Tekens lei die vloei van studenteverkeer by Kensington Community School te midde van die COVID-19-pandemie op 1 September 2020. DIE KANADIESE PERS / Carlos Osorio
Met die heropening van skole na die sluiting van COVID-19, is kommer oor die veiligheid en sekerheid van openbare skoolopleiding het sommige ouers daartoe gedryf om alternatiewe te oorweeg om kinders terug te stuur na klaskamers.
Een opsie opslae maak is die vorming van 'leerpeule', ook bekend as 'pandemiese peule'. Pandemiese peule is klein groepies kinders uit verskillende gesinne wat buite die tradisionele skoolgeboue saam leer.
Alhoewel pandemiese peule relatief skadeloos kan lyk, is dit deel van 'n groeiende neiging tot onderwysprivatisering ondermyn openbare onderwys en demokrasie. Die koms van pandemiese peule was gefasiliteer deur mikro-gemeenskappe van georganiseerde ouers werksaam in gemeenskappe regoor Kanada - waar openbare onderwys was privatisering vir dekades.
Trouens, die die aantal gesinne wat privaatskole of tuisonderwys kies, het toegeneem en openbare skole ' die afhanklikheid van private fondse het genormaliseer. Hierdie verskuiwings wys onder meer op die afnemende vertroue van sommige ouers in regerings.
Privaat belange eerste
Sommige peule behels dat ouers hul eie en ander se kinders onderrig; dit is bloot 'n weergawe van tuisonderrig. In ander modelle huur baie gesinne 'n onderwyser om die leerplan te lewer, of betaal ouers 'n winsgewende onderneming om onderrig en leerruimte te bied. Hierdie reëlings is soortgelyk aan privaatonderrig.
'N Ander soort peul is een waarin gesinne iemand huur om kinders te help terwyl hulle afstandinstruksies deur 'n openbare skoolraad voltooi. Hierdie model is soortgelyk aan tradisionele onderrig ter ondersteuning van onderrig in die skool.
Met al hierdie benaderings, hetsy ouers of diegene wat hulle delegeer om hul belange te verteenwoordig deel te neem aan die privatisering van onderwys deur rolle aan te neem wat tradisioneel regerings se verantwoordelikheid het.
As u in 'n #Education #Fakulteit in # verhewe oral op die oomblik, kan u met u studente gesels oor hoe om mee te werk #pandemicpods en die beskerming van hul eie belange / gesondheid, ens. Bv https://t.co/k8K3pIrYDd- Julia Hengstler (@jhengstler) September 9, 2020
Privatisering in die onderwys
Privatisering van openbare onderwys is veelsydig. Anders as in ander sektore waar regerings openbare bates aan private eienaars verkoop het, kan privatisering in die openbaar gefinansierde onderwys beteken praktyke wat algemeen in die private sektor gebruik word.
Die instelling van beleide om markte vir onderwys te skep, is een voorbeeld. In hierdie reëling, skole ding mee om studente omdat ouers, die verbruikers van die mark, kies tussen 'n verskeidenheid "skoolopsies". Keuses kan insluit 'n hoog aangeskrewe buurtskool, privaat, alternatiewe of handveskole, en gespesialiseerde kuns-, atletiek- of akademiese programme soos Franse onderdompeling en die International Baccalaureate.
Terwyl die markbenaderings in die onderwys die afgelope paar dekades in Westerse samelewings sterk geword het, hulle het nie die belofte nagekom dat hulle die onderwysuitkomste vir alle studente sou verbeter nie, veral die benadeeldes.
Privatisering van onderwys kan ook beteken dat die betrokkenheid van die private sektor by die lewering verhoog word, befondsing or bestuur van openbare skoolopleiding.
Soms behels privatisering in die onderwys geleenthede vir ondernemings om voordeel te trek uit openbare onderwys. Die betrokkenheid van maatskappye vir opvoedkundige tegnologie by die lewering van e-leer is so 'n voorbeeld. Maar die private sektor sluit ook burgerlike organisasies en private burgers, insluitende ouers, in.
Onderwysbeleide en -praktyke wat bevoordeelde ouers in staat stel om voordele vir hul eie kinders te verseker, sluit fondsinsameling, skoolgeld, internasionale onderwys, openbare befondsing van privaatskole en pandemiepeule in.
Navorsers wat die gevolge van verskillende beleide oor privatisering van onderwys ondersoek, vind gewoonlik dat dit die kenmerke van openbare onderwys ondermyn. Beleid wat skoolkeuse moontlik maak, soos handveskole, openbare befondsing van privaatskole, openbare inskrywings en gespesialiseerde programme, ondermyn byvoorbeeld die belofte van gelyke toegang tot onderwys.
Navorsing toon dat nie alle studente en gesinne kan aan die skoolkeuse deelneem nie. 'N Studie in Vancouver toon byvoorbeeld aan dat ouers se vermoë om skole te kies, afhang van hulle inkomste en, verwante, waar hulle woon. 'N Studie in Toronto het bevind dat wit, gegoede studente is oorverteenwoordig in gespesialiseerde kunsprogramme en sekondêre skole, terwyl navorsers bevind het dat Vancouver s'n Inheemse studente is minder geneig om gespesialiseerde sekondêre skoolprogramme by te woon as hul nie-inheemse eweknieë.
Openbare onderwys is veronderstel om kollektiewe voordele van onderwys bo privaat te bevoordeel. Beleid wat gesinne en studente as verbruikers posisioneer en hulle in staat stel om beter hulpbronne en geleenthede in openbare skole te kies en te betaal, draai hierdie verbintenis op sy kop: openbare onderwys word hoofsaaklik as 'n privaat - eerder as 'n kollektiewe - goed gebou.
Krisis en verandering
Alhoewel ons nog nie weet of die peule die pandemie sal oorleef nie, is dit bekend dat krisisse privatisering van onderwys vergemaklik. Navorsers Antoni Verger, Clara Fontdevilla en Adrián Zancajo aan die Universitat Autònoma de Barcelona verduidelik dat dit gebeur omdat krisisse geleenthede bied om nuwe idees te toets. Hulle merk ook op dat die gevoel van dringendheid wat ervaar word na 'n katastrofe, beteken dat dit minder waarskynlik is dat deursigtige en demokratiese debatte plaasvind; gevolglik word omstrede beleide makliker ingestel. En veranderinge wat onmiddellik na krisisse geïmplementeer word, kan voortduur.
Die uitbreiding van handveskole in New Orleans na orkaan Katrina is 'n voorbeeld hiervan. Die dringende behoefte om skole te heropen, het beteken inwoners van die stad was bereid om beleid te aanvaar wat hulle voorheen weerstaan ​​het. Plaaslike skooldistrikte het filantrope en stigtings genooi om skole in die stad te herbou en as handelskole te bedryf. Handveskole word gewoonlik bestuur deur 'n korporatiewe liggaam ('n handvesraad) eerder as 'n demokraties verkose skoolraad.
Teenstanders van die handveskole in New Orleans het dit moeilik gevind om te organiseer om die hervormings te betwis omdat baie van hulle deur die storm verplaas is. Vandag, elke skool wat in die openbaar befonds word in New Orleans is 'n handveskool.
Alberta se Premier Jason Kenney het in Mei wetgewing ingestel om die aantal handelskole in die provinsie te vergroot, nadat skole weens die pandemie gesluit is.
Michelle Garnett gee in Desember 2018 'n klas voor kleuterskool aan die Alice M. Harte Charter School in New Orleans. (AP Photo / Gerald Herbert)
Die weergawe van sosiale ongelykhede
Skoolkeuse en baie ander beleide oor privatisering van onderwys doen 'n beroep op ouers om dit te doen aanvaar 'n groter verantwoordelikheid vir hul kinders se skoolopleiding en sukses. Die draai na pandemiese peule en fondsinsameling vir persoonlike beskermingstoerusting en ander COVID-verwante veiligheidsitems stel voor dat sommige ouers nou die verantwoordelikheid aanvaar om te verseker dat hul kinders se leeromgewings veilig is.
Die verskuiwing na privaat befondsing van onderwys verminder die verantwoordelikheid van regerings om skole voldoende finansier en om te verseker dat alle kinders toegang het tot hoë onderwysprogrammering.
Privatisering van onderwys ondermyn demokratiese verbintenisse tot billikheid, gelykheid en insluiting deur te skep en weer te gee sosiale ongelykhede.