Ofskoon sout nog op baie plekke oor die wêreld heen uit natuurlike panne gehaal word, word dit in Suid-Afrika hoofsaaklik uit die see gewin. Seewater word in mensgemaakte panne ingelei waar die son en wind die water laat verdamp. Die sout kristalliseer dan uit.
Dit is nie algemeen bekend dat maar net sowat vyf persent van die wêreldproduksie van sout as ’n smaakmidddel op die tafel eindig nie. Verreweg die meeste geproduseerde sout word na groot fabrieke gekanaliseer waar dit in die vervaardiging van ’n duisternis verskillende chemikalieë gebruik word.
Soos vlugtig in die begin van hierdie artikel gesê is, speel sout ’n uiters belangrike rol in die menslike gestel. ’n Grootmens het elke dag 1,4 gram daarvan nodig. Dit is betrokke by spiersametrekking, senu-impulse en die vertering van proteïen. Dit reguleer ook die watervloei na en van die selle.
As ons ’n paar korrels onder die mikroskoop bekyk, sal ons oplet dat al die korreltjies, ongeag hul grootte, min of meer die kubusvorm het. Indien ons hierdie korrels versigtig sou vergruis, sal die kleiner stukkies steeds die kubusvorm aanneem.
Sout is eintlik kubusties tot in sy molekulêre struktuur, en vroeg in die twintigste eeu is bewys dat dit uit ’n rasterwerk van natrium- en chlooratome bestaan wat ewe ver van mekaar geleë is (REGS).