Epilepsie aanval - noodhulp, behandeling van 'n epileptiese aanval - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Epilepsie aanval in persoon - dit is 'n skielike, selde voorkomende, spontane, konvulsiewe aanvalle. Epilepsie is die patologie van die brein. Die hoof simptoom hiervan is stuiptrekkings. Die siekte wat beskryf word, word beskou as 'n baie algemene wanorde wat nie net die menslike vakke affekteer nie, maar ook diere. Volgens statistiese monitering ly 'n enkele epileptiese aanval elke twintigste individu. Vyf persent van die hele bevolking het 'n eerste epileptiese aanval gehad, gevolg deur geen ander aanvalle nie. 'N Konvulsiewe aanval kan veroorsaak word deur verskeie faktore, soos dronkenskap, hoë koors, stres, alkohol, slaapontneming, metaboliese steurnisse, oorwerk, langtermyn-rekenaarspeletjies en langtermyn-TV-besigtiging.
Tot nou toe sukkel kundiges om die presiese oorsake wat die voorkoms van epileptiese aanvalle veroorsaak, uit te vind.
Aanvalle van epilepsie kan periodiek waargeneem word in mense wat nie aan die betrokke siekte ly nie. Volgens die getuienis van die meeste wetenskaplikes manifesteer die epileptiese tekens van 'n persoon slegs as 'n sekere area van die brein beskadig is. Struikel, maar behou sommige vitaliteit, breinstrukture word omskep in bronne van patologiese ontlading, wat 'n epilepsie-siekte veroorsaak. Soms kan 'n beslaglegging op epilepsie lei tot nuwe breinskade wat lei tot die ontwikkeling van nuwe fokusse van die betrokke patologie.
Wetenskaplikes tot vandag toe met absolute akkuraatheid weet nie wat is epilepsie nie, hoekom sommige mense ly aan sy aanvalle, terwyl ander glad nie manifestasies het nie. Ook, hulle kan nie 'n verduideliking vind nie waarom in sommige vakke 'n beslaglegging 'n geïsoleerde geval is, en in ander is dit 'n voortdurend manifesterende simptoom.
Sommige kenners is oortuig van die genetiese oorsaak van epilepsie aanvalle. Die ontwikkeling van die betrokke siekte kan egter oorerflik wees, sowel as die gevolg van 'n aantal siektes wat deur epileptiese middels gely word, die uitwerking van aggressiewe omgewingsfaktore en beserings.
Dus, onder die oorsake van die aanvang van epileptiese aanvalle, kan die volgende siektes onderskei word: tumorprosesse in die brein, meningokokkale infeksie en abses van die brein, enkefalitis, vaskulêre afwykings en inflammatoriese granulome.
Die oorsake van die oorweegde patologie in die vroeë ouderdom of puberteitperiode is óf onmoontlik om vas te stel of hulle is geneties bepaal.
Hoe ouer die pasiënt, hoe meer waarskynlik is dit dat epileptiese aanvalle ontwikkel op die agtergrond van ernstige breinskade. Dikwels kan stuiptrekkings veroorsaak word deur 'n koorsige toestand. Ongeveer vier persent van individue wat 'n ernstige febriele toestand ervaar het, ontwikkel later epilepsie.
Die werklike rede vir die ontwikkeling van hierdie patologie is die elektriese impulse wat in die neurone van die brein voorkom, wat die toestande bepaal, die voorkoms van stuiptrekkings en die prestasie van die individu van onkarakteristiese aksies. Die hoof breinareas van die brein het nie tyd om elektriese impulse te stuur wat in groot getalle gestuur word nie, veral diegene wat verantwoordelik is vir kognitiewe funksies, as gevolg waarvan epilepsie gebore word.
Die volgende is tipiese risiko faktore vir epilepsie aanvalle:
- geboortebeserings (byvoorbeeld hipoksie) of voortydige geboorte en die gepaardgaande lae geboortegewig van die pasgeborene;
- abnormaliteite van breinstrukture of breinvate by geboorte;
- die teenwoordigheid van epilepsie in familielede;
- misbruik van drankbevattende drank of gebruik van verdowingsmiddels;
- Alzheimer se siekte.
Simptome van epilepsie aanvalle
Die voorkoms van epiprips hang af van 'n kombinasie van twee faktore: die aktiwiteit van die epileptiese (konvulsiewe) fokus en die algemene konvulsiewe gereedheid van die brein.
Die aanval van epilepsie kan dikwels voorafgegaan word deur 'n aura ("bries" of "asem" in vertaling uit Grieks). Sy manifestasies is redelik divers en word veroorsaak deur die lokalisering van die breinarea, waarvan die funksionering benadeel is. Met ander woorde, die manifestasies van aura hang af van die ligging van die epileptiese fokus.
Daarbenewens kan sommige toestande van die liggaam "provocateurs" word wat epipadika veroorsaak. Byvoorbeeld, 'n aanval kan voorkom as gevolg van die aanvang van menstruasie. Daar is ook aanvalle wat slegs tydens drome voorkom.
Epileptiese aanvalle bykomend tot fisiologiese toestande kan veroorsaak word deur 'n verskeidenheid eksterne faktore (byvoorbeeld flikkerende lig).
Beserings in epilepsie word gekenmerk deur 'n verskeidenheid manifestasies wat afhang van die plek van die letsel, etiologie (oorsake), elektro-enfalografiese aanwysers van die mate van volwassenheid van die pasiënt se senuweestelsel tydens die aanvang van die aanval.
Daar is baie verskillende klassifikasies van epiprips, wat gebaseer is op bogenoemde en ander kenmerke. Daar is ongeveer dertig spesies konvulsiewe aanvalle. Die internasionale klassifikasie van epipripsis onderskei twee groepe: gedeeltelike epileptiese aanvalle (fokale aanvalle) en veralgemaakte stuiptrekkings (uitbrei na alle dele van die brein).
Algemene aanval van epilepsie word gekenmerk deur bilaterale simmetrie. Op die oomblik van voorkoms word nie fokale manifestasies waargeneem nie. Hierdie kategorie beslagleggings sluit in: groot en klein tonikum-kloniese stuiptrekkings, absesse (kort tydperke van bewussynverlies), outonome-viscerale aanvalle en status epilepticus.
Tonic-kloniese stuiptrekkings word gepaard met spanning in die ledemate en liggaam (toniese stuiptrekkings), kronkels (kloniese stuiptrekkings). In hierdie geval is bewussyn verlore. Korttermyn-asemhaling is dikwels moontlik sonder versmoring. Tipies, die beslaglegging duur nie meer as vyf minute nie.
Na 'n epileptiese aanval kan die pasiënt 'n rukkie aan die slaap raak, voel verstommend, apaties, minder dikwels - pyn in die kop.
'N Groot tonic-kloniese aanval begin met 'n skielike verlies van bewussyn en word gekenmerk deur 'n kort toniese fase met spanning in die spiere van die liggaam, gesig en ledemate. Die epileptiese val, asof dit gebuig is, as gevolg van die sametrekking van die spiere van die diafragma en die spasma van die glottis, is 'n kreun of gehuil. Die pasiënt se gesig word eers dodelik bleek en kry dan 'n blou tint, kake wat styf gekompakteer word, kop teruggegooi, asemhaling is afwesig, leerlinge word verwyd, daar is geen reaksie op lig nie, oogbolletjies is opgerig of aan die kant. Die duur van hierdie fase is gewoonlik nie meer as dertig sekondes nie.
Met die eskalasie van die simptome van 'n groot ontvoude tonikoniese beslaglegging, vind die kloniese fase na die toniese fase plaas, wat van een tot drie minute duur. Dit begin met 'n konvulsiewe sug, agter watter kloniese stuiptrekkings ontstaan ​​en geleidelik toeneem. Terselfdertyd word asemhaling verhoog, hiperemie vervang sianose van die vel van die gesig, daar is geen bewussyn nie. Gedurende hierdie fase is die byt van die tong moontlik vir die siekes, onwillekeurige urinering en 'n daad van ontlasting.
Die aanval van epilepsie eindig met spierverslapping en diep slaap. Prakties in alle gevalle van sulke aanvalle word amnesie aangeteken.
Na stuiptrekkings vir 'n paar uur, kan daar swakheid, hoofpyne, 'n afname in prestasie, algii in die spiere, 'n stoor van gemoedstemming en spraak wees. In sommige gevalle bly verwarring, 'n toestand van verblukking of, minder algemeen, die skemerverduistering van die veld van bewussyn, kortliks.
'N Groot stuiptrekkende aanval kan voorlopers hê wat die aanvang van 'n epileptiese versteuring voorskadu. Dit sluit in:
- verandering van bui;
- Somatovegetative versteurings.
Gewoonlik is voorlopers stereotipe en individueel, dit is, elke epileptiese het sy eie voorgangers. In sommige gevalle kan hierdie tipe beslaglegging met 'n aura begin. Dit gebeur:
- ouditiewe, byvoorbeeld pseudo-hallusinasies;
- vegetatiewe, byvoorbeeld vasomotoriese afwykings;
- Viscerale, byvoorbeeld ongemaklike sensasies in die liggaam;
- visuele (of in die vorm van eenvoudige visuele sensasies, of in die vorm van komplekse hallusinerende skilderye);
- psigosensoriese, byvoorbeeld, gevoelens om die vorm van jou eie liggaam te verander;
- verstandelik, gemanifesteer in 'n verandering in bui, onverklaarbare angs;
- motor, gekenmerk deur konvulsiewe ossillatoriese kontraksies van individuele spiere.
Afwykings is korttermynperiodes van deaktivering van bewussyn (van een tot dertig sekondes). Met klein absesse is die konvulsiewe komponent afwesig of swak uitgespreek. Hulle, sowel as ander epileptiese paroksisme, word egter gekenmerk deur 'n skielike aanvang, kort tydsduur van beslaglegging (tydsbeperkings), bewussynsversteuring, geheueverlies.
Absansie word beskou as die eerste teken van die ontwikkeling van epilepsie by kinders. Sulke kort tydperke van verlies van bewussyn kan verskeie kere per dag voorkom, wat dikwels driehonderd aanvalle bereik. Terselfdertyd, vir ander, is hulle byna onsigbaar, aangesien mense sulke manifestasies dikwels as 'n bedagsame staat afskryf. Hierdie tipe beslaglegging word nie voorafgegaan deur 'n aura nie. Tydens 'n beslaglegging eindig die beweging van die pasiënt skielik, die blik word leweloos en leeg (asof dit stop), daar is geen reaksie op die buitewêreld nie. Soms is daar rollende oë, verkleuring van die vel op die gesig. Na hierdie soort "pouse" het die persoon, asof niks gebeur het, voortgegaan om te beweeg.
Eenvoudige absans word gekenmerk deur 'n skielike verlies van bewussyn, die duur van 'n paar sekondes. Die persoon terselfdertyd asof hy in een posisie met 'n bevrore voorkoms styf. Soms kan ritmiese kontraksies van die oogbolletjies of kronkelende ooglede, vegetovaskulêre disfunksie (verwikkelde leerlinge, verhoogde pols en asemhaling, ligte vel) waargeneem word. Aan die einde van die aanval duur die persoon die onderbrekende werk of spraak voort.
Moeilike absense word gekenmerk deur 'n verandering in spiertonus, bewegingsversteurings met elemente van automatisme, outonome versteurings (blanchering of spoel van die gesig, urinering, hoes).
Groei-viscerale bouts word gekenmerk deur verskeie vegeto-viscerale afwykings en vegetatiewe-vaskulêre disfunksie: naarheid, pyn in die area van die peritoneum, hart, poliurie, veranderinge in bloeddruk, verhoogde hartklop, vaso-vegetatiewe afwykings, hyperhidrose. Die einde van die aanval is so skielik as sy debuut. Ailment of pragtige epilepsie vergesel nie. Die status epilepticus word geopenbaar deur epipadasies wat voortdurend mekaar volg en word gekenmerk deur 'n vinnig toenemende koma met wesenlike disfunksies. Status epilepticus ontstaan ​​weens onreëlmatige of onvoldoende behandeling, abrupte kansellasie van langtermyn dwelms, dronkenskap, akute somatiese siektes. Dit kan fokus wees (eensydige stuiptrekkings, dikwels tonikum-klonies) of veralgemen.
Fokale of gedeeltelike aanvalle van epilepsie word beskou as die mees algemene manifestasies van die betrokke patologie. Hulle word veroorsaak deur skade aan neurone in 'n spesifieke area van een van die serebrale hemisfere. Hierdie aanvalle word verdeel in eenvoudige en komplekse gedeeltelike stuiptrekkings, sowel as sekondêre algemene beslagleggings. Met eenvoudige aanvalle word die bewussyn nie versteur nie. Hulle manifesteer ongemak of in sekere dele van die liggaam. Dikwels is eenvoudige gedeeltelike stuiptrekkings soortgelyk aan aura. Komplekse aanvalle word gekenmerk deur wanorde of veranderde bewussyn, sowel as gemerkte motoriese gestremdheid. Hulle is te wyte aan verskeie plekke van oorverskoning. Dikwels kan komplekse partiële aanvalle omskep word in veralgemeende. Hierdie tipe krampe kom voor in ongeveer sestig persent van die mense met epilepsie.
'N Sekondêre algemene epileptiese beslaglegging het aanvanklik die vorm van 'n konvulsiewe of nie-konvulsiewe gedeeltelike aanval of afwesigheid van angs, dan ontstaan ​​die bilaterale verspreiding van konvulsiewe motoriese aktiwiteit.
Eerste hulp vir epilepsie
Epilepsie vandag is een van die mees algemene neurologiese kwale. Sy is sedert die tyd van Hippocrates bekend. Soos ons die simptome, tekens en manifestasies van hierdie "valsiekte" siekte bestudeer, het epilepsie baie mites, vooroordele en geheime opgebou. Byvoorbeeld, tot die sewentigerjare van die vorige eeu het die wette van Groot-Brittanje voorkom dat mense wat aan epilepsie ly, uit die huwelik tree. Selfs vandag laat baie lande nie mense met goed beheerde manifestasies van epilepsie toelaat om sekere beroepe te kies en 'n motor te bestuur nie. Alhoewel daar geen gronde vir sulke verbod is nie.
Aangesien epileptiese aanvalle nie ongewoon is nie, moet almal weet wat 'n epilepsie met 'n skielike aanval kan help en wat seer.
Dus, as 'n kollega of verbyganger 'n beslaglegging op epilepsie gehad het, wat moet in hierdie geval gedoen word, hoe om hom te help om ernstige gevolge te vermy? In die eerste beurt moet jy stop met paniek. Dit is nodig om te verstaan ​​dat die gesondheid en verdere aktiwiteit van 'n ander persoon afhanklik is van kalmte en helderheid. Daarbenewens is dit nodig om kennis te neem van die tyd van die aanvang van 'n beslaglegging.
Epilepsie aanval noodhulp sluit sulke aksies in. Dit moet rondkyk. As daar voorwerpe is wat 'n epileptiese tydens 'n aanval kan beseer, moet hulle op 'n voldoende afstand verwyder word. Die persoon self, indien moontlik, is beter om nie te beweeg nie. Hy word aanbeveel om iets sag onder sy kop te sit, byvoorbeeld 'n roller gemaak van klere. Jy moet ook jou kop na die kant draai. Om die pasiënt in 'n vaste toestand te hou, is onmoontlik. Die epileptiese spiere in die proses van beslaglegging word gespanne, sodat die liggaam onbeweeglik deur die krag van die menslike liggaam bly, kan lei tot besering. Dit is nodig om die nek van die pasiënt los te maak van die klere wat asemhaling moeilik kan maak.
In teenstelling met vooraf goedgekeurde aanbevelings en gewilde menings oor die onderwerp "epilepsie aanval, wat om te doen", kan jy nie probeer om die kakebeen van 'n persoon oop te maak as hulle saamgepers word nie, want daar is 'n risiko van besering. Moet ook nie probeer om harde voorwerpe in die mond van die pasiënt in te voeg nie, aangesien daar 'n moontlikheid is om sulke aksies te beskadig, tot tande se breuk. Nie nodig om te probeer om 'n persoon dronk te kry deur geweld nie. As 'n epileptiese aan die slaap raak, moet jy hom nie wakker word nie.
Tydens die stuiptrekkings moet jy die tyd deurgaans monitor. Want as die beslaglegging langer as vyf minute duur, moet jy 'n ambulans bel, want langdurige aanvalle kan lei tot onomkeerbare gevolge.
Jy moet nie 'n persoon alleen verlaat voordat sy toestand na normaal verbeter nie.
Alle aksies wat daarop gemik is om met ekripriadkah te help, moet vinnig, duidelik wees, sonder onnodige verwarring en skielike bewegings. Dit is nodig om naby die epilepsie aanval te wees.
Na 'n aanval van epilepsie, moet jy probeer om die pasiënt aan sy sy te draai om te verhoed dat jy by 'n ontspanne tong sit. Vir die sielkundige vertroosting van 'n persoon wat 'n beslaglegging gehad het, word dit aanbeveel om die kamer van buite-waarnemers en "toeskouers" skoon te maak. Slegs diegene wat in staat is om werklike hulp aan die slagoffer te gee, moet in die kamer bly. Na 'n aanval van epilepsie, kan klein troue van die romp of ledemate waargeneem word. As 'n persoon probeer om op te staan, moet hy gehelp word terwyl hy loop. As 'n beslaglegging 'n epilepsie in 'n sone van verhoogde gevare gevang het, byvoorbeeld, op 'n steil rivier se rivier, is dit beter om die pasiënt te oortuig om 'n leuenposisie te behou tot die beëindiging van die tou en die bewussyn herwin.
Om die normalisering van bewussyn te bereik, duur dit gewoonlik nie meer as vyftien minute nie. By die herwinning van bewussyn kan die epileptiese persoon self besluit oor die behoefte aan hospitalisasie. Die meeste pasiënte het die kenmerke van hul toestand, die siekte deeglik bestudeer en weet wat hulle moet doen. Jy moet nie probeer om die persoon met dwelms te voed nie. As dit die eerste aanval van epilepsie is, is dit nodig om 'n deeglike diagnose, laboratoriumtoetse en mediese gevolgtrekking te doen. As dit herhaal word, is die persoon self bewus van watter medisyne hy moet neem.
Daar is 'n aantal voorlopers wat die naderende aanvang van 'n aanval aandui:
- verhoogde prikkelbaarheid van die persoon;
- verandering van gewone gedragspatrone, byvoorbeeld oormatige aktiwiteit of oormatige slaperigheid;
Die verskaffing van onbehoorlike of onvoorsiene sorg vir 'n beslaglegging is redelik gevaarlik vir 'n epileptiese. Die volgende gevaarlike gevolge is moontlik: voedsel, bloed, speeksel in die respiratoriese kanale, as gevolg van moeilike asemhaling - hipoksie, gestremde breinfunksie, met langdurige epilepsie-koma, en die dood is ook moontlik.
Behandeling van epilepsie aanvalle
'N blywende terapeutiese effek van die behandeling van die betrokke patologie word hoofsaaklik bereik deur middel van medikasie blootstelling. Die volgende basiese beginsels van toereikende behandeling van epiprique kan onderskei word: 'n individuele benadering, 'n gedifferensieerde seleksie van farmakopee-middels en hul dosisse, die duur en kontinuïteit van terapie, kompleksiteit en kontinuïteit.
Die behandeling van hierdie siekte word vir ten minste vier jaar uitgevoer. Die afskaffing van dwelminname word uitsluitlik beoefen met die normalisering van elektro-enfalogrammeters.
Vir die doel om epilepsie te behandel, word die voorskrif van dwelms van verskillende spektrum van aksie aanbeveel. Dit is nodig om daardie of ander etiologiese faktore, patogenetiese data en kliniese aanwysers in ag te neem. Die hoofpraktyk is die voorskrif van sulke groepe geneesmiddels soos kortikosteroïede, antipsigotika, antiepileptiese middels, antibiotika, stowwe met ontwatering, anti-inflammatoriese en resorberende werking.
Onder die antikonvulsante word barbituriensuurderivate (byvoorbeeld fenobarbital), valproiensuur (Depakine) en hidantoïensuur (Difenin) suksesvol gebruik.
Behandeling van epilepsie aanvalle moet begin met die keuse van die mees effektiewe, sowel as 'n goed verdrade geneesmiddel. Die ontwerp van die behandelingsregimen moet gebaseer wees op die aard van die kliniese simptome en manifestasies van die siekte. So, byvoorbeeld, in veralgemenlike tonikroniese konvulsies, word die toediening van fenobarbital, hexamidien, difenien, clonazepam, in miokloniese stuiptrekkings - hexamidien, valproiensuurpreparate getoon.
Behandeling van 'n epileptiese aanval moet in drie fases uitgevoer word. In hierdie geval behels die eerste fase die keuse van dwelms wat die nodige terapeutiese effektiwiteit sal bereik, en die pasiënt sal dit goed verdra.
Aan die begin van terapeutiese maatreëls is dit nodig om aan die beginsels van monoterapie te voldoen. Met ander woorde, een geneesmiddel moet in die minimum dosis voorgeskryf word. Met die ontwikkeling van patologie word voorskryf kombinasies van geneesmiddels beoefen. Terselfdertyd is dit nodig om die wedersydse potensiërende effek van voorgeskrewe medisyne in ag te neem. Die resultaat van die eerste fase is die bereiking van vergifnis.
In die volgende stadium moet terapeutiese remissie verdubbel word deur stelselmatig een of 'n kombinasie van middels te gebruik. Die duur van hierdie stadium is nie minder nie as drie jaar onder die beheer van elektroencefalografie-aanwysers.
Die derde fase is om die dosisse dwelms te verminder, onderhewig aan die normalisering van elektro-enfalografiese data en die teenwoordigheid van stabiele remissie. Dwelms word geleidelik oor 'n tydperk van tien tot twaalf jaar gekanselleer.