Leser vertel: Padlangs deur Alaska
JY LEES NOU Leser vertel: Padlangs deur Alaska
Ons het nooit gesukkel om staanplek te kry nie. Die pryse was ook billik. Dit sluit gewoonlik water, elektrisiteit, riool, Wi-Fi, en 'n gemeenskaplike badkamer met storte en wasmasjiene in.
Daar is net een pad in die park en dit loop vir sowat 150 km tot in die Kantishna-omgewing, waar die pad summier eindig. Die enigste manier om die pad te ry is met 'n parkbus.
Ons het ook die afgeleë kusdorpie Whittier aangedoen. 'n Enkele eenrigtingtonnel – die Anton Anderson-gedenktonnel – verbind die dorpie naby die Portage-gletser met die buitewêreld.
Voertuie en 'n trein gebruik die tonnel om die beurt. Die meeste van die dorp se sowat 200 inwoners bly in een massiewe gebou wat met ondergrondse tonnels verbind is aan onder meer 'n apteek en supermark. Die yskoue winter strek hier van Oktober tot April!
Van Anchorage af het ons met die Glenn-hoofweg gery na die mooi kusdorpie Valdez. Op pad soontoe ry jy verby die Matanushka-gletser en die enorme Wrangell-St Elias- nasionale park, teen sowat 50 000 km² die grootste in Amerika.
Ons laaste staanplek in Alaska was op die dorpie Tok, waarna ons weer oor die grens is na Kanada. Nog 'n hoogtepunt op pad terug was die Meziadin Lake- provinsiale park, waar jy reg langs die water kan kamp, asook Stewart.