Deur hierdie diens word die Kerk God se dienskneg in die wêreld. Die eerste Konteks vir 2009 se voorblad en voorblad-artikel en agterblad kommunikeer hierdie visie van die Kerk baie treffend en sterk. Dit herinner aan die opdrag om te leef op so ‘n wyse dat die mense (die wêreld) ons dade sal sien en ons hemelse Vader verheerlik (Matt 5:16).
Nog ‘n betekenisvolle skuif in die kerk se denke soos verwoord in die verslag, is die insig dat gemeentes gestuur is. Dink ‘n oomblik aan die implikasie hiervan. Dis ‘n geweldige kopskuif. Gestuurde gemeentes! Nie enkelinge of net sekere groeperinge in die gemeente nie. Die verslag lui: “Die Kerk het die opdrag ontvang om die blye boodskap in die wêreld te gaan verkondig, sodat mense deur die werking van die Heilige Gees tot bekering kan kom. Apostolaat is dus die verantwoordelikheid van die Kerk. Binne die Reformatoriese tradisie verstaan ons dat die Kerk in die eerste plek die plaaslike gemeente is, waar die lidmate rondom die Woord en die sakramente vergader om die verlossing van Christus te vier. Dit is ook deur die plaaslike gemeente dat lidmate diensbaar word en in die wêreld getuig van die verlossing in Christus. Verder word bekeerlinge en gelowiges in gemeentes opgeneem.”
Moontlik kan die denke van die Jood wat ‘n Christen geword het, Alan Hirsch ons help om anders te dink. Hy sê, ons in die Westerse Christendom is waarskynlik baie sterk beïnvloed en dalk in die proses ook in ‘n mate lam gelê deur die Griekse of Hellenistiese begrip van kennis. Hy vra byvoorbeeld, waarom het ons in die Kerk sover weg beweeg van die etos van dissipelmaking wat Jesus as voorbeeld gestel het? En ook, hoe gaan ons dit weer herstel?
Sy verstaan van die probleem waarmee ons te kampe het is dan kortliks so: Hy sê, teen die vierde eeu was die Platoniese wêreldbeeld sterker ontwikkel as die Hebraïstiese wêreldbeeld in die kerk. Later het Aristoteles se invloed as die prominente filosoof sterk in die kerk neerslag gevind. Hy het egter ook vanuit die Hellenistiese raamwerk gewerk. In essensie is die Hellenistiese opvatting van kennis begaan oor konsepte, idees, die aard van wees, tipes, vorme ensovoort.
Om ons dade/aksies in die prentjie te bring, is – as ‘n mens daaroor nadink – glad nie so vreemd nie. Menslike wesens is waarnemende, denkende wesens met ‘n diep begeerte om ons lewe en ons wêreld te verstaan. Ons is geneig om dinge te prosesseer soos wat ons aangaan. Idees en inligting is belangrik. Maar hulle is normaalweg nodig om die dade te rig en hulle word op hulle beste verstaan en geassimileer in die konteks van toepassing in die werklik lewe. Die aanname is dat ons al hierdie dinamiese denkprosesse saam met ons bring in ons aksies in. Dit gaan dus ook oor konteks nie bloot inhoud nie. Ons laat nie, soos veronderstel deur die Hellenistiese model, ons denke agter wanneer ons ons dade doen nie. Ons dink terwyl ons optree en ons tree op terwyl ons dink. Dit is hoe ons in die eerste plek geleer het om te loop, praat, sosialiseer en te rasionaliseer. Hoekom aanvaar ons dat hierdie manier van leer verander wanneer dit by kerkwees kom? Ek glo dit is die moeite werd om van hierdie perspektief wat Hirsch open kennis te neem in ons verdere nadenke oor die vorming van missionale gemeentes. Maar dit daar gelaat.