Die Ontstaansgeskiedenis Van Die Bravo November Gemeenskaps-radio Netwerk – Deel 1 – Harties.net
(tans bekend as die Bravo November Netwerk (BNN))
Die Hartbeespoort Gemeenskap het ‘n ryk geskiedenis wat deels gerig is deur omgewingsfaktore: Die mooi natuur, die dam, die nabygeleë Kernnavorsing sentrum, die industrieë en myne in die Brits-omgewing en ook die feit dat Pretoria aan die Westekant vir baie lank begrens was vir uitbreidings. Hierdie vreedsame dorpie het ‘n onvermydelike influks van mense gehad en ook ongelukkig ‘n ekonomiese insinking beleef saam met die res van die land, met ‘n gepaardgaande styging in werkloosheid vanaf die vroeë 2000’s. Dit, tesame met die stelselmatige gemeenskapsontrafeling as gevolg van die nuwe landspolitiek het in Hartbeespoort ‘n verhoging in die voorkoms van misdaad tot gevolg gehad, soos maklik uit die amptelike misdaadstatistiek van daardie tyd gesien kan word. Die staat het, om die bedreiging die hoof te bied, die konsep van ‘Gemeenskapspolisiëring’ ingestel met die gevolg dat daar voorsiening gemaak is vir die stigting van Gemeenskapspolisiëringsforums (GPF) en sektor substrukture in elke dorp. Die implementering van die beleid het in Hartbeespoort gelei tot die vestiging van die GPF, maar ook tot die stigting van verskeie buurtwagte in die onderskeie woongebiede van Hartbeespoort. Van die private sekuriteitsmaatskappye het ook goed saamgewerk met die proses, veral die maatskappy RRST wat baie ondersteuning aan die buurtwagte gegee het.
In Okober 2009 het ‘n klein groepie manne aan huis van Neels Claassen in Schoemansville vergader om die stigting van ‘n Buurtwag vir Schoemansville te bespreek. Teenwoordig by die vergadering was onder andere Neels Claassen, Harro Rust, Romano van der Spuy, en Renier Balt. Die verslegtende misdaad-situasie in veral Schoemansville is bespreek, en daar is besluit om met die stigting van ‘n Buurtwag vir die omgewing, onder die vaandel van Sektor 1 van die GPF voort te gaan. Romano was op daardie stadium die waarnemende Voorsitter van die GPF en Sektor 1. Sommige ander Buurtwagte in Hartbeespoort, van ander geografiese areas van belang was reeds in plek. Verskeie opvolgbesprekings en -vergaderings is daarna in Schoemansville gereël, waarvan twee spesifiek genoem kan word:
Aan huis van Neels Claassen het Romano, Harro, Neels en Renier weer vergader, en Beyers en Karlien Balt het ‘n kort aanbieding gemaak oor hulle ondervinding met ‘n suksesvolle radio-netwerk in La Montagne- Murrayfield wat ‘n beduidende impak op die bekamping van misdaad in die omgewing daar gemaak het. ‘n Soortgelyke stelsel met breë deelname van die algemene publiek is by die vergadering vir Hartbeespoort voorgestel
By ‘n stigtingsvergadering van die Schoemansville Buurtwag in Palm Valley is Renier aangestel en versoek om die daarstel van ‘n radio-netwerk te ondersoek
Die daarstel van die Buurtwagradionetwerk het gebeur as ‘n direkte gevolg van hierdie vergaderings en besluite wat saam met Romano en andere in Oktober en November 2009 geneem is. Hierna is ‘n gestruktureerde proses gevolg, hoofsaaklik deur die inisiatief en onder die leiding van Renier Balt, ‘n elektroniese Ingenieur van beroep.
Die doelstellings wat vir die projek geformuleer was om netwerk-lede (hoofsaaklik buurtwag-lede) deur middel van ‘n beheersentrum deurlopend met mekaar in verbinding te stel om die volgende gebeurtenisse beter te kon hanteer:
Noodgevalle (Inbrake, trauma)
Inligtingsverspreiding oor sake van sekuriteits- en veiligheidsbelang
Ko-ordinering in die geval van sekuriteits- en veiligheidsoperasies
Gereelde daaglikse kontak deur ‘n appel- of register sessie (“roll-call”) om die funksionaliteit van die stelsel se radios te bevestig
Kontak met patrollies in verskillende areas sodat hulp verleen kan word indien nodig
Kontak via die beheersentrum na die RRST (sien hieronder) reaksievermoë en SAPD ondersteuning
Gedurende Desember 2009 is ‘n toetsstelsel as ‘n loodsprojek in Hartbeespoort opgerig met die ondersteuning van ‘n verskaffer (Unicomm) om die dekking van ‘n herhalerstasie oor die hele Hartbeespoort te bepaal, aangesien die geografie sodanig is dat daar radiosein ‘skaduwees’ is as die herhaler stasie nie in ‘n geskikte posisie geplaas word nie. Die kwaliteit van die Baie Hoë Frekwensie (Engels: VHF) tegnologie is spesifiek ondersoek aangesien dit die mees bekostigbare vir inwoners sou wees. Ultra Hoë Frekwensie (UHF) en Midband Radios is ook tydens die ondersoek oorweeg. Vyf Radios is aan belangehouers van al die Buurtwagte verskaf om deel te neem aan die toets-fase, wat spesifiek Bradley de Meuse (Ifafi), Karel Nel (Meerhof) en Neels Claassen (Schoemansville) ingesluit het. Aanbiedings aan die bestuur van al drie Buurtwagte in die omgewing is gemaak, met aanbevelings oor tegnologie, bedryfsprosedures, en ook befondsing aangesien die stelsel se infrastruktuur volgens begroting ten minste R25 000 sou kos.
Een van die belangrikste beginsels wat van die begin af aanvaar is, was bekostigbaarheid. Die stelsel sou op ‘n nie-winsbejag-beginsel gevestig en bedryf word – dws blote koste-gelykbreek. ‘n Aantal “stigterslede” het elkeen vrywillig ‘n bedrag van R1000 aan die projek geleen sodat die herhaler-toerusting aangekoop kon word. Daar is derhalwe besluit dat van alle ander lede ‘n eenmalige bedrag van R250 gevra sal word om hierdie aanvanklike kostes te delg en aan die “stigterslede” hulle geld terug te kon gee. Meeste van die “stigterslede” het egter hul lening in ‘n donasie verander om die projek ‘n verdere finansiele hupstoot te gee. Lede moes hul eie radio’s aanskaf met geen verdere gelde betaalbaar nie, behalwe ‘n klein bydrae van R50 tot R60 per jaar om voorsiening te maak vir die jaarlikse OKOSA (Onafhanklike Kommunikasie Owerheid van Suid Afrika) lisensiegelde. Indien ‘n persoon sy eie radio verskaf vir programmering met die netwerk frekwensies was ‘n eenmalige donasie van R100 per radio vir die programmering betaalbaar. Verdere funksionele vereistes wat vir die netwerk gestel was, was kwaliteit van seine oor die hele area, standaard tegnologie tussen die gebruikers uit die verskillende areas en ‘n stelsel met uitbreidingsmoontlikhede. Die vereistes kon van die staanspoor af grootliks bevredig word.
In April 2010 is die herhalerstasie aangekoop vir ‘n bedrag van ongeveer R22 600-00 wat ‘n noodbattery, antenna toerusting, diplexer en Kenwood ontvanger/versender ingesluit het (na die inwin van verskeie kwotasies wat met mekaar vergelyk is), met ‘n klein groepie van ongeveer 20 netwerklede as gebruikers. Daar is ook ‘n “beheerder radio met vertoon” aangekoop om die Bravo Beheerder in staat te stel om te weet watter stasie inroep of ‘n noodoproep doen. Die herhalerstasie is mettertyd by verskeie toetspunte installeer om ontvangs en seinkwaliteit te toets (Baldwinstr in Schoemansville, in Meerhof, en ook in Ifafi). In ooreenkoms met een van die verskaffers is daar solank met uitsending onder sy lisensie oor die gebied van belang begin totdat ‘n eie lisensie bekom kon word. Hierdie tydelike gebruik van ‘n frekwensie is met ‘n skriftelike ooreenkoms met die verskaffer bevestig.
Die aansoek vir ‘n eie gelisensieerde frekwensie is dadelik by OKOSA ingedien, en op OKOSA se aanbeveling in die naam van ‘n operasionele Buurtwag. Die Konstitusie van die Buurtwag was een van die dokumente wat die lisensie aansoek moes vergesel, en Schoemansville Buurtwag se dokumentasie is as entiteit vir hierdie aansoek gebruik. Dit was ‘n administratiewe rede, en op geen stadium bedoel om eksklusief vir Schoemansville Buurtwag beskikbaar te wees nie.
Netwerklede het vinnig oor al die residensiele gebiede en enkeles in die Melodie plot-area gegroei. Gou was daar 110 radios op die netwerk, met ongeveer 200 verskillende roepseine (een huishouding kan meer as een roepsein gebruik). ‘n Belangrike besluit was die aanbeveling dat die standaard radio ‘n ID-kode per gebruiker sou kry om voorsiening te maak vir die herkenning van noodseine. Hierdie radio-ID nommer het deel van die unieke roepsein van elke gebruiker geword. Hierdie stelsel werk in die VHF frekwensie-band en die handstukke waarop besluit is was standaard die Kirisun PT5200 VHF handstukke wat ‘n unieke toegekende kode wat op elke radio programmeer word. Dit beteken dat elke radio wat inroep identifiseerbaar is en dat dit gebruik kon word vir die noodseinstelsel. Daar is besluit om ten minste twee verskaffingskanale te vestig. Die prys vir netwerklede via beide verskaffingskanale was dieselfde. Die twee verskaffers was Unicomm (met ‘n verteenwoordiger wat in Xanadu bly en wat dus uit ‘n logistieke oogpunt baie goed en koste-effektief werk) en 3G Telecomms in Pretoria Oos. Die ondersteuning wat deur Unicomm en Lourens de Lange verskaf is, het ‘n groot bydrae gelewer om die netwerk aan die gang te kry. Die Antenna toerusting is teen uitstekende tarief verskaf, en die aanvangsfase is onder lisensie van Unicomm bedryf. Ook die herhalerstasie is teen kompeterende tarief verskaf en daar is kwotasies van verskillende verskaffers in die verband ingewin. Die ondersteuning deur Unicomm moet genoem word as een van die belangrike bydraende faktore vir sukses in die projek. Die belangrikheid om ook alternatiewe verskaffingskanale te vestig is van die begin van die projek besef, en daarom is daar radio-toerusting van beide Unicomm en 3G aangekoop vir verspreiding aan Netwerklede.
Aangesien die netwerk op daardie stadium nog nie hul eie beheersentrum gehad het nie is ‘n ooreenkoms met Mnr Deon Pieterse van RRST aangegaan. RRST het ‘n werkende operasionele sentrum gehad wat 24/7 gefunksioneer het. Die Bravo November operasionele Radio en die drie patrollieradios is addisioneel met RRST se frekwensies ge-programmeer, ‘n borgskap waarde van tussen R400 en R500 per maand. Dit is juis in hierdie verbintenis met RRST dat die roepsein van die netwerk beheerder vir maklike identifikasie toegeken is (Bravo November = Buurtwag Netwerk) Weens die lang vertraging in die toekenning van die ‘n eie dupleks frekwensie by OKOSA, wat op daardie stadium reeds maande gesloer het, is die GPF versoek om ‘n motiverende brief vir toekenning van die lisensie te onderteken, en die is gedoen, met dank aan Romano vd Spuy, die Voorsitter van die GPF.
Die verantwoordelikes en kampioene wat die daarstelling van die stelsel ondersteun het, het besef dat tegnologie en toerusting slegs ‘n baie klein deel van die projek is. Die groot uitdaging was die daarstelling van stelsels, prosedures, en betrokkenheid van mense binne ‘n bepaalde struktuur, ondersteun deur ‘n spesifieke kultuur – een van Buurmanskap. ‘n Stel bestuursdokumentasie is ontwikkel om te verseker dat die netwerk op ‘n geordende, gedissiplineerde wyse sou funksioneer. Die volgende is ontwikkel , goedgekeur en aanvaar:
Protokol vir gebruik deur netwerklede
Reaksie prosedure in geval van nood
Protokol en “Helpdesk” vir gebruik deur Bravo November netwerkbeheer
Bravo November (beheer) skedule
Hierdie prosedures wat die gebruik van die Netwerkstelsel ondersteun, is in plek gebring en is sedertdien voortdurend verbeter. ‘n Webblad (met wagwoord beheer vir toegang) wat die bedryf van die BNRN ondersteun is ook in bedryf gestel. Inligting oor brandpunte (hotspots) waarop patrollies kan fokus word via die webblad beskikbaar gemaak. Die webblad dien ook as databasis vir die inligting van netwerklede, patrollieskedules en inligting oor verdagte voertuie en persone. Ten einde die verhoudinge met die onderskeie buurtwagte op ‘n gesonde voet te plaas, en sodat oor-en-weer inligting gedeel kon word en watter dienste gelewer sal word, is diensvlak ooreenkomste (SLA’s – Service Level Agreements) ooreengekom met Schoemansville- en Meerhof Buurtwagte en hoewel dieselfde versoek tot Ifafi Buurtwag gerig is het hulle bestuur nie kans gesien om so ‘n samewerkingsooreenkoms te teken nie. ‘n Ooreenkoms is ook met Plotwag gedeel en geteken, maar die is ongelukkig deur Plotwag gekanselleer. Na die ontstaan van die Harties Wag Estates Buurtwag is ‘n soortgelyke ooreenkoms ook met hulle gesluit.
‘n Bestuurstruktuur is verkies om netwerksake vorentoe te koordineer en die volgende portefeuljes is voorgestel vir implementering:
Voorsitter : Bestuurslid verantwoordelik vir Kommunikasie/Tegnologie portefeulje
Meerhof Verteenwoordiger (Mike November): aangewys deur Meerhof Buurtwag
Schoemansville Verteenwoordiger (Sierra November): aangewys deur Schoemansville Buurtwag
Ifafi Verteenwoordiger (India November) : aangewys deur HWE Buurtwag
Rekenaar/ Kommunikasie tegnologie adviserende lid
Die daarstelling van hierdie BN stelsel het nie sonder teenstand en talle probleemoplossings gebeur nie:
Tydens die implementering van hierdie prosesse het ‘n invloedryke sakeman begin om radios in te voer om ‘n eie radionetwerk te vestig binne die Ifafi Buurtwag. Spoedig daarna is daar op die GPF strukture daarvan gewag gemaak dat die Ifafi-inisiatief as GPF-amptelike kommunikasienetwerk gebruik moes word. Aangesien die standpunt nie behoorlik voor die tyd met die ander buurtwagte uitgeklaar is nie is die voorstel teengestaan en daar is versoek dat dit in ‘n besigheidsplan vervat moet word en vir bespreking voorgelê moes word. Dit is in Junie 2011 bespreek maar was deurspek van kommersiële belang en daaroor kon nie konsensus bereik word nie. Dit het aanleiding gegee tot verskeie verskille op die Sektor 1 bestuursvergaderings totdat op die Sektor 1 bestuursvergadering van 2 November 2011 bevestig is dat die BNRN die GPF se amptelike kommunikasienetwerk is. Hierdie besluit is nooit gerepudieer nie. Intussen het ontstellende gerugte oor die Ifafi radionetwerk die rondte gedoen wat aanleiding tot verskeie vrae gegee het. Op 14 November 2011 is aan die SAPD navraag gerig of die Ifafi netwerk wettig was, waarop bevestigend ge-antwoord is met ‘n faks van OKOSA, maar waarvan die inhoud nie gedeel is nie. Op 24 Januarie 2013 word daar by ‘n GPF vergadering gerapporteer dat die Ifafi radionetwerk hulle eie dupleks-lisensie by OKOSA verkry het.
← Einde Van Eiendomsreg In SA?
Die Ontstaansgeskiedenis Van Die Bravo November Gemeenskaps-radio Netwerk – Deel 2 →
April 11, 2019 JFK Comments Off on Long-wanted robber and murderer arrested
April 17, 2019 JFK Comments Off on House Robberies!