Die basis van geluk (4)
Oor die bergrede - Matteus 5-7
Lees saam met die vorige 3 boodskappe
(Nota: Die skrywer, Helmut Thielicke, het self die verskrikking van die Gestapo-ondervragings in Nazi Duitsland gedurende die Tweede Wêreldoorlog ervaar)
Het ons nie alles wat voorheen gesê is, duisendvoudig ervaar in die jare van verskrikking en vervolging wat agter ons lê nie? Het ons nie self ondervind watter vreugdevolle loon daarin lê as jy op hierdie manier agter God skuil nie, juis wanneer menslik gesproke, alles totaal uitsigloos voorgekom het?
In die ergste tyd van vervolging het ek dit gewaag om, ten spyte van die gevaar en teen alle voorskrifte en verstandigheid in, openlik my Here te bely. Daarna kon ek vrolik en stralend sê: "Ek is daardeur, ek is daardeur! Nou het God alleen die verantwoordelikheid vir wat verder gaan gebeur; nou het ek Hom vir my in die stryd laat tree; nou het ek die mag van menslike slimhede en inisiatiewe tot niet gemaak en die pad oopgemaak vir die koninklike optrede van God. En hierdie God van my sal my nie in die steek laat waar dit om sy eer gaan nie."
Is dit nie voldoende loon nie: om jouself met hierdie belydenis uit te skakel en die saligheid te smaak dat God self tot die stryd toetree; dat ek op hierdie aarde, waar die magte teen mekaar bots en ontsettende oorlogsrumoer woed, na die onuitspreeklike vrede en die beskutting van die hemel verplaas word?
Ons kan hier iets ervaar van die teenwoordigheid van die hemel midde in ons lewe. 'n Teenwoordigheid wat Jesus eenmaal op 'n ander plek aan sy verbysterde toehoorders verduidelik het met die woorde: "Die koninkryk van God is in julle midde" (Luk 7:21). Hy is hier, want my Here stap langs my wanneer ek veg teen die duiwel, sondeskuld en dood.
Maar hoe gelukkig en vol belofte die teenwoordigheid van die God se koninkryk hier op aarde ook al mag wees, dit is maar net die "basis" en 'n swakke skaduwee, 'n voorskou van wat God sal doen wanneer die groot dag aanbreek wanneer Hy alles sal wees in almal, wanneer die spieël weggeneem sal word en wanneer ons Hom van aangesig tot aangesig sal sien; wanneer ons nie meer in geloof sal lewe nie, maar in aanskouing in sy salige nabyheid.
Dit is die grootte van die omvang van die belofte van Jesus: die hemel is nie net die einddoel nie, maar dit laat sy lig reeds oor ons pad val; dit is nie net belofte nie, maar salige teenwoordigheid vir elkeen wat erns daarmee maak. En die manier waarop dit gedoen word, is om ons Here te bely en die volle verantwoordelikheid vir wat met ons lewe gebeur op Hom te laai.
Verstaan ons nou, waarom hierdie verse, nieteenstaande stryd en lyding, 'n jubeling is van "salig is julle ..." en "verbly en verheug julle"?
Ons is op weg onder die geopende hemel. Wat maak dit dan saak of dit deur gevaarlike klowe of langs duiselingwekkende afgronde gaan? Solank ons net weet Wie oor ons die wag hou. En solank ons weet dat die duiselingwekkende diepte, die afgronde van lewensangs en die kommer oor wat mense aan ons kan doen, ons nie meer ondertoe kan trek nie en dat die Ewige arms onder ons uitgesprei is. En as ons miskien val, dan val ons in hierdie arms.