The Mystery of Zillion - Versamelings
Wat kan 'n videospeletjie ons leer oor reis ... en oor die lewe?
Die eerste ding wat ek opmerk oor die metro in Tokio stelsel is hoe stil dit is. Geen paneerhandigers nie, geen musiek wat deur goedkoop koptelefoon lek nie, geen klagtes nie.
Foto deur Gustty
Ek het hierheen gekom om die mans met wie ek grootgeword het te verstaan ​​- mans soos Pacman, Q-Bert en Mario - maar tot dusver sien ek hulle nie op die gesigte van die pendelaars met hul koppe na hul handkaste nie.
Deur die dik plastiekvensters kan ek sien dat dit reën, wat goed is, want in Japanese films is daar altyd baie reën, veral as die film in die toekoms plaasvind - dit reën altyd in die toekoms.
Maar hierdie reis gaan nie oor die Japan wat ek deur selluloïed leer ken het nie; dit gaan oor 'n plek met die naam Zillion, 'n plek waar die lug blou is, al sit jy duisend voet onder die aarde.
Zillion was my gunsteling videospeletjie toe ek 13 was, en hoewel dit nie 'n plek in die tradisionele sin is nie, het dit 'n landskap, inwoners en geografie gehad. Ek het herinneringe aan tyd daar deurbring, soos die Italiaanse restaurant waarheen my ouers my geneem het vir verjaarsdae of die dieretuin.
Plekke het immers meer te make met ervaring as die werklikheid.
Ek was waarskynlik 'n jaar van my Sega Master System-verslawing toe Zillion saam gekom het. Dit kom in die gewone wit kissie met swart lyne, en het dieselfde reuk gehad as al die nuwe plastiese goed uit Japan - die bedwelmende aroma van mikroskyfies.
Toe ek die patroon in die gleuf steek, het 'n nuwe wêreld oopgegaan: 'n blou lug het die groen, gepixiliseerde gras gesny en 'n vrou verskyn op die skerm, net sy lyk nie soos die meeste spelkarakters wat ek al voorheen gesien het nie. Haar gesig het met die hand geteken, meer soos 'n tekenprent, en die teks onder haar verskyn op 'n groter vertelling as die videospeletjies waaraan ek gewoond was.
'... ek het aangehou vir ... meer van die verhaal.'
'Ja,' het ek gedink, 'ek sal ondergronds gaan en die skywe afhaal. Ja, ek sal die basis vernietig. Ja, ek sal die robotte verdamp. " Hoe kon ek haar in die steek gelaat het? Sy het die mooiste gesig in die Sega-heelal gehad.
Nou om eerlik te wees, is Zillion 'n slegte wedstryd. As ek terugkyk, was dit herhalend en frustrerend. Maar ek het gehou by die belofte van nuwe vlakke, verskillende grafieke, die belangrikste, vir meer van die interdikte - meer van daardie tekenprentgesig - meer van die verhaal.
Foto deur eclaire
Terwyl ek van die treinstasie na die hotel beweeg, word ek getref deur hoe maklik alles is. Ek praat nie 'n Japannese woord nie, maar op een of ander manier - selfs met my aaklige rigtinggevoel - is ek by die ontvangstoonbank besig om in te gaan.
'N Oomblik daarna koop ek my eerste Tokio-artikel, 'n duidelike sambreel. Wat 'n eenvoudige, maar perfekte idee - jy kan die ding naby jou kop hou, maar tog sien! Dit laat my bevraagteken waarom die sambrele in New York swart is.
Van die rooster af
Voordat ek daar aankom, is ek oor en oor vertel hoe om in Tokio te loop soos om op 'n ander planeet te wees, hoe die kultuur so uniek en vreemd is.
Dit word vreemd, bisar en vreemd genoem, maar ek voel asof dit die enigste plek op die planeet is wat ek behoort. Ek was net twee uur hier, maar ek het nog nooit in my lewe gemakliker gevoel nie. Dit is skoon, dit is simmetries, dit is 'n videospeletjie in die beste sin van die metafoor.
Die omgewing wat ek vir my basis gekies het, is Asakusa. Ek wou nie in die waansin van Shinjuku of die middestad van Manhattan-esque Ginza wees nie. Ek wou 'n plek met duidelike Tokio hê, maar tog stil. Ek is drie weke hier, so daar sal baie tyd wees om my brein in die neon- en menslike verkeer te week.
Asakusa is perfek.
Op pad na die hotel is daar 'n groot hek met demone wat aan albei kante strek. In die verte wag 'n groot tempel onder die grys lug. Die skrikwekkendste kraaie wat ek nog ooit gesien het, het gesien toe toeriste na die buitemark agter die hek opvlieg.
Ek kyk na die grond en sien 'n man met 'n paar stewels aan wat ek net op die voete van tekenprent-ninja's gesien het. Maar hierdie man is nie 'n ninja nie, hy is 'n gewone ou. Dit blyk dat hulle hierdie stewels in die ysterwarewinkel verkoop. Dit is my eerste smaak van tradisie en moderniteit wat harmonieus saamleef. Ek het dit net een ander plek gesien - die Sega Universe.
Wanneer die gebruiker die verhaal is
Videospeletjies is nie gebonde aan dieselfde genre-beperkings as boeke of films nie. Aangesien die verhale sekondêr tot die aksie is, het ouer spelontwerp weinig aandag gegee aan die vertelling, die karakters of die drama. Die gebruiker was die verhaal. Speletjies het vandag 'n baie meer filmiese benadering tot interaksie aangeneem, insluitend akteurs, regte liggings en volledige Hollywood-skrifte.
'N Speletjie soos Zillion het beelde uit verskillende tydperke versmelt. Middeleeuse Europa gemeng met Tokio in die 1980's en het 'n unieke gevoel van tyd en plek geskep. Die mense daar het soos hoflike liefhebbers gelyk en opgetree, maar hulle het lasers gehad in plaas van swaarde. Magiese speletjies gemeng met rekenaars, betowerde wapenrusting het meegeding met ligte-warp-aandrywers.
As kind kon ek nooit my vinger op hierdie collage plaas nie. As 'n volwassene weet ek dat dit nie 'n collage is nie - dit is Japan.
'Dit is my eerste smaak van tradisie en moderniteit wat harmonieus saamleef. Ek het dit net een ander plek gesien - die Sega Universe. "
Ek draai in 'n nou straat af. Daar is oral veelkleurige teëls, soos die gekonfigureerde boustene wat elke videospeletjie uitmaak wat ooit ontwerp is. 'N Neonteken hang onder die ontbrekende lug en werp lig op 'n stalletjie wat antieke houtbeeldjies verkoop.
Almal groet my met 'n glimlag, en ons benut ons swak taalvaardighede. Videospeletjies was immers altyd die slagoffer van slegte vertalings.
Nooit verlore nie
Meer duidelike sambrele vlieg verby en ek voel dat ek nie saak hoe ver ek kan loop nie verdwaal. As u 'n nuwe speletjie betree, is alles oor die landskap onbekend, maar u weet dat u nie buite 'n gedefinieerde raster kan beweeg nie - 'n speletjie is nie oneindig nie en daar is nog net so ver wat u kan gaan. Dit is 'n veilige gevoel, 'n gevoel wat ek het, selfs al beland ek in 'n donker nou stegie.
Dit is nie New York nie; dit ruik nie na pis nie, en omdat dit nie na pis ruik nie, is ek redelik vol vertroue dat niemand my gaan steek nie.
Ek begin nadink oor aandete. Ek was nog nooit in 'n restaurant wat uitsluitlik paling bedien nie, en die gids sê ek is in die regte omgewing vir die gladde kookkuns. Dit het stil geword en daar is 'n rokerige reuk in die lug. Ek kan dit nie verklaar nie, maar ek voel asof lig en swaartekrag anders aan hierdie kant van die aarde funksioneer.
Ek weet dat ek nie tuis is nie, dat ek in 'n land ver van my slaapkamer in New York is, maar niks voel onbekend nie. Ek was al vantevore hier deur die portaal van Zillion, en soos 'n hele nag-sessie met 'n speletjie wat jy net nie kan afskakel nie, wil ek nooit weer slaap nie.