Hartfibrillering - tekens, oorsake en behandeling - Hart - 2021
Hartfibrilleren is een van die sogenaamde tagikardiale aritmieë. Dit word gekenmerk deur die feit dat die hartklop styg tot meer as 100 slae per minuut. 70 tot 75 slae per minuut sou normaal wees vir vroue en 60 tot 70 slae per minuut vir mans. Hartfibrilleren word verdeel in boezemfibrilleren en ventrikulêre fibrillasie.
As die hartklop styg
Namate die hartklop styg, word minder bloed per hartklop in die sirkulasie gepomp. Dit is omdat die kamers nie genoeg tyd het om te ontspan en weer op te vul nie, of die hartkontraksies te swak en ongekoördineerd is.
Atria en kamers
Die menslike hart bestaan ​​uit vier binnehowe, twee aan weerskante van die hart: 'n klein, ietwat spiervrye atrium wat bloed uit die liggaam of longe versamel, en 'n spierkamer wat die bloed uit die atrium suig en dan weer in die Liggaam, of in die longsirkulasie ingedruk word. Eenvoudig gestel, die atrië trek eers saam, bloed vloei in die kamers van die hart en dan trek die kamers saam en die bloed word in die sirkulasie gepomp. Dit alles word gekoördineer deur spesiale hartselle. Hulle taak is om in 'n sekere volgorde elektriese seine na die ventrikels oor te dra, sodat soepel samewerking gewaarborg kan word.
Met hartfibrillering, hier boezemfibrilleren, word hierdie proses versteur. Effektiewe boezemkontraksies kan nie meer plaasvind nie. Inteendeel: die atrië lyk soos 'n 'ruk' of 'flikker'. Op hierdie manier kan hulle nie meer die kamers behoorlik help met die pompwerk nie.
Met boezemfibrilleren, 'n hartaritmie, trek die boezems tussen 350 en 600 keer saam. Hierdie heeltemal onreëlmatige aksies word aan die kamers deurgegee, wat dan ook onbeheersd werk. Dit beteken dat die opgewondenheid van die atria slegs gedeeltelik of glad nie die kamers bereik nie. Dit verminder die hoeveelheid bloed wat die kamers in die bloedvate pomp. Met rus neem die hoeveelheid bloed af met ongeveer vyftien persent, selfs meer tydens fisieke aktiwiteit. Dit word dan opgemerk deur hartkloppings, vinnige hartklop en veral kortasem.
Boezemfibrillering word dikwels glad nie opgemerk nie en die gevolge daarvan word dus onderskat. In teenstelling met ventrikulêre fibrillasie, is hierdie tipe hartfibrillering nie lewensgevaarlik nie. As boezemfibrillering soos 'n aanval plaasvind, is dit gewoonlik slegs vir 'n kort tydjie en word dit nie as sodanig gesien nie, of, soos reeds genoem, as hartstruikel of hartkloppings beskryf. Swakheid, kortasem, hartseer en vrees is van die klagtes. Hoe vinniger die hart klop, hoe gouer sal pasiënte oplet en hoe ongemaklik sal dit vir hulle wees.
Moontlike oorsake van boezemfibrilleren sluit in hoë bloeddruk wat lank bestaan, ouderdom, hartversaking, diabetes mellitus, hartvatsiekte, hipertireose, 'n hartklepdefek, en oormatige alkoholverbruik.
'N Komplikasie van hartfibrillering, veral boezemfibrilleren, is trombusvorming (vorming van bloedklonte). As dit oplos, kan dit 'n arteriële embolisme veroorsaak in die vorm van 'n beroerte of 'n bloedsomloop in 'n ander orgaan. Daarbenewens neem die risiko van beroerte toe met ouderdom. As die fibrillasie al lank bestaan, word die atriums groter en verander hulle die werklike weefselstruktuur. Daar is ook 'n risiko vir hartversaking. Die meeste van diegene wat geraak word, leef jare gelede met simptome soos hartkloppings en kortasem. Daar is ook 'n pols tekort. Dit beteken dat nie alle polsgolwe wat uit die hart voortspruit in die periferie aankom nie, byvoorbeeld in die hand- of voetaar. In die praktyk kan dit bepaal word deur die verskillende pulse in te druk.
In die geval van hartfibrillering moet 'n spesialis, die sogenaamde kardioloog, oor die algemeen geraadpleeg word. Dit voel hoe die polsslag pols en die hart uitkring. Gewoonlik is 'n EKG (elektrokardiogram) ook ingesluit. So 'n EGK hoef nie noodwendig abnormaal te wees nie. Veral as die boezemfibrilleren in die beginfase is, is 'n langtermyn-EKG wat tussen 24 en 48 uur toegedien word, meer betekenisvol. 'N Ander opsie is om 'n gebeurtenisopnemer te gebruik. Dit word deur die pasiënt geaktiveer wanneer klagtes opduik. Die dokter evalueer dan die resultate met behulp van 'n rekenaar.
Om die vorming van klonte teë te werk, 'n komplikasie in hartfibrillering, word die pasiënt gewoonlik 'n geneesmiddel voorgeskryf wat die bloedstolling (antikoagulantia) belemmer. 'N Sogenaamde medikasie-kardioversering word teen die ritmestoornisse uitgevoer, wat beteken dat diegene wat geraak word 'n anti-aritmiese middel voorgeskryf word. 'N Ander opsie is elektriese kardioversie en probeer om die normale hartklop te herstel. Hierdie terapie herinner aan 'n "elektriese skok" tydens kort verdowing. Voordat dit gebruik word, moet daar egter seker gemaak word dat daar geen bloedklonte in die atrium van die pasiënt gevorm het nie. Dit word met behulp van 'n spesiale ultraklankproses nagegaan.
'N Ander behandelingsopsie is kateterablasie. Dit is 'n prosedure waarin 'n sekere gebied in die linker atrium deur middel van 'n hoëfrekwente stroom of koue uitgewis word met behulp van 'n kateter wat deur die vena cava na die hart oor die lies gedruk word.
Met die sogenaamde frekwensiebeheer word gepoog om die polsslag in rus te verlaag. Dit word gedoen deur medikasie, soos betablokkers, te gee. Dit is 'n terapieprosedure vir bejaardes, met minder ongemak.
Die ventrikulêre fibrillasie
Ventrikulêre fibrillasie is 'n lewensgevaarlike fibrillasie. As u nie behandel word nie, kan dit binne 'n kort tydjie tot kardiovaskulêre arrestasie lei. Met ventrikulêre fibrillasie trek die ventrikels tussen 350 en 600 keer per minuut saam. Beheerde ventrikulêre sametrekking is nie meer moontlik nie, wat beteken dat baie min bloed in die vate uitgegooi word. Noodterapie met resussitasie / defibrillasie moet so gou as moontlik gedoen word.
Die spesiale hartselle is nog steeds betrokke by ventrikulêre fibrillasie, maar die sametrekkings is nie meer harmonies nie, wat veroorsaak dat die hartspier "bewe" of "flikker". 'N Normale sametrekking is nie meer moontlik nie en die ventrikel pomp dus nie meer die bloed behoorlik nie. As die hulp nie betyds kom nie, ontwikkel 'n sogenaamde asystool - die hart stop.
Die algemeenste oorsaak van ventrikulêre fibrillasie is skade aan die hartspier wat veroorsaak word deur koronêre arteriesiekte (CHD) of deur 'n akute hartaanval. Ander oorsake sluit in miokarditis (inflammasie van die hartspier), ernstige hartversaking (hartversaking) of 'n siekte van die hartgeleidingstelsel. Kalium en magnesium is uiters belangrik vir die behoorlike werking van die hart. As die samestelling van hierdie twee vitale minerale baie verander, kan dit ook 'n rede wees vir lewensgevaarlike hartfibrilleren. Veral as pasiënte met hartversaking medikasie neem vir dreinering, moet die bloed noukeurig na die minerale gekyk word.
'N Kragongeluk kan ook ventrikulêre fibrillering veroorsaak. Pasiënte wat ventrikulêre fibrillasie in hul leeftyd gehad het, loop die risiko om dit te herhaal.
Bewusteloosheid kom binne enkele sekondes voor - sonder polsslag en sonder asemhaling. Dit kan uit die bloute gebeur sonder 'n harbinger. Moontlike waarskuwingstekens is die volgende: pyn op die bors aan die linkerkant, duiseligheid, flou spellings, kortasem, selfs met min inspanning en voelbare hartkloppings. Al hierdie simptome moet dringend deur 'n dokter opgeklaar word. Borspyn, digtheid in die bors, vrees vir die dood, kortasem - hier moet 'n noodgeval dokter geskakel word.
Die EKG maak ventrikulêre fibrillasie sigbaar. Onreëlmatige spykers en 'n frekwensie van meer as 320 slae per minuut is tipiese aanduidings hier
Met ventrikulêre fibrillasie tel elke sekonde. Herlewingsmaatreëls moet onmiddellik ingestel word. Hoe vinniger ventrikulêre fibrillasie met 'n defibrillator onderbreek word, hoe groter is die kans op oorlewing. As pasiënte 'n groot risiko het vir hierdie dreigende hartfibrilleren en die behandeling met medikasie onbevredigend is, kan 'n defibrillator ingeplant word. Dit ontdek ventrikulêre fibrillasie en onderbreek dit met 'n elektriese skok. (SW)
Thomas Lambert, Clemens Steinwender: Kardiovaskulêre medisyne, Trauner Verlag, 1ste uitgawe, 2019
L. Brent Mitchell: Atrial Fibrillation (AF), MSD Manual, (verkry 2 September 2019), MSD
Thomas Paul et al.: Guideline Pediatric Cardiology: Tachycardia Cardial Aritythmias in Childhood, Adolescence and Young Adulthood (EMAH Patients), German Society for Pediatric Cardiology, (verkrygbaar 02.09.2019), AWMF
Video: COVID-19 Coronavirus Disease 19 - February Update - causes, symptoms, diagnosis, pathology (Oktober 2021).