Daar is federale wette wat riglyne verskaf oor die beleid wat werkgewers kan stel ten opsigte van dwelm- en alkoholmisbruik in die werkplek. Werkgewers kan die gebruik van dwelms en alkohol verbied, toets vir dwelmgebruik , en brandweermanne wat besig is om onwettige dwelmmiddels te gebruik.
Die regulasies word tipies gelys in die organisasie se dwelm- en alkoholmisbruik- en voorkomingsbeleid. Die riglyne kan inligting bevat oor wanneer die maatskappy toetse vir dwelms en alkohol, sowel as die gevolge van 'n toets nie.
Die wet bied ook beskerming aan werknemers met dwelmmisbruikprobleme en beskryf die woonplekke wat die werkgewer vir werkers moet voorsien.
Benewens die federale wet, kan daar staatswette wees wat die dwelm- en alkoholtoetse reguleer en hoe werkgewers dwelmmisbruikprobleme kan hanteer.
Die Amerikaners met Gestremdhede Wet (ADA) en die Rehabilitasie Wet van 1973 het beide dwelmmiddels en alkoholbeleid . Die volgende beskryf aspekte van die ADA en die Rehabilitasiewet van 1973 en sommige staatsbestellings wat verband hou met werknemers met dwelm- en alkoholkwessies:
Werkgewers kan die onwettige gebruik van dwelms en die gebruik van alkohol in die werkplek verbied.
Toets vir onwettige gebruik van dwelms oortree nie die ADA nie (maar moet aan die vereistes van die staat voldoen).
Voor-indiensneming toets word dikwels beperk deur lande tot kandidate wat reeds 'n werk aangebied is. Tipies moet alle kandidate gelyk behandel word en geen individu kan vir toetsing uitgesonder word nie.
Baie state vereis dat werkgewers 'n oorsaak moet toets vir die toets van tans werkers vir stowwe. Werkgewers in daardie lande moet 'n redelike vermoede hê dat die betrokke werknemer dwelms misbruik en dat veiligheid of prestasie in gevaar gestel is. Sommige state kan willekeurig werkers sonder willekeurige vermoede toets. Hierdie praktyk is gewoonlik beperk tot situasies waar veiligheidskwessies 'n bekommernis is.
Werkgewers kan werk aan diegene wat tans onwettige dwelms gebruik, ontslaan of ontken.
Werkgewers kan nie teen dwelmverslaafdes diskrimineer wat 'n geskiedenis van dwelmverslawing het nie of wat tans nie dwelms gebruik nie en gerehabiliteer is (of wat tans in 'n rehabilitasieprogram is).
Redelike verblyfpogings, soos die afskeid van mediese sorg, selfhelpprogramme, ens., Moet uitgebrei word na dwelmverslaafdes wat gerehabiliteer is of wat rehabilitasie ondergaan.
'N Alkoholis kan bepaal word onder die ADA 'n "individu met 'n gestremdheid".
Werkgewers mag werk aan dissipline ontslaan, dissiplineer of ontken aan alkoholiste wie se gebruik van alkohol werkverrigting of gedrag in dieselfde mate belemmer dat sulke aksies tot soortgelyke dissiplinêre optrede vir ander werknemers sal lei. Werknemers wat dwelms en alkohol gebruik, moet dieselfde prestasie en gedrag as ander werknemers nakom.
Die ADA beskerm nie toevallige dwelmgebruikers nie. Diegene met 'n verslaafverslag, of wat valslik as verslaafdes beskou word, word deur die Wet gedek.
Die Wet op Amerikaners met Gestremdhede (ADA) verbied werkdiskriminasie teen werknemers en aansoekers met gestremdhede in organisasies wat 15 of meer werknemers in diens het.
Net so maak artikel 503 van die Rehabilitasiewet van 1973 dit onwettig vir kontrakteurs en subkontrakteurs met die federale regering om teen gekwalifiseerde persone met gestremdhede te diskrimineer.
Werkgewer Gesondheidsorg Vereistes
Alle state het sekere statute in plek met betrekking tot die vereiste dat geestesgesondheidsdienste ingesluit moet word by gesondheidsorgplanne. Sommige lande vereis pariteit tussen geestesgesondheidsdienste en voordele wat planne vir fisiese kwale bied.
Substansmisbruik word dikwels onder die sambreel van geestesgesondheid in hierdie state gedek. In daardie pariteitsstate moet gesondheidsorgplanne dekking bied vir dwelmmisbruik wat vergelykbaar is met dekking vir fisiese mediese probleme.
Volgens die Nasionale Konferensie van Staatswetgewers (NCSL) "Baie staatswette vereis dat sekere dekkingsvlakke voorsien word vir geestesongesteldheid, ernstige geestesongesteldheid, dwelmmisbruik of 'n kombinasie daarvan.
Hierdie state word nie beskou as volpariteitstoestande nie, omdat dit verskille in die vlak van voordele tussen geestesiektes en fisiese siektes toelaat. Hierdie verskille kan in die vorm van verskillende besoek perke, bybetalings, aftrekbare en jaarlikse en leeftyd perke wees. "
Ander state mandaat dat 'n opsie voorsien moet word vir geestesgesondheid dekking, maar dikteer nie dat daar minimum dekking of pariteit is nie. Werkgewers in hierdie lande kan planne aanbied wat aansoekers 'n ekstra premie vir geestesgesondheid dekking hef indien werknemers besluit om daardie opsionele dekking te kies.
Die NCSL dui daarop dat "Wette in ten minste 38 state insluit dekking vir dwelmmisbruik, alkohol- of dwelmmisbruik."