"Daar is geen kante nie, net hoeke.
En as ons dit vanuit die regte hoek sien,
ons is almal aan dieselfde kant. "
Een van my gunsteling fliek tonele van alle tye is van die 1951 klassieke, Afrikaanse Koningin, met die hoofrol Humphrey Bogart en Katherine Hepburn. Die rolprent is in Afrika aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog, en die heldin en die held sukkel om hul klein bootjie, The African Queen, deur 'n moeilike kanaal na die oop see te kry. Die skuit se propeller is gebreek, so hulle slaan deur die moeras wat die boot met 'n tou deur die dodelike hitte trek. Ten slotte kan hulle nie verder gaan nie. Hulle is uitgeput en besef hulle is gedoem. Hulle lê op die boot se dek, gereed om dood te gaan.
Op daardie stadium het die kamera opgekom en ons sien hulle is 'n baie, baie kort afstand van die see. Dan is daar skielik 'n stortvloed, en die stygende waters van die tifoon hef hul boot op, en vaar hulle uit om water oop te maak.
Bel my 'n hopelose hopiumverslaafde, maar ek glo dat ons - die gesonde en eerbiedige Amerikaners van alle kante - in dieselfde boot is. Ons staatsschip het op die grond gebring, omdat die "propeller" (die grondbeginsels van ons stigters, saam met meerjarige en inheemse wysheid) gebreek word.
Die reël van goud het die Goue Reël oortree. In die plek van die heilige, is ons aangewend om te lewe volgens die beginsels van roof-, onttrekkingskapitalisme: Doo-Doo aan ander voordat hulle vir julle kan doen.
Omkring Virtue en Waardes Ons Deel
En wat ons boot sal ophef, is niks anders as 'n "opwekking" aan alle kante nie, waar ons wakker word in hoe ons in twee strydende stamme verdeel is en gevolglik "oorwin" word deur diegene wat voordeel trek uit die liggaam se politiek in onkunde bly en onrus.
Wanneer ons wys hoeveel ons die mense werklik gemeen het en hoeveel meer kragtig ons verenig is oor die deugde en waardes wat ons deel, is ons in "oop water", gereed om die skrikwekkende werklike probleme in die gesig te staar. Ons het met ewigheid, kreatiwiteit, vindingrykheid, vasberadenheid en liefde.
In die halfjaar - moeilik om te glo soos dit is - sedert die Verkiesingsdag, het ek gegaan deur wat baie ander wat met die progressiewe "stam" identifiseer, ervaar het. My onmiddellike bekommernisse was drievoudig: Eerstens, die gesinne wat onnodig en wreed opgebreek word deur die immigrasie-onderdrukking. Tweedens, gaan agteruit op die omgewing en klimaatsverandering. Derdens en die gevaarlikste is 'n "eensame moer" wie se party in beheer is van alle takke van die regering, met geen bekommernis om homself diktator te maak nie.
Een ding wat ek dadelik herken het, was dat Trump nie gewen het nie - Hillary, en die Demokratiese Party, sy en Bill, het 25 jare gelede geskep. Hulle het verloor omdat hul handelsmerk, "Ons is nie so sleg soos die ander ouens nie", het nie meer gewerk nie. Mense het wakker geword (Bernie) en regs (Trump) en Hillary was vas en het 'n onvoorwaardelike status quo verdedig.
In die lig (of donker) van daardie besef, is dit wat ek gedoen het.
Ek het diep asem gevat, en dan 'n dieper kyk na die 'diep geskiedenis' om te sien hoe ons by ons kom. Onmiddellik na die verkiesing, het Trudy en ek elke episode van Oliver Stone se 12-deelreeks gekyk, Die Ongekende Geskiedenis van die Verenigde State. Dit was 'n ontnugterende herinnering aan die Demokratiese Party se rol om roofkapitalisme in staat te stel, van die opruiming van Henry Wallace as vise-president in 1944, om die geheime regering sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog toe te laat en te bemagtig.
En toe het ek uitgekom na my vriende en kollegas wat Donald Trump gekies het as hulle minder kwaad. In die atmosfeer van polarisasie en misverstand wat deur die media gevoer word (aan beide kante), is die maklikste ding ter wêreld om te sien en te fixeer op die skaduwee van ons teenstander. Dit is in die sien en erkenning van ons eie skaduwee dat ware leer en deurbraak plaasvind.
Duidelike Oog-refleksie: Sien ons eie skaduwee
Daar is nie nodig om op die skaduwee en die foute van Donald Trump uit te brei nie. Selfs diegene wat vir hom gestem het - ten minste diegene wat ek ken - het geen illusie in dié verband nie. Dit is om die skaduwee van progressiewe liberalisme, die teenstrydighede en ontkoppelings agter die goed-betekenisvolle gevel van omgee en deernis te sien, sodat ons 'n bewustheid kan kry wat diep genoeg is om 'n toksies onwerkbare stelsel te transformeer na een wat ons na die "mooiste wêreld ons harte weet is moontlik. " (C. Eistenstein)
Voordat ek twee stukke aanbied - 'n ander artikel en 'n onderhoud - wat die appelkarretjie van gevestigde progressiewe denke wakker maak, wil ek 'n bietjie meer oor my eie reis deel.
In Desember het iemand my 'n artikel van 90-bladsy deur Ken Wilber gestuur wat jy nou kan aflaai, "Trump In 'n Post-Truth World" wat die verkiesing noem "'n terugslag teen die mislukking van die voorpunt van bewussyn (postmodernisme en pluralisme) om die leuen onderliggend aan die vordering wat hulle nagestreef het, te erken." Die blinde plek van progressivisme - om alles te verdra behalwe onverdraagsaamheid, uitgedruk deur die rigiede toepassing van politieke korrektheid - het die identiteitspolitiek vervang deur waarheid en geregtigheid, en het ons verhinder om gesamentlik dieper en meer ontstellende kwessies in die gesig te staar, dikwels gerieflik as " samesweringsteorieë. " (Hierdie oogopening onderhoud met joernalis Mark Crispin Miller is die moeite werd om te kyk!)
Die poort na transformasie is duidelike selfrefleksie, en in daardie gees bied ek 'n artikel wat selfs moeiliker medisyne kan sluk as die Ken Wilber-stuk. Dit is verby Andrew Markell, en die titel begin eers die gare ontrafel wat "liberalisme" 'n gerieflike instrument van die ontleder / uittreksel klas gemaak het, Die Progressiewe / Liberale Gees: Verlore, Verward en 'n Strategiese Mislukking.
Nee, mense. Dit is nie masochistiese selfvlagellasie nie, maar 'n duidelike beoordeling van hoe die progressivisme "perfek" gewerk het om die huidige stelsel in stand te hou. Dit gee al die indruk dat dit teen die "uitbuitingskragte" werk. Onthou, die waarheid sal jou bevry.
"Weerstand" is 'n vaste spel
Net so seker as die opwinding behels dat ons die skaduwee van ons "teenstanders", die uitbuiters en uittreksels erken, is dit ewe belangrik om te sien hoe "weerstand" self 'n vaste spel is wat deur die exploitant se reëls gespeel word.
So ... wat doen ons in plaas daarvan?
Ek is bly ek het daardie vraag gevra.
Om dit te beantwoord, moet ons 'n bietjie verder uit die (stembus) boks waag, en vir dié doel het ek gekoppel aan 'n uitdagende en tog belowende onderhoud met 'n stomp en visionêre eenmalige Marine Corps en CIA intelligensiebeampte, Robert David Steele.
Trudy en ek ontmoet Robert - en sy kollega op 'n nuwe transpartisiese onderneming, voormalige Rep. Cynthia McKinney (D-Georgia) - tydens die Transpartisan Citizens Summit in 2009. Terwyl jy dalk nie saamstem met alles wat hy sê nie, is Robert een van die min mense daar wat verstaan ​​waarom en hoe ons die "tweestryd-tirannie" moet oorweldig.
Hy is ook 'n voorstander van "open source intelligence" en waarheid en versoening. Die bedoeling van die beweging wat hulle begin - Unrig: Beyond Trump and Sanders is om bewustheid van die "diepstaat" te verwek en 'n beweging vir verkiesingshervorming (die Verkiesingshervormingswet van 2017) te koaliseer om seker te maak dat die ontbrekende bestanddeel in die regering deur die mense - die mense - eintlik verteenwoordig word.
Die planke sluit in:
Universele registrasie van kiesers, insluitend gevangenes
Vrye en gelyke stembrief toegang vir alle burgers
Styf getekende, ongerymde distrikte
Vrye en gelyke openbare befondsing
Gratis en gelyke media toegang
Verkiesingsdag vakansie, gratis openbare vervoer
Papier stembriewe en uittreksels
Gekose keuse stem, onmiddellike afloop om minderheidsparty kandidate in te sluit
Deursigtigheid in wetgewing - geen geheime klousules nie
Ekonomiese en finansiële demokrasie - beëindig opposisie tot vakbonde, centraliseer sentrale banke
Erken dat hierdie platform geformuleer is deur 'n "linker-vleuel" en 'n "regter-vleuel", moet aanleiding gee tot aanmoediging, indien nie viering nie. Vir my illustreer dit wat kan gebeur wanneer links en regs voor en in die middel kom om 'n nuwe gesprek te skep, in plaas van die verdelende een wat korrupsie in die bestuurdersitplek bewaar het.
O, en in verband met die film wat aan die begin van hierdie artikel bekend gestel is, in Hollywood, kan die reëns magies uit die lug kom en ons bote lig. In die regte wêreld moet ons die "reënmakers" wees.
Lank mag ons "reën"!
Steve Bhaerman is 'n internasionaal bekende skrywer, humoristiese en werkswinkel leier. Vir die afgelope 23 jaar het hy geskryf en opgevoer as Swami Beyondananda, die "Cosmic Comic." Swami se komedie word 'onophoudelik ophef' genoem en is albei beskryf as "komedie vermom as wysheid" en "wysheid vermom as komedie." 'N Politieke hoofvak, Steve het sedert 2005 'n politieke blog met 'n geestelike perspektief geskryf, Notes from the Trail, verwelkom as 'n bemoedigende stem "in die woestyn." Steve is aktief in die transpartisiese politiek en die praktiese toepassing van Spontane Evolusie. Hy kan aanlyn gevind word by www.wakeuplaughing.com.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Waarom die stryd vir stemreg in Mississippi nog steeds saak