ooste sou die punt wees waarop hulle moontlik 'n vyand se vordering tot stilstand kon bring.
Elke uur ekstra vertraging kan daartoe lei dat 'n groter deel van Noord -Brabant in ons hande bly. Hierdie oorweging was die moeite werd om veertien bataljons aan die Raam-Peel-posisie toe te ken.
Laastens moet die sterkte van twee-en-dertig bataljons as veiligheidswag vir die Hollandse fort en vir die binneland as 'n minimum beskou word. In die besonder het die verwagte gebruik van infanterie en valskermsoldate in die lug dit absoluut noodsaaklik gemaak om 'n aansienlike aantal troepe in die binneland te behou vir die verdediging van belangrike punte. Die verhaal van die veldtog bewys in werklikheid dat die aantal bataljons wat vir hierdie doel toegewys is, baie ver van voldoende was.
VI. GELEENTHEDE KORT VOOR DIE UITBREEK VAN DIE KONFLIK
Aan die Nederlandse grens in die gebied noord van die Ryn ongeveer tien Duitse afdelings.
Aan die Nederlandse grens in die gebied tussen Cleves en die lyn München Gladbach-D & uumlsseldorf ongeveer nege afdelings.
Ongeveer Suid -Limburg in die gebied suid van die lyn onder (b) en Monschau genoem, ongeveer dertig afdelings.
'N Stryd teen die hart van die land op die gebied noord van die groot riviere, miskien met bykomende optrede, teen die noordelike provinsies en die buitestroom van die Zuider Zee.
'N Rit deur Noord -Limburg en die oostelike deel van Noord -Brabant, gerig op die Belgiese posisies aan die Albertkanaal, wes van Hasselt, en miskien ook teen die westelike deel van Noord -Brabant en Zeeland. Dit was te wagte dat hierdie rit noord en suid langs die Peel -gebied sou plaasvind.
'N Hoofaanval op die Belgiese verdedigingstelsel op onderskeidelik die Maas en die Albertkanaal, suid en noord van Li & eacutege. Die noordelike as van hierdie aanval sou vermoedelik deur die suidelike deel van die Nederlandse provinsie Limburg loop.
Die gevolg hiervan was dat die strategiese verrassing waarop die Duitsers hul skielike aanval op die oggend van die 10de Mei op die 10de Mei gerig het, onsuksesvol was.
VII. DIE DUITSE BEDIENINGSPLAN
Ongeveer vyf infanteriedivisies,
Een tenk afdeling,
Die Tweede-en-twintigste lugafdeling,
Die Tweede Regiment Valskerms,
Die Sewende Lugafdeling,
'N Aanval deur infanterie en valskermsoldate in die lug op die hart van die land, om, indien moontlik, op die eerste dag van die oorlog die regeringsentrum te gryp en op hierdie manier die hele weerstand te verlam (sien aanhangsel II ).
'N Aanval op die Valley-posisie en die oostelike voorkant van die Hollandse vesting langs die as Arnhem-Rhenen-Utrecht.
'N Aanval deur Noord-Brabant met die doel om so vinnig as moontlik deur Moerdijk-Dordrecht-Rotterdam voort te gaan om kontak te maak met die troepe in die lug om daar te beland.
'N Onderaanval met die doel om beslag te lê op die noordelike provinsies en die Zuider Zee -dijk, om ook op hierdie manier in die Hollandse vesting in te dring.
Die obstruksies oos van die Maas.
Die Maas self.
Die Zuid Willemsvaart, en ook
VIII. DIE VERLOOP VAN MILITARYRE GEBEURE OP DIE 10DE MEI
1. Die aanval op die hart van die land.
Op die aand van die 9de Mei het die hoofkwartier reeds verslae uit verskillende oorde ontvang, waaruit kon afgelei word dat 'n aanval op die vroeë oggend van die 10de Mei hoogs waarskynlik is. Kort ná middernag kom daar berigte van die vliegtuigkenners oor groot Duitse lugaktiwiteite, feitlik oor die hele Hollandse gebied.
Die vraag of 'n lugaanval op Engeland oorweeg is en of hierdie aktiwiteit die eerste fase van 'n aanval op Holland was, is vinnig opgelos toe berigte oor lugaanvalle op die vliegvelde van Schiphol, Bergen, Waalhaven, de Kooy, Soesterberg, Haamstede ontvang is en Hilversum. Daarbenewens het 'n aantal van die vliegtuie myne in die afsetpunte na die see langs die Nederlandse kus laat val om te voorkom dat Nederlandse skepe opraak en die moontlike hulp van bondgenote.
Met die doel om skrikwekkend te wees en om van die begin af verwarring te skep in die sentrum van die regering, is daar om vyfuur en om tienuur lugaanvalle op Den Haag uitgevoer.
Die Nederlandse lugmag, wat sedert die vroeë oggendure in volle staat van gereedheid was om op te tree, het, waar moontlik, die lug ingeneem vir hul stryd teen die oorweldigend sterk vyand. Hulle het daarin geslaag om 'n groot aantal Duitse masjiene te laat val, maar hul eie verliese was noodwendig swaar. Die Nederlandse lugafweerartillerie het ook aanvanklik 'n groot tol geëis van die aanvallende Duitse vliegtuie.
Drie uur nadat die lugaanvalle begin het, het die Duitse ambassadeur egter 'n brief aan die Nederlandse regering oorhandig waarin gesuggereer is dat alle weerstand tegelyk moet ophou.
Die Nederlandse regering het hierdie voorstel natuurlik verwerp en verklaar dat daar, weens die Duitse aanvalle wat plaasgevind het, 'n oorlogstoestand bestaan ​​tussen Holland en Duitsland.
Ernstiger as die lugbomme self was die feit dat valskermsoldate op verskillende punte in die hartjie van Holland laat val het, en daarin geslaag het om beheer oor 'n paar vliegvelde te verkry, waardeur Duitse infanterie in die lug vanuit vervoervliegtuie geland kon word.
Die garnisoen van die Valkenburg -vliegveld, bestaande uit dele van die Derde Bataljon, Vierde Infanteriebrigade, is na lugbom om 03:30 gedeeltelik deur valskermtroepe vernietig, terwyl die res van die garnisoen gedwing is om terug te trek. Om 7.30 uur was hierdie vliegveld in Duitse hande, en vanaf daardie oomblik word voortdurend Duitse reserwes deur Junkers -vervoervliegtuie opgebou.
Net so is die garnisoen van die Ypenburg -vliegveld, bestaande uit die Derde Bataljon, Brigade van Grenadiers, gedwing om die vliegveld te ontruim, en die vliegveld van Ockenburg, waar die garnisoen verras is, val ook in Duitse hande. Om 06:00 was hierdie vliegveld reeds deur 600 van die vyand beset.
Benewens die bogenoemde vliegvelde, is swerms valskermsoldate geland naby die Maaldrift, in die omgewing van Wassenaar, op die suidelike oewer van die Maas in Rotterdam, naby Dordrecht en Wieldrecht naby die Moerdijk, in die Westland, naby Katwijk Binnen, en die Staalduinen.
Veral in Rotterdam, waar die Duitsers bygestaan ​​is deur 'n sterk vyfde kolom, bestaande uit die groot Duitse kolonie wat in Rotterdam woon en 'n paar Nederlandse verraaiers, was die posisie ernstig. Die Duitsers het daarin geslaag om die twee brûe oor die Maas en ook die brug oor die Oude Maas in besit te neem. Die hele Feyenoord en ook die vliegveld van Waalhaven het dus in Duitse hande geval. Rotterdam, as voorraaddepot, het slegs 'n baie klein garnisoen.
Nieteenstaande die pogings waarin 'n groep mariniers hulle onderskei het, kon die Nederlandse troepe nie die brûe oor die Maas herwin nie.
Torpedoboot Z5, en ook die torpedomotorboot 51, albei waak by die Hook of Holland, stoom die Nieuwe Waterweg op en neem deel aan die artillerie -aksie teen die Duitse magte by Feyenoord, totdat die betrokke oorlogsvaartuie opgebruik het. die hele ammunisie.
Daarbenewens is die Nederlandse vlootskip Van Galen uit Den Helder ontbied om aan die gevegte in Rotterdam deel te neem.
Hoewel vernietigers noodwendig nie heeltemal geskik is vir hierdie soort aksie nie, het die skip artillerievuur op die vliegveld van Waalhaven gerig, maar uiteindelik is dit deur herhaalde Duitse lugaanvalle vernietig.
Die Duitsers het ook daarin geslaag om, deur middel van verrassing, en met die hulp van verraaiers, die twee brûe oor die Moerdijk in besit te neem. Op hierdie manier was die eiland IJsselmonde in die vroeë oggend van 10 Mei in vyandelike hande, terwyl die troepe om Den Haag geland het, versprei het en die Deyl en die Haagsche in beslag geneem het. Schouw, op hierdie manier die benaderings tot Den Haag beheer. Intussen het die Nederlandse troepe in Suid-Holland onmiddellik 'n teenaanval begin.
Die oorblywende deel van die Derde Bataljon, Vierde Infanterie Brigade, het die vliegveld van Valkenburg aangeval, wat ook deur die eerste en die tweede bataljon van dieselfde brigade vanuit die noordweste en noordooste aangeval is. Die Derde Brigade, Tweede Artillerie -regiment, het die nodige artillerie in hierdie aanvalle ondersteun. Katwijk aan die Ryn, waar die Duitsers intussen ook 'n voet gekry het, is teruggevind deur die Tweede Bataljon, die Vierde Infanteriebrigade. Op 10 Mei om 17:30 die vliegveld was weer in Nederlandse hande. Die Duitse garnisoen trek terug na die dorpie Valkenburg, waar dit sy posisie behou. Die Derde Brigade, Tweede Artillerie Regiment, het hierdie dorp aan swaar artillerie vuur onderwerp.
Die Haagsche Schouw en die Deyl is herower deur jong depot -troepe, die eerste motorfietsryer Hussar -regiment neem ook deel aan hierdie operasie. Die Duitse troepe het op hierdie punte ook teruggetrek na die dorpie Valkenburg. Eerste Bataljon, Brigade van Grenadiers, wat aan die suidelike buitewyke van Den Haag was, het bevele ontvang om die vliegveld van Ockenburg te herower deur 'n aanval uit die noorde. Hierdie bataljon, versterk deur depot -troepe, het daarin geslaag om die vliegveld om 13:30 weer in te neem. Die aanval, danksy die uitstekende kortgolf-kommunikasie, is effektief ondersteun deur die vuur van die Eerste Brigade, Tweede Artillerie-regiment, wat sy posisie naby die permanente stasie in Poeldijk ingeneem het. Die Eerste Bataljon, Brigade of Chasseurs, wat die vliegveld vanuit die rigting van Monster sou aanval, het in die loop van sy opmars weerstand ondervind naby die landgoed Ockenburg. Toe die bataljon dit uitgewis het
weerstand om 16:00 die vliegveld was reeds in Nederlandse hande. Die Duitse garnisoen het in 'n suidwestelike rigting teruggetrek.
Intussen is die vliegveld van Ypenburg ook herwin deur die Tweede en die Derde Bataljon, Brigade van Grenadiers en jong depot -troepe uit Den Haag.
In laasgenoemde stad self het die vyfde kolom ook lewendige aktiwiteite getoon. Reeds in die nag van die 10de Mei het mans van die troepe van die depot 'n kragtige wagdiens in die binnekant van die stad geïnstalleer. Alle optrede van verraaiers is energiek teengewerk en daar was verskeie gevalle van vuurwisseling met vyfde rubriekskrywers in huise.
Onder die bedreiging van die Duitse valskermsoldate wat buite Den Haag geland het, het die depot -troepe wat op daardie plek gestasioneer was, 'n verdedigingsposisie op die noordelike en oostelike grens van die stad beklee. Die vyand het egter nie 'n aanval op die stad self uitgevoer nie.
Die Nederlandse troepe in die Polder van die Hoeksche Waard en rondom Dordrecht het verdedigingsposisies ingeneem om te verhoed dat die sukses van die valskermsoldate geland word.
Op sigself was hierdie eenhede egter nie sterk genoeg om 'n teenaanval te onderneem nie. Die batterye van artillerie by Strijen, gewapen met die verouderde gewere van 15 cm. 24 lengte, gerig vuur gedurende die hele dag teen Willemsdorp, die Moerdijk -brûe en die Brabantse oewer. Ongelukkig was die brûe so sterk gebou dat selfs aanhoudende vuur met hoë-plofbare skulpe nie voldoende was om dit ongeskik vir verkeer te maak nie.
Die middag het die vyand versterkings van vliegtuie aan die oewer suid van Katwijk geland. Hierdie troepe is effektief uit die see geskiet deur die Nederlandse vlootvaartuig Van Galen, en hulle is ook blootgestel aan aanvalle deur die Nederlandse lugmag. Uiteindelik is hierdie troepe vernietig deur eenhede van die First Army Corps en depot troepe.
'N Aanval deur Duitse troepe op die lug op die personeelhoofkwartier van die Den Haag-groep aan die westelike front van die Hollandse vesting by Wateringen is ook met behulp van depot-troepe afgeslaan.
Die Nederlandse lugmag het intussen groot verliese gely. Wat oorgebly het, is gekonsentreer op vliegvelde wat vir die vyand versteek is. Van daar is hulle herhaaldelik uitgestuur om vanuit die lug 'n vyand aan te val wat in oorweldigende krag aanhou groei het.
2. Die stryd in die Suidelike Provinsies.
Nadat die Nederlanders die vernietigingswerk oos van die Maas uitgevoer het (wat voor middernag van die 9de-10de Mei gekloon is), het die Duitse troepe vroeg op die 10de Mei op 'n breë front oor die Nederlandse grens gegaan.
Die hoofmagte is na die grensafdeling Lottum-Eysden gestuur, waar hulptroepe vorentoe gestuur is teen die deel van die Maas wat tussen Vierlingsbeek en Mook en die Maas-Waal-kanaal lê.
Die swak grenswagte oos van die Maas is vinnig oorrompel nadat hulle hul plig uitgevoer het om die gedeeltes oor die grens aan te meld.
Afgesien van die spoorbrug by Gennep, is alle brûe oor die Maas betyds vernietig. Die troepe wat die brug by Gennep gehou het, wat deur 'n Duitse skokmag verras was, het nie daarin geslaag om die brug te vernietig nie. As gevolg hiervan het die struktuur in die tweede reël, die spoorweg -viadukt by Beugen, waarvan die vernietiging ook voorberei is, ook onbeskadig in Duitse hande geval. Die gevolg was dat so vroeg as 4 uur die oggend
Om die brûe by Maastricht te bemeester, en
Daarna, met behulp van valskermsoldate, om die brûe, wes van Maastricht, oor die Belgiese Albertkanaal in besit te neem.
Intussen het troepe van die magte wat die Raam-Peel-posisie beklee, ook in aksie gekom.
Die sektor wat tussen die spoorlyn Gennep-Uden en die Maas lê, met 'n breedte van 10 km., Is verdedig deur bataljons wat onderskeidelik aan die Derde, die Sesde en die Veertiende Infanteriebrigade behoort. Die troepe was nie toegerus met die nuutste anti-tenk gewere nie, en het ook geen mortiere of verdedigingsmiddels teen aanvalle uit die lug gehad nie. Die enigste beskikbare artillerie -ondersteuning was een brigade gewapen met gewere van 8 cm. staal (verouderde gewere sonder wielrem en sonder geweerskerms).
Die Duitse pantsertrein met die goederetrein agterna, wat, weens die nalatigheid by die brug van Gennep, kon deurry tot by die spoorhalte Zeeland, agter in die Raam-Peel-posisie, Duitse infanterie-eenhede laat beland het daar, wat onmiddellik 'n aanval op die agterkant van die kasmatte wat noord van die spoorlyn lê, begin het en die kasmatte wat tussen die spoorlyn en die metaalweg Volkel-St geleë is. Huber.
Plaaslike reserwes was nie beskikbaar nie. Die artilleriebrigade Derde Brigade, die twintigste artillerieregiment, het sy gewere egter 180 grade omgedraai en kon op hierdie manier die aanval op die kasmatte noord van die spoorweg afweer. Dit was egter nie moontlik om te keer dat 'n aantal kasmatte wat tussen die spoorlyn en die metaalpad lê, om 7.30 uur in Duitse hande val nie.
As gevolg van hierdie gebeure het die bevelvoerder van die Derde Leërkorps, wat ook die bevel oor die ligte afdeling gehad het, die Tweede Regiment van motorfietsryers tot die beskikking gestel van die territoriale bevelvoerder in Noord -Brabant, met die doel om die deel van die posisie wat verlore gegaan het.
Die gepantserde trein, wat intussen teruggegaan het, is ontspoor op die terugreis as gevolg van hindernisse wat op die lyn geplaas is. Daar het ure lank 'n geveg ontstaan ​​tussen die insittendes van hierdie trein en die kasmatte naby die spoorlyn. Die teenaanval van die Tweede Huzarsregiment vir motorfietsryers het in die oop gebied tussen die spoorweg en die Volkel-St begin. Die Huber-pad het tot stilstand gekom deur 'n vyandige vuurwapen, en het dus nie die suksesvolle resultaat bereik waarop verwag is nie.
Intussen het die Duitse troepe wat die Sambeek-Mook-gedeelte van die Maas oorgesteek het, Mill bereik, en teen die middag het 'n aanval ontstaan ​​uit die omgewing van hierdie plek aan die voorkant van die posisie. Die aanval is egter afgeweer deur die Eerste Bataljon, Derde Brigade van Infanterie, wat die bataljon hierdie deel van die posisie beklee het.
Tussen 16:00 en 18:00. die Duitse artillerie het daarna gewelddadige vuur op die Nederlandse gedeelte wes van Mill begin, en hierdie vuur was tussen 18:00 en 19:00. gevolg deur bombardemente deur Duitse vliegtuie. Die dorpie Escharen wat verder noord lê, is ook gebombardeer en aan die brand gesteek.
Aangesien die deel van die afdeling van die Eerste Bataljon, Derde Brigade van Infanterie, suid van die spoorlyn in Duitse hande was, en dat die teenaanval deur die Tweede Motorfietsryer Hussar Regiment nie die gewenste resultaat opgelewer het nie Alhoewel daar geen reserwes beskikbaar was om 'n nuwe teenaanval uit te voer nie, is die hele troepe wat die Raam-Peel-posisie beklee, beveel om gedurende die nag van 10 tot 11 Mei na die Zuid Willemsvaart terug te trek. 'N Siftingsmag wat op die 11de Mei tot 04:00 in die posisie agtergebly het, verberg hierdie operasie vir die Duitsers, wat dus nie gedurende die nag voortgeduur het nie.
Afgesien van sekere troepe wat nie die bevel tot terugtrekking ontvang het nie, het al die eenhede vroeg in die oggend van 11 Mei die posisies ingeneem wat agter die Zuid Willemsvaart bestel is.
Met die gemotoriseerde gedeelte langs die marslyn Moerdijk, Dordrecht, Rotterdam, tot by die laerpunt noord van hierdie plek.
Met die Eerste Fietsryer Brigade langs die as Drongelen-Brakel-Herwijnen.
Met die Tweede Fietsryer Brigade langs die as Keizersveer-Gorinchem.
Om in die rigting van IJsselmonde te vorder en die Duitse troepe wat by Waalhaven geland het, aan te val. Die betrokke vliegveld sou deur die R.A.F. gedurende die nag van die 10de tot 11de Mei, maar hierdie bombardement sou teen 02:20 geëindig het
Om een ​​bataljon tot die beskikking van die kantonsbevelvoerder te Dordrecht te stel.
3. Die gebeure in die vallei -posisies, in die gebied oos van die laaste en in die noordelike provinsies.
In ooreenstemming met die bevele, het die troepe oos van die Isel die verwoesting uitgevoer en die voorbereide obstruksies opgestel. Die enigste geval waarin vernietiging nie suksesvol was nie, was die van die brug oor die Twente -kanaal by Diepenheim. In ooreenstemming met hul instruksies het die troepe wat oos van die IJssel opereer, daarna agter die laat waterweg teruggetrek.
Al die brûe oor die IJssel is toe opgeblaas.
Vroegoggend van 10 Mei het die Duitse magte, wat hoofsaaklik langs die as Emmerik-Zevenaar-Arnhem werksaam was, reeds die grens oorgesteek. Die grens was net 'n paar kilometer van die IJssel af, en hierdie rivier is vroegoggend reeds deur die Duitsers bereik. Ondersteun deur 'n oorweldigende artilleriekrag, het die Duitsers om 10:00 die IJssel by Westervoort oorgesteek en hul opmars langs die byle Arnhem Ede en Arnhem-Wageningen voortgesit.
Intussen het die troepe in die Valley -posisie om 03:00 op 10 Mei hul linies ten volle beset. Al die voorbereidings vir 'n langdurige verdediging was
Om 'n vyandelike opmars in die gebied wes van die IJssel te vertraag.
Om saam te werk aan en om die uitvoering van die vernietigingsplan wat vir hierdie gebied voorberei is, te dek.
4. Die situasie aan die einde van die eerste oorlogsdag.
Die troepe wat oos van die groot riviere opereer, nadat hulle die taak wat hulle opgelê is, uitgevoer het, naamlik die beskerming van die vernietiging wat in hierdie streke voorberei is, het óf teruggetrek óf vernietig.
Die waterlyn wat gevorm is deur die riviere Meuse en IJssel, met die Maas-Waal-kanaal tussen, en die kanaallyn in die noordelike provinsies is deurgebreek, nadat hulle die Duitse opmars egter met vier tot ses uur vertraag het.
Afgesien van 'n enkele struktuur, is al die brûe op die waterlyn vernietig, met die gevolg dat die Duitse leërs wat wes van die riviere werksaam was, groot probleme ondervind het met hul voorraad en agterste kommunikasie. 'N Gedeelte van die troepe wat die lyn van die riviere beset het, kon terugtrek in die Valley-posisie of die Raam-Peel-posisie.
Die ligte troepe oos van die Valley -posisie is teruggetrek in die posisie, behalwe 'n klein aantal aan die noordelike front. Die vyand het egter nog nie kontak gemaak met die voorposte nie.
Die Raam-Peel-posisie is deur die suide van Mill gebreek, en die troepe wat hierdie posisie beklee, sou hulle in die nag van 10 tot 11 Mei na die Zuid Willemsvaart terugtrek.
Die Duitse aanval op die hart van die land, waarvan die doel was om besit te verkry op die eerste dag van die regeringsentrum, Den Haag, is afgeweer en al die vliegvelde rondom Den Haag is teruggevind. Die klein liggame valskermsoldate wat nog noord van die Maas was, het nie meer 'n werklike gevaar inhou nie. Dit was net 'n kwessie van tyd om hulle skoon te maak. Rotterdam, vir sover dit suid van die Maas lê, met die vliegveld van Waalhaven, is egter nie teruggevind nie. Die hele eiland IJsselmonde en die grootste deel van die eiland Dordrecht, met die twee Moerdijk -brûe, was in Duitse hande.
Boonop was die hele Eerste Leërkorps betrokke by hierdie vyand en is daarom afgewyk van sy regte taak, die vorming van die reservaat vir die veldleër in die Valley-posisie, en, indien nodig, herbesetting van die oostelike front van die Hollandse vesting. Boonop is ses bataljons van die reservaat van die groot eenhede in die Valley -posisie van hierdie eenhede weggeneem en na die Hollandse vesting gestuur.
Die Derde Weermagkorps en die Ligte Afdeling het die moeilike omstandighede prakties sonder verlies uitgevoer. Die genoemde weermagkorps het sy posisies op die Waal ingeneem, terwyl die Ligte Afdeling vorentoe opgeruk het vir die aanval op die Waalhaven -vliegveld.
IX. DIE MILITARYRE OPERASIES OP DIE 11DE MEI
1. Die geveg in die hart van die land en aan die suidelike front van die Hollandse vesting.
Ook op hierdie dag was die vyfde kolom in Den Haag baie aktief. Die troepe wat die eerste afdeling saamgestel het, was meestal betrokke by die vernietiging van die laaste versetpunte wat deur valskermsoldate in die omgewing van Den Haag beset was.
Die eerste bataljon van die Brigade of Chasseurs het vir hierdie doel opdragte by Belvedere in die omgewing van Ockenburg uitgevoer, terwyl die Vierde Brigade van Infanterie, wat later versterk is deur die negende Brigade van Infanterie van die derde afdeling, om die besit geveg het van die dorpie Valkenburg. Die oorblywende troepe het die herwonne vliegvelde bly beset. By Rotterdam en IJsselmonde is die Duitse magte egter intussen voortdurend versterk.
Die vliegveld by Waalhaven is weliswaar as sodanig nutteloos gemaak deur die artillerievuur wat daarop gerig is, maar in plaas daarvan is die parkeerplek van Feyenoord deur die Duitse vliegtuie gebruik om versterkings te land.
Wat toegang tot die suidelike voorkant van die Hollandse vesting betref, is die brug by Heusden intussen opgeblaas. Die brug by Keizersveer was in Nederlandse hande, maar was gedurende die loop van 11 Mei aan Duitse lugaanval blootgestel, terwyl die Moerdijk -brûe nog in Duitse hande was.
Intussen het gemeganiseerde dele van die sewende Franse leër, nadat hulle deur België marsjeer het, op 11 Mei Noord -Brabant bereik.
Die Nederlanders het die Franse opperbevel versoek om so vinnig as moontlik met hierdie magte voort te gaan om die Moerdijk -brûe aan die suidekant aan te val.
Die verwagting dat die Duitse weerstand op die eiland Dordrecht en IJsselmonde verbreek sou word deur die optrede van die betrokke Franse magte, en ook deur die aanval van die ligte afdeling op 11 Mei, is egter nie vervul nie.Dit is waar dat 'n Franse gemeganiseerde eskader op die suidelike oewer van die Hollandsch Diep oorkant Strijen verskyn het, maar aanvalle deur Duitse bomwerpers het hierdie troepe gedwing om terug te trek. Die aanval van die Ligte Afdeling oor die Noord het ook geen vordering gemaak nie.
Volgens die aanvalsorde van die bevelvoerder van die ligte afdeling wat gedurende die aand van 10 Mei, om 11 uur, uitgereik is, sou die twee brigades fietsryers die Noord die 11de oggend, noord en suid van Alblasserdam onderskeidelik.
Aangesien een bataljon fietsryers na Dordrecht gestuur is en 'n ander die afdelingsreserwe sou vorm, was vier bataljons beskikbaar vir aanval. Toe die dag aanbreek, het die Tweede Brigade van Fietsryers daarin geslaag om 'n paar patrollies verras te kry. Hulle was egter nie in staat om hulself te behou in die gebied wat deur die vyand beset is nie.
'N Poging later gemaak met groter magte, 1 km. suid van Alblasserdam, was suksesvol in die mate dat 'n eerste groep van sestig man die westelike oewer bereik het. Die vyand het intussen versterkings gekry, maar hierdie troepe kon nie die sukses wat hulle behaal het, opvolg nie, en dit was eweneens onmoontlik om die vlak wat oorgesteek het, te versterk.
'N Poging om noord van Alblasserdam oor te steek, word deur die moordende vuur van vyandelike masjiengewere in die kiem geslaan. Geen artillerie -ondersteuning sou tot dusver moontlik wees nie
'N Deel van die ligte afdeling was om die eiland Dordrecht van die vyand skoon te maak en daarna te probeer om deur te gaan na Waalhaven deur middel van Wieldrecht, die veerboot van' s Gravendeel en Barendrecht.
Die res van die Ligte Afdeling sou die oostelike oewer van die Noord hou.
'N Houergroep op die Noord behoort deur die First Cyclist Brigade gevorm te word, minus die Tweede Bataljon en Eerste Brigade van die Horse Artillery Corps.
Die hoofgroep, wat die vyand op die eiland Dordrecht sou opruim en daarna na Waalhaven sou stoot, sou bestaan ​​uit die Tweede Brigade van Fietsryers, die Tweede Bataljon van die Eerste Brigade van Fietsryers en die Tweede Brigade van die Perde Artillerie Korps.
Die bataljons fietsryers wat reeds na Dordrecht gestuur is, kan dus by hierdie groep ingesluit word.
2. Die militêre operasies in Noord -Brabant.
die kanaal om te verhoed dat hulle in die hande van die vyand val. Laastens is kolomme voertuie wat aan die verskillende eenhede behoort, deur die aanhoudende Duitse lugaanvalle verbreek.
Toe daar tydens die terugtrekking gevind word dat die brûe oor die Wilhelmina-kanaal reeds opgeblaas is, terwyl daar boonop geen sin meer was om 'n posisie agter hierdie kanaal in te neem nie, omdat die Duitsers- nadat hulle die Zuid gekruis het- Willemsvaart naby Vechel-was reeds agter in die voorgestelde nuwe posisie, die bevele is verander en die lyn Tilburg-Breda-Roosendaal is neergelê as die algemene toevluglyn.
Die hoofpaaie was blootgestel aan deurlopende aanvalle deur Duitse vliegtuie en was besaai met verbrande en vernietigde voertuie. Die betrokke troepe het derhalwe hul bes probeer om die westelike deel van Noord -Brabant te bereik deur in klein getalle langs die binnepaaie te beweeg. Gemotoriseerde dele van die sewende Franse leër, wat in die loop van die middag tot by die lyn Tilburg - Beste gekom het, val ook terug na die weste op Breda. Op die manier, op die aand van die 11de Mei, lê die pad na Zeeland en die suidfront van die Hollandse vesting feitlik oop vir die aanvaller.
3. Gebeurtenisse in die Valley -posisie en in die Noordelike Provinsies.
Duitse troepe het reeds op die aand van 10 Mei voor Renkum verskyn, en op die 11de Mei is 'n aanval op die voorposte van die mees suidelike regimentgedeelte van die vierde afdeling uitgevoer.
Die posisie van die Derde Bataljon van die Eerste Infanteriebrigade, wat hierdie voorposgebied beset het, is toe deurboor. Verder in die noorde was die voorposte slegs blootgestel aan geringe druk. Die aanvaller het in die voorposte in die afdeling van die Agtste Brigade van Infanterie gedwing om sy artillerievuur vorentoe te skuif, gevolglik het die belangrikste weerstandsgebied in die afdeling wat deur die Agtste Brigade van Infanterie gehou word, veral naby die Grebbeberg, is gedurende die middag en aand aan swaar artillerievuur blootgestel.
Vyandelike infanterie wat die breë benadering by Wageningen volg, kon in die aand gevegskontak maak met die troepe in die belangrikste weerstandsgebied. Rhenen, wat verder aan die agterkant lê, is ook onderworpe aan vyandelike artillerievuur, terwyl ons eie artillerie die vuur na Scherpenzeel, Wageningen en die metaalweg Ede-Renswoude gerig het.
Intussen het die vyand teenoor die voorkant van die vierde leërkorps nie die geringste aktiwiteit getoon nie. Die Eerste Regiment van die Huzaren, wat nog voor die voorposte was, het as gevolg van 'n fout agter hierdie posisies gegaan. In die aand hervat die regiment egter sy oorspronklike posisie.
'N Swak punt vir die verdediging van die Valley -posisie was egter dat die opperbevel van die land- en seemagte onder die druk van gebeure in die binneland van die land dit nodig gevind het om alle gepantserde motors uit die veldleër te onttrek , met die uitsondering van een afdeling. Benewens die onttrekking van die infanteriebataljons uit hierdie leër, wat reeds plaasgevind het, het dit 'n verdere verswakking van die Vallei -leër beteken.
Ondanks die vyandelike lugheerskappy het verkenningsvliegtuie hul werk suksesvol uitgevoer oor die IJssel en die Veluwe.
In die noordelike provinsies het die Duitse magte intussen Harlingen en Franeker bereik, terwyl Stavoren in die nag van die 11de tot 12de Mei beset was. Na die deurbraak aan die kanaalfront het die aanvaller hier feitlik geen verdere weerstand gehad nie.
In die aand verskyn daar ook vyandige verkenningsverdelings voor die Wons -posisie, en daar is vegkontak met die posisie gemaak.
4. Die militêre posisie aan die einde van die Tweede Oorlogsdag.
Aan die einde van die tweede oorlogsdag het die posisie aan die oostelike front dus geen rede tot angs gegee nie.
Alhoewel die voorposte in die suidelike deel van die Valley -posisie ingedwing was en daar met die hoofposisie kontak gemaak is, was die besetting van hierdie gebied steeds ongeskonde oor die hele lengte en diepte van die posisie.
Die moeilikheid bly bestaan ​​dat daar geen groot reserwes in die Valley -posisie beskikbaar was nie. Die reserwes wat voorheen vir die verdediging van die hart van die land herlei is, was nog nie net daar nie, maar die Eerste Leërkorps was nie net ten volle betrokke by die gevegte in die provinsie Suid -Holland nie, maar selfs op die tweede dag oorlogsmagte is teruggetrek uit die Vallei -leër vir die verdediging van die binneland van die land.
Selfs die verlies van die noordelike provinsies, hoe jammer dit ook al was, was geen finale struikelblok vir die verdere optrede van die verdediging nie. Die benaderings na Holland, wat oor die skeidyk loop, was nog steeds stewig in Nederlandse hande. Die Wons -posisie, en ook die werk in die tweede reël daaragter op die Kornwerderzand, was albei nog heeltemal ongeskonde.
Die posisie in die suide was ernstiger.
Pogings om die vyand van die eiland IJsselmonde te verdryf, het misluk by Rotterdam en by Alblasserdam, terwyl die Moerdijk -brûe en die grootste deel van die eiland Dordrecht nog in Duitse hande was. Die magte van die vyand het selfs gedurende die 11de Mei aansienlike toevoegings gekry.
Verder het die weerstand van die Nederlandse troepe in Noord -Brabant in duie gestort. As die Franse magte nie daarin geslaag het om die Moerdijk-brûe op 12 Mei terug te neem en die Duitse opmars in die buitenste lyn Breda-Moerdijk te kontroleer nie, was dit waarskynlik dat die Duitse troepe wat in Brabant werksaam was, op 12 Mei kontak sou maak met die Duitse lug -gedraagde infanterie en valskermsoldate rondom Dordrecht en by IJsselmonde.
'N Beroep op ondersteuning wat aan ons bondgenote gerig is, kon nie deur hulle gevolg word nie, omdat hulle self ten volle besig was met die stryd wat in België en Noord -Frankryk plaasvind. Selfs van die Britse lugmag kon steun slegs plaaslik en op 'n baie beskeie skaal verkry word.
In hierdie omstandighede was al die magte in die provinsie Suid -Holland daar volledig vasgebind en kon die dringend noodsaaklike versterking van die troepe wat die Vallei -posisie beklee, ook nie op daardie dag plaasvind nie.
X. MILITARYRE OPERASIES OP DIE 12DE MEI
1. Die stryd in die hart van die land en aan die suidelike front van die Hollandse vesting.
Ook op hierdie dag het ligte vegaksies rondom Den Haag plaasgevind teen valskermsoldate en infanterie in die lug, wat op 'n paar punte nog uitgehou het. Naby Leyden het die Vierde Infanteriebrigade sy aanval op die dorpie Valkenburg vanuit die rigting van Katwijk voortgesit, waar die Duitse infanteriste wat van die vliegveld teruggetrek het, steeds hulself verdedig het.
Met die oog op verdere moontlike Duitse optrede uit die lug, moes die Eerste Leërkorps nog steeds voortgaan met die taak om belangrike punte en vliegvelde in die hartjie van Holland te hou, en hierdie leërkorps kon nie vir ander gevegsaksies aangewend word nie.
In die geveg in Rotterdam het Duitse artillerie nou vir die eerste keer ingegryp. Die Nederlandse artillerie in die Hoeksche Waard het hul standpunt verander dat hulle hul vuur op die suidelike wal van Rotterdam en Waalhaven kan rig.
Die vliegvelde van Waalhaven self en Feyenoord is weer aangeval deur die laaste oorblyfsels van die Nederlandse lugmag.
Die Nederlandse artillerie gestasioneer op die suidelike grens van die Hoeksche Waard-verouderd 15 cm. gewere-blus hul volle krag om te keer dat hulle oor die Moerdijk-brûe beweeg. In hierdie proses is hulle natuurlik voortdurend blootgestel aan die vuur van vyandelike artillerie en aanvalle van Duitse vliegtuie, met aansienlike verliese en swaar skade aan die gewere. Hulle het nie daarin geslaag om die oorgang van Brabant na die eiland Dordrecht, op die oggend van die 12de Mei, te voorkom deur die voorafgaande dele van die Duitse pantserdivisie, wat deur Noord -Brabant gegaan het, en van eenhede van die Waffen S.S.
Intussen het die groep van die Ligte Afdeling wat bevele ontvang het om die eiland Dordrecht te ontruim en daarna na Rotterdam te vorder, aanvanklik suksesvol geveg in die omgewing van Dordrecht teen die Duitse magte daar, wat boonop was , voortdurend versterk deur nuwe landings van valskermtroepe en infanterie in die lug. Toe die magte van die Duitse tenkafdeling en die eenhede van die Waffen SS die oggend van die 12de Mei egter hul gewig op die weegskaal kon werp, moes die bataljons van fietsryers uittree en die Duitse pantsertroepe kon kort na die middag kontak maak met die lugmag wat op die suidelike wal van Rotterdam geveg het.
Op hierdie manier is een van die deurslaggewende episodes van die veldtog voltooi. Die Nederlandse troepe in die Hoeksche Waard en die groep van die Ligte Afdeling aan die Noord behou hul verdedigingsposisie om te voorkom dat die Duitse magte op die eiland Dordrecht en op IJsselmonde oor die aangrensende eilande strek.
Bo alles was die troepe van die Ligte Afdeling aan die Noord in hierdie geval blootgestel aan lugbomme en artillerievuur, wat so effektief moontlik deur die Nederlandse artillerie beantwoord is.
Laastens van die Moerdijk was die deurgange oor die Bergsche Maas by die brug van Keizersveer, by die veerbote van Kapelle en Drongelen en by die brug van Heusden nog in Nederlandse hande.
In Noord -Brabant het op hierdie dag feitlik geen verdere stryd om belangrikheid plaasgevind nie. Die oorblyfsels van die Nederlandse troepe wat die oorspronklike troepe was wat die Meuse- en die Raam-Peel-posisie beset het, probeer in klein liggame om die greep van die Duitsers te ontsnap.
Sedert die nag van die 9de tot 10de Mei het hierdie troepe feitlik geen rus gehad nie. Vir hulle was hierdie oorlogsdae 'n opeenvolging van die neem van posisies, die bestryding van vertraagde optrede en lang en vermoeiende optogte, waarin hulle, weens 'n gebrek aan lugafweerverdediging, feitlik weerloos blootgestel was aan die aanvalle van die Duitse lugmag.
'N Deel van hulle het daarin geslaag om met die brug by Keizersveer te ontsnap na die Hollandse vesting. Ander liggame kon die eilande van Seeland bereik, waar hulle georganiseer is om die stryd voort te sit.
Sommige van hulle is op bevel van die offisier in bevel van die Franse troepe wat naby Breda posisies ingeneem het, na Antwerpen gestuur en daarna na Zeeland Vlaandere gestuur.
'N Groot aantal, insluitend die personeel van die Peel -afdeling, wat hierdie lot in Tilburg ondervind het, het as gevangenes in Duitse hande geval.
Die Franse, wat oorspronklik beplan het om die Duitse opmars langs die algemene lyn te weerstaan, die Mark tot by Breda, Oosterhout, Geertruidenberg, was verplig om hul linkervleuel onder Duitse druk terug te trek en sodoende die pad na Moerdijk vir die Duitsers oop te gooi.
Vir die huidige het hulle egter steeds hul plan gehandhaaf om Breda hardnekkig te verdedig. Gevolglik het hulle op die aand van die 12de Mei die hele bevolking van die stad, 40 000 mense, na België gestuur.
3. Die geveg in die vallei en in die noordelike provinsies.
Die oggend van die 12de Mei het die vyandelike artillerie sy vuur teen die hoofposisie in die afdeling van die vierde afdeling voortgesit. Die afvuur was veral gewelddadig in die mees suidelike deel, die omgewing van die Grebbeberg.
Die artillerie van die vierde afdeling, ondersteun deur die artillerie van die weermagkorps en deur 'n deel van die aangrensende afdeling na links, het probeer om hierdie vuur so goed as moontlik te beantwoord, en om die oorhand te kry oor die aanvallende Duitse artillerie. As gevolg hiervan, as gevolg van die uitstekende artilleriesterkte van die vyand, was hulle egter nie suksesvol nie.
Die aanvalle deur die Nederlandse lugmag op die Duitse artillerieposisies by Wageningen was ook ondoeltreffend om hierdie artillerie te vernietig.
Onder dekking van sy artillerie en ondersteun deur die lugmag, kon die Duitse aanvallende infanterie geleidelik tot by die Grebbeberg dring, en daarna die sukses wat deur infiltrasie verseker is, uitbrei. Die bataljons van die Agtste Brigade van Infanterie het die hewigste weerstand gebied en groot verliese gely. Plaaslike teenaanvalle het 'n tyd lank verligting gebring, maar die troepe wat betrokke was, het nie daarin geslaag om die verlore grond weer in te neem nie.
Daarom het die aanvallers in die nag daarin geslaag om tot by die laaste verdedigingslyn deur te dring, en die hoofweerstand in hierdie afdeling was feitlik deurgebreek.
Die troepe van die Agtste Brigade van Infanterie wat ongeskonde gebly het, het afgetree en 'n nuwe posisie ingeneem agter die spoorlyn, Rhenen-Veenendaal, wat in 'n diep depressie lê.
In die afdeling van die tweede afdeling is intussen die voorposte en die troepe op die vernaamste weerstandstrook blootgestel aan swaar artillerie -optrede, terwyl daar ook die aanvallende infanterie geleidelik veld gewen het. Gevolglik is die voorposte in hierdie afdeling van die afdeling ook teruggetrek na die hoofverdedigingsgrond.
Teenoor die afdeling van die Fourth Army Corps het die vyand op hierdie dag ook geen aktiwiteit getoon nie.
Om 'n oorsig te kry van wat in die vyandelike linies voor hierdie leërkorps gebeur, het die bevelvoerder van die leërkorps die eerste regiment van die Huzaren, wat nog in die lyn Hoevelaken-Jan Plassesteeg was, die bevel gegee om verkenning uit te voer t.o.v. die lyn Achterveld-Voorthuisen-Nijkerk.
Die regimentbevelvoerder het daarop drie verkenningsafdelings in die genoemde rigtings uitgestuur.
Die agterveld -afdeling het die hoofliggaam van 'n opkomende Duitse afdeling teëgekom en is vernietig.
Die Voorthuisen-afdeling het op die laasgenoemde dorpie ook in aanraking gekom met sterk vyandelike magte, wat die losskakel gedeeltelik vernietig het, hoewel 'n deel daarvan ontsnap het.
Die Nijkerk -afdeling het in kontak met die vyand by Nijkerk self gekom. Terwyl vyandelike troepe wat uit die suide kom, die terugtreklyn van hierdie losband bereik het, is die geheel deur die vyand gevange geneem. Intussen het die verkenning deur die Eerste Regiment van die Huzaren getoon dat swaar Duitse magte teenoor die voorkant van die Vierde Legerkorps opgeduik het en dat hul kontak met die Vierde Legerkorps op enige oomblik verwag kon word.
In die noordelike provinsies het die aanval op die Wons -posisie intussen begin.
Die vyand het die vorige aand reeds vegkontak met hierdie posisie gemaak, en die oggend het hy 'n swaar artillerievuur teen die Nederlanders oopgemaak, veral teen die noordelike en middelste dele van die posisie. Gewelddadige lugbomme het die effek van hierdie artillerievuur versterk. Ontneem van alle artillerieondersteuning en van lugafweer, is die klein groepie Nederlandse troepe-'n versterkte infanteriebataljon-feitlik weerloos blootgestel aan hierdie vuurorkaan. Die gevegsposisies bestaan ​​slegs uit eenvoudige grondwerke, terwyl die water in die oorstromings voor die posisie nie op die regte vlak verhoog is nie.
Teen die middag het die vyand aangeval in die noordelike en middelste dele, en die vyandelike troepe het daarin geslaag om die posisie binne te dring. 'N Teenaanval, geloods met die swak plaaslike reserwes, het nie die resultaat opgelewer nie. Toe die Duitse tenk troepe boonop daarin slaag om oor die droë dele van die grond na die agterkant van die posisie te kom, het dit onhoudbaar geword en het die troepe begin terugtrek, sommige oor die Zuider Zee -dijk, terwyl die mans die suidelike besetting beset het. gedeelte per boot oor die IJsselmeer na Medemblik vervoer is.
Die vyand het onmiddellik sy opmars voortgesit en op dieselfde aand kontak gemaak met die werke op die Kornwerderzand. Die Duitse lugmag het hierdie werke begin bombardeer, maar die effek van die aksie teen die swaar betonposisies was gering.
Op die IJsselmeer is die wagflotilla versterk deur Britse en Franse motor -torpedobote.
Aangesien daar 'n treinboot by Stavoren was wat nie na Holland weggevoer is nie, is die hawe deur die Nederlandse vlootskip aan die brand gesteek Friso. Hierdie oorlogskip is egter toe deur Duitse bomwerpers gesink.
Om die vlootmagte op die IJsselmeer te versterk, is die Nederlandse vlootvaartuig Gruno na die wagvlot gestuur.
4. Die situasie aan die einde van die derde dag van die oorlog.
Op die derde oorlogsdag was die posisie aansienlik erger vir die Nederlandse magte.
Die Franse troepe wat in Noord -Brabant werksaam was, het nie net die Duitse opmars nagegaan nie, maar kragtige Duitse eenhede het selfs die buurt Rotterdam bereik. Dit het beteken dat daar nie meer te wagte was dat troepe uit Holland-veral die Eerste Legerkorps-vir die verdediging van die Valley-posisie getrek kon word nie.
Sake was nog ernstiger noudat hierdie posisie deurgebreek is, hoewel slegs plaaslik en oor 'n smal breedte, terwyl daar weer slegs 'n paar reserwes beskikbaar was om die breuk te sluit en die oorspronklike posisie te herstel.
Die Vierde Leërkorps is vasgemaak deur die Duitse magte wat teen hulle gevorder het; die Derde Leërkorps het uitgebrei tot 'n gedeelte van die Waal, ongeveer 50 km. In lengte.
In die noordelike provinsies het die Duitsers gevorder tot by die hoof van die Zuider Zee -dijk. Die werke aan die Kornwerderzand was egter heel ongeskonde, terwyl die besettende troepe vol vertroue en moed op die vyandelike aanval gewag het. Daarom het hierdie deel van die voorkant op die oomblik geen angs veroorsaak nie.
XI. Die gebeure van die 13de en 14de Mei
1. Die stryd in die vallei -posisie en die terugtog na die oosfront van die Hollandse vesting.
Die feit dat die Valley -posisie op die aand van 12 Mei oor 'n smal front naby Rhenen deurgebreek is, het die Nederlandse weermag die noodsaaklikheid opgelê om die verlore grond te probeer herwin deur 'n teenaanval, as hulle die verdediging wou voortsit in die Vallei -posisie.
Soos reeds hierbo vermeld, het die stryd in die hart van Holland die groot eenhede in die Valley -posisie van hul plaaslike reserwes ontneem, en eenhede van die First Army Corps was eweneens nie beskikbaar nie.
Die enigste troepe tot die beskikking van die Vallei -leër vir so 'n aksie was die eenhede van die onafhanklike Brigade Groep B. Die genoemde brigade was oorspronklik gestasioneer in die land tussen die Waal en die Maas, om saam met die onafhanklike Brigade Groep te vorm 'N Verbindende skakel tussen die troepe wat die Valley-posisie beklee en diegene in die Raam-Peel-posisie. Toe die Raam-Peel-posisie laat vaar is, het die onafhanklike Brigade B, suid van die Waal, geen sin meer gehad nie, en daarom is hierdie eenheid teruggetrek in die noorde van hierdie rivier.
Die brigade het nou slegs 'n sterkte van vier infanterie-bataljons, terwyl die brigade-artillerie nie meer as 'n paar batterye outydse gewere was nie. Tog was die beskikbare magte gereed vir 'n aanval uit die noordweste teen die
Sewende afdeling: Loenen-Muiden.
Agtste afdeling: Streek noordoos en oos van Utrecht.
Tweede afdeling: streek suidoos van Utrecht.
Vierde Afdeling: Afdeling tussen die Waal en Jutphaas.
hul opmars, sodat die eerste troepe eers die middag voor die pos verskyn het.
Die Nederlandse troepe is egter nie die geleentheid gebied om hul sterkte teen die aanvaller op hierdie historiese terrein te meet nie.
2. Die militêre operasies in Noord -Brabant en by die Kornwerderzand.
Onder die druk van die Duitse opmars was die Franse reeds op 13 Mei verplig om die weerstand wat op die lyn Turnhout-Breda gebied is, te laat vaar, en hulle val terug op Roosendaal. Op versoek van die plaaslike Franse bevelvoerder het dele van die Nederlandse troepe uit die Raam-Peel-posisie, wat in die omgewing van Bergen op Zoom was, 'n posisie suid van hierdie plek ingeneem om die Franse troepe agterin te bedek 'n moontlike landing van valskermtroepe.
Op 14 Mei was die Franse ook verplig om die posisie in Roosendaal te laat vaar, en het hulle teruggeval op die fort van Antwerpen, wat destyds nog steeds die linkervleuel van die geallieerde troepe in die Dyle-posisie gevorm het: Namur Louvain-Antwerpen.
Wat ook al die Nederlandse troepe op die oomblik nog in Wes -Brabant gebly het, het na België teruggetrek om van daar na Zeeland Vlaandere vervoer te word vir die voortsetting van die stryd.
In die noordelike provinsies het die Duitsers, nadat hulle die aand van 12 Mei met die verdedigingswerke in Kornwerderzand in aanraking gekom het, met hul aanval op die laasgenoemde versterkings begin.
Die werke ter sprake is op 13 Mei die oggend weer onder swaar lugbomaanvalle blootgestel, en die Duitse artillerie het die middag ook teen die kasmatte begin skiet. Die werke aan die Kornwerderzand het geen eie artilleriemagte gehad nie, en daarom is die Nederlandse lugmag beveel om die Duitse artillerieposisies aan te val. Effektiewe vuur is ook teen hierdie artillerie gerig deur die Nederlandse vlootvaartuig Johan Maurits van Nassau, wat vir hierdie doel van Den Helder tot by die seewapen van Texel gestoom het.
'N Duitse infanterie -aanval oor die dyk, wat die middag gelanseer is, het ineengestort onder die vuur van die outomatiese gewere uit die kasmatte.
Die oggend van die 14de Mei het begin met 'n hernieude swaar lugbom, wat die kasmatte beskadig het, maar dit was geensins suksesvol om die weerstandskrag van die besettende troepe af te breek nie.
3. Die gebeure in die hart van die land.
In die hartjie van die land het die toestand op 13 Mei geen wesenlike verandering ondergaan nie. Die Duitse magte wat tot by die suidelike oewer van die Maas in Rotterdam aangejaag het, het nie daarin geslaag om hul sukses uit te brei en die noordoewer te bereik nie.
Die Nederlandse magte was eweneens nie in staat om die Duitse troepe van die eilande IJsselmonde en die eiland Dordrecht te verdryf nie. Hulle moes hulself beperk tot die voorkoming van die Duitsers om oos en wes te ontplooi deur hul posisies op die oostelike oewer van die Noord en in die Hoeksche Waard te behou.
As die Duitse troepe met die operasies suksesvol was om die noordoewer van die Maas te bereik, sou hulle verdere opmars na Den Haag naby Delft gehou word, waarvoor die Nederlandse troepe van die Eerste Leërkorps opgeneem is
'n posisie daar. 'N Vyandelike opmars in die rigting van Gouda sou op 'n soortgelyke manier nagegaan word.
Om in elk geval seker te wees dat die verdere voortsetting van die oorlog teen die aanvallers behoue ​​sou bly, sou die stryd later 'n onverwagte wending neem, het die Nederlandse regering wyslik besluit om homself na Engeland oor te plaas. Die verdere bevel van die verdediging is toe met volle vertroue toevertrou aan die bevelvoerder van die land- en seemagte, generaal Winkelman, wat hom in die voorafgaande dae ten volle bevoeg was om die baie moeilike taak wat hom opgelê is, uit te voer.
In die oggend van die 14de Mei het die toedrag van sake naby Rotterdam geen verandering ondergaan nie. Al wat gebeur het, was dat die Nederlandse troepe in die Hoeksche Waard teruggetrek is na Strijen en later na die westelike deel van die eiland.
4. Die situasie op die oggend van die 14de Mei, en die kapitulasie.
Duitse pogings om die vesting oor die Zuider Zee -dam in die noorde binne te dring, het misluk. Die poort wat toegang tot hierdie dyk gee-die werke by die Kornwerderzand-was heeltemal in besit van die Nederlanders.
Die oostelike voorkant van die Hollandse vesting, van Muiden, via Utrecht, tot by Gorinchem, was heeltemal ongeskonde. Die troepe van die Vallei -leër het hul standpunt op hierdie front ingeneem, en op grond van die gevolge van die oorstromings kon op hierdie stadium met vertroue na die verdere verloop van die stryd uitgesien word.
Die suidfront van die Holland -vesting is by die Moerdijk deurgebreek, en die vyand het daarin geslaag om in hierdie gedeelte na die suidelike oewer van die Maas in Rotterdam te vorder.
Voortsetting van die stryd, met die waarskynlikheid om die verdediging nog 'n rukkie te kan handhaaf, maar met die sekerheid dat duisende onskuldige mans, vroue en kinders 'n skrikwekkende dood sou sterf of
Ooreenkoms tot die kapitulasie van die Nederlandse magte. Generaal Winkelman, ten volle bewus van sy verantwoordelikheid, besluit op laasgenoemde weg (behalwe wat die troepe in Zeeland betref). Vir sover dit onder die "bevelvoerder van die seemagte" geplaas is, en dus nie onder die opperbevelhebber van land- en seemagte nie, was die vloot nie by die kapitulasie ingesluit nie. Om soveel moontlik skepe in staat te stel om die stryd voort te sit, is op 14 Mei alle skepe uit die bevel van die bevelvoerder van die Den Helder -posisie onttrek en aan die bevelvoerder van die vlootmagte toegewys, met bevele om na Engeland voort te gaan.
XII. DIE STRYD IN ZEELAND
Wat die verdediging van Zeeland betref, het die Nederlandse voorbereidings hoofsaaklik uitgebrei na die eiland Walcheren, met sy belangrike hawe Flushing, en die eiland Zuid Beveland.
Die seewaartse verdediging was in die hande van die Royal Navy, ondersteun deur kusbatterye.
Met die oog op die beskerming van Flushing teen die landkant, soos reeds gesê, is voorbereidings getref vir verdediging by Bath, langs die Zanddijk en die Sloedam. Die Hansweert-Wemeldinge-kanaal was nie ingesluit in die stelsel van
verdediging behalwe wat die voorbereiding van die vernietiging van die brûe betref, omdat dit weens die hoë digte daar en die uitgebreide bevolkte gebiede nie heeltemal geskik was vir verdediging nie.
Die magte wat aan die verdediging van Zeeland toevertrou was, was swak. Afgesien van 'n paar bataljons infanterie, het die besettingsmagte slegs bestaan ​​uit 'n paar batterye artillerie gewapen met verouderde materiaal. Al wat beskikbaar was vir die verdediging van tenks was 'n paar moderne gewere, en ongeveer 6 cm. veldgewere.
Daar was 'n paar moderne lugafweergewere by Flushing, maar afgesien hiervan was daar slegs een battery, gewapen met verouderde gewere, naby die spoorbrug by Vlake.
Op die oorblywende Seelandse binneland was daar slegs 'n paar kompanie infanterie.
Gedurende die tydperk wat die aanval voorafgegaan het, is inderhaas gewerk om die voorbereidings vir verdediging op die Bath en in die Zanddijk -posisie in die doeltreffendste moontlike toestand te plaas. Hierdie posisies was feitlik gereed, en vanaf die 10de Mei is die vloedwater voor die Bath en die Zanddijk -posisie tot die hoogste moontlike vlak verhoog.
Behalwe vir 'n lugaanval op die vliegveld van Haamstede op 10 Mei, was daar geen vyandelike optrede teen die Zeeland -gebied nie.
Reeds op 11 Mei het Franse ligte troepe, wat deur België opgeruk het en per veerboot van Zeeland Vlaandere na Flushing vervoer is, Walcheren bereik. Daar is met die Franse bevelvoerder ooreengekom dat die Franse ingenieurs deur die Sloedam moes sny.
Die hawe -installasies by Flushing is op daardie dag aan Duitse lugbomaanvalle onderwerp.
Op 12 Mei het die Franse hul opmars na Zuid Beveland voortgesit, waar hulle hul posisies ingeneem het agter die Hansweert-Wemeldinge-kanaal. Die kanaal het so 'n aantrekkingskrag vir die Franse gehad as 'n tenkhindernis dat hulle, ondanks al die ander nadele verbonde aan hierdie kanaalposisie, voorkeur verleen het bo die Zanddijk -posisie wat verder weswaarts lê.
Op die 13de en 14de Mei het die garnisoen van Zeeland 'n paar versterkings gekry in die vorm van troepe wat oorspronklik deel was van diegene wat die Meuse- en Raam-Peel-posisie beklee. Op hierdie manier is 'n nuwe bataljon gevorm by Serooskerke, wat deels na Noord -Beveland en deels na Zeeland -Vlaandere gestuur is, waar daar ook nuwe kompagnies ontstaan ​​het, uit eenhede wat daar aangekom het in hul terugtog uit Brabant via België. Die moeilikheid was dat 'n aansienlike aantal van hierdie troepe geen wapens meer gehad het nie, omdat hulle dit aan die Belgiese grens moes verlaat weens 'n fout van sommige plaaslike Belgiese owerhede. Die idee van streng neutraliteit het so diep wortel geskiet dat selfs u eie bondgenote die wapen ontneem is.
Die Bath -posisie is op 14 Mei laat vaar deur die troepe wat dit beset het, nadat dit herhaaldelik uit die lug gebombardeer is en toe berig is dat die vyand daarin geslaag het om die agterkant van die posisie te bereik deur middel van 'n optog oor die dyk die verste na die suide.
Dit was later beplan om die posisie weer in te neem, maar hierdie plan kon ongelukkig nie gerealiseer word nie, want intussen is die vernietiging in die grond tussen die Bath en die Zanddijk -posisie uitgevoer, en daarom was dit onmoontlik om die paaie te gebruik.
Die vlieëniers wat by Flushing oefen, is intussen na Noord -Frankryk gestuur. Hierdie personeel was later hoofsaaklik verbonde aan die Naval Air Force en het 'n belangrike bydrae gelewer tot die handhawing van die sterkte van die Nederlandse bomwerper -eskader, wat steeds deelgeneem het aan die Europese Oorlog as deel van
Kusbevel van die R.A.F.
Op die 15de en 16de Mei het die vyand agtereenvolgens die posisies op die Zanddijk, die Hansweert -Wemeldinge -kanaal en die Sloe binnegedring. 'N Gebrek aan artillerie, en veral verdediging teen vliegtuie, het die Nederlandse en Franse troepe feitlik weerloos op die oop terrein gelaat teen die onbeweeglike bombardemente van die vyand. Die stad Middelburg met sy pragtige ou geboue het 'n slagoffer geword van hierdie genadelose manier van oorlogvoering.
Toe die vyand deur die verkryging van die besit van die Sloedam 'n pad vir toegang tot Walcheren oopmaak, word verdere weerstand op hierdie eiland onmoontlik, en soveel as moontlik Nederlandse en Franse troepe word deurlopende lugbomaanvalle per veerboot van Flushing vervoer na Zeeland Vlaandere. Nadat hulle deur die weste van België na Noord -Frankryk rondgedwaal het, kon 'n aantal van hierdie Nederlandse eenhede Engeland bereik. Dit is uit hierdie troepe, versterk deur rekrute uit alle wêrelddele, dat die Koninklike Nederlandse Prinses Irene Brigade daarna gevorm is.
Die res het as gevangenes in Duitse hande geval as gevolg van die verloop van gebeure in België en Frankryk.
XIII. FINALE OORSIG
As 'n mens terugkyk na die veldtog in Holland, is dit 'n fout om die feit in ag te neem dat hierdie veldtog, behalwe vir Zeeland, slegs vyf dae geduur het.
Die tydsfaktor is natuurlik belangrik, en 'n tydperk van vyf dae is nie veel in 'n oorlog wat jare duur nie. Maar nog belangriker is wat gedurende die vyf dae bereik is deur die troepe van die koninkryk, en watter oes hierdie tydperk opgelewer het vir die algemene uitvoering van die oorlog en vir die geallieerde saak.
Daar moet verder met tevredenheid op rekord gelê word dat die paar troepe wat die verdediging van Suid -Limburg toevertrou het, daarin geslaag het om die vernietigingsplan daar volledig uit te voer. Die gevolg hiervan was dat die opmars deur Suid -Limburg van die Duitse troepe wat bedoel was vir die aanval op die Belgiese posisies op die Albertkanaal, vertraag is. Die Duitse tenkafdeling, wat die brûe oor die Albertkanaal wes van Maastricht moes gebruik, kon eers die oggend van die 11de Mei die Maas oorsteek.
Die troepe aan die front van die Maas-IJssel tussen Roermond en Zwolle het die Duitse voorskot 'n vertraging van gemiddeld vier tot ses uur opgelê. Hierdie paar ure was natuurlik baie belangrik vir die troepe in die Valley-posisie verder terug en die Raam-Peel-posisie. Hulle is dus redelik ongestoord in staat gestel om gedurende die daglig die laaste voorbereidings vir verdediging te toets en die vernietigings wat op die terrein van vyandelike opmars voorberei is, uit te voer.
Die gevolg was dat die vyand eers op die eerste oorlogsdag sy aanval op die Raam-Peel-posisie kon begin, en gevolglik het die troepe wat hierdie posisie beklee, toe die aanval suksesvol was, gedurende die nag die geleentheid gehad om terug te trek en volgehoue ​​weerstand op die Zuid Willemsvaart op die tweede oorlogsdag.
Die vyand het nie eers daarin geslaag om op die eerste dag kontak te maak met die Valley -posisie nie. As u in gedagte hou dat die Raam-Peel-posisie en die Valley-posisie slegs 20 en 40 km is. onderskeidelik van die Duitse grens, is dit beslis geen gemiddelde resultaat nie.
Die verdediging van die Raam-Peel-posisie en die daaropvolgende verdediging van die Zuid Willemsvaart, tesame met die vernietigingswerk in Brabant, het tot gevolg gehad dat die Duitse troepe twee en 'n half dae nodig gehad het om met die lug in aanraking te kom. infanterie in Rotterdam en Dordrecht beland.
Die gevolg van die vertraging in Noord -Brabant was dat die Franse gemeganiseerde troepe van die sewende leër selfs wes van Tilburg kon vorder. As hierdie troepe daarin geslaag het om die Duitse opmars op die lyn Turnhout-Tilburg of Turnhout-Breda in hegtenis te neem, sou hierdie kontak inderdaad nooit gemaak gewees het nie, en sou die veldtog in Holland 'n heel ander koers geneem het.
Aan die Duitse kant word gesê dat die Duitse leër bereken het dat die Duitse troepe op die derde dag van die oorlog sou geslaag het as die aanval op die hart van die land nie die gewenste sukses in die loop van die eerste dag gehad het nie. om kontak te maak met die troepe in die lug in Dordrecht en Rotterdam.
Hierdie berekening was egter gebaseer op die veronderstelling dat die Raam-Peel-posisie verdedig sou word deur drie infanteriedivisies en een ligte afdeling. In plaas daarvan, hierdie lyn, 70 km. in lengte, is deur 'n enkele uitgebreide afdeling gehou, en selfs nie 'n enkele moderne geweer nie.
Dit is die eer van hierdie afdeling dat dit nietemin dieselfde resultaat kon behaal.
Soos reeds gesê, was dit, vanweë die onmoontlikheid om 'n deurlopende front met ons Belgiese bondgenote te vorm, 'n absolute noodsaaklikheid vir ons leërkommando om die derde leërkorps en die ligte afdeling uit Noord -Brabant terug te trek om die suidfront. Hoe die gevegte in Brabant sou verloop het as hierdie troepe daar gebly het, bly 'n ope vraag. Te oordeel na wat enkele dae later in België en Noord -Frankryk gebeur het, sou dit egter geen invloed op die finale uitslag gehad het nie.
Die feit dat die Derde Leërkorps en die Ligte Afdeling nie voor die eerste oorlogsdag teruggetrek is nie, is uit die strategiese oogpunt nie heeltemal geregverdig nie, maar was 'n kwessie van politieke noodsaaklikheid.
Dit is 'n bron van groot bevrediging om te sien dat die Duitse aanval op die hart van die land, met die doel om die weerstand op die eerste dag van die oorlog af te breek en die regeringsentrum te gryp, heeltemal misluk het as gevolg van die heldhaftige stryd van die First Army Corps en die jong depot -troepe. Dit is egter baie betreurenswaardig dat die Eerste Leërkorps op hierdie manier van sy hooftaak afgewyk is en ook nie die vyand van die eiland IJsselmonde en die eiland Dordrecht kon verdryf deur 'n gekonsentreerde aanval in samewerking met die Ligte Afdeling nie .In hierdie verband moet egter nie vergeet word dat die militêre posisie in die hartjie van die land tot op die laaste oomblik moeilik gebly het nie. Daar was nie net 'n voortdurend aktiewe vyfde kolom nie, maar as gevolg van die volledige oppergesag van die Duitse lugmag, kon daar op enige oomblik 'n herhaling van wat in die eerste dae van die oorlog gebeur het-naamlik 'n aanval deur troepe in die lug in die hart van die land. As gevolg hiervan was aansienlike getalle van die Eerste Leërkorps gelyk
die stryd om die Albertkanaal,
die gevegte om die Dyle -posisie,
die geveg op die Sedan-Namur-Maas-front,
die terugtog van die Dyle na die Schelde.
die Nederlandse verset het werklik 'n wesenlike bydrae gelewer tot die verligting van ons bondgenote wat verder na die suide veg.
Belangriker as hierdie positiewe feite is egter die gees wat in die verdediging verskyn het. 'N Nasie wat, selfs na 'n lang tydperk van vrede, gereed en bereid is om elke opoffering te bring om sy onafhanklikheid te handhaaf, kan nie vergaan nie.
Die Nederlandse magte het alles gegee wat hulle kon gee. Laat ons hoop dat die strydmagte van Nederland in die toekoms van al die nodige materiaal voorsien sal word, sodat hulle uitstekende vegkwaliteite nie vermors sal word nie.
LYS VAN AFKORTINGS WAT IN DIE BYLAE GEBRUIK WORD
Let op.-Die term Regiment in Nederlands is gelykstaande aan Brigade in Engels, behalwe in die geval van gemonteerde eenhede, insluitend die wat sedertdien gemeganiseer is. In die teks is die Engelse ekwivalent deurgaans gebruik. In die bylaes moes egter voorletters wat verwys na die Nederlandse militêre terminologie behoue ​​bly.
DAAD Army Corps Trein.
A.R Artillerie -regiment.
C.C.L.S.F. Hoofkommandant Land- en Seemagte.
C.M.A. Corps of Horse Artillery.
C.P. Kompanjie van pioniers.
Kom. A.A.M.G Maatskappy van vliegtuigmasjiengeweerders.
Ch.R. Chasseurs Regiment.
Div. Tr. Afdeling Trein.
L. Long (toegepas op gewere)
Lt. div. Ligte afdeling.
M.H.R. Huzarsregiment vir motorfietsryers.
M.M.G. (C) Medium masjiengeweermaatskappy.
M.M.G. (Oppervlakte) Medium masjiengeweer eskader.
Mot. Vlermuis. Bataljon van motortreine.
Mot. Kom. Maatskappy van Motortreine.
Mot. Reg. Motortreinregiment.
St. H.Q. Personeel se hoofkwartier.
Weermagkorps, afdelings, infanteriebataljons, artilleriebrigades en troepe van die leërkorps word aangedui deur Romeinse figure, regimente deur Arabiese figure.
BYLAE I:VERDELING VAN DIE HOOFNEDERLANDSE KRAGTE OOR DIE VERSKEIE TEATERS VAN BEDRYF
B. Troepe bedoel as veiligheidsmagte op die fronte van die Hollandse vesting, vir die besetting van die Den Helder -posisie en vir belangrike doelstellings in die binneland. (Ses bataljons van hierdie troepe is beliggaam in die krag van die III A.C. om die eenhede wat in die Raam-Peel-posisie agtergebly het, te vervang.)
45 I.R. Ek M.H.R. 14 A.R. (L. 12)
23 A.R. (7 veld)
C. Troepe bedoel vir die Hoofstryd.
(a) Troepe in Valley -posisie:
II A.C. seine.
IV A.C. seine.
II Div. Personeel seine. IV Div. Personeel seine. VII Div. Personeel seine. VIII Div. Personeel seine.
Korps Troepe. Korps Troepe.
2 Voorsiening, ens., Tr.
II Mot. Vlermuis.
Brigade A.A. gewere
3, 7, kom. A.A.M.G. 9 A.R.
4 Voorsiening, ens., Tr.
IV Mot. Vlermuis.
4, 8, kom. A.A.M.G.
(b) Verdediging van die gebied tussen Maas en Lek:
Onafhanklike Brigade Groep A Personeel Seine. Onafhanklike Brigade Groep B Personeelseine.
21 A.R. (8 cm. St.) * Van hierdie regiment (29 I.R.) was twee bataljons op die Brabantse oewer van die Maas tussen Grave en Appeltern gestasioneer.
6 Kom. A.A.M.G.
Weermag troepe in Valley posisie.
(c) Verdediging van die Waal aan die suidfront van die Hollandse vesting:
III A.C. seine.
V Div. Personeel seine. VI Div. Personeel seine. Lt. div. Personeel seine.
5 Voorsiening, ens., Tr.
3 Voorsiening, ens., Tr.
III Mot. Vlermuis.
5, 9, kom. A.A.M.G.
(d) Algemene reserwe (ingevolge bevele van C.C. L.S.F.):
I A.C. seine.
Ek Div. Personeel seine III Div. Personeel seine
1 Voorsiening, ens., Tr.
Ek Mot. Vlermuis.
1, 2, Kom. A.A.M.G.
BYLAE II: AFRIKAANSE VERTALING VAN 'N DUITSE BESTELLING GELEWE NABY DIE HAAG IN DIE VERLOOP VAN BEDRYWINGS
Landingsgrond nr. 1 (ongeveer 10 km. Noord van Den Haag)-versterkte inf. Regt. 47.
Landingsgrond nr. 2 (sportveld ongeveer 2 km. Suid van Den Haag) - versterk II Bn. Inf. Regt. 65.
Landingsgrond nr. 3 (ongeveer 2 km. Suidoos van Den Haag)-versterkte inf. Regt. 65 (minder 2 miljard).
(i) Aansoek om vervoer en fietse vir 5 en 7 motors.
(ii) Oprigting van 'n P/W -hok.
(iii) Oprigting van 'n bergingsopslag.
(iv) Aanval na die hawe van SCHEVENINGEN.
(h) 7 en 13 (infanteriegeweer) Coys. sal onderskeidelik vier en sewe uur na die eerste landing per vliegtuig aankom. Hulle sal hul taak ontvang by aankoms by landingsgrond nr. 2.
5. Die grens tussen die bataljon en die res van versterkte Inf. Regt. 65 vir die hou van die landingsgrond, verkenning en omsingeling van Den Haag sal soos volg wees:
NAALDWIJK (incl. Inf. Regt. 65)-UITHOFSPOLDER (incl. II Bn. Inf. Regt. 65) middel van die suidelike rand van Den Haag.
6. 'n Burgerlike verteenwoordiger sal verbonde wees aan elke bevelvoerder en tweede bevelvoerder in die bataljon, wat op hoogte gehou sal word van die situasie en die taak van die bataljon.
Lieut. Lingner, 5 Coy. Inf. Regt. 65, word beskryf as verteenwoordiger van die bataljonbevelvoerder totdat laasgenoemde aankom.
7. Konstante waaksaamheid teen lug- en grondaanvalle sal te alle tye gehandhaaf word. Gevange vyandelike wapens sal gebruik word vir A.A. verdediging. Troepe sal versprei bly. Die landingsterrein sal vry van personeel gehou word.
8. Slote met splintervaste bedekking sal onmiddellik vir buiteposte en reserwes gebou word vir beskerming teen lugbombardeer.
9. Vir die blokkering van paaie, moet materiaal gevind word, insluitend karre, motors en trams. Trekbrûe sal verhoog word.
10. Kort situasieverslae sal met gereelde tussenposes weergegee word.
(Geteken) MAJOR, O.C. BATTALION.
O.C. II Bn.
6 Coy. 2 Valskermgeweer Regt.
BYLAE III: TOESPRAAK GELEWER DEUR DIE RADIO DEUR DIE HOOFBEVELDER VAN DIE LAND EN SEEKRAGTE AAN DIE AAND VAN DIE 14DE MEI AAN DIE MENS HOLLAND
Ons moes ons arms neerlê, want geen ander pad was vir ons oop nie. Ons was almal vasbeslote om ons land tot die uiterste te verdedig. Ek, wat in my hoedanigheid as opperbevelhebber van die land- en seemagte egter alle verslae ontvang het, het met volle sekerheid geweet dat hierdie uiterste vandag bereik is. Ons soldate het geveg met 'n moed wat nooit vergeet sal word nie. Die wedstryd was egter te ongelyk. Ons troepe moes tegniese metodes en teenstrydighede in die gesig staar, waarteen die grootste menslike moed niks baat nie. Hulle het in duisende geval vir die vryheid van Holland.
Die lugmagte wat ons nog tot ons beskikking het, is so klein dat dit feitlik nie meer moontlik is om ons troepe by grondoperasies te ondersteun nie. Teen die Duitse lugheerskappy het ons ander verweermiddele, soos ons lugafweergewere, slegs 'n beperkte uitwerking gehad, ondanks die dapperheid en vaardigheid waarmee die A.A. batterye hul taak verrig. So is ons troepe blootgestel aan vernietigende bombardemente deur Duitse vliegtuie.
En nie hulle alleen nie. Onder die burgerlike bevolking, die vroue en kinders, het die lugoorlog ontelbare slagoffers geëis. In ons digbevolkte land, met sy vele dorpe, is dit moeilik om uit die lug te bombardeer tussen militêre en nie-militêre doelwitte. Rotterdam, wat vanmiddag deur die Duitse lugmag gebombardeer is, het die ellendige lot van totale oorlog gely. Utrecht en ander groot bevolkingsentrums sou binne 'n baie kort tyd die lot van Rotterdam moes deel.
Ons was byna heeltemal aan onsself oorgelaat vir ons verdediging, en ons was nie in staat om ons land en ons burgerlike bevolking teen sy geweld te beskerm nie. Dit was harde feite wat my genoop het om tot my baie ernstige besluit te kom; ons het die stryd gestaak.
Ek besef baie goed dat hierdie besluit vir baie van ons mense 'n skok sal wees. Laat hulle egter begryp dat ek op die oomblik die Nederlandse regering in hierdie land verteenwoordig, en dat ek daarom nie alleen geregtig was nie, maar ook verplig was om te besluit op die wyse wat die belange van die Nederlandse mense in hierdie omstandighede vereis.
Dit is vir my absoluut onmiskenbaar dat hierdie belangstelling die staking van die heeltemal ongelyke stryd noodsaak, sodat laasgenoemde nie nog meer onskuldige slagoffers kan eis nie. Almal wat die volle omvang van my verantwoordelikheid kan begryp, sal verstaan ​​hoe moeilik dit vir my moet wees om tot hierdie besluit te kom. Tog kan dit nie anders nie.
BYLAE IV: BESLUIT VAN DIE DAG VAN DIE NEDERLANDSE Bevelvoerder van LAND- EN OVERZEESKRAGTE op 15 MEI
Ek vind my weer verplig om uiting te gee aan die baie dankbaarheid en bewondering wat ek voel oor die toewyding, getrouheid en dapperheid wat al die magte van die Koninklike Nederlandse Weermag en die Royal Navy bewys het in die stryd wat ons uiteindelik gehad het om op te gee met die oog op die oorweldigende wapens van ons teenstander.
Ek het in die eerste plek die vele lede van die Nederlandse magte in gedagte wat hul lewens afgelê het in die uitvoering van hul plig teenoor koningin en land. Beamptes, onderoffisiere en manne van die Nederlandse magte, u het bewys dat u bereid was om die laaste offer te bring vir die regverdige saak van u land. Ek weet dat u gereed sou gewees het om die stryd voort te sit as ek dit geëis het. Ek het dit egter nie geëis nie, want ek wou nie langer my troepe sonder verdediging blootstel aan vernietigende bombardemente en masjiengeweer uit die lug nie, en omdat ek ons ​​dorpe wou beskerm teen vernietiging.
Die opofferings van ons mense was beslis nie tevergeefs nie, want Holland het die wêreld gewys dat sy bereid is om haar rykdom en haar bloed op te offer vir die hoë ideaal van haar onafhanklikheid.
Alfabetiese lys van WW2 Marine Aces
Deur Stephen Sherman, Junie, 1999. Opgedateer 30 Junie 2011.
Die aas van die Marine Corps het sommige van die moeilikste gevegte van die Stille Oseaan-oorlog gevoer, veral die slypende stryd om Guadalcanal, waar die paar vlieëniers van die 'Cactus Air Force' die strandkop van Japannese teenaanvalle gered het. Verskeie strooibiljette uit hierdie tydperk, Joe Foss, John L. Smith, Harold Bauer en Robert Galer het in hierdie tydperk die erepenning verwerf.
Die mariene vlieërs het ook deelgeneem aan die oprit deur die Solomons en het aan die einde van 1943 en vroeg in 1944 baie groot suksesse behaal, toe hulle, toegerus met kragtige F4U Corsairs, ase soos Pappy Boyington en Robert Hanson die nulle uit die lug van die Noord -Solomons verdryf het. . Later in die oorlog het baie mariniers oor Okinawa 'aas gemaak' en Japannese Kamikazes neergeskiet.
Hier is 'n volledige lys van al die USMC -aas van die Tweede Wêreldoorlog, met skakels na relevante bladsye, waar beskikbaar. Toe ek dit kon vind, het ek ook die "hoogste" medalje wat ek verdien het, gelys.
Van wat begin met (E)
Eadman, Lester C. 12th Air Support Command 419
Eagles, William W. 45ste Infanteriedivisie 267 578, 831 839
Eagleston, Glenn T. 354th Fighter Group 765
Eaker, Ira C. Agtste lugmaghoof van Allied Air Operations, Mediterreense teater 257 283 408 419 623 737 765
Eames, Les 687th Field Artillery Battalion 556
Eanes, John W. 91ste bomgroep 334
Eareckson, William O. Amerikaanse lugmag 447
Earhart, Thomas A. 1ste Ranger Bataljon 839
Earl, Llewellyn 1st Ranger Bataljon 839
Earle, Edward P. 17de Infanterieregiment, 7de Infanteriedivisie 447
Vroeg, Arthur L. USS Sterett 726
Ernstig, Charles A. 1st Ranger Bataljon 839
Earnest, Herbert L. 90ste Infanteriedivisie Taakspan A, 3de Weermag 298, 831
Earney, Howard A. 401ste bomskader, 91ste bomgroep 265
Earnwood, bevelvoerder van die hoofkantoor van Don A., 1st Ranger Bataljon 839
Easley, Claudius 325ste Infanterieregiment, 82ste lugafdeling 91
Easley, Claudius Miller 96ste Infanteriedivisie 317
Eason, Hoyt A. 35ste vegtergroep 754
Eason, V. Van Pilot US Navy 754
Eastberg, Ralph J. D Company, 141ste Infanterieregiment, 36ste Infanteriedivisie 136
Eastwood, Philip H. 1ste Ranger Bataljon 839
Eaton, Peter J. HQ Company, 3de Bataljon, 504ste Parachute Infanterieregiment, 82ste 482
Eaton, Ralph P. & quotDoc ​​& 82nd Airborne Division 482
Eaton, Richard se militêre bevelvoerder, Leipzig 200
Eaton, Richard E. 1ste Ranger Bataljon 839
Eaton, Samuel C. Jr. Army Air Force 893
Eby, W. C., Jr. 3rd Photo Reconnaissance Squadron 914
Echelmeyer, W. H. 3de Fotoverkenningskader 914
Echols, Oliver P. Amerikaanse lugmag 765
Eckman, Donald B Company, 15de Regiment, 3de Infanteriedivisie 127
Eddleman, Clyde D. Sesde Leër 155
Eddy, Manton S. XII Corps, Derde Weermag 269 339 344 402 406 419 557
Eddy, Roger 10de Bergafdeling 785
Edelberg, Irwin M. 2de pantserdivisie 727
Edelstein, Alvin A Company, 291ste Combat Engineer Battalion 557
Edgar, Ralph A Company, 39ste Infanterieregiment, 9de Infanteriedivisie 487
Edmonds, Nuell F. 439th Troop Carrier Group 893
Edmunds, James B. Amerikaanse weermag 437
Edmundson, Thomas L. 212e Marine Fighter Squadron 928
Ednie, Alfred 115ste Infanterieregiment, 29ste Infanteriedivisie 167 403
Ednie, Alfred V. 119ste Infanterieregiment, 30ste Infanteriedivisie 208
Edris, Gordon L. Army Air Force 893
Edson, Arthur B Company, 701ste Tank Destroyer Battalion 382
Edson, Merritt A. 2nd Marine Division 1st Raider Battalion, Elfde Marine Regiment 407 584928
Edstrom, Robert 1st Ranger Bataljon 839
Edwards, Al B Company, 192ste tenkbataljon 398
Edwards, Charles E. 92ste eskader, 439ste troepedraaigroep 893
Edwards, James 761ste tenkbataljon 402
Edwards, James O. 1ste Ranger Bataljon 839
Edwards, Kenneth L. Amerikaanse weermag 920
Edwards, Morris O. U. S. Army 839
Egan, sersant, 1st Ranger Bataljon 839
Egan, John USS Noord -Carolina 810
Egan, Pat C Company, 27th Marine Regiment, 5th Marine Division 631
Eger, William 1st Ranger Bataljon 839
Eggleton, John C Company, 701ste Tank Destroyer Battalion 382
Egleston, N.H. 102ste Lugafweer Artillerie Brigade 501
Ehalt, Robert E. 1ste Ranger Bataljon, 3de Ranger Bataljon 839
Ehrlich, dr. Alfred S. 94ste eskader, 439ste troepedraggroep 893
Ehrlich, Milton 1ste Bataljon, 136ste Infanterieregiment, 33ste Infanteriedivisie 184
Eichelberger, Robert L. Hurricane Task Force I Corps Agste Weermag 155 293 488 761
Eichhorn, Ernst IV Corps, Amerikaanse weermag 452
Eidenschink, John C Company, 704th Tank Destroyer Battalion 382
Eifler, Carl 35th Infantry Regiment Detachment 101, OSS 758
Eigenberg, Alfred 6de Ingenieurs Spesiale Brigade 384
Eikner, James 2de Ranger Bataljon 53 384
Eineicher, Clarence W. 1ste Ranger Bataljon 839
Eisemann, William J. US Navy 384
Eisenhower, Dwight D. Allied Expeditionary Force, hoofkwartier 92 305 308 341 372 375 382 384
Eisler Jr., Walter H. L Company, 23ste Infanterieregiment, 9de Infanteriedivisie 557
Eisner, Julius Ike D Company, 505th Parachute Infantry Regiment, 82nd Airborne Division 482
Eitelman, Chick 505th Parachute Infantry Regiment, 82nd Airborne Division 482
Eitner, Warren V. 423rd Bomb Squadron, 306th Bomb Group 529
Ejem, Albert E Kompanjie, 86ste Berginfanterieregiment, 10de Bergafdeling 785
Eklund, Robert D. 1ste Ranger Bataljon 839
Ekman, William E. 505ste Parachute Infanterieregiment, 82ste lugafdeling 384 482 893
Elam, Dan 79th Troop Carrier Squadron, 435th Troop Carrier Group 383
Elder C Company, 743ste tenkbataljon 375
Elias, Rudolph "Spec" 212th Marine Fighter Squadron 928
Elkins, Harry 377ste Parachute Field Artillery Battalion, 101ste lugafdeling 100 383
Elkins, Kenneth 94th Squadron, 439th Troop Carrier Group 893
Elkins, Rollin 179ste Infanterieregiment 419
Ell, John I Company, 501ste Parachute Infanterieregiment, 101ste Airborne Division 383
Ellenson, Gene D Troop, 41ste Cavalry Reconnaissance Squadron, 11th Armoured Division 344
Ellingson, Lloyd G. F Company, 504ste Parachute Infanterieregiment, 82ste Airborne Division 482
Elliot, George US Army 737
Elliot, Robert F. "Fred" US Army Air Corps 757
Elliott, Clyde W. 1ste Ranger Bataljon 839
Elliott, Richard C. 1ste Ranger Bataljon 839
Ellis, Bobbie 2nd Armoured Division 727
Ellis, Charles 91ste verkenningskader 831
Ellis, Donald K. 2de Bataljon, 25ste Marine Regiment, 4de Mariene Afdeling 115
Ellis, George A Company, 5th Pioneer Battalion, US Marines 217
Ellis, Herbert 3rd Pursuit Squadron 362
Ellis, Marshall A.H Company, 505th Parachute Infantry Regiment, 82nd Airborne Division 482
Ellis, Ralph 110ste Infanterieregiment, 28ste Infanteriedivisie 557
Ellis, Robert 10de Bergafdeling 785
Ellis, William E. US Navy Pilot 765
Ellison, Carl Troop A, 117ste Cavalry Reconnaissance Squadron 831
Ellman, Gilbert C Company, 701ste Tank Destroyer Battalion 382
Elsmore, Ray T. 322nd Troop Carrier Wing 194
Elton, Albert M. 100ste bomgroep 765
Elwood, William O. 1ste Ranger Bataljon 839
Ely, Lawrence H Company, 86ste berginfanterieregiment, 10de bergafdeling 785
Emelander, Donald A. & quotFox & quot Company, 506th Parachute Infantry Regiment, 101st Airborne 893