Vakbondtroepe ontdek Rebels se Antietam -strydplan - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Vakbondtroepe ontdek Rebels se Antietam -gevegsplan
Vakbondsoldate vind 'n afskrif van die bevele van die Konfederale generaal Robert E. Lee waarin die Konfederate se plan vir die Antietam -veldtog naby Frederick, Maryland, uiteengesit word. Maar vakbondgeneraal George B. McClellan was traag, en die voordeel van die intelligensie het verlore gegaan.
Op die oggend van 13 September het die 27ste Indiana op 'n weide buite Frederick, Maryland, gerus, wat 'n paar dae tevore die plek van 'n Konfederale kamp was. Sersant John Bloss en korporaal Barton W. Mitchell het 'n stuk papier om drie sigare gevind. Die koerant is gerig aan die Konfederale Generaal D.H. Hill. Die titel lui: "Spesiale bevel nr. 191, hoofkwartier, leër van Noord -Virginia." Toe hulle besef dat hulle 'n afskrif van die Konfederale operasieplan ontdek het, het Bloss en Mitchell dit vinnig deur die kommando oorgedra. Toevallig erken die adjudant -generaal van die afdeling, Samuel Pittman, die handskrif op bevel as die van 'n kollega van die vooroorlogse leër, Robert Chilton, wat die adjudant -generaal van Robert E. Lee was.
Pittman het die bestelling na McClellan geneem. Die bevelvoerder van die vakbond het die vorige week verbaas geraak oor Lee se operasies, maar nou was die Konfederale plan duidelik. Na verneem word, het hy geglo: 'Hier is 'n koerant waarmee ek, as ek nie vir Bobbie Lee kan sweep nie, bereid sal wees om huis toe te gaan.' McClellan het nou geweet dat Lee se magte in vyf dele verdeel en oor 'n stuk van 30 myl versprei is, met die Potomacrivier tussenin. Minstens agt myl het elke stuk Lee se leër geskei, en McClellan was net 'n dosyn myl van die naaste konfederale eenheid by South Mountain. Bruce Catton, die bekende burgeroorloghistorikus, het opgemerk dat geen generaal in die oorlog "ooit so' n regverdige kans gegee is om die opponerende leër een stuk op 'n slag te vernietig nie".
Tog het McClellan die geleentheid verspeel. Sy aanvanklike jubel is ingehaal deur sy versigtigheid. Hy was van mening dat Lee 'n veel groter aantal troepe besit as wat die Konfederate werklik gehad het, ondanks die feit dat die Maryland -inval 'n hoë verlate tempo onder die Suidlanders tot gevolg gehad het. McClellan was ook uiters traag om te reageer op die inligting in die sogenaamde Lost Order. Hy het 18 uur geneem om sy weermag aan die gang te sit, en marsjeer na Turner's Gap en Crampton's Gap in South Mountain, 'n 50 myl lange rif wat deel was van die Blue Ridge Mountains.
Lee, wat gewaarsku is oor die naderende Federale, het troepe gestuur om die gapings te stop, sodat hy tyd kon kry om sy verspreide eenhede bymekaar te maak.
Slag van Antietam: Carnage in a Cornfield
Sondagaand, 14 September 1862, het die Konfederale Generaal Robert E. Lee bevele uitgereik vir sy baie verspreide bevele om byeen te kom in Sharpsburg, Maryland. Sy ambisieuse planne om die spoorwegbrug naby Harrisburg, Pennsylvania, te sny, is deur die generaal -majoor George McClellan se ongewone vinnige reaksie op sy aanval op Maryland in die wiele gery. Lee 's Army of Northern Virginia, dun versprei oor die suid-sentrale Maryland en noordooste van Virginia, het die werklike bedreiging in die gesig gestaar om in detail geslaan te word.
Die hele lente en somer het die Konfederale Weermag sy bloukop-teëstanders gestuit, eers in die Skiereiland-veldtog, waar McClellan's Army of the Potomac voor Richmond afgeweer is, en dan gedurende die somer op Cedar Mountain en Second Manassas, waar genl.maj. John Pope se swak sterre van Virginia is gelei deur die vinnig opmars rebelle.
Nou was dit Lee wat kortgekom het. Generaal -majoor James Longstreet en D.H. Hill het twee dae tevore skaars die pas op South Mountain gehou, en die heldhaftigheid van hul verslete en honger troepe het Lee tyd gegee om sy leër te herenig. Dit was 'n dringende saak wat genl.maj. Thomas J. Jackson vereis het om die hele nag van Harpers Ferry op sy bevel te gaan. Dit was 'n moeilike opmars wat agterstallers die hele pad van Harpers Ferry na Sharpsburg gelaat het, en selfs Stonewall daarna verwys het as 'severe. '
Die afdelings van Longstreet en Hill het eers aangekom en hul lyn bepaal oor wat die Konfederale reg sou wees, wes van Antietam Creek en oos van Sharpsburg. Generaal -majoor Lafayette McLaw se afdeling van die Longstreet -bevel, wat aan Jackson opgedra is vir die beleg van Harpers Ferry, is genoodsaak om genl.William B. Franklin 's VI Corps in Crampton te beveg en as gevolg daarvan afdeling sou laat opdaag. Generaal -majoor A.P. Hill se beroemde Light Division het die verantwoordelikheid gekry om federale gevangenes wat by Harpers Ferry geneem is, vry te laat en gestuurde oorlogsmateriaal suid te neem. Dit was te betwyfel of die afdeling die volgende dag sou kon regkom.
Op die oggend van Dinsdag, 16 September, het McClellan byna 60 000 soldate gehad wat 15 000 teenoor Lee 's staan. Sy swaar Parrott-gewere van 20 pond stuur 'n kis oor die spruit en voel die vyand uit. Terwyl Longstreet 'n kragtige reaksie beveel het, en meer vir bluf as effek, het Lee besef dat sy enigste kans op redding was dat McClellan terugkeer na sy ou, skugter gedrag. McClellan het hom nie teleurgestel nie. Oorkant die spruit het die bevelvoerder van die Federale Weermag op sy perd, Dan Webster, gery en die salue geneem van sy bewonderende infanterie en uiters toegeruste artillerie. Sy seuns sou duur betaal vir hul algemene besluiteloosheid.
Teen die middag het Jackson en brig. Genl John Walker begin aankom en neem die Konfederale lyn aan die linkerkant langs die Hagerstown Pike naby Dunker Church, noord van die stad, en swaai dan suidoos na 'n verslete plaaspad op die Mumma -eiendom, 'n kilometer ver. Die res van die middag, tot laat in die aand, kom daar konfederale agtervolgers in. Nie slapendes of verlate persone nie, dit was siekes en hongersnood wat nie bygehou kon word met die kolomme wat vinnig op pad was nie.
Lee se geledere is uitgedun deur ongevalle, siekte en grootskaalse verlate, maar hy het die voordeel van sy posisie. Hy het 'n uitstekende verdedigingsveld gekies om in te veg. Die lê van die grond het die rebelle die geleentheid gebied om troepe onder die dekmantel oor te dra en hulle in staat gestel om die voordeligste artillerieposisies te kies.
Op die linkerflank het genl.maj. J.E.B. ('Jeb ') Stuart plaas brig. Genl. Fitz Lee se kavalerie -brigade met sy drie batterye van kaptein John Pelham's Horse Artillery en drie ekstra batterye op 'n onpretensieuse heuwel wat plaaslik bekend staan ​​as Nicodemus Hill. Oos van die Hagerstown Snoek, brig. Genl. Evander M. Law 's se brigade het in die East Woods posgevat. Law het sy vidette goed na die noorde en ooste gestuur en die Bo -brug fyn dopgehou.
Teen 22:00 die artillerievuur het amper opgehou, en slegs onderbroke muskiete het die naglug geteister. Net na middernag begin dit reën, eers 'n motreën, dan 'n wolkbreuk wat albei leërs deurdrenk en almal ellendig maak. Die manne van brig. Gen. John Bell Hood se afdeling was verheug dat hulle toestemming gekry het om na die West Woods terug te keer en rantsoene te kook. Dit sou die eerste keer in byna drie dae wees dat die soldate wat in die moeilikheid was, die geleentheid sou kry om 'n warm maaltyd te eet.
Deur die nag het die skielike flits van muskietery of die gebrul van kanonne almal 'n ordentlike nagrus ontneem. Die opponerende soldate het vrede gemaak met hul God, briewe aan geliefdes geskryf en gewag. Die geveg sou in die oggend aangesluit word.
Tussen die twee leërs lê 'n mielieland wat deur David R. Miller besit word. Die mieliestokke het van groen na bruin geword, gereed om geoes te word, 30 hektaar mielievoer vir Miller se beeste, miskien 'n kontantgewas wat 'n paar van die belangrikste dinge vir sy gesin sou wees. Wat ook al die planne wat Miller vir sy mielies gehad het, sou skeefloop, sy koringland sou binnekort omskep word in 'n altaar waar manne in blou en grys alles opoffer vir eer, plig en liefde vir regiment.
Mis het die veld die volgende oggend gehul en artilleriste aan albei kante moes wag totdat die opkomende son genoeg mis afgebrand het om te sien. Net na dagbreek het die Konfederale gewere by Dunker Church, Nicodemus Hill en die North Woods, en die Federale Reserwe -artillerie oorkant Antietam Creek geopen met 'n kakofoniese brul wat die knal klink vir die bloedigste dag in Amerika.
Brigadier -generaal A.R. Lawton se afdeling het Hood gedurende die nag aan sy linkerkant vervang, brig. Genl. John R. Jones ' soldate neem die tou oor die mielieland en Hagerstown Pike na die noordelike punt van die West Woods. Jackson 's se byna 8 000 troepe was eweredig met die generaal -majoor van die Unie, Joseph Hooker en 8,500 effektiewe persone, en die konfederale voordeel lê by hul artillerie. Pelham 's gewere op Nicodemus Hill kon enige massale infanterie in 'n moordende flankende vuur suid uit die North Woods neem. Kolonel S.D. Lee 's se gewere by Dunker Church sou hulle reg van voor kon tref, en albei posisies sou maklik enige troepe in die gebied van die mielieland kon vashou. Jackson was vinnig besig om die belangrikheid van Nicodemus Hill te verstaan ​​en beveel brig. Genl Jubal Early om sy brigade te skuif ter ondersteuning van die artillerie.
Die gerammel van skermutseling en die donderende gebrul van salfo wat deur die bataljon afgevuur is, vul die lug toe die Union I Corps die North Woods binnegaan. Brigadier -generaal Abner Doubleday se eerste afdeling volg sy 4de brigade, onder bevel van brig. Genl John Gibbon, wat parallel met die Hagerstown -snoek beweeg. Aan sy linkerkant het brig. Genl James B. Rickett 's 2de Afdeling het die 1ste Brigade gevolg, onder bevel van brig. Genl Abram Duryea. Onmiddellik agter, het brig. Genl. George Meade se derde afdeling was gereed om die voorskot te ondersteun.
Pelham 's canoneers het vinnig die reeks bereik by Gibbon se voorste regimente. Die sesde Wisconsin het swaar begin vuur, 'n dop het tussen die geledere gebars en twee mans doodgemaak en 11 ander neergeslaan. Die regiment het egter nooit gewankel nie en het geledere gesluit en vorentoe aangehou. Net suid van hul posisie, het Hooker die sonlig wat uit bajonette weerkaats, bespeur en twee batterye van die federale artillerie bestel. Battery F, 1st Pennsylvania Light Artillery en die Independent Pennsylvania Battery spog elk met vier 3-duim gewere. Lawton 's en Jones ' skermutseling het op die kanonne oopgegaan met 'n gal en akkurate muskietvuur wat perde en mans met vreesaanjaende vinnigheid laat val het.
Tog het die twee federale batterye die rebelle -skermutseling teruggegooi en verminkte lyke en gewondes oor die mielieland gelaat. Die weg is skoongemaak, of so het die federale infanterie gehoop, vir 'n vooruitgang, en die bevel om vorentoe te gaan, word deur klinkers en tromspelers laat klink. Regimentele kleurmaatskappye met hul gewaardeerde strydvlae neem die voortou, terwyl strakke gesigvoerders met hul kepi's en slap hoede hard teen hul koppe druk, doelbewus oor meneer Miller se klawerveld marsjeer na die mielieland en hul lot.
Aan die regterkant het Gibbon die 4de brigade, die beroemde ' Iron Brigade, en#8217 in 'n aanslagformasie gemanoveer, met die 6de en 2de Wisconsin voor en die 7de en 19de Indiana in noue ondersteuning. Op Gibbon se vertrek het Duryea se brigade byna gelyktydig van die North Woods afgebreek en doelbewus oor die klawerveld beweeg, met inkomende skulpe en muskiete, maar steeds gevorder.
Stonewall Jackson het die vyand gekonfronteer met slegs die afdeling Hood 's as reserwe. Deur toe te laat dat Hood gedurende die nag aan die lyn onttrek het, het Jackson 'n belofte van die brigadier verseker dat sy bevel onmiddellik sou kom wanneer hy ontbied word. Oos van die Hagerstown Pike het Lawton se brigade van Georgiërs onder bevel van kolonel Marcellus Douglas, gevolg deur brig. Genl Harry Hays ' vyf regimente van Louisiana, wat oor die suidelike deel van die mielieland na die Smoketownweg gevee het, waar brig. Genl Issac Trimble se brigade, onder bevel van kolonel James A. Walker, het die lyn tot by die Mumma Farm Lane gehou. Wes van die snoek het kolonel A.J. Die brigade van Grigsby het 'n lyn gevorm wat weswaarts na die Potomacrivier loop, met kolonel B.T. Johnson se brigade aan sy linkerkant.
Die voorste geledere van die federale brigade van Duryea 's kom geleidelik deur die mielieland, met hul muskiete in die middel. Die agterste geledere het hul gewere oor hul skouers gedra om te voorkom dat diegene wat voor is, beseer word. Almal beur vorentoe met 'n vasberadenheid wat hul suidelike vyande beïndruk het. Kolonel Walter Phelp se 1ste brigade was vinnig besig om Gibbon se seuns te sluit, en die gesamentlike federale formasies was maklike teikens vir die Konfederale artillerie wat lanklaas die mielieland gehak het. Die Unie -soldate het vorentoe beweeg, hul koppe gebuig teen die stortvloed skulpe en muskiete wat daarin gegooi is, hul regimentvlae stukkend geskiet en vriende en messmate het met elke tree neergeslaan.
Duryea se drie regimente het gemaak vir die suidelike rand van die mielieland en wankel met elke inkomende vlug wat deur die rebelle daarin geskiet word. Skielik het Lawton se troepe massaal opgestaan ​​en skielik in hul uitgedunde geledere geskiet. Die Federals wankel na links en maak die heining langs die Smoketownweg. Maar die brigade van Duryea was reeds opgebruik. Op sy reis van 20 minute deur die mielieland het die brigade byna 300 man verloor.
Luitenant -kolonel Edward Bragg se 6de Wisconsin het oor die snoek gestapel, met vyf kompanjies aan die westekant van die pad en die res het ooswaarts versprei. Die twee Rebel -brigades aan hul regterkant het 'n dodelike enfilade -vuur oopgemaak wat die geledere van Bragg ''s se troepe ontbloot het. Die Suidlanders het desperaat baklei vir die beheer van die mielieland. Konfederate, individueel en in groepe, kruip deur die bloedbesmeerde stoppels, mis en gevegsreuke, lê hinderlae neer, vermoor op 'n afstand en ontsnap in die gryswit mis om hul dodelike spel te herhaal. Die gevegte het waansinnig geword, en geen van die partye het geweet wanneer die vyand skielik uit die mis sou verskyn nie.
Die hewige, naby-gevegte het die opmars van Gibbon heeltemal gestop. Die brigades van Jones ' en Grigsby 's het links beweeg en na die westekant van die snoekheining gelaai, terwyl hulle vlugte in die sesde Wisconsin -blootgestelde flank en die voorste posisie van die 2de Wisconsin afgevuur het. Oorkant die pad, in die noordelike deel van die West Woods, het die 7de Wisconsin en die 19de Indiana hul kamerade gesien en 'n verwoestende vuur in die Konfederate gestort. Die grys lyne is deur swaar muskiet en kanonvuur gevee. Die twee Rebel -brigades het vinnig agteruitgegaan, van drie kante getref deur muskietery en artillerie, en die bevel om terug te trek is vinnig gegee en uitgevoer.
Eerste divisie se bevelvoerder, Abner Doubleday, het beveel dat brig. Genl Marsena Patrick om sy brigade oor die snoek te skuif en die West Woods in te ry. Terwyl die beweging plaasgevind het, het Patrick die 7de Wisconsin en die 19de Indiana opgetel en gewig bygevoeg.
Jackson ''s links en middel het 'n dreigende ineenstortingsgevaar gehad. Met groot opoffering het die eerste afdeling van Doubleday 's 'n groot slag geslaan in die Jackson 's -lyn, sy episentrum in die suidwestelike hoek van die mielieland. Alhoewel dit voordelig vir McClellan en sy personeel lyk terwyl hulle deur 'n verkyker kyk vanaf die Pry House oorkant die kreek, bly die feit dat die federale posisie in die belangrikste nie versterk is nie en dat vier konfederale brigades steeds 'n harde weerstand bied.
Die gevegte in die suidwestelike hoek van die mielieland het wanhopig geword. Die sakke en patroonsakke van dooies en gewondes is ontplof, en soldate het muskiete oorhandig aan diegene met beter skote op die vyand. Die rook, hitte en gedruis van die geveg het die sintuie ontwrig en alle rasionele denke uitgewis. Mans lag en giggel, skree en huil. Alle gevoel van tyd het verlore gegaan, en selfs die begeerte om te oorleef is tersyde gestel. Al wat nou saak maak, was die regiment en sy kleure.
Luitenant -kolonel Bragg is deur muskietery getref en ernstig gewond. Die bevel oor die 6de Wisconsin het betrekking op majoor Rufus Dawes, 'n boorling van Marietta, Ohio, en 'n vegoffisier as daar ooit een was. Op Dawes se linkerkant het Duryea se brigade teruggetrek van die heining langs Smoketownweg deur die mielieland en die flank van Gibbon was in die lug. Phelp 's se 1ste brigade het opgestaan ​​ter ondersteuning van Gibbon terwyl die ysterbrigade parallel met Hagerstown Pike deur die bloedbevlekte mielieland gery het en die dapper oorblyfsel van Jones ' en Grigsby 's se konfederate met 'n dodelike vuur gevee het. Die hard getrapte Rebelle het gebreek en die Union-handskoen na die heiligdom in die West Woods gehardloop.
Oorkant Hagerstown Pike het Jackson in volmaakte Christelike vrede op sy perd gesit terwyl koeëls en dopfragmente oor hom suis en tjank. Koeriers en personeeloffisiere hardloop van en na hul bevelvoerder terwyl hy onbeweeglik sit, skynbaar immuun teen swakhede. Hood sou moes ingaan en hy was die enigste beskikbare reservaat.
Lawton beveel Hays ' brigade in die gaping wat Duryea se onttrekking gelaat het. Hays ' -manne het deur die mielieland geploeg en 'n vlugtende vlug in die dunner geledere van die 2de en 6de Wisconsin afgevuur. Die gesamentlike pogings van Hays ' en die infanterie van Lawton ''s het die federale opmars gestuit en die front van Jackson gestabiliseer.
Hays ' Louisiana Brigade het sy gewone hewige gevegte ter ondersteuning van Lawton uitgevoer, maar hul regterwielmanoeuvre het hul regterflank ontbloot en die gevegte het hul ammunisie-sakke uitgeput. Die brigade was hulpeloos toe kolonel Richard Coulter se 3de brigade te laat uit die mieliestoppe kom, te laat om Duryea te help, maar vasbeslote was om die veld van Rebelle te vee. Die Federals ' opening volley het Hays ' lyn getref en lyke op mekaar gestapel. Een van die slagoffers was kolonel Henry Strong, bevelvoerder oor die 6de Louisiana, wat vermoor is terwyl hy op sy pragtige perd gemonteer was. 'N Beampte wat hom bygestaan ​​het, is twee keer getref, en die bevel moes noodgedwonge terugtrek, wat die liggaam en besittings van die kolonel agtergelaat het. 'N Unie -infanteris het die kolonel se handskoene bevel gegee en na die geveg het Alexander Gardner, die beroemde burgeroorlogfotograaf, die kolonel se dooie perd vir die nageslag gevang.
Dit was nou net voor 07:00 die 1ste afdeling van Doubleday 's aan die suidpunt van die mielieland naby Hagerstown Pike gestaak, terwyl sy linkerkant, Rickett 's, 2de afdeling stukkend ingevoer is en 'n verskriklike stamp van die Konfederate geneem is wat troepe na moeilike plekke kon jaag.
Rook uit die artillerie en muskiet het die veld oorstroom. Soldate in die stryd was bedek met die swart, vetterige vlek van verbrande poeier, wat 'n dodelike, spookagtige voorkoms aan die deelnemers gegee het.Die skerp reuk van vertrapte plantegroei, sweet, poeier en liggame het 'n surrealistiese persepsie opgelê wat oorlewendes die res van hul lewens saamgedra het.
Bo die Dunker -kerk was alles wat oorgebly het van die lyn van Jackson 'n oorblyfsel van die ou, betroubare Stonewall Brigade, onder die wakende oog van Old Jack ' self. Die afdelingsbevelvoerder, generaal Jones, was saam met die brigade en probeer desperaat om vas te hou toe hy deur skrapnel gewond is, en die bevel van die afdeling wat op brig. Genl William E. Starke. Starke het sy brigade uit die West Woods verhuis ter ondersteuning van Jackson toe hy dodelik gewond was, en die bevel oor die afdeling het op sy beurt op kolonel Grigsby afgeskuif. Die aanval van die twee Konfederale brigades het onder 'n haelgeweer aan die westekant van die snoek getrek, waar die infanteriste agter die heining langs die pad gevorm het. Hulle val daar met die telling, en binne 'n kort tydjie word hul posisie onhoudbaar en trek hulle terug in die West Woods.
Gibbon's en Phelp's het die Rebel -stoot in hul flank nagegaan, maar in ruil daarvoor ernstige verliese gely. Nou het hulle ook min ammunisie gehad en was hulle verplig om die sakke van dooies en gewondes te skuur. Die hele afdeling van Doubleday was amper opgebruik, en ondersteunings was nie byderhand nie.
Diep in die West Woods was die klein afdeling van Hood nog besig om rantsoene voor te berei. Normaalweg was dit nie 'n ongewone daad vir burgeroorlogsoldate nie, veral rebelle, maar hierdie mans het letterlik honger gely. Gedruk deur gedwonge optogte en swaar gevegte die afgelope paar dae, het die afdeling lankal al hul eetgoed geëet en was hulle nou omtrent so honger as swaar gewapende mans kon kry. Maar Hood het sy woord aan Jackson gegee om die bevel te bring sodra die versoek gerig is en nou bel Jackson. Hood het die bevel gegee en die twee brigades het weer begin vorm. Mans gooi halfgaar pitte en spek neer of druk die begin van vetterige vetkoekies in hul mond terwyl hulle uittrek.
Hood 's 2 300 mans het in die veld noord van hul posisie by Dunker Church ingestorm. Hulle stop 'n rukkie en vlug in die lyn van Gibbon, herlaai en skiet weer. Hood se voorkoms op die veld breek die Federals terug, en hulle begin terugtrek. Die dapperste het gewonde geselsmaats en gevalle slagvlae bymekaargemaak en so goed as moontlik teruggeskiet. Evander Law 's se brigade het noordooswaarts gevee met sy regter anker op Smoketown Road by die 4de Alabama. Op Law 's links en agter het kolonel William T. Wofford se bekende Texas Brigade met twee regimente afgestap en vlugtende Yankees opgetel terwyl die 18de Georgia, 1st Texas en Hampton 's Legion noordwaarts aangekla het, terwyl hulle op die vyand afvuur terwyl hulle gekom.
Aan die oostekant van die mielieland was die twee Unie -brigades in volle toevlug. Die 12de Massachusetts, wat dapper geveg het, het in minder as 30 minute verbysterende 67 persent sterftes gely. I Corps se winste is vinnig uitgewis, en al wat tussen dit staan ​​en vernietiging was die derde afdeling van Meade 's.
Inderhaas het Meade die derde brigade van Robert Anderson gevorm langs 'n heining noord van die mielieland met sy muskiete op die onderste spoor, net soos Hood kolonel P.A. Works ' 1ste Texas links om Hampton 's Legion te ondersteun. Works verloor gou beheer oor die 1ste Texas toe die mans die lyn oortref en reguit aankla vir die posisie van Anderson. Terwyl die Texane die strydrook skoongemaak het, beveel Anderson: 'Fire! ' en die brigade se musketry vee die Texans met dodelike akkuraatheid, terwyl Union 12-ponders hulle op die flank slaan, die aanklag stop en hulle grond toe jaag. .
Intussen, noord van die mielieland, was majoor Dawes besig om die oorlewendes van sy geliefde 6de Wisconsin byeen te bring. Die regimentskleure word uitgebring, die lyn is gretig gevorm, en die manne stuur op die dubbelsnel. Dawes ' -aanklag het die Texans, wat tot binne 45 voet van die Union -gewere gevorder het, skoongemaak, en hy het verskeie beveel om te bly en die artilleriste te help terwyl die 6de na die snoek beweeg. Meade het sy oorblywende twee brigades, kolonel Thomas Gallagher 's 3de en kolonel Albert Magilton 's 2de, in die ry gekry en hulle reguit gestoot vir die 1ste Texas. 'N Paar honderd meter suidwes het iemand die vier federale regimente wat 30 minute tevore in die West Woods ingeval het, teruggehaal en hulle na die linkerflank gerig. Die 7de Wisconsin en 19de Indiana het die aanval gelei, ondersteun deur die 35ste en 21ste New York. Hul gekombineerde musketry het gou die linkerflank van die 18de Georgia, Hampton 's Legion en die 4de Texas gevee.
Op die noordwestelike hoek van die mielieland lê die 1ste Texas besig om dood te gaan. Die slagoffers van die regiment was vinnig besig om 50 persent te nader toe die Texans opstaan ​​en skielik in die 9de Pennsylvania Reserves afvuur. Die hele kleurwag is neergeskiet, terwyl Rebel -artillerie langs hul lyn 'n groot hoeveelheid kaste geskiet het. Die federale lyn buig en swaai, maar bly een of ander manier kom en sluit hul dooies en gewondes toe, gedruk deur die gille van diegene wat hul lêers toemaak. Byna sonder ammunisie het Work probeer om toestemming van Hood te kry om terug te trek, maar kon hom nie bereik nie.
Werk kon sien dat sy ondersteuners aangeval en onttrek word, en dat dit nou sou moes wees as hy sou uitkom. Hy het die bevel gegee net toe die 9de, 11de en 12de Pennsylvania Reserves 'n vlug in sy afgekapte lyn afgevuur het. Van die 226 soldate wat hy tydens die aanval gelei het, het 186 binne 45 minute dood of gewond geraak. Suid van sy posisie het die 18de Georgia, Hampton 's Legion en die 4de Texas ook die veld verlaat. Die bevel het alles gegee wat hulle van die 858 effektiewe persone in die Texas Brigade gehad het, en 472 word as slagoffers gelys in wat moontlik die grootste aanklag van die hele oorlog was.
Die vreeslose Butternuts van die 6de Noord -Carolina, die beroemde Bloody Sixth, het die Konfederale reg gehou, veranker in die noordoostelike deel van die East Woods. Versteek in die bosse en tussen die bome, wag die 6de op die vinnig naderende 8ste Pennsylvania Reserves en op 'n afstand van 30 voet het 'n fusillade oopgemaak wat die Pennsylvanians -geledere gevee het en die helfte van die regiment neergeslaan het. Die federale aanranding is vinnig hernu, en die oorblyfsels van die wet is ontbloot, wat sy lyn onhoudbaar maak en dwing om terug te trek. Met die terugtrekking van Law 's is die mielieland afgestaan ​​aan die I Corps.
Beide Jackson en Hooker het een brigade oor wat nog nie baie gebruik is nie en verder het die blomme van hul bevele gestrooi gelê tussen die bloedgesplinterde mieliestoppels, die velde noord en suid van die mielieland, die Hagerstown Snoek en die East Woods. Die ereveld het 'n opofferende slaghok geword, met die mielieland as 'n bloedige middelpunt.
Generaal -majoor Joseph K.F. Mansfield het twee dae tevore amptelik die bevel van die Union XII Corps oorgeneem. Die korps, generaal -majoor Nathaniel Bank ' se ou bevel, het 'n paar maande tevore in die Shenandoah -vallei baie swaar gekry onder die hande van Jackson, en die verliese is opgemaak met groen regimente, sommige met slegs 30 dae opleiding, en die meeste van Pennsylvania.
Terwyl Mansfield die korps stadig aan die voorkant beweeg het, het generaal DH Hill, onder bevel van die Konfederale sentrum, brig. Gen. Roswell Ripley 's se brigade in die leemte wat ontstaan ​​het deur die onttrekking van Hood 's gedecimeerde afdeling. In die East Woods het die Konfederate 'n versameling regimente gehad wat in hinderlaag wag vir enige niksvermoedende Federale wat in hul vuurveld kan dwaal. Hulle hoef nie lank te wag nie.
Brigadier -generaal Alpheus Williams ' 1st Division het die opmars gelei, gevolg deur brig. Genl. George S. Greene 's 2de afdeling. Mansfield het die korps in verdelingskolomme laat marsjeer, wat vinnige beweging moontlik gemaak het, maar die bevel feitlik weerloos gelaat het tydens die aanval. Williams het sy afdeling verdeel en brig. Genl Samuel Crawford 's 1ste Brigade suidwaarts in die rigting van die East Woods en brig. Genl. George Gordon se derde brigade na die North Woods.
Crawford se ses regimente het na die East Woods gedruk. Die 124ste New York, een van die 'raw ' regimente, het per ongeluk weswaarts beweeg en kontak met die res van die brigade verloor. Die 10de Maine, 'n veteraan -uitrusting, het die voortou geneem, en hoewel hy nog steeds in die kolom was, het die rebelle -skermutselinge besig geraak om hul elke tree te treiter. Die alomteenwoordige Joe Hooker kom opgestap en skreeu vir kolonel George Beal, wat die 10de beveel het, dat hulle die bos ten alle koste moet vashou. Beal was onmiddellik ongehoorsaam aan die bevel van Mansfield om in die kolom te bly en beveel die opdrag om vooruit te gaan deur regimentale front. '
Die Rebels wat die 10de Maine van Beal uitgedaag het, was uit die 21ste Georgia onder bevel van kaptein James Nisbet. Die plan van Nisbet was om af te vuur en terug te val en die 10de in 'n hinderlaag te trek. Gevolglik is die 10de in 'n geringe depressie getrek toe al die Georgiërs in die soggens lug in die soggens gebars het, die New Englanders in die grond gedryf en hul opmars gestuit het. Intussen het die res van die Crawford -brigade aangepak.
Die 46ste Pennsylvania en 28ste New York het van die East Woods net bokant die geveg afgebreek en in die Miller 's veld gestroom, terwyl die 128ste Pennsylvania, nog 'n groen regiment, aan die regterkant gekom het.
Net toe die 128ste deur die boomlyn van die East Woods breek, het die 4de Alabama 'n verwoestende vuur in hul geledere gestort en hul kolonel en tweede-in-bevel doodgemaak. Leiersloos en vir die eerste keer in 'n geveg, het die Pennsylvaniërs doelloos oor die veld gemaal en vuur doodgemaak.
Terselfdertyd het Ripley sy hele brigade in 'n geveg gekry nadat hulle noord van Smoketownweg verhuis het. Hulle beweeg met die dubbele snel, en maak die suidelike punt van die mielieland, toe vier Unie-regimente, die 27ste Indiana, 2de Massachusetts, Pennsylvania Zouaves d 'Afrique en 3de Wisconsin, aan die noordelike rand van die mielieland stilhou en wag die 128ste Pennsylvania om hul vuurveld skoon te maak. Ripley 's het eers oopgemaak en die oorblyfsel van die 19de Indiana noordwaarts langs Hagerstown Pike gery en die bevelvoerder van die regiment, luitenant -kolonel Alois Bachman, vermoor.
Ripley se aanranding het Meade Pennsylvanians getref en hulle aanvanklik teruggery. Maar Ripley se regs is tydens die aanval blootgestel, en Crawford se 12de korps -brigade het gekoördineerde sarsies in sy blootgestelde flank afgevuur en die aanval versplinter en versplinter. Williams en offisiere van ander regimente het uiteindelik die 128ste Pennsylvania in 'n goeie lyn gekry, en toe die 3de Noord -Carolina op hulle afstap, het die soldate, net 'n paar weke van die burgerlike lewe, losgebrand en die rebelle -lyn met akkurate en moorddadige muskietry gevoer.
Op die 128e en 8217e, tussen die bome en bosse van die East Woods, het die 10de Maine vorder. Met 'n oop voorkant en 'n paar meter op 'n slag vorder die New Englanders suksesvol om die drie Konfederale regimente uit die bos te skuif. Kaptein Ike Turner, bevelvoerder oor die 5de Texas, het tevergeefs probeer om versterkings te kry of andersins toestemming gekry om uit die bos te onttrek, maar kon Hood nie bereik nie. Intussen skiet die 4de Alabama sy laaste rondes af en sorg vir die veiligheid van die West Woods, terwyl die 6de Noord -Carolina in posisie na links van die 21ste Georgia skuif, en steeds die federale opmars betwis.
Nadat hy die brigade van Ripley in die mielieland gelei het, keer D.H. Hill terug na die Mumma Farm Lane en beveel kolonel Alfred Colquitt se brigade die stryd aan. Terwyl die fyn brigade van Colquitt twee dae vroeër by Turner's Gap, met die oorwinning oor Gibbon se ysterbrigade, oorloop deur die mielieland, het Ripley, kolonel D.K. McRae se brigade het parallel met die East Woods noordwaarts beweeg en gevuur terwyl dit gevorder het. Net toe die manne van McRae die mielieland binnekom, het die 28ste Pennsylvania uit die bos gekom en die McRae -lyn met 'n verwoestende brand verbrand. McRae het berig dat dit groot verwarring veroorsaak het. . . dit [die brigade] het begin breek en 'n algemene paniek het ontstaan. '
Intussen was die infanterie van Colquitt ten volle verloof. Die meeste van Ripley se brigade is platgeslaan of uit die veld gedwing. Twee regimente, die 1ste en 3de Noord -Carolina, het ongeskonde gebly, wat Colquitt ondersteun en hom tyd gegee het om die aanklag voor te berei. Die kolonel het sy lyne onder 'n moorddadige kruisvuur aangetrek en die bevel beveel om vorentoe te gaan. Die aanklag swaai noordwes oor die mielieland en neem spoed en woede toe soldate deur bal en dop afgesny word. Die strydlyne sluit oor die gevalle terwyl die kleure oor die bloedbevlekte mielieland beweeg.
Op Colquitt se linkerkant het die 13de Alabama die 124ste Pennsylvania getref, terwyl aan sy regterkant die 6de Georgia met die 5de Ohio gebots het. Die Ohioane en Georgiërs het so vinnig en woedend in mekaar gestapel dat hulle, nadat hulle 'n rondte afgevuur het, met muskiete, messe en vuiste geworstel het. Die Ohioane het die oorhand gekry en die Georgiërs uit die East Woods verdryf en in die oostelike deel van die mielieland in. Die 7de en 66ste Ohio vorder met die 5de toe die lyn van Colquitt 's oor hul voorkant gaan.
Die 2de Massachusetts en Pennsylvania Zouaves d 'Afrique, wat op die Miller Farm geplaas is, vorm nou 'n lyn net suid van die agterplaas van Miller 's en stap dubbel-vinnig die rookgevulde mielieland in. Aan die linkerkant is die 3de Wisconsin en 27ste Indiana deur die 27ste Georgia met 'n goed gerigte muskiet getref, maar het hul lyn behou en met die Zouaves gevorder.
Nie net is die aanklag van Colquitt verbreek nie, maar nou was hy swaar op sy voorkant. Ongesteun, sy geledere word elke sekonde uitgedun, en die brigade van Collquitt is ontneem van keuses. Die aangeleentheid het slegs 'n kwessie van oorlewing geword, en die Suidlanders het in klein groepies ingebreek en die handskoen op dieselfde manier gehardloop as wat hul mede -konfederate vroeër gedoen het. Trane van woede en frustrasie het oor Colquitt se wange geloop, maar tevergeefs. Die roete kon nie gestop word nie. Hulle het alles gegee, net soos hul voorgangers, maar die Army of the Potomac het uiteindelik die mielieland van meneer Miller in beslag geneem.
Hierdie artikel is geskryf deur Robert C. Cheeks en verskyn oorspronklik in die September 1998 -uitgawe van Amerika se burgeroorlog. Vir meer wonderlike artikels, moet u inteken op Amerika se burgeroorlog tydskrif vandag!
Die veldtog en Slag van Antietam
Lee se eerste inval in die Noorde in September 1862 eindig met die Slag van Antietam.
Net na dagbreek op 17 September 1862 het die Unie -leër van die Potomac en die Konfederale Weermag van Noord -Virginia in die plaasvelde en houtlote naby Sharpsburg, Maryland, gebots. Teen die aand lê meer as 25 000 mans dood of gewond. Dit is steeds die bloedigste dag in die Amerikaanse militêre geskiedenis.
Die geveg was die hoogtepunt van die Maryland-veldtog (4-20 September 1862), die eerste van twee groot pogings deur generaal Robert E. Lee om die oorlog op noordelike grond te voer. Die ander sou die Gettysburg-veldtog wees (5 Junie-14 Julie 1863). Sy rasionaal vir die veldtog was basies viervoudig: eerstens om die inisiatief wat tydens die Seven Days Battles en Second Manassas -veldtogte aangegryp is, te behou, om die leër van die Unie uit Virginia se grond te verwyder sodat Virginia -boere hul oeste sonder onderbreking kon oes, om Marylanders aan te bied 'n geleentheid om die Unie te verlaat en by die Konfederasie aan te sluit en vierde om 'n beslissende stryd op Noordelike bodem te voer.
Lee het geglo dat as die Konfederasie die oorlog sou wen, dit vinnig moes gebeur. Hoe langer die oorlog voortduur, hoe meer kon die Noorde sy wesenlike voordele ten opsigte van materiaal en bevolking dra. Lee beskou ook die noordelike openbare mening as broos. As die Konfederale weermag 'n beslissende oorwinning kon behaal, veral op Noordelike bodem, kon Noordelikes tot die gevolgtrekking kom dat die oorlog onoorwinbaar was en vrede kon maak.
Op 4 September het die eerste elemente van sy leër die Potomacrivier na Maryland oorgesteek. Teen 7 September was sy hele leër daar en konsentreer hy op die markstad Frederick.
Streng gesproke was die inval van Lee & rsquos 'n aanval.Dit wil sê, hy het nog lank nie die begeerte of die vermoë gehad om noordelike grond te beset nie, en sy troepe en perde het baie van hul voedsel en voer uit die platteland gehaal. Hy het egter steeds 'n soort verbinding met Richmond nodig vir kommunikasiedoeleindes en ten minste beperkte herverskaffing. Hy het veronderstel dat hy dit kon kry via die Shenandoah -vallei, wat by Harpers Ferry, Virginia (nou West Virginia), by die samevloeiing van die Potomac- en Shenandoah -riviere eindig. Sowat 12 500 unie -troepe het Harpers Ferry en Martinsburg in die omgewing beset, maar Lee het verwag dat, sodra hy sy leër tussen hulle en Washington ingebring het, hulle na die noorde sou terugtrek eerder as om gevange te neem. Hy was verkeerd. Hulle het op hul plek gebly en op 9 September het Lee spesiale bevele nr. 191 uitgereik, 'n uitgebreide plan om dit te omring en vas te vang.
Die plan vereis dat sy leër in vier dele verdeel word. Drie afdelings onder generaal-majoor Thomas Jonathan & ldquoStonewall en rdquo Jackson sou 'n wye sweep maak na die weste, die Potomac weer oorsteek en soos 'n omringende arm na Harpers Ferry beweeg. 'N Afdeling onder generaal-majoor John George Walker sou ook weer die Potomac oorsteek om Loudoun Heights, 'n hoë rant wat Harpers Ferry uitkyk, te gryp. Intussen sou 'n ander afdeling onder generaal -majoor Lafayette McLaws Maryland Heights verower, die suidelike eindpunt van 'n hoë nok wat ook Harpers Ferry uitkyk. Die liggaam van die kwadraat - drie oorblywende afdelings onder generaal -majoor James Longstreet - sou South Mountain oorsteek en by die dorpie Boonsboro tot stilstand kom.
Dinge het nie verloop soos beplan nie. Kort nadat die operasie op 10 September begin het, kry Lee die boodskap dat die troepe van die Unie byeenkom in Greencastle, Pennsylvania, net oorkant die staatsgrens. Om teen hulle te waak, het Lee Longstreet sy opmars na Hagerstown laat voortgaan, en slegs een afdeling onder generaal -majoor Daniel Harvey Hill by Boonsboro gelaat om as die weermag en agterkant van die rsquos te funksioneer. Lee het gehoop dat Harpers Ferry nie later as 13 September in die hande van die Konfederale sou wees nie, maar eers op daardie dag het Jackson, Walker en McLaws selfs in posisie gekom. Die Army of Northern Virginia was nou in vyf dele verdeel, en totdat Harpers Ferry kapituleer, was dit teoreties in 'n baie riskante houding. As die Federals in Washington 'n vinnige agtervolging van Lee volg, kan hulle sy leër aanval terwyl dit verdeel is en dit een stuk op 'n slag vernietig.
Die postuur was teoreties riskant net omdat Lee aangeneem het dat dit minstens 'n week sou duur voordat generaal -majoor George Brinton McClellan die veld sou inneem, dat hy versigtig sou vorder en dat hy nie sou weet hoe sleg Lee & rsquos se leër was nie. Lee het op alle terreine verkeerd geblyk.
McClellan het die Army of the Potomac vinnig gekonsolideer en herorganiseer deur elemente van die nou ontbinde leër van Virginia op te neem. Hy neem die veld op 7 September, dieselfde dag as die laaste Lee & rsquos -troepe die Potomac oorsteek, en alhoewel sy opmars versigtig was, het sy leër teen 13 September Frederick bereik, beset deur Lee & rsquos -weermag tot net drie dae tevore.
Daar het hy geleer hoe erg Lee & rsquos -leër van die beste bron was: Lee self. Twee soldate van die unie het 'n afgedrukte kopie van spesiale bevel 191 ontdek en dit het vinnig in McClellan & rsquos se hande gekom. Ek het al die planne van die rebelle, en McClellan het president Abraham Lincoln ingelig, en ek sal hulle in hul eie strik vang as my manne gelyk is aan die noodgeval. , Fox & rsquos Gap, en Crampton & rsquos Gap. Die eerste twee sou McClellan toegang gee tot Boonsboro, die plek, volgens spesiale bevele 191, van Lee & rsquos se hoofliggaam. Trouens, die enigste Konfederale eenheid in Boonsboro was natuurlik die afdeling DH Hill & rsquos, en Hill het die grootste deel van die dag Turner & rsquos en Fox & rsquos Gaps teen die Union II Corps verdedig, onder generaal -majoor Edwin Vose Sumner, en die IX Corps onder generaal -majoor Jesse Lee Reno (wat vroeg in die geveg vermoor is). Versterkings het gedurende die middag uit Hagerstown aangekom en Lee in staat gestel om aan hierdie twee gapings vas te hou.
Crampton & rsquos Gap, naby die Potomacrivier, bied die Federals toegang tot die agterkant van die McLaws & rsquo -afdeling, wat Maryland Heights bereik het en Harpers Ferry begin beleër het. McLaws kon slegs 'n klein krag spaar om die gaping te verdedig. Gelukkig vir hom het generaal -majoor William Buell Franklin, bevelvoerder van die Union VI Corps, die grootste deel van die dag geneem om die gaping te benader en aan te val. Die Konfederate het die Federale tot in die aand teruggehou en hulle teruggetrek na 'n minder formidabele posisie waar hulle hulself omgord het vir die hernuwing van Franklin & rsquos -aanval die volgende oggend.
Alhoewel die Konfederale weermag daarin geslaag het om die Unie -leër op die 14de af te weer, het Lee besef dat hy nie die berggapings vir 'n tweede dag kon hou nie. En aangesien die federale garnisoen van Harpers Ferry nog nie oorgegee het nie, was sy leër steeds erg verdeeld. Aanvanklik het Lee tot die gevolgtrekking gekom dat hy die veldtog moet laat vaar en Potomac moet oorsteek. Maar toe hy Jackson hiervan inlig, antwoord Jackson dat hy verwag dat Harpers Ferry op die 15de sou kapituleer. Hy het reg bewys. Die garnisoen het inderdaad oorgegee, en daarmee het 12 500 Unie -troepe krygsgevangenes geword - Die oorgawe van Harpers Ferry het nie beteken dat die Konfederale weermag onmiddellik kon herenig nie. 'N Groot hoeveelheid waardevolle voorrade het by Harpers Ferry in hul hande geval, dit het tyd geneem om 'n vinnige opsomming hiervan te maak en dit op hul reis na die suide te begin. Die duisende federale gevangenes was 'n ander probleem. Tot laat 1863 het die Unie en die Konfederasie min gevangeniskampe onderhou, maar het hulle 'n ooreenkoms aangegaan om gevangenes uit te ruil. Volgens hierdie stelsel is gevangenes vrygelaat - & ldquoparoled & rdquo - nadat hulle 'n skriftelike belofte onderteken het om nie weer wapens te neem totdat hulle behoorlik uitgeruil is. Dit het byna drie dae geneem om die 12 500 Unie -gevangenes te verwerk.
Intussen het Lee gesoek na 'n verdedigbare posisie aan die Maryland -kant van die Potomac. Hy het dit gevind in Sharpsburg, aan die westekant van Antietam Creek. Sy besluit om 'n standpunt op die plek te neem, was lank omstrede. Die voordele daarvan was die spruit self: hoewel dit net om die middellyf diep was, het dit steil oewers gehad wat dit vir 'n groot aantal troepe byna onmoontlik gemaak het om onder vyandelike vuur oor te steek. Die hoë grond wes van die spruit sorg vir 'n sterk posisie. Die terrein het ook talle knolletjies en klowe wat die Konfederate goeie verberging sou gee, sodat die Federale nie 'n goeie blik op die Konfederale gesindhede sou kry nie. Maar die Sharpsburg -posisie het 'n groot nadeel: Lee & rsquos -weermag sou met sy rug na die Potomac -rivier moes veg, sonder 'n brug in geval van 'n nederlaag en slegs 'n enkele wa.
Aangesien Lee nooit sy redes vir die keuse van Sharpsburg verduidelik het nie, moet historici raai. Sommige het bespiegel dat hy om politieke redes dit nie kon bekostig om die staat Maryland sonder 'n groot stryd te laat vaar nie. Sommige het geglo dat Lee nie die omvang van die troepe wat hy in die geveg verloor het, of deur die verswakking besef het nie, besef en die krag wat hy tot sy beskikking het, oorskat. En sommige het geglo dat Sharpsburg, totdat Jackson die oorwinning van Harpers Ferry gekonsolideer het, Lee op die flank geplaas het van enige poging van die Unie om die stad te herower. Geskiedkundiges is ewe verdeeld oor die wysheid van die besluit. Terwyl sommige aan Lee die twyfel gegee het, het baie - waarskynlik die meeste - volgehou dat Lee in Sharpsburg 'n ernstige fout begaan het.
Geskiedkundiges was ewe krities oor McClellan. Die vooruitgang het plaasgevind as sy weermag laat op die middag van 15 September en op die 16de McClellan die hoë grond oos van Antietam Creek bereik het, 'n duidelike geleentheid gehad om Lee & rsquos -weermag aan te val, terwyl baie daarvan nog naby Harpers Ferry was. McClellan het hom egter tevrede gestel met die verskuiwing van sy I- en XII -korps oor die spruit na 'n punt noord van Lee & rsquos -posisie. Hy het bedoel dat hierdie eenhede die volgende oggend die Konfederale linkerflank sou aanval. Die res van sy plan is 'n bietjie troebel, aangesien McClellan verskeie faktore agterna aangebied het, maar namate die gebeure ontvou het, het dit die vorm aanneem waarin McClellan sy magte stukkend verbind het. Een probleem was dat hierdie beleid tot 'n mate doelbewus was. 'N Ander een was dat die hoofkwartier van McClellan & rsquos, wat by die Pry House oos van Antietam Creek was, te ver van die slagveld af was sodat McClellan die aksie kon beïnvloed. Selfs 'n koerier wat hard van die hoofkantoor af ry, het gewoonlik 'n beter uur nodig gehad om sy bestemming te bereik. Verder het McClellan doelbewus die hele V Corps onder generaal -majoor Fitz John Porter in reserwe gehou, as 'n versekeringspolis teen 'n teenstaking deur Lee & rsquos, vermoedelik beter getalle.
McClellan & rsquos I Corps, onder generaal -majoor Joseph Hooker, het die aanval om 17:30 op 17 September geopen. Sy magte het deur 'n groot mielieland gestroom wat die toneel was van desperate gevegte totdat 'n Konfederale afdeling onder majoor -generaal John Bell Hood teenaanval, en die meeste verloor het. van sy troepe, maar stop Hooker & rsquos -aanval in sy spore. Die Union XII Corps het ongeveer dieselfde tyd gevorder, maar slegs een afdeling het groot vordering gemaak. Brigadier -generaal George Sears Greene & rsquos Division het daarin geslaag om 'n posisie naby die Dunker -kerk te bereik, waar dit gestop en versterkings ingewag het. Alhoewel daar doelbewus geen versterkings gestuur is om Greene te ondersteun nie, het een afdeling van die Union II Corps onder Sumner gevorder na die West Woods, direk noord van die Dunker Church - net om te versnipper deur 'n massiewe Konfederale teenaanval wat dit op die flank en agterkant getref het.
Sumner en rsquos wat oorbly in twee afdelings, het kontak met die eerste verloor en na die suidweste gestroom, en uiteindelik konfederale magte raakgeloop op 'n wa wat se spore deur die jare 'n paar meter onder die omliggende terrein gedra is. Hierdie & ldquosunken -pad & rdquo was 'n natuurlike sloot. Die twee afdelings van die Unie het die enkele Konfederale afdeling met skaars sukses beveg totdat 'n konfederale fout in kommunikasie gelei het tot 'n ontydige terugtrekking deur sommige van die divisie en rsquos -troepe. Dit het die twee afdelings van die Unie die kans gegee om die gesonke pad te gryp, en teen 11:00 was dit in noordelike hande.
Ongeveer daardie uur het die Union IX Corps onder generaal -majoor Ambrose Everett Burnside 'n klipbrug oor Antietam Creek, sedertdien bekend as Burnside & rsquos Bridge, suksesvol bestorm. Dit was byna twee uur nadat McClellan hom opdrag gegee het om dit te doen, 'n vertraging wat deels toegeskryf kan word aan verskeie mislukte pogings om die brug te beveilig. Deur die brug te gebruik en 'n dam wat 'n paar honderd meter stroomaf ontdek is, het Burnside vroeg in die middag sy hele korps reggekry, maar vir 'n aansienlike tyd stilgehou en eers 15:00 'n groot aanval geloods. Hierdie aanval is verwoes deur 'n woedende teenaanval deur die afdeling van generaal-majoor Ambrose Powell Hill, wat op die spits van die tyd op die veld aangekom het na 'n gedwonge optog van sewentien myl van Harpers Ferry. Met die sukses van Hill & rsquos het die geveg in wese vir die dag geëindig.
Die aand het Lee met sy senior bevelvoerders beraadslaag en bespreek of hy die volgende dag sy eie aanval sou begin. Soos hy uiteindelik besef het, was dit 'n misplaaste aggressiwiteit, en Lee het die krag wat hy in sy hand gehad het, oorskat. Die meeste ramings stel dit op nie meer as 40 000 nie, waarvan minstens 'n derde slagoffers geword het. Nietemin het Lee uitdagend sy posisie vir 'n tweede dag beklee, en korrek gedobbel dat McClellan nie die offensief sou hernu nie. Eers daarna het hy sy leër teruggetrek oor die Potomac. 'N Skerp optrede in die agterhoede in Shepherdstown, Virginia (nou West Virginia), het die veldtog ten goede afgesluit.
Die ongevalle tydens die veldtog was erg. Benewens 12,500 Unie -troepe wat by Harpers Ferry gevang is, verloor die Federals 443 sterftes, 1,807 gewondes, 75 vermis by South Mountain uit 'n totaal van meer as 28,000 troepe wat betrokke was. Konfederale verliese by Harpers Ferry was onbeduidend, maar by South Mountain beloop dit na raming 325 gedood, 1 560 gewondes, 800 vermis uit ongeveer 18 000 verloofdes.
Die slagoffers in die slag by Antietam was verskriklik. Die Army of the Potomac het 2 010 gedood, 9 416 gewondes en 1 043 vermis gely - 12 469 uit ongeveer 87 000 troepe beskikbaar. Die weermag van Noord -Virginia verloor 2 700 dood, 9 024 gewondes en 2 000 vermis - 13 724 uit ongeveer 40 000 verloofdes.
Die gevolg van die veldtog was 'n taktiese dooiepunt. Konfederate kan wys op hul groot sukses by Harpers Ferry. Federale kan daarop wys dat hulle die inval van Lee & rsquos afgeweer het. Takties was die stryd slegs 'n marginale sukses vir McClellan, aangesien Lee ongeskonde ontsnap het. Strategies was dit egter 'n groot Konfederale nederlaag, en vyf dae nadat Antietam Lincoln die marginale oorwinning op daardie dag gebruik het om die voorlopige Emancipation Proclamation uit 'n nuut verworwe sterk posisie uit te reik.
Sears, Stephen W. Landskap het rooi geword. Norwalk, Connecticut: Easton Press, 1988.
The Battle for Freedom: Antietam and the Emancipation Proclamation
Abraham Lincoln het die laat somer van 1862 gewag. Bekommerd en wag. Hy was bekommerd oor die oorlog, wat nie goed verloop het nie. En hy het op 'n oorwinning gewag, sodat hy 'n emancipasieverkondiging kon uitreik wat die meeste slawe vry sou verklaar en sou help om die oorlog te wen.
Op 1 Julie het die Unie op Malvern Hill gewen, maar die oorwinning was die einde van die sewe dae gevegte wat in sy geheel gelei het tot die mislukking van die Skiereiland -veldtog wat in Maart begin het. Richmond was veilig van die magte van die Unie, en generaal George B. McClellan het teruggetrek na Harrison & rsquos Landing aan die Jamesrivier.
Die unie se militêre aangeleenthede bereik einde Augustus 'n nadruk toe generaal -majoor John Pope beslissend verslaan is by Second Bull Run. Lincoln was moedeloos. Prokureur-generaal Edward Bates beskryf hom as & ldquowrung deur die bitterste angs & mdashsaid wat hy byna gereed voel om homself op te hang. & Rdquo Sekretaris van die vloot, Gideon Welles, het gesê dat die president verwonderd en bedroef was oor gebeure. & Rdquo 1
Dit was meer as 'n maand sedert Lincoln die kabinet in kennis gestel het van sy besluit om 'n Emancipation Proclamation uit te reik. Hy het die besluit geneem in die nadraai van die mislukte Skiereiland -veldtog. Volgens Gideon Welles het die minister van buitelandse sake, William Seward, op daardie vergadering op 22 Julie gesê dat die proklamasie tot 'n gunstige tydperk uitgestel moet word as dit nie ontvang en beskou sal word as 'n wanhopige kreet nie, en mdasha skreeu van en vir die administrasie, eerder as vir vryheid. & rdquo Seward & rsquos -idee, en ldquosa het die president gesê, & lsquowas dat dit ons laaste gil op die terugtog sou word vertolk. & rsquo (Dit was sy presiese uitdrukking.) & rsquo & rdquo 2
Alhoewel Lincoln die dokument opsy gesit het, het hy nie stilgebly nie: hy het briewe geskryf wat dui op sy nuwe beleid wat hy met vrye swartes ontmoet het om kolonisering aan te moedig en met 'n groep Christene in Chicago om die voor- en nadele van 'n emansipasie -edik te bespreek wat hy voortgegaan het monitor hoe die grensstate kan reageer, en gaan so ver as om die konsep -proklamasie voor te lees aan James Speed, 'n vakbond -senator in Kentucky, sowel as die ouer broer van Joshua Speed, Lincoln en die naaste vriend.
Maar meestal het die president gewag. Besoekers beskryf hom as moeg, versorg en hartseer. Die moraal van die vakbond was besig om te daal. En niemand het in die nasleep van die tweede Bull Run gedink dat Robert E. Lee tevrede sou wees om stil te sit nie. Lee het inderdaad besluit om Maryland binne te val, en op 5 September het die leër van Noord -Virginia die Potomac oorgesteek.
Op 9 September het Lee 'n spesiale bevel nr. 191 uitgereik waarin planne vir die verdeling van sy magte uiteengesit word. Sy doelwitte was onder meer die vang van die Unie -garnisoen by Harpers Ferry. Op merkwaardige wyse het drie vakbond -soldate op 13 September naby Frederick, Maryland, gevind dat die bestelling om drie sigare in 'n koevert gedraai is. McClellan het nou die planne van Lee & rsquos geken, maar deur ongeveer 18 uur te wag om sy troepe aan die gang te kry, kon hy nie die intelligensie ten volle benut nie.
Lee & rsquos -plan het by Harpers Ferry geslaag, maar elders, tydens die slag van South Mountain op 14 September en tot in die vroeë oggendure van 15 September, het die konfederale troepe te kampe gehad met groot getalle en ernstige ongevalle opgedoen. Voorbereidings om terug te trek oor die Potomac, het hulle na Sharpsburg, 'n stad wes van Antietam Creek, beweeg. Toe hy die oggend van die oorwinning by Harpers Ferry leer, het Lee egter sy planne verander en besluit om standpunt in te neem.
Die manne van McClellan en rsquos het later die dag begin aankom en aan die oostekant van die spruit saamgesak. Weer wag die generaal en bestee die 16de beplanning waarmee Lee die meeste van sy magte kon verenig. Almal het skynbaar die betekenis van wat in die aanbreek van die 17de sou gebeur, besef.
In die oggend het mans van Joe Hooker en rsquos van Joe Hooker en Thomas & Stonewall & Jackson & rsquos gekonfronteer in woeste gevegte langs die Hagerstown Pike en op 'n mielieland van 30 hektaar, sowel as in 'n gebied wat bekend staan ​​as die West Woods. Een Suid -Karolyniër het geskryf, en ek het gesien hoe mans so vinnig en dik val. & Rdquo 3
Die aanvalle van die Unie het in serie gekom, nie gelyktydig nie. As gevolg hiervan is die kans op 'n oorweldigende oorwinning deur 'n numeries superieure mag in die gedrang gebring en die ongevalle toegeneem. Teen die middag draai die swaarste aksie suidoos, na die gesonke pad, 'n plek wat gou die Bloody Lane genoem word. Laat die middag het Ambrose Burnside, bevelvoerder van die Unie en rsquos se linkerflank, sy manne in die stryd laat kom teen elemente van James Longstreet & rsquos korps. 'N Ruk lank wankel die hardgedrukte Konfederale verdedigers, maar die koms van die A.P. Hill & rsquos-afdeling na 'n gedwonge opmars van Harpers Ferry het die situasie gestabiliseer. Die dag en rsquos -gevegte was verby.
Alhoewel sy leërs met 'n groot aantal geteister was, het die immerhartige Leeus besluit om nie die nag van die 17de terug te trek nie, wat hy selfs oorweeg het om die volgende dag aan te val. 'N Tyd lank het dit gelyk asof McClellan, wat versterkings gekry het, die stryd op die 18de na die rebelle sou neem, maar altyd versigtig het hy besluit om dit nie te waag nie. Laat die dag begin Lee sy leër na Virginia terugtrek.
Die slag van Antietam bly die bloedigste dag in die Amerikaanse geskiedenis. Hier is 'n deeglike opsomming van James McPherson en rsquos:
Die 6 300 tot 6 500 Unie- en Konfederale soldate wat op 17 September 1862 naby die Maryland -dorpie Sharpsburg dood en dodelik gewond is, was meer as twee keer die aantal sterftes wat gely het tydens die terreuraanvalle op die World Trade Center en die Pentagon op 11 September 2001 Nog 15 000 mans wat in die slag by Antietam gewond is, sal herstel, maar baie van hulle sal nooit weer op twee bene loop of met twee arms werk nie.Die aantal slagoffers by Antietam was vier keer groter as Amerikaanse ongevalle op die strande in Normandië op 6 Junie 1944. Meer Amerikaanse soldate sterf in Sharspburg (die Konfederale naam vir die geveg) as wat hulle in gevegte sterf in al die ander oorloë wat hierdie land voer in die negentiende eeu saam: die oorlog van 1812, die Mexikaans-Amerikaanse oorlog, die Spaans-Amerikaanse oorlog en die Indiese oorloë. & rdquo 4
Kort daarna het 'n chirurg uit New Hampshire aan sy vrou geskryf, en as ek aan die slag by Antietam dink, lyk dit so vreemd. Wie laat dit toe? Om te sien of te voel dat daar 'n mag bestaan ​​wat massas mense in 'n dodelike konflik teen mekaar kan en sal gooi en mekaar deur die duisende kan doodmaak en hul medemense kan vermorsel en vervorm, is byna onmoontlik. Maar dit is so en waarom ons nie kan weet nie. & Rdquo 5
Twee dae na die geveg het Alexander Gardner en sy assistent James Gibson begin foto's neem: die lyke in die Bloody Lane, die lyke gestrooi voor die Dunker -kerk, lyke begrawe en begrawe. In Oktober het Matthew Brady die beelde in sy New York Gallery vertoon. Hy noem die uitstalling & ldquo The Dead of Antietam. & Rdquo Nadat hy dit hersien het, het die New York Times geskryf en gesê dat hy nie lyke gebring het nie en dit in ons deure en langs die strate neergelê het. Hy het so iets gedoen.
Antietam het die romanse van oorlog vernietig. Beelde soos Gardner en rsquos was nog nooit tevore gesien nie. Dit was moeilik om heerlikheid te vind in die verminkte, verwronge rame van die gevalle. As iemand daaraan herinner moes word, het Antietam getoon dat die konflik letterlik 'n probleem was van lewe en dood, vir individue sowel as die nasie. Dit het aan vakbondlede bewys dat daar inderdaad 'n militêre noodsaaklikheid was wat dit regverdig om alle stappe te doen om 'n vindingryke en moedige Konfederale leër te verslaan.
Lincoln het die oorwinning gehad waarop hy gewag het. Op 22 September het hy die voorlopige Emancipation Proclamation uitgereik. As die slawe gedwing word om die Konfederale oorlogsmasjien te help, deur in die veld te werk en wapens te sleep en vestings te bou, sou hy in sy hoedanigheid as opperbevelvoerder optree om die arbeid te bevry. Honderd dae later, op 1 Januarie 1863, sou Lincoln verder gaan: in die finale Emancipation Proclamation het hy besluit om nie net die slawe buite gebiede wat deur die Unie beheer word, te bevry nie, maar ook om 'n swart man as soldaat in die leër van die Unie te werf. .
Antietam en emansipasie is gekoppel aan mdashdeath en vryheid. Maar nog baie meer grusame gevegte sou gevoer moes word, en nog baie meer stappe in die rigting van vryheid, voordat die oorlog sou eindig en slawerny afgeskaf sou word. Vir Lincoln was die kommer nog lank nie verby nie.
Louis P. Masur, Professor in Amerikaanse studies en geskiedenis aan die Rutgers Universiteit, is die skrywer van Lincoln & rsquos Honderd dae: die emansipasieverklaring en die oorlog vir die unie (pas uitgegee deur Harvard University Press).
1 Edward Bates aangehaal in Roy P. Basler, red., Die versamelde werke van Abraham Lincoln, 9 vols. (New Brunswick: Rutgers University Press, 1953-55), V: 404 Gideon Welles, Dagboek van Gideon Welles, red. deur Howard K. Beale, 3 volumes (New York: W.W, Norton & amp Company, 1960), 1: 131.
2 Gideon Welles, & ldquoThe History of Emancipation, & rdquo sterrestelsel 14 (Desember 1872), pp. 838-851.
3 Aangehaal in James M. McPherson, Kruispad van vryheid: Antietam (New York: Oxford University Press, 2002), p. 119.
5 William Child aan sy vrou, nd, in Andrew Carroll, red., Oorlogsbriewe (New York: Washington Square Press, 2001), p. 76.
Foto, druk, teken Sloot op die regtervleuel, waar 'n groot aantal rebelle tydens die Slag van Antietam dood is
Die Library of Congress besit oor die algemeen nie die regte op materiaal in sy versamelings nie en kan dus nie toestemming verleen of weier om die materiaal te publiseer of andersins te versprei nie. Vir meer inligting oor die beoordeling van regte, sien die bladsy met inligting oor regte en beperkings.
Regsadvies: Geen bekende beperkings op publikasie nie.
Voortplantingsnommer: LC-DIG-ds-05168 (digitale lêer van oorspronklike item, voorkant) LC-DIG-ds-05169 (digitale lêer van oorspronklike item, agterkant)
Oproepnommer: LOT 4197 [item] [P & ampP]
Die gruwel van Antietam
'N Mistige reën het Antietam Creek gehul toe Pvt. David L. Thompson en ander voetsore soldate van die 9de New York Infanterie het hul plek op die Union -lyn geneem en hul komberse uitgerol. Dit was 16 September 1862, 'n nag wat gekenmerk is deur die spetterende vuur van senuweeagtige pikke, die vloek van mans wat in die donker oor voorwerpe struikel (insluitend 'n regimenthond) en golwe van paniek.
'Ons het gaan sit en 'n rukkie gekyk hoe die vaal glans in die lug van die Konfederale kampvure agter die heuwels is,' skryf Thompson. 'Ons was natuurlik honger, maar omdat geen vuur toegelaat is nie, kon ons net ons gemaalde koffie en suiker in ons hande meng en dit droog eet. ... Daar was iets vreemds indrukwekkends, maar tog onwerkliks in die geleidelike samekoms van die fluisterende leërs onder die dekmantel van die nag - iets van ontsag en vrees. "
Twee groot leërs het hulself voorberei vir wat die dodelikste eendaagse geveg in die Amerikaanse geskiedenis sou word. Daardie stryd van 12 uur sou die verloop van die oorlog verander, die lot van 4 miljoen slawe bepaal en die publiek skok. Danksy sommige van die eerste - en nog steeds mees spookagtige - foto's op die slagveld in die geskiedenis, sou mense die realiteit van die broedermoord sien wat tot dan toe 'n verre abstraksie was.
Noord en Suid het in die buitelug geveg - gewoonlik nie meer as 300 meter van mekaar nie - sonder beskermende grondwerke om die houe te versag. Genl Robert E. Lee, wat duisende verwoeste, strydgeharde Konfederale troepe vir die eerste keer na die vyandelike gebied gelei het, het probeer om 'n desperate uitklophou te kry wat die tweejarige konflik vinnig kon bewerkstellig. Generaal -majoor George B. McClellan, wat aangekla word van die afweer van die Konfederale inval wat die hoofstad in Washington bedreig het, het die grootste leër ontbied wat nog teen Lee se magte te staan ​​gekom het en probeer om sy teëstander in Antietam vas te maak, met die Potomacrivier agter Lee.
Die botsing was een van die ergste dae in 'n lang oorlog wat bekend was vir sy bloedbad. Omdat die geletterdheidsyfer in albei leërs redelik hoog was - bo 90 persent - het die oorlewendes briewe en dagboeke geskryf waarin hulle hul ervarings uiteensit, en ons het 'n uitstekende verslag van wat in Antietam gebeur het. Tyd het die afgryse versag, maar selfs vandag nog bied die foto's en herinneringe van diegene wat daar was 'n blik op 'n nasionale tragedie wat in rook en bloed geskryf is.
Die oggend van 17 September begin met 'n geweldige botsing toe teenoorgestelde batterye oor die spruit slaan. Generaal -majoor Joseph "Fighting Joe" Hooker en ongeveer 8600 mans van die Union First Corps kom omstreeks 06:00 uit die bos en kook na Dunker Church. Die hurkwit gebou het die noordelike punt van die Konfederale lyn gemerk, gehou deur genl.maj. Stonewall Jackson se troepe. 'Die Federale in 'n oënskynlike dubbele strydlyn het gereeld op ons afgestap op bajonette,' skryf 'n veteraan van die Stonewall Brigade, 'en die sonstrale wat op hul goed gepoleerde gewere en bajonette val, gee 'n glans en 'n vertoning tegelyk angstig en betowerend. "
Om die kerk te bereik, moes Hooker se troepe die oop grond oorsteek, in 'n dik aangeplante mielieland duik en aan die ander kant uitkom. Maar die mielieland het uitgebars in 'n stortvloed van Konfederate wat tussen die stingels versteek was.
Toe die eerste van Hooker se troepe in die mielies val, stroom ander in om hulle te vervang, om die dooies te skarrel en na die kerk te ry. 'Manne, ek kan nie sê dat hulle deur tientalle uit die geledere geslaan is nie', het majoor Rufus Dawes van die 6de Wisconsin -regiment geskryf. 'Maar ons spring oor die heining en druk aan, laai, skiet en skree terwyl ons vorder. Van die manne was daar groot histeriese opgewondenheid, gretigheid om vorentoe te gaan en 'n roekelose minagting van die lewe. " Hulle het Jackson se troepe agtervolg na Hagerstown Pike en hulle van agter af deurdring toe die Konfederate oor die heinings langs die pad probeer klim.
Om sy lyne te versterk, het Jackson brig. Genl John Bell Hood se troepe, wat die eerste warm maaltyd gekook het wat hulle in dae geëet het. Hood se manne sit hul brood eenkant, neem muskiete op en streel na die geveg terwyl hulle skreeuend gaan. 'Ek het nog nooit 'n meer walglike klomp seuns gesien wat mal was soos horings nie,' onthou 'n soldaat van Hood se afdeling van 2300 man. Die honger rebelle het Hooker se magte raakgery en die troepe van die unie afgemaai "soos 'n steen wat deur ons lyn loop", het 'n federale oorlewende geskryf. Hood se teenaanval het oor die mielieland teruggekeer en die grootste deel van die bloedige grond wat vroeër die oggend verlore geraak het, herwin - met meer as 60 persent van sy mans dood, gewond of vermis. Toe Hood van voor af teruggekeer was, agter 'n oorblyfsel van sy bevel, het iemand gevra waar sy troepe was. 'Dood op die veld', het hy gesê.
Twee ander vakbondkorps van die Unie het vars soldate in die geveg gevoer toe Lee desperaat ander dele van sy lyn gestroop het om elke nuwe strewe te ontmoet. Teen 10 uur het die mielieland 15 keer van eienaar verander. 'Elke koringstingel in die grootste deel van die veld is so nou as moontlik met 'n mes gesny,' onthou Hooker, 'en die gesneuwelde lê in rye, net soos hulle 'n paar oomblikke tevore in hul geledere gestaan ​​het.' Die generaal het 'n maklike doelwit gemaak terwyl hy op 'n groot grys perd tussen sy manne gery het. Hy is die oggend in die voet geskiet en buite aksie gestel.
Hy was een van die byna 10 000 slagoffers van die openingstye van 'n geveg; 'n ander was 'n onlangse Harvard -gegradueerde, kapt. Oliver Wendell Holmes jr. Van die 20ste Massachusetts, wat deur die nek geskiet is en op die veld dood is. Holmes het herstel, die oorlog met lof voltooi en 'n hooggeregshofregter geword. Maar hy erken dat ná Antietam "die wêreld nooit weer reg gelyk het nie".
McClellan was van plan om Lee se leër stukkend te sny, eers hard aan die linkerkant van die Konfederasie te slaan, en dan Lee se reg te breek om sy ontsnapping oor die Potomac te blokkeer, en daarna vier nuwe afdelings in die Rebel -sentrum te gooi vir die staatskaping. Dit was 'n goeie plan, maar die aanvalle van McClellan was swak gekoördineer. McClellan het goed agter gebly en ongeveer 20 000 van sy manne in reserwe gehou. As hy 'n skerp voordeel in getalle gedruk het, sou hy moontlik die weermag van Noord -Virginia deurgebreek en vernietig het, maar hy het teruggehou, oortuig deur gebrekkige intelligensie en aanskoulike verbeelding dat Lee se magte in die aantal sy eie was. By Antietam het McClellan, bekend vir sy versigtigheid en onstuimige praatjies, sy reputasie as die mees voorlopige generaals bevestig.
Generaal -majoor van die vakbond Ambrose E. Burnside het bevele ontvang om Lee se weermag onder Sharpsburg te druk, waar 'n boggelrugbrug oor Antietam Creek strek. Burnside het die voordeel van 12 500 troepe van sy 9de korps teen ongeveer 4 000 Georgiërs uit genl.maj. James Longstreet se bevel. Maar die Konfederale infanterie, gesteun deur twee batterye artillerie in steil blote wes van die spruit, het honderde Unie -soldate afgetrek toe hulle uit die bome opkom en probeer om die brug oor te steek, terwyl ander geskiet of verdrink het in die stroom. Dit het Burnside se troepe drie uur geneem om die spruit oor te steek.
Hoe om hierdie tydlyn te gebruik
Hierdie ligging is deel van die erfenisgebied
Vind hierdie geleentheid op ons interaktiewe kaart
Vind meer inligting
16 Oktober 1859
John Brown en rsquos Raid
Harpers Ferry, Virginia (nou WV)
Op 16, 17 en 18 Oktober 1859 het John Brown en sy & quotProvisional Army of the United States & quot; die United States Armory en Arsenal by Harpers Ferry in besit geneem. Brown het 'n opstand van slawe begin bewapen. In plaas daarvan het die aanval milisiegeselskappe en federale troepe uit Maryland, Virginia en die District of Columbia gelok. Op die oggend van 18 Oktober breek 'n stormende partytjie van 12 mariniers die deur van die Armory 's -motorwaenshuis af, wat Brown en die oorblywende stropers gevange neem. Bron: NPS.
33h. Noordelike planne om die oorlog te beëindig
Slegs een dag na hul oorwinning in Gettysburg, het die uniemagte Vicksburg, die laaste Konfederale vesting aan die Mississippirivier, ingeneem. Bevelhebbers van Lincoln en Union het planne begin maak om die oorlog te voltooi.
Blokkeer alle suidelike kuste heeltemal. Hierdie strategie, bekend as die Anaconda -plan, sou die moontlikheid van konfederale hulp uit die buiteland uitskakel.
Beheer die Mississippirivier. Die rivier was die belangrikste binnelandse waterweg van die Suide. Ook sou Noordelike beheer van die riviere Texas, Louisiana en Arkansas van die ander Konfederale state skei.
Vang Richmond. Sonder sy kapitaal sou die opdraglyne van die Konfederasie ontwrig word.
Verpletter die burgerlike moraal van die suide deur Atlanta, Savannah, en die hart van die suidelike afskeiding, Suid -Carolina, te vang en te vernietig.
Gebruik die numeriese voordeel van Noordelike troepe om die vyand oral te betrek om die geeste van die Konfederale Weermag te breek.
Vroeg in 1864 was die eerste twee doelwitte bereik. Die blokkade het enige betekenisvolle buitelandse hulp suksesvol verhoed. Generaal Ulysses Grant se sukses op Vicksburg het die Mississippirivier aan die Unie gelewer. Lincoln het Grant gewend om die taak te voltooi en in die lente van 1864 Grant aangestel om die hele leër van die Unie te beveel.
Grant het 'n plan gehad om die oorlog teen November te beëindig. Hy het verskeie groot gelyktydige aanvalle gedoen. Generaal George Meade sou die massiewe Army of the Potomac van die Unie teen Robert E. Lee lei. Grant sou by Meade, wat die grootste Noordelike leër was, bly. Generaal James Butler sou deur die Jamesrivier in Virginia ry en Richmond, die hoofstad van die Konfederasie, aanval. Generaal William Tecumseh Sherman sou in die hart van die Suide duik en soveel skade as moontlik aan hul oorlogsbronne aanrig.
'N Week na die herverkiesing van Abraham Lincoln in 1864, het William Tecumseh Sherman (bo) met sy genadelose opmars deur Georgië begin, sonder om burgerlike hartseer en verskroeide aarde agter te laat. Beide Atlanta en Savannah sou tydens hierdie veldtog weer onder die beheer van die Unie val.
Meade het Lee se leër in Virginia gekonfronteer. Lee se strategie was om terrein en versterkte posisies tot sy voordeel te gebruik, en verminder sodoende die belangrikheid van die Unie se meerderwaardigheid in getalle. Hy het gehoop om die koste van die poging om die Suide terug in die Unie te dwing, so hoog te maak dat die Noordelike publiek nie daarvoor sou staan ​​nie. Hy het dit amper reggekry. Van 5 Mei tot 24 Mei het die volle mag van Grant en Lee se leërs voortdurend geveg met enorme ongevalle.
Maar, anders as die Unie -bevelvoerders van die verlede, was Grant vasbeslote om voort te gaan ondanks die koste. Agt-en-twintigduisend soldate was slagoffers van die Slag van die Wildernis. 'N Paar dae later was nog 28 000 soldate slagoffers in die geveg by Spotsylvania Court House. Meer as twee derdes van die slagoffers van hierdie veldslae was soldate van die Unie.
By Cold Harbor die volgende week het Grant nog 13 000 soldate verloor en 7 000 van hulle binne 'n halfuur. In die 30 dae wat Grant teen Lee geveg het, het hy 50 000 troepe verloor en 'n getal gelykstaande aan die helfte van die grootte van die Konfederale weermag destyds. Gevolglik het Grant bekend gestaan ​​as 'The Butcher'. Die kongres was ontsteld en versoek dat hy verwyder moet word. Maar Lincoln het aangevoer dat Grant die gevegte wen en weier om die versoek van die kongres toe te staan.
William T. Sherman se genadelose opmars deur die Suide na die see dryf 'n paal in die hart van die Konfederasie. Hy het niks agtergelaat nie en het alles in sig vernietig in 'n poging om die opstand eens en vir altyd te verpletter.
Butler kon Richmond nie verower nie, en die Konfederale hoofstad is tydelik gespaar.Op 6 Mei, een dag nadat Grant en Lee met hul konfrontasie in die Wildernis begin het, het Sherman Georgië binnegegaan en die hulpbronne wat in sy pad lê, geskroei. Einde Julie het hy die vyand gedwing om binne die bereik van Atlanta terug te keer. Vir 'n maand lank beleër hy die stad. Uiteindelik, vroeg in September, het hy Atlanta en mdash binnegegaan op 'n dag nadat die Konfederale weermag dit ontruim het.
Sherman wag tot sewe dae na Lincoln se hewige herverkiesing voordat hy Atlanta op die fakkel sit en sy opmars na die see begin. Niemand het voor hom gestaan ​​nie. Sy soldate het die platteland geplunder en alles van denkbare militêre waarde vernietig toe hulle 285 myl na Savannah gereis het in 'n optog wat legendaries geword het vir die ellende wat dit onder die burgerlike bevolking veroorsaak het. Op 22 Desember val Savannah.
Daarna het Sherman sy leër beveel om noord na Suid -Carolina te trek. Hulle bedoeling was om die staat waar afstigting begin, te vernietig. Presies 'n maand later val die hoofstad, Columbia, hom toe. Op dieselfde dag het Union Forces Fort Sumter herower.
Breek die Konfederale lyn in Antietam
Watter Unie -regimente het by Antietam geveg? Wie was die generaal van die Unie wat die aanval oor die brug by Antietam op Konfederale lyne gelei het en hoeveel keer het hy aangekla voordat hy deurgebreek het?
Die geveg by Antietam Creek op 17 September 1862 het die Konfederale Generaal Robert E. Lee se eerste inval in die Noorde beëindig. Die Konfederale Weermag van Noord -Virginia het teen die einde van die dag gekonfronteer met die generaal van die unie, George B. McClellan, se Army of the Potomac naby Sharpsburg, Maryland, 6 000 Amerikaners lê dood of sterf en nog 17 000 is gewond. Dit is steeds die bloedigste dag in die Amerikaanse geskiedenis.
Die Konfederale Weermag het twee korpse (Longstreet's en Jackson's) opgestel, georganiseer in nege infanteriedivisies en 'n kavalleriedivisie en bestaan ​​uit meer as 130 individuele regimente, met 'n totaal van meer as 38,000 man. Die Unie -leër van die Potomac het ses korpse (I, II, V, VI, IX en XII) georganiseer in 18 infanteriedivisies en 'n kavalleriedivisie met meer as 191 individuele regimente wat ongeveer 75 000 federale troepe in die geveg by Antietam geveg het. ('N Volledige lys van elke korps, afdeling, brigade en regiment, saam met die offisiere wat hulle beveel het-bekend as die orde van die geveg-kan gevind word in Stephen Sears' Landscape Turned Red: The Battle of Antietam, pp. 359-372 .
Unie -generaal Ambrose Burnside se IX Corps het die linkerkant van die federale lyn suid van die stad gehou, waar 'n enkele brug oor die Antietam -spruit gestrek het. Burnside se manne het ure lank probeer om die smal brug oor te steek in die hoop om die Konfederale lyn langs die westelike oewer te flank. (Die flankerende maneuver waarin die aanvaller probeer het om aan die kant van die verdediger se lyn te kom en dit reghoekig aan te val, vorm 'n kritieke deel van die burgeroorlog se militêre taktiek. Omdat 'n flanklyn uiters kwesbaar was vir vyandelike vuur, en omdat dit Die bevelvoerders van die burgeroorlog het herhaaldelik probeer om hul teenstanders te flank terwyl hulle probeer om hul eie lyne nie te laat flank nie.)
Alhoewel die Antietam -kreek vlak genoeg was om op verskeie plekke te ry, het Burnside sy korps se aanvalle op die eensame brug naby die Rohrback -plaas gefokus - 'n brug wat later sy naam sou dra, danksy sy troepe se bloedige pogings om dit oor te steek. Omdat die brug slegs twaalf voet breed was, kon 'n relatief klein aantal Konfederale verdedigers verhoed dat Burnisde se hele korps ure lank kon oorsteek. Omstreeks 10:00 het twee regimente in Georgië aanvalle deur ongeveer 12,500 soldate van die Unie weerhou.
Uiteindelik, omstreeks 14:00, het twee Noordelike regimente met die hand gekies vanweë hul taaiheid en 'n rantsoen drank belowe nadat hulle die brug gevang het, probeer om by 'n aanloop oor te steek. Die 670 mans van die regimente het teen die heuwel wat na die brug kyk, afgestorm en agter die dekmantel aan die oostelike oewer gewaai, die Georgiese verdedigers, uitgeput en amper sonder ammunisie na drie uur se geveg, begin terugtrek. In 'n gejaag het kleurdraers die twee eenhede oor die brug gelei en uiteindelik 'n vastrapplek op die westelike kus gekry. Meer as 500 Federals en 120 rebelle is dood in die gevegte daar. George McClellan, bevelvoerend -generaal van die Unie -magte in Antietam, het later aansienlike kritiek gekry vir die ongekoördineerde aanvalle langs die Federale lyn, omdat hy nie aangespoor het om die spruit vinniger oor te steek nie en dat hy nie die kruising effektief kon benut nie. Die meeste waarnemers beoordeel die stryd by Antietam gelykop. McClellan het Lee se inval in die Noorde beëindig, maar die rebelleër was 'n doeltreffende vegmag. Lincoln en ander beskou die stryd as 'n verlore geleentheid om die oorlog te beëindig.
Burnside se ondoeltreffende leierskap by die brug het daartoe gelei dat McClellan net meer as 'n week later aan sy vrou geskryf het en hom beskryf as 'baie stadig' en 'nie geskik om meer as 'n regiment te beveel nie.' Die beoordeling van McClellan was egter korrek, maar sy eie optrede in Antietam het daartoe gelei dat hy op 7 November 1862 deur Abraham Lincoln verwyder is. rampspoedige en skuins nederlaag op Fredericksburg daardie Desember.
"Slagorde." Antietam op die web, 2010.
Kennedy, Frances H., red. Die Burgeroorlog -slagveldgids. 2de uitg. Boston: Houghton Mifflin Co., 1998.
Eicher, David J. Die langste nag: 'n militêre geskiedenis van die burgeroorlog. New York: Simon & Schuster, 2001.
Sears, Stephen. Landskap word rooi: die slag van Antietam. New York: Houghton Mifflin Company, 2003.
Waugh, John. Lincoln en McClellan: die ontsteld vennootskap tussen 'n president en sy generaal. New York: St. Martin's Press, 2010.
Die bevel is op of ongeveer 9 September 1862 tydens die Maryland -veldtog opgestel. Dit het besonderhede gegee van die bewegings van die Army of Northern Virginia gedurende die vroeë dae van sy inval in Maryland. Lee verdeel sy leër, wat hy beplan het om later te hergroepeer volgens die presiese teks wat majoor -generaal Stonewall Jackson sy bevel na Martinsburg sou verplaas, terwyl McLaws se bevel en Walker se bevel "probeer het om Harpers Ferry te vang." Generaal -majoor James Longstreet sou sy bevel noordwaarts na Boonsborough skuif. Generaal -majoor DH Hill se afdeling sou as agterhoede optree tydens die optog van Frederick.
Lee beskryf die roetes en paaie wat geneem moet word en die tydsberekening vir die belegging van Harpers Ferry. Adjudant Robert H. Chilton het afskrifte van die brief geskryf en dit in Lee se naam onderskryf. Personeelbeamptes het die afskrifte aan verskillende Konfederale generaals versprei. Jackson het op sy beurt die dokument gekopieer vir een van sy ondergeskiktes, D. H. Hill, wat onafhanklike bevel as die agterhoede sou uitoefen. Hill het gesê die enigste kopie wat hy ontvang het, was die een van Jackson. 
Ongeveer 12 uur  op 13 September het korporaal Barton W. Mitchell van die 27ste Indiana Volunteers, deel van die Union XII Corps, 'n koevert ontdek met drie sigare toegedraai in 'n stuk papier wat in die gras lê op 'n kampterrein wat Hill pas gehad het ontruim. Mitchell het die betekenis van die dokument besef en dit aan sersant John M. Bloss oorgegee. Hulle het na kaptein Peter Kopp gegaan, wat dit na die regimentskommandant kolonel Silas Colgrove gestuur het, wat dit na die korps se hoofkwartier vervoer het. Daar het 'n assistent van brigadier -generaal Alpheus S. Williams die handtekening erken van R. H. Chilton, die assistent -adjudant -generaal wat die bevel onderteken het. Williams se assistent, kolonel Samuel Pittman, herken Chilton se handtekening omdat Pittman gereeld voor die oorlog tekenings betaal het wat onder die handtekening van Chilton geteken is. Pittman het vir 'n bank in Detroit gewerk gedurende die tydperk toe Chilton betaalmeester was by 'n nabygeleë weermagpos.   Williams het die versending na generaal -majoor George B. McClellan, die bevelvoerder van die Army of the Potomac, gestuur. McClellan was oorweldig met vreugde om die beplande beweging van die Konfederale troepe te leer en het na berig word uitgeroep: "Nou weet ek wat om te doen!" Hy vertrou aan brigadier -generaal John Gibbon: 'Hier is 'n koerant waarmee ek, as ek nie vir Bobby Lee kan sweep nie, bereid sal wees om huis toe te gaan.' 
McClellan het die inval van Lee tydens die daaropvolgende Slag van Antietam gestop, maar baie militêre historici meen dat hy nie die strategiese voordeel van die intelligensie ten volle kon benut nie, omdat hy bekommerd was oor 'n moontlike lokval (wat deur generaal -majoor Henry W. Halleck) of grof oorskatting van die sterkte van Lee se leër.
Die heuwel op die beste plaas waar die verlore orde ontdek is, is geleë buite Frederick, Maryland, en was 'n belangrike Konfederale artillerieposisie in die Slag van Monocacy in 1864. 'N Historiese merker op die Monocacy National Battlefield herdenk die ontdekking van spesiale orde 191 tydens die Maryland -veldtog.
Korporaal Mitchell, wat die bevele gevind het, is daarna in Antietam in die been gewond en in 1864 ontslaan weens die chroniese infeksie. Hy sterf in 1868 op 52 -jarige ouderdom.
Aangesien die burgers van Fredericktown nie bereid is om deur die lede van hierdie leër oorval te word nie, om hul winkels oop te maak, om vertroue te gee en om seker te maak dat offisiere en mans voorraad koop ten bate van hierdie bevel, is dit streng verbied om alle offisiere en manne van hierdie leër besoek aan Fredericktown, behalwe vir sake, in welke gevalle hulle skriftelik hiervan getuienis van afdelingsbevelvoerders sal lewer. Die proesemarskalk in Fredericktown sal sien dat sy wag hierdie bevel streng uitvoer.
Majoor Taylor gaan na Leesburg, Virginia, en sorg vir die vervoer van siekes en diegene wat nie na Winchester kan stap nie, om die vervoer van die land vir hierdie doel te verseker. Die roete tussen hierdie en Culpepper Court-huis oos van die berge, omdat dit onveilig is, sal nie meer afgelê word nie. Diegene wat alreeds oorkant die rivier op pad is na hierdie leër, sal onmiddellik opklim, al die ander gaan gesamentlik na Winchester en onder bevel van offisiere, op watter tydstip, as die algemene depot van hierdie leër, die bewegings daarvan bekend sal wees en instruksies gegee sal word deur bevelvoerders beampte wat verdere bewegings reguleer.
Die weermag hervat môre sy optog met die Hagerstown -pad. Die bevel van generaal Jackson vorm die voorskot, en nadat hy Middletown verbygegaan het, neem hy die roete na Sharpsburg, steek die Potomac op die mees geskikte punt oor en neem Vrydagoggend die Baltimore- en Ohio -spoorweg, vang hulle op Martinsburg vas, en onderskep dit wat probeer om uit Harpers Ferry te ontsnap.
Die bevel van generaal Longstreet sal dieselfde pad volg tot by Boonsborough, waar dit sal stop met reserwe-, voorraad- en bagagetreine van die weermag.
Generaal McLaws, met sy eie afdeling en dié van generaal R. H. Anderson, sal generaal Longstreet volg. By die bereiking van Middletown sal u die roete na Harpers Ferry neem, en teen Vrydagoggend die Maryland Heights besit en probeer om die vyand by Harpers Ferry en omgewing te vang.
Generaal Walker, met sy afdeling, sal die Potomac by Cheek's Ford oorsteek, nadat hy die doel bereik het waarin hy nou besig is, die regteroewer opklim na Lovettsville, indien moontlik, in besit van Loudoun Heights, Vrydagoggend, Key's Ford op sy links, en die pad tussen die einde van die berg en die Potomac aan sy regterkant. Hy sal, sover moontlik, saamwerk met generaal McLaws en Jackson, en die terugtog van die vyand onderskep.
Generaal DH Hill se afdeling sal die agterhoede van die weermag vorm en die pad volg wat die hoofliggaam volg. Die reserwe -artillerie, munisipaliteit en toevoerstreine, ens., Sal General Hill voorafgaan.
Generaal Stuart sal 'n eskader van kavallerie losmaak om die bevele van generaals Longstreet, Jackson en McLaws te vergesel, en met die hoofliggaam van die kavallerie die roete van die leër dek, wat alle agterstanders wat moontlik agtergebly het, sal opdok.
Die bevele van generaals Jackson, McLaws en Walker, nadat hulle die doelwitte bereik het waarvoor hulle losgemaak is, sal by die hoofliggaam van die weermag in Boonsborough of Hagerstown aansluit.
Elke regiment op die optog sal gewoonlik sy byle in die regiment -munisipaliteit dra - waens, vir die gebruik van die manne by hul kampe, om hout en ampc te bekom.
By Harry Turtledove Southern Victory Series alternatiewe geskiedenisromans, die punt van afwyking met opgetekende geskiedenis is dat die orde nie deur die troepe van die unie ontdek word nie, maar in plaas daarvan herstel word deur 'n agterste Konfederale soldaat, wat die Konfederale weermag toelaat om vinniger te beweeg en die oorlog te wen. In Wat as? en Wat as? van die Amerikaanse geskiedenisDie scenario "If the Lost Order Hadn't Been Lost" deur James M. McPherson het ook 'n soortgelyke gevolgtrekking as Turtledove met Robert E. Lee wat na Pennsylvania styg en die beslissende oorwinning behaal in 'n vroeë weergawe van die Slag van Gettysburg.
Vakbondtroepe wat nie die orde ontdek nie, is ook die uiteenlopende punt van die alternatiewe werklikheids -superheld -strokiesprentreeks Kaptein Konfederasie.
Bernard Cornwell se roman Die Bloedige Grond, deel van die Starbuck Chronicles, fiksionaliseer die gebeure en aanloop van Antietam, waarin die volgorde sentraal staan ​​in die drama in die aanloop tot die geveg en 'n verduideliking aangebied word oor hoe dit in die veld weggegooi is.