Gedig: SkulpkennisArgieffoto (Foto: monicore, Pixabay) Ek tel ŉ skulp op in die sand wat in my oor sy boodskap sis: die aarde en sy skepsels het verdwyn – ál wat bestaan, is see en vis. Die ondergolfse ryke suis oor seelui wat óm wrakke wroet, as bleek skelette soek hul voort na hartklop in die eb en vloed. Mar as ek deur die onderwaterlig my van sy vlegsels kan ontgord, sal ek met slierte sandkruid dans, klein grondeling van die walvis word. Want teen die skulp se rondings ruis ŉ vreemde taal se vreemde spreuk – uit wrak en water hierdie oerbegrip: die eie hart wat teen my ore beuk.