Fairey Firefly - Ontwikkeling en bestryding - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Fairey Firefly is ontwikkel as 'n tweeman se vegvliegtuig-verkenningsvliegtuig, en het diens gesien as 'n langafstand-begeleide en stakende vliegtuig tydens die Tweede Wêreldoorlog en as 'n stakingsvliegtuig tydens die Koreaanse Oorlog.
In Maart 1939 het die ministerie van lugdienste twee spesifikasies uitgereik vir Naval-verkenningsvliegtuie. N.8/39 het 'n tweesitplek-vegvliegtuig gevra, met voorwaartse vuurpistole, terwyl N.9/39 vir 'n soortgelyke vliegtuig was, maar met 'n dorsale geweer-rewolwer (soos in die Boulton Paul Defiant).
Vyf ondernemings het ontwerpe ingedien. Fairey se oorspronklike ontwerpe is vervaardig deur Marcelle Lobelle, maar hy verlaat die onderneming in 1939 en word vervang deur H.E. 'Charlie' Chaplin, wat sy eie ontwerpe vervaardig het, het 'n enkele sitplekjagter ingedien vir N.8/39 en 'n tweesitplek jager-verkenningsvliegtuig vir N.9/39.
Gedurende die eerste helfte van 1940 het dit duidelik geword dat die rewolwer nie 'n goeie idee was nie. Dit is oorspronklik voorgestel omdat niemand heeltemal seker was of die nuwe hoëspoed-eenvliegtuigvliegtuig werklik sou werk nie, maar die groot verliese wat die Boulton Paul Defiant gely het en die sukses van die orkaan en Spitfire het die idee vinnig doodgemaak. Die ministerie van lugdienste het 'n hersiene spesifikasie, N.5/40F, uitgereik, gebaseer op die Fairey tweesitplek. Teen 6 Junie 1940 was 'n bespreking gereed en op 12 Junie het die ministerie van lugdienste twee prototipes, elf ontwikkelingsvliegtuie en 187 produksiemasjiene bestel. Blackburn het 'n enkelsitplek-kontrak vir hul Firebrand gekry.
Die drie prototipes is met die hand gebou in Hayes en bymekaargemaak op die Great West Aerodrome. Z1826 het sy eerste vlug op 22 Desember 1941, Z1827 op 4 Junie 1942 en Z1828 op 26 Augustus 1942. Die eerste vlug is uitgevoer deur Chris Staniland, Fairey se hoof toetsvlieënier, 'n voormalige vegvlieënier en suksesvolle jaer, beide op fietse en in motors. Sy eerste verslag was oor die algemeen positief, en die eerste prototipe is op 28 April 1942 by die Airplane & Armament Experimentele Inrigting by Boscombe Down afgelewer.
Die Boscombe Down -roetes het goed verloop, hoewel die toetsvlieëniers wel 'n paar klein veranderinge aan die kontroles voorgestel het. Ramp tref op 26 Junie 1942, toe Staniland dood is terwyl hy met die tweede prototipe vlieg. Die oorsaak van die ongeluk was nog onduidelik, hoewel dit waarskynlik veroorsaak is deur die stert of die hysbakke. Ondanks hierdie probleem het die ontwikkeling voortgegaan. Die derde prototipe verskyn in Augustus, en 'n vierde vliegtuigraam is in September vir strukturele toetse afgelewer (hierdie vliegtuig is waarskynlik na die toetsprogram herlei).
Deklandingsproewe het in die lente van 1943 plaasgevind (hetsy met Z1828 in Maart of Z1829 in Mei), gevolg deur Z1844 in Junie. Hierdie toetse was bevredigend, hoewel die vlieëniers die lae afdak en voorruite gekritiseer het, wat die sig tydens beperkinge beperk het. Die kap en die voorruit is op produksievliegtuie gehys.
'N Aantal probleme vertraag die aanvaarding van die Vuurvlieg gedurende 1943. In Junie 1943 word die 13de vliegtuig as 'n sjabloon vir vroeë produksie aanvaar, maar toetse het 'n aantal probleme aan die lig gebring, en vroeë vliegtuie is eers vir opleiding opgeneem. Uiteindelik is bevind dat Firefly Z1888 in Oktober 1943 aanvaarbaar is, en die Firefly is in Oktober 1943 vir aktiewe diens goedgekeur.
Taktiese proewe is laat in 1943 deur die Naval Air Fighting Development Unit, by RAF Wittering, uitgevoer. Dit het aan die lig gebring dat die Firefly, ondanks 'n stywe draaisirkel en goeie hantering, nie 'n goeie vegter sou wees nie, maar dat dit goed sou wees langafstand escort vegter en nag vegter.
Die vereiste om 'n tweede bemanningslid te dra, beteken dat hoewel die Firefly gelyk het aan hoëprestasie-enkelmotors, dit eintlik baie swaarder was. Die Spitfire XII, aangedryf deur 'n Griffon III-enjin wat dieselfde krag as die Griffon II van die Firefly F.1 lewer, het 'n totale gewig van 7.400 pond, die helfte van die van die Firefly F.1. Die Firefly was byna ses voet lank en twaalf voet wyer as die Spitfire. As gevolg hiervan was sy topsnelheid slegs 316 mph op 14,000ft, vergeleke met die 382mph op 24,000ft van die Spitfire XII, en die diensplafon van 28,000ft was byna 10,000ft laer as dié van die Spitfire.
Die Vuurvlieg was 'n lae-gevleuelde enkelmotorige eenvliegtuig, met twee afsonderlike kajuit. Die stuurkajuit van die vlieënier is bo die voorkant van die vleuel gemonteer, terwyl die kajuit van die waarnemer glad in die agterste romp ingebou is, bo die agterkant van die vleuel.
Die Mk.I het elliptiese vlerke, met 'n byna reguit voorkant, geboë agterrand en geboë punte. Op die Mk.4 is die vlerkpunte afgesny, en die voorste verkoelers het die reguit voorkant na die vlerke ontwrig.
Gedurende sy leeftyd is die Firefly vervaardig met twee baie verskillende rangskikkings. Op die Mk.I en Mk.7 is die verkoeler onder die enjin gemonteer, agter 'n ringvormige kap, wat die Firefly 'n kenmerkende 'ken' gee. Op die Mk.4 is dit vervang deur voorste verkoelers aan die binneste vlerkgedeeltes, wat die vliegtuig 'n gladde, vaartbelynde neus gegee het.
Die Firefly F.I was die belangrikste weergawe van die vliegtuig in die oorlog. Dit het die kenradiator, elliptiese vlerke en was gewapen met vier kanonne van 20 mm. Dit het nie radar gedra nie.
Die Firefly NF.I was die tweede radar -toegeruste weergawe van die Firefly, maar die eerste wat in diens was. Die Amerikaanse AN/APS-4-radar is in 'n peul onder die enjinkap gedra.
Die Firefly FR.I tree in die somer van 1945 in diens en was die eerste dag weergawe van die Firefly wat radar dra.
Die Firefly T.1 was 'n na-oorlogse ongewapende opleidingsvliegtuig met dubbele bedieningselemente en 'n verhoogde agterste kajuit wat die vliegtuig 'n 'bultrug' voorkoms gegee het.
Die TT.1 was 'n sleepboot wat na die oorlog vir Swede vervaardig is
Die T.2 was 'n taktiese afrigter, wat twee van die vier 20mm -kanonne van die normale vliegtuig behou het, en met die vermoë om bomme of ander eksterne voorrade te dra
Die NF.2 was die eerste poging om 'n nagvegterweergawe van die Firefly te vervaardig, en gebruik AI Mk X radar. Dit was nie 'n sukses nie en is vervang deur die NF.1.
Die F.3 was 'n onsuksesvolle poging om 'n kragtiger Griffon 61 -enjin aan die Firefly te gee, terwyl die radiator van die ken behoue ​​bly. Dit is vervang deur die FR.4, wat 'n nuwe verkoelingstelsel gebruik het.
Die FR.4 het die vliegtuig aansienlik herontwerp. 'N Kragtiger Griffon-enjin met 'n tweestadige tweespoed-aanjaer is geïnstalleer, en die' kin'-verkoeler van die Mk.I is vervang met radiator van die voorkant. Die vleuelpunte is geknip om die rol te verbeter. Die FR.4 het 'n kort loopbaan in die voorste linie gehad, en is gou vervang deur die FR.5.
Die TT.4 was 'n teiken sleepboot wat geproduseer word deur 'n lier in 'n peul onder die romp van 'n Firefly Mk.4 te plaas. TT.5's en TT.6's is op dieselfde manier vervaardig uit latere weergawes van die vliegtuig.
Die Mk.5 was 'n veeldoelige weergawe van die Firefly wat maklik tussen die drie rolle gewysig kon word. Die FR.5 was die basiese vegvliegtuig-verkenningsweergawe van die vliegtuig.
Die NF.5 is toegerus met ekstra radar toerusting en vlamdempers.
Die AS.5 was die eerste anti-duikboot weergawe van die Firefly, en kon sonoboys of myne onder sy vlerke dra.
Die AS.6 was 'n toegewyde anti-duikboot oorlogsvliegtuig. Die kanon van 20 mm is verwyder om plek te maak vir ekstra anti-duikbootwapens en toerusting wat op harde punte onder die vlerke gedra kon word.
Die AS.7 was 'n groot herontwerp van die Firefly, en kon twee bemanningslede in die hersiene kajuit agter dra. Dit het nooit die eerste diens aangegaan nie, maar is eerder as 'n opleidingsvliegtuig voltooi.
Die T.7 was 'n drie -man -afrigter gebaseer op die onsuksesvolle AS.7
Die Firefly U.8 was 'n onbemande doelhommel gebaseer op die T.7
Die Firefly U.9 was die benaming wat gegee is aan veertig onbemande hommeltuie wat vervaardig is deur oortollige Firefly Mk.5s om te skakel.
Die Firefly het sy gevegsdebuut gemaak in die Noordsee en langs die Noorse kus.
Die eerste frontlinie -eskader wat die Firefly ontvang het, was No.1770 Squadron by RNAS Yeovilton, wat sy eerste vliegtuig op 27 September 1943 ontvang het; Dit is tweede op 5 Oktober en het 'n sterkte van sestien vliegtuie en veertien bemanningspersoneel in die komende twee maande opgebou. Die eskader wat na HMS ontplooi is Onvermoeid vir sy gevegsdebuut, wat deelgeneem het aan die aanval op 17 Julie 1944 op die Tirpitz. Die hoofaanval sou gedoen word deur 'n mag van Fairey Barracudas, ondersteun deur Vuurvliegies, Hellcats, Corsairs en Seafires. Die Vuurvliegies het die hele aanval oopgemaak en ingeduik om lugafweergewere rondom die Tirpitz, maar die algehele aanval is deur Duitse rook verydel.
1770 -eskader het op 7 Augustus 'n tweede toer na Noorweë begin, met sy vuurvliegies om mynlae te begelei en teikens aan te val. Die eskader het teruggekeer na die Tirpitz op 22 Augustus, deelneem aan twee aanvalle, weer op 24 Augustus en 'n vierde keer van 29 Augustus. Die Tirpitz het hierdie aanvalle oorleef, maar is op 12 November 1944 deur Tallboy -bomme van 12,000 pond gesink.
No.1770 Eskader se laaste sending uit Noorweë kom op 19 September 1944. Die Onvermoeid vertrek daarna na die Stille Oseaan, en haar rol in Noorweë is aangeneem deur No.1771 Squadron en HMS Onverklaarbaar. No.1771 Eskader se eerste sending het op 18 Oktober gekom en was 'n verkenningsvlug wat die Tirpitz langs Haakoy -eiland. Hierdie eerste toer eindig op 7 November en word gevolg deur 'n tweede toer, wat op 22 November begin het en deur 'n derde (5-9 Desember). Die eskader het daarna drie maande aan die oewer deurgebring voordat hy by die Stille Oseaan -vloot sou aansluit.
No 1770 Squadron was die eerste Firefly -eskader wat die Verre Ooste bereik het, in Desember in Ceylon aangekom en weer by die Onvermoeid op 24 Desember. Daar aangekom het sy by die vlootdraers aangesluit Oorwinnaar en Ontembaar vir die aanvalle op olieraffinaderye op Sumatra op 4 Januarie 1945, waar die Vuurvliegies gebruik is om vliegtuigbatterye aan te val, hoewel hulle ook twee Ki-42 Hayabusas geëis het. Die Glimmend het toe by die vloot aangesluit en al vier die draers het deelgeneem aan 'n reeks aanvalle op die suidoostelike Sumatra, begin met 'n aanval op Palembang op 24 Januarie 1945. Dit het daartoe gelei dat die vegvliegtuig van Corsairs en Hellcats van die stakingsmag geskei word, wat dwing die Fireflies om as vegters op te tree in 'n hondegeveg met Ki-43 Hayabusas (Oscar) en Ki-44 Shokis (Tojo). Meer suksesse as vegter het gekom tydens die aanval op 29 Januarie op Soengi Gerong, toe een Ki-44 en een Ki-43 geëis is.
Medio Maart 1945 het die Britse Stille Oseaan-vloot aangesluit by die Amerikaanse 5de Vloot as Task Force 57. Die Britse draers is gebruik om die Sakashima Gunto-eilande aan te val om te voorkom dat die Japannese hul vliegvelde gebruik om vliegtuie na Okinawa te vervoer. Die Vuurvliegies is gebruik om lugafweerbatterye te onderdruk terwyl ander vliegtuie die vliegvelde aangeval het. Hierdie aanvalle begin op 26 Maart en duur tot 7 April.
Op 18 Maart het nr. 1772 -eskader Australië met sy vuurvliegies bereik. Dit sou gebruik word om die bestaande eskader te versterk, met een vlug wat by No.1770 op die Onvermoeid, betyds aangekom om deel te neem aan 'n aanval op die Kiirun -hawe op Formosa op 12 April. Die vloot het daarna teruggekeer na die Sakashima Gunto -eilande en het tussen 16 April en 25 Mei strooptogte uitgevoer, voordat hulle na Australië teruggekeer het vir aanvulling.
Hiermee het ook die oorlog van No 1770 Squadron tot 'n einde gekom. Dit is vervang deur No.1771 Squadron en 'n gedeelte van No.1772 Squadron, beide op HMS Onverklaarbaar. Hulle eerste missie was 'n vuurpylaanval op Truk in die Carolines op 14 Junie. Die Britse Stille Oseaan -vloot het daarna na die Amerikaanse basis in Manus verhuis, waar hy as Task Force 37 by die Amerikaanse 3de Vloot aangesluit het om deel te neem aan die laaste aanvalle op die Japanse vaderland. Dit het op 17 Julie begin met 'n reeks vuurpylaanvalle op Japannese vliegvelde en tot 15 Augustus, toe ses Avengers, agt seevure en vier vuurvliegies die Kizarazu -vliegveld aangeval het in die laaste Britse gevegsoorlog van die Tweede Wêreldoorlog.
Na afloop van die geveg is die Vuurvliegies gebruik om krygsgevangenekampe op te spoor en voorrade af te gooi, maar teen middel September was hulle almal terug in Australië. Die drie Firefly -eskaders is spoedig ontbind - 1770 op 30 September, 1771 op 16 Oktober en 1772 op 10 Maart 1946 met sy terugkeer na Brittanje.
Die Firefly FR.I sien diens aan die einde van die Britse betrokkenheid by Palestina, waar die Britse mandaat op 14 Mei 1948 sou verstryk. HMS Oseaan met No.816 -eskader, het op 7 Mei uit Palestina aangekom en op 10 Mei 'n pos van Haifa aangeneem, waar dit gereed was om die onttrekking van die weermag te dek.
Dit is aangesluit deur HMS Triomf met No.827 Squadron op 29 Junie 1948. No.827 Squadron gebruik sy vuurvliegies om op 29-30 Junie gewapende verkenningspatrollies te vlieg, en eindig toe die laaste troepeskepe die hawe verlaat.
'N Aantal Firefly -eskaders het bygedra tot die Britse poging tydens die noodgeval in Malaya, die meeste van hulle op pad uit na Korea.
Die eerste eskader wat by Malaya betrokke geraak het, was No.827 Squadron, wat Firefly FR.s van HMS bedryf het Triomf. Die eskader is op 3 Oktober 1949 aan wal gelê en het op 21 en 23 Oktober aanvalle op kommunistiese posisies geloods. Die eskader begin toe weer met die vragmotor en verhuis na Singapoer, waar dit weer geland is, om 'n reeks aanvalle te begin wat van begin Desember tot einde Januarie 1950 geduur het.
No 825 Squadron, wat Firefly FR.5s van HMS bedryf Oseaan, het op 25 April 1952 teikens in Malaya aangeval, op pad uit na Korea. Dieselfde eskader het in 1954 teruggekeer en op 27 Mei sestien aanvalle op teikens in Sentraal -Johore geloods,
No.821 -eskader het ook in 1952 'n bydrae gelewer en op 27 Oktober weer agtien afdelings gevlieg, terwyl hy weer op pad was na Korea.
By die uitbreek van die Koreaanse Oorlog HMS Triomf het pas 'n reis na Japan voltooi en was op die punt om na Brittanje terug te keer. In plaas daarvan seil sy om by die Amerikaners in Okinawa aan te sluit, en word deel van die Carrier Task Force 77, saam met die USS Valley Forge. Die taakspan het op 3 Julie sy eerste uitstappie oor Korea gevlieg toe nege Firefly FR.Is en twaalf seevure Haeju -vliegveld aangeval het. Verdere afwykings volg op 4 Julie, voor die Triomf teruggekeer na Okinawa.
Die Triomf het die afgelope paar maande aan 'n reeks gevegspatrollies deelgeneem. Die tweede en derde patrollies (18-21 Julie en 24-30 Julie) het die vuurvliegies gebruik vir patrollies teen duikbote. Die vierde, op 14-15 Augustus, het hulle gesien as gewapende verkenning langs die weskus van Korea as deel van 'n vlootblokkade. In September, na 'n reeks soortgelyke patrollies, het die Triomf het deel geword van die massiewe vlootarmada wat die Amerikaanse landings by Inchon gedek het, wat van 12 tot 21 September deelgeneem het. Teen hierdie tyd was daar nog baie min seevaarte, en die Firefly FR.s wys ook hul ouderdom. Die Triomf keer terug na Brittanje, kom in November 1950 aan, en No.827 Squadron ontbind kort daarna.
Die Triomf is vervang deur HMS Theseus, met Sea Furies en die Firefly FR.5's van No.810 Squadron. Haar eerste gevegspatrollie het op 9 Oktober 1950 begin, en sy het tot April 1951 in Korea gebly. Dit was die laaste tydperk van beweging tydens die oorlog, en het die VN -magte na die Chinese grens sien vorder, voordat hulle gedwing was om terug te trek buite Seoul. Teen die tyd dat die Theseus die VN verlaat het Seoul herower en die voorste linie begin 'n meer statiese aard aanneem. Gedurende hierdie tydperk is die vuurvliegies dikwels gebruik vir grondaanvalmissies en was dit gereeld gewapen met vuurpyle sowel as hul bomme.
Die Theseus vertrek op 25 April en twee dae later HMS Eer aangekom, met Sea Furies en die Firefly FR.5's op No.812 Squadron. Die gevegsbedrywighede het in Maart begin, en die Eer het tot Mei 1952 gebly en twee dienspligte uitgevoer. Tussen hierdie twee toere is die teenwoordigheid van die Statebond deur HMAS gehandhaaf Sydney, wat in September 1951 gestig het.
Die Eer is vervang deur HMS Oseaan in Mei 1952, met die Vuurvliegies van No.825 Squadron. Haar toer duur tot Oktober, toe sy deur HMS vervang is Eer, met die Vuurvliegies van No.821 Squadron. Haar toer duur tot Mei 1953, teen 'n einde aan die oorlog. HMS Oseaan teruggekeer vir die laaste fase van die oorlog, hierdie keer met No.810 Squadron. Operasies het op 23 Mei begin en geëindig na vier oorlogspatrollies op 23 Julie. Op 27 Julie 1953 is die wapenstilstand wat die gevegte in die Koreaanse Oorlog beëindig het, onderteken, wat 'n konflik beëindig het wat die Vuurvlieg van die begin tot die einde betrek het.
Die Fairey Aviation Company Fairey III was 'n familie van Britse verkenningsvliegtuie wat 'n baie lang produksie- en diensgeskiedenis gehad het in beide vliegtuie en watervliegtuie. Die eerste keer dat hulle op 14 September 1917 vlieg, was voorbeelde nog tydens die Tweede Wêreldoorlog in gebruik.
Fairey IIIF op HMS Woedend
'N Kontrak is verkry vir 25 IIM -vliegtuie vir die Belgiese Aéronautique Militaire, gevolg deur 'n kontrak vir nog 62 wat deur Avions Fairey, Fairey se Belgiese filiaal, gebou moet word. Die Belgiese vliegtuie het van Mei tot Junie 1940 kortliks in die Tweede Wêreldoorlog gedien.
Twee van die Belgiese vliegtuie is omgeskakel na Vuurvlieg IV, met 785 pk (585 kW) Hispano-Suiza 12Xbrs-enjins, maar die verbetering is nie voldoende geag om ontwikkeling te regverdig nie. Die een is in sy oorspronklike vorm herstel, terwyl die ander vir proewe na Fairey gegaan het. Een vliegtuig is aan die Sowjetunie verskaf.
Die Fairey Fulmar was 'n Britse verkenningsvliegtuig/vegvliegtuig wat deur die Britse vliegtuig ontwikkel is en ontwikkel is deur die vliegtuigmaatskappy Fairey Aviation. Dit is vernoem na die noordelike fulmar, 'n seevoël inheems aan die Britse Eilande. Die Fulmar het tydens die Tweede Wêreldoorlog saam met die Royal Navy's Fleet Air Arm (FAA) gedien.
Die Fairey Firefly was 'n vliegtuig wat deur die Tweede Wêreldoorlog gevoer is en deur vliegtuie teen duikbote, hoofsaaklik deur die Fleet Air Arm (FAA) bedryf. Dit is ontwikkel en gebou deur die Britse vliegtuigvervaardiger Fairey Aviation Company.
Die Fairey Fox was 'n Britse ligte bomwerper en vegvliegtuig van die 1920's en 1930's. Dit is oorspronklik in Brittanje vir die RAF vervaardig, maar het voortgegaan met produksie en gebruik in België lank nadat dit in Brittanje afgetree is.
Die Curtiss XP-46 was 'n 1940 -prototipe vegvliegtuig van die Verenigde State. Dit was 'n ontwikkeling van die Curtiss-Wright Corporation in 'n poging om die beste kenmerke wat in 1939 in Europese vegvliegtuie gevind is, in 'n vegvliegtuig te plaas wat die Curtiss P-40, wat dan in produksie was, kon opvolg.
Die Hawker Henley was 'n Britse sleepboot met twee sitplekke afkomstig van die Hawker Hurricane wat tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Royal Air Force bedryf is.
Die P-1 Hawk was 'n tweevliegtuigvliegtuig met 'n oop kajuit van die 1920's van die United States Army Air Corps. 'N Vroeëre variant van dieselfde vliegtuig is aangewys PW-8 voor 1925.
Die Gekonsolideerde P-30 (PB-2) was 'n tweesitplek-vegvliegtuig van die Verenigde State uit die 1930's. 'N Aanvalweergawe genaamd die A-11 is ook gebou, saam met twee Y1P-25 prototipes en YP-27, Y1P-28, en XP-33 voorstelle. Die P-30 is belangrik vir die eerste vegter in die United States Army Air Corps-diens met intrekbare landingsuitrusting, 'n ingeslote en verhitte kajuit vir die vlieënier, en 'n uitlaat-aangedrewe turbo-aanjaer vir hoogteverrigting.
Die XP-13 Viper was 'n prototipe tweevliegtuigvliegtuig wat deur die Amerikaanse maatskappy Thomas-Morse Aircraft Corporation ontwerp is. Die vliegtuig is in 1929 by die Amerikaanse weermag afgelewer, maar hulle het dit nie aangeneem nie.
Die Fairey Firefly IIM was 'n Britse vegter van die dertigerjare. Dit was 'n enkelmotorige enkelmotorige tweedekker met 'n metaalkonstruksie. Dit is gebou deur Fairey Aviation Company Limited en het gedurende die dertigerjare hoofsaaklik by die Belgiese Lugmag gedien tot met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog.
Die Avro 566 Avenger was 'n prototipe Britse vegter van die 1920's, ontwerp en gebou deur Avro. Dit was 'n enkelmotorige enkelmotorige tweedekker van hout- en stofkonstruksie. Alhoewel dit 'n vaartbelynde en gevorderde ontwerp was, is dit nooit in produksie nie.
Die Fairey Pintail was 'n Britse enkelmotorige vliegvliegtuig van die 1920's. Alhoewel dit deur Fairey ontwikkel is as 'n verkenningsvegter vir die Royal Air Force, was die enigste bestellings vir drie vir die Imperial Japanese Navy.
Die Curtiss 18T, nie -amptelik bekend as die Wesp en deur die Amerikaanse vloot as die Kirkham, was 'n vroeë Amerikaanse drieluik -vegvliegtuig wat deur Curtiss vir die Amerikaanse vloot ontwerp is.
Die Nagkos was 'n Britse vegvliegtuig van die vroeë 1920's. Dit was 'n wysiging van die vroeëre Nieuport Nighthawk -vegter wat deur Gloster vervaardig is nadat die Nieuport & amp General -onderneming, wat die Nighthawk ontwerp het, gesluit het. Twee-en-twintig is bekeer en het van 1922 tot 1924 by die Britse Royal Air Force gedien.
Die Parnall Plover was 'n Britse enkele-sitplek seevliegtuig van die 1920's. Dit is ontwerp en gebou deur George Parnall & amp Co. vir gebruik op Royal Navy-vliegdekskepe, en is bestel in kleinskaalse produksie, maar na uitgebreide evaluering het die Fairey Flycatcher die voorkeur geniet vir grootskaalse diens.
Die Chu X-PO, ook bekend as die Chu (AFAMF) X-PO, was 'n Chinese vegterprototipe in die Tweede Wêreldoorlog.
Die Fairey Fant ôme, ook bekend as die Fairey F éroce, was 'n Britse vegprototipe van die middel-dertigerjare. Die prototipe is ontwerp en gebou deur Fairey Aviation en drie produksievliegtuie is in België deur Avions Fairey saamgestel.
Die Tupolev I-8 was 'n eksperimentele onderskepper wat in die vroeë 1930's in die Sowjetunie gebou is. Dit was die eerste Sowjetvliegtuig wat gelykstaande vlugte van 300 en 160 km/h oorskry het. Die vliegtuig was 'n oefening in die ontwikkeling van die Polikarpov I-5-ontwerp deur 'n groep ingenieurs onder leiding van V. M. Rodionov, wat elkeen 70 uur persoonlike tyd aan die projek vrygestel het.
Die Fairey Fleetwing was 'n Britse tweesitplek-enkelmotorige tweedekker wat ontwerp is volgens 'n kontrak van die ministerie van lugdienste vir verkenningsoperasies aan die einde van die twintigerjare. Net een is gebou.
Die de Havilland DH.77 was 'n prototipe Britse vegvliegtuie van die laat 1920's. Die DH.77, wat bedoel was as 'n snelklim-afsnyer vir die Britse lugmag, was 'n liggewig laevlerk-enkelvliegtuig wat aangedryf word deur 'n motor met 'n relatief lae krag. Ten spyte van uitstekende prestasie, is slegs een vliegtuig gebou, waarvan die Hawker Fury -tweedekker voorkeur geniet.
Die Hawker F.20/27 was 'n Britse vegvliegtuigontwerp wat aan die einde van die twintigerjare volgens 'n spesifikasie van die ministerie van lugdienste vir 'n onderskeper gebou is. Dit was 'n enkelsitplek tweedekker aangedryf deur 'n radiale enjin, maar die Hawker Fury-motor met 'n V-12-motor was baie beter en slegs een F.20/27 is gebou.
Die Britte het tydens die Eerste Wêreldoorlog groot voorstanders en baanbrekers van vlootvaart geword tydens die Eerste Wêreldoorlog. Oorlog het gedurende die somer van 1914 in Europa uitgebreek, waarheen ou bondgenootskappe en verdrae ter sprake gekom het, wat 'n koloniale kragstasie teen 'n koloniale kragstasie geplaas het. Die Britte het uiteindelik oorlog verklaar teen die Duitse Ryk en het saam met Frankryk en Rusland deel geword van die Triple Entente om die sentrale magte van Duitsland, Oostenryk-Hongarye, Bulgarye en die Ottomaanse Ryk te bestry. Soos in enige oorlogstydse ekonomie, het die onderneming vinnig begin klim en tegnologie het gejaag om oplossings vir die probleme van oorlog te bied. Die Wêreldoorlog het uiteindelik chemiese oorlogvoering, die vlammenwerper, die vegvliegtuig, die bomwerpervliegtuig en die vliegdekskip veroorsaak, onder andere veral dodelike ontwikkelings. Voor die koms van die vliegdekskip was daar egter 'n "watervliegtuig" - vaartuie wat gewoonlik van bestaande rompe omgeskakel is om vlotvliegtuie op see te bedien. Dit het behels dat die vliegtuig op die water neergelê is om met die kraan opgestyg te word en op 'n soortgelyke wyse opgehaal te word. Alhoewel die metode tot 'n sekere punt klinkend was, het dit die gasheerskip tydens die proses nogal kwesbaar gemaak - wat uiteindelik gelei het tot die ontwikkeling van doelgemaakte vliegdekskepe self.
Die eerste tender van die Royal Navy -watervliegtuig het die eksperimentele HMS Hermes van 1913 geword, en dit was gebaseer op 'n bestaande seevaartskip van 1845. Die skip het verlore geraak by 'n vyandelike torpedo in Oktober 1914. Dit was eers toe die HMS Ark Royal in Desember van daardie jaar dat die Royal Navy hul eerste 'ware' vliegdekskip geëis het. Van toe af het die Royal Navy 'n bestendige stroom skepe aangebied wat omgeskakel is om verskillende vliegtuigtipes te bedien en uiteindelik vir 'n lang afstand 'bereik' teen vyande in watter streek hulle ook al geroep is.
In die vroeë fases van die oorlog is die watervliegtuigtenders HMS Engadine (1911), HMS keiserin (1914) en HMS Rivera gebruik in die stryd met hul klein vloot watervliegtuie. Die eerste seevliegtuigaanval is op 25 Desember 1914 aangeteken toe Royal Navy -vliegtuie 'n Zeppelin -houvas buite Cuxhaven gebombardeer het. Die HMS Engadine het ook aan die latere Slag van Jutland naby Denemarke deelgeneem. Die HMS Vindex was verantwoordelik vir die eerste keer dat 'n landgevegter gelanseer is toe 'n Bristol Scout C-tweedekker van haar dek af gestuur is. 'N Kort tipe 184 tweevliegtuig seevliegtuigbomwerper van die HMS Ben-My-Chree ('n voormalige passasiersboot) het aan die eerste suksesvolle torpedoloop van 'n vliegtuig deelgeneem. In 1914 verkry die Royal Navy die Campania, 'n verouderde seevaart wat omskep is in 'n watervliegtuig tender en op hierdie manier tot 1916 gedien het.
In 1916 het die Royal Navy die HMS Campania hersien om 'n vlugdek van 200 voet in te sluit waarna 'n doelgemaakte vlootvliegtuig vir patrollie en verkenning bestel is. Dit val toe op die Fairey -onderneming wat in 1915 gestig is en was tot dusver grootliks betrokke by kontrakproduksie van verskillende vliegtuigtipes. Fairey reageer met die F.16-prototipe, wat 'n tweesits-enkelmotorvliegtuig was wat aangedryf is deur 'n Rolls-Royce Eagle IV-enjin van 250 perdekrag. Konstruksie was tradisioneel met 'n sterk hout -onderbou met doekvelbedekking. Die onderstel bestaan ​​uit 'n paar vlotvliegtuie vir die opstyg en landing van water, maar 'n rolstoel met 'n jettie is bedoel om gebruik te word vir die opstyg van dek vanaf toegeruste skepe. Verdediging was deur 'n 7,7 mm Lewis -masjiengeweer in 'n buigsame ringhouer in die agterste kajuit, terwyl 'n bomlading van tot 6 x 116lb bomme gedra kon word. Die F.16 is gevolg deur die F.17-prototipe met sy Rolls-Royce Eagle V-enjin van 275 perdekrag. Hierdie twee vliegtuie is in beperkte operasionele diens gebruik voordat die tipe toestemming by die Royal Navy ontvang is. Die definitiewe produksiemerk het dus die F.22 geword met sy Sunbeam Maori II -enjin van 260 perdekrag. 170 van die tipe was op bestelling en die produksie sou verdeel word tussen Fairey, Barclay Curie and Company en Frederick Sage en Company/Sunbeam Motor Car Company.
Toe die HMS Campania voltooi is, ontvang sy haar nuwe Fairey -vliegtuig waarna die naam "Campania" met die tipe geassosieer word. Van toe af het die "Fairey Campania" op sy beurt die HMS Nairana en HMS Pegasus op voorraad gehou (alhoewel die HMS Campania die enigste vaartuig van die drie was wat klaar was met 'n vliegdek - die ander het oorgebly om hul vliegtuig met lier te bestuur soos normaal). Die Royal Air Force het ook die tipe vliegtuie gevul deur nommer 240, 241 en 253 eskaders.
Fairey Campanias is gedurende die res van die oorlog as vliegtuie gebruik, wat in November 1918 met die wapenstilstand geëindig het. In die daaropvolgende jare het die Britte die Fairey Campania gebruik om vlootmyne langs die Engelse kus te identifiseer, terwyl die diensloopbaan nogal onbeskryflik was. Sommige Britse Fairey Campanias het ook tydens die Russiese Revolusie in die oorlog teen die Bolsjewiste gedien, maar teen Augustus 1919 het die vliegtuig sy tegnologiese einde bereik en is dit formeel uit diens getree. Die HMS Campania het self in November 1918 verlore gegaan weens 'n storm in die Fifth of Forth, wat ook 'n einde gemaak het aan haar loopbaan.
Ondanks die 170 Fairey Campanias op bestelling, is slegs 62 in totaal voltooi en 42 was beskikbaar tydens die wapenstilstand.
Voor die oorlog het die ministerie van lug in 1938 twee spesifikasies vir twee vlootvegters uitgereik, 'n konvensionele en 'n "rewolwer". Die prestasie vir beide sou 275 knope op 15.000 voet wees terwyl 'n bewapening, vir die konvensionele vegter, van agt 0.303 Browning -masjiengewere of vier 20 mm Hispano -kanon gedra word. Dit sou die Fulmar vervang, wat 'n tussentydse ontwerp was. Hierdie spesifikasies is die volgende jaar bygewerk en verskeie Britse vervaardigers het hul idees aangebied. Verdere veranderinge aan die amptelike spesifikasie het gevolg, die spesifikasie van die rewolwer van die rewolwer is laat val en 'n gewysigde spesifikasie is uitgereik om enkel- en dubbelsitstryders van onderskeidelik 330 en 300 knope te dek. Fairey bied ontwerpe wat enkel of twee sitplekke kan wees en aangedryf word deur die Rolls-Royce Griffon of alternatiewelik 'n groter vliegtuigraam met 'n Napier Saber. Na oorweging van die reaksies van die vervaardiger, het spesifikasie N.5/40 die vorige spesifikasies vervang. Vanweë die noodsaaklikheid om oor oop see te vaar, was dit slegs vir 'n tweesitplek.  Ter verdediging van vlootbasisse sou 'n aparte enkel sitplek ontwerp na die Blackburn Firebrand lei. 
The Firefly is ontwerp deur H.E. Chaplin by Fairey Aviation in Junie 1940, beveel die Admiraliteit 200 vliegtuie "van die tekenbord af", met die eerste drie as die prototipes. Die prototipe van die Firefly het op 22 Desember 1941 gevlieg.  Hoewel dit 1,810 kg swaarder was as die Fulmar (grootliks te danke aan die bewapening van twee 20 mm Hispano -kanon in elke vleuel), was die Firefly 40 mph ( 60 km/h) vinniger as gevolg van verbeterde aërodinamika en 'n kragtiger enjin, die 1,735 pk (1,294 kW) Rolls-Royce Griffon IIB.
The Firefly is 'n laevlerk-uitsteek-eenvliegtuig met 'n half-monocoque-romp met 'n ovaalvormige metaal en 'n konvensionele stert-eenheid met 'n voorwaartse stertvliegtuig. Aangedryf deur 'n Rolls-Royce Griffon vloeistofgekoelde suier-enjin met 'n drie-lem lugskroef. Die Firefly het 'n uitklapbare hooflandingstel en stertwiel, met die hidroulies aangedrewe hooflandingsstel wat na binne trek in die onderkant van die vleuel se middelste gedeelte. Die vliegtuig het ook 'n intrekbare vanghaak onder die agterste romp gehad. Die stuurkajuit van die vlieënier was oor die voorkant van die vleuel en die waarnemer/radio -operateur/navigator agter die agterkant van die vleuel - posisies wat beter sigbaarheid vir bestuur en landing moontlik gemaak het. Albei bemanningslede het afsonderlike afdakke. Die vleuel van metaal kan met die hand gevou word, met die vlerke langs die rande se kante. In die vliegposisie was die vlerke hidroulies gesluit. 
Hanteer- en prestasieproewe is in 1942 vir die eerste keer in Boscombe Down in 1942 uitgevoer. Die vuurvlieg is toegelaat om vuurpylprojektiele te gebruik, en teen April 1944 is toetse met 'n dubbele ondervrag van 16 vuurpyle en twee tenks van 45 liter (20 gallon) nog steeds aanvaarbaar hanteer. .  Verdere toetse met twee druppeltenks van 90 liter (410 l) of twee bomme van 454 kg het 'n aanvaarbare hantering getoon, alhoewel met 'n klein nadelige uitwerking op die hantering. 'Terwyl'. 454 kg) bom was onaangenaam, maar hanteerbaar. "  Performance trials at 11,830 lb (5,366 kg) indicated a maximum speed of 315 mph (508 km/h) at 16,800 ft (5,121 m) a climb to 20,000 ft (6,096 m) took 12.4 minutes, with a maximum climb rate of 2,140 fpm (10.87 m/s) at 3,800 ft (1,158 m), and a service ceiling of 30,100 ft (9,174 m).