Die voorplat van die bundel beeld ŉ sonwyser uit wat uitgebeitel is op ŉ klip wat rofweg soos ŉ kaart van suidelike Afrika lyk. ŉ Breë skaduwee lê oor die regterkantste boonste kwadrant (Oos) wat, soos ook die sagte lig wat op die kant van die klip val, aantoon dat die son in die weste is, dat dit reeds laat in die namiddag is. In hierdie verband verwys ek na sy pragtige Sonnet aan Orpheus (vgl. ook Sondagmiddagsonnet). Miskien is dit die feit dat Vos ook in die vaarwaters ry van ander religieuse digters in Afrikaans wat die aardse en die hemelse meesterlik gejukstaponeer het, met name Sheila Cussons en T.T. Cloete, dat hy digterlik slim genoeg geword het om al hoe meer weg te beweeg van ŉ godsdienstig-digterlike “soetheid wat te week, te selfbehep en bloot te mooi is” (in Van Coller se waarskuwing oor ŉ vorige bundel). Sou Ek hieroor aan hulle geen besoeking doen nie? spreek die HERE.