’n Luiperd in my bed deur Annelize Slabbert: ’n resensie | LitNet
’n Luiperd in my bed deur Annelize Slabbert: ’n resensie
Dawid de Wet Resensies 2018-05-24
’n Luiperd in my bed
“Saam met die vlamme begin X!uma en X!amse in ’n sirkel om die vuur skuifeldans. ’n Dans wat die lied sing van elande wat oor die rante draf, van gemsbokke in die gras, van duikers teen hange, van die liefde tussen man en vrou. En, natuurlik, van die maan.”
Dís vir my eenvoudig, maar tog so mooi gestel. Lanklaas het ek ’n boek gelees wat my tegelykertyd só laat lag het, laat terugdink het aan my eie ervarings in die bos én met soveel stof tot nadenke oor ons alledaagse bestaan gelaat het. Annelize Slabbert se verhaal van haar volwasse lewe, boeiend vertel, deurtrek met selfhumor, staaltjies en lewenswaarhede is ’n lekkerleesboek perfek vir ’n koue winternaweek.
Slabbert en haar man, Gerard, en seun Jacobus, het die knus lewe in Johannesburg (meer as een keer) verlaat op soek na die plattelandse rus en vrede. Uiteindelik het hulle op ’n plaas in Botswana se Sentraal-Kalahari beland, waar hulle ‘n luukse viersterlodge bestuur het. Hier leef hulle die ideaal van baie ander wat net soos hulle romantiese drome van ’n bestaan in die bos droom, maar die leser kom vinnig agter dit is nie so idillies soos mens dink nie. Dalk ook nie so winsgewend en gebruikersvriendelik nie. Tog voldoen dit aan die vereistes van ’n soeke na eenvoud en afsondering. En ek is sélf nog vol hoop om eendag óók so ‘n bestaan te voer.
Annelize en Gerard se reis begin in Johannesburg waar sy ’n joernalis en hy ’n apteker is. Hulle eerste skuif is na ’n klein plasie buite die stad, met sy eie uitdagings. En dan na ’n stuk grond naby Port Elizabeth, waar ’n steeks Jersey-bulletjie die hoofspeler is. Dan word alle wortels gelig en belangrike besittings gaan verlore langs die pad soos wat hulle stoei om hulself in die Kalaharisand in te grawe.
Slabbert beskryf die wêreld waar hulle woon met al sy geite op ’n poëties-humoristiese manier. Saam met die uitdagings soos droogte, ernstige veldbrande, muise, insekte, wilde diere, voertuigprobleme, administratiewe rompslomp en hardnekkige verkeerspolisie kom daar ook die prag van die lewe in die natuur.
Ek het veral saam gelag oor hulle inkopietogte na Maun, wat my onwillekeurig laat terugdink het aan ons eie tyd in die Kgalagadi-Oorgrenspark en die Parque Nacional do Limpopo in Mosambiek, waar die naaste dorpies ’n paar uur se klipperige of duinepad ver is.
Elke paragraaf sluit af met ’n watertandresep uit die lodge se kombuis, waar haar seun se verloofde wondere op ’n bord toor. Die resepte voer die leser mee na die etenstafel en atmosfeer om die kampvuur daar by die lodge in die middel van Botswana.
Ek is ’n groot voorstander van foto’s in ’n niefiksieboek (my verbeelding gaan net só ver). Haar seun, Jacobus, se foto’s gee die leser ’n goeie idee van die pragtige omgewing waarin hulle leef en werk.
Daar is ook heelwat mooi en respekvolle beskrywings van die Boesmans wat saam met hulle die werk by die lodge deel, en dit herinner nogal aan Christiaan Bakkes se stories. En natuurlik die keer toe ’n Land Rover hulle Toyota moes sleep. In Botswana wys mens nie hulp van die hand nie.
Om nie te praat van die behoeftiges in die veld nie, soos die drie aardwolfkleintjies, die vinke met hulle reusedors en troeteldiere om die lewe in die woesteny meer soos tuis te laat voel. Het ek reg gelees? Was daar ’n leeu op die stoep en ’n luiperd in die stort?
Helaas, die realiteit van hierdie bestaan gaan jou ook nie verby nie. Wees elke dag dankbaar vir drinkbare water uit die kraan, elektrisiteit en lekkerleesboeke oor die eenvoud van die lewe. Eenvoud wat bestaan uit gasvryheid, respek en aanpasbaarheid.
2018-06-01 at 15:46
Baie dankie dat jy my boek gelees het. Goed om te weet daar is nog iemand met drome van Afrika se ruimte, geil son en gul mense. Hoop jou droom word waar.
2018-06-04 at 18:26
Dawid se resensie leef ook van lewendige beeldspraak. Dit inspireer om Annelize se sonskynstories en lagsere te lees. Probeer dit gerus.