MIV-positiewe blog en die vier nagte
Por Claudio Souza4085
Straat minderjarig? Ja, ek het gegaan! En ek skaam my nie daarvoor nie. Ek moes 'n keuse maak en my bes doen: om 'n kans op straat te oorleef, was makliker as om 'n bietjie meer as ses jaar gelede "in my pa se hande" te moes oorleef!
Ek erken en bevestig dat dit baie selfvertroue, baie vasberadenheid en baie lyding geneem het. maar ek het nie geweet dat ek die eerste twee dinge gehad het nie en ek het nie geweet hoe die derde een sou lyk nie. Maar ek het albei gehad, alhoewel ek dit nie geweet het nie, en ek was sterk genoeg om God se wil te verduur. Ek weet nie of ek dit gedoen het nie. Maar wel, ek weet sommige mense onthou nog.
Ek en Maria, eendag.
Ek het 'n hoë prys betaal vir liefde!
Voortydige dood…. Hierdie teks spreek dit aan. Van my eerste amper voortydige dood
Dit was vier 'Cold Infernal' nagte!
1 Dit was vier 'Cold Infernal' nagte!
1.1 Vier nagte en vier dae is die maksimum wat 'n mens kan weerstaan ​​voordat hy kwaad word
1.1.1 Vier Frosty Nights. En slaap sou hipotermie genereer het
1.1.2 As God my gewaarsku het ... sou ek dieselfde gewees het
1.1.3 Verraai deur my na vier nagte
1.1.3.1 Na vier nagte, 'n verligting
1.1.3.2 Hy het my vertel om te verander en probeer om te slaap.
1.1.3.2.1 Die Grys Oogmens het my lewe gered nadat ek die laaste oomblik verlaat het
Miskien gaan dit in my boek in, miskien nie, maar dit is 'n baie duidelike voorskou van wat my "tienerjare" was.
In 'n duisend en 976 toe ek twaalf en reeds die huis verlaat nie in die hande van my pa om te sterf, die winter is ook, want dit is nie meer met die pynlike uitsondering hierdie winter 2016 , wat sedert tweeëntwintig jaar gelede die koudste is, toe ek, eienaardig, Ek het myself MIV-positief bevind en ek was weer op straat ...
Geen feite nie ... Die punt is dat ek in 1976 (laat ek my noukeurig uitdruk) ek onthou dat dit baie koud was, en al die truie wat ek gehad het, was 'n t-hemp wat ek gewaag het om te sê dat dit die prototipe van die Anders as vandag se fiksheid truie, hoewel hulle weliswaar gesond is, vang hulle ook nie hitte in nie en "sweet hulle maklik." Die een wat ek die winter gedra het, was nie heeltemal so nie; dit was 'n 'gebreide' lint van 'geweefde linte, asof dit 'n net was, en die grootste deel van die bors en rug was letterlik blootgestel aan die koue en wind.
Ek onthou niks van wat ek soos 'n broek aangehad het nie, maar ek was kaalvoet, ek het geen skoene of sokkies gehad nie, en ek, soos die meeste haweloses, Ek was vuil.
Dit ... onthou dit, van vuilheid en hoe mense na my gekyk het hulle sny meer as die ysige wind self van daardie nagte.
Dit was my plig om te draai en terug te keer. En toe ek die uur en temperatuur sien, baie goed blootgestel aan die bokant van die gebou wat aan of behoort het, gee ek nie 'n damnie aan 'n sekere "bankinstelling" nie.
Ek het al vier nagte geslaap, want ek het geweet, meer instink as om enige ander rede, dat ek sou sterf as ek geslaap het.
Vandag sou ek van hipotermie gesterf het, 'n pragtige naam om te sê dat iemand in die middel van die openbare plein gesterf het onder die onverskillige blik van diegene wat verbygaan, onverskillig, sonder die geringste idee van "Hoe sal die toekoms wees"...
Ek het terug gekom en dit was ongeveer twee in die oggend en die temperatuur wat deur die termometer aangeteken is, was vier grade sentigrade ... Ek het nie my voete of my hande gevoel nie (vandag ly ek aan perifere neuropatie MIV en baie, maar ek voel my hande; Ek tik net met die wysvingers, beweeg deur die hande oor die sleutelbord, dat ek skaars voel (...).
Ek was moeg, dit was al die vierde nag en die koue het gebly. Ek het nie die basiese idee gehad om kartondose te kry en daarin skuiling te neem nie, ek het dit nie geweet nie, niemand het my geleer nie en ek het dit nie gesien nie en as ek dit gedoen het, het ek nie 'lé cré' genoem nie. Ek het nie vinnig geloop nie moegheid, pyn in die bene, in die liggaam, of in wat ek nog van my liggaam af kon voel, en stadig, ek kruis terug na die Praça da República-streek, "my gebied. Of 'n deel daarvan. Die streek waardeur ek kon reis, was deel van Avenida Ipiranga, Rua do Arouche, Largo do Arouche tot Rua dos Gosmões tot by Avenida Rio Branco. Om nooit na die kant van die "mond van die vullis" te gaan nie, want ek sou beslis nie die wildheid wat daardie plek was, oorleef nie; daar was 'n variant wat my in staat sou stel om na Avenida São Luiz af te gaan, maar dit was vol "Call Boys" en ek wou nie met hulle verwar word nie ...
As God my gewaarsku het ... sou ek dieselfde gewees het
Dit is die deel wat niemand ooit goed sal ken nie ...
Ek het punte gehad; oombliklike stop vyf tot tien minute, in winkels wat ons as "arcades" geken het wat vandag "arcade" genoem word. Dit was die tyd van die ou wat die kassie versorg het om te besef dat ek dieselfde was as altyd (minderjarige) en my verdryf het.
Soms sou ek die klokkie van die Sao Bento-klooster hoor, en ek erken, ek hou van die klank van die klokke ... (ek is 'n klankfilm en hou daarvan om klanke op te neem ... Daar is 'n paar liedjies wat ek dadelik van die eerste noot af kan herken, al word dit gespeel uit terug na vrag, soos in die geval van New York, New York met Frank Sinatra; die geluid van die drieling wat in die plate bel, is onmiskenbaar, selfs al bring dit dit "vorentoe") ... die klokkies, die klokke het gehelp om die tyd ook in te stel , hulle het 'n logika gehad om 'n kwartier, twee kwartier, drie kwartier met luide klokke te lui, en ook die 'vier kwartier' te lui, en dan 'n klokkie wat ek baie voorgestel het , die tyd het gekik: Doooooooom, dooooooom, dooooooooooom….
VIGS - Dit is nie die einde nie
En die stilte het teruggekom. Drie in die oggend, nog een rondte voltooi. Ek was meer as uitgeput, ek was op die drumpel van my krag, en dit was so koud dat die strate heeltemal leeg was toe ek 'n bankie op die stoep (wat nie meer bestaan ​​nie) van Rua Barão de Itapetininga sien en ek die idee koop dat ek gaan sit. my daar vir 'n paar minute sou my nie seermaak nie ...
Verraai deur my na vier nagte
Dit het begin drup en ek het gevoel asof miljoene rooiwarm spelde my brand, ek het geweet wat dit was, die dood nader en ek het probeer wakker word! Ek onthou duidelik dat ek geestelik desperaat gesukkel het om beheer oor my liggaam te kry om weer op te staan ​​en weer te loop, maar ek kon nie, en skielik 'n ruk ...
'N Tweede en 'n derde stap, dit is brutaal!
En ek het wakker geword.
Daar was 'n geparkeerde polisiemotor, een van die "gevreesde karavane", met die agterste deel (die demper) reeds oop, en die beampte het my vertel om daar in te kom. Dit was nie die eerste keer dat ek aangehou is vir navrae nie (dit het altyd gebeur en God weet hoekom, dankie, ek is nie na FEBEM verwys nie.
"Die Staatstigting vir die Welstand van Minderjariges".
Dit is beter om kak met gruis te eet as om op FEBEM te val, so hulle het my vertel ...
Behalwe dat ek nie vir ondersoek aangehou is nie en ek dit nog steeds nie geweet het nie. Wat ek opgemerk het, was dat ek die motor met 'n spoed wat nie normaal was nie, nadat ek daar agter die betrokke strook opgesluit was, en in minder as 5 minute het ek glo hy was in die derde distrik.
Hy het my nie tronk toe gestuur nie, hy het my vir niemand gewys nie en my in die teekamer gesit ...
Bank tee, wat gebruik word om dronk dronk te afskrik totdat hulle van die hopie herstel het.
O "Strip" het vir my gesê moenie wegloop nie (Ek sou nie uitgaan of hulle kan my gee) en gou kom hy met 'n kruik, ek glo dat 'n glas en 'n half vol koffie met melk en 'n sak met baie van die brood met botter op die bord nog warm en het vir my gesê om te eet .
Ek sou geëet het as hy nee gesê het, want ek het vir twee of drie dae niks in my maag gehad nie.
Hy het weer gelos en toe hy terugkom, het hy vir my 'n T-hemp, 'n baadjie, 'n paar skoene en 'n broek gebring.
Hy het my vertel om te verander en probeer om te slaap.
En so het ek dit gedoen! Toe dit tyd was vir 'n verandering van diens, het hy my wakker gemaak en gesê dat ek moet gaan. Interessant genoeg was die dag sonnig ... ek kan hom nog steeds onthou en sy funksies.
Hy was 'n man met 'n grys hare, miskien 50 jaar oud, ek weet nie, met 'n baard wat nie sy hele gesig bedek het nie, miskien is die woord baard nie die regte een nie, maar kap, ook grys, 'n grys snor en ligte oë, dink ek grys ...
Hier, op die oomblik, kan ek die leemte bekyk en die beeld van u gesig projekteer. Ek het hom nooit weer gesien nie, ek ken nie sy naam nie ...
Maar, indien ooit, hierin lewe of die volgende een wat hy nodig het 'n enkele siel wat getuig van sy goedheid, sweer ek vir alles wat die meeste heilig is en vir alles wat die ergste is (ja ja! Ek word aan uiterstes gegee) Ek sal daar wees, want dit was nie vir hom nie en ek sou nie meer hier wees nie.