Onderwys: Fokus op standaarde | Maroela Media
Daar is werk om te doen in die onderwys. Wêreldwyd begin die oordrewe sosialistiese rol van die staat en die klem op eksamenuitslae pleks van leer en ervaring hom wreek, met 'n samelewing waarvan vermoëns verswak.
In Suid-Afrika beleef ons 'n nog hewiger problematiek met die politieke oorheersing wat standaarde afbreek, en die Afrikanervolk wat die leiding moes neem in Suid-Afrika wat tans in 'n identiteitskrisis is en met 'n selfvertroue-probleem worstel.
In hierdie artikel fokus ons op Afrikaneronderwys, en eintlik net een aspek in twee dele, naamlik oorgerustheid as gevolg van verouderde denke en waar die fokus moet wees.
Dis goed om 'n mens se eie instellings te steun en positief daaroor te praat. Dit baat egter niemand nie, ook nie die huidige geslag leerders nie, om prestasies bewustelik of onbewustelik op te blaas. Sodoende ontstaan daar 'n gerustheid wat verband hou met 'n gemeenskapsverskynsel wat steeds in Suid-Afrika waargeneem word, naamlik: As ek Afrikaner is, is ek deel van 'n heldevolk wat prestasies lewer en hoef dus nie veel verder te dink of te doen nie. Die gedagte dat "solank dit Afrikaans is, is dit goed" werk nie.
'n Voorbeeld van grondvlakdenke uit die reaksie op die BCVO-matrieks van 2015 se uitslae: Op Facebook sê ene Estelle Kruger van Wyk in reaksie op die uitslae: "Die syllabus (sic) van die staatsskole (sic) is 'n mislukking!! Die standaard word aangepas by die anderskleuriges. Uiters lae standaard. Die BCVO gee die staatskole 'n groot pak slae."
Kom ons kyk nugter na feite:
Die BCVO-matrieks het die IEB se eindeksamen geskryf. Die algehele slaagsyfer van die IEB is 98,3%, terwyl die BCVO-groep se slaagsyfer 95% is, dus met meer as 3% onder die gemiddeld.
Die staatseksamen se matriekslaagsyfer is 70,7%, maar dit is hoogs waarskynlik dat die gewese Model C-skole se gemiddelde slaagsyfer in die orde van 95% is (gebaseer op die gemak waarmee sulke skole in 'n see van lae standaarde behoort uit te styg, en op gegewens uit studies van vorige jare se matriekuitslae).
Die IEB-eksamen se standaard word deur waarnemers van 'n hoër standaard as die staatseksamens geag, maar of dit werklik beteken moeiliker vraestelle of net beter aanbieding van die onderwys is nie bewys nie, gegewe dat Umalusi ook die IEB se vraestelle reguleer en die IEB akkrediteer. Die IEB voldoen aan die KABV-struktuur en nasionale kurrikulumverklaring.
Die BCVO-skole moet eerstens met die eerstewêreld-komponent, wat min of meer deur die IEB verteenwoordig word, vergelyk. Daaraan gemeet, is daar nog werk om te doen: 95% is onder die gemiddeld, al is 95% al taamlik goed. Verder is hulle veronderstel om minstens op peil met die gewese Model C-skole (waarmee goed bestuurde staatskole bedeel met 'n redelike mate van gemeenskapsbetrokkenheid en personeelkundigheid) te wees, en is dan op gelyke voet as die 95%-ordegrootteslaagsyfer as maatstaf gebruik word. Van die staatskole "pak slae" gee, is daar egter geen teken nie, hoe graag 'n mens dit ook al met al die moeite wat in die bedryf van ouerskole ingaan, sou wou glo.
Die BCVO, en die IEB, en ICO, is grootliks "aangepas" by die staatskurrikulum. Hulle stel wel iets van hulle eie standaarde, maar met net nog 'n regeringsinstelling in die vorm van Umalusi as die bepaler van nakoming van vereistes, is daar min ruimte om werklik die nodige verstellings te maak en op die relevante sake vir die nodige vooruitgang in onderwys te fokus.
Oor die lae slaagsyfer in die tuisonderwys-omgewing trek ons liewer 'n sluier. Die positiewe ligpuntjie is dat daar geleentheid gebied word vir tuisonderwysleerders om 'n matrieksertifikaat te bekom en daar natuurlik individuele presteerders ook is.
Die BCVO, en andere in hierdie veld van Afrikaneronderwys, verdien steun. Prysenswaardige werk word gedoen met harte wat klop vir moedertaalonderrig, kultuureie en selfstandige onderwys. Die wil vir goeie standaarde is ook daar. Daar moet egter gewaarsku word dat ons Afrikanerleerders se prestasie tans maar aan lae standaarde gemeet word en dat daar nog baie dringende werk aan uitnemendheid is om weer by eerstewêreld-standaarde uit te kom.
Daarby is die meerderheid Afrikanerkinders steeds in staatskole en blootgestel aan staatsindoktrinasie. Die minderheid wat self pogings aanpak vir selfstandigheid se werk word beoordeel, maar die verslaafdheid aan die staat moet ook aangespreek word.
Net omdat iets Afrikaans is, en vanuit 'n deel van die gemeenskap self opgebou is, maak dit nie vanself presterend en voldoende nie. Dit geld vir organisasies soos die BCVO sowel as die valse gerustheid in Pretoria waar Affies (die openbare Afrikaans Hoër Seun- en Meisieskool onderskeidelik) as "nog goed" gesien word en dan stop die bydrae vir onderwys en die toekoms daar. Daar is verwarring tussen die stryd vir Afrikaans en die verbintenis van Afrikaans met goeie onderwys, wat goeie en relevante onderwys moet wees en waarheen dit bestuur moet word. Die Afrikaner loop gevaar om ekonomies te versink weens besoedeling deur swak onderwys en om binne die swak onderwysstelsel 'n valse gevoel van prestasie te hê, wat noodwendig 'n verswakking in werkvermoë, intelligensie en inisiatief tot gevolg het.
Die fokus moet op die akademiese verantwoordbaarheid en relevansie wees. Die beleggings in onderwys – in geld en energie – moet duidelik fokus op onderwys en, hoewel dit nie los staan van die breër politieke omgewing nie, die heropbou en vernuwing van onderwys eerste stel. Sonder die opbou van bekwaamheid, selfvertroue en vooruitstrewendheid gaan die politieke en ekonomiese stryd ook nie gewen word nie.
Leonard is die besturende direkteur van Indicato Inligting. Indicato is aktief in vrye onderwys en beskik oor 'n onafhanklike moderne voorskoolse en laerskoolse kurrikulum en leermateriaal. Sy volfiliaal, Raslouw Onderwys, bedryf 'n skool in drie afdelings (Raslouw Preprimêr, Laerskool Raslouw en Hoërskool Raslouw). Die hoërskool bied CIE aan, en ontsluit die potensiaal van 'n internasionale kurrikulum met diepte, wydte en dit wat veral relevant en eerstewêrelds is vir Afrikanerkinders. Rig navrae aan 082 573 2732 of [email protected].
Ek stem saam met die inhoud van hierdie skrywe, maar verskil met die klem op die klaskamer as die plek waar dinge moet gebeur. My eie navorsing oor jare wys vir my baie duidelik oor en oor dat uitnemendheid ontstaan en onderhou word in die ouerhuis. Elke jaar probeer ek die skraps inligting wat in koerante beskikbaar is oor hoë presteerders ontleed en dis opvallend dat die inspirasie vir daardie presteerders die gesinslede is – nie die onderwysers nie. As ons Afrikaner minderheidsgroep enigsins 'n staanplek wil verwerf op hierdie Afrika kontinent, sal ons dringend aan kwaliteit gesinslewe moet werk.… Lees meer »
1. Moenie onderwysposte verkoop nie. Stel mense aan wat kwalifikasies het. Dit is genoeg dat die hedendaagse generasie op skool nie kon leer lees en spel nie. (Onthou ons Onderwysers is al klaar eintlik ongeskool in lees en skryf, want wanneer was hul in gr1? Die dag toe alles verander het in Onderwys.) 2. As 'n Onderwyser staak moet sy afdanking in werking tree. Onderwysers is veronderstel om 'n voorbeeld te stel. "What you see, is what you do" 3. Bring die normale outydse klank in skole terug, om te leer lees en spel. ( Flitkaarte is 'n resep van:… Lees meer »
Ek is 'n onderwyser wat in 'n baie goeie Engelse skool en vooraanstaande Afrikaanse skool skool gegee het. As departementshoof van lewensoriëntering was ek ook in die pos van ondersteuning en intervensie. By die Engelse skool met om en by 70 persent anderskleuriges is die grootste probleem die afwesigheid van pa's. Dis verstommend hoeveel kinders by hulle oumas en oupas bly. Hierdie kinders loop eenvoudig oor hulle, en daar is nie sprake van 'n huislike lewe nie. Ja hulle betaal getrou skoolfonds want hulle wil graag hê hulle kinders moet in gehalte voorstedelike skole wees. Maar van huislike ondersteuning is… Lees meer »
Ek stem saam. Die gesin is die eerste plek waar 'n kind se waardes gevestig word. Ons probleem is egter dat die waardes wat ons nou nastrewe altyd gekoppel is aan finansiële welvaart. Jongmense wat toppresteerders is word nie meer onderwysers en verpleegsters en maatskaplike werkers nie. "Die geld is nie goed nie", soos wat mense deesdae sê. Daar word grappies gemaak oor die karige salaris van onderwysers. Ons kinders word met dit groot en daarom word hulle eintlik gedwing om ander geldgedrewe beroepe na te jaag. Daarom wil ek sê met permissie dat die gehalte van onderwysers wat nou… Lees meer »