Nicolas Poussin Barok Erasmes - Franse Kunstenaar - 2021
Nicolas Poussin | Barok Era-skilder
Nicolas Poussin, (gebore Junie 1594, Les Andelys, Normandië [Frankryk] - is dood 19 November 1665, Rome, Pouslike State [Italië]), Franse skilder en tekenaar wat die Franse klassieke tradisie gestig het. Hy het feitlik al sy werkslewe in Rome, waar hy in geskiedenisskilderye gespesialiseer het - skilderye uit die Bybel, antieke geskiedenis en mitologie uitbeeld - wat opmerklik is vir hul narratiewe helderheid en dramatiese krag.
Sy vroegste werke word gekenmerk deur 'n sensualiteit en kleuragtige rykdom wat aan die Venesiese kuns, veral aan Titian, verskuldig is, maar teen 1633 het Poussin hierdie openlik verleidelike styl ten gunste van 'n meer rasionele en gedissiplineerde wyse verwerp wat baie aan die klassisisme van RafaEl en die oudheid verskuldig was. Die kunstenaar het die meerderheid van sy doeke in hierdie intens geïdealiseerde styl uitgevoer. Teen die einde van sy lewe het Poussin se kuns 'n verdere transformasie ondergaan, aangesien hy gediversifiseer het om landskappe en 'n groep diep pantheïstiese allegoriese werke uit te beeld wat uiteindelik besig was met die orde en harmonie. Alhoewel sy reputasie in die eerste helfte van die 18de eeu verduister is, het dit later die eeu in die Neoklassieke kuns van Jacques-Louis Dawid en sy volgelinge 'n skouspelagtige herlewing geniet en sedertdien het hy hoog gebly.
Poussin is gebore in of naby die dorp van Les Andelys in Normandië, en het Latyn en Letters 'n opvoeding ontvang, maar vroegtydig het hy 'n neiging gehad om te teken. Hierdie talent is aangemoedig deur die toeristiese skilder Quentin Varin, wat Les Andelys in 1611-12 besoek het en Poussin se eerste onderwyser geword het. Ongeveer 1612 Poussin vertrek na Parys, waar hy anatomie, perspektief en argitektuur bestudeer het en saam met die minderjarige meesters Georges Lallemand en Ferdinand Elle gewerk het. Gedurende hierdie tydperk is hy bekendgestel aan gravures na die meesters van die Italiaanse Renaissance; hierdie werk het hom so entoesiasme geïnspireer dat hy twee pogings aangewend het om Rome te besoek, beide aborsief, tussen 1619 en 1622. Oor 1622 het Poussin ses groot tempera-skilderye vir die Jesuïete uitgevoer (Nie een van hulle oorleef nie), en in die daaropvolgende jaar het hy 'n kommissie gekry vir 'n skildery in 'n Notre-Dame-kapel. Die Notre-Dame skildery, The Death of the Virgin (1623), verdwyn na die Franse Revolusie en was eers tot die 21ste eeu bekend deur 'n voorbereidende tekening. Die skildery is ontdek in 'n klein kerk in die stad Sterrebeek buite Brussel en herstel. Die werke vir die Jesuïete het hom onder die aandag van die Italiaanse digter Giambattista Marino gebring. Hy het 'n reeks tekenings aan die hand van die Ovidiese mitologie aanbeveel en Poussin aangemoedig om Italië te besoek. Tot die ontdekking van Die dood van die maagd, die sogenaamde "Marino tekeninge"Was die enigste sekere werke om van sy voor-Romeinse jare te oorleef. In die lente van 1624 het Poussin in Rome aangekom, waar hy, behalwe vir 'n verblyf in Parys gedurende 1640-42, vir die res van sy lewe moes bly. Sy eerste jare was daar gekenmerk deur swaarkry en ongeluk. Kort ná sy aankoms, het sy vroeë kampioen, Marino, van Rome na Napels, waar hy in 1625 gesterf het, verhuis. Poussin het 'n groot aantal Bybelse en mitologiese skilderye uitgevoer in die hoop om kopers te vind. Hierdie werke openbaar die invloed van die kuns van Venesië - wat hy op reis na Rome besoek het - in hul gloeiende kleurkuns en losgemaakte komposisies. Die bepaling van die presiese kronologie van sy werke gedurende hierdie jare is baie problematies. Maar 'n toenemende vaardigheid in tekenkuns en gebruik van kleur in die groot aantal skilderye wat tot hierdie tydperk dateer, het tussen 1624 en 1627 'n algemene konsensus onder geleerdes van die voortgang van sy kuns gelei. Baie van hierdie werke is poëtiese mitologieë oor temas van onbeantwoorde liefde, wat deur 'n lug van languor en melancholie deurdring word. In hul emosionele intensiteit openbaar hierdie prente 'n vurige Romantiek in die jong Poussin wat hy binnekort sou onderdruk.
Poussin het sy vakleerlingskap in Rome gedien deur kopieë te maak na die oudheid en die meesters van die Renaissance en deur die werke van die Klassieke Kunstenaars van sy eie dag te bestudeer, insluitend die Bolognese skilder Domenichino. Die vrugte van hierdie studies is duidelik in sy eerste groot meesterstuk, Die dood van Germanicus (1627), geverf vir Kardinaal Francesco Barberini. Dit is geïnspireer deur vergelykbare komposisies op antieke sarkofagie. Dit is die eerste heroïese sterfbedie in die kunstenaar se loopbaan - en in die hele geskiedenis van skilderkuns - en dit het talle latere imitasies ontstaan. Oor 1627 het Poussin kennis gemaak met die geleerde, antiquarian, en versamelaar Cassiano dal Pozzo, wat bestem was om sy hoof Italiaanse beskermheer en een van sy naaste vriende te word. Een jaar later het Pozzo hom gehelp om die kommissie vir die martelaarskap van St. Erasmus te verseker, 'n altaarstuk vir St Peter's. Poussin se altaarstuk het egter nie met kritieke lof toegepas nie, en dit het effektief gehelp om sy loopbaan as 'n openbare skilder in Rome te beëindig. Poussin het besluit om in plaas daarvan te konsentreer op eselfoto's van toenemende subtielheid en verfyning. Hy het baie van sy kuns van die laat 1620's aan romantiese mitologieë geïnspireer wat deur Titian en sy mede-Venetiërs geïnspireer is. In 1630 is Poussin met siekte verswelg deur die familie van Jacques Dughet, wie se dogter, Anne-Marie, het dieselfde jaar getroud. Haar broer, Gaspard Dughet, het uiteindelik een van die voorste landskapskilders van die 17de eeu in Rome geword en het die van Poussin van sy meerbelowige swaer aangeneem.
Omskakeling na Klassisisme
Teen 1632 is Poussin verkies tot 'n lid van die Gilde van St Luke in Rome, 'n punt van amptelike erkenning wat bewys lewer van sy groeiende reputasie. In die vroeë 1630's het sy kuns ook 'n fundamentele rigtingsverandering ondergaan. Hy verwerp die verleidelike aantreklikhede van die Venesiese skildery - met sy glansryke kleur en lewendige kwaswerk - het hy eerder 'n erger en serebrale styl aangepas wat duidelik afgebakende en gemodelleerde vorms en koue, suiwer kleure beklemtoon. Sy komposisies word ook strenger beveel, met die syfers dikwels op 'n friezige manier gereël parallel met die prentvlak, in die styl van 'n antieke verligting. Die orde en kompleksiteit van hierdie nuwe styl het Poussin toenemend laat staatmaak op die maak van gedetailleerde voorbereidende tekeninge vir sy prente. Die aanbidding van die Magi van 1633 dien as 'n manifes van sy artistieke bekering en word onbeskaamd gemodelleer na 'n vorige werk oor hierdie tema deur die grootste Klassieke meester van die Renaissance, Raphael. Met sy reputasie met versamelaars aansienlik verbeter, het Poussin in 1635-36 'n groot kommissie van Kardinaal Richelieu, eerste minister van Louis XIII van Frankryk, vir 'n reeks bacchanals om die kardinaal se kasteel buite Parys te versier. Ander gesogte kommissies het spoedig gevolg. Poussin het in die laat 1630's 'n belangrike werk vir die koning van Spanje, Philip IV, en Pozzo the Seven Sacraments uitgevoer, 'n stel skilderye wat rituele van die vroeë Christelike kerk verteenwoordig. In 1638 het hy die Israeliete geskilder. Die Manna versamel vir Paul Fréart de Chantelou, wat later sy naaste vriend en grootste beskermheer geword het. Hierdie werk is die mees ambisieuse geskiedenisskildery van Poussin se hele loopbaan en is deur die kunstenaar se eie toelating ontwerp om "lees"Deur die kyker, met elke figuur, episode en aksie wat bedoel is om by te dra tot die drama. Hierdie intensiewe intellektuele benadering tot skilderkuns - wat daarop gemik was om 'n komplekse reeks gebeure in 'n enkele statiese beeld te inkapsuleer - sal uiteindelik Poussin verdien die epithet van "skilder-filosoof".
Die Raphael Of Our Century
Vroeg in 1639 is Poussin uitgenooi na Parys om vir koning Louis XIII te werk. Hy was aanvanklik onwillig om uit Rome ontwortel te word. Hy is herhaaldelik deur Richelieu onder druk gebring om die bevel van die koning te gehoorsaam en het uiteindelik in Desember 1640 in die Franse hoofstad aangekom. Die volgende 18 maande was onder die ongelukkigste van die kunstenaar se loopbaan. Die naam van die eerste skilder aan die Poussin was toe sy aankoms in Parys toevertrou met die versiering van die koninklike koshuise, ontwerp vir die Long Gallery of the Louvre, die skildery van altaarstukke vir die koning en sy lede, en selfs die ontwerp van boekillustrasies. Baie van hierdie werk was Uitgevoer met 'n span assistente - 'n metode van werk wat Poussin diep ontken het aan sy kreatiewe integriteit en onafhanklikheid. Gefrustreerd deur die verskeidenheid en diversiteit van die koning se opdragte, het Poussin uiteindelik toestemming gekry om in 1642 na Rome terug te keer. Hy het vermoedelik sy vrou gaan haal. Die dood van Richelieu in Desember van daardie jaar en van die koning self het vier maande later Poussin vrygespreek om ooit terug te keer. na die Franse hof, wat die kunstenaar verlaat om die res van sy jare in Rome te spandeer. Kommissies van Franse klante het die tweede helfte van Poussin se loopbaan oorheers. Die belangrikste hiervan was vir 'n tweede sewe sakramente stel skilderye, vir Chantelou tussen 1644-1648, wat die sentrale prestasie van Poussin se kuns is. In die tydperk van hierdie tydperk se algemene ontwikkeling van sy styl was hierdie werke edeler en meer monumentaal in konsepsie as sy vorige stel vir Pozzo en was bedoel om meer argeologies akkuraat te wees. In al hulle is die toneel vroeg in die Christelike tyd, en Poussin het probeer om die argitektuur, meubels en kostuums te herbou soos hulle in die tydperk sou gekyk het. Hierdie beginsel van historiese akkuraatheid is vervolgens deur die Franse Akademie gekodifiseer in 'n leerstelling van "decorum", Wat 'n blywende impak gehad op latere geskiedenisskilderye, veral gedurende die Neoklassieke tydperk. In 1647 het Poussin 'n ander teoretiese beginsel uiteengesit wat vir die toekomstige generasies kunstenaars van groot belang was, veral in die 19de eeu: sy sogenaamde"teorie van die modusse". Poussin het sy idees gegrond op die vorme van antieke musiek, waargeneem dat alle aspekte van 'n skildery gekies moet word om 'n emosie in die kyker te skep wat geskik is vir die onderwerp. Dus, erge temas moet ernstig en vreugdevol wees.
Die implikasie van daardie teorie is dat die basiese elemente van skilderkuns - lyn, vorm en kleur - self toevertrou kan word om direk op die emosies te appelleer. Poussin het beslis daardie beginsel gedurende die grootste deel van sy beroep toegepas, en gebruik gewoonlik diskordante kleurharmonieë vir tragiese temas en verleidende persone vir sagte en liriese onderwerpe. Die gevolge van daardie teorie het egter ver buite sy oeuvre uitgebrei, maar vir die idee dat die basiese beginsels van skildery self inherent in staat is om emosie op te wek, is fundamenteel vir die evolusie van abstrakte kuns.
Die latere jare van die 1640's vorm die hoogtepunt van Poussin se loopbaan, toe hy van sy edelste figuurskilderye, onder wie Eliezer en Rebekka, Die Heilige Familie op die Stappe, en die uitspraak van Salomo. Die kunstenaars het die figure in hul geheel op 'n streng en kompromisvolle wyse geïntegreer, wat gelei het tot tonele wat nie net in diepte begryp is nie maar ook hoogs verenig is oor die tweedimensionele oppervlak van die prent. Die visuele spanning tussen ruimte en oppervlak Ontwerp wat in daardie werke gegenereer word, maak hulle een van die mees strawwe skeppings van die kunstenaar se loopbaan, maar hulle beskik ook oor 'n prag en finaliteit wat hulle onder die heel grootste meesterstukke van Klassieke kuns rangskik. "Ek het niks verwaarloos nie", Verklaar Poussin, toe hy later in die lewe ondervra word oor hoe hy sulke volmaaktheid in skildery bereik het. In 1648 het Poussin 'n reeks landskapskilderye begin wat 'n hoeksteen van die klassieke landskapstradisie sou word. Die meeste daarvan bevat temas uit antieke geskiedenis en mitologie, hoewel sommige sonder 'n identifiseerbare letterkundige onderwerp is. In hulle almal word 'n intens geïndividualiseerde landskapbeskouing gekombineer met argitektuur, wat die "onreëlmatige"Vorms van die natuurlike wêreld met die geometrisch volmaakte vorms van menslike bedinking. Onder die mees heldhaftige werke van daardie tydperk is die hanger-komposisies die verhaal van Phocion. In die eerste hiervan beeld Poussin die liggaam van Phocion uit Athene uit in 'n landskap van ongekende grootsheid en majesteit. Dit verhef dit tradisioneel "minderwaardige"Genre van skildery tot die vlak van sy hoogs verhewe geskiedenisfoto's. In 1649-50 het Poussin ook twee selfportrette geskilder wat hom aantrek in die manier waarop die ou mense geklee het, wie se kuns hy soveel bewonder het. Nadat hy die mees klassieke fase van sy kuns op daardie stadium bereik het, is dit gepas dat hy deur een kritikus in 1650 as "die Raphael van ons eeu".
Die finale jare
Poussin het in die 1650's drie of vier foto's per jaar verfyn, ondanks al hoe meer siek. Baie van hierdie werke beeld die Heilige Familie uit, 'n suiwer kontemplatiewe tema wat geskik is vir die rustigheid van sy kuns gedurende daardie fase. Tog het hy ook meer dramatiese geskilderde skilderye uitgevoer, waarvan sommige openlik deur die werk van RafaEl geïnspireer is. In daardie stadium van sy loopbaan was die kunstenaar se werk soveel gevra dat hy sy eie vakke kon kies en sy eie pryse kon stel - anders as baie van sy grootste tydgenote. Ten spyte van die sukses het hy geen assistente of medewerkers gehad nie en het hy nooit toegelaat dat iemand in sy ateljee ingaan nie. Hy het in 1651 met skilderkuns gestig. Toe hy twee foto's van gewelddadige storms uitgevoer het, het hy die stemming van sy laaste werke vorm. Hy het in 1657 die landskapskilderkuns hervat. Hy het nie meer die rasioneel bestelde Klassieke tonele van sy vroeëre jare uitgebeeld nie, maar eerder op die siklusse en prosesse van die natuurlike wêreld en hul almag oor die mensdom gebly. Dit weerspieël die heersende stoïstiese houding van die kunstenaar op die lewe en sy filosofiese bedanking in die gesig van die dood. Die hoogste prestasie in hierdie aar is Four Seasons, geskilder 1660-64, 'n stel waarin die siklusse van die menslike lewe gekombineer word met dié van die natuurlike wêreld, in ooreenstemming met die pantheïstiese tema van sy laat landskappe. Klein is bekend van Poussin se godsdienstige oortuigings , hoewel hy beslis nie die ekstatiese Katolisisme van Teen-Reformasie Rome onderskryf het nie. Uit sy omvangryke korrespondensie is dit duidelik dat die dominante invloede op sy gedagte eerder die leerstellings van die ou Stoïs-filosowe en hul neo-Stoïese volgelinge van sy eie dag was, wat beweer het dat slegs deug en innerlike krag enige beskerming bied teen die onvoorspelbaarheid van die lewe . Soos vroeg in 1643 het Poussin verklaar, "
Wat ookal met my gebeur, is ek besluit om die goeie te aanvaar en die bose te dra... Ons het niks wat regtig ons eie is nie; ons hou alles as 'n lening ".
Poussin se werk is 'n belangrike keerpunt in die kunsgeskiedenis, want dit is in die kuns van die verlede verby, en dit sien uit na die toekoms. Reeds by sy dood was Poussin vereer onder Franse skilders en teoretici vir die herlewing van die tradisie van die ouds en van die groot meesters van die Renaissance.
Hierdie aspek van sy kuns sou van cruciaal belang wees vir neoklassieke skilders soos Dawid aan die einde van die 18de eeu. Maar dit was reeds in die laat 17de eeu deur die Franse Akademie, onder leiding van Charles Le Brun, vereer.
Dit het gou Le Brun in 'n teoretiese geskil met Roger de Piles; hul onderskeie kante was bekend as Poussinists en Rubenists, die voormalige handhaaf die belangrikheid van lyn oor kleur en laasgenoemde die omgekeerde.
Die Rubeniste het uiteindelik oorwin, en die resultaat was die kuns van Antoine Watteau en die Rococo.
Later generasies kunstenaars het egter gevind dat ander aspekte van sy genie bewonder het. Romantici soos Eugène Delacroix was aangetrokke tot die poëtiese mitologieë van Poussin se vroeë Romeinse tydperk en die visioenêre landskappe van sy finale jare.
In die middel van die 19de eeu het Camille Corot Poussin vereer as meester van klassieke landskap, en later in die eeu het Georges Seurat en Paul Cézanne hom as een van die opperste meesters van abstrakte formele ontwerpe gesien. Met die opkoms van die neoklassieke styl van die 1920's het Pablo Picasso veral probeer om die suiwerheid, kalmte en grootsheid van Poussin se kuns na te boots.
Die diversiteit van sy bewonderaars en die lang lewe van sy reputasie kan miskien die beste verklaar word deur die paradoksale aard van Poussin se kreatiewe genie: hy was in wese 'n romantiese wat klassiek geword het. | Richard Verdi © 2018 Encyclopædia Britannica, Inc.
Nicolas Poussin, ook in Italië, kom Niccolò PussinoLes Andelys, 15 giugno 1594 - Roma, 19 November 1665), die stato un pittore Francese.Di piena impostazione classica, nel suo lavoro sono caratteristiche predominanti chiarezza, logica e ordine. Daarbenewens het jy 'n groot verskeidenheid van kunstenaars en kunstenaars in die klassieke styl, kom Jacques-Louis David, Ingres en Nicolas-Pierre Loir.Nato in die famiglia borghese no pressi van Andelys, in Normandie, het 'n dicotta en 'n dimora familie in Hulle het alles in die gesig gestaar, en hulle het hul aandag geskenk aan die bestuurder. Die bestuurder het verskeie geleenthede in die ateljee van die duiwelbedryf, en is van mening dat die kunstenaars self nie die geval was nie. Si guadagnò da vivere, quindi, con qualche commissione; In die besonder, 'n Philippe de Champaigne lavorò alla decorazione del Palais du Luxembourg.Nel 1623 is die gids van die troon van Loyola per dag, en dit is 'n goeie voorbeeld. Aankoms in Italiaans 1624, sotto la protezione del Cardinal Barberini, Ricco collezionista e mecenate e, successivamente, incontroò Giambattista Marino, Poeta alla corte dei Medici, die hoof van die portugees van Romeinse Romeine. Meneer Poussin, het gesê dat hulle regtig moet weet divisa van lavoro e svaghi, nie ottenne che piccoli incarichi.Realizzò comunque per la Basilica di San Pietro a Roma, il "Martirio di Sant'Erasmo" (1628-1629). Avido di conoscenze, Poussin studiò l'ottica, la geometria e la prospettiva. Dit is 'n goeie ding om die figure van die Franse franse trasferito in Italia te geniet. Jy kan ook 'n Romeinse weergawe maak. In Frankryk is dit moontlik om 'n reisgenoot te wees, en jy sal dit ook doen, Paul Fréart de Chantelou, 'n vriend van 1640. In die regsverteenwoordiger: Luigi XIII en Richelieu, het jy 'n goeie idee. supervisione dei lavori del Louvre; Dit is die eerste keer dat die eerste keer die eerste keer in die wêreld is.Già primo pittore del re) Dit is 'n goeie idee om 'n goeie oplossing te bied, want dit is 'n groot uitdaging.Trionfo della Verità"Ek het geseëvier met 'n dwelm en 'n geskenk, en het 'n geskenk in die Romeinse geskiedenis. Die Poussin Chiese Quindi is in die Romeinse geskiedenis 1642, en Gaspard Dughet en Lemaire, promettendo di tornare.La morte di Richelieu e quella di Luigi XIII lo indussero 'n oorweging van die feit dat ek in Frankryk is, is nie in Frankryk nie, maar nie in die land nie, maar dit is 'n goeie voorbeeld. sotto Luigi XIV.Tornato a Roma, poté applicarsi a numerose tavole mitologiche ("Orfeo e Euridice", "Orione Cieco", "Ek Pastori dell'Arcadia") e bibliche ("Le quattro stagioni") Gaan na die Romeinse Basiliek van San Lorenzo in Lucina, in Sconosciuta posizione. Hierdie foto's is nie volledig in alcun modo lasciare memoria di sia ordinando funerali modestissimi. visibile tomba.Questo vuoto, 'n vinnige weergawe van 'n gesamentlike reeks, wat 'n reeks van tentoonstellings bevat, wat die beste is om die Romeinse en Romeinse uitgawe te ondersteun. Dit is 'n uitstekende weergawe van die program. Miskien is dit nie die geval nie. di François die Chateaubriand, het ek my hart gekry "à Nicolas Poussin pour la gloire des arts et l'honneur de la France". | © Wikipedia