Sielerus én 'n watervalfees | News24
Sielerus én 'n watervalfees
Innikloof in die Oos-Kaapse Gamtoosvallei: n natuurbelewenis op die drempel van die 'beskawing'. foto Heilie Combrinck Foto: HEILIE COMBRINCK
TOE die loerie rooivlerk oor ons vlieg en kôk-kôk-kôk anderkant op 'n tak gaan sit, moes ons al geweet het: Dit gaan 'n baie spesiale dag wees.
Maar dis nog vroegoggend, so ons dink nog nie aan simboliese boodskappe of sulke goete nie. Al wat tel, is dat daar vir ons klompie, byeen op inniKloof op die sitrusplaas Honey Clough in die Gamtoosvallei, 'n stywe klim na die fees van watervalle wag.
Dis 'n spesiale dag, want dié uitstappie na die watervalle in die Kleinrivier, 'n sytak van die Gamtoosrivier, gebeur net een keer per maand.
Dis omdat 'n groot gedeelte van die 7 km-staproete daarheen, asook die watervalle, op natuurbewaringsgrond is, verduidelik John Wait, die eienaar van inniKloof.
Hy wil ­seker maak elke stapper hou hom of haar honderd persent by die ­reëls, dié dat hy saamstap. Maar hy is 'n besige man en daarom word dié uitstappie net een keer per maand onderneem.
Gewoonlik stap 'n groot groep saam, maar gelukkig het al die voornemende stappers die weerman geglo toe hy teen nat koue gewaarsku het, en is ons net vier op daardie dag – met dominee kompleet. Sy naam is ds. Jasper Schellingerhout, 'n man van 70, maar met die ratsheid van 'n (fikse) man van 30.
Tog was die man der manne Goebbels die langbeen-foks­terriër wat sy mense-pa, John, se eie skaduwee ore aansit, só naby bly hy aan hom.
Net wanneer John te naby aan of te lank by 'n afgrond is, gaan staan Goebbels platstert verder van sy baas en piep totdat hy weer na veiliger aarde beweeg.
'n Rukkie gelede het John en sy vrou Catherina die ergste begin dink toe hulle Goebbels nêrens – nie eens by die teef op die buurplaas – kon kry nie.
"En toe het hy al die tyd een van ons kampeerders op eie houtjie op 'n la-a-ang berg­uitstappie geneem!" vertel John net toe ons by die jy-mag-nie-hier-verbyloop-bordjie van Oos-Kaapse natuurbewaring kom.
Goebbels, hond, mag nie hier verby nie.
Ek kyk Goebbels so. Sweerlik sal hy positief vir verbode middels toets, só gespierd is die hond. Seker dié dat hy die naam van een van Hitler se swaargewigte gekry het.
Toe nie. Dis hul dogter wat daai naam bedink het, verduidelik John, want net toe dié langbeenfoksie op plaas aanland, het sy in die geskiedenisklas alles van Hitler geleer.
Maar sal dit nie wonderlik wees as Goebbels, net soos die (nou al) wêreldberoemde Skollie van die Baviaanskloof, toergids vir die besoekers kan word nie?
Vergeet dit, sê John se gesigsuitdrukking. inniKloof, so ook Honey Clough, is kos­bare aarde, des te meer die natuurbewaringsgebied rondom die Stinkhoutberge en die Kleinrivier se watervalle, verduidelik John later, hy wil nie hê dit moet platgetrap word nie.
Hy is al die sesde geslag op Honey Clough, antwoord hy toe ons uitvra.
'n Mens praat maar sulke dinge in die klim, dan kom jy nie honderd persent agter hoe jy so 'n bietjie baie swaarkry nie.
Ons volg die roete na die watervalle op 'n byna 200 jaar oue beespaadjie, hoor van olienhout en spekboom, bonsai gevreet deur bosbok en sien dit later self, stel Boesmantraan se helende kragte op die proef toe doringtakkies die bloed laat loop, en drink soet warm tee uit die termofles toe dit broodeet-blaaskans is.
Dis interessant om te sien hoe die onversteurde plantekleed na gelang van die sonskynhoek op die berg wissel. Aan die noordekant is ons byvoorbeeld uit onder digte loof en volg die steil afdraande deur valleibosveld na die eerste waterval.
Die aanskouing van dié water wat oor krans in die diep poel tuimel, laat ons vinnig van voosgestampte toonnaels ­vergeet. Die koffie wat ds. Schellingerhout op sy Switserse ­spiritusstofie stook, proe ja, ­hemels.
Wat kan ek sê van die water-spektakels wat verder rivier-af oor nóg valle skuimend wit speel? Van die donker, diepe poel by waterval vier? Die wolke wat grysdonkerblou bo ons saampak en dramatiese lug­tonele skets? Die bosvlier in volle blom? Eendag, miskien, sal ek woorde vir al hierdie indrukke vind.
Maar toe die reën oppad terug oor die blaredak bo ons in goue spatsels uitsak, toe weet ek: Daai loerie wat vroegoggend rooivlerk oor ons gevlieg het, het kom sê dit gaan 'n baie spesiale dag wees.