Ontwikkelingsielkundiges het lank geïnteresseerd in hoe ouers kinderontwikkeling affekteer. Die vind van werklike oorsaak-en-effek skakels tussen spesifieke optrede van ouers en latere gedrag van kinders is egter baie moeilik.
Sommige kinders wat in dramaties verskillende omgewings ontstaan, kan later grootword om opvallende soortgelyke persoonlikhede te hê . Omgekeerd kan kinders wat 'n huis deel en in dieselfde omgewing grootgemaak word, grootword om baie verskillende persoonlikhede te hê.
Ten spyte van hierdie uitdagings het navorsers geplaas dat daar skakels bestaan ​​tussen ouerskapstyle en die effekte wat hierdie style op kinders het. Hierdie effekte, sommige stel voor, gaan oor na volwasse gedrag.
Gedurende die vroeë 1960's het sielkundige Diana Baumrind 'n studie gedoen op meer as 100 voorskoolse kinders. Met behulp van naturalistiese waarneming , oueronderhoude en ander navorsingsmetodes het sy sekere belangrike dimensies van ouerskap geïdentifiseer.
Hierdie dimensies sluit in dissiplinêre strategieë, warmte en koestering, kommunikasie style en verwagtinge van volwassenheid en beheer.
Op grond van hierdie dimensies het Baumrind voorgestel dat die meerderheid ouers een van drie verskillende ouerskapstyle vertoon. Verdere navorsing deur Maccoby en Martin het ook voorgestel om 'n vierde ouerskapstyl by hierdie oorspronklike drie te voeg.
Kom ons kyk noukeuriger na elk van hierdie vier ouerskapstyle en die impak wat hulle op die kind se gedrag kan hê.
Een van die drie hoofstyle wat deur Baumrind geïdentifiseer is, was die outoritêre styl . In hierdie styl van ouerskap word van kinders verwag om die streng reëls wat deur die ouers vasgestel is, te volg. Versuim om sulke reëls te volg, lei gewoonlik tot straf. Outeurse ouers verduidelik nie die redenasie agter hierdie reëls nie. As dit gevra word om te verduidelik, kan die ouer net antwoord: "Omdat ek so gesê het."
Terwyl hierdie ouers hoë eise het, is hulle nie baie reageer op hul kinders nie. Hulle verwag van hul kinders om buitengewoon op te tree en nie foute te maak nie, maar hulle gee baie min rigting oor wat hul kinders in die toekoms moet doen of vermy. Foute word gestraf, dikwels redelik hard, maar hul kinders word dikwels verlaat en wonder presies wat hulle verkeerd gedoen het.
Volgens Baumrind is hierdie ouers gehoorsaamheid- en statusgerig, en verwag dat hulle bestellings gehoorsaam moet word sonder verduideliking. "
Ouers wat hierdie styl uitstal, word dikwels as dominerende en diktatoriale beskryf. Hul benadering tot ouerskap is een van die "spaar die staf, bederf die kind." Ten spyte van sulke streng reëls en hoë verwagtinge, doen hulle min om die redenasie agter hul eise te verduidelik en verwag dat kinders sonder twyfel moet gehoorsaam.
'N Tweede groot styl wat deur Baumrind geïdentifiseer is, was die gesaghebbende styl . Soos outoritêre ouers, stel diegene met 'n gesaghebbende ouerstyl reëls en riglyne vas wat hulle kinders sal volg. Hierdie ouerskapstyl is egter baie meer demokraties.
Gesaghebbende ouers reageer op hul kinders en is bereid om na vrae te luister. Hierdie ouers verwag baie van hul kinders, maar hulle bied warmte, terugvoer en voldoende ondersteuning.
Wanneer kinders nie aan die verwagtinge voldoen nie, is hierdie ouers meer versorg en vergewe eerder as om te straf.
Baumrind het voorgestel dat hierdie ouers "duidelike standaarde vir hul kinders se gedrag moet monitor en gee. Hulle is selfversekend, maar nie opdringerig en beperkend nie. Hulle dissiplinêre metodes is ondersteunend, eerder as strafbaar. Hulle wil hê hul kinders moet selfversekend en sosiale verantwoordelik wees. selfgereguleerde sowel as koöperatiewe. "
Dit is hierdie kombinasie van verwagting en ondersteuning wat kinders van gesaghebbende ouers help om vaardighede soos onafhanklikheid, selfbeheersing en selfregulering te ontwikkel .
Die finale styl wat deur Baumrind geïdentifiseer is, was wat bekend staan ​​as die permissiewe styl van ouerskap . Toelatende ouers word soms naverwagtende ouers genoem, het baie min eise om van hul kinders te maak. Hierdie ouers dissiplineer selde hul kinders omdat hulle relatief lae verwagtings van volwassenheid en selfbeheersing het.
Volgens Baumrind is permissiewe ouers "meer reageer as wat hulle eis. Hulle is nie-tradisioneel en toegeeflik, vereis nie volwasse gedrag nie, laat baie selfregulering toe en vermy konfrontasie."
Toelatende ouers versorg en kommunikeer gewoonlik met hul kinders, en neem dikwels die status van 'n vriend meer as die van 'n ouer.
Benewens die drie hoofstyle wat Baumrind bekend gestel het, het sielkundige Eleanor Maccoby en John Martin 'n vierde styl voorgestel wat bekend staan ​​as onvoltooide of verwaarloosbare ouerskap . 'N Onvoltooide ouerskapstyl word gekenmerk deur min eise, lae responsiwiteit en baie min kommunikasie.
Terwyl hierdie ouers aan die basiese behoeftes van die kind voldoen, word hulle oor die algemeen losgemaak van hul kind se lewe. Hulle kan seker maak dat hul kinders gevoed word en skuiling het, maar bied niks tot niks in die rigting van leiding, struktuur, reëls of selfs ondersteuning nie. In uiterste gevalle kan hierdie ouers selfs die behoeftes van hul kinders verwerp of verwaarloos.
Die impak van ouerskapstyle
Watter effek het hierdie ouerskapstyle op die ontwikkelingsuitkomste van kinders? Benewens Baumrind se aanvanklike studie van 100 voorskoolse kinders, het navorsers ander studies gedoen wat tot 'n aantal gevolgtrekkings gelei het oor die impak van ouerskapstyle op kinders.
Onder die bevindinge van hierdie studies:
Outeurse ouerskapstyle lei gewoonlik tot kinders wat gehoorsaam en vaardig is, maar hulle rang minder in geluk, sosiale vaardigheid en selfbeeld .
Gesaghebbende ouerskapstyle lei tot kinders wat gelukkig, bekwaam en suksesvol is.
Toelaatbare ouerskap lei dikwels tot kinders wat laag in geluk en selfregulering staan. Hierdie kinders is meer geneig om probleme met gesag te ervaar en is geneig om swak op skool te presteer.
Onvoltooide ouerskapstyle rang laagste in alle lewensdomeine. Hierdie kinders het 'n gebrek aan selfbeheersing, het 'n lae selfbeeld en minder bevoeg as hul eweknieë.
Waarom bied gesaghebbende ouerskap sulke voordele bo ander style?
Omdat gesaghebbende ouers meer geneig is om billik en billik te beskou, is hul kinders meer geneig om te voldoen aan die versoeke wat hierdie ouers maak. Ook omdat hierdie ouers reëls sowel as verduidelikings vir hierdie reëls verskaf, is kinders baie meer geneig om hierdie lesse te internaliseer.
Eerder as om bloot die reëls te volg omdat hulle bang is vir straf (soos hulle met outoritêre ouers mag wees), kan die kinders van gesaghebbende ouers sien waarom die reëls bestaan, verstaan ​​dat hulle regverdig en aanvaarbaar is en streef daarna om hierdie reëls na te kom om hulle te ontmoet eie geïnternaliseerde sin van wat reg en verkeerd is.
Natuurlik kombineer die ouerskapstyle van individuele ouers ook 'n unieke kombinasie in elke gesin. Byvoorbeeld, die moeder mag 'n gesaghebbende styl vertoon terwyl die pa 'n meer permissiewe benadering gun.
Dit kan soms tot gemengde seine of selfs situasies lei waar 'n kind toestemming van die meer permissiewe ouer verlang om te kry wat hulle wil. Om 'n samehangende benadering tot ouerskap te skep, is dit noodsaaklik dat ouers leer om saam te werk aangesien hulle verskillende elemente van hul unieke ouerskapstyle kombineer.
Beperkings en Kritiek van Ouerskapstylnavorsing
Daar is egter enkele belangrike beperkings van ouerskapstylnavorsing wat opgemerk moet word. Skakels tussen ouerskapstyle en gedrag is gebaseer op korrelasie-navorsing , wat help om verhoudings tussen veranderlikes te vind, maar kan nie definitiewe oorsaak-en-gevolg-verhoudings vestig nie. Alhoewel daar bewyse is dat 'n bepaalde ouerstyl gekoppel is aan 'n sekere gedragspatroon, kan ander belangrike veranderlikes soos 'n kind se temperament ook 'n belangrike rol speel.
Daar is ook 'n paar bewyse dat 'n kind se gedrag ouerskapstyle kan beïnvloed. Een studie het bevind dat die ouers van kinders wat moeilike gedrag uitgestal het, mettertyd minder ouerlike beheer getoon het. Sulke uitslae dui daarop dat kinders dalk nie verkeerd kan wees nie omdat hul ouers te permissief was, maar dat die ouers van moeilike of aggressiewe kinders in elk geval die kans kry om hul kinders te beheer.
Navorsers het ook opgemerk dat die korrelasies tussen ouerskapstyle en gedrag soms soms swak is. In baie gevalle word die verwagte kinduitkomste nie gerealiseer nie; Ouers met gesaghebbende style sal kinders hê wat uitdagend is of wat aan misdadige gedrag deelneem, terwyl ouers met permissiewe style kinders sal hê wat selfversekerd en akademies suksesvol is.
Hierdie vier ouerskapstyle mag ook nie noodwendig universeel wees nie. Kulturele faktore speel ook 'n belangrike rol in ouerskapstyle en -uitkomste.
"Daar is geen universele" beste "ouerskapstyl nie," skryf skrywer Douglas Bernstein in sy boek Essentials of Psychology . "So gesaghebbende ouerskap, wat so konsekwent verband hou met positiewe uitkomste in Europese Amerikaanse gesinne, is nie verwant aan beter skoolprestasie onder Afrika-Amerikaanse of Asiatiese Amerikaanse jongmense nie."
So, wat is die afhaal wanneer dit by ouerskapstyle kom?
Ouerskapstyle word geassosieer met verskillende kinduitkomste en die gesaghebbende styl word oor die algemeen aan positiewe gedrag gekoppel, soos sterk selfbeeld en selfvermoë. Ander belangrike faktore, insluitend kultuur, kinders se persepsies van ouerlike behandeling en sosiale invloede speel egter ook 'n belangrike rol in kinders se gedrag.
> Baumrind, D. Kinderversorgingspraktyke wat drie patrone van voorskoolse gedrag voorspel. Genetiese Sielkunde Monografieë. 1967 ; 75: 43-88.
> Benson, JB, Marshall, MH. Sosiale en Emosionele Ontwikkeling in Kinder- en Kleinkind. Oxford: Akademiese Pers; 2009.
> Huh, D, Tristan, J, Wade, E & Stice, E, is Probleemoptrede Ewekening Swak Ouerskap ?: 'n Voornemende Studie van Adolessente Meisies. Tydskrif van Adolessente Navorsing. 2006; 21 (2): 185-204.
> Macklem, GL. Praktisyns Gids tot Emosie Regulering in Skoolgaande Kinders. New York: Springer; 2008.