Dit beteken, as ek hulle reg verstaan, dat n mens n bepaalde kulturele erfenis moet verswyg, en saam daarmee die klem op waardes soos vryheid vir die individu en meriete. Ons moet, in kort, nie meer wit en Afrikaners wees nie. Dit sou dan staan vir alles wat steriel, afgelope en verby is.
Hierdie manier om na die samelewing te kyk en die uitdaging om sowel die materi�le as die ide�le, die ekonomiese en kulturele faktore te verstaan, het nie na 1994 ongeldig geraak nie. Daar is, inteendeel, nou in die demokratiese samelewing waarin ons leef n veel groter dringendheid om die verlede en hede in al sy kompleksiteit te verken.
Terwyl hulle die mag gehad het, het die Afrikaners sekuriteit gesoek met planne en projekte wat die realisering van ware sekuriteit onmoontlik gemaak het. Uit die mag het die Afrikaners gevind dat mense hulle soos n King Lear behandel, iemand wat bespot en geminag word omdat hulle magteloos is, selfs ook deur di� wat hulle geloof en geprys het toe hulle nog in die mag was.
Die Vlaamse skrywer David van Reybrouck merk in sy werk Die Plaag: die stil geknaag van skrywers, termiete en Suid-Afrika op dat navorsers oor die algemeen skryf oor wat hulle beskou as goed georganiseerde samelewingsvorme. Maar is Suid-Afrika so n staat? Van Reybrouck skryf: Op alle vlakke word ek gekonfronteer met verbrokkeling, disintegrasie,verlies aan struktuur, verlies aan samehang, aan vertroue.16