Parkour - Inligting - 2022
Parkour (van die Franse parkour, verdraai deur parcours, parcours du combattant - "afstand, hindernisbaan") is 'n term wat aanvanklik slegs in perdesport gebruik is om 'n spesiale tipe baan te noem, met verskillende komplekse hindernisse. Dieselfde woord is in die 90's gebruik. van die vorige eeu, die Franse David Belle en Sebastian Fouquet vir die naam van 'n nuwe ekstreme sport, is eintlik die kuns van die mees rasionele oorkom van hindernisse en die afstand so vinnig as moontlik te maak.
Ons kan sê dat die belangrikste tegniese doelwit van hierdie vakgebied was om die vermoë te verkry om so vinnig en doeltreffend moontlik te beweeg in enige omstandighede. Tydens die oefenproses probeer traders (van die Franse spoorsnyer - 'die weg baan' - soos mense wat hulself beoefen vir parkour) hul vermoë, krag, behendigheid, uithouvermoë, koördinasie, balans verhoog - die belangrikste komponente van hierdie vakgebied. Daarbenewens leer die opleiding verskillende metodes om nie net die liggaam nie, maar ook die gees te ontwikkel.
In 'n breër sin is parkour 'n lewenstyl, waarvan die wese vorentoe beweeg en die hindernisse en lewensituasies wat op die mees rasionele manier ontstaan, oorkom. Die belangrikste idee van parkour is dat daar geen grense is nie, daar slegs hindernisse is, en dat enige hindernis oorkom kan word. Op die manier kan spoorsnyers nie die weg baan waar hulle die gewoonte het nie, maar waar hulle die beste wil hê - op die kortste en mees rasionele, hoewel soms moeiliker roete.
Deesdae word parkour in baie lande van die wêreld beoefen. Hierdie dissipline veronderstel individuele verbetering, want by die uitvoering van truuks kan niemand van buite die tracer help of hom verseker nie. Daar bestaan ​​wel parkour-spanne. Die bekendste, versamel deur die "vader" van parkour Belle - "Yamakashi" ("Ya makasi" in vertaling uit die Lingala-taal - "sterk in liggaam en gees" of "sterk liggaam, sterk gees, sterk karakter"). Hierdie span het aan die verfilming van die film "Yamakashi" van Luc Besson deelgeneem - nadat hierdie film wêreldwyd bekendheid verwerf het, en daar 'n skeuring in die span was, aangesien David Belle en Sebastian Fouquet nie aan die verfilming wou deelneem nie en die span verlaat het (hoewel hulle aanhou om parkour te doen). Elke jaar op 20 Julie word daar in Lisse ('n klein dorpie naby Parys) parkourdae gehou waartydens spanne spoorsnyers uit baie lande hul vaardighede kan demonstreer.
Parkour is deur David Belle uitgevind en ontwikkel. Inderdaad, David Belle word beskou as die stigter van parkour. In werklikheid is hierdie dissipline egter ontwikkel deur die offisier van die vloot, George Gebert. Op 8 Mei 1902 word die vulkaan Mont Pere wakker op die "Island of Flowers" (St. Pierre, die Karibiese See) - strome van lava en aswolke het die dood van alle lewende dinge bedreig. George Gebert het die ontruiming van inwoners gelei - danksy sy pogings is meer as 700 mense gered. Dit was hierdie gebeurtenis wat Gebert geïnspireer het om 'n nuwe dissipline te skep wat ontwerp is om die liggaam op te lei en die gees te versterk. Terug in Frankryk het George Gebert sy eie opleidingsmetode "La methode naturelle" ("Natuurlike metode") ontwikkel, waarvan die basiese beginsels vervat is in die frase "Etre fort pour etre utile" ("Om sterk te wees om bruikbaar te wees"). Die oefeninge wat in die oefening aangebied is, kan in 10 fundamentele groepe verdeel word: stap, hardloop, spring, beweging op vier ledemate, klim, balanseer, die oorkom van die hindernisbaan, gooi en die vermoë om swaar voorwerpe op te lig, swem en selfverdedigingsmetodes.
Die 'natuurlike metode' (of 'hebertisme') is tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorlog gebruik om soldate in die Franse leër op te lei, en het ook 'n beduidende invloed op die ontwikkeling van sommige sportsoorte in ander lande gehad. Dit was gedurende hierdie periode dat Raymond Belle (vader van David Belle) gebore is, van kleins af gekenmerk deur behendigheid en buigsaamheid. Hy het 'n onvolledige militêre opleiding ontvang, maar wou nie met die diens voortgaan nie, en verkies die beroep van 'n brandweerman bo 'n militêre loopbaan. Met verloop van tyd het hy deel geword van die elite-span brandbestryders in Parys, het hy aan die mees riskante en moeilikste reddingsoperasies deelgeneem, en die bynaam "krag van die natuur" ontvang, aangesien hy krag, behendigheid en onoortreflike spoed van reaksie gehad het. Vir sy seun was Raymond nog altyd 'n voorbeeld om na te volg. Dit was van sy vader dat David kennis gemaak het met die 'natuurlike metode', waarop die parkour daarna geskep is. Terloops, die naam van die nuwe dissipline is ook nie deur David self uitgevind nie, maar deur een van sy naaste vriende.
Akrobatiek is die belangrikste komponent van parkour. Dit is nie heeltemal waar nie. Baie elemente van akrobatiek (sowel as gimnastiek en atletiek) word regtig aangeleer tydens opleiding. As akrobatiese stunts in die buitelug beoefen word, word sulke oefeninge Acrostreet genoem. Die doel van hierdie elemente is egter glad nie om grasieusheid en verfyning van bewegings te bewerkstellig nie. Die hoofdoel van opleiding is om die buigsaamheid, koördinasie, krag en behendigheid van die spoorsnyer te verhoog.
Om struikelblokke te oorkom, gebruik trekkers soms spesiale toestelle. Heeltemal verkeerde opinie. In parkour word geen middele of toestelle gebruik nie - slegs 'n mens se liggaam, gewapen met kennis, vaardighede en vermoëns, word gebruik om hindernisse te oorkom. Reaksiesnelheid, die vermoë om die situasie en hul eie vermoëns te bepaal, koördinasie, krag, behendigheid, uithouvermoë is faktore wat trakkers help om nie net die hindernisse van die "stedelike oerwoud" (bome, mure, parapette, relings en huise se dakke) die hoof te bied nie, enige teenspoed in die lewe.
Om parkour te oefen, is dit genoeg om gereeld oefeninge by te woon en fisieke krag en behendigheid te ontwikkel. Uiteraard is krag, behendigheid, reaksiesnelheid die belangrikste en belangrikste komponente van hierdie sportsoort. Vir die suksesvolle ontwikkeling van parkour, moet 'n persoon homself egter ook ken, die korrekte assessering van sy vermoëns opmerk, tekortkominge hê (dit is immers net in hierdie geval dat hulle suksesvol uitgeroei kan word), vrees beveg, streef na harmonie tussen liggaam en gees. Hierin kan die spoorsnyer gehelp word deur Oosterse vegkuns, wat die veggees opvoed en die begeerte om te wen leer. En u kan u bewegingsvaardighede verbeter deur akrobatiek en gimnastiek, rotsklim, atletiek te doen.
U kan baie vinnig perfeksie bereik in parkour. In elke sportsoort moet 'n neofiet gereeld oefen oor 'n redelike lang periode. Parkour is geen uitsondering nie. Slegs na baie jare van opleiding het die spoorsnyer volledige beheer oor sy liggaam, verkry hy die vermoë om sy vermoëns realisties te beoordeel en die verworwe vaardighede en vermoëns te gebruik sonder om die lewe en gesondheid in gevaar te stel. 'N Persoon wat al minder as 5 jaar parkour beoefen, word as 'n beginner beskou. Ons kan eers praat oor werklike prestasies nadat die genoemde periode verstryk het.
Parkour is redelik eentonig. In die eerste oogopslag mag dit lyk asof spoorsnyers slegs spronge gebruik om struikelblokke te oorkom. By nadere ondersoek kan 'n mens egter sien dat die spronge self taamlik uiteenlopend is (daar is meer as 10 soorte), en benewens spronge, voer trekkers flips, rolls, rolls, handstands uit, met bene en arms van verskillende voorwerpe af, ens. Parkour kombineer immers verskeie sportsoorte, daarom is elemente van gimnastiek, atletiek, vechtkunsten, akrobatiek kenmerkend daarvoor.
Elke voldoende vaardige tiener kan oor verskillende struikelblokke spring, soms op gevaarlike of verbode plekke - en dus parkour speel. Spoorsnyers beweer dat hulle fundamenteel verskil van adolessente wat bloot die perke van hul vermoëns ken, hulself bo die wet plaas en nie nadink oor die gevolge van hul dade nie. Onervare tieners dink dikwels nie aan die skade wat hulle aan hulself of ander mense kan doen nie. In teenstelling met hulle, stel spoorsnyers hulself 'n baie spesifieke taak - om 'n roete van beweging van een punt in die ruimte na 'n ander te ontwikkel, met minimale risiko vir hulself en ander, met 'n minimum tyd en moeite. Om dit te doen, werk hulle elke beweging lank uit, sodat die verworwe vaardigheid in 'n gegewe situasie op refleksvlak sou werk. Boonop plaas tracers hulself nie bo die wet nie en pleeg hulle nie dade wat hulle of hul geliefdes kan benadeel, hul besigheid vernietig nie, ens.
Parkour word die beste van kleins af beoefen. Dit is nie waar nie. Tot die ouderdom van 17 word dit nie aanbeveel om hierdie dissipline te bemeester nie, aangesien die skelet eers na die ouderdom bereik is. Parkour sorg immers vir 'n redelike groot las op die muskuloskeletale stelsel, veral op die gewrigte, daarom is dit wenslik dat al die prosesse van liggaamsvorming reeds voltooi is.
Slegs diegene wat hulself deur parkour wil onderdruk, word beseer. Mense wat dit ernstig doen, word nie beseer nie. Ongelukkig is dit nie die geval nie. Aanvanklik het almal wat parkour beoefen, beserings opgedoen, selfs geringe. 'N Ander ding is dat diegene wat streef na die vinnigste resultaat en universele erkenning, baie meer beserings opdoen en die erns van beserings groter is. Daarbenewens moet in gedagte gehou word dat parkour 'n sterk uitwerking op die gewrigte en die skelet as geheel het, selfs met behoorlik gekonstrueerde oefeninge, kan hierdie probleme nie vermy word nie. Daarom moet mense wat aan siektes van die muskuloskeletale stelsel ly, die gedagte om hierdie dissipline te bemeester, laat vaar.
Tydens die jaarlikse parkourdae ding spanne spoorsnyers met mekaar mee. Spoorsnyers vergader regtig in spanne, maar nie om voor te berei vir saamtrekke of kompetisies nie, maar om met eendersdenkende mense te oefen en kundige advies te kry oor hoe om 'n spesifieke truuk op te stel. Geen kompetisies en kampioenskappe in parkour word tans aangebied nie, aangesien die kriteria vir die beoordeling van die vaardigheid van spoorsnyers nog nie ontwikkel is nie. Die spanne vergader jaarliks ​​op 20 Julie in die Franse stad Liss, maar nie vir kompetisies nie, maar eerder vir demonstrasies. Racers het die geleentheid om hul eie prestasies te demonstreer om hierdie moeilike dissipline te bemeester en die prestasies van ander parkour fans te bewonder.
Die dieet van die spoorsnyer maak nie saak nie - terwyl u hierdie dissipline bemeester, kan u eet net wat u wil. Wanopvatting. Per slot van rekening hang dit af van voeding in watter vorm die opspoorder sal wees, en dus hoe suksesvol die opleiding sal wees of die toepassing van die kennis en vaardighede wat in die praktyk opgedoen word. Persone wat parkour beoefen, moet deur niks afgelei word nie, daarom is enige ongemak in die liggaam die hindernis vir klasse. Die spoor se dieet is ontwerp om 'n lae liggaamsvetinhoud te verseker en om 'n konstante (en eerder klein) liggaamsgewig te handhaaf, sowel as om 'n kombinasie van nie baie groot spiervolume met plastisiteit, buigsaamheid en beweeglikheid te verkry nie. Die voedsel wat verbruik word, sal ook die bene van die skelet en die hoë funksionaliteit van die gewrigte help versterk. Op grond hiervan is 'n spesiale dieet ontwikkel vir diegene wat betrokke is in parkour, wat die inname van 65-70 g proteïen (hoofsaaklik van dierlike oorsprong), 20-40 g vet en 700-750 g koolhidrate met 'n kalorievoorwaarde van 3500-4800 kilokalorieë vir jong kinders verseker. mense en 3000-4000 kalorieë vir meisies. Om die belangrikste foute tydens die keuse van 'n dieet tydens parkour te vermy, moet trakers die bogenoemde verhouding proteïene, vette en koolhidrate in ag neem; sorg dat u groente, vrugte, seekos, kruie (pietersielie, dille, basiliekruid, ens.) In die spyskaart plaas, probeer om nie die kalorie-inhoud te oorskry nie dieet, eet gereeld kos en in geen geval haastig nie. U sal ook allerhande kitskos moet opgee.
Die spoorsnyer kan aantrek soos hy wil, die beste vorm is 'n baadjie, 'n T-hemp en jeans. In hierdie sportsoort is daar inderdaad geen spesifieke vorm om te oefen nie. As u klere vir parkour kies, moet u 'n paar aanbevelings oorweeg. Eerstens is enige baadjies nie geskik vir hierdie vakgebied nie - sommige beperk mobiliteit, ander is buitengewoon omvangryk. Daarbenewens is daar 'n groot risiko om hierdie soort klere met 'n skerp beweging te skeur. Jeans is ook nie geskik vir oefen nie, want die materiaal waaruit dit vervaardig is, is nie genoeg hittebestand nie en het nie die vereiste mate van elastisiteit nie.
Daar is baie sterftes in parkour. Nee, daar is nie soveel sterftes nie, en dit het nie met professionele persone gebeur nie, maar met onervare adolessente wat net probeer om naspeurers na te boots. Dikwels word sulke gevalle geassosieer met 'n groot val - toe iemand probeer het om 'n relatiewe kort afstand tussen die dakke van die naburige geboue te oorkom of oor 'n hysbak te spring. Aan die ander kant word professionele spoorsnyers selde beseer wat nie met die lewe versoenbaar is nie. Sulke gevalle kom veral skaars op die grondgebied van die post-Sowjet-state voor, aangesien geboue volgens konstruksiestandaarde so ver van mekaar is dat dit nooit by enige persoon is om tussen hulle te spring nie.
Deesdae is die bemeestering van komplekse elemente van parkour vinniger danksy die ervaring van die vorige generasie spoorsnyers. Dit is regtig so: jong spoorsnyers haas dit om ingewikkelde truuks te bemeester, en hulle slaag daarin. Hierdie toedrag van sake is egter belaai met 'n groot gevaar vir die gesondheid van atlete. Om die mees ingewikkelde elemente te bemeester sonder om die liggaam te beskadig, neem dit inderdaad 'n aantal jare agtereenvolgens om eenvoudiger bewegings te oefen om hulle tot outomatisme te slyp en die liggaam tot toenemende vragte te wend. Andersins kan 'n onvoorbereide muskuloskeletale stelsel ernstig beskadig word, en selfs as die opsporing daarin slaag om ontwrigtings en frakture te vermy, kan hy na 'n rukkie konstante pyn in die gewrigte voel (veral in die knieë) - 'n teken van slytasie en chroniese siektes. Gevolglik kan sommige tracers beseer word nie eens tydens oefening en parkour nie, maar in die alledaagse lewe.
Parkour-praktisyns beseer die bene en knieë gereeld. Dit is waar, maar die lys beserings is ongelukkig nie hiertoe beperk nie. Aangesien hierdie dissipline daarop gemik is om die vermoëns van die hele liggaam te identifiseer, kan byna enige deel daarvan beseer word. En aangesien parkour die kenmerke van atletiek, gimnastiek, vechtkunsten en akrobatiek kombineer, kan dit tydens klasse 'n besering toon wat kenmerkend is van enige van hierdie sportsoorte. In parkour word kniegewrigte en ledemate wel gereeld beseer, maar ander beserings kom ook voor, byvoorbeeld, 'n breuk van die sleutelbeen (as hy op 'n reguit arm / elmboog val of onsuksesvol is), 'n breuk van die radius, 'n letsel aan die polsgewrig (as hy val of op die arm leun) ), beserings aan die spiere en ligamente van die dy (en sommige verskyn eers die volgende dag), beserings aan die onderbeen en voet (tipies vir diegene wat op beton- of asfaltoppervlaktes en in slegte skoene oefen), gebreekte hakke.
Meisies doen nie parkour nie. Meisies leer ook parkour, maar daar is baie minder spoorsnyers onder hulle as by die sterker geslag.Hierdie toedrag van sake word verklaar aan die hand van die spesifikasies van hierdie vakgebied, wat 'n goed ontwikkelde bespiering van die arms en skouergordel vereis, waarvan dames nie altyd kan spog nie.
In die alledaagse lewe is parkour heeltemal nutteloos, veral vir meisies. Met Parkour kan u buitengewoon vinnig in 'n groot stad beweeg, byvoorbeeld tydens spitsure. Met hierdie dissipline kan die spoorsnyer ook, indien nie die aanval van hooligane, afstoot nie, ten minste die agtervolgers maklik agterlaat. Hierdie vaardigheid is veral belangrik vir meisies wat van nature nie stoei vaardighede het nie. Parkour is 'n uitstekende manier om vorm en spiertonus te behou.