Ál die ou “speelgoed” (geestelike en fisieke goed wat stukkend of sleg is vir jou) moet nou uitgegooi word of jy moet daarmee wegdoen.
Jou liefdeslewe sukkel op die oomblik so ’n bietjie, maar dit is te verstane, want jy is baie bekommerd.
Ek wil jou ietwat gerusstel oor die toekoms. Ek voorsien dat daar binne vier tot agt weke ’n permanente werk vir jou wag.
As jy aanmekaar bid, kan dit beteken dat jy seine en tekens (oftewel oproepe) blokkeer wat na jou kant toe kom.
HAAI, Sonlanders! Vandag plaas ons die tweede aflewering van MARIANA LOOTS se kortverhaal met die titel Die Vloek. Die verhaal handel oor Laurent, ’n ryk man wat met sy erfporsie ’n eiland koop en dan besluit om ontslae te raak van die inheemse stam wat daar woon. Hy wil groot geld maak met ’n vakansie-ontwikkeling op die eiland. ’n Verrimpelde ou vroutjie waarsku Laurent teen sy self­sugtige planne. Toe al die lede van die stam van die eiland verwyder is, is Laurent baie verlig. Daardie nag slaap hy egter onrustig. Hy droom van die ou vroutjie wat hom na ’n geheimsinnige kuil in die bosse lei ...
Teen die rand van die water sak hy op sy knieë neer, en staar na die glans wat van onder die water kom.
Net voordat hy by die agterdeur uitglip, gryp hy ’n stapstok – ­in­geval die uile hom weer opdraande gee.
Net ’n oomblik lank wonder hy of hy nie nou ’n mal perd opgesaal het nie – was die droom nie bloot ’n uitvloeisel van die vorige dag se gebeure nie?
Die laaste paar treë hardloop hy, en hy ignoreer die pyn wat deur sy een knie skiet toe hy vervaard langs die water neerplof.
Vanaand maak hy sy duurste bottel vonkelwyn oop – met hierdie fortuin sal hy bokse en bokse daarvan kan laat koop!
Dit wil lyk asof sy sakke te min gaan wees, maar hy eien gou ’n boomstomp waarin hy dié kan wegsteek wat hy nie nou kan saamdra nie.
Gesteurd kyk hy op, en keer net betyds dat ’n groot mannetjiesuil hom lelik met sy kloue in die gesig krap.
Sodra hy daardie laaste hopie munte het, sal hy onder die bome gaan skuiling soek totdat die ding bedaar het.
Die geel oë vlieg uit die water, en terselfdertyd klem vyf groen vingers sy pols in ’n ystergreep vas.
Hy sit vas in die kuilgras, maar kry vastrapplek en slaag ’n oomblik daarin om sy gesig bo die water te lig.
In hul kloue het hulle sy sakke, en soos die munte op hom neer­reën, sak hy dieper en dieper weg – in sy donker watergraf uitgevoer met pragtige goud.