PressReader - Weg!: 2018-10-01 - Vo­ël­vry
Weg! - 2018-10-01 - Pierre Sê - PS­[email protected]­dia24.com RE REDAKTEUR
On­langs stap ek en my vriend An­tho­nie deur die veld; half­pad tus­sen Pi­ket­berg en E­lands­baai op die rand van die Ver­lo­ren­vlei. Ons groep vrien­de het die na­week weg­ge­breek na die soort plek waar­oor Weg skryf. Hier is ’n paar los­staan­de self­sor­ghui­sies in die mid­del van nê­rens met geen kind of kraai om ons te pla nie. Wel, hier ís kraaie...
Va­nog­gend is ons twee op ’n sen­ding, en ge­ste­wel in stap­skoe­ne en be­wa­pen met ’n ver­ky­ker elk. Ons soek ’n vo­ël­tjie wat ons tot dus­ver nog net ge­hoor het. Toe ons vroe­ër met ’n be­ker kof­fie en be­skuit vir die eer­ste son­stra­le dag ge­sê het, het ’n vin­ni­ge klak-klak­klak­ge­luid, ge­volg deur ’n lang fluit (“poeeeieeee”) ons aan­dag ge­trek.
La­ter stap ons deur pla­te Na­ma­kwa­land­se dai­sies vol in blom en ons oë stip op die fyn­bos. ’n Ent weg kyk ’n trop e­lan­de ons skeef aan...
Toe skie­lik, so­wat 20 m van ons af, styg ’n ou­tjie lood­reg hoog die lug in met ’n ma­sjien­ge­weer­ag­ti­ge klak­ge­luid, net om weer met ’n lang fluit in ’n bos ’n ent ver­der te daal.
Ons staan stil en kyk deur die ver­ky­kers. “Dalk ’n le­we­rik,” sê my baie meer kun­di­ge Na­mi­bie­se vriend. Ek pro­beer die vo­ël­tjie se ken­mer­ke (’n roes­bruin bors, grys rug, stip­pel­stre­pe) in my ge­heue vas­brand, want my Sa­solén Ro­berts-vo­ël­gids lê in ons hui­sie.
Die pro­ses her­haal hom die vol­gen­de 15 mi­nu­te: Ons stap na­der, die ou­tjie vlieg op en voort, en ons dwaal al ver­der bos-in. Ons be­sef die klak­ge­luid is sy vler­kies wat blit­sig klap, dalk deel van sy pronk­vlug.
Te­rug by die bly­plek kon­dig ek – my Sa­sol oop­ge­slaan op bl. 280 – tri­om­fant­lik aan dat ek hom ge­vind het! My eie hei­li­ge graal vir die dag! Die Kaap­se klap­per­tjie! Die ket­ters wat min ge­pla is met vo­ëls, rol net hul­le oë. Ek en my me­de­twit­cher kloek saam om die gids soos hoen­ders om ’n voer­bak vol mie­lie­pit­te. G’n won­der ek lees so lek­ker aan Faan­sie se rubriek (bl. 135) nie. En ná die maand kyk ek met nu­we oë na die al­om­teen­woor­di­ge wit­bors­kraaie. Jy sal ook na­dat jy “Vir die vo­ëls” ge­lees het…