'N Israeliese verhaal van dood, verlange en Gandhi - Diverse
Dit lyk asof Balfourstraat eindelik voortgaan. Daniel Reuven, die kleinseun, is my vertel, van Gandhi se dokter, dr. Solomon Abraham Erulkar, het êrens in die straat gewoon.
Reuven het genoem waar, maar hy het so vinnig gepraat dat dit nie vir my duidelik was nie. Op een of ander manier het ek 'n paar meter van die see in Bat Yam gelikwideer, waar die busbestuurder, volgens die Israelitiese busbestuurder-tradisie, my uitgedaag het. Die stilte van die water het my in die versoeking gebring om my Israeliese Gandhi-verhaal en jagter op die strand te laat vaar voordat ek 'n middagbus terug Jerusalem toe gevat het, 'n stad wat 'n see nodig het, of selfs 'n minder waterliggaam, om al die klip te versag, al daardie heiligheid.
My selfoon lui. Dit was toe Reuven vir my gesê het die ontbyt is gereed.
"Dr. Erulkar was nie my oupa nie, "sê Reuven en groet my by die deur van sy klein, sonligende woonstel. 'Hy was my neef van my oupa.' Die afgetrede grysharige sekuriteitswag van Bank Hapoalim het my ongemak gesien, en vinnig bygevoeg, asof hy lug in 'n plat band gepomp het, 'Ek voel baie trots dat iemand in my gesin Gandhi se dokter was. Die groot Gandhi het sy lewe vir sy land gegee, maar sy liggaam aan 'n Jood gegee om te sorg. ' Hy het gehoop dat dit my sou bevredig.
Om seker te maak, het hy my met hummus en pita en omelette in helder sirkels blaarslaai en tamaties gesmeer. 'N Gereelde besoeker aan Indië was ek vertroud met die voorliefde van die Indiese diensverskaffer om te behaag, selfs al was die diens wat hy gelewer het bloot na 'n onderhoud. Hy is op Givat Brenner, een van Israel se eerste kibboetse, gebore as tienerouers van Bombay. Ek het eers van Brenner gehoor in my Hebreeuse klas in New York, dieselfde tyd as ek van Gandhi gehoor het. 'N Verhaal van Jode uit Rusland, Pole, Duitsland wat die land Israel op een of ander manier onder hul wetenskaplike Europese hande laat blom.
'My ouers was die eerste Indiane in Givat Brenner. Die kibboets wou nuwe bloed hê. Hulle word net Europeërs moeg. My ma het blomme in die broeikas grootgemaak. " Sy ma, Shoshana Reuven, is op negentien jaar aan 'n lewersiekte oorlede toe haar seun net ses maande oud was. Hy het my die skildery aan haar muur gewys. Breë oë, donker, afgeleë in haar klassieke Indiese skoonheid. Sestig jaar na haar dood het ek opgemerk dat Reuven probeer om 'n traan voor 'n vreemdeling te beveg.
Ek weerstaan ​​die drang om sy skouer saggies aan te raak. Hy het my vertel dat sy dogter vir hom 'n legkaart maak uit die skildery wat hy The Riddle noem. Hy vind dit terapeuties om die stukke bymekaar te sit. 'Hoe kan jy iemand mis wat jy nog nooit geken het nie?' Hoe kan 'n joernalis wat 'n obsessie het met een verhaal so maklik deur 'n ander verhaal word? Ek het die verraad van die lewe oorweeg: 'n Jong vrou sleep haarself van Bombay na Brenner ter wille van 'n toekoms wat minder as twee jaar sou duur. Het sy tyd gehad om haar voor te stel dat sy oud word in Hebreeus en woorde in Marathi vergeet?
"Sy is begrawe in die Givat Brenner-begraafplaas," het Reuven gesê, "twee grafte weg van 'n beroemde leier van die Hagannah (die Joodse paramilitêre organisasie wat geveg het vir onafhanklikheid van die Britte), Yitzhak Sadeh." Sy stemtoon is soos 'n gekneusde trofee aan my oorgedra. Hy het die klein bevrediging van die nabyheid van sy moeder in die dood aan 'n lang, vol, vol lof geprys. Miskien kan besoekers aan die grafterrein, as hulle van hom kennis neem, ook ophou en wonder: wie was hierdie vrou wat net negentien jaar geleef het? Hoe was sy?
Voordat ek weg is, onthou Reuven om my iets te vertel wat hy vergeet het: 'Op 'n stadium het dr. Erulkar sy van na Reuven verander, sodat die wêreld sou weet dat Gandhi se dokter Joods was.'