Klimaatwetenskaplikes gebruik wiskundige modelle om die aarde se toekoms te projekteer onder 'n warm wêreld, maar 'n groep van die nuutste modelle het onverwags hoë waardes ingesluit vir 'n maatstaf genaamd “klimaatsensitiwiteit”.
Klimaatgevoeligheid verwys na die verwantskap tussen veranderinge in koolstofdioksied in die atmosfeer en opwarming.
Die hoë waardes is 'n onwelkome verrassing. As hulle reg is, beteken dit 'n warmer toekoms as wat voorheen verwag is - opwarming van tot 7 ℃ vir Australië teen 2100 as die uitstoot onverminderd styg.
Ons onlangse studie ontleed hierdie klimaatmodelle (benoem CMIP6), wat einde verlede jaar vrygestel is, en watter insigte hulle vir Australië lewer.
Hierdie modelle bevat die nuutste verbeterings en innovasies van sommige van die wêreld se voorste institute vir klimaatsmodellering, en sal by die Intergouvernementele Paneel vir Klimaatsverandering (IPCC) ingaan Sesde assesseringsverslag in 2021.
Maar die nuwe klimaatgevoeligheidswaardes laat die vraag ontstaan ​​of vorige klimaatsmodellering potensiële klimaatsverandering en die gevolge daarvan onderskat het, of of die nuwe modelle dinge te veel oordoen.
As die hoë raming korrek is, sal dit vereis dat die wêreld groter en dringender emissies moet verminder om aan enige gegewe opwarmingsdoelwit te voldoen.
Hierdie hoër klimaatgevoeligheidswaardes dui op die dringende behoefte om ons kweekhuisgasvrystellings te verminder. Shutter
Klimaatgevoeligheid is een van die belangrikste faktore vir klimaatsverandering, wat ons beplanning vir aanpassing en versagting van kweekhuisgasvrystellings sterk beïnvloed.
Dit is 'n gestandaardiseerde maatstaf van hoeveel die klimaat reageer as die koolstofdioksiedkonsentrasies in die atmosfeer verdubbel. Daar is 'n paar indekse van klimaatsensitiwiteit wat die wetenskaplike gemeenskap gebruik, en die mees gebruikte is miskien “ewewigsklimaatgevoeligheid”.
Ons kan ewewigsklimaatgevoeligheid skat deur die konsentrasie van koolstofdioksied in modelle skielik te verhoog en dan die verwarming na 150 jaar te bereken - wanneer die atmosfeer en die oseaan na 'n temperatuurbalans sou terugkeer.
Met ander woorde, om die klimaat 'n 'druk' te gee met meer koolstofvrystellings en te wag totdat dit in 'n nuwe staat gaan sit.
Die vorige generasie modelle (CMIP5) het ewewigsklimaatgevoeligheidswaardes tussen 2.1 4.7 tot 6 ℃ globale temperatuurverandering. Die waardes vir die nuutste modelle (CMIP1.8) is van 5.6 ℃ tot XNUMX ℃.
Dit bevat 'n groep modelle met 'n sensitiwiteit van 5 ℃ of meer, 'n groep modelle binne die vorige reeks, en twee modelle met 'n baie lae waardes van ongeveer 2 ℃.
Wat dit vir ons toekoms beteken
Hoër ewewigsklimaatgevoeligheidswaardes beteken 'n warmer toekomstige klimaat as wat voorheen verwag is, vir enige gegewe toekomsscenario uitstoot.
Ons sal die Australiese temperatuur toeneem in 'n lae en hoë emissiescenario-vooruitskatting (temperatuur relatief tot 1995-2014, reeks modelle wat as gekleurde bande aangedui word, waarnemings as 'n swart lyn). skrywer met dien verstande
Volgens hierdie nuwe modelle kan die opwarming van Australië teen 7 meer as 2100 ℃ kraak onder 'n scenario waar kweekhuisgasvrystellings deur die eeu toeneem.
Hierdie hoër temperatuurveranderings word nie tans in die nasionale klimaatprojeksies, aangesien dit nie onder die vorige generasie modelle en emissiescenario's voorgekom het nie.
Wat beteken dit dan in die praktyk?
Hoër klimaatgevoeligheid beteken toenames tot hitte-uiterstes. Dit sou beteken dat ons groter veranderinge aan ander klimaatfunksies, soos uiterste reënval, styging op die seevlak, uiterste hittegolwe en meer, sal sien, wat ons aanpassingsvermoë sal verminder.
Hoë ewewigsklimaatgevoeligheid sou ook beteken dat ons groter besparings aan ons kweekhuisgasvrystellings moet besnoei vir 'n gegewe aardverwarmingsdoelwit. Die Parys-ooreenkoms beoog om die aardverwarming sedert die pre-industriële tyd onder 2 ℃ te hou.
Dit is geloofwaardige modelle, wat die nuwe generasie weergawes van die toppresterende modelleringstelsels verteenwoordig, wat oor dekades heen ontwikkel is by hoogaangeskrewe navorsingsinstellings wêreldwyd. Hul resultate kan nie buite die hand gewys word net omdat ons nie van die antwoord hou nie.
Maar - ons moenie op hierdie bewysstuk spring, al die ander weggooi en aanvaar dat die resultate van 'n deel van die nuwe modelle die finale antwoord is nie.
Die gewig en geloofwaardigheid van elke bewysstuk moet sorgvuldig deur die navorsingsgemeenskap beoordeel word, en deur wetenskaplikes wat die komende IPCC-assessering saamstel.
Ons begin net die redes vir die hoë sensitiwiteit in hierdie modelle, soos hoe, verstaan wolke interaksie met deeltjies in die lug.
Daar is ook ander bewyse wat die IPCC-skatting van die sensitiwiteit van die ewewigsklimaat ondersteun.
Dit sluit in die opwarming sedert die laaste ystydperk ongeveer 20,000 jaar gelede; metings van die opwarming van kweekhuisgasse gedurende die afgelope dekades; en die verskillende klimaatterugvoer van veldeksperimente en waargenome natuurlike veranderlikheid te verstaan. Hierdie ander bewysstukke ondersteun moontlik nie die resultate van die nuwe model nie.
In wese is die jurie nog steeds op die presiese waarde van ewewigsklimaatgevoeligheid, kan hoë waardes nie wees nie uitgesluit, en die resultate van die nuwe modelle moet ernstig opgeneem word.
Die nuwe waardes is in elk geval 'n kommerwekkende moontlikheid wat niemand wil hê nie, maar een waarmee ons nog moet worstel. As navorsers in een bestudeer kom tot die gevolgtrekking: "wat ons bang maak, is nie dat die modelle [ewewigsklimaatgevoeligheid] verkeerd is nie [...], maar dat dit reg kan wees".
Michael Grose, Climate Projections Scientist, CSIRO en Julie Arblaster, medeprofessor, Monash Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Hoe warm sal dit nie in hierdie eeu word nie? Wat die jongste klimaatmodelle voorstel