Die Hakka het hul oorsprong vermoedelik in die gebiede wat aan die Geelrivier grens, die hedendaagse Chinese provinsies Shanxi, Henan en Hubei. In 'n reeks van migrasies het die Hakka in hul hedendaagse tuisland van Suid-China gevestig en vanaf daar het 'n aansienlike getal oorsee in verskillende lande regoor die wêreld migreer, veral Suidoos-Asië, Noord- en Latyns-Amerika. Die wêreldwye Hakka-bevolking word op sowat 80 miljoen geskat en hulle vorm die mees verspreide onder die Chinese gemeenskapsgroepe.
Paul Klee (1879-1940) is een van die bekendste moderne kunstenaars met 'n sonderlinge styl wat nie maklik gekategoriseer kan word nie. Musiek, poësie, kindertekeninge, primitiewe kuns en die Kubisme het 'n groot invloed op sy werk gehad. Hoewel sy werk bewustelik kinderlik gebly het, is dit baie sorgvuldig uitgevoer en het hy 'n fyn aanvoeling vir kleurgebruik gehad.
Die meeste van Klee se vroeë werke bestaan uit etse. Die halfsatiriese, half-groteske werke grens aan die surrealisme. Die invloed van kunstenaars soos Goya (1746-1828), Redon (1840-1916) en Ensor (1860-1949) is ook duidelik in Klee se vroeë werke te bespeur. Twee bekende etse wat hy in 1903 'gemaak het, is Maagd in die boom en Twee manne ontmoet mekaar, elkeen dink die ander het 'n hoër rang. Uit laasgenoemde blyk veral hoe belangrik titels vir Klee was – dit het 'n bykomende dimensie aan sy werk gegee.
In 1914 het Klee saam met August Macke en Louis Moilliet 'n reis na Tunis onderneem. Hier het Klee kleur "ontdek", wat daarna vir hom 'n belangrike uitdrukkingsmiddel geword het. Sy werk het egter steeds Oosterse motiewe bevat. Omstreeks dieselfde tyd het Klee letters en syfers in sy werk begin gebruik. Dit het 'n onderdeel gevorm van Klee se komplekse "vormtaal" van simbole en tekens. Die beeldende kuns was vir Klee 'n taal van tekens waarin 'n bepaalde vorm 'n bepaalde idee weergegee het, soos 'n letter deur sy vorm 'n bepaalde klank weergee. Die letters in Klee se akwarelle het 'n visuele waarde, maar verwys ook na 'n werklikheid buite die skildery, naamlik na die klank wat die letter voorstel. In sommige van sy werk vorm die simbole 'n poëtiese samehang van droom en werklikheid.
In 1920 is Klee as lektor aan die Bauhaus aangestel. In die reeks Bauhaus-Bücher het hy sy Pedagogisches Skizzenbuch ("Pedagogiese sketsboek"; 1925) gepubliseer, waarin hy probeer het om die primêre beeldende elemente te analiseer en te karakteriseer en waarin hy wys op die verskillende moontlikhede waarop so 'n element toegepas kan word.
In 1931 het Klee aan die akademie van Düsseldorf begin doseer, maar hy is in 1933 deur die Nazi's ontslaan omdat hy en sy kuns volgens hulle agteruitgegaan en ontaard het. Op 'n tentoonstelling, Entartete Kunst, in München (1937) is 12 van sy werke uitgestal. Klee het Duitsland ná sy ontslag in 1933 verlaat en hom in Bern gevestig. Sy latere werke, wat hy hoofsaaklik in Bern geskep het, word gekenmerk deur swaar, swart Iyne wat soms as omlyning en soms as selfstandige vorm gebruik is. Die stemming van sy werk het al hoe somberder geraak. Dit was ook te wagte, want die ekonomiese vooruitsigte was donker en Klee het aan 'n ongeneeslike siekte begin Iy. Hy is op 19 Junie 1940 in Muralto naby Locarno oorlede.