"Soos 'n wildsbok wat smag na waterstrome, so smag my siel na U, o God!" - Psalm 42:2.
Hoe maklik gebruik ons uitdrukkings sonder om waarlik te bedoel of te besef wat ons sê. Iemand sal sê: "Ek is doodmoeg" terwyl hy maar net 'n bietjie moeg is. "Ek is sopnat", sê die man op wie se rug 'n paar druppels reën geval het. "Ek sou duisend rand betaal om te weet", verklaar iemand wat in elk geval geen sent vir die inligting sou gee nie.
Op geestelike gebied gaan dit net so. Hiermee loop ons die gevaar dat ons onsself bedrieg en iets voordoen wat nie bestaan nie. 'n Mens hoor dit byvoorbeeld in liedere met mooi melodieë waar die woorde later betekenisloos word! Jesus het op 'n keer die mense tereggewys en gesê: "Watter sin het dit dat julle My aanspreek met 'Here, Here!' en nie doen wat Ek sê nie?" (Luk 6:46). So sal dit ons ook betaam om onsself af te vra of ons nie ook skuldig is hieraan nie.
Ons kan die pragtige woorde van Psalm 42 as voorbeeld neem. Die Bybelwoorde is sterk: "Soos 'n wildsbok wat smag na waterstrome, so smag my siel na U, o God!" Die beryming is net so sterk: "Soos 'n hert in dorre streke skreeuend dors na die genot van die helder waterbeke, skreeu my siel na U, o God!" Hoeveel keer het jy dit al gesing? Was dit waarlik jou gevoel? Is daar by jou 'n liefde tot God wat enigsins vergelyk kan word met die verlange, die smag, die hyg van die moeë, verjaagde, dorstige wildsbok na water? Of sing jy dit maar net .......?
As ons wel hierdie graad van verlange het kan ons God daarvoor dank, want dit is geen aardse verlange nie! As ons dit nie het nie sal dit miskien beter wees as ons dit van God vra in gebed voordat ons dit weer sing. Hy alleen kan, en Hy sal, aan ons daardie "heimwee na God" gee soos die opskrif van Psalm 42 lui! (1953 vertaling).