M41 155 mm Howitzer motorwa - Artikels - 2022
M41 155 mm Howitzer motorwa
Die M41 155mm Howitzer -motorwa was gebaseer op die M24 Chaffee -ligtenk. Dit het te laat diens gedoen om gevegte in die Tweede Wêreldoorlog te sien, maar is in die Koreaanse Oorlog gebruik.
In Desember 1942 is begin met die T64 155mm Howitzer Mortier Carriage. Dit was gebaseer op 'n aangepaste M5A1 -onderstel, met 'n sentraal gemonteerde enjin en die geweer in 'n gevegsruimte aan die agterkant van die voertuig ('n soortgelyke uitleg as die M12 155 mm geweermotorwa). Daar was 'n terugslaggraaf aan die agterkant.
'N Enkele prototipe van die T64 is gebou, met werk wat in Desember 1942 begin is. Hierdie prototipe het in 1943 proewe ondergaan, maar toe was die M5 -ligtenk uitgedien en die werk was ver gevorder met die T24, wat in diens sou tree as die M24 Chaffee -lig tenk.
In Augustus 1943 het die Ordnance Board begin werk aan die T64E1. Dit was 'n weergawe van die T64 gebaseer op die onderstel van die M24. 'N Soortgelyke stap is reeds gemaak met die T65 motorwaens met veelgeweer, wat in Mei 1943 tot die T65E1 ontwikkel het en gestandaardiseer sou word as die M19 40 mm geweer motorwa.
Die T64E1 het dieselfde basiese uitleg as die T64, met die enjin in die middel en die geweerplatform agter. Dit was gewapen met 'n voorwaartse vuur 155 mm M1 -haubits wat 20,5 grade na regs en 17 grade na links en met 'n hoogte van -5 tot +45 grade kon beweeg. Twee en twintig 155 m rondtes kon intern uitgevoer word (in horisontale rakke onder en aan die kant van die geweerhouer), met ekstra ammunisie in gepantserde sleepwaens of gepantserde nutsvoertuie M39.
Die vlieënier was in Desember 1944 gereed vir proewe en het na die Aberdeen Proving Ground gegaan en daarna na die Field Artillery Board in Fort Bragg. 'N Paar klein veranderinge is aangebring en die T64E1 is in Mei 1945 in produksie by Massey-Harris. Dit is op 28 Junie 1945 gestandaardiseer as die M41 155 mm Howitzer-motorwa.
Die oorspronklike bestelling was vir 250 voertuie. Sestig was voltooi teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog in September 1945 en 85 teen die einde van 1945. Die M41 het te laat verskyn om diens in die Tweede Wêreldoorlog te sien, maar dit is aan selfaangedrewe artillerie-eenhede uitgereik nadat die oorlog, waar dit die bynaam 'Gorilla' gekry het.
Die M41 is tydens die Koreaanse Oorlog in gevegte gebruik. In die vroeë mobiele fase van die oorlog het die M41 broodnodige ondersteuning aan die infanterie gebied. Nadat die oorlog sy meer statiese fase binnegegaan het, is die M41's as konvensionele artillerie gebruik, hoewel hul mobiliteit steeds handig te pas gekom het, sodat hulle uit die weg kon kom van kommunistiese vuurwapens. Die omvang van die artillerievuur tydens die Koreaanse Oorlog word geïllustreer deur die M41-toegeruste 92ste veldartilleriebataljon, wat die 150 000ste en 300 000ste artillerierondes van die konflik afgevuur het.
Die M41 is in die middel van die vyftigerjare aan die Amerikaanse weermag onttrek. 'N Aantal M41's het aan die einde van die vyftigerjare na Frankryk gegaan, maar is gou vervang deur voertuie wat deur Frans ontwerp is.
Romplengte: 19ft 2in
Rompbreedte: 9ft 4in
Hoogte: 7ft 10in
Gewig: 41,000 lb
Enjin: Twee Cadillac V8 -petrolenjins
Max spoed: 35 km / h padspoed
Maksimum bereik: 150 myl padradius
Bewapening: Een 155 mm haubits
M41 155 mm Howitzer motorwa - Geskiedenis
La caisse du M41 d & eacuteriv & eacutee de celle du M24 & eacutetait divis & eacutee en trois parties, le compartiment moteur au center, le poste de pilotage & agrave l 'avant et le compartiment de combat & agrave l' arri & egravere. Le poste de pilotage accueillait deux hommes d '& eacutequipage, le pilote assis dans le coin avant-gauche et le copilote dans le coin avant-droit. Les deux hommes & eacutetaient s & eacutepar & eacutes par la transmission de type Hydramatic (8 vitesses avant et 4 vitesses arri & egravere). La commande finale qui & eacutetait mont & eacutee perpendiculairement & agrave la transmission (devant les pilotes) transmettait la puissance du moteur aux deux barbotins avant. Le pilote dirigeait son char via deux leviers de direction en freinant sur une des deux chenilles. Le tout & eacutetait prot & eacuteg & eacute par un nez compos & eacute de deux plaques en pente. La plaque sup & eacuterieure (glacis) en forme de diamant accueillait une trappe (boulonn & eacutee) d 'entretien, le mat & eacuteriel d' & eacuteclairage et contrairement au M24 pas de mitrailleuse de caisse mont & eacutee sur rotule. La plaque inf & eacuterieure du nez accueillait deux boucles de remorquage. L 'acc & egraves au compartiment de combat se faisait via les deux trappes situ & eacutees sur le plateau avant, chacune dot & eacutee d' un & eacutepiscope rotatif. La caisse & eacutetait enti & egraverement situ & eacutee entre les deux train de roulement. Ceux-ci & eacutetaient surmont & eacutes par deux garde-boue o & ugrave & eacutetaient entrepos & eacutes divers & eacutequipements (& agrave l 'ext & eacuterieur du char).
Die romp van M41 wat van die van M24 afkomstig was, is in drie dele verdeel, die enjinkompartement in die middel, die kajuit voor en die gevegskamer agter. Die kajuit het twee bemanningslede gehuisves, die bestuurder wat in die linkervoorhoek sit en die vlieënier in die regterkantste hoek. Die twee mans is geskei deur die oordrag van die tipe Hydramatic (8 vorentoe en 4 agteruit). Die laaste opdrag wat loodreg met die ratkas (voor die bestuurders) saamgestel is, het die krag van die enjin na die twee voorste tandwiele oorgedra. Die vlieënier het sy tenk via twee stuurhefbome gerig terwyl hy op een van die twee spore vertraag het. Die geheel is beskerm deur 'n neus wat bestaan ​​uit twee skuins borde. Die boonste plaat (glacis) in die diamantvorm het 'n valdeur (vasgemaak) van onderhoud, die beligtingsmateriaal en nie met die M24 nie 'n masjiengeweer van die romp wat op die bal gemonteer is, geplaas. Die onderste plaat van die neus het twee sleeplusse ingesluit. Die toegang tot die gevegsruimte is gedoen deur middel van die twee valdeure op die voorplaat, elkeen toegerus met 'n roterende episkoop. Die romp was heeltemal tussen die twee treintreine geleë. Dit is oorbrug deur twee modderskerms waar verskillende toerusting (buite die tenk) gestoor is.
Le M41 & eacutetait particuli & egraverement bien motoris & eacute. Il poss & eacutedait un groupe-propulseur compos & eacute de deux moteurs Cadillac Series 44T24 de 16 cylindres d & eacuteveloppant 2 x 148 CV. Le M41 pouvait atteindre sur route les 56 km/h et ses r & eacuteservoirs (situ & eacutes de chaque c & ocirct & eacute du groupe-propulseur) d 'une capacit & eacute de 500 l lui permettait de parcourir une distance de 160 km sur son propre carburant. Les deux moteurs Cadillac ainsi que le ventilateur et les radiateurs & eacutetaient surmont & eacutes d 'un plateau arri & egravere dot & eacute de trois plaques rectangulaires qui pouvaient & ecirctre retir & eacutees pour l' entretien du moteur. Les deux plaques externes and eacutetaient dot & eacutees de grilles d 'a & eacuteration.
Die M41 was veral goed gemotoriseer. Dit het 'n groep-enjin wat bestaan ​​uit twee enjin Cadillac Series 44T24 van 16 silinders wat 2 x 148 pk ontwikkel. M41 kon die 56 km/h en sy brandstoftenks (aan elke kant van die groepmotor) met 'n kapasiteit van 500 L op die pad bereik, wat dit moontlik gemaak het om 'n afstand van 160 km op sy eie brandstof te hardloop. Die twee Cadillac -enjins, sowel as die ventilator en die verkoelers is oorweldig deur 'n agterdek met drie reghoekige plate wat teruggetrek kan word vir die onderhoud van die enjin. Die twee buiteplate was toegerus met ventilasie -roosters.
Le compartiment de combat install & eacute & agrave l 'arri & egravere. accueillait l 'obusier de 155 mm M1 sur aff & ucirct M14. Le M41 embarquait seulement 22 coups de 155 mm ce qui & eacutetait d & eacutej & agrave appr & eacuteciable vue les dimensions du char et du poste de combat. Le poste de combat accueillait & eacutegalement les trois derniers hommes d '& eacutequipage du M41. Notons que ce compartiment n '& eacutetait pas du tout prot & eacuteg & eacute. Comme tous les obusiers automoteurs lourds, le M41 & eacutetait & eacutequip & eacute d 'une b & ecircche articul & eacutee qui une fois enfonc & eacutee dans le sol compensait le recul du canon.
Die gevegskompartement wat aan die agterkant geïnstalleer is, het die houwitser van 155 mm M1 op M14 -montering gehuisves. M41 het slegs 22 rondes van 155 mm aangepak, wat alreeds opmerklik was vanweë die afmetings van die tenk en die strydstasie. Die strydstasie het ook die laaste drie bemanningslede van M41 gehuisves. Let daarop dat hierdie kompartement glad nie beskerm is nie. Net soos al die swaar gemotoriseerde houwitsers, was M41 toegerus met 'n gelede spade wat een keer in die grond ingesteek het, die terugslag van die geweer vergoed.
Geskryf deur: Staff Writer | Laaste wysiging: 08/10/2018 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Die M44 selfaangedrewe Howitzer is deur die Amerikaanse weermag aangeneem om die verouderde voorraad M41 Howitzer motorwaens te vervang. Albei het 'n 155 mm-haubitsgeweer gehad, alhoewel die voorafgaande M41 gebaseer was op die M24 "Chaffee" Light Tank van die Tweede Wêreldoorlog en die nuwer M44 wat op die komponente van die M41 Walker Bulldog Light Tank gebou is. Die M44 was nie 'n absolute sukses nie en het voor die einde van haar ampstermyn 'n groot heropbouprogram ondergaan.
T99E1 het as die vlieënier in die reeks gedien en probeer om baie van die onderliggende werkinge van die M41 -tenk moontlik te behou. Die vyf padwiele van die M41 het ses padwiele geword in die M44 waarna die spoorlyn geskrap is en die sesde padwiel -paring wat in hierdie rol dien. Die aandrywingstang is aan die voorkant vasgehou, tesame met die verplaasde enjinkompartement wat 'n vaste, volledig ingeslote gepantserde bobou aan die agterkant kon aanbring. Vier spoorretourrollers is gebruik in die spoor-oor-wiel rangskikking. Die bemanning was vyf en het die bestuurder in die boonste romp ingesluit, sowel as die bevelvoerder, kanonnier en 'n paar ammunisiehanteerders. Die wapenbeskerming het 'n dikte van 12 mm bereik.
Die voertuig is toegerus met 'n voertuigweergawe van die 155 mm M114 land -haubits (soos die T97E1). Hierdie wapen is gedurende 1942 bekendgestel en meer as 10 000 eenhede is in 1953 geproduseer. Die terugslagmeganisme is effens aangepas om in die nuwe houers te pas. Dit kan sy 155 mm -projektiele tot 16 000 meter uitsteek met 'n snuitsnelheid van 1,850 voet per sekonde. Die vat was gemonteer op die M44 -romp -bo -konstruksie en het 'n kort voorkoms gehad, aangesien geen rompoorhang gesien is nie. Verdediging was deur 'n enkele M50 Browning -swaar masjiengeweer van 0,50 kaliber sowel as enige persoonlike wapens wat die bemanning gedra het.
Die M44 het ook die Continental AOS-895-3-reeks se silinder-petrolenjin van 500 perdekrag behou wat in die M41-tenk gesien is. Dit het ook op sy torsiestang -ophangstelsel gery. Die spoed van die pad bereik 35 myl per uur, met 'n operasionele reikafstand van minder as 100 myl.
Interessant genoeg het die Amerikaanse weermag besluit om te begin, nog voordat die T99E1 sy toets voltooi het. Daar is toe besef dat die ingeslote ontwerp van die romp -opbou gevaarlike gasse tydens die afvuur vasgevang het, terwyl ander probleme ook na vore kom. Teen hierdie tyd was 250 eenhede reeds voltooi, wat tot verdere produksie gestaak het.
Ingenieurs het daarna probeer om die groot probleme op te los en 'n buitelug-romp-bobou aangeneem. Dit het ook 'n beter werkruimte vir die bemanning moontlik gemaak, asook om natuurlike lig in te bring. Dit het hulle egter ook blootgestel aan die elemente sowel as gevare op die slagveld. Die houwitser is ook vervang met die T186E1 ontwikkelingsreeks van dieselfde kaliber. Met die veranderinge in plek, is die voertuig hergebore onder die nuwe benaming T194 Self-Propelled Howitzer. 'N Omskakelingsprogram is toe uitgevaardig om die bestaande voorraad van T99E1-gebaseerde voertuie van 250 mense op die T194-standaard te bring. Na formele aanvaarding het die stelsel dan bekend gestaan ​​as die M44 SPH. Nog 'n verandering het die reeks begroet toe die M41 Walker Bulldog sy verbeterde AOS-895-5-enjin ontvang het-die M44-vloot het gevolg en is gevolglik opgegradeer om die M44A1 te word.
Die M44 het te laat opgedaag om gevegsdiens in die Koreaanse Oorlog (1950-1953) te sien. Dit is slegs ooit na die geallieerde Italië uitgevoer.
M40 / M41 155 mm selfaangedrewe houwitser
Die 155 mm geweer motorwa M40, wat in Februarie 1945 aangeneem is en in die Koreaanse oorlog gebruik is, het óf 'n 155 mm geweer M1A1 óf M2 gemonteer op die agterste dek van 'n aangepaste M4 Sherman medium tenk onderstel. Dit was deur agt mans beman en het 'n reikafstand van 25.722 meter gehad wat 'n projektiel van 95 pond afgevuur het. Die 155 mm Howitzer -motorwa M41 is in Junie 1945 aangeneem, en 'n totaal van 85 is deur die weermag aanvaar. Dit bevat 'n 155 mm Howitzer M1 met 'n maksimum reikafstand van 16 360 meter aan die agterkant van 'n oop M24 Chaffee ligte tenk onderstel. Die M41 het diens gedoen tydens die Tweede Wêreldoorlog en die Koreaanse Oorlog.
Hierdie motorwa is ontwerp om hoogs mobiele swaar artillerie te bied wat in die minimum tyd in werking gestel kan word. Dit kan effektief gebruik word teen teikens van die tipe wat moontlik in die oorlog met Japan teëgekom sal word. Die belangrikste bewapening is die 155 mm Gun MlAl of M2 op berg M13 (T14), 'n houer wat in wese bestaan ​​uit die boonste wa, rekmeganisme en die hef- en deurmeganismes van die standaard veldstuk. Die geweer, wat in die middel van die agterkant van die voertuig gemonteer is, kan van -5 tot +55 verhoog word en kan 18 'links en 18" regs beweeg word.
'N Graaf aan die agterkant van die voertuig kan op die grond neergegooi word om die stabiliteit van die voertuig te verhoog terwyl dit geskiet word. Hierdie voertuig is gebaseer op 'n onderstel wat komponente van die Medium Tank 3T4 gebruik, maar is wyer, laer, langer en ligter as die M4 -onderstel. Die enjin is van agter na 'n nuwe vorentoe -posisie geskuif. Die kragtreinkomponente is standaarditems wat in die huidige produksiemodelle van medium tenks uit die M4 -reeks gebruik word, net soos die ophangings en spore. Die vering is van die horisontale volute veertipe, met drie bogies aan elke kant. Die spore is 23 cm breed en het middelste gidse.
Krag word verskaf deur 'n Continental R-975-C4-enjin deur 'n konstante, maas-gesinkroniseerde ratkas wat vyf snelhede vorentoe en een agteruit bied. Die voertuig het stoorplek vir 20 rondes 155 mm -ammunisie, insluitend aandrywingskoste, primers en fuzes, en vir handwapensammunisie en granate. Die differensiële en finale aandrywing behuising is dieselfde as vir tenks uit die M4 -reeks, wat wissel van 4 duim tot 2% duim in dikte. Die wapenrusting onder die spatbordlyn is 1 duim en die ander pantser is 'n duim. Daarbenewens het dit geweerskerms van 'n %-inch pantserplaat. Die 155 mm geweer motorwa M40 (T83) het 'n maksimum snelheid van 24 km / h. en 'n vaartafstand van ongeveer 150 myl.
Die ontwikkeling van die 155 mm geweer motorwa M40 het nogal langer geneem as wat verwag is, en dit was eers in Januarie 1945 dat die eerste produksie voorbeelde van die lyne af gerol het. Hulle het oor die Atlantiese Oseaan gejaag om die einde van die oorlog met Duitsland te bespoedig, en het deelgeneem aan die bombardement van Keulen en daarna die kort veldtog. Altesaam 311 M40's is tussen Januarie en Mei 1945 gebou, en die produksie het na die einde van die oorlog voortgegaan. Die M40 is gesamentlik gebruik in Korea, waar dit 'n uitstekende geweer/wa -kombinasie was.
Sterk versterkte posisies, soos betonbakke, hout- en/of grondbunkers of grotte, is 'n maklike prooi vir die vuurkrag van hierdie wapens. Die kwesbare punte van enige van hierdie teikens is die vele openinge wat tans voorkom, soos geweerpoorte, deure of die opening by die opening van grotte. Treffers wat deur openinge vasgemaak word, ontplof binne die sterkpunt en verminder dit effektief deur die personeel dood te maak en die teenwoordige materiaal te vernietig. Vir sulke aanvalle word die beste resultate van naby bereik deur direkte vuur. Die 155 mm geweer motorwa, M40 (T83) is veral geskik vir net hierdie tipe missie. Met die mobiele houer kan die stuk vinnig in posisie gebring word, terwyl die wapenrustingsbeskerming 'n dekking bied vir die geweerbemanning terwyl die punt verminder word.
Die M40 bied geen beskerming vir die bemanning nie, aangesien dit veronderstel was om ver agter die lyne te gebruik, waar daar vermoed word dat dit nie nodig sou wees nie. Die koms van kernwapens het dit al hoe duideliker gemaak dat beskerming nodig was, en daaropvolgende selfaangedrewe gewere het 'n omheinde rewolwer vir die bemanning.
Geweer: 1300 m
Hoë topsnelheid op plat grond
Slegs een geweer, geen slyp nodig nie en is baie aangenaam as voorraad
Uiters lae ammunisiekoste vir so 'n kragtige geweer
Lang mik tyd
Groot retikule het versprei toe hy die geweer deurkruis
Na die totale herbalansering van elke artillerie-stuk, is die M41 nou 'n laer vlak (VI- & gtV) en ontvang hy standaard tenkmatching (gevegsvlakke V-VII). Voorheen bekend daarvoor dat dit waarskynlik die aangenaamste vee van enige artillerie -stuk (uitgesluit vlak II's) in die spel was, beliggaam die M41 die Amerikaanse artillerie -speelstyl baie goed: goeie skade, goeie vuurtempo, goeie akkuraatheid, goeie topsnelheid, groot wapen dwarsboog en vreeslike tenk dwarssnelhede. Die M41 is baie soortgelyk aan die ou M41, maar is waarskynlik aangenamer omdat dit voldoen aan VYF en SES tenks, iets wat onmoontlik was voor hierdie pleister. Die 155 mm Howitzer M1 se HE-doppe kan gereeld KV-1's, KV-1S'e, KV-2's, Franse tenks en elke medium tenk in sy pasgemaakte hak gereeld deurdring, wat katastrofiese skade kan veroorsaak aan alles wat hy sien. Nie-deurdringende skulpe veroorsaak steeds groot skade, aangesien die basiese skade reeds hoog is. Nie-deurdringende treffers vir meer as 300 skade is algemeen. Die M41 ly egter nou aan 'n beduidende hoeveelheid netbloei. Beweeg die retikule stadig en doelbewus om die akkuraatheid te behou. Die M41 skiet nou stadig, hoewel die groot skade van die geweer en goedkoop ammunisie dit in balans bring.
Na die nerfs en die verwydering van baie van sy enjins, versnel die M41 nie so goed soos vroeër nie. Die 15HP/ton -verhouding wat dit opgradeer en die hoë spoedgrens, tesame met 'n lae gewig, laat dit egter toe om swaarder tenks te oorskry.
Spesiale vermelding is die baie lae ammunisie -koste van die M41 se 155 mm -houwitser. Die Grille het 'n 680 skadewapen wat 505 krediete per skoot kos, die Hummel het 'n 950 skade-geweer wat 1150 krediete per skoot kos, die SU-122A het 'n 910 skade-geweer wat 810 krediete per skoot kos, vergeleke met die M41 se veel gunstiger 700 skade wat 'n skamele 505 krediete per skoot kos, wat die M41 'n baie gunstiger geldverdiende artillerie maak. Dit ontmoet egter nie meer vyande van VIII en IX nie, wat die potensiaal vir geld verdien effens benadeel: skade aan hoër vlakke het 'n groter bedrag geld per skade.
Met dit gesê, die M41 is 'n uitstekende V-artillerie-stuk, wat balans tussen behendigheid, skade, spoed en ammunisiekoste vir 'n goeie artillerie-stuk balanseer.
M41 155mm Howitzer motorwa - Geskiedenis
M24 Chaffee - G200 -reeks voertuie
M24 - Ligte tenk, 75 mm geweer - G200
M37 - Howitzer motorwa, 105 mm - G238
M19 - Kanon motorwa, dubbel 40mm - G248
M41 - Howitzer motorwa, 155 mm - G236
Die M24 Chaffee Light Tank
Geskryf deur: Matthew J. Seelinger
Gedurende die grootste deel van die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse weermag staatgemaak op die M3/M5 Stuart -reeks ligte tenks vir kavallerie -verkenningsmissies. Alhoewel dit 'n meganiese betroubare voertuig was, en redelik vinnig en manoeuvreerbaar, dateer die ontwerp van die Stuart uit die 1930's, en dit was amper laat verouderd teen die einde van 1942, aangesien die dun pantser, hoë silhoeët en ligte 37mm hoofgeweer dit 'n aanspreeklikheid teenoor sy bemanning. In 1943 het die weermag 'n nuwe ligtenk begin ontwikkel om die Stuart te vervang. Die gevolg was die M24 Chaffee, wat einde 1944 in diens geneem is.
Die Amerikaanse weermag het in Maart 1943 begin met die ontwikkeling van die M24 Chaffee -ligtenk in 'n poging om die M5 Stuart te vervang.
Omdat die M3 -ontwerp in 1941 byna verouderd was, het die weermag begin werk aan 'n vervangende ligtenk wat die T7 in Februarie 1941 aangewys is. Die vereistes van die gepantserde mag het die toenemende swaarder vuurkrag (eers 'n 57 mm -wapen, dan 'n 75 mm -hoofgeweer) en toenemend noodsaak groter enjins vir beter werkverrigting. Teen Augustus 1942 het die gewig van die T7 van veertien ton tot nege-en-twintig ton gegroei toe die geveg gelaai is. Toe die T7 later in die jaar gestandaardiseer is, is dit herontwerp as die M7 -mediumtenk. In die loop van die ontwikkeling is die T7 omskep van 'n ligte tenk na 'n medium tenk wat swak presteer, en slegs sewe produksievoertuie is deur die weermag aanvaar voordat dit in Maart 1943 gekanselleer is.
Gevegservaring in Noord-Afrika in 1942-43 het bewys dat die weermag se ligte tenks, selfs die verbeterde M5A1's, min waarde op die slagveld gehad het, selfs in 'n verkenningsrol. Die M5 is nie net deur Duitse tenks geklassifiseer nie en kon nie daarteen verdedig nie, maar was ook kwesbaar vir antitankgewere en veldartillerie. Tog het die weermag steeds geglo ligte tenks kan 'n waardevolle rol vervul, veral verkenningsopdragte, solank hulle direkte konfrontasies met vyandelike wapenrusting vermy. As gevolg hiervan sou M5's in tenk- en kavalerie -verkenningseenhede bly totdat die weermag dit met 'n verbeterde ligtenk kon vervang.
Vroeë eksperimente om eenvoudig 'n 75 mm -geweer op 'n M5 -onderstel te monteer, was haalbaar, maar die groter geweer het soveel ruimte in die tenk ingeneem en so 'n aansienlike hoeveelheid gewig bygevoeg dat masjiengewere en ander funksies uitgeskakel moes word, iets wat die Pantsermag moes uitskakel. was nie bereid om te doen nie. In Maart 1943 het die Ordnance Department goedkeuring gegee vir die ontwikkeling van 'n nuwe ligtenk met die naam T24. 'N Maand later, op 29 April, het die weermag die ontwerp van die T24 goedgekeur en aan die Cadillac Motor Car Company (wat ook die M5 vervaardig het) van General Motors die taak gegee om die tenk te ontwikkel.
Om die ontwikkeling te bespoedig, het Cadillac 'n rompontwerp ingesluit wat bedoel is vir 'n selfaangedrewe artilleriestelsel. Cadillac het die ontwerp aangepas deur die wapenrusting skuins te skuif, 'n stap wat die beskerming verhoog, maar die gewig in toom gehou het. Die T24 was toegerus met 'n groter drie-man-rewolwer (die M5 het 'n kleiner tweeman-weergawe) om 'n 75 mm-geweer te monteer. 'N Nuwe skorsing van die torsiestang vervang die ouer vertikale volute -stelsel wat op die M5 gevind is, en gee die nuwe tenk 'n beter rit en 'n meer stabiele geweerplatform. Ontwerpers het ook breër spore op die T24 ingesluit om die gronddruk te verminder en die landelike mobiliteit te verbeter. Die T24 word aangedryf deur dieselfde dubbele Cadillac-reeks 42 V-8-petrolenjins as die M5, maar Cadillac het 'n verbeterde ratkas op die T24 geïnstalleer.
Werk aan die T24 se 75 mm -geweer het by die Rock Island Arsenal in Illinois plaasgevind. Die geweer wat uiteindelik op die T24 gemonteer is, was 'n afgeleide van die T13E1 liggewig 75mm geweer wat op die B-25H Mitchell medium bomwerper gebruik is. Aangewys as die M6, het dit dieselfde ballistiek gedeel en dieselfde ammunisie afgevuur as die M3 75 mm -geweer wat op die M4 Sherman gevind is, maar het 'n ander terugslagstelsel gebruik wat 'n korter terugslag moontlik gemaak het toe die geweer afgevuur is.
Cadillac het die eerste loodsvoertuig op 15 Oktober 1943 by Aberdeen Proving Ground, Maryland, afgelewer. Proewe het 'n paar probleme met die nuwe terugslagstelsel en 'n paar motoronderdele opgelos, maar oor die algemeen het die T24 goed gevaar. Alle probleme is grootliks reggestel toe die tweede loodsvoertuig in Desember 1943 in Armour Board -toetse in Fort Knox, Kentucky, ondergaan het. 'n visioen -koepel vir die tenkbevelvoerder, voordat dit in produksie begin word. Die aanvanklike bestellings van die Ordnance Department vir die tenk, nou aangewys as die M24, was vir 1 000 voertuie, maar dit is gou verhoog tot 5 000. Die produksie van die M24 het in April 1944 begin, maar dit het eers in Junie begin toeneem nadat die vervaardiging van die M5A1 in Mei gestaak het. Benewens Cadillac, het die weermag 'n tweede vervaardiger gekies, Massey-Harris (wat ook M5's vervaardig het), om M24's te bou. 'N Totaal van 4 731 tenks is vervaardig teen die tyd dat die produksie in Augustus 1945 geëindig het.
Die M24, met die bynaam die Chaffee ter ere van generaal -majoor Adna R. Chaffee, Jr., die "Vader van die Pantsermag", weeg 'n bietjie meer as negentien ton (38,750 pond). Dit het 'n lengte van 16 voet, 9 duim (18 voet met die hoofgeweer), 'n breedte van 9 voet, 4 duim en 'n hoogte van 8 voet, 1 duim. Aangesien die M24 'n ligte tenk was, was die wapenrusting relatief dun, met 'n maksimum dikte van 1,5 duim by die geweerskild en 1 duim voor die romp, rewolwer en sye, maar dit was skuins (veral op die rewolwer en die voorkant van die romp), wat beter algehele beskerming bied as die effens dikker (maar grootliks plat) pantser van die M5 Stuart. Die M24 se dubbele V-8-enjins het 'n topsnelheid van vyf-en-dertig myl per uur op paaie gegee, en sy brandstoftenk van 100 liter het 'n maksimum reikafstand van 175 myl gegee.
Benewens sy 75 mm -hoofgeweer, was die M24 gewapen met 'n masjiengeweer van die kaliber M2 .50, gemonteer op 'n pintel aan die agterkant van die rewolwer, 'n M1919A4 .30 -masjiengeweer in die rewolwer langs die hoofgeweer en 'n M1919A4 in die boog. Die Chaffee kon agt-en-veertig rondes 75 mm-ammunisie met hoofgeweer, 440 rondes .50 kaliber ammunisie en 3750 rondes .30 kaliber ammunisie dra. Die M24 was ook toegerus met 'n 2-duim mortier in die rewolwer vir die afvuur van rookrondes.
Die Chaffee is bestuur deur 'n span van vyf: bevelvoerder, kanonnier, laaier, bestuurder en assistentbestuurder/boogskutter. Oorspronklike ontwerpe vir die M24 het 'n viermanbemanning vereis wat die assistentbestuurder as die laaier moes dien toe die hoofgeweer in gebruik was, maar hierdie reëling was ongemaklik, daarom is 'n aangewese laaier bygevoeg.
Die aflewerings van die eerste M24's het die Amerikaanse magte in die laat herfs van 1944 stadig begin bereik. Teen hierdie tyd het Amerikaanse pantserbeamptes amper die M5 -ligtenk laat vaar. 'N Waarnemer van die Pantsermag wat die 12de Pantserdivisie besoek het, is meegedeel dat ligte tenkmaatskappye wat met M5's toegerus is, so nutteloos was dat hulle dikwels as' anti-tenkgeweer-aas 'vir die afdeling M4 Shermans gebruik word. Ander eenhede gebruik M5s uitsluitlik vir hervoorsiening en ontruimingsvoertuie vir M4-toegeruste eenhede, en weier om hul Stuarts bloot te stel aan direkte gevegte.
Weermagbeplanners het twee tenkbataljons opgeroep wat volledig toegerus was met M5A1's, die 744ste en 759e, om die eerste M24's te ontvang, gevolg deur die ligte tenkeenhede van die 2d en 3d Gepantserde afdelings. Hierdie planne het egter gou skeefgeloop kort nadat die eerste M24's in Frankryk aangekom het. Terwyl die nuwe tenks in Desember 1944 na die voorkant vervoer is, het die Wehrmacht sy verrassingsoffensief in die Ardennen geloods. Tydens die vroeë deurmekaar gevegte van wat bekend sou staan ​​as die Slag om die Bulge, het twee van die twintig M24's wat vir die 744ste Tankbataljon bestem was, geëindig met die 740th, wat pas in die European Theatre of Operations (ETO) aangekom het sonder tenks en was besig om munisipale depots vir voertuie te skrap. Die twee Chaffees is op 20 Desember by die 740th's Company D aangewys en het albei deelgeneem aan die gevegte naby Stoumont en La Gleize in België wat uiteindelik Kampgruppe Peiper en sy rit na die Maasrivier gestop het. Die 744ste tenkbataljon het die oorblywende agtien M24's op 24 Desember ontvang, maar was eers op 15 Februarie 1945 volledig toegerus met Chaffees.
Met die aankoms van die M24 in die ETO, het die weermag 'n program begin om ligte tenkspanne op die M24 op te lei. Die weermag het ook 'n aparte program begin om Amerikaanse troepe vertroud te maak met die nuwe ligtenk weens kommer dat die vorm van die M24 (van sy skuins pantser) en 'n lae silhoeët verwar kan word vir die Duitse Mk. V Panther. Hierdie program het gou gelei tot 'n nuwe bynaam vir die M24: "Panther Pup."
Tankspanne het gevind dat die M24 verskeie voordele inhou bo die ouer M5's en selfs die swaarder M4's. Tankers het die spoed, wendbaarheid, mobiliteit in modder en sneeu, lae silhoeët en meganiese betroubaarheid van die Chaffee geprys. Die M24 het ook hoë punte behaal vir sy teleskopiese toerisme -aantreklikhede en genoeg ruimte in die gevegsruimte wat die doeltreffendheid van die bemanning verbeter en vermoeidheid verminder het. Die 75 mm-hoofgeweer van die M24 was 'n beduidende verbetering in vergelyking met die 37mm-geweer op die M5, en hoewel dit nie ontwerp was vir gevegte met die swaarder Duitse tenks nie, het 'n handjievol Chaffees oorwinnings teen vyandelike wapenrusting behaal.
Tenks het tenkspanne ook foute met die M24 gevind, waarvan sommige inherent is aan enige ligte tenkontwerp. 'N Verslag van die 744ste tenkbataljon beweer dat die Chaffee geen noemenswaardige verbetering in wapenbeskerming bied nie en dat die buikwapens min beskerming teen vyandelike myne bied. Dit het ook bygevoeg dat die 75 mm -hoofgeweer, hoewel dit beter was as die 37 mm van die M5, steeds nie in staat was om vyandelike tenks te vernietig nie, behalwe op baie kort afstand, en dat die hoeveelheid ammunisie wat die Chafee gedra het, onvoldoende was; kort tydperke van geveg. Tankspanne het ook gekla oor die ongemaklike plasing van die .50 kaliber masjiengeweer.
Namate meer M24's in Europa begin aankom, het die weermag sy oorspronklike plan aangepas om sy ligte tenk -eenhede in gepantserde afdelings en onafhanklike tenkbataljons met M24's weer in te rig. In plaas daarvan het die weermag voorkeur gegee aan die aflewering van M24's aan kavallerie -verkenningskader. Alhoewel kavallerietroepe soortgelyke klagtes oor die M24 gehad het, was hulle oor die algemeen baie meer tevrede met die prestasie van die Chaffee, veral sy spoed en mobiliteit, as tenkbataljonspan. Toe die kavallerie -eenhede weer toegerus is, het gepantserde afdelings toe begin om hul M5's vir M24's uit te skakel. Die laaste vier gepantserde afdelings van die weermag wat in die ETO aangekom het, die 8ste, 15de, 16de en 20ste, was reeds teen Chaffees toegerus teen die geveg.
Die meeste van die M24's wat na Europa ontplooi is, het in die Ardennes-Elzas, Rynland en Sentraal-Europa veldtogte plaasgevind, maar slegs 'n handjievol het Italië bereik vir diens by die 81ste Kavallerie-verkenningskader van die 1ste Pantserdivisie. Niemand het aksie gesien tydens die gevegte in die Stille Oseaan nie. Die Marine Corps het tien M24's vir evaluering ontvang, maar het die Chaffee vir diens verwerp. Die Britse leër het teen die einde van die oorlog 302 M24's deur Lend-Lease ontvang en was baie tevrede met die prestasie van die tenk.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die M24 Amerikaanse Constabulary -eenhede toegerus met besettings in Duitsland en Oostenryk. Hulle het ook saam met besettingstroepe in Japan gedien - tenks soos die M4 was te swaar vir Japannese paaie en brûe. Toe die oorlog op 25 Junie 1950 in Korea uitbreek, het die weermag M24's na die vegfront gehaas ter ondersteuning van die 21ste Infanterieregiment, 24ste Infanteriedivisie. Tydens die geveg met die kragtige Noord-Koreaanse T-34's het die Chaffees sleg gevaar, deels omdat hulle tydens die besetting van Japan swak onderhou is. Despite being overmatched, the outgunned M24s managed to destroy as many as eight T-34s before large numbers of M4E8 Sherman medium and M26 Pershing heavy tanks arrived in Korea and replaced them as front-line tanks in the fall of 1950. For the rest of the war, the M24 was assigned to divisional reconnaissance companies. By 1953, the Army had withdrawn the M24 from service and replaced it with the M41 Walker Bulldog light tank.
REDLEG-2-SCALE is dedicated to all of our troops and to redlegs past and present, who have made the artillery
People sleep peaceably in their beds at night only because rough men stand ready to do violence on their behalf." -- George Orwell
A veteran is someone who, at one point in his life wrote a blank check made payable to The Government for an amount of up to and including their life.
Unless otherwise specified, all models built, painted, photographed and are owned by the author.
Redleg-2-Scale is Created and Maintained by Michael Del Vecchio ,
155 mm Howitzer Motor Carriage M41 was a self-propelled howitzer based on M24 Chaffee chassis.
A 155-mm howitzer firing adjusting rounds near Kumhwa, Korea, 8 June 1952.
Chaffee Volume 2, M19 - M37 - M41
The M24 Chaffee was the finest light tank developed by the US during WWII. Utilizing the M24 chassis―developed by Cadillac―the US Army procured a family of fighting vehicles, including the M19 Twin 40 mm Gun Motor Carriage, the M37 105 mm Howitzer Motor Carriage, and the M41 155 mm Howitzer Motor Carriage, all of which are covered in this second volume on the Chaffee. While all of these motor carriages were too late to see combat in WWII, all were widely used during the Korean War, with many at the front of the fighting. This book chronicles the development and use of these vehicles from concept to combat. Through dozens of archival photos, many never before published, as well as detailed photographs of some of the finest existent examples of these vehicles, this iconic tank hunter is explored and its history is explained.
Grootte: 9″ x 9″ | 177 b/w photos | 112 pp | Bindend: hard cover
Specifications of the M-41 155mm Gun Motor Carriage
Gewig 20.5 tons
Hoogte 7 feet 10 in.
Breedte 9 feet 4 in.
Lengte 19 feet 2 in,
Enjin Twin Cadillac V-8 gasoline
Perdekrag 110 bhp each (150 upgrade)
Bereik 100 myl
M-41 155mm Gun Motor Carriage of Battery A, 96th Field Artillery Battalion, in firing position near Yanggau, Korea, 25 June 1951.
M-41 155mm Gun Motor Carriage of the 7th Infantry Division, near Sinhung, Korea, protecting the perimeter around the seaport city of Hamhung during the withdrawal of the 1st Marine Division from the Chosin Resevoir, 2 December 1950.
M-41 155mm Gun Motor Carriage of Battery A, 92nd Armored Field Artillery Battalion, U.S. Eighth Army, firing adjusting rounds near Kumhwa, Korea, 8 June 1952.