#topstories – ’n Kort geskiedenis van rassisme in SA | Netwerk24
#topstories – ’n Kort geskiedenis van rassisme in SA
15 Januarie 2016 12:54
Die jaar is nog in sy kinderskoene, maar die rassisme-debat is reeds ’n groot kwessie in die openbare diskoers. Waar het dit alles begin?
Meer oor: Parys | Rassisme
#topstories – Gulam Bodi oor beweerde knoeiery
#topstories – Hoe gemaak met 16 000 sonder skole?
#topstories – Lem-draad en Vierkleure
#topstories – 2016: Einde van ANC-oorheersing? Merging .NET assemblies using ILMerge - CodeProject 11,641,209 members (60,613 online)
Last Visit: 31-Dec-99 18:00 Last Update: 1-Aug-15 15:01Refresh1 Ek was net half luister na 'n liedjie op die radio, maar 'n golf van hartseer het my oorwin vir die verlies van my pa. Die liedjie het niks met my pa of my bui te doen gehad nie, soos ek tevrede was en selfs vrolik vir die liedjie.
Hartseer is so. Ek is op die mark, kies druiwe om in my kar te sit en dadelik word ek teruggekeer na my kinderdae, met Pa gaan inkopies doen. Hy kies nie net die druiwe nie, maar hy eet hulle. 'Jy kan dit nie doen nie, pappa. Dit steel.' Vandag glimlag ek met 'n bittersweet herinnering, omring met verliese en verlange, want ek wou hom sien dat hy die druiwe weer eet.
Ek is besig om te winkelen, een van die min aktiwiteite wat my ma en ek so vreedsaam gedeel het. Ek wil so baie keer sê, "Ma, ek het 'n groot paar skoene gekoop" of "Jy moet hoor van die ooreenkoms wat ek op hierdie baadjie gekry het."
Die verlies en die verlange bestaan ​​binne-in my en skielik word ek op 'n reis gereis terug na my ma se bed, waar sy soveel tyd spandeer het, hetsy gesond of siek. 'N Troosende lakenblok, sponkermatras, en sakke skyfies en lekkergoed, vasgemaak met koerante en 'n boekmerk wat goed gelees is. Hoe kan ek by 'n winkelsentrum wees en skielik beland in my ma se slaapkamer? Hoe kan dit na 8 1 / 2 jaar sonder haar gebeur? Dit is my weergawe van hartseer en verlies.
Weereens, ek is in vrede, geniet 'n koppie koffie terwyl ek deur 'n winkel loop en skielik word ek teruggebring om ruimte met my ma te deel. "Ek sal jou die koffie koop. Hier is die geld. Ek gaan gaan sit en wag vir jou." Behalwe, ek is alleen met my Amerikaners en niemand wag vir my nie.
As ek Starbucks binnekom, is dit nie regtig die koffie wat ek verlang nie, maar die herinneringe wat ek gehad het met my liewe, liewe vriend, Marion, wat te jonk gesterf het en so baie gelos het. Ons sal ontmoet by ons nabygeleë Starbucks, noem dit ons 'kantoor'. Soms was dit vir 30 minute, maar dit was genoeg tyd om "ons tafel" te vestig en binne die ruimte is ons in die gesprekswêreld van volwasse vriendinne opgeneem: mans, moederskap, balans, vryheid.
Hartseer oorval my as ek wag om te betaal, onthou hoe een van ons die tafel sal red en die ander in lyn sal wag. Ek soek na die tafels en soek na haar, selfs na 13 jaar, aangesien hierdie kragtige verlange my op die spel speel; Ek stap stadig uit met my koppie koffie en probeer om die lewensverband wat ons een keer so vreugdevol en liefdevol gehad het, vas te vang, omdat ons weet dat dit ewig verlore gaan.
Hoe is dit moontlik dat die verlies wat ek voel vir my ouma, my Nana Bea, wat my gehelp het om my jare lank oor 33 dood te maak, so vars kan wees as 'n onlangse verlies? Ek hoor haar stem binne-in my, herinner my om weer op koers te kom wanneer ek gegly het. Ons het ons harte en ons soortgelyke persoonlikhede gedeel, soos ek dikwels nader aan haar voel as aan my ma. Nana het my verstaan, selfs tydens my tiener angs, so wanneer ek vandag verkeerd verstaan ​​het, keer my gedagtes en my hart terug na die veiligheid van my ouma se hart. Sy het my nooit vertel nie, sy het verstaan, maar ek het geweet sy het dit gedoen.
Dankie vir dae verby
Ek het nie dieselfde gevoelens van verlies nie en verlang na my eie jare wat met soveel spoed geslaag het. Ek het hulle goed en tevrede uitgeput, beide my tyd en myself. Ek is dankbaar vir hulle en wens hulle nie terug nie. Ek wil nie 20, 30, 45, of selfs 50 wees nie. Ek het hulle gedoen en dit goed gedoen, of ten minste die beste wat ek kon.
Ek is op die ouderdom wanneer sommige mense van natuurlike oorsake sterf, wat dit ook al beteken. Ek spyt nie spyt of gemis geleenthede nie. Geen verlies hier. Die verdriet vang egter nie in my eie verlange na 'n terugkeer van my jare nie, maar vir diegene wat saam met my gereis het vir my liefste eerste honde Teddy, wat my van jong moederskap gehelp het tot 'n gesoute mengsel van ondervinding en kennis. Die diere en mense wat ek nooit by my sal hê nie, maar wat altyd binne is.
Miskien dan is die funksie van my verlies 'n herhaling van alles wat ek liefste hou, 'n herinnering dat ek nog steeds al die mense en die ervarings binne my nodig het op my reis vorentoe. Hulle is 'n liedjie weg; 'n druiwe weg; 'n koppie koffie weg; 'n goeie winskoop weg, net soos my verlies en verlang na hulle almal.
My verlies is op 'n kontinuum, waar dit soms diep binne en beskerm is, sagte voel, maar 'n valse blaar, 'n stopteken, my boek, 'n glas water, kan die grendel van my verdriet losmaak en sy deur oopmaak. Op hierdie oomblikke voel ek so realisties, so volledig, en terwyl ek verwoes het, weet ek dat ek die kwaliteit van die kwaliteit gehad het met die deel van my jare met diegene aan wie ek weer en totsiens afskeid neem. Dit is my verlies en verlange en my liefde.