AFRIKAANSE OPSOMMING: 'n Belangrike faktor wat hoër onderwys dwarsoor die wêreld en veral in Namibië beïnvloed, is 'n neiging tot massifikasie. Binne Namibië kan hierdie neiging toegeskryf word aan 'n toename in bevolking, in die vraag na opgeleide menslike hulpbronne en in politieke mag by die voormalige agtergeblewe gemeenskappe. Dit het uitgeloop op groter eise dat die regering van Namibië toegang tot hoër onderwys moet verskaf vir 'n groeiende getal jongmense. Die PoN het dus besluit op afstandsonderrig as 'n manier om buigbare en koste-effektiewe onderrig aan die mense van Namibië te voorsien. Die term "afstandsonderrig" word tans internasionaal aanvaar as die beskrywing van 'n hele reeks onderwysaktiwiteite waartydens onderrig en leer plaasvind sonder dat die studente en die opvoeders voortdurend of selfs vir die meeste van die tyd bymekaar is. Dit word moontlik gemaak deur die gebruik van kommunikasiemedia in die vorm van drukwerk, uitsendings, oudio- en beeldopnames, telefone of rekenaars, en dikwels 'n kombinasie van 'n aantal hiervan, gewoonlik gepaard met toevallige persoonlike kontak tussen studente en opvoeders of tussen mede-studente. Hierdie gemeenskaplike eienskappe is die resultaat van 'n sameloop van verskeie tradisies, asook 'n verskeidenheid van politieke, ekonomiese, sosiale, opvoedkundige en tegnologiese ontwikkelings in verskillende lande op verskillende tye. Om afstandsonderrig te bestuur is 'n ingewikkelde onderneming. Hierbenewens het opvoedkundiges tot dusver slegs beperkte ondervinding opgedoen ten opsigte van die bestuur van afstandsonderrig, omdat dit so 'n kort geskiedenis het. Hierdie situasie word verder gekompliseer deur die feit dat 'n verskeidenheid van media gebruik word, elkeen met sy eiesoortige eienskappe, en dat die skaal waarop hierdie soort onderrig onderneem moet word dikwels groter is as in konvensionele opvoedingsinrigtings. Vir die doel van hierdie proefskrif is afstandsonderriginrigtings in vier tipes verdeel, naamlik, afstandsonderwysinrigtings wat geen ander doel het nie, departemente in bestaande konvensionele opvoedkundige inrigtings, konsortia en 'n samestelling van twee of meer van hierdie drie. Hierbenewens is die interne organisasie en bestuursvraagstukke verwant aan die bestuur en administrasie van afstandsonderrig ondersoek en sekere kriteria is geïdentifiseer om 'n normatiewe model van afstandsonderrigbestuur te ontwikkel vir 'n gemengde of dubbelganginrigting soos die PoN. Die afstandsonderrig-bestuursmodel wat tans aan die PoN gebruik word, is geevalueer ten opsigte van die normatiewe bestuursmodel wat geïdentifiseer is. 'n Evaluasie is gedoen om die tekortkominge te identifiseer en om sekere aanbevelings te doen om hierdie tekortkominge aan te spreek. 'n Nuwe afstandsonderrig-bestuursmodel word ook voorgestel. Die doel van hierdie afstandsonderrig-bestuursmodel is om te verseker dat 'n geskikte arbeidsverdeling geskep word sodat die nodige afstandsonderrig aktiwiteite doeltreffend binne die PoN gekoordineer word, en dat die Sentrum vir Ope- en Lewenslange Leer, wat verantwoordelik is vir die bestuur van alle afstandsonderrig aktiwiteite aan die PoN die nodige steun kry om sy taak uit te voer. Die skrywer glo dat afstandsonderrig toenemend noodsaaklik sal wees om onderwys toegangklik te maak op alle vlakke, in alle vorme, aan alle mense in elke stadium van hulle lewens. Nuwe tegnologie maak dit toenemend moontlik. Aangesien afstandsonderrig 'n noodsaaklike rolspeler sal word in die een en twintigste eeu, sal die beoefenaars en beplanners hiervan toenemend buigbaar en oop van gemoed moet wees ten opsigte van afstandsonderrig se toepaslike rol en toepassing in die samelewing.