Ons grootste verhouding word 'n realiteit wanneer ons wu-wei leef (die kuns om beheer te laat gaan). Hierdie grootste van die groot verhoudings is met die Tao, die Weg van die natuur, wat ons natuur is, Atman, wat Brahman is. Wanneer ons wu-wei leef, word ons bewus van en ervaar ons in verhouding tot die Weg. Geen vorm van wetenskaplike studie of spekulasie kan hierdie realiteit ooit bereken nie, maar ons weet dit is werklik, want ons leef en voel dit. Lewe dit is in harmonie met die grootste van alle verhoudings. Hierdie Weg van die natuur word ervaar deur lewende wu-wei, want wu-wei is die essensie van die heelal.
Die manier waarop ons normaalweg teenoor mekaar en die planeet optree, is verbysterende bewyse dat ons op hierdie oomblik betyds funksioneer as niks wat meer as masjiene wat verwoes is om alles te vernietig wat in stryd is met ons gierigheid en verlange na mag nie. Hierdie toestand van diepe slaap hou ons in ons eie private wêrelde, omdat ons glo dat ons voortdurend in 'n manier van oorlewing teen alles anders is. Hierdie oortuiging bind ons onbewustelik aan die diereryk, maar as ons hierdie vrees kan loslaat, kan ons uiteindelik mens word.
Die stelsels wat ons gebou het, bewaar hierdie isolasie. Baie godsdienste, byvoorbeeld, elimineer God van die wêreld omdat 'n God wat algemeen bekend is, beide binne en buite, in stryd is met baie godsdienstige leerstellings, wat op 'n soort politieke siening van die heelal gebou word, waarin God is 'n koning of heer, wat mense maklik maak om te beheer. Dit is werklik 'n hipnotiese siening van die werklikheid, want alles in hierdie wêreld, insluitend mense, is deel van die natuur, so hoe kan God van alles uitgesluit word?
Ons het nie eens ons verhouding tot planetêre en universele magte genoem wat ons gedagtes beïnvloed nie, wat die essensie van astrologie is. Hoe kan kosmiese magte 'n rol speel in die bewussyn van hierdie planeet, tensy hierdie magte deel van God is? Die beperkings van godsdiens, wetenskap en filosofie vernietig ons gedagtes, want enigiets wat met grense gebou word, alhoewel dit binne daardie grense kan werk, het eintlik niks met die essensie van 'n ewige God te doen nie.
Om terug te keer na die bewustheid dat God in ons sowel as in die natuur is, was die kern van Lao-tzu se Taoïsme. Om met die natuur te werk in plaas daarvan om daaraan te beweeg, pas ons in met die Tao, wat hierdie hoër bewussynstoestand toelaat om toestande te skep waardeur ander ook die Tao deur hul eie natuur sal besef. Die Engelse mistieke filosoof en skrywer Aldous Huxley spreek dit uit in sy boek Die meerjarige filosofie, waar hy ons onkunde van God pragtig verduidelik in die wêreld deur middel van 'n verhaal van die Chuang-tzu teks:
Die leerstelling dat God in die wêreld is, het 'n belangrike praktiese gevolgtrekking - die heiligheid van die natuur en die sondigheid en dwaasheid van die mens se oorweldigende pogings om haar meester te wees, eerder as haar intelligent toerekenende medewerker. Submenslike lewens en selfs dinge word behandel met respek en begrip, nie brutaal onderdruk om ons menslike doelwitte te dien nie.
Die heerser van die Suidelike Oseaan was Shu, die owerste van die Noordelike Oseaan was Hu, en die owerste van die Sentrum was Chaos. Shu en Hu was voortdurend in die land van Chaos, wat hulle baie goed behandel het. Hulle het saam beraadslaag hoe hulle sy vriendelikheid kon terugbetaal en gesê het: "Mense het almal sewe openings om te sien, te hoor, te eet en te asemhaal, terwyl hierdie heerser alleen nie een is nie. Kom ons probeer om dit vir hom te maak. "Daarom het hulle elke dag een opening in hom gegrawe. Aan die einde van sewe dae het Chaos gesterf.-Chuang Tzu
In hierdie delikate komiese gelykenis is Chaos Natuur in die staat van wu-wei-Non-bewering of ewewig. Shu en Hu is die lewende beelde van die besige persone wat gedink het hulle sal op die natuur verbeter deur droë prairies in koringvelde te verander en woestyne te produseer; wat die Verowering van die Lug trots aangekondig het en dan ontdek het dat hulle beskawing verslaan het; wat groot bosse afgesny het om die koerantpapier wat deur die universele geletterdheid gevra is, te verskaf, wat die wêreld veilig vir intelligensie en demokrasie sou maak, en het groot erosie, pulptydskrifte en die organe van fascistiese, kommunistiese, kapitalistiese en nasionalistiese propaganda.
Kortom, Shu en Hu is toegewyde van die apokaliptiese godsdiens van onvermydelike vooruitgang, en hul geloof is dat die Koninkryk van die Hemel buite jou en in die toekoms is. Chuang Tzu, aan die ander kant, soos alle goeie Taoïsme, het geen begeerte om die natuur te boelie om ondeurdagte tydelike eindes te onderdruk nie, in teenstelling met die finale einde van mans soos geformuleer in die meerjarige filosofie. Sy wens is om saam met die natuur te werk, om sodoende materiële en sosiale toestande te skep waar individue Tao op elke vlak van die sielkundige tot die geestelike kan besef.
In vergelyking met dié van die Taoiste en die Verre Oosterse Boeddhiste, is die Christelike houding teenoor die natuur nuuskierig onsensitief en dikwels heeltemal dominant en gewelddadig. Katolieke moraliste het hulself as 'n ongelukkige opmerking in Genesis beskou as diere wat net regverdig is om te gebruik vir hul eie doel. Net soos landskapskildery was die humanitêre beweging in Europa 'n byna heeltemal sekulêre verhouding. In die Verre Ooste was albei wesenlik godsdienstig.
Radikaal wees: Beweeg na Dogmas en werk met die natuur
As ons verder kan gaan as dogma en met die natuur werk, sal die regte sosiale toestande vir almal om Tao te besef, verskyn. Ironies genoeg kan die sosiale moraliteit waarvoor Confucius verlang, slegs bereik word deur dit nie te probeer bereik nie. Sosiale moraliteit hang af van vertroue en die opregte geestelike werk wat die individu ondergaan. Geen dogma kan die individu of die mensdom stel nie, want alles is op metodes gebou om Tao te induceer, wat metodes van geweld is.
As ons dus radikaal genoeg kan wees om wu-wei te leef, sal die regte sosiale en kulturele toestande ontstaan ​​wat mense in staat sal stel om die Tao te besef, en dit sal ons wêreld verander deur nie te streef na verandering nie. Die daad van probeer om verandering te dwing belemmer verandering. Na jou eie natuur is die subtiele daad van verandering. Dit is ook die manier waarop liefde die persoon oorskry en in die universele beweeg.
Ons liefde moet ons grense oorskry om nie net ons bure, maar ook ons ​​vyande en die gemeenskap van diere, plante en minerale in te sluit nie. Werk saam met die natuur in plaas daarvan, is 'n weerspieëling van wu-wei.
Living wu-wei word beskou as een van die moeilikste en terselfdertyd sublieme vorme van spiritualiteit wat bestaan. Geestelike isolasie is nodig om die diepste deel van jou wese te bereik. Maar wanneer jou natuur in hierdie introspeksie geopenbaar word, wil jy natuurlik met die wêreld harmoniseer, wat ooreenstem met die Taoïstiese beginsel van ying, wedersydse resonansie.
Die wêreld soos ons dit ken, kan alles wees wat dit kies, maar as jy nie die wêreld vertrou nie, sal die wêreld bly soos dit is. So is die paradoks van eenheid en ons natuur, wu-wei.
© 2018 deur Jason Gregory. Alle regte voorbehou.
Moeilose Lewe: Wu-Wei en die Spontane Staat van Natuurlike Harmonie
'N Gids vir die bereiking van 'n verligte gedagte deur die kuns van nie-doen. Die bekendheid van wysheid wat gebruik word deur bekende wyses, kunstenaars en atlete wat aangepas het om as 'n manier van lewe in die sone te wees, wys dat die wu-wei 'n nuwe vertroue kan gee in baie aspekte van jou daaglikse lewe. dag meer moeiteloos. As 'n ywerige praktisyn gee hy skerp insig in hoe jy ook die skoonheid kan ervaar om 'n verligte, moeitelose verstand te verkry terwyl jy in die proses van die ontplooiing van die lewe ontvlam.