Midde-Ooste is uiters plofbaar | Netwerk24
Deur Leopold Scholtz 26 Februarie 2018 00:00
Sowat 2 400 jaar gelede het die Indiese filosoof Kautilja (hy staan ook bekend as die Indiese Machiavelli) 'n spreekwoord geskep wat die wêreldpolitiek dikwels vandag nog goed beskryf: "Die vyand van my vyand is my vriend."
Die waarheid hiervan blyk tans in die Siriese burgeroorlog, wat toenemend in 'n totale chaos verval waarin niemand meer sin van onsin kan onderskei nie.
Byvoorbeeld: Amerika en Turkye, albei lede van Navo, is ou bondgenote. In Sirië staan hulle egter aan teenoorgestelde kante.
Turkye beskou die Siries-Koerdiese rebellebeweging YPG as 'n bondgenoot van die Turks-Koerdiese rebellebeweging PKK, en dus as sy vyand.
Maar Amerika steun die YPG militêr in sy stryd teen die Siriese diktator Basjar al-Assad.
Turkye het troepe gestuur om die enklave Afrin, net oorkant die Siriese grens, waar die YPG tot baie onlangs die septer geswaai het, te beset – 'n stap waarmee hy dreig om met Amerika te bots.
Terselfdertyd beskou Assad die ongevraagde Turkse inval as 'n oortreding van sy soewereiniteit.
Dus het die diktator troepe gestuur om die Turkse invalsmagte te verdryf – waarmee Assad, die YPG en die Amerikaners dus aan dieselfde kant veg.
Maar die Amerikaners (en ander Navo-lande) se oorlogspoging in Sirië is nie net bedoel om teen die terreurbeweging Islamitiese Staat te veg nie, maar ook om Assad tot 'n val te bring.
Om alles te kroon, is daar ook nog Rusland, wat op beduidende skaal aan Assad se kant ingegryp het.
En tussenin meng Iran en Israel in die oorlog in waar en wanneer dit hulle pas.
'n Mens word skoon duiselig van al die faksies wat soos spaghetti-stringe op 'n bord deurmekaar vervleg lê.
Die Siriese burgeroorlog is moontlik die ingewikkeldste konflik in baie eeue.
As dit Israel en Iran is, kan dit lei tot 'n oorlog wat die hele Midde-Ooste aan die brand kan laat raak.
En in sulke omstandighede verg dit soms net 'n vonk om 'n kruitvat met donderende geweld te laat ontplof.
Enersyds kan Israel en Iran aanmekaar spring.
Of Amerika en Turkye. Of, nog erger, Amerika en Rusland.
En as Amerika en Turkye mekaar aan die bors gryp, moet dit op die allerminste 'n groot gat in Navo se borswering slaan.
Te midde van al die verwarring is een ding wel duidelik: Die situasie in die Midde-Ooste was in baie dekades nie so gevaarlik soos nou nie.
Let wel, dié ontleding is geen doemprofesie nie.
Dinge hóéf nie handuit te ruk nie; as dit vanuit die verskillende hoofstede goed bestuur word, kan dit beperk bly.
Die punt is wel dat die kruitvat staan, en dat 'n klomp vuurhoutjies in die onmiddellike omgewing rondlê.