Kursussamesteller en -opleier: Skryf 'n Biografie
Op die dag wat John F Kennedy in Dallas, Texas doodgeskiet is, was ek presies 75 dae oud. Ek is gebore in Zeerust, die wêreld van Herman Charles Bosman, maar het grootgeword in Pretoria. In die jaar waarin Lady Diana Spencer ewig trou beloof aan Prins Charles, skryf ek matriek aan die Hoërskool Oos-Moot in Pretoria.
Lees was van kleintyd af ŉ passie by my. Menige kere in die eksamenlokaal het ek in die warm water beland oor ŉ boek wat ek hier onder die deksel van die skoolbank gelees het. Hoe durf ŉ mens lees, as jy moet leer?, was menige suur juffrou se siening. En as ŉ mens van lees hou, is die kans goed dat jy van skryf ook sal hou. Die twee loop immers hand aan hand.
Aanvanklik het ek ingeskryf vir ŉ gewone BA-graad aan die PU vir CHO. Van my klasmaats in Engels I was Karin Hougaard en Deon Maas. In my tweede jaar het ek Kommunikasiekunde I as ’n byvak geneem, en dit geweldig geniet. Nadat ek my liewe professor, nou die adjunkminister van landbou, se arm gedraai het, het ek Kommunikasiekunde II en III in een jaar gedoen, en uiteindelik Kommunikasiekunde IV. Tog het ek glad nie in die bedryf begin werk nie; daar moes eers heelwat water in die see loop. Ek het immers ŉ onderwysbeurs gehad wat ek moes terugwerk.
Die skrywery het begin met tydskrifverhale. Enigeen wat dit al probeer het, sal weet dis nogal ŉ uitdaging. Jy stuur ŉ verhaal, wat in jou oë die mooiste liefdesverhaal is weg, en iewers sit ŉ onsimpatieke verhaalredakteur en wag om ŉ “Dear Johnnie” vir jou te skryf. Jammer u verhaal is nie geskik vir publikasie nie. Probeer gerus weer. My eerste tydskrifverhaal wat wel die paal gehaal het, was Die Telegram, ’n verhaal wat in Oktober 1996 in die tydskrif rooi rose gepubliseer is. Dankie tog vir Joan Kruger, destydse redakteur van rooi rose wat waargeneem het as verhaleredakteur, en wat aan ŉ jong skrywer ŉ kans gegee het. (Ek spog graag oor die 17 tydskrifverhale wat reeds gepubliseer is.)
Kort daarna het ek tydens ŉ ATKV-skryfskool in Potchefstroom die joernalis Mariëtte Crafford hoor gesels oor joernalistiek. Dis veel makliker om ŉ artikel gepubliseer te kry, as ŉ kortverhaal, is een van die skryfgeheime wat sy daardie dag verklap het. Natuurlik is dit waar. Kyk maar na die aantal artikels in die tydskrif, en vergelyk dit met die aantal verhale. Hoe sing Valiant? Gaan maak maar self daai som. Ek het die sprong gewaag, en op rooi rose se volgende redaksionele vergadering, het ek my eerste opdrag gekry. Die artikel het gehandel oor prostaatkanker, ’n onderwerp waarvan ek toe niks geweet het nie, maar wat my dadelik geleer het om deeglik navorsing te doen.
Vandag, elf jaar later, het ek al meer as 600 artikels gepubliseer. Alhoewel ek letterlik al oor ŉ verskeidenheid onderwerpe, so wyd soos die Heer se genade geskryf het, glo ek my forté is persoonlikheidsprofiele. Ek kry altyd besondere goeie terugvoer op die artikels wat ek skryf, en ek geniet elke oomblik daarvan.
Die liefdes in my lewe is my man, De Wet Potgieter, en twee dogters, Amanda en Petronell. Op my erf is daar ook drie hondjies, Millie, Mojo en Pringle en ŉ katjie Nina Pretty Ballerina.
Ek het een aand die gesprek tussen Rian en die aktrise Rika Sennet dopgehou. Rian het haar gevra hoe benader sy die lewe. Haar antwoord het my diep geraak en daar en dan het ek besluit dit sou voortaan my Credo word. Ons moet meer genade hê vir mekaar.
O ja, nog een ding. Ek is ŉ middelkind met ŉ ouer broer, Francois, en ŉ jonger suster, Heleen. Nie een van die twee sal daarvan droom om te skryf nie. Natuurlik is ek besonder lief vir die twee, maar ai, weet jy hoe swaar kan die middelkindsindroom op ŉ mens se skouers druk?
Om meer oor my doen en late uit te vind, gaan lees gerus my blog op die tydskrif Lig se webwerf. Die direkte skakel daarheen is http://ligvoets.wordpress.com/.
Alita is die skrywer van die biografieë: Hestrie Cloete-Els se My pyn, my glorie, Mathys Roets se Steeds Mathys, Loui Fish se Onsinkbaar en 'n inspirerende lewensverhaal, Veronica: Die kleur van onreg.