Sommige Christene is geneig om te kyk na die donker sy van alle dinge en te murmureer oor wat hulle deurmaak of deurgemaak het, eerder as om God te loof vir dit wat hy vir hulle gedoen het.
As jy vra wat hulle indruk van die Christelike lewe is dan beskryf hulle die aanhoudende konflikte, beproewinge (droefheid, hartseer, pyn, ens.), die ongelukkigheid en sondigheid van hulle harte. Maar selde word daar verwys na die hulp, bystand en verlossing wat God uit liefde aan hulle gegee het.
'n Christen wie se siel in gesonde toestand is sal egter met blydskap na vore kom en sê: "Ek sal nie vir of oor myself praat nie maar tot eer van die Here. Hy het my uit die aaklige put van klei en die moeras gelig en veilig op 'n rots geplaas. Hy het my weë bepaal en 'n lied in my hart en mond geplaas. Hy het groot dinge vir my gedoen, en ek kan net dankbaar wees."
Die geloof dan is 'n vaste vertroue op die dinge wat ons hoop, 'n bewys van die dinge wat ons nie sien nie. (Heb 11:1)
23 Want as iemand 'n hoorder van die woord is en nie 'n dader nie, dié is soos 'n man wat sy natuurlike gesig in 'n spieël sien;
25 Maar hy wat diep insien in die volmaakte wet van die vryheid en daarby bly, hy sal, omdat hy nie 'n vergeetagtige hoorder is nie, maar 'n dader van die werk, gelukkig wees in wat hy doen.