Tog, so dikwels het ons nie die aanmoediging van ons hart gevolg vanweë ons vrees nie ... vrees vir mislukking, vrees vir ander wat ons bespot of ons afstoot, vrees vir kritiek, vrees om dit nie reg te doen nie, en dalk selfs vrees van ons drome word waar en nie seker dat ons die nuwe lewe wat ons geskep het, regtig wil geniet nie.
Neem dus nou 'n oomblik en kyk wat dit in jou lewe is wat jy keer om te doen omdat jy bang is. Is dit 'n nuwe verhouding aangaan? 'n nuwe werk? 'n nuwe loopbaan? beweeg na 'n nuwe plek, selfs 'n nuwe land?
Wat is die beste wat kan gebeur?
Gewoonlik beveel mense aan om jouself te vra, "Wat is die ergste wat kan gebeur?" as jy daardie riskante keuse gemaak het. Tog, wat ons self moet vra, is: "Wat is die beste wat kan gebeur?" Dink aan (visualiseer) wat jy graag wil hê om plaas te vind as jy die nuwe werk geneem het, verskuif of wat dit ookal is, is jy bang om te doen om watter rede dan ook.
As ons ons besluite gegrond het op die beste wat in plaas van die vrees vir die ergste wat kan gebeur, kan ons lewens heeltemal anders wees as wat hulle nou is. Dink aan die persoon wat 'n dokter is wat werklik 'n kunstenaar wou wees. Of die vrou wat 'n prokureur is, toe sy regtig 'n prokureur wou wees. Of die werknemer wat regtig sy eie besigheid wou begin, of die kok wat 'n spesialiteitsreeks van gebak wou skep. Daar is so baie drome wat ons gehad het, miskien het ons opgehou omdat ons bang was. Gebrek aan selfvertroue is ook 'n vorm van vrees ... vrees om nie goed genoeg te wees nie, vrees om te misluk.
'N Meisie Van My Tuisdorp
Daar is 'n meisie uit my tuisdorp wat begin het as 'n haarkapper. Toe het sy haar eie salon geopen, toe het sy meer salonne oopgemaak, toe begin sy 'n produkreeks, en nou is sy 'n baie suksesvolle sakevrou met 'n baie suksesvolle besigheidsketting vir haar naam.
Wat het haar die moed gegee om dit te doen toe baie ander mense in haar klas en haar tuisdorp die veilige pad geneem het? Wat het haar die moeite gedoen om vir haar visie te gaan wanneer ander mense huiwer? Soms weet dit nie dat ons sulke groot risiko's moet neem nie. Soms is dit net nie 'n risiko nie, maar selfs meer as dit, die meeste keer is dit net iets wat reg voel, iets wat ons wil doen ... en dan gaan ons deur en doen dit!
Voel geen vrees en gaan!
Ek onthou toe ek 20 was, ek het met my baie goeie vriend 'n reis na Europa beplan. Op die laaste oomblik het sy besluit om nie te gaan nie omdat haar pa gesê het hy sal nie vir haar verpleegskoolstudie betaal as sy na Europa toe gaan nie (saam met my). Dus, ek het besluit om in elk geval self te gaan.
Ek onthou mense wat my vra, "Is jy nie bang nie?", En ek onthou ook nie om te verstaan ​​waaroor hulle praat nie. Nadat ek op 'n plaas 6-myl buite 'n dorp 1000-mense opgewek is, het ek nie geweet van die vrees van die buitewêreld nie. Ek was opgevoed in die dae waar TV nie 'n konstante daaglikse teenwoordigheid was nie (ten minste nie in my huishouding nie). Ek het dus nie al hierdie vreeslike beelde in my kop gehad waarom ek bang moet wees om self deur Europa na Europa te reis nie. En ons het nie 24-uur nuuskanale wat vrees as 'n motiveerder gebruik om mense te laat kyk nie ... vrees vir wat mense kry om die nuus oor en oor te kyk.
So af het ek gegaan. Twintig jaar oud, 'n rugsak, en sommige reisigers se tjeks ... en groot verwagtinge. Ek het na Rome gevlieg (want dit was Oktober en ek is nie 'n groot fan van koue weer nie). Ek het nie werklike planne gehad nie. Ek het 'n lys van jeugherberge gehad, 'n reisboek, 'Europe on $ 5 a day' (dit was 40 jaar gelede en 'n baie ander ekonomie) en dit is nogal so ver as wat dit vir planne gegaan het.
En die grootste voordeel wat ek self gevind het, is dat dit baie deure vir my oopgemaak het. Ek het mense ontmoet wat ek waarskynlik nie sou ontmoet het as ek betrokke was by gesprek met 'n reisgenoot nie. Ek is uitgenooi na die plaaslike huise. Ek het selfs 'n paar dae in 'n Marokkaanse huis op die uitnodiging van 'n meisie wat ek in Fez ontmoet het, deurgebring. Ek is "aangeneem" deur 'n Spaanse vrou en haar dogter wat my verwelkom het in hul huis in Noord-Spanje en hulself vir my eie persoonlike reisgidse vir 3 weke gemaak het.
Die reis was fantasties. Ek het deur Italië met 'n Oostenryker gereis, deur Griekeland met 'n nuwe Australiese vriend en haar broer, deur Suid-Spanje met 'n ander Australiese meisie, ens., Ens. Tydens gedeeltes van die reis was ek alleen (dit is toe ek die inwoners ontmoet het ) en op ander tye was ek saam met ander internasionale wanderers.
As ek as gevolg van my vrees tuis gebly het, sou ek al die wonderlike ervarings en ontdekkings gemis het. Ek was in staat om deur die ruïnes van Pompei te dwaal, in die Romeinse Kolosseum te stap, Michelangelo se Sistynse Kapel te sien en verwonderd te wees oor sy David en La Pieta.
Ek is genooi om saam met die Israeliese lede van 'n kibboets in die berge van die Sinai-woestyn te reis en die koraalriwwe (2 se mooiste ter wêreld) aan die punt van die Sinaï-skiereiland te snorkel. Ek het 'n toer van 'n noodsaaklike olie-distilleerdery in Suid-Frankryk ontvang (ah! Die reuk van suiwer roos essensiële olie ...). Ek sou dit misgeloop het as ek bang was om my droom te volg om te gaan na Europa.
So wat van jou?
Wat dink jy sou met jou gebeur het, het jy die pad gevat wat jou bang gemaak het? Waar sou jy vandag wees? Watter beroep sal jy wees? Hoe sal jou lewe lyk?
Die punt van hierdie oefening is om nie spyt te maak nie, maar eerder om te ontdek dat jy baie keer keer dat jy jouself verhinder het om jou droom te leef. En sodra jy wakker geword het tot die realiteit, maak 'n nuwe keuse om nie meer op te hou om van jouself te wees nie, as gevolg van enige denkbeeldige vrese.
En alle vrese word verbeel ... omdat hulle nie gebeur het nie. Hulle is net gedink projeksies in die toekoms van die "ergste scenario". Hulle is nie werklik nie. 'N Kwotasie wat aan Wayne Dyer toegeskryf word, verklaar dat vrees (FEAR) bloot "valse verwagtinge lyk wat regtig is". En tog het ons hierdie illusies laat vaar, hierdie scary filmprojeksies van ons vreesagtige ego stop ons om ons droom te leef.
Ek het baie dinge in my lewe gedoen omdat ek nie bang was om te probeer nie, en daar is ander dinge wat ek nie gedoen het nie, want ek was bang. (Ek is immers ook mens.) Ek het verskuif na Jamaika, want ek was getrek op die lewenstyl wat deur Reggae-musiek beloof is (een liefde, een hart, laat ons bymekaar kom en voel soos ... Bob Marley). Ek het niemand daar geken nie, maar ek het net 'n begeerte gehad om daar te woon en het besluit om daarvoor te gaan. Wat is die ergste wat kon gebeur het? Wel, eerlik gesê, ek het myself nooit daardie vraag gevra nie. Ek het net uitsien na die nuwe avontuur, die nuwe ervarings.
Die een goeie ding om jou hart te volg is dat jy geen spyt het nie. Wat nie beteken nie, werk altyd soos jy gedink het of gehoop het, maar jy het ten minste jou innerlike begeerte geëer om iets te doen. My avontuur in Jamaika het net 2 jaar geduur, op watter punt ek moes gaan as gevolg van Visa-probleme (dit is die kort weergawe van die storie). Maar in daardie twee jaar het ek baie ervarings en vriendskappe verryk wat my lewe verryk het. Toe verhuis ek na Florida, waar ek geïnspireer was om InnerSelf as 'n maandelikse tydskrif te begin.
Het ek finansieel ryk geword? Nee. Maar vir my is dit nie die doel van die lewe nie. Die doel van die lewe (soos ek dit sien) is om dit ten volle en met vreugde te ervaar, en om jou lewe, jouself en die mense rondom jou lief te hê. En as jy jou drome ontken, is jy nie lief vir die eerste persoon wat jy moet liefhê nie: jouself. Dink aan dit so. As jou kind jou elke keer gevra het vir iets wat hulle regtig wil hê (balletlesse, swemlesse, 'n fiets of wat ookal) het jy altyd nee gesê, hoe sal dit hulle laat voel? Hartseer, bedroef, en voel onbemind en nie ondersteun nie.
So elke keer as jy weier om jouself 'n oop deur te gee om jou drome waar te maak, doen jy dieselfde ding. Jy maak jouself hartseer, bedroef, en nie geliefd en ondersteun nie. Hoekom dink jy so baie van ons is oorgewig en depressief en TV / Facebook / alkohol / dwelm / dobbel junkies? Omdat ons nie gelukkig is nie! Dis so eenvoudig. 'N Gelukkige persoon voel nie die behoefte om te probeer om hul leegheid te vul met kos of afleiding nie. 'N Gelukkige mens is nie depressief nie!
So, wees gelukkig! Volg jou hart! Wat jy ookal nodig het! Jy hoef nie van die boot af te spring nie, jy kan begin om jou tone in die water te laat doop. Maar doen vandag vandag dat jy bang was. om te doen ... of ten minste begin kyk na maniere waarop jy dit kon doen.
Wat is die ergste wat kan gebeur? Die ergste is dat jy niks doen nie en jy eindig hartseer en depressief, siek en moeg, en oud en ellendig. Dit is die ergste wat kan gebeur! So, wees goed vir jouself en laat dit nie gebeur nie. Jy is die enigste een wat jou lewe kan verander. As jy dink dat iemand anders jou stop, onthou dat niemand mag oor jou of jou lewe het nie, tensy jy dit aan hulle gee.
Neem jou eie lewe en jou eie geluk in jou eie hande. Dit is jou lewe. Maak dit wonderlik. Maak dit gelukkig. En om jou 'n hand saam te gee, luister na hierdie wonderlike liedjie (daagliks as jy kan):
Hierdie artikel is geïnspireer deur die Navraagkaart,
'Wat as ek nie bang was nie?'
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Wat as ek nie bang was nie?