23 Maart 2018, by bloublokkie
Want mense is nie engele nie
In die gemeente waar ek nou bedien, was ek aanvanklik jeugdominee. Een van my eerste projekte was T-hemde vir die kinders en almal wat met hulle te doen het. Dit was meer as 'n dekade gelede gedruk, maar gemeentelede dra dit steeds: wit vlerkies (hoewel ek regtig nie glo dat engele vlerke het nie) op 'n swart agtergrond, aan die voorkant die woorde: "I am no angel," en agterop, "just a child of God". In 'n oopkop-omgewing het dit goed gewerk, en die gemeentekultuur van omarming het die tong-in-die-kies-humor aanvaar as 'n teken van die veilige ruimte wat ons vir jongmense probeer skep.
Maar soos met die meeste dinge wat dominees aanvang, was daar ook kritiek (wat ek, bygesê, met graagte absorbeer). Ons gee die kinders toestemming om stout te wees; ons moedig nie n heilige leefstyl aan nie. Ek dink die hele tyd heimlik: dit is heelwat meer gesond om rekening te hou met my eie menslikheid en foute, as om te dink dat ek perfek is.
Op 21 Februarie sterf vyf polisiebeamptes en 'n afgetrede soldaat in 'n gewapende aanval in Ngcobo in die Oos-Kaap, en die hele land snak na hul asems oor die feite wat na die tyd onthul word: Die Seven Angels Ministry word lankal in die gemeenskap beskou as 'n kultus, en hoewel hulle gemerk is as afwykend, kon niks gedoen word voor dit te laat was nie. Dit laat 'n mens wonder of ons behoort saam te stem met Thoko Mkhwanazi-Xaluva, voorsitter van die Kommissie vir die Bevordering en Beskerming van die Regte van Kulturele, Godsdienstige en Linguistiese Gemeenskappe (CRL), wanneer sy verklaar dat die Christelike godsdiens 'n krisis in ons land beleef.
In die dae toe die regerende party en sekere kerke onheilige samewerking bedryf het, was dit makliker om iemand as n ketter uit te kryt; en as jy nie aan die toonaangewende kerkgenootskappe behoort het nie, het jy maklik die risiko geloop om as lid van 'n sekte beskou te word. Die nuwe Suid-Afrika het nuwe vryheid gebring, bevorder deur 'n konstitusie wat menswaardigheid en vryheid van keuse ondersteun, en kerke wat aan die politieke spel deelgeneem het, het 'n dure prys betaal vir hul vorige lojaliteite.
Maar met nuutgevonde vryheid kom sagte grense en legio geleenthede vir uitbuiters. Terwyl hoofstroom-kerke met mekaar meeding vir getalle met vermaaklike predikers en bruikbare musiek, is daar individue wat, in die naam van godsdiens, mense met insekdoders spuit of hulleself as engele verklaar, verhewe bo kritiek.
Die gebeure in Ngcobo laat by my, ironies genoeg, 'n diepe waardering vir ons konstitusie en die regte van die kleinstes wat daardeur beskerm word: kinders moet skoolgaan, en prostitusie is onwettig, ten spyte van die individu se geloofsoortuigings. Maar dit behoort ook elkeen van ons tot verantwoording te roep op 'n persoonlike vlak, ongeag watter kerk (of geen kerk) ons aan behoort: ons geloofsreis met God behoort een te wees wat gekernmerk word deur beskeidenheid. Ons hoef nie onseker te wees oor wat ons glo nie, maar die maatstawwe van gesondheid en respek behoort toonaagewend te wees.
Sektes is gewoonlik gekant teen kritiese denke, en daarom behoort ons dit te verwelkom. Manipulasie en intimidering hoort by geen ware geloofsgemeenskap nie, isolasie en strafpraatjies is ongehoord, en bogemiddelde lojaliteit aan leiers onvanpas. Wanneer ek hierdie riglyne toepas op my wyer geloofsgemeenskap, moet ek erken dat ons dalk met dag-tot-dag-sake die toets maklik slaag, maar wanneer ons oor moeiliker sake besin, dit ook vir ons rigtinggewend behoort te wees: wanneer ons praat oor gay gelowiges, grondhervorming, droogte en gebed, kan ook ons baat by versigtigheid en respek.
Mense is immers nie engele nie.
31 Julie 2017, by bloublokkie
Heeltemal genoeg genade
Ek besef dat wat ek nou gaan neerskryf, soetsappig is. Vereenvoudigend, en soort van eenvoudig. Maar ek wil onomwonde se dat ek dit regtig glo. Ek besef dis my brilletjie, my invalshoek op die lewe, en op geen manier normatief nie. Tog moet ek met erns daarop aandring dat jy my vir 'n oomblk ernstig opneem, asseblief. Dis regtig belangrik.
Hier is dit in een sin: Ons besef dit nie, maar daar is genoeg genade.
Die wêreld is 'n verskriklike plek. Hard, ingestel op geld en voorkoms, vol bedrog en oorlog. Dis die 21e eeu, en mense verkoop ander mense as slawe. Mense skiet mekaar in skole en inkopiesentrums dood. Enkele invloedrykes besluit oor chemiese wapens, kernkrag en waterbronne. Dis hard.
Hier in ons klein hoekie lees ons tans Romeine: die brief waar Paulus die basiese dinge so goed verduidelik. Dit maak my lam, want dit is moeilik om te preek. Hoe preek jy die ou-ou tyding vir 'n klomp stedelinge, wys en sinies en effens selftevrede?
Maar siedaar, die kerk is diens na diens vol. Die mense kom met 'n honger wat ek op hulle gesigte kan sien. Hulle is moeg, want die wêreld is hard. Hulle werk baie hard om 'n lewe te maak, om positief te bly, om nie te veel sonde te doen nie. En dan probeer ek maar weer: ek verduidelik dat morele mense net so min mag oordeel soos diegene wat openlik sondig; dat daar niemand is wat vanself geregtig is nie, dat dit wat beloof is, deur geloof na ons toe kom. En hierdie week: dat die genade nie meer word as die sonde wat vergewe moet word, meer word nie. Want die genade kan nie meer word nie.
Die genade wat in Jesus na mense toe gekom het, was die meeste wat God kon gee. Ons pogings om te verreken hoeveel kwaad en hoeveel goed ons doen, en wat dit sou beteken in God se boeke, is total futiel. Want eintlik is ons dood vir sonde, ons fokus is op 'n ander plek. Soos die oog van die slavin gerig is op die hand van die meesteres (Ps 123), so is my fokus op Wie ek liefhet. Daar is heeltemal genoeg genade. Genoeg dat dit my gedagtewêreld in beslag neem, my verhoudings deurspoel, en my selfbeeld bepaal.
As mense dit sou besef (ek sluit myself daarby in), sou die wêreld dalk anders lyk? Sou ons geduld hê met mekaar, met ons oumense en ons kinders? Sou ons meer partytjies hou en vier en deel wat ons het? Sou ons anders dink oor die geskenke van die natuur, ons planeet en ons bronne? Sou ons ophou om mekaar te probeer verander, selfs in die naam van bekering?
As daar nou een ding is van godsdiens in die algemeen wat ek nie kleinkry nie, is dit die voortdurende ontevredenheid. Daar is 'n misplaaste onvergenoegdheid, veral met mense, en ook met onsself. Ek verstaan aktivisme teen siek sisteme en korrupte politiek en verpotte sosiale konvensies wat mense uitsluit en seermaak. Teen daardie dinge sal ek enige dag standpunt inneem. Maar ek verstaan nie dat ons so hard is op mense nie.
Christus se opstanding het mos nou alles verander. God is nie meer kwaad nie, ons is met God versoen. Slegte dinge wat gebeur (ook droogte en siekte) is nie 'n kwaai God se straf nie. God is tevrede met my, genoeg om vir my die Heilige Gees te gee om my te help. En God is op eie tyd en wyse besig met my medemens – ek hoef nie ander mense te probeer reghelp of verander nie. Mense verander in elk geval nie omdat ander mense sê hulle moet nie. Hulle verander wanneer hulle besef daar is oorgenoeg genade, en 'n veilige ruimte om dit uit te toets.
Noem my naïef. Maar in hierdie harde wêreld is dit vir my die enigste manier van dink wat sin maak. Ek besef ek is deel van die minderheid. Maar ek kan ook nie teruggaan na niks omgee toe nie. So nou gee ek maar om. Ek vermors my liefde, want ek weet dit kan nie opraak nie.
Vereenvoudigend, en soort van eenvoudig. Miskien selfs onbewus beplan om myself te troos, te laat staande bly. Wie gee om? Dit werk vir my.
Posted in Los Blokkies
Tagged genoeg genade,Romeine
1 Julie 2017, by bloublokkie
Bieg en bid oor 'n kind
Vandag gaan ek bieg. Of dit nou gesond is of nie, geoorloof is of nie.
Ek is 'n ma. En ek het, soos alle moeders, gemengde gevoelens. Ek het my week-oue baba in my arms gehad, toe 'n vriendin my inlig: van nou af gaan jy altyd verskeurd voel. As jy besig is om te werk, gaan jy skuldig voel oor jou kind. As jy besig is met jou kind, gaan jy skuldig voel oor die honderd ander dinge waarmee jy moet besig wees. Wanneer ouerskap maklik is, dan dink ek: enige oomblik gaan dit moeilik raak. Wanneer dit moeilik is, dan dink ek: wanneer word dit maklik?
My bieg gaan oor 'n bekommernis. Ek weet dit voeg geen el by nie, maar ek het agtergekom die gedagte is gedurig in my kop. Daarom is dit maar miskien goed om dit nou uit te kry.
Die gemengde gevoelens is as volg: ek wil my kind beskerm en ek wil hom nie beskerm nie. Ek wil nie hê dat hy moet seerkry nie, en ek is bang wat van hom gaan word as hy nooit seerkry nie. Ek wil nie hê hy moet ooit gweeg word en te lig bevind word nie, daarom dink ek soms dit is beter dat hy nie geweeg word nie. En tegelykertyd wil ek nie hê hy moet nooit getoets word nie, nooit die kans kry om homself te bewys nie.
Ek gaan beter verduidelik.
Ek wil hê hy moet elke stukkie van wie hy is, geniet, want ek doen. Ek is mal oor wie hy is! Hy hoef nie te verander nie. Ek wil hê die wêreld moet van hom hou, soos ek doen. Ek wil ook hê dat hy moet regkom op skool, dat hy sy moet sport kan doen, dat hy sy musiektalente moet geniet en vriendskap moet ken. Bo alles wil ek nie hê dat hy moet seerkry nie. Ek wil nie eers hê hy moet nog 'n skraap op sy seuntjie-knieë kry nie. Hy mag geen trauma beleef nie, en die lewe moet vir hom maklik verloop. Ek is selfs bereid om te bid hieroor.
Terselfdertyd wil ek hê hy moet verander. Hy moet verantwoordelikheid vat. Ek wil hê dat hy moet regkom, maar ek wil ook hê dat hy moet sukkel. Ek wil hê dat hy moet ervaar wat dit is om iets te beveg, iets te bowe te kom. Ek wil hê dat hy moet leer wat dit is om tot inkeer te kom, om te verander, om te groei. En partykeer is groei vrek seer. Dit weet ek. En ek is selfs bereid om te bid daarvoor.
Ek wil hê hy moet die voorreg he om te leer, ons het gespaar daarvoor. Maar ek wil ook hê hy moet bewus wees van watter voorreg 'n opvoeding is, veral tersêr. Ek wil he hy moet sukses beleef, hoog vlieg, maar ek wil ook hê hy moet arm mense raaksien, randfigure optel en insluit by die lewe.
Is dit moontlik? Is dit moontlik om n kind groot te maak om te wen, maar ook om ander mense in ag te neem? Is dit moontlik om karakter te kweek, sonder dat hy in die wêreld se oë verloor?
Ag, ek weet nie.
Hy is wel reeds wonderlik. Hy is beide aanpasbaar en beginselvas. Hy is ernstig en spelerig. Hy is dapper en nedeig tegelyk. Ek vermoed hy kan ook suksesvol en deernisvol tegelyk wees.
En ek weet ook dat dit gelukkig nie ek is wat sal bepaal watter teëspoed hy moet aanvat nie. God alleen ken sy pad, en sal daar wees om te help, selfs wanneer ek nie kan nie. Intussen probeer ek hom beskerm en hom laat gevolge dra tegelyk.
Dankie vir die bieg, ek voel nou beter.
11 Mei 2016, by bloublokkie
Uitnemendheid bring eer aan God
Hierdie tyd van die jaar begin dit rof gaan. Die winter se koue vingers vat-vat aan ons deurknop, veral vroegoggend. Sonsopkoms is later. Maar almal moet steeds vroeg opstaan, want ons werk en gaan skool. Roetine is belangrik, anders kry ons nie al die dinge gedoen nie.
In die lewe van 'n gemeenskap van gelowiges, soos ons kerk, is hierdie ook 'n woelige tyd. Die gewone dinge gaan voort: preekmaak en Bybelstudies, afsprake en vergaderings, die nimmereindigende admin. Genugtig, niemand het my voorberei op die admin van die lewe nie.
Vele van ons vier ook tans Pinkster. Ekstra werkslas, ekstra preke of gaspredikers, maar heelwat ekstra opwinding. Dus sit ek vandag, as deel van die nimmereindigende admin, om die musiekrooster vir die week te finaliseer.
Ek het genoeg talent en goeie opleiding, maar die ure van my musiekloopbaan spandeer ek aan kerkmusiek met vrywiligers, nie in konsertsale of klaskamers nie (behalwe vir die professionele orrelis – dankie tog!) Die vrywilligers wat weekliks saam met my repeteer, het almal werk en vol lewens. Maar hulle spandeer ure van hulle tyd, week na week, om begeleidings voor te berei dat die Here se kinders lekker kan sing, Hom daarmee kan eer. Nie heeltemal wat ek beplan het vir my lewe nie. Maar, dink ek terwyl ek die name bedink wat ek op die rooster intik, beter as wat ek sou kon beplan.
Want musiek maak saam met ander mense is miskien die heel beste ding in die lewe, miskien die een ervaring wat ek vir elke mens sou gun. Dis soos saamsing in die kerk of by 'n rock konsert, net beter. Jy klim in die musiek, jy word die kanaal vir iets wonderliks, en jy hoor dinge wat jy nie kan hoor as jy net na musiek luister nie. Ek wens soms dat ek alle mense net een keer kan neersit binne-in 'n simfonie-orkes, net daar tussen die strykers en die houtblasers, dat hulle kan voel hoe binne-in musiek voel. Of binne-in die koor, al is dit ons kerkkoor; of voor die monitors wat na die orkes toe wys, terwyl jy weet: daardie nootjies wat ek nou speel, pas in by die res.
Die orkes is ook mekaar se selgroep. Ons bid saam, jare aanmekaar. Ons ken mekaar se stories, ons dra mekaar se laste. Ons herinner mekaar dat kerkmusiek nie selfsugtig mag wees nie, maar ter wille van die Here en die gemeenskap van gelowiges met liefde moet gebeur. Ons is ook vriende. Ons braai saam nou en dan, stuur vir mekaar grappies oor baskitaarspelers, pas mekaar se kinders op.
Maar die oulikste vir my, is dat elkeen van ons aan onsself dink as 'n muso. Ons kan uitverkopings by musiekwinkels nie weerstaan nie, al stap ons dikwels met leë hande uit. Ons ontdek nuwe musiek en vind inspirasie by die verwerkings. Ons bewonder die tegniek van tromspelers en kitaarslaners en speel vir mekaar snitte uit die soundcloud. Ons is ernstig hieroor, hoor.
Nieteenstaande die feit dat elkeen 'n gewone werk het, 'n beroep wat sy eie vaardighede en beleggings in tyd eis. Elkeen het 'n werk, wat ons ook effektief moet verrig.
Terwyl ek die admin van orkes-wees uitsorteer, bewonder ek my vriende se talent, en dink ek aan hoe bevoorreg mense is wie se lewens ligter en mooier is as gevolg van hulle stokperdjies. Maar terselfdertyd weet ek dat niemand van ons hieraan dink as 'n stokperdjie nie – ons is dan ernstig hieroor, hoor. Is die erns geregverdig? Miskien nie. Maar ek dink tog dis goed. Ek glo met my hele hart dat uitnemendheid aan God eer bring. Ek onthou Kolossense 3, waar Paulus ons herinner om alles van harte te doen soos vir die Here en nie vir mense nie.
In ons deurmekaar land word mense kwaad vir politiek en ekonomie, maar ons almal weet dat dit onder andere die onderliggende waardesisteem is – of die gebrek daaraan – wat probleme veroorsaak. Wat kan ek daaraan doen? Dalk nie veel nie. Maar ek kan doen wat my hand vind om te doen, so goed soos ek kan. Met my muso-vriende as inspirasie.
6 April 2016, by bloublokkie
Ek het al 'n hele paar jaar 'n motorfietslisensie. Ek skop al ratte van ek 'n tiener is, ry al my derde motorfiets groter as 600cc en het selfs al een afgeskryf (en opgeklim en weer gery). Maar ek was onlangs eers by my eerste saamtrek. En nou, eers nou, noem ek myself 'n biker.
Dis 'n fassinerende, aanloklike, glansryke wêreld, parallel aan ons gewone een, maar met al die regte chroom op al die regte plekke. En , ek moet byvoeg, pienk hier en daar: nekdoeke, vere en fraiings in cerise. Want hierdie was 'n "Lady Bikers" saamtrek.
Daar is ook groepies binne-in die groep van dames op motorfietse, en dit hang grootliks af van watter motorfiets jy ry. In die eerste plek is daar die dames wat koel bly op toerfietse – 'n gewilde keuse omdat die sitplekke laer is en die motorfietse meer hanteerbaar. Ek vermoed egter die populariteit het ook te doen met die modes wat saam met hierdie keuse in motorfiets gaan: leerbroeke en –onderbaadjies, ontwerperstewels en juweliersware met kopbene en vlerkies – watertand-pragtig.
'n Tweede groep is die avonturiers met hulle meerdoelige motorfietse. Hulle leef met jeans en ry ook so, het soveel kampeertoerusting om die naweek te vergemaklik dat dit grens aan glamping, en kan ewe maklik met hulle tekkies of motorfietse bergklim. Die derde groepie is klein en amper nie noemenswaardig nie: meisies op sportfietse, R6e en ninjas. Hulle praat nie daaroor nie, maar jy weet: eintlik ry hulle motorfiets omdat hulle nie anders kan nie. En hulle hou van oor draai.
Ons het saam gebraai, karaoke gesing en sterre gekyk. Ons het baie gepraat oor ons motorfietse, sonder dat mans die onderwerp kaap. Ons het minderbevoorregte kinders agterop gelaai en onder die wakende oë van verkeerspolisie om die blok gery, o die vreugde. Ons het die ouetehuis besoek en kruideniersware afgelaai. Die wonder van so 'n naweek is dat 'n mens tegelyk voel of jy uiteindelik êrens hoort, en of jy die mees unieke mens op aarde is.
Op pad terug, terwyl ek oor draai, dink ek aan al die groepe waaraan ek al behoort het in my lewe, en hoe hulle my laat spesiaal voel het terwyl ek my kon kamoefleer: die koorsang en orkeste van my jeug, netbalspanne en diepseeduiktoere en redenaarsgilde; die papegaaitelers en die spanjoelopleiers; die salsa-dansers en die mamma-ondersteuningsgroep; en deesdae die atletiekklub (hoewel ek nog net draf, maar as ek met hulle kuier voel ek of ek eendag dalk 'n atleet sou kon wees). En natuurlik die kerk.
"Community" is in die kerk net so 'n gonswoord soos in die markplein van die millennials in wie se wêreld ons tans leef. Ons weet dat mense wat in die gemeenskap van gelowiges tuiskom, nie sommer kerk verlaat of loslaat nie…dalk nie as gevolg van die beste teologie of die boeiendste prediking nie, maar omdat hulle die ander in hulle groep as familie sien. As ons by kursusse of preekgroepe of in publikasies hieroor teologiseer, weet ek dis waar, en dit werk. Maar ek wonder tog of ons dan net nog 'n subkultuur word, 'n groepie mense met unieke rituele of gewoontes, kleredrag eie aan ons, en gedeelde belangstelling.
Ek het geen twyfel dat die Here bedoel het dat ons in gemeenskap moet leef nie, en ek sien gereeld hoe mense genesing vind wanneer hulle deel word van die groter prentjie van die gemeenskap van gelowiges; ek sien gereeld hoe pastorale terapie (hoe goed ook al) en gebed en bevryding en watookal nie die proses voltooi nie…dit word alleen volbring wanneer mense deel raak van die kerk, die vreemde versameling geheiligde sondaars.
Ek besef: in vele opsigte is ons sekerlik nie anders as enige ander subkultuur nie, en ek verstaan dat mense ons etiketteer. Een ding weet ek wel: ons is anders in een belangrike opsig. Solank Jesus 'n gedeelde belangstelling bly, is ons sekerlik net maar nog 'n groepie. Maar wanneer ons dissipels word, wanneer die Here meer as 'n belangstelling word, wanneer ons nie net in kerk nie maar ook in koninkryk belangstel – dan is ons anders. Regtig anders.
Tagged biker chick,dissipel,gemeenskap van gelowiges,kerk,kultuur
26 Januarie 2016, by bloublokkie
Lesse van 'n baba-hond
Ons het 'n baba-hond.
Asof die saamgestelde gesin nog 'n lid nodig het, het ons die brakkie aangeskaf. Veral ter wille van die jongste menskind, die agtjarige seuntjie. Want 'n kind moet 'n troeteldier hê.
Toe ek hom in 'n noedelboks op die motor se voorste sitplek huis toe bring, was ek dapper; ek het fluisterend belowe hy sal nie spyt wees as hy by ons kom bly nie. Sedertdien was ék al 'n paar keer spyt.
Die snoesige bondeltjie se pote was van die begin af buite verhouding groot. Nou, op ses maande, staan hy amper kniehoogte, heelwat groter as wat ons van 'n Jack Russel-kruising verwag het. Vir vier maande het hy elke versperring wat ons opgerig het om hom in sy slaaphoekie te hou, oor gespring, selfs al word dit proggressief hoër. Ek het geweet hy sal moet leer om sy besigheid buite te doen, maar het vergeet hoeveel plassies en ander goeters 'n mens opvee voordat hulle leer. En die moeite om hom te wys wat is sy speelgoed wat hy mag kou! Die ou baba-ratel, lelike piep-eend en growwe tou asseblief; geen skoene, meubels of liggaamsdele nie!
Behalwe vir die bietjie moeilikheid wat hy bring, verskaf Sparkie intense, matelose, wonderlike vreugde. En daarom vergewe ek hom baie. Ons lag gedurig vir sy lompheid, vertel mekaar watter dom of oulike dinge hy doen, vryf sy sagte ore. En die jongste menskind het 'n konstante metgesel.
Ek weet dat katliefhebbers van my gaan verskil, maar ek dink die rede hoekom honde bekend staan as die mens se beste vriend, is omdat ons so baie van onsself in hulle sien. Nee, regtig! Ons het nie sterte en stink asems nie, maar ons het baie in gemeen.
*Ons is ewe onnosel. Sparkie se hele lewe word beheer deur sy dik snoet. Baie oulik, maar minder slim as wat hy dink. Waar iets lekker ruik, is hy; dikwels dus in die kombuis, of by die voete van iemand wat iets eet. Gelukkig is hy nou mooi gekondisioneer om te sit en poot te gee voor hy iets kry, anders sou hy permanent chaos veroorsaak. 'n Mens moet styf vashou aan die leiband om met hom te stap; net nou die dag het hy losgeruk agter 'n kwikvoëltjie aan, die teerpad in. Hy loop nog gereeld in die toe glasskuifdeur vas, en spring teen kuiergaste op sonder om te weet dis ongeskik.
Hy is maar net 'n hond, en leef met instink eerste. Bevredig sy eie behoeftes sonder om te dink aan ander. Hy het 'n baie beperkte perspektief (naby aan die grond, min tussen die ore om al die informasie wat in sy rigting kom, te interpreteer). Hy het iemand nodig om hom te beskerm, te help en te lei. Sien? Baie soos ons.
*Ons is ewe entosiasties. Sparkie glo regtig dat alles wat gebeur, met hom te doen het. Hy druk die dik snoet oral in: hy is gedurig onder 'n mens se voete omdat hy oral saamloop, hy eet die skuim van die bad af (want dis mos spesiaal vir hom gemaak?!) en hou elke beweging van mensehande fyn dop – televisiestellers, vogroom ofwasgoed. Alles wat ons doen, is vir hom wonderlik. Verwondering is sy wese, en hy aanbid ons skaamteloos. Net soos ons ook Iemand groter as ons nodig het.
*Ons is ewe liefdevol. Sparkie wil eintlik die hele tyd ontrafel waar hy inpas. As die tropleier (pappa) of die voerder (mamma) ontevrede is, stort sy wêreld in duie. Hy is bereid om onderdanig te wees, hy wil net nie verwerp word nie. Hy soek die hele tyd kopkrappies en pensvryfies en balspeletjies, alles om te bevestig dat hy nog by ons hoort. Net soos ons mense. Die jaar begin, dis werk toe en skool toe en kerk toe. Ons groet met die hand, soek oogkontak en voel dis goed om te behoort, om iets te beteken.
Ek kyk vir die baba-hond en dink dis nie so sleg om die hond van God te wees nie. Dit gee my 'n hoopvolle manier om die mensdom te beskou: dikwels onnosel en daarom vol foute, maar darem nie altyd boos nie; dikwels te entosiasties en daarom arrogant, maar darem oulik in ons oorgawe; dikwels aandagsoekerig, maar darem nuttig. Ek kyk vir die baba-hond en dink hoe lief ek hom het, ten spyte van sy lelik en sy foute. Hy is onvervangbaar.