AFRIKAANSE OPSOMMING: Gadamer se hermeneutiese filosofie is bedoel as 'n bewussynsverheldering waarby 'n valse bewussyn oor die mag van die rede en metodes gekorrigeer word. Sy begrip van Wirkungsgeschichte vat sy hermeneneutiese filosofie in 'n neutedop saam en toon aan dat verstaan meer syn as bewussyn is. Die Wirkungsgeschichte word gekonstitueer uit drie perspektiewe op die verstaan van sin vanuit drie onderskeie gebiede wat die kontrole van metodes ontglip. Die eerste is die ervaring van kuns waar die begrip spel as model funksioneer; die tweede is die ervaring van die tradisie waar die begrip gesprek as model funksioneer; die derde is die ervaring van spreke waar die begrip van vertaling as model funksioneer. Al drie perspektiewe op verstaan van sin konstitueer gesamentlik die begrip Wirkungsgeschichte en hulle verhouding is soos drie konsentriese sirkels waar die kunsperspektief die binneste sirkel vorm. Die Wirkungsgeschichte deurbreek die subjek-objek diehotomie en toon die verstaan van sin as 'n eenheidsgebeurtenis. Hieruit kristalliseer Gadamer se begrippe van hermeneutiek en waarheid. Die begrip waarheid by Gadamer is nie waarheid as spieël soos dit funksioneer in die wetenskappe as die ooreenstemming tussen die juiste uitspraak en die ding nie. Die soort waarheid waaroor hy dit het is waarheid as aangesprokenheid of waarheid as rots wat jou dra en oriënteer. Waarheid as spieël bereik jy eers min of meer en voorlopig na metodiese prosedures; waarheid as rots is dit wat jou dra, dit is die aangesprokenheid wat jou voortdurend begelei en meesleur en waaraan jy van meet af aan deel het. Hermeneutiek wat nadink oor verstaan is vir Gadamer deel van die Praktiese Filosofie aangesien verstaan, soos Aristoteles se begrip van phronesis, gerig is op 'n algemene saak wat in die besondere situasie gekonkretiseer moet word. Verstaan is, net soos phronesis, nie 'n teoretiese aangeleentheid nie, maar prakties; die slotsom van verstaan is ook nie 'n teoretiese uitspraak nie, maar 'n besluit tot oriëntering en handeling te midde van die voortgaande gesprek wat ons is. Phronesis as die konkretisering van die Wirkungsgeschichte funksioneer dan ook vrugbaar in Gadamer se reaksie op die kritiek vanuit teksinterpretasie, wetenskapsteorie en ideologiekritiek. Die bydrae wat hierdie proefskrif lewer, is om Gadamer se universele aanspraak in perspektief te plaas en sy eensydigheid as 'n profetiese appél te tipeer. Gadamer poog nie om 'n nuwe metode tot stand te bring of om die metodiese benadering af te wys nie, hy probeer ons bloot bewus maak van wat gebeur vóór en wanneer ons die werklikheid metodies benader. Sy hermeneutiese filosofie is 'n bewussynsverheldering wat hyself tipeer as deel van die Derde Aufklárung. As Derde Aufklarung wil sy Wirkungsgeschichtliche Bewusstsein help om kritiese vrae aan die wetenskap, en veral aan die tegnokrasie, te stel. In hierdie sin gaan Gadamer se hermeneutiek oor in Praktiese Filosofie en vind die Wirkungsgeschichte sy konkretisering in die begrip van phronesis as die verstandige omgaan met die lewe ter wille van groter menslikheid.