Afskaffing van die doodstraf in Frankryk (1981) - Nuut
Afskaffing van die doodstraf in Frankryk (1981)
Die 18 September 1981, neem die Nasionale Vergadering die wet wat die doodstraf afskaf, na 'n vurige pleidooi deur Minister van Justisie Robert Badinter ten gunste van die afskaffing van die doodstraf. Tot in die 1980's is die debat oor die doodstraf periodiek in Frankryk herleef, die laaste Europese nasie wat dit gehandhaaf het. Aangesien die afskaffing daarvan deel uitmaak van die program van links, word 'n wetsontwerp in hierdie rigting onmiddellik na die verkiesing van François Mitterrand as president van die Republiek aan die Nasionale Vergadering voorgelê.
'N Lang pad na die afskaffing van die doodstraf
Die toepassing van die wet wat die doodstraf afskaf, is die hoogtepunt van 'n geveg wat in 1908 begin is deur Jean Jaurès en Aristide Briand, wat nie hul vyandigheid teenoor hierdie straf uitspreek nie. Vanaf die vyftigerjare, veertien jaar na die verbod op openbare teregstellings, het die opposisie in toenemende mate gegroei en gestalte gekry: Albert Camus het die leiding geneem in Reflections on Capital Punishment (1957) en die toneel gesit; intellektuele (Arthur Koestler, toe Michel Foucault en Gilles Perrault), joernaliste (Albert Naud, toe Jean-Marc Théolleyre), sangers (Julos Beaucarne, Claude Nougaro), advokate (Robert Badinter) verbind hulself ten gunste van die 'afskaffing.
Vanaf 1978 (in die jaar ná die laaste kapitaaluitvoering, in September 1977), is die afskaffingstryd meedoënloos in die Nasionale Vergadering gevoer deur die linkse opposisie, maar ook deur 'n deel van die meerderheid: lede van die Rassemblement pour la République (RPR), in die besonder Pierre Bas, Philippe Séguin en Jacques Chirac, probeer 'n parlementêre debat van die Bewaarder van die Seëls, Alain Peyrefitte, bekom. Laasgenoemde hou persoonlik verband met die handhawing van die doodstraf: hy beskou dit as die uiteindelike afskrikwapen in die stryd teen misdaad, terwyl sy metgeselle bevestig dat daar geen verband tussen die doodstraf en die evolusie is nie. bloedige misdaad.
Terwyl doodvonnisse, wat amper tussen 1977 en 1980 bestaan, sterk toeneem (tien tussen Oktober 1980 en Mei 1981), sluit die Sosialistiese Party (PS) die afskaffing in en François Mitterrand, kandidaat vir die presidentsverkiesing, op sy program. herinner aan, in Maart 1981, dat hy "in die gewete is teen die doodstraf" en dat hy geen teregstelling sal uitvoer voor die afskaffing van die wet nie.
Die wet wat die doodstraf van 18 September 1981 afskaf
Op die aand van die verkiesing van François Mitterrand weet almal dat die guillotine verby is. Advokaat Robert Badinter, wat minister van justisie geword het, het die parlementslede die wet op afskaffing voorgestel: 'More, danksy u, sal die Franse geregtigheid nie meer 'n geregtigheid wees wat doodmaak nie. Môre, danksy u, sal daar nie meer, tot ons algemene skande, sluipmoorde in die oggend onder die swart afdak in Franse gevangenisse plaasvind nie. Môre sal die bloedige bladsye van ons geregtigheid omgeslaan word. Op 18 September 1981 het die Nasionale Vergadering met 363 stemme en 117 teen stemme vir afskaffing gestem. Analise van die stemming toon dat 16 RPR-adjunkte en 21 UDF die teks goedkeur, terwyl 68 RPR en 38 UDF daarteen stem; linkse LP's is byna eenparig ten gunste van afskaffing. Hierdie wet maak " haal Frankryk uit hierdie tydperk wat dit van die groot beskaafde nasies uitgewis het », In die woorde van Raymond Forni, die rapporteur van die wetsontwerp.
Die laaste staat in Wes-Europa wat die doodstraf afgeskaf het, drie jaar na Spanje, bevestig Frankryk sy besluit in 1984 deur die bekragtiging van die Europese Konvensie vir Menseregte, 'n internasionale verdrag wat die gebruik van die doodstraf formeel uitsluit .
Die guillotines het vandag museumstukke geword. Die twee modelle wat vroeër in die Fresnes-gevangenis gebruik is, is nou in die reservate van die Carnavalet-museum in Parys.