24 Oktober of 25 Oktober 304
Pous Marcellinus was ‘n Romein van geboorte, die seun van Projectus. Op 30 Junie 296 volg hy Pous Gajus op en regeer tot sy dood op 24 Oktober of 25 Oktober 304. Hy word opgevolg deur Pous Marcellus I. Die naam ‘Marcellinus’ is ‘n Romeinse familienaam afgelei van Marcellus wat ‘n troetelnaam is vir Marcus.
Daar word beweer (waarskynlik onwaar) dat Marcellinus gedurende die vervolging van keiser Diocletianus sy geloof versaak het, maar later berou getoon het. Pous Damasus beweer dat hy onthoof is in ‘n bos saam met ‘n sekere Petrus. Gedurende sy pontifikaat het Armenië die eerste amptelike Christelike nasie geword in 301.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Pous_Marcellinus&oldid=1291754"	Kategorieë: PouseHeiliges in die Christendom	Navigasie-keuseskerm
AragonésالعربيةمصرىAsturianuБългарскиBrezhonegCatalàČeštinaDanskDeutschΕλληνικάEnglishEsperantoEspañolEestiEuskaraفارسیSuomiFrançaisGaeilgeGalegoעבריתHrvatskiMagyarBahasa IndonesiaIlokanoItaliano日本語Basa Jawaქართული한국어LatinaМакедонскиمازِرونیNederlandsNorsk bokmålOccitanPolskiPortuguêsRomânăРусскийSrpskohrvatski / српскохрватскиSlovenčinaSlovenščinaShqipСрпски / srpskiSvenskaKiswahiliதமிழ்ไทยTagalogУкраїнськаTiếng ViệtWinarayYorùbá中文Bân-lâm-gú	Wysig skakels	Die bladsy is laas op 20 September 2014 om 11:41 bygewerk. Gedagte vir die dag: ’n Saak van blydskap | Maroela Media
Lees Johannes 15 :9-1 7
Liefde het klaarblyklik vele gesigte. Dit leer die Bybel én die lewe ons. Ja, die Woord het ons al geleer dat ons kan liefhê omdat God ons eerste liefgehad het. Dat ware liefde nie in ons idee daarvan te vinde is nie, maar in die manier waarop God ons liefhet. In die Evangeliehoofstuk voeg Jesus boonop by: “Niemand het groter liefde as dit nie: dat hy sy lewe vir sy vriende aflê. Julle is my vriende … ” (v. 13-14).
’n Rukkie later sou Hy juis dit doen, sy lewe vir sy vriende aflê. Dit alles lê dus ten grondslag van Jesus se dringende, herhalende oproep hier: Julle moet mekaar liefhê!
Dit kan wel as ’n verrassing vir baie kom wanneer Hy sy motief vir hierdie opdrag verklap. Blydskap, sê Hy, niks minder nie as volkome blydskap. Dit is hoekom Ek soveel klem daarop lê, sê Hy. Dit is waarom Ek die liefdesopdrag aan julle gee, hoekom Ek júlle reguit so beveel. Sodat julle kan bly wees.
Liefde – ware liefde, die liefde wat God het, die liefde waaraan daar geen einde is nie en waarvan daar geen groter voorbeeld as Jesus se kruisdood is nie – is dus ‘n saak van blydskap. Ja, ja,
liefde is opwinding, soms. Dit is trane, dikwels. Dit is verydeling, ongelukkig ook. Maar veral, verál, is liefde iets wat jou bly maak. Volledig, voluit bly.
Liefde is God se glimlag vir sy wêreld en sy kinders. Dit laat die kinders se trane opdroog, maak hul hart sag en gee aan hul getuienis werklike waarde.
Ek sien die liefde in U oë wanneer U na my kyk, liewe Here. Dit maak my so bly!
Kan net se dankie dankie Jesus sonder U is ons niks dankie
Dankie Here Jeusu dat U groot genade en liefde ons omsluit. Amen
Prys die Here God! Amen.