In sy boek, Who is this Allah?, skryf G.J.O. Moshay dat wanneer Mohammed in ‘n beswyming was, hy op die grond geval, gebewe en geweldig gesweet het. Om die dood ekshibisionisties te verbeeld, is niks nuut nie. ‘n Mens dink byvoorbeeld aan die bekende skildery, Die anatomieles van dr Nicolaes Tulp (1632) van Rembrandt van Rijn. In dié bundel gaan dit o.a. oor die biologiese en psigologiese wortels van die self (die ‘grondwater’), die ontginning/herinneringe aan familie, en veral van my oorlede ma. In die derde plek illustreer so ŉ gedig die gedurige proses van seleksie en kombinasie (wat kom in? wat moet uit?) wat deel van alle kreatiewe prosesse is. Die einde sal egter vinnig en beslissend vir die Antichris en sy mederegeerder, die valse profeet, aaanbreek wanneer hulle gevang en lewend in die poel van vuur gegooi word (Op. 19:19-20). Sal jy asb. een van jou gedigte hier gee sodat lesers kan deel aan die opwindende vooruitsig van jou nuwe bundel ?