Die party se beleid in breë trekke was die samewerking tussen Engels- en Afrikaanssprekendes, gelykberegtiging vir die twee tale, die hantering van die swart vraagstuk op 'n niepartygrondslag, aanmoediging van blanke immigrasie en 'n verbod op Indiër-immigrasie, handhawing van noue bande met Brittanje en die Britse Ryk en teenkanting teen die aanname van 'n republiek in Suid-Afrika.
Met die toetrede van Suid-Afrika tot die Tweede Wêreldoorlog en die bedanking van genl. J.B.M. Hertzog uit die Verenigde Party, stel genl. Jan Smuts 'n nuwe koalisieregering saam, waarin lede van sowel die Arbeidersparty as die Dominiumparty dien. Voor die einde van 1945 bedank kol Charles Stallard uit die kabinet en neem sy plek in die opposisiebanke in. Twee jaar later bedank hy as partyleier. Die res van die Dominiumparty se lede vorm in 1947 saam met afvalliges van die Arbeidersparty die Suid-Afrikaanse Party, maar die party verdwyn 'n jaar later van die politieke toneel.
Op 19 Januarie 1977 word ses Volksraadslede van die Verenigde Party uit die party geskors omdat hulle hul nie met sir De Villiers Graaff se inisiatief ("Red Suid-Afrika") om 'n nuwe breë opposisie-party daar te stel, kan vereenselwig nie. Die ses stig op 26 Maart 1977 die Onafhanklike Verenigde Party, waarvan die naam op 28 Mei 1977 na die S.A.P. verander word. Die party vaar verbasend goed in die verkiesing net ses maande na sy stigting, en het drie setels gewen.