In semiotiek is 'n teken iets wat oor 'n betekenis beskik wat losstaande daarvan is, en wat inligting aan die persoon kan kommunikeer wat die teken interpreteer of dekodeer. Tekens kan deur enige van die sintuie waargeneem word: sig, gehoor, tas, reuk of smaak. Die betekenis daarvan kan doelbewus wees, soos 'n woord met 'n spesifieke betekenis, of onbedoeld soos 'n simptoom wat 'n teken van 'n spesifieke mediese toestand is.
Volgens Saussure bestaan daar 'n arbitrêre verhouding tussen 'n teken en die werklike voorwerp waarna daar verwys word. Daar is nie 'n natuurlike verhouding tussen 'n woord en die voorwerp waarna verwys word nie. Daar is ook nie 'n oorsaaklike verhouding tussen die inherente eienskappe van die voorwerp en die aard van die teken wat gebruik word om dit te denoteer nie. Daar is byvoorbeeld niks aan die fisiese kwaliteite van papier wat vereis dat die fonologiese volgorde 'papier' gebruik moet word om daarna te verwys nie.
'n Teken is iets wat op só 'n wyse van 'n voorwerp afhanklik is dat dit 'n interpretasie, 'n interpretant, in staat stel om op soortgelyke wyse van die voorwerp afhanklik te wees. Die interpretant word dan 'n verdere teken van die voorwerp, en maak dus verdere interpretasies, verdere interpretant-tekens moontlik. Volgens Peirce is die proses, bekend as semiose, onverminderbaar triadies, en logies gestruktureerd om oneindig herhalend te wees. Soos Jean-Jacques Nattiez (1990: 7) dit gestel het: "die verwysingsproses wat deur die teken geaktiveer word, is oneindig."
Voorwerp (of semiotiese objek): dit wat deur die teken verteenwoordig word (of anders gestel, geënkodeer word). Dit kan enigiets denkbaar wees, 'n wet, 'n feit of selfs 'n moontlikheid ('n semiotiese objek kan selfs fiktief wees).
Interpretant (of interpretant-teken): 'n teken se betekenis of uitwerking soos deur interpretasie (of anders gestel, dekodering) van die teken tot 'n verdere teken aanleiding gee.
Daar word vandag saamgestem dat die effektiwiteit van handelinge wat die boodskap in teks omskakel (insluitend spraak, skrif, skets en fisieke bewegings) op die kennis van die sender berus. Indien die sender nie met die huidige taal, sy kodes en kultuur vertroud is nie, sal hy of sy niks kan sê nie, hetsy as 'n besoeker in 'n ander taalgebied, of weens 'n mediese toestand soos 'n spraakgebrek (sien Roman Jakobson).
Hierdie standpunt impliseer dat spraak eenvoudig nog 'n vorm van gedrag is en die fokus van die teks as taal verskuif na die teks as 'n verteenwoordiger van 'n doel, 'n funksionele weergawe van die skrywer se bedoeling. Sodra die boodskap egter oorgedra is, bestaan die teks onafhanklik.
Dus, alhoewel die skrywers van hierdie artikel, bestaan, word hulle slegs verteenwoordig deur die tekens wat hier gekies en aangebied word. Gedurende die ontvanger se vertolkingsproses word betekenisse toeskryf wat moontlik glad nie deur die senders veronderstel is nie. Hoekom gebeur dit? Nié die sender of die ontvanger van 'n teks het 'n volmaakte begrip van alle taal nie. Elke individu se relatief klein voorraad kennis is die produk van persoonlike ervaring en sy of haar gesindheid teenoor leer. Wanneer die gehoor die boodskap ontvang, sal daar altyd 'n oormaat konnotatiewe betekenisse wees wat aan die spesifieke tekens in hulle konteks toegeskryf kan word. (Ongeag hoe relatief volledig hulle kennis is, bly die kognitiewe proses is dieselfde).
In kritiese teorie word die idee van teken op verskeie maniere gebruik. "Baie postmodernistiese teoretici veronderstel 'n volkome ontkoppeling van die aanduider en aangeduide. 'n Leë of drywende aanduier word onderskeidelik gedefinieer as 'n aanduier met 'n vae, hoogs veranderlike onbepaalbare of niebestaande aangeduide. Sulke aanduiers beteken verskillende dinge vir verskillende mense: hulle kan vir baie of selfs enige aangeduides staan; trouens, hulle vertolkers kan hulle betekenis bepaal."