T.E. Lawrence doen verslag oor Arabiese aangeleenthede - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
T.E. Lawrence doen verslag oor Arabiese aangeleenthede
Op 26 November 1916 publiseer Thomas Edward Lawrence, 'n junior lid van die Britse regering se Arabiese Buro tydens die Eerste Wêreldoorlog, 'n gedetailleerde verslag oor die opstand wat die Arabiese leier Sherif Hussein aan die einde van die lente van 1916 gelei het.
As geleerde en argeoloog het die toekomstige "Lawrence of Arabia" wyd gereis in Sirië, Palestina, Egipte en dele van Turkye voordat dit formeel met die Britse regering se buro vir Arabiese aangeleenthede in 1916 begin werk het. moedig 'n opstand deur die Moslem- en Arabiessprekende bevolking van die Ottomaanse Ryk aan om die Geallieerde oorlogspoging te help. Die leier van die beplande opstand sou wees Sherif Hussein ibn Ali, heerser van die Hejaz, die streek in die huidige Saoedi-Arabië met die Moslem heilige stede Mekka en Medina.
In die hoop om neutraal te bly en omkoopgeld van beide kante in te samel, was Hussein onbeslis in die oorlog tot April 1916, toe hy verneem dat Ottomaanse leiers 'n Duits-Turkse mag stuur om hom af te sit. Omdat hy eers wou toeslaan, verklaar Hussein tussen 5 en 10 Junie 'n opstand in die Hejaz, op soek na die beskerming van die Britse koninklike vloot langs die kus van die Hejaz.
Omstreeks dieselfde tyd, op voorstel van Lawrence, het die Arabiese Buro sy eerste inligtingsbulletin gepubliseer, met die waarnemings en insigte van die hoopvolle Britse organiseerders en ondersteuners van Hussein se opstand. Dit het gou duidelik geword, soos gedokumenteer deur die Arabiese bulletin, dat die Britte die opstand van Hussein as 'n treurige mislukking beskou het. In sy verslag van 26 November 1916 gee Lawrence sy analise van die situasie: "Ek dink dat 'n geselskap van Turke, behoorlik in die oop land gevestig, die leërs van die Sherif sou verslaan. Die waarde van die stamme is slegs verdedigend, en hul werklike sfeer is guerrilla -oorlogvoering ... [hulle is] te individualisties om bevele te verduur, of in lyn te veg, of om mekaar te help. Ek dink dit sou onmoontlik wees om 'n georganiseerde mag uit hulle te maak. "
Ondanks sy bespotlike beskouing van Hussein se troepe, het Lawrence sy bewondering vir die sjerif self sowel as vir sy drie oudste seuns, Ali, Feisal en Abdullah, duidelik gemaak en hulle geprys as "helde". Hy het veral naby Feisal gekom, en vroeg in Desember 1916 het hy by die Arabiese troepe in die veld aangesluit, waar hy die res van die oorlog deurgebring het, met verskillende mate van sukses, probeer om die uiteenlopende stamgenote in gevegseenhede te organiseer wat 'n 'n werklike bedreiging vir die Ottomaanse vyand.
Tydens die na-oorlogse vredeskonferensie in Parys in 1919 kon die seëvierende Geallieerdes nie aan die verskillende Arabiese volke volle onafhanklikheid verleen nie, maar plaas hulle onder Britse en Franse beheer volgens die mandaatstelsel wat deur die Verdrag van Versailles ingestel is. Terwyl sy seun, Feisal, as koning van die nuwe staat Irak gekroon is, het Hussein self in die 1920's beheer oor Mekka en die Hejaz verloor. Intussen het T.E. Lawrence - wat Feisal Hussein se Arabiese afvaardiging na Versailles vergesel het - bedank uit sy pos in die koloniale kantoor van Brittanje in die Midde -Ooste, walglik omdat die geallieerdes nie hul belofte van Arabiese onafhanklikheid kon nakom nie. Hy het 'n groot deel van die res van sy lewe in die duister geleef en in 1935 in 'n motorfietsongeluk gesterf.
Is die Arabiese bynaam El-Orens bloot 'n verkeerde uitspraak van "Lawrence" of het dit 'n betekenis in die Arabiese taal?
Kommentaar deur St. John Armitage
Lawrence se naam het geen Arabiese betekenis nie.
Soos Lawrence self geskryf het, is hy aangespreek as & quotAuruns & quot, & quotAurans & quot, & quotRuns & quot en & quotLurens & quot. Die gebruik van verskillende vokale en diftonge is bloot transliterasies om te help om te hoor wat gehoor is. Die klank van die medeklinkers sou nie verskil nie, maar in gevalle waar die & quotl & quot weggelaat word, is dit waarskynlik te wyte aan 'n Arabiese gehoor - en gebruik - van 'n onbekende westerse naam.
Arabiese skrywers gebruik eenvoudig & quotlurans & quot of /& quotlaurans & quot (die konsonante van beide woorde bly dieselfde) nie die Arabiese ekwivalent van El-Orans of El-Lorans nie.
Die weergawes van sy gesproke naam spruit byna seker uit westerlinge wat onbekend is met die klank van die Arabies. Van hoor & quotya laurans & quot - Oh! Lawrence & quot - as & quotyal -orans & quot. Dit lyk asof selfs gewone & quotlaurans & quot; uitgespreek is met 'n flou prostetiese & quot & quot - & quotelorans & quot. Sulke onderskeidings kan beter met stempos verduidelik word.
'N Meer akkurate transkripsie van hul gehoor van sy gesproke naam sou eLorens wees, die e was 'n byna ononderskeibare prostetiese.
Kommentaar deur JR, 'n Israeliese intekenaar
Ek wil byvoeg by die verduideliking van St. John Armitage dat die voorvoegsel Al of El in Arabies die 39 beteken. As die Arabiere Al of El of L hoor, neem hulle aan dat dit nie 'n integrale deel van die woord of die naam is nie. Toe die Arabiere dus die naam Alexander teëkom, het hulle aangeneem dat dit eintlik Al-Eksander is en die Al laat val. Alexander is later in Arabies genaturaliseer uit Iskandar. Baie van julle sal die Al herken in woorde van Arabiese oorsprong, soos Algebra, Almanak, Alkohol, Alchemie en Admiraal, wat 'n verdraaide weergawe is van Amir Al Bahr (die bevel van die see) of selfs Arsenal wat afkomstig is van die Arabiese Dar Al- Sinaah (die nywerheidshuis).
Arabiere wat die naam Lawrence gehoor het, het dit dus as 'Orens' met die Al -voorvoegsel aangeneem.
JR het verder verduidelik hoe Arabiere moontlik die L/el/al laat val het om Lawrence as Orens aan te spreek of & quotAurans & quot, soos Lawrence self opgemerk het. Alhoewel Al -exander egter as Iskandar gea Arabiseer is, is Lawrence nie net getrans arabiseer nie - sonder voorvoegsel of prostetika - soos Lurans/Laurans (afhangende van die klinker of dipton).
Maar al hierdie taalkundige interpretasies raak net hoe El-Orens mondelings gebruik kon word eerder as hoe of wanneer die vorm aangeneem is. Ek dink dit is die eerste keer in een van die gewilde fiksieverslae gebruik, maar nie een van die beter bekendes nie. Gurney Slade gebruik byvoorbeeld 'Lorens', die Korda-draaiboek & quotEl Lurens & quot; die maer draaiboek & quotAu-rens & quot. Daar is geen bewyse van Arabiese gebruik in spraak of letterkunde nie.
Kommentaar deur Jeremy Wilson
Ek onthou half dat Lawrence vir iemand vertel het hoe die Arabiere hom aangespreek het, en ons kan ook rekords in die herinneringe van tydgenote hê (? Young, Rolls, Stirling, Kirkbride, Auda se seun op TV?). Ek het nie nou tyd om hierdie dinge na te gaan nie, maar plaas dit as iemand dit kan onthou.
Kommentaar deur Harold Orlans, VSA
& quot. oor die plaaslike geroep en die skril van vroue kom die afgemete gedruis van mansstemme, gesingende, 'Feisal, Nasir, Shukri, Urens ', in golwe. & quot
Sewe pilare, 1935 -teks, 1.xi.18, p. 668
Ja, dit het my gisteraand opgeval, net soos 'n ander geval in SP wanneer Lawrence 'n boodskap van 'n ander gebied af rapporteer waarin hulle gevra word om vir ons 'n Urens te stuur - of woorde in die verband. Geen tyd om dit nou te soek nie. Gegewe die wilde variasies van spelling van Arabiese woorde in Sewe pilare, 'Urens ' kon waarskynlik ook 'Orens ' of 'Aurens ' gewees het.
T. E. Lawrence chronologie
1888 16 Augustus: gebore te Tremadoc, Wallis
1907-9: Jesus College, Oxford, BA, 1st Class Hons, 1909
1910-14: Magdalen College, Oxford (Senior Demy), terwyl hy by die British Museum se opgrawings by Carchemish gewerk het
1915-16: Militêre Inligtingsafdeling, Kaïro
1916-18: Skakelbeampte met die Arabiese opstand
1919: Woon die Vredeskonferensie in Parys by
1919-22: geskryf Sewe pilare van wysheid
1921-2: adviseur oor Arabiese aangeleenthede aan Winston Churchill by die koloniale kantoor
1922 Augustus: ingeskryf in die geledere van die RAF
1923 Januarie: ontslaan uit die RAF
1923 Maart: ingeskryf by die Tank Corps
1923: vertaal 'n Franse roman, Die Bosreus
1924-6: berei die intekenare ' afkorting van Sewe pilare van wysheid
1927-8: gestasioneer in Karachi, dan Miranshah
1927 Maart: Opstand in die woestyn, 'n afkorting van Sewe pilare, gepubliseer
1928: voltooi Die Munt, begin met die vertaling van Homeros Odyssee
1929-33: gestasioneer te Plymouth
1931: begin werk op RAF -bote
1932: sy vertaling van die Odyssee gepubliseer
1933-5: verbonde aan MAEE, Felixstowe
1935 Februarie: afgetree by die RAF
1935 19 Mei: sterf aan beserings opgedoen tydens 'n motorfietsongeluk op 13 Mei
1935 21 Mei: begrawe te Moreton, Dorset
Hierdie T. E. Lawrence Studies webwerf word geredigeer en onderhou deur Jeremy Wilson. Die inhoud daarvan put uit die navorsingsargief wat gevorm is deur werk aan Lawrence of Arabia, The Authorized Biography en die deurlopende uitgawe van Castle Hill Press van die tekste van T. E. Lawrence. Uitgawes vir die instandhouding van die webwerf word befonds deur Castle Hill Press. Die webwerf het geen verbinding met enige ander organisasie nie.
Onder datum 26 April stuur kaptein Lawrence die volgende notas oor verskillende onderwerpe. Hulle is deur hom versamel tydens sy verblyf by Abdullah in Wadi Ais.
Antecedente van die Hejaz -opstand
Talaat toon in 1913 groot angs oor die situasie in die Hejaz. Die onderwerping daarvan en die oplegging van militêre diens was 'n gunsteling projek. Mahmud Shevket en die Turkse ministerie beskou die situasie oor die algemeen as ontstellend, vanweë die groot greep wat Husein Pasha op die mense kry. Dit was die ware rede vir Wahib se aanstelling, en sy terugtrekking was 'n persoonlike triomf vir Feisal, wat van Talaat 'n belofte verseker het dat Wahib deur 'n krygsraad verhoor sou word omdat hy die voorregte van die Hejaz geskend het.
Sherif Abdullah word beskou as die waarskynlike oorsaak van moeilikheid in die Hejaz, en om hom daarvan te weerhou, word hy eers die Wakf -ministerie en daarna die Vilayet van Jemen aangebied. Hy het die idee gesien en die afsprake geweier. Abdullah het 'n lae mening oor die oordeel van Talaat en beskou hom as brutaal en onkundig.
Die vorige plan van Sherif Abdullah om die onafhanklikheid van Hejaz te verseker (as voorlopig tot die stigting van 'n Arabiese staat) was om skielik die pelgrims by Mekka tydens die groot feesmaal hande te lê. Hy het bereken dat die betrokke buitelandse regerings (Engeland, Frankryk, Italië en Holland) druk op die Porte sou uitoefen om hul vrylating te verseker. As die pogings van die Porte misluk het, sou hierdie regerings die Sherif direk moes nader en hom angstig sou vind om alles in sy vermoë te doen om aan hul wense te voldoen, in ruil vir 'n belofte van immuniteit teen Turkye in die toekoms. Hierdie aksie is (voorlopig) vir 1915 reggestel, maar is deur die oorlog vernietig.
Abdullah het die oostelike Ateibah gegee (hy het min beheer oor hulle, en hulle sou waarskynlik nie na Hejaz gekom het om vir hom te veg as hy hulle gevra het) om Ibn Saud teen Ibn Rashid te help. Dit is deels daarom dat Ibn Rashid oorlog teen die Sherif verklaar het. Abdullah gee eintlik glad nie om of hulle Ibn Saud help of nie, maar die bevel was 'n aanname van beheer oor die hele Ateibah (wat Abdullah voorgee) in 'n vorm waarteen Ibn Saud met genade beswaar kon maak.
Die Turke het versierings aan Aida, Towala en Fagir (Fuqara) Sheikhs gegee. Die ontvangers het besluit om hul nuwe bevele aan Sidi Abdullah te wys, maar toe hulle die grens naby Toweira oorsteek, het hulle 'n Turkse patrollie raakgeloop, en die kameel met hul persoonlike bagasie is doodgemaak en moes verlaat word. Die Turke het dus hul kentekens teruggekry.
Die Ateibah glo dat Christene hoede dra sodat die uitsteekende rande tussen hul oë en die ongevoelige gesig van God kan ingryp.
Dakhilallah el-Gadhi, wat goeie beoordelingsmetodes gehad het, beskou die Billi as minder as die helfte van die sterkte van die Juheinah, en 'n bietjie minder as die stamme onder Ferhan el-Aida. Ferhan (saam met Abdullah) is die seun van Motlog Allayda, die ou gasheer van Doughty. Dakhilallah sê dat Billi en Huweitat baie sterker vegters is as Wuld Ali of Ateibah. Ek sien inderdaad 'n minagting vir die Ateibah onder die Juheinah, en ek dink dat daar 'n groot mate van regverdiging vir die gevoel is.
1928: voltooi Die Munt, het begin om Homeros te vertaal Odyssee
Die kommentaar hieronder is gepubliseer as 'n bylaag tot die 'bondige uitgawe' van Lawrence of Arabia, The Authorized Biography (New York, Collier, 1992). Hulle word hier geplaas met verdere wysigings.
'N Paar maande daarna Lawrence of Arabia, The Authorized Biography gepubliseer is, verskyn 'n nuwe 'kontroversiële' biografie van Lawrence: Die Golden Warrior, deur Lawrence James (Londen, Weidenfeld & amp; Nicolson, 1990).
In 'n voorafgaande persverklaring het beoordelaars ingelig dat James 'dokumentêre bewys lewer dat Lawrence die verhaal van sy homoseksuele verkragting en marteling in Deraa versin het'.
As dit waar was, sou hierdie ontdekking baie belangrik gewees het as gevolg van die beskuldigings van oneerlikheid wat sedert die middel van die vyftigerjare deur 'n opeenvolging van omstrede biograwe gemaak is.
Die Golden Warrior het behoorlik verskyn, en lesers het op bladsy 214 die volgende stelling van James gevind: 'Dit lyk absoluut seker dat Lawrence die voorval by Dera vervaardig het'.
Dit het egter geblyk dat hierdie bewering berus op 'n enkele bewysstuk: die diensdagboek van die 10de motorafdeling van die Royal Field Artillery, 'n Britse eenheid in Akaba.
Volgens James skryf die dagboek dat op 21 November 1917 (die Sewe pilare datum vir die Deraa -voorval) Lawrence en kolonel Joyce neem deel aan 'n pantservoertuigverkenning op Wadi Itm, baie myl van Deraa af.
'Nader kyk na hierdie' dokumentêre bewyse '
Die oorlogsdagboek van die 10de motorafdeling is van kardinale belang vir James se geval, maar hy gee dit nie weer nie. Watter soort dokument is dit?
Die eerste bladsy van die dagboek gee 'n beskrywing van die vorming van die eenheid en die vertrek van Suez aan boord van die SS Ozarda, wat volgens die dagboek op 21 November 1917 by Akaba aangekom het.
Soos gewoonlik, aan die hoof van die tweede bladsy van die RFA -dagboek, herhaal Brodie die laaste datum op die vorige blad. Dit was 21-11-17, die beweerde (maar verkeerde) datum waarop die eenheid by Akaba aangekom het. Langs hierdie datum is daar agt reëls teks wat nie net een nie, maar 'n hele reeks operasies beskryf, soos volg: 'Verkenning uitgevoer met kolonel P. Joyce en kol. Lawrence, op Wadi Yetm. Het verkenning gedoen by majoor Maynard in Wadi Araba na die Dooie See. Ons bereik 'n punt vyf myl S.W. van Ain Gharandel en teruggekeer. . . Motors is gebruik vir die vervoer van winkels en personeel, insluitend Sherif Fasil, na El Guierra, op Wadi Yetm en Maziaa. . . 'N Werkgroep was in Wadi Yetm besig om 'n pad te maak'.
Na hierdie blokinskrywing is die VOLGENDE datum in die dagboek meer as 'n maand later, 'ongeveer -25-17', toe die RFA-afdeling Akaba verlaat het na Feisal se voorhoofkwartier in die binneland.
Werklik kontemporêre bewyse
1. T. E. Lawrence se dagboeke
Die datum van die Wadi Itm -verkenning kan met sekerheid vasgestel word deur te kyk na ander rekords wat werklik kontemporêr is met die gebeure. Lawrence se sakdagboek (nou in die Britse biblioteek) is moontlik soms agterstallig opgeskryf (omdat hy dit waarskynlik vir veiligheid in die basiskamp verlaat het). Hierdie argument kan egter nie by Akaba geld nie. Dit toon dat hy op 26 November kortliks na Akaba teruggekeer het van sy noodlottige noordelike ekspedisie. Hy het die nagte van 27-29 November daar deurgebring, en die daaropvolgende nagte in Wadi Itm en Wadi Hawara. Hy was op 3 Desember terug by Akaba. Wat het hy in die tussenpose gedoen? Hy het op 14 Desember aan sy familie geskryf dat hy ''n paar dae motorry en die heuwels en valleie soek vir 'n pad na die ooste'.
2. Die papiere van kolonel Joyce, senior Britse offisier by Akaba
Hierdie datums vir die verkenning berus nie net op Lawrence se getuienis nie: die afwesigheid van Akaba word bewys deur die feit dat kolonel Joyce, wat hom vergesel het, gedurende hierdie tydperk geen telegramme gestuur het nie. Die gereelde telegramme wat Joyce na Kaïro en Jidda gestuur het, lewer inderdaad 'n absolute bewys dat Lawrence nie op 21 November na Akaba teruggekeer het nie. kort van selfmoord. Clayton het op 12 November aan Joyce geskryf: 'Ek is baie angstig om nuus van Lawrence te kry om te hoor dat hy veilig is'. As, soos James beweer, Lawrence teen 21 November na Akaba teruggekeer het, sou Joyce se daaglikse boodskappe op 22 en 23 November beslis die feit genoem het. Dit bevat egter niks meer nie as 'n berig uit Arabiese bronne dat Lawrence en Ali ibn Hussein die spoorweg êrens tussen Deraa en Jerusalem aangeval het.Die eerste definitiewe inligting wat Joyce kon stuur, was op 24 November, nadat luitenant Wood, die Royal Navy -offisier wat aan die noordelike sending deelgeneem het, na Akaba teruggekeer het, waarskynlik die uitgebreide verslag van Lawrence na Clayton gebring het. Joyce se telegram lui: 'L [awrence] vertrek by Azrak. Oorspronklike doel onmoontlik gevind. Op 7 November het L [awrence] een trein met twee enjins vernietig. Het aansienlike ongevalle by Turke aangemeld. '
Hoe kan James so verkeerd wees?
James se uitgewers beklemtoon sy universiteitsopleiding: volgens die stofomslag van Die Golden Warrior hy was ''n stigterslid van die York Universiteit, waar hy Geskiedenis en Engels gelees het, en daarna het hy 'n navorsingsgraad aan die Merton College, Oxford, voltooi.' Net so het Phillip Knightley in die Sondag Onafhanklik op 19 Augustus 1990: 'Lawrence James is 'n onwaarskynlike ikonoklas. Hy is 'n historikus, opgelei in York en Oxford, wie se vorige boeke noukeurig ondersoek is na die geskiedenis van Imperial Britain '.
Maar hoe kon 'n ernstige historikus sulke getuienis as die grondslag vir 'n verdoemende bewering voorlê dat sy onderwerp 'n leuenaar was? Die antwoord kan gegee word in die artikel van Phillip Knightley:
'James sê hy was altyd geïnteresseerd in Lawrence. "Ek is gebore in die Wes -land, en deur die jare het ek baie mense leer ken wat hom ontmoet het. Ek het begin wonder waar die waarheid lê, en nadat ek genoeg gelees het om te besef dat Lawrence die enigste is As mens hierdie eeu 'n legende gemaak het, het ek geweet dat ek eendag 'n boek oor hom sou moes skryf. & quot '
'Die belangrikste episode in Lawrence se lewe', sê Knightley, 'wat James as vals beskou het, was die homoseksuele verkragting by Dera. . . "Ek het gevoel dat Lawrence se verslag nie waar is nie. Maar ek het geen manier gevind om die argument verder te voer nie." Toe hy deur oorlogsdagboeke en intelligensieverslae vir die tydperk deurploeg, slaan James op Paydirt. '
Kan dit beteken dat James vanaf die begin van sy navorsing heeltemal oortuig was dat Lawrence die episode uitgevind het? As dit die geval was, het hierdie vooropvatting sy navorsing so flikker dat hy, toe hy die RFA -dagboek gesien het, nie kon insien dat sy interpretasie ongelooflik onwaarskynlik was nie? Dit klink onwaarskynlik - maar in watter geval is die verduideliking?
'N Groot aantal operasionele rekords uit die Eerste Wêreldoorlog bestaan, en dit is altyd haastig om verrassende gevolgtrekkings op 'n enkele dokument te baseer. 'N Minder eksentrieke interpretasie van die dagboek toon dat dit, ondanks die aanvanklike datumfout, in ooreenstemming is met hedendaagse rekords. Dit bewys nie dat Lawrence 'n valse weergawe van sy bewegings gedurende November 1917 gegee het nie, maar gee meer besonderhede aan wat uit ander bronne bekend is.
Dit vestig ook die aandag op iets anders wat James moontlik sou raakgesien het as hy minder vasbeslote was om Lawrence se oneerlikheid te bewys. Jare later sou Lawrence skryf dat dit in 1917 was dat hy besluit het om hom by die geledere aan te sluit, en dat die vriendelike uitstappies met die pantservoertuie en lugmaggenote my oortuig het dat my beste toekoms as ek die oorlog, was om in te skryf '. Sou dit nie betekenisvol wees dat sy eerste kontak met Britse magte na die Deraa -episode 'n ekspedisie was met die gepantserde motor en RFA -eenhede uit Akaba nie?
Die tweede bladsy van die RFA War Diary word in faks weergegee in J. N. Lockman, Verspreide spore op die Lawrence -roete (Whitmore Lake, Falcon Books, 1996, p. 59).
Almal wat nog steeds versoek word om die weergawe van James te glo, moet daarop let dat Michael Asher, 'n meer onlangse en ewe 'omstrede' biograaf, wie se Lawrence, die ongekroonde koning van Arabië (London, Viking, 1998) neem baie van James se teorieë aan en kies om James se beweerde RFA Diary 'bewyse' te ignoreer.
T.E. Lawrence het die probleme in die Midde -Ooste voorsien (maar niemand het geluister nie)
'Die [Britse] kabinet het die Arabiere laat optree om vir ons te veg deur definitiewe beloftes van selfbestuur daarna ... Dit was van die begin af duidelik dat as ons die oorlog wen, hierdie beloftes pap papier sou wees, en as ek 'n eerlike raadgewer van die Arabiere was, sou ek hulle aangeraai het om huis toe te gaan en nie hul lewens te waag om vir sulke dinge te veg nie.
-T.E. Lawrence, Sewe pilare van wysheid, 1926
Onafhanklikheid is nie maklik nie. Die Verenigde State het dit beter hanteer as die meeste, en ons eerste honderd jaar was nog steeds die feit dat Brittanje die Withuis verbrand het en 'n burgeroorlog.
Thomas Edward Lawrence kon eenvoudig nie verseker het dat die Midde -Ooste chaos en bloedvergieting heeltemal vermy het nie.
Maar sy insigte het moontlik 'n aansienlike hoeveelheid daarvan verhoed.
Meer as 'n eeu nadat hy sy wonderlike visie vir die streek aangebied het, is dit wat Lawrence van Arabië erken het, waarom dit verontagsaam is en hoe dit vandag nog steeds van belang is.
Die Midde -Ooste in 1914
Net soos die afgelope 400 jaar, was die Ottomaanse Ryk, wat destyds Palestina, Sirië, Mesopotamië en 'n aansienlike deel van die Arabiese Skiereiland beheer het, in 'n groot deel van die streek. Tog het die Ryk nie meer na Egipte gestrek nie - baie gebiede was reeds verlore. Deur by Duitsland en Oostenryk-Hongarye in die Eerste Wêreldoorlog aan te sluit, is verseker dat die 'siek man van Europa' binnekort lewensondersteuning verwyder word. (Die Ottomaanse Ryk het amptelik in 1922 opgehou.)
Tog lyk dit steeds ondenkbaar dat die Arabiere hulle ernstig militêr kan uitdaag. En niemand sou kon voorspel dat een van die sleutelfigure in die Arabiese sukses 'n klein, vreeslose Brit sou wees nie.
'Die een vorm laat val en nie die ander aangeneem nie'
Thomas Edward Lawrence se lewe, gebore op 16 Augustus 1888 in Wallis, het met 'n leuen begin. Sy pa, sir Thomas Chapman, het jare tevore verlief geraak op die goewerneur wat gehuur is om vir sy dogters te sorg. Saam het Sir Thomas en Sarah Junner sy gesin verlaat, hulself die Lawrences herdoop en van Ierland na Groot -Brittanje verhuis. T.E. het niks hiervan geleer nie, eers na sy pa se dood in 1919. (Kort daarna het hy sy eie naamsveranderinge begin - hy het in 1922 by John Hume Ross " begin gaan.) Oor die algemeen het hy 'n onrustige jeug gehad as sy ouers het jare lank gereis - ongelooflik, hulle het vyf seuns saam gehad en elkeen is in 'n ander land gebore. (Sy ma het haar man en beroemde nageslag oorleef en in 1959 as sendeling in China gesterf.)
1963 Wenner van die beste prent Lawrence van Arabië ons visie van Lawrence vandag verstaanbaar vorm.
Die film het egter op 'n baie basiese manier gefouteer deur Lawrence 'n letterlik hoë figuur. Peter O'Toole was 6'2 ", maar op 'n slag was die gemiddelde man 5'9", Lawrence was slegs 5 𔃿 ″. (Bakkies het moontlik sy hoogte belemmer.) As 'n vergoeding het Lawrence 'n uitermatige fisieke moed getoon tydens oorlog en in die burgerlike lewe. Hy het veral spoed gehou, wat tot sy dood gelei het op 46 nadat hy in 1935 op sy motorfiets neergestort het.
Toe die Eerste Wêreldoorlog begin, was Lawrence net 25. Die Oxford -graad, wat jare lank aan 'n opgrawing in Sirië gewerk het, is aan die Britse leër in Kaïro toegewys. In 1916 word hy 'n skakelbeampte vir die Groot Arabiese opstand en word hy aan prins Faisal toegewys. Lawrence omhels die Arabiese saak, maar erken op sommige maniere dat hy nooit heeltemal kon skakel nie. Hy het later geskryf:
'In my geval het die pogings vir hierdie jare om in die kleredrag van Arabiere te leef en hul geestelike grondslag na te boots, my van my Engelse self verlaat en my met nuwe oë na die Weste en sy konvensies laat kyk: hulle het dit alles vernietig vir my. Terselfdertyd kon ek nie opreg die Arabiese vel aanneem nie: dit was slegs 'n invloed ... ek het die een vorm laat val en die ander nie aangeneem nie ... "
Lawrence het steeds aansienlike bydraes gelewer tot die Arabiere se uiters effektiewe guerrilla -oorlogvoering. Neem die vernietiging van die Hejaz -spoorweg, wat bedoel was om die Ottomaanse Ryk te verbind deur Konstantinopel te verbind met Medina op die Arabiese Skiereiland, 800 kilometer verder. Soos Scott Anderson (skrywer van Lawrence in Arabië) geskryf het Smithsonian Tydskrif, "Deur sy telling het Lawrence persoonlik 79 brûe langs die spoorweg opgeblaas en so vaardig geword dat hy 'n tegniek vervolmaak het om 'n brug 'wetenskaplik verpletter' te laat - verwoes, maar steeds staande. Turkse bemannings het toe die tydrowende taak gekonfronteer om die wrak af te breek voordat herstelwerk kon begin. "
Die triomfies het meer en meer vermetel geraak, veral toe hulle honderde kilometers oor die woestyn gery het om die hawe van Aqaba van land in plaas van see aan te val. (Lawrence het verkies om die sending vir Brittanje geheim te hou, en het hulle eers na die oorwinning in kennis gestel.)
Uiteindelik het die Geallieerdes, waaronder Brittanje, Frankryk en die Verenigde State, die asmoondhede verslaan. En dit is toe dekades van toekomstige spanning geformaliseer is.
Oorlog wen en die vrede verloor
As aansporing om te veg, is die Arabiere belowe om selfregering te hê. Lawrence het egter geweet dat Brittanje en Frankryk nie van plan was om hierdie gelofte na te kom nie. Hy kon homself oortuig dat dinge op die een of ander manier nog sal uitwerk:
'Ek het myself gered met die hoop dat ek, deur hierdie Arabiere gek te lei in die finale oorwinning, hulle met arms in hul hande sou vestig in 'n posisie wat so verseker is (indien nie oorheersend nie) dat die nut van die Grootmoondhede 'n billike skikking sou gee. van hul eise. "
Lawrence het self 'n voorgestelde kaart van die Midde -Ooste aan die Britse kabinet voorgelê. Deborah Amos het kennis geneem van NPR's Alles in ag genome dat Lawrence 'daarna gestreef het om stampatrone en kommersiële roetes te herken' en probeer het om "plaaslike Arabiese gevoelens in ag te neem eerder as die Europese koloniale oorwegings wat destyds dominant was."
Uiteindelik het die Britte 'n ander, veral koloniale kaartmetode gekies: een wat letterlik met 'n liniaal geteken is.
Reguit lyne vir 'n krom wêreld
In 1916 het sir Mark Sykes, namens Brittanje, en Francois Georges-Picot, Frankryk se verteenwoordiger, 'n nuwe kaart geteken vir die streek. Sirië en Libanon sou onder Franse invloed val, terwyl Brittanje baie van Irak en Palestina ingeneem het.
Dit was, om dit mildelik te stel, kortsigtig. Die Arabiere het hulle verraai gevoel en was begryplik verbitterd. Kort voor lank het Brittanje en Frankryk hul invloedsfere sien wegglip.
Daarbenewens het die nuwe nasionale grense toekomstige spanning en volstrekte geweld verseker, soos gesien kan word deur die noordelike streek te ondersoek van 'n plek wat die afgelope dekades baie Amerikaanse aandag geniet het.
"F —-d is op 'n belangrike manier verby"
'N Skrywer en redakteur vir publikasies, insluitend LEWE en Epicious, Michael Y. Park het in 2012 deur Koerdistan gereis. (Sy broer het voorheen saam met die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs naby die streek gedien.) As jy na 'n kaart kyk, sal jy nie Koerdistan sien nie - wat in die noorde van Irak en die omliggende gebied lê. - maar u sal beslis daarvan hoor as u daarheen gaan.
"Mense sal praat oor Koerdistan in teenstelling met Irakse Koerdistan of Turkse Koerdistan of Siriese Koerdistan," het Park gesê RCL. 'Hulle praat oor Koerdistan as een streek.'
'N Groot deel van Koerdistan is in Irak geleë. Die mense is Koerde, maar ook Irakees. Hoe het hulle daardie verhouding beskou?
'Daar was geen verhouding tussen Koerdistan en Irak nie,' het Park eenvoudig gesê.
Militêre mag het die Koerdiese gebied 'n deel van Irak gehou. Een van die plekke wat Park besoek het, was Halabja, die plek waar 'n chemiese aanval deur Saddam Hussein op die Koerde plaasgevind het: 'Daar is 'n groot gedenkteken vir die slagoffers.' Op 16 Maart 1988 is bomme met mosterdgas laat val, en tot 5000 burgerlikes is dood.
Saddam was tot die einde toe berouloos. In 2006 tereggestel vir hierdie en ander volksmoordmisdade wat soveel mense as die dood veroorsaak het 180,000 Koerde, het hy verklaar: " My boodskap aan die Irakse volk is dat hulle nie die skuld moet ly dat hulle Koerden vermoor het nie.
Die Koerde het duisende sterftes op die mees verdorwe wyse moontlik gely, grootliks omdat twee blanke Europese mans hulle in 'n land vasgekeer het waarmee hulle andersins geen werklike verbintenis gehad het nie. Park het dit onomwonde opgesom: "Die Britte het almal daar op 'n belangrike manier verewig."
Hierdie spesifieke gruweldade hoef nie te wees nie - Lawrence se kaart het gevra dat die Koerden in 1918 hul eie vaderland terugkry.
Dit is te verstane dat Lawrence se reputasie onder die Arabiere swaar gekry het toe dit duidelik geword het dat sy Britse landgenote nie hul beloftes sou nakom nie. Anderson skryf in Smithsonian dat Sheik al-Atoun-'n moderne stamleier in Jordanië wie se oupa saam met Lawrence geveg het-Lawrence gesien het as 'n man wat uiteindelik die Britse belang gedien het: 'Mag ek eerlik praat? Miskien glo sommige van die ou mense nog steeds dat hy 'n vriend van die Arabiere was, maar byna almal weet ons die waarheid. Selfs my oupa het, voor sy dood, geglo dat hy mislei is. "
"A Very Strange Fellow "
Die res van Lawrence se lewe was minder heerlik, maar ewe verrassend. Hy het 'n goeie deel daarvan geleef onder veronderstelde name en het weer by die Royal Air Force, die Tank Corps en die RAF aangesluit.
Sy herinneringe, Die sewe pilare van wysheid, vertel dat hulle gevange geneem is ("Daar was te veel getuies vir geveg of vlug, so ek het maklik gegaan"), gemartel ("Soos die straf voortduur, val die sweep al hoe meer op bestaande wels, swarter of natter"), moontlik verkrag ("Die Bey vervloek my met aaklige dreigemente: en laat die man wat my vashou, stukkie vir stukkie laat skeur") en ongetwyfeld getraumatiseer ("Uiteindelik, toe ek heeltemal gebreek was, het hulle tevrede gelyk").
Of het dit enigsins gebeur? Geleerdes het lank gedebatteer of Lawrence hierdie aanval vervaardig het.
Terwyl Lawrence dikwels 'n anonieme lewe gesoek het-hoewel dit 'n gevaarlike lewe was, het Lawrence hoë vriendskappe begin. Dit was twee met mans wat 'n Nobelprys vir letterkunde sou wen: Winston Churchill, wat Lawrence as raadgewer oor Arabiese aangeleenthede aangestel het en onsterflikheid vir sy leierskap tydens die Tweede Wêreldoorlog sou behaal, en George Bernard Shaw, die gevierde dramaturg wat 'n Oscar gewen het vir die verfilming van sy toneelstuk Pygmalion, 'n werk wat die musiekblyspel geïnspireer het My Fair Lady.
By Lawrence se dood in 1935 het Churchill getreur oor die verlies van alles wat hy glo, T.E. moes die wêreld nog steeds aanbied: 'Vir al sy herhaalde afleggings het ek altyd gevoel dat hy 'n man was wat hom gereed gehou het vir 'n nuwe oproep. Terwyl Lawrence geleef het, het 'n mens altyd gevoel - ek het dit beslis sterk gevoel - dat een of ander oorweldigende behoefte hom sou trek van die beskeie pad wat hy gekies het om te loop en hom weer in volle aksie in die middel van onvergeetlike gebeurtenisse sou plaas. "
Terwyl Shaw ook 'n toegewyde vriend was, was dit bekend dat hy Lawrence beskryf in terme wat minder vleiend was. Lawrence se eindelose vermoë om homself op onverwagte maniere te herken, het Lawrence eintlik die veronderstelde naam Thomas Edward gebruik Shaw tot met sy dood — Shaw noem hom "' n baie vreemde man, 'n gebore akteur en allerhande truuks".
Beide beskrywings was akkuraat. Lawrence self het opgemerk: Alle mans droom, maar nie ewe veel nie. " Lawrence se unieke versameling ervarings en kenmerke het hom insig en ambisie gegee wat basies ongeëwenaard was onder Westerlinge wat na die Midde -Ooste kyk. Dit was die ongeluk in die wêreld dat hy nie daarin kon slaag om meer mede -drome van die dag te vind wat hul drome met oop oë kon nakom om dit moontlik te maak nie. "
Gemors van die moderne Midde -Ooste
Die komplikasies van Koerdistan is natuurlik amper die enigste vlampunt in die Midde -Ooste. Vir diegene wat nie tred hou nie, sluit huidige in, maar is geensins beperk tot:
-Die burgeroorlog van Sirië, wat sewe jaar geduur het en honderde duisende gedood het -dit is byna onmoontlik om 'n akkurate aantal ongevalle te skat.
-Die oorlog in Jemen, wat geen teken van 'n einde toon nie, het ten minste 10 000 (moontlik 50 000) doodgemaak en kan die ergste katastrofe van die mensereg wees sedert die Tweede Wêreldoorlog.
Na berig word, het Saoedi -Arabië en die Verenigde Arabiese Emirate Qatar amper binnegeval.
-Irak bly om verskeie redes geweld, veral die spanning tussen die Soenniete en Sjiïete. Daar is 'n mate van optimisme oor die onlangse verkiesing van 'n nuwe president (Barham Salih) en die aanstelling van 'n nuwe premier (Adel Abdul Mahdi). Tog bly die basiese vraag: Hoe verenig jy 'n volk wat so diep gefragmenteerd is?
O, en die verhoudinge tussen Israeli's en Palestyne - onbestendig in die beste tye - het in alle opsigte versleg.
As u 'n beter begrip wil hê waarom die skrywer Michael Y. Park glo dat baie Koerden die gruwels van Halabja as 'die sleutel tot hul identiteit' beskou, kyk dan na die onderstaande video om te ontdek hoe dit oorlewendes nog drie dekades later beïnvloed.
T.E. Lawrence doen verslag oor Arabiese aangeleenthede - GESKIEDENIS
T.E. Lawrence - Lawrence van Arabië
Nadat ek gelees het dat T. E. Lawrence tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n Colt -grensrevolwer gebruik het, het ek probeer vasstel watter model hy gebruik en die huidige ligging daarvan. Dit lyk asof niemand die antwoorde op hierdie vrae ken nie, en selfs nie die kenners van die Imperial War Museum nie. Uiteindelik, toe ek 'n brief aan Lawrence van sy broer Frank gelees het, kon ek die model van die pistool aflei wat hy aan die begin van die oorlog gebruik het.Ek kon egter nie die huidige ligging daarvan bepaal nie, selfs al bestaan ​​dit nog steeds.
T. E. Lawrence – " Lawrence of Arabia " – was 'n argeoloog, soldaat, skrywer en ontwerper van hoëspoedbote. Hy was 'n man met skerp intelligensie en groot energie en atletiese vermoëns. Op hoërskool kon hy 'n myl in minder as vyf minute hardloop en in sy dertigs, sonder opleiding, kon hy twee-en-twintig voet spring. In Arabië het hy die respek van die stamlede gekry deur 'n lopende kameel te kon berg en hul beste ruiters te oortref. Winston Churchill beskou hom as een van die grootste genieë van die twintigste eeu en John Buchan, die skrywer van " The Thirty-nine Steps " en gouverneur-generaal van Kanada, het gesê dat hy een van die min manne is wat hy oral sou volg.
Lawrence is gebore as die buite-egtelike seun van 'n Anglo-Ierse baronet en opgevoed in Oxford, waar hy (en sy broers) leer skiet het op 'n geweerklub in Oxford en in die Officers Training Corps. Sy intelligensie en goeie oordeel is getoon in sy keuse van wapens en veral in die ontplooiing daarvan in die stryd in die Eerste Wêreldoorlog. Selfs as 'n voorgraadse universiteit wat in 1909 in die Midde-Ooste reis, het hy 'n moderne wapen van goeie gehalte, 'n semi-outomatiese pistool van die Mauser-model uit 1896, met 'n kapasiteit van tien hoësnelheidspatrone. Hy het hierdie pistool genoem in 'n brief aan sy ma wat in Oktober 1909 geskryf is en haar meegedeel het dat hy my Mauser -pistool (met wins) in Beyrout verkoop het by my vertrek (5 pond) en#8221. Toe hy in 1914 oorlog toe gaan, kon offisiere die pistool van hul keuse gebruik en Lawrence het, net soos Churchill, die Colt Model 1911 gekies, wat steeds beskou word as een van die beste gevegspistole van alle tye.
Nadat hy afgestudeer het aan Oxford, van 1911 tot die lente van 1914, het Lawrence deelgeneem aan 'n argeologiese opgrawing by Carchemish naby die Eufraatrivier in Turkye. Sy ontspanningsaktiwiteite was onder meer skietery en af ​​en toe jag. Vuurwapens wat hy in sy briewe noem, is 'n Mauser-pistool en 'n Mannlicher-Schoenauer-karabyn. 'N Foto van Dahoum, 'n goeie vriend van Lawrence's, wys hoe hy 'n pistool vashou, vermoedelik Lawrence's. Dit blyk 'n Colt -outomaties te wees, moontlik 'n model uit 1908.
Sy briewe van Carchemish dui op 'n hoë vaardigheidsvlak met beide geweer en pistool. In Februarie 1913 het hy berig dat hy 'n petrolhouer van ses liter met 'n Mannlicher-Schoenauer-karabyn vier skote uit vyf geslaan het. In Junie van daardie jaar het hy geskryf dat hy 'n medjijie ('n Turkse munt) vyf skote uit die sewe op 25 meter geslaan het met 'n vinnige vuurwapen van Colt. Hy het ook gesê dat hy op 25 meter van medjijies en eiers seker geword het, 'n oranje krat vyf keer uit vyf op 500 meter met die Mannlicher -karabyn getref het en uiteindelik drie skote uit tien in 'n vierkante meter op 1200 meter gesit het. In Oktober 1913 het hy geskryf dat toe twee mense kom, hulle geen vleis vir hulle gehad het nie, en hy het twee eende met 'n pistool geskiet en op die kop gerig.
Lawrence het van 1914 tot 1918 in die Britse weermag gedien en in rang gestyg van tweede luitenant tot kolonel. Hy het tot Desember 1914 in die geografiese afdeling van die Algemene Staf (Intelligensie) in Londen gedien, en daarna na Kaïro oorgeplaas. Daar was hy besig met die voorbereiding van kaarte, onderhoude met gevangenes en die skryf van intelligensieverslae. In 1916 word hy 'n skakelbeampte vir die Arabiese magte in die Hedjaz en begin die veldtog wat daartoe lei dat sy naam die grootste deel van hierdie eeu 'n algemene woord geword het.
Lawrence het tydens die oorlog 'n verskeidenheid handwapens gebruik. Op 18 September 1914 ontvang hy twee outomatiese pistole van Colt uit Amerika, wat op versoek van 'n vriend daarheen gestuur is. (Daar was 'n tekort aan pistole in Engeland vir etlike weke nadat die oorlog uitgebreek het.) Lawrence het nie die model genoem nie, maar 'n brief van sy broer Frank, wat 'n offisier geword het by die uitbreek van die oorlog en in Frankryk vermoor is in 1915, bevat inligting wat 'n mens tot die gevolgtrekking bring dat dit slegs 'n Colt Model 1911 in .45 kaliber kon gewees het. Frank Lawrence skryf in September 1914 aan T. E. Lawrence:
Die Colt is 'n pragtige pistool. Hoe meer ek dit ondersoek, hoe meer hou ek daarvan. Daar is 'n groot kloof tussen dit en die gewone rewolwer.
As u iets in verband daarmee wil hê, waarvoor u nie wil skryf nie, kan ek dit vir u kry. Hulle hou twee gewigte van koeëls, ek dink 200 en 230 korrels. Die ligter gewig het aansienlik hoër snelheid en indringende krag, alhoewel ek minder skok veronderstel.
Dit sou aandui dat beide Frank en T. E. Colt -outomate gehad het wat die 200 of 230 graankoeëls gebruik het. In 1914 sou dit die .45 kaliber Model 1911 gewees het. (Die Britte het ook die Colt 1911 in .455 kaliber gebruik, maar hierdie kamer is eers in 1915 bekendgestel.)
Soos die meeste Britse soldate, indien nie die meeste offisiere nie, het Lawrence 'n kort model Lee-Enfield-geweer gebruik. Miskien nie verrassend nie, sy geweer het 'n taamlik kleurvolle geskiedenis. Die geweer, wat oorspronklik aan die Essex -regiment uitgereik is, is deur die Turke in Gallipoli gevang. Dit is een van die vier wat in die goud met die legende ingeskryf was " Deel van ons buit in die stryd om die Dardanelles " en aangebied deur Enver Pasha, die Turkse heerser, aan elkeen van die seuns van die Sherif van Mekka. Een van hierdie seuns, Feisal, die leier van die Arabiese magte wat met Lawrence teen die Turke veg, het syne aan Lawrence oorhandig. Die voorletters van Lawrence ', T.E.L., en die datum 4.12.16 (vir 4 Desember 1916) word in die voorraad net bokant die tydskrif uitgekerf. Daar is ook vyf kerwe in die vee, elk verteenwoordig 'n Turkse skoot met hierdie geweer voordat Lawrence ophou om sy moord te tel. Na die oorlog het Lawrence die geweer aan koning George V. oorhandig. Dit was later in die Imperial War Museum waar dit nou uitgestal word. Lawrence noem hierdie geweer in "Seven Pillars of Wisdom ", sy verhaal van die Arabiese opstand.
Lawrence was vinnig besig om tegnologiese vooruitgang te erken en aan te neem. Hy word 'n vroeë voorstander van die gebruik van outomatiese wapens en vervang sy geweer met 'n ligte masjiengeweer wat hy in 'n skede op sy kameel dra. Hierdie wapen was 'n Lewis -masjiengeweer in die vliegtuigkonfigurasie sonder die swaar verkoeler, omhulsel en skouervoorraad wat gevind is op die modelle wat tipies in die grondrol gebruik word. Die Lewis het 47 of 97 ronde tydskrifte gebruik en, volgens Lawrence, 'n wonderlik verspreide patroon afgedank. Nadat sy optrede by die Turke bekend geword het en hulle 'n groot beloning aangebied het vir sy dood of lewendige gevangenskap, het Lawrence 'n persoonlike lyfwag gewerf wat tot negentig man getel het. Hierdie groep het buitengewone vuurkrag vir sy grootte, want benewens hul gewere, pistole en dolke was hulle toegerus met 'n masjiengeweer vir elke twee mans.
Na die oorlog het Lawrence sy memoires oor die Arabiese opstand geskryf, saam met Winston Churchill in die koloniale kantoor gedien en daarna by die Royal Air Force aangesluit waar hy tot kort voor sy dood in 'n motorfietsongeluk gebly het. Lawrence het in hierdie tydperk min skietery gedoen. Na wat verneem word, het hy 'n Webley -rewolwer in sy huisie, Clouds Hill, gehou en dit op 'n boom op sy erf afgevuur. Een versamelaar het die koeëls van die boom verwyder toe dit afgekap is.
Vandag is Lawrence -gedenkwaardighede, van sy briewe en Arabiese klere tot sy dakke, baie gewild onder versamelaars. Die ligging van baie items wat verband hou met Lawrence is bekend. Een dolk met 'n goue omhulsel en skede wat hy in Mekka gemaak het, is in die kluis van die All Souls College in Oxford, Engeland. Nog een van sy dolk is in 'n private versameling in San Marino, Kalifornië. Sy briewe en klere het vir duisende dollars op veilings verkoop. Ongelukkig, behalwe vir die goud gegraveerde SMLE in die Imperial War Museum, lyk dit asof die liggings van Lawrence se vuurwapens uit rekord verdwyn het.
Lawrence, Thomas Edward Brevet kolonel (later Shaw, Thomas Edward). (1888-1935) Gebore, Tremadoc, Wallis.
Intelligensiebeampte verbonde aan die Arabiese Buro (MI 1 (a)). In Desember 1914 nadat hy ingeroep is, is Lawrence na Kaïro gestuur, waar hy 'n meer aktiewe deel van die Arabiese Buro -aktiwiteite geword het om die Hashemitiese opstand teen die Ottomaanse Ryk aan te moedig. In November 1917 is hy beveel om hom as politieke en skakelbeampte by die Emir Faisal se weermag aan te sluit.
Lawrence het deelgeneem aan die beplanning en uitvoering van die bottelering van 'n belangrikste Turkse garnisoen in Medina, en het op 24 Januarie 1917 die vangst van al Wajh (Wejh) uitgevoer, wat dan as basis gedien het om na die hawe van 'al Aqaba, (6 Julie 1917) bied dus 'n ondersteuningsbasis aan Allenby in Palestina. As deel van Allenby se vlug na Damaskus, beveel Lawrence die oorwinning by Tafila (21-27 Januarie 1918) en word hy as luitenant-kolonel bevorder, waarna hy die Arabiese magte as die uiterste regtervleuel van Allenby se offensief op Megiddo gerig het. Die Arabiese leër het Damaskus binnegegaan op 1 Oktober 1918, net voor Chauvel se ANZAC Desert Mounted Corps. Lawrence was lid van die Britse afvaardiging na die Vredeskonferensie in Versailles, en as adviseur vir Arabiese sake vir die Midde-Oosterse afdeling van die koloniale kantoor (1921-22), saam met Winston Churchill en Gertrude Bell, en saam met baie ander lede van die Arabiese Buro.
T.E. Lawrence oor Palestina: niemand vertrou die Britte meer as twee minute nie
& ldquoAll van ons het generaal Clayton, die hoof van intelligensie, burgerlik en militêr, in Egipte saamgedrom. Clayton was die perfekte leier vir so 'n groep wilde manne soos ons. Hy was kalm, losstaande, helder siende, van onbewuste moed om verantwoordelikheid te aanvaar. Hy het sy ondergeskiktes oopgemaak. Sy eie sienings was algemeen, net soos sy kennis, en hy het eerder deur invloed gewerk as deur harde rigting. Dit was nie maklik om sy invloed te beskryf nie. Hy was soos water, of deurdringende olie, kruip stil en dringend deur alles. Dit was nie moontlik om te sê waar Clayton was en nie was nie, en hoeveel werklik aan hom behoort. Hy het nooit sigbaar gelei nie, maar sy idees was op hoogte van diegene wat dit wel gedoen het: hy het mense beïndruk deur sy nugterheid en 'n sekere stil en statige matigheid van hoop. In praktiese sake was hy los, onreëlmatig, onnet, 'n man met wie onafhanklike mans kon verdra. & Rdquo
-Hoofstuk ses, Sewe pilare van wysheid
Clayton, wat binnekort as burgerlike sekretaris van die Palestynse regering aangestel sou word, in opeenvolging van sir Wyndham Deedes, het Lawrence moontlik vroegtydig kennis gegee van die aanstelling, of genoem dat hy betrokke was by die bespreking van Trans -Jordaanse aangeleenthede namens die koloniale kantoor met Emir Abdullah, want Lawrence skryf,
"Ja, ek is bly dat u na Palestina gaan. As iemand van enige ras of geloof enige plek in die land twee minute in die regering vertrou het, sou dinge meer stabiel wees. U sal meer as dit doen!"
Clayton, wat nie veral die Balfour-verklaring bevoordeel het nie, maar binne 'n beperkte definisie pro-Sionisties was, speel lank 'n belangrike politieke, administratiewe en intelligensierol in die Midde-Ooste. Dit was as hoof van die Arabiese Buro van die departement van intelligensie in Kaïro dat hy soveel as moontlik kon doen, en ter herdenking van die vereniging sou Clayton deurgaans verskyn Sewe pilare van wysheid.
Op 8 Augustus 1922 het Lawrence aan Clayton gesê dat hy 'n boek geskryf het oor die hondestryd van ons in Arabië en dat hy 'n tekening van hom vir een van die illustrasies wil hê. Vir hierdie doel stel hy voor dat Clayton in September vir William Nicholson sit. Hierdie brief is oënskynlik 'n ongepubliseerde antwoord van Lawrence & rsquos op toestemming van Clayton en het opgemerk soos met Clayton & rsquos se terugkeer na Palestina en bespreek hy weer sy stryd met Sewe pilare van wysheid - & ldquoa stapel los velle nog & hellip ongeskik om te publiseer, om persoonlike sowel as literêre redes. rowwe dinge daarin & rdquo & ndash heel waarskynlik die gruwelike en vir Lawrence, uiters kommerwekkende, verslag van sy marteling en verkragting deur die Turke.
'N Spesiale opmerking is die opmerking van Lawrence & rsquos dat hy nie kon afkom om Clayton te besoek nie, want ek probeer 'n ander werk wat al my tyd in beslag neem. Miskien kan dit my binnekort uitskakel, en dan sal ek baie bly wees. & Rdquo Die werk sou eintlik net twee dae later begin: Lawrence of Arabia, om redes wat net aan hom bekend is, sou op 21 Augustus as John Hume Ross in diens tree , 'n gewone vlieënier in die Royal Air Force.
Sewe pilare van wysheid was eers in 1927 in die openbaar beskikbaar, en dan in 'n sterk gewysigde teks, soos Opstand in die woestyn. Lawrence het egter in Februarie 1922 agt eksemplare (en nie die vyf wat hy hier noem nie) gedruk. Met 'n grootte van 335 000 woorde, staan ​​dit bekend as die & ldquo1922-uitgawe & rdquo of die & ldquoOxford-teks. meer as 200 eksemplare, elk met 'n unieke, weelderige, handgemaakte band en 118 illustrasies van die hoofrolspelers deur agtien verskillende kunstenaars.
Lawrence of Arabia: Arab Advocate, British Spy, Desertophile Of All Three
Lucy Ladikoff Daar is baie geskryf oor die bekendheid van Lawrence as die groot bevryder en leier van die Arabiese opstand teen die Turke. So 'n panegiriek is behoorlik onttrek uit Seven Pillars of Wisdom. Alhoewel ek glad nie bedoel om die bydrae van Lawrence tot die Arabiese opstand te onderskat nie, probeer ek slegs die feite evalueer en sien hoe ver dit ooreenstem met die visioenêre en geromantiseerde beskrywings wat Lawrence in sy boek gegee het. Hy stel dit voor asof dit die dokumentêre verhaal van die Arabiese opstand was. Subhi al_ Umary is een van die Arabiese leiers wat Lawrence persoonlik geken het en wat die Arabiese opstand as 'n Arabier geleef het. Hy het 'n baie kritiese beskouing van T.E. Lawrence en sien Seven Pillars of Wisdom " as 'n verhaal oor die Arabiese opstand en nie die verhaal van die Arabiese opstand nie " (1). Die goed geskryf en geromantiseerde Lawrence sewe pilare van wysheid kon nie veel waardeer word deur diegene wat die tragiese deel van die Arabiese geskiedenis geleef en gely het nie, naamlik die Arabiese opstand. Lawrence het sy boek geskryf vir Westerlinge wat gewoond is aan die lees van die Duisend -en -een -nag -verhale en wat alles geglo het wat Lawrence geskryf het, omdat hulle nie die waarheid oor die Arabiese opstand ken nie. Westerlinge was altyd gefassineer deur die oosterse verhale, veral dié oor ridderlikheid, Arabiese gedigte, die sjeiks, die woestyn en sy dors, die Arabiese perde en kamele en die tamariskoase " (2).
I. HISTORIESE AGTERGROND EN ARABIESE NASIONALISME:
Lawrence in sy "Secret Despatches " (3) wek die indruk dat die toename in nasionale gevoel in die tydperk van die Arabiese opstand 'n skielike aanval was. Volgens G. Antonius, die Arabiese historikus, open die Nasionale beweging in die Arabiese wêreld in Sirië in 1847 met die stigting van 'n beskeie literêre samelewing onder Amerikaanse beskerming. En alhoewel die voornemens van Muhammad-Ali om 'n Arabiese Ryk te vestig bloot 'n persoonlike ambisie was, kon hy in die Arabiese gedagtes wakker maak wat dan genoem kan word "public concern ". Maar sy seun Ibrahim, as die Franse baron de Boislecomte, wat hom besoek afgelê het nadat Ibrahim Syrië verower het, vertel dat hy (Ibrahim) geen geheim van sy voorneme gemaak het om die Arabiese nasionale bewussyn te laat herleef en die Arabiese volk te herstel nie, gee 'n werklike gevoel van patriotisme by die Arabiere en om hulle ten volle te assosieer met die regering van die toekomstige ryk dat hy sy vader se idees as smal en bloot imperialisties beskou het (4). Mohammed-Ali is deur die Sultan van Turkye na Egipte geroep om 'n einde te maak aan die inval van Bonaparte. Die geskiedenis van Egipte vir die eerste helfte van die 19de eeu is feitlik die verhaal van hierdie een man. Die stigter van die dinastie wat tot 1952 nog regeer het, is tereg die vader van hierdie land genoem. Dit is met sy planne om 'n Arabiese Ryk in 1799 op die been te bring, dat 'n bewustheid van wat bekend staan ​​as 'n 'openbare besorgdheid' onder alle Arabiere gebore is. Alhoewel nasionalisme in sy werklike moderne betekenis nog ver van die Arabiese verstand af was, het hulle nog steeds die algemene gevoel dat vrye Arabiese lande opstand teen die Turke begin het lank voor "dat " Arabiese opstand die uitsetting van die Turke uit Sirië was nie 'n nuwe idee wat Lawrence na die Arabiere gebring het (alhoewel niemand hom sy belangrike rol en groot bydrae tot die Arabiese opstand kan ontken nie), is Ibrahim, die seun van Mohammed-Ali, gestuur om Sirië te bevry van die Turke en is reeds in 1832, meer as driekwart van 'n eeu voor Allenby se veldtog ondersteun en goed ondersteun deur Arabiese inwoners. Alhoewel die militêre vooruitgang in beide gevalle aangekondig is deur beloftes van politieke emansipasie, het Muhammad-`Ali en sy seun sedertdien die Arabiese nasionale herlewing bepleit, maar op daardie stadium was die Arabiese nasionale bewussyn nie bestaan ​​nie. M.`Ali was die eerste wat die idee wakker gemaak het van 'n Arabiese Ryk wat hom vir die eerste keer in die wêreldpolitiek voordoen, en by hierdie geleentheid het Lord Palmerston daarteen standpunt ingeneem. (5) Die planne van Muhammad-Ali misluk om baie redes: die vyandigheid van Engeland, die nie-bestaan ​​van die Arabiese nasionale bewussyn en die gebrek aan enigiets wat nasionale solidariteit in die Arabiese wêreld nader. Die gebeure wat die Arabiere aan die Britse kant teen die Turke laat oorlog voer het, maak wel deel uit van ons hedendaagse geskiedenis. Om in werklikheid te verstaan, in teenstelling met die westerse of Europese standpunte, hoe die Arabiese opstand wortel geskiet het en hoe die Arabiere besluit het om aan die Britse kant teen die Turke te veg, is dit dus nodig om 'n paar historiese feite te weet. Met die seun van Mohammed-Ali, Ibrahim, kry die Arabiese herlewing 'n verdere stap. Benewens militêre skole, het hy groot kolleges gestig waarin die studente, wat almal Moslems was, 'n beurs ontvang het, sowel as hul volpension en verblyf, en die heerskappy van Ibrahim is gekenmerk deur sy verdraagsaamheid in 'n land waar sektariese probleme altyd was dominant was. Eli Smith se bedrywighede in Sirië het verreikende resultate behaal, veral na die verwydering van sy Amerikaanse sendingpers en drukpers van Malta na Beiroet. Dit was baie nuttig vir die Arabiese taal.Al was dit nie die sendelinge self wat gewerk het om die taal van die verval te red nie, maar dit was steeds hul middele, soos skole en nuwe onderwysstelsels, drukperse wat toegerus was om boeke in die Arabiese taal uit te gee en hul geld die diens van die groot, verligte en intellektuele Arabiere van die tydperk. " (6) Eli Smith en sy Amerikaanse kollegas het hulp gevra van Nasif al-Yazegi en Butrus al-Bustani, die belangrikste Arabiese figure wat die intellektuele oorheers het lewe van die tydperk. Die nuwigheid van al-Yazegi se prediking was des te meer opvallend omdat dit aan Arabiere van alle geloofsbelydenisse, tot Christene sowel as tot Moslems gerig was, en dit het hulle aangespoor om, in 'n tyd toe godsdienstige fanatisme nog gewelddadig was, die erfenis wat hulle gemeen het en bou 'n toekoms van broederskap op sy fondament op. Een van die seuns van Yazegi was die eerste oproep tot Arabiese nasionale emansipasie. Die grondsteen vir die Arabiese herlewing is op al-Yazegi en al-Bustani se skouers gebou. Na die opkoms van 1860, vergesel van 'n woeste slagting van Christene in Damaskus en Libanon, publiseer al-Bustani die eerste politieke tydskrif wat ooit in die land gepubliseer is, wat hoofsaaklik gewy is aan die prediking van harmonie tussen verskillende belydenisskrifte en vakbond in die strewe na kennis. Hy verkondig die dood van fanatisme en die geboorte van ideale wat in gemeen is, miskien 'n veelheid, maar een wat Sirië nog nie vantevore gehoor het nie en wat die kiem van die nasionale idee bevat. Europese staatsmanne het jare lank met versadigde belangstelling die verswakte liggaam van die Ottomaanse Ryk beskou. Almal was angstig om te weet wie Konstantinopel sou regeer wanneer Turkye in duie stort. Na die afsetting van Sultan `Abdu 'l-Hamid deur die Jong Turke ('n beweging van jong Turke en Arabiere ten gunste van die nodige hervormings in die regering), het die onderwerp nasionaliteite, insluitend die Arabiere, 'n mate van vryheid, maar dan het Enver, die leier van die Jong Turke, verskrik oor die mag van die magte wat hy losgelaat het, sy beleid veral teen die Arabiere omgekeer. Arabiese afgevaardigdes is verstrooi en verdryf uit hul lande, Arabiese samelewings is verbode en selfs die Arabiese taal onderdruk. Jare voor die koms van T.E. Lawrence aan die Arabiese wêreld, Faisal, die tweede seun van al-Sherif Hussein, het gedink aan 'n revolusie teen die Turke, nadat hy gesien het hoe sy beste vriende na die steier van die Turke gelei het. (7) Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitbreek, het die Geallieerdes die Arabiese hulp gevra om ontslae te raak van Turkye wat sedert 1517 die Arabiese wêreld regeer het en wat aan die Duitse kant teen hulle geveg het. Sekerlik al-Sherif Hussein sowel as die res van die Arabiere sou die Turke wat Moslems was, verkies het bo 'n Christelike bondgenoot of regering, en die Arabiere het tereg geglo dat hulle min sin sou hê om die Turke te verslaan as dit bloot beteken om die een meester vir 'n ander te verruil ". (8) As dit nie was weens die slegte toestande wat die Turke die Arabiere opgelê het nie: hongersnood op die Arabiese skiereiland en Sirië, die moord deur honderde van die beste Arabiese leiers en intellektuele en die anti-Arabiese beleid wat Turkye toegepas het, Sherif Hussein sou nie die wapen opgeneem het teen Turkye nie, 'n Moslemland. die Arabiere om hul probleme op te los en die onafhanklikheid van hul lande te erken. Lord Kitchener, sekretaris vir oorlog, telegraaf Ronald Storrs, oosterse sekretaris van die Britse hoë kommissaris in Egipte, waarin hy hom versoek om die volgende boodskap oor te dra aan al-Sherif Hussein ibn `Ali (Sherif van Mekka): " Duitsland het nou die Turk gekoop Regering met goud. as die Arabiese nasie Engeland in hierdie oorlog bystaan, sal Engeland waarborg dat geen ingryping in Arabië sal plaasvind nie en Arabiere alle hulp verleen teen buitelandse aggressie en#8221. (10) Gevolglik stuur al-Sherif Hussein op 14 Julie sy bekende memorandum aan sir Henry McMahon, Britse hoë kommissaris in Egipte, dat hy die begeerte van die Arabiere verklaar het om volle onafhanklikheid en eenheid vir hul gebiede te verkry en die Britte gevra om die Arabiere te help om dit met geweld te bereik. (11) 'n Brits-Arabiese oorlog begin dus teen die Turke met Lawrence as 'n skakelbeampte tussen sy land se staatsmanne en die Arabiere.
II. WIE WAS DIÉ ARABS:
Volgens Subhi-al-Umary het Lawrence die Arabiere voorgehou as skare van ongeletterde en woeste Bedoeïene, wat afhanklik was van Britse goud en homself (Lawrence) as die leier wat die Bedoeïene teen die Turke georganiseer en gelei het. En hoewel Lawrence dit nie letterlik gesê het nie, dink iemand wat sy boeke lees egter dat Lawrence die organiserende gees was, die beplanningspersoon en die leier vir die meeste Arabiese opstandveldtogte, veral die Damaskus -veldtog terwyl Faisal en die ander Arabiese leiers was slegs onderdane wat sy bevele gehoorsaam het. (12) Sulaiman Mousa en al-Umary weerlê Lawrence se mening in hierdie verband en spyt hul spyt dat geen Arabiese leier, onder diegene wat aan die beroemde Arabiese opstand deelgeneem het, 'n boek of boeke geskryf het om daarop te wys dat Lawrence 's "lies & #8221. Dit is die Arabiere wat wapens aangeneem het om hul eie land te verdedig, dit is hulle wat die behoefte aan vryheid gevoel het en besluit het om daarvoor te betaal. al- Umary gaan voort en beskuldig die Sioniste dat hulle die feite oor die Arabiese opstand verdraai het wat hul aansprake op Lawrence 's Seven Pillars of Wisdom gelê het. Daardie afbrekers van die Arabiese opstand toon dat die opstand 'n bedoeïenopstand was wat afhanklik was van Britse goud en Lawrence as leier, en dat hierdie bedoeïene net wilde stamme was sonder enige behoeftes, geen nasionale belang nie, en dat hulle onafhanklikheid nie waardig was nie. #8220 hulle was slegs diewe en het geen ander doel as plundering, plundering, moord en wraak vir hul gesinswrokke nie. Hulle is slegs verslaaf en gekondisioneer om slegs dienaars vir hul sjeiks te wees, en hulle sjeik is op hul beurt verslaaf aan die liefde vir geld " (13). al- Umary sê bedroef dat die westerlinge kennis gemaak het met die Arabiese opstand, nadat Lawrence daaroor berig het. En soos 'Ala '-el-Deen 's Lamp, betower Lawrence die wêreld met sy verhale oor die woestyn en sy lewe, maar Lawrence weet dat die opstand vir die Arabiere nog nooit 'n avontuur of 'n grappige verhaal was nie om roem en aandag van die wêreld te trek, is dit 'n hartseer verhaal vir die Arabiere wat met hul lewens betaal het vir 'n edele ideaal en 'n sublieme einde wat hulle nooit bereik het nie, en in plaas daarvan is hulle verraai deur hul naaste vriend en bondgenoot. En hier vermaak Lawrence hom met al die voorvalle van hierdie hartseer verhaal en probeer hy sy roem opbou op die skouers van die Arabiese leier, sodat hy na die publikasie van Seven Pillars of Wisdom die onbekroonde koning van Arabië word. Niemand oor die hele wêreld sou die Arabiese opstand verstaan ​​as dit nie met die naam Lawrence geassosieer word nie. (14) al- Umary sê verder dat die Arabiese opstand deur 'n groot aantal Arabiese intellektuele uitgevoer is, dat sommige onder die ongeletterde Bedoeïene in hul nedersettings gewerk het, dat sommige Siriërs was, ander Egiptenare en ander Saoedi-Arabiere. Dit was skrifgeleerdes wat vir die Emirs gewerk het, ander was dokters, aptekers en politici, ander was opgelei om die spoorweë, treine en stasies op te blaas, en die opgeleide Arabiere moes hul medemense in die regiment oplei. al- Umary noem die naam van die beroemdste een-en-vyftig Arabiese intellektuele wat vir die opstand gewerk het en wat, toe die oorlog verby was, elkeen op sy eie gebied gewerk het, sommige beroemde politici en ministers was. al- Umary sê dat hy al die name genoem het om te bewys dat die Arabiese opstand deur honderde opgeleide en gekultiveerde Arabiere sowel as ongeletterdes uitgevoer is. (15) Eintlik praat Lawrence in Seven Pillars of Wisdom oor Al-Hussein en hoe hoog gekweek hy en sy seuns was. Lawrence het 'Ali, Hussein se derde seun, 'n wesens na sy eie hart gevind, 'n intellektueel in 'n woestyn van ongeletterdheid, deeglik gelees in die wet en godsdiens, eerlik en direk tot die punt dat hy oneerlikheid nie insien nie in ander … " (16) Hafet Wahbah (17), 'n gematigde Arabiese historikus, bevestig dat die geleerde en intellektuele Arabiese leiers self aan die Arabiese opstand gedink het, wat geheime genootskappe gestig het om die planne van die opstand jare tevore te bespreek Lawrence kom na die Arabiese wêreld. Hafet Wahbah noem die name van diegene wat tydens die Arabiese oorlog saam met Lawrence was, en sê dat dit diegene was wat in 1912 in alle Arabiese koerante, tydskrifte en tydskrifte op die Turkse beskuldigings en misbruik geantwoord het. Hulle was daarop gemik om die Arabiese bewussyn te wek en die nasionale gees te laat herleef deur oral in die Arabiese wêreld sentrums te vestig en die mense voor te berei op die Groot Opstand.
1. Die Arabiere het nooit buitelanders vertrou nie:
T.E. Lawrence in Seven Pillars of Wisdom, beweer dat hy behandel is asof hy 'n Arabier was, en dat die Arabiere hom as 'n Siriër geneem het. As Lawrence 'n Arabiese drag aangetrek het, beteken dit nie vir die Arabiere dat hy een van hulle was nie. 'N Deel daarvan dat dit meer as duidelik was dat Lawrence nie 'n Arabier was nie, maar die kleur van sy vel, sy blou oë, sy aksent kon moeilik gesê word dat dit werklik Arabies was. Buitendien erken 'n Bedoeïen niemand as sy leier nie, selfs nie as hy 'n koning was nie, want hy (die Bedoeïen) het geen vertroue in buitelanders nie, tensy hierdie leier die sjeik van sy eie stam was. En soos Philby ook sê, 'n Bedoeïen, het nie 'n groot of opregte eerbied nie, maar vir sy akarem (vrygewige man), d.w.s. sjeiks, sjerifs en moedige leiers, al die ander wat hy op dieselfde vlak stel. (18) Lawrence 's beweer dus dat die Arabiere hom gedra asof hy werklik een van die leiers was en dat 'n bedoeïen sy hand gesoen het, net fantastiese verhale is en al- Umary sê "lies ". (19) Abdullah ibn al-Hussein self het in sy memoires gesê dat hy nie bly was om Lawrence in sy kamp te ontvang nie, want hy (Abdullah) het geweet watter negatiewe uitwerking Lawrence op die stamme gehad het, en toe Lawrence sy kamp besoek het, het die stamme ' opperhoofde het gemurmureer en gekla teen hierdie nuweling terwyl Abdullah hulle probeer oortuig het dat Lawrence net daar was vir die afbreekwerk van die spoorweë, alhoewel die woorde van Abdullah op hierdie mans betrekking gehad het; hulle hou nog steeds nie van die teenwoordigheid van die vreemdeling onder hulle nie . Boonop het Abdullah Lawrence verbied om tussen sy stamme rond te loop. (20) al- Umary hou nie van die beskrywing wat Lawrence gegee het toe hy 'die kamp van Abdullah besoek het' en gesê dat Lawrence geen reg gehad het om sulke harde byskrifte toe te skryf aan Abdullah wat gedink het dat Lawrence inmeng in dinge wat hom nie bekommer nie. (21) Terwyl Lawrence bevind het dat Abdullah nie die lewenskragtigheid het wat die vlam in die Arabiese hart sou veroorsaak dat hy te gemaklik was, te veel geneig was tot humor en 'n te goeie spreker om homself of sy manne daardie poging te kan of wou eis nie wat gestrek het tot en met selfs die grense van uithouvermoë wat hy sy dag deurgebring het om koerante te lees, te eet, te slaap en 'n sekere Muhammad Hassan te terg. (22) Die eintlike rede waarom Lawrence hom na Faisal gewend het, is die feit dat Zaid en `Ali (23) baie minder vriendelik teenoor die Britte was en meer beslissend en seker van hul idees was as Faisal. (24) Opvallend is die verskil tussen Lawrence en al- 'Umary se mening van' Ali se karakter. Lawrence het geglo dat Ali, by wie hy verklaar dat hy 'n groot begeerte gehad het, 'n aangename heer was, pligsgetrou en waardig. Hy was boekagtig, geleer in die regte en godsdiens en vroom, amper tot fanatisme. Hy was te bewus van sy hoë erfenis om ambisieus te wees. Lawrence het gedink dat Ali die leier van die opstand kan wees as Faisal geen profeet sou wees nie. (25) al- Umary, aan die ander kant, sê dat 'Ali 'n te swak karakter was, die meeste van sy tyd spandeer om sy talente, ambisies en uitsprake uit te stal, baie beïnvloedbaar was en nie van boeke gehou het nie en min van godsdiens geweet het. Al- Umary meen dat Lawrence gedink het aan Ali as 'n leier as Faisal ongeskik was as een, want dit sou baie makliker gewees het vir die Britte om met hom om te gaan as met iemand so sterk as Abdullah of sy vader al -Hussein. (26) Lawrence het in Faisal gevind waarna hy gesoek het, die vlam van entoesiasme, maar Al- Umary sê hy was die maklikste om te regisseer, die elastiesste en beïnvloedbaarste en die toeganklikste vir die Britte. (27) al-Hussein, aan die ander kant, is die een wat meestal geglo het in die Arabiere se reg op vryheid en onafhanklikheid, hy het geglo in 'n Arabiese rebellie teen die Turke om nasionale vryheid en vryheid te verkry, sê Lawrence. uiterlik so skoon en saggeaard om swak te lyk, maar hierdie voorkoms het 'n listige beleid, diep ambisie en 'n nie-Arabiese versiendheid, karaktersterkte en hardnekkigheid. (28) Volgens die Arabiese historikus Hafet Wahbah is die werklike rede wat dit vir Lawrence moeilik gemaak het om met al-Hussein te doen, die feit dat laasgenoemde nie van Lawrence hou nie en vermoed het, en hoewel Lawrence al-Sherif as 'n beperkte beskryf het Al-Hussein was inderdaad so innerlik skoon en miskien idealisties dat hy nie die Britse dubbelspel kon voorspel nie, maar was so hoopvol dat elke ingewikkelde probleem opgelos sou word sodra die oorlog verby was, hy het geglo dat Engeland vir sy werk sou werk en die Arabiere ' goed volgens die gevestigde ooreenkoms. al-Hussein se goeie wil het hom heelhartig laat glo dat Engeland sy beloftes aan die Arabiere sou nakom. (29) die grootste fout van al-Hussein was dat hy nie die waarheid geweet het oor die werklike bedoelings van die Britte nie en gedink het dat groot mans nooit hul vriende sou verraai nie. Gedurende die twee jaar van die rewolusie het al-Hussein duidelik sy weiering van Britse inmenging in Arabiese aangeleenthede duidelik gestel. Anis Sayeg sê dat al-Hussein nooit van Lawrence gehou het nie, en Lawrence op sy beurt beskryf dat hy 'n ou hardnekkige man was, terwyl al-Hussein net jaloers was op die Arabiese land en agterdogtig was oor Lawrence. al-Hussein was te duidelik in sy vyandigheid teen die Turke, hy wou Mekka en die Arabiese lande ten alle koste verdedig. Hy was teen elke Turkse stelsel vir hervorming, en sy versiendheid het hom laat verstaan ​​dat die Turke net hul heerskappy in die Arabiese wêreld wou versterk. (30)
2. Disorganisering onder Arabiese stamme:
In die kort verkenning wat gemaak is nadat hy die kamp van Faisal besoek het, het Lawrence die mans in 'n hoë gees gevind, omdat soldate mooier betaal is as ooit tevore en hul gesinne ook deur die Sherif se oorvloed gevoed is. (31) Voor die opstand het bedoeïene nooit die noodsaaklikheid gehad om te veg nie, maar vir selfbehoud en toe hulle dit gedoen het, is niemand daarvan betaal nie. Dit was die wet van die woestyn en die aard van hul sosiale lewe wat hulle laat veg het teen hul vyande, wat soms die naburige stamme was. Die wenner het, soos gewoonlik, die karavane en die kamele van die verslaan stam geneem, en dit word nie as plundering of plundery beskou nie, soos Lawrence gedink het, maar die natuurlike betaling vir hul gevegte. Wat die Britse goud betref wat die Arabiere tydens die oorlog betaal is, het die Arabiese leiers en vele ander in die opstand dit as die Britse verpligting in die Brits-Arabiese ooreenkoms aanvaar en verstaan, baie ander, veral polities onvoorbereide bedoeïene, het die goud as die loon beskou vir 'n onnodige stryd. Dit was dus natuurlik dat hierdie bedoeïens meer verheug was om betaal te word as om te besef dat dit noodsaaklik is vir 'n opstand. Boonop het Lawrence vergeet dat dit tipies is vir hierdie mans se wedloop om nie veel bekommerd te wees oor die toekoms en die probleme en gevare nie, en dat hierdie mans te vry is om die Engelse opvatting van 'n soldaat te verstaan. Die Bedoeïene het nog altyd in guerrillaoorlog geveg en daarin geslaag om baie van die Turkse kwartiere te vernietig. 'N Bedoeïen voel anoniem in 'n regiment of in 'n weermag en kan nooit daarin slaag om sy vyand in 'n klein groepie te beveg nie, die Bedoeïen voel meer vry, en hierdie vryheid is 'n sielkundige behoefte wat 'n Bedoeïen altyd moet voel, veral as jy wil hê dat hy moet wees wat 'n dapper soldaat kan wees in 'n georganiseerde eenheid van die weermag. Die waarde van die stamme is slegs verdedigend, en hul werklike sfeer is guerilla -oorlogvoering. Hulle is intelligent en baie lewendig, amper roekeloos, maar te individualisties om bevele te verduur, of in lyn te veg, of om mekaar te help. (32) Geen organisasie kon ooit in 'n weermag verkry word as hierdie leër, soos die geval was in die kamp van Abdullah, vierduisend man het nie, maar slegs drie masjiengewere en tien ondoeltreffende berggewere. Die Arabiese weermag het alles kortgekom: voedsel, geld en gewere. (33) Eintlik bevestig Sulaiman Mousa (34) dat al-Sherif geen gereelde magte het nie. Hy was vir die sukses van sy opstand afhanklik van stamlede wat gewapen was met niks anders as verouderde gewere wat nutteloos was vir moderne oorlogvoering nie. Hy het geen artillerie of masjiengewere gehad nie. Daarom het hy die hulp van sy bondgenote gesoek. Die Britte het 'n 4-5 houwitsbattery gestuur, vier bergskroefgewere, agt masjiengewere en ongeveer vierduisend gewere. Hierdie statistieke sou aandui dat die Britte vinnig hul verpligtinge teenoor die opstand nakom, maar dit blyk dat die meeste van hierdie wapens deur die Britse weermag verwerp is as te oud om effektief te wees. Nuri al-Sa id verklaar dat die grootste probleme waarmee hy by die opstand aangesluit het, ontstaan ​​het uit die vermoede waarmee die Geallieerdes ons beskou het. By die bereiking van Jedda het hy toesig gehou oor die opening van die sake wat na verwagting 'n aantal gewere kon bevat, net om te ontdek dat die gewere in stukke gestuur is, waarvan verskeie ontbreek. Besienswaardighede was byvoorbeeld nie beskikbaar nie, daar was geen skriftelike instruksies oor die gebruiksmetode nie, en die Britte het ook geen kundiges of instrukteurs gestuur nie. (35) (35a) 'n Ander rede vir so 'n swak organisasie is die aard van die oorlog wat die Arabiere moes voer. Die Arabiese opstand was 'n individuele veldtog, wat Lawrence se persoonlike magnetisme en genie meer duidelik gemaak het. Terwyl die vyand aan die Westelike Front 'n groot leër was wat bestaan ​​het uit honderde Britte wat teen honderde Duitsers geveg het, wat net geveg het omdat hul regerings hulle soos wilde diere agter hul prooi gestuur het, was die geval in die woestyn nie dieselfde vir die Arabiere nie die vyand was 'n man, 'n enkele man wat jy kon sien. 'N Bedoeïen kan die Turkse teenwoordigheid ruik, hy kan sy gesig sien en hom soms herken.Die feit dat die Britte die oorlog op internasionale vlak wou wen, was nie van groot belang vir die Bedoeïen wat hom omgee vir sy "persoonlike " vyand nie en hom bloot wou verslaan om sy vryheid te verdien ten spyte van die ou stam taktiek, die enigste middel wat die Bedoeïen in sy oorlog gehad het (36)
III. LAWRENCE 'S WERKLIKE ROL:
1. Die argeologiese kamoeflering:
Aangesien Lawrence baie geïnteresseerd was in argeologie, het DG Hogarth, 'n genoot van Magdallen College en kurator van die Ashmolean Museum, Lawrence se belange in die rigting van die Midde -Ooste gedraai (eintlik was die proefskrif van Lawrence vir sy graad oor die argitektuur van die Kruistogte). Lawrence se eerste reis in die Eufraat -sone was bedoel om 'n wetenskaplike doel te hê, veral die reis na Carchemish, die ou stad aan die oewer van die Eufraat, waar Lawrence deur G. Hogarth gestuur is as assistent in 'n ekspedisie wat deur die British Museum in 1910. (37) In Februarie 1911 het Lawrence met Hogarth na Carchemish begin. Vanaf hierdie datum tot Junie 1914 was hy eers in Kersfees 1912 en vir twee weke in Julie 1913 terug in Engeland. Daar word gesuggereer dat hy en Hogarth gedurende hierdie tydperk in werklikheid geheime agente was en bespied het op die Duitse brugboubedrywighede oor die Eufraat. In 1910, toe die spoorlyn Berlyn-Bagdad die Eufraat bereik het, het die Britse belangstelling in Carchemish skielik herleef. Goeie argeologiese redes hiervoor was maklik om by die hand te kry. (38) Die Britte het aangekom terwyl die Duitse ingenieurs 'n brug oor die Eufraat bou, en die hoofkwartier van Hogarth was 'n kilometer van die kant van Carchemish. In Januarie 1913 het Lawrence en Leonard Woolley (39) lede geword van die graafspan onder leiding van kaptein SF Newcombe in die Sinai. Lawrence het nog steeds 'n argeologiese dekking, en sê dat ons natuurlik slegs bedoel is as rooi harings om te gee 'n argeologiese kleur vir 'n politieke werk. " (40) Nadat hy hierdie soort werk geniet het, het Lawrence Newcombe uitgevra oor 'n oorlogswerk. (41) Lawrence voel verveeld toe hy tuis in Oxford wag op 'n boodskap van Newcombe, en skryf vir hulp aan Hogarth. Hogarth was 'n lid van die Royal Geographic Society en vind Lawrence 'n pos op die geografiese afdeling van die Algemene Staf en teken 'n grootskaalse kaart van Sinai. In Desember 1914 bevestig die departement van intelligensie in Kaïro Lawrence as skakelbeampte by Faisal, maar nie direk soos hy gehoop het nie, maar hy was steeds onderworpe aan sy kolonels en bevele vir elke beweging. Toe die nuus die eerste keer bekend word dat al-Hussein teen die Turke opstaan, het Lawrence alles moontlik gedoen om deur sy meerderes gehaat te word, sodat hy weggestuur kon word om by die Arabiese opstand aan te sluit. (42) Die gelukkige geluk van Lawrence lê in sy opposisie teen die Franse kolonel Edouard Bremond se projek Bremond saam met die Britse generaal Wingate ten gunste van die reël van die Arabiese opstand deur 'n groot aantal Franse en Britse troepe in te stort vir 'n konfrontasie met die Turke wat geglo het dat die Bedoeïene nie die Turkse gewone soldate kon hanteer nie. (43) Aangesien die idee om troepe vir so 'n avontuur te stuur, nie 'n beroep op die Britte in General Head Quarters gedoen het nie, en omdat dit hoogs onwaarskynlik was dat sodanige gesag uit Londen sou kry waar die nuwe regering van mnr. Lloyd George nooit 'n groot 'n partydige van die Arabiese saak was meer bekommerd oor die situasie aan die westelike front in Europa, 'n verslag van 'n man-on-the-place-8221 wat, moet erken, die sensitiwiteit en jaloesie van die Arabiere verstaan vir hul grond, is verwelkom en as nuttig geag om Wingate 's en kolonel Bremond 's teen te werk, baie ongerieflik en te entoesiasties. (44) Lawrence se begrip van die Arabiese sielkunde het hom laat besef dat die oorlog 'n onreëlmatige oorlog moet wees, hoofsaaklik deur die Arabiere self, maar met die Geallieerdes wat wapens, goud en voedsel voorsien. Bremond het later gesê dat Lawrence gekonfronteer is met regulering, want dit sou sy eie romantiese en onafhanklike rol beëindig het. (45) En so droom Lawrence se droom om in direkte kontak met die Arabiere te wees.
IV. WET TUSSEN FEITE EN DROME:
Lawrence se romantiese karakter het hom laat smag na die vryheid van die woestyn, wat hom betower het en die werklikheid van die oorlog en sy rol as Britse offisier daarin verwar het, met drome en fantasie. Dit kan maklik verstaan ​​word deur óf die sewe pilare van wysheid óf die wildernis van Zin te lees. (46) Dus was Lawrence se dubbelsinnige rol van die begin af duidelik. By die skryf van Seven Pillars of Wisdom moes Lawrence in werklikheid hierdie dubbelsinnigheid onder oë neem: was dit maar net oneerlike bedrog? ". Hoeveel moet hy vertel? Moet hy sê dat die Britte die Arabiere byna enigiets sou belowe het om hulle in opstand te bring? Moet Lawrence in Seven Pillars of Wisdom sê dat, omdat hy geweet het dat Brittanje nie van plan was om die Arabiere hul volkome onafhanklikheid te gee nie, sy aandeel in die plot 'n skande was? Lawrence gee dit verbasend toe in die eerste Chapter of Seven Pillars of Wisdom, wat daarna op advies van George Bernard Shaw onderdruk is en om politieke redes " (48) dit ongepubliseer gebly het tot 1939, toe dit in die Records van die Oosterse Vergadering opgeneem is. Dit is heringestel in Engelse uitgawes van Seven Pillars of Wisdom in 1940. Ek het die bedrog in gevaar gestel deur my oortuiging dat Arabiese hulp nodig was vir ons goedkoop en vinnige oorwinning in die Ooste en dat ons beter wen en ons woord verbreek as om te verloor " . (49) Dit is bekend dat Lawrence 'n visioenêre persoon was. Hy het ook soveel verbeeldingskrag gehad dat dit byna onmoontlik geword het om nie fantastiese gebeurtenisse te skep nie, selfs as hy feite beskryf. Sy skryfwerk in 'n pragtige en geromantiseerde styl is beïnvloed deur Charles Daughty's Travels in Arabia Deserta, waaraan Lawrence die inleiding geskryf het. Hierdie werk van Daughty moes die vroeë uitkyk van Lawrence oor die Arabiere beïnvloed het. Hy bestudeer dit vir 'n tydperk van tien jaar. (50) Seven Pillars of Wisdom is 'n mengsel van regte rekeninge en fantasie. Tog het sulke werklike verslae steeds 'n romantiese smaak. Hy is amper nooit 'n suiwer realis nie. Oortredings, verbeelde verhale en teenstrydighede het die beskrywing van Lawrence in Seven Pillars of Wisdom grootliks verskil van sy rekeninge in die amptelike verslae aan die Arabiese Buro wat op 1 Januarie 1916 deur Clayton, 'n hooggeagte amptenaar in Arabië, opgestel is. (51) Robert Graves, biograaf van Lawrence ', onthul 'n deel van hierdie onduidelikheid, sodat dit net 'n sielkundige konflik lyk wat in die woestyn geopenbaar is en gemotiveer word deur die soort lewe wat die Bedoeïene gelei het (die Bedoeïene) en#8220 verloor het oorbodige besittings en het in plaas daarvan 'n persoonlike vryheid gewen in die skaduwee van honger en dood. Dit was 'n houding wat Lawrence baie ontroer het, sodat sy aard sedertdien in twee teenstrydige self verdeel is; die bedoeïnes self verlang altyd na die kaalheid, eenvoud, hardheid van die woestyn en die gemoedstoestand waarvan die woestyn is 'n simbool – en die meer as beskaafde Europese self ". (52) Nadat Lawrence die tikskrif van die eerste elf Chapters of Graves -boek oor hom gelees het, het hy dit met bykomende kommentaar op byna elke bladsy teruggestuur. Op die bogenoemde konsep verklaar hy: ", die twee self, sien jy, is wedersyds vernietigend. Dus val ek tussen hulle in die nihilisme wat in wese nie eens 'n valse god kan vind om in te glo nie. (53) Byna alle Arabiere het gesien dat Lawrence hul saak verraai het en uitsluitlik vir Britse belange in die Midde -Ooste gewerk het omdat hy die oorlog wou wen teen 'n prys wat die Arabiere nooit sou aanvaar het om te betaal as hulle geweet het dat 'n Britse oorwinning het beteken dat die insluiting van die Arabiese lande in die Britse Ryk 'n feit was wat Lawrence self nog altyd geweet het. Die Arabiere het slegs met hul lewens betaal om hul volle vryheid en volledige onafhanklikheid te bereik. Dit was ook 'n bekende feit vir Lawrence. Die intense selfkritieke aard van Lawrence veroorsaak hom angs en laat hom so skuldig en nougeset voel omdat hy dubbelsinnig was in die oë van die Arabiere. Die gunstige mening ná die oorlog dryf vrees in sy bewussyn. Terselfdertyd het die Arabiere wat tydens die oorlog gewerk en in hom geglo het, hom begin wantrou en twyfel aan sy opregtheid en identiteit. Lawrence se beskrywingsvermoëns en sy dramatiese en verbeeldingryke neigings was vir hom werklike bates. Dit is iets wat ons in die Arabiese wêreld verstaan, maar baie van diegene wat oor Lawrence in die Weste geskryf het, het sy woorde op die eerste plek aanvaar en sy boek as 'n outentieke geskiedenis van die Arabiese opstand aanvaar: "Deur dit te doen, was hulle omdat hulle minder as regverdig teenoor Lawrence was, want hulle het meer in sy opmerkings en optrede gelees as wat hy deur hulle bedoel het. (54) 'n Goeie voorbeeld is die beskrywing van Lawrence van sy eerste ontmoeting met Faisal. "Hamra het aan ons linkerkant oopgemaak. Dit lyk asof dit 'n dorpie is met ongeveer honderd huise, begrawe in tuine tussen hope aarde, ongeveer twintig voet hoog. (55)
Maar die feit, sonder die pragtige visioen wat Lawrence gesien het, is grootliks anders. Die kamp van Faisal was naby 'n baie klein dorpie waar daar geen hekke was nie, en ook geen groot huise nie, dit was 'n klein, eenvoudige en selfs kaal plek. Uit die beskrywing van Lawrence blyk dit dat die plek 'n villa of 'n paleis was. (56) Lawrence beweer dat hy na Wadi Ais gestuur is om uit te vind waarom Abdullah twee maande lank niks gedoen het nie. (57) S. Mousa sê dat hierdie bewering van Lawrence 'n volledige eiesinnigheid en onbeskoftheid is wat eers by hom sou verskyn na die oorlog, of wat ten minste nog nie duidelik geword het vir die Arabiere nie. . (58) Want sekerlik het Lawrence hom nie as inspekteur -generaal van die Arabiese leërs gewaag nie, en Faisal het beslis nooit daaraan gedink om hom in hierdie hoedanigheid na Wadi Ais te stuur nie. Faisal beskou Lawrence as 'n gewone Britse offisier wat van die Arabiere hou, vir hul beswil werk, maklike kontak met die Britse kommando verskaf en altyd gereed was met advies, terwyl Lawrence in sy verslag aan die Arabiese bulletin sê dat hy na Wadi Ais gestuur is om die dokumente wat Faisal aan hom gegee het en nie om uit te vind waarom Abdullah vir twee maande niks gedoen het nie. (59) Ek wil een van Lawrence se verslae aan die Arabiese Buro aanhaal om die leser die verskil in die styl van Lawrence aan te toon by die vertel van die feite en die skryf van Seven Pillars of Wisdom. Ontmoet vandag: Wilson, Storrs, Sherif Abdullah, Aziz Ali al-Misri, myself. Niemand het die werklike situasie, Rabegh, geken nie. Soveel tyd gemors. Aziz Ali al-Misri gaan môre saam met my in Rabegh. Sherif Abdullah wou blykbaar buitelandse mag in Rabegh as byeenkoms hê as 'n gekombineerde aanval op Medina sleg eindig. Aziz Ali al-Misri hoop om nou enige beslissende risiko te voorkom en meen dat die Engelse Brigade nie nodig of verstandig is nie. Hy sê die enigste manier om sin en kontinuïteit in werking te stel, is om Engelse personeel by Rabegh direk met Sherif Ali en Sherif Faisal te laat praat sonder om besonderhede te verwys na Sherif van Mekka vir wie hulle almal eerbiedig bang is. Ongelukkig val die onttrekking van die vliegtuig saam met die voorkoms van Turkse masjiene, maar Aziz Ali al-Misri heg persoonlik min gewig daaraan. Hy is vrolik en praat goed van Sherif se troepe. (60) Hierdie verslag toon hoe Lawrence later in Seven Pillars of Wisdom die menings van die leiers van die opstand aan homself toegeskryf het, byvoorbeeld hierdie verslag wat verwys na die aanval op Medina, wat koning Abdullah in sy herinneringe aan homself gedink het . Abdullah wou na Medina reis en met die hulp van sy broers 'n gesamentlike aanval op die stad begin, en hy het dit aan sy pa, koning al-Hussein, voorgestel wat dit goedgekeur het. Dit is natuurlik beplan sonder konsultasie met Lawrence. Die verslag verwys verder na die mening van Aziz Ali al-Misri met betrekking tot die Britse Brigade, wat dieselfde mening is wat Lawrence later na sy meerderes in Egipte gedra het en baie trots was op die voorstel. (61)
Aqaba, die belangrikste hawe aan die Rooi See, was lankal die belangrikste gesprek tussen die Britte en koning al-Hussein. Die Turke gebruik dit as 'n basis vir die aanplant van myne in die Rooi See en die Geallieerdes was bang dat die Duitsers dit as 'n duikbootbasis kon gebruik. Terwyl hy nog in Wagh was, baseer Faisal op die Rooi See voordat hy Aqaba verower het, het Audah Abu Tàyeh, een van die belangrikste, beroemdste en moedigste woestynkrygers, saam met Faisal beplan om Aqaba te verower. Na die besetting van Wagh het Faisal eintlik briewe aan die Sheikhs van die Noordelike stamme gestuur om hulle van sy plan in te lig en hul ondersteuning te vra. Faisal het al-Sherif Naser aangestel om Audah as sy persoonlike verteenwoordiger te vergesel. Nasìb al-Bakri, wat hierdie gebeure aanskou het, het bevestig dat Faisal van plan was om die opstand noordwaarts na Sirië te stoot en in kontak was met Nuri al-Sa lan en vele ander militêre en Siriese leiers. Gevolglik is al-Sherif Naser gekies om die opstand in die naam van koning al-Hussein te verklaar en om die stamme en verskillende dele van die bevolking bymekaar te bring, sodat almal hul privaat rusies kon laat sak. Nasìb al-Bakri is as 'n politieke gesant na die leiers van Jebel Druze en Sirië gestuur om hul gedagtes voor te berei en die doel van die rewolusie te verduidelik. Die hele ekspedisie is dus beplan sonder konsultasie met Lawrence. Lawrence het Faisal egter gevra om aan die veldtog deel te neem en gesê dat hy kan help met die aanplant van myne. (62) Faisal het ingestem, en Lawrence het saam met ander Britse offisiere gehelp om die relings te verwyder. Maar in Seven Pillars of Wisdom beweer Lawrence dat hy self die leier en inspirator van die Aqaba -ekspedisie was. Hy verklaar dat dit die gevolg was van sy reise en onderhoude en dat hy geglo het in die moontlikheid om sewe Arabiese veggroepe te stig om Turkse linies aan te val. Hy sê ook dat hy saam met Audah abu-Tayeh 'n optog na die Howeitat in hul lenteveld van die Siriese woestyn uitgeoefen het. Van hulle kan ons 'n mobiele kameelmag oprig en Aqaba van die ooste af jaag sonder gewere of masjiengewere ". (63) Lawrence voeg by dat hy tydens hierdie ekspedisie tussen die stamme moes beweeg om hul private probleme op te los. Hier moet op gelet word dat dit nie moontlik was nie, want Audah self het gekla oor die teenwoordigheid van Lawrence en gesê dat Lawrence 'n nadelige invloed op die bedoeïene van die noorde gehad het, en dié van die noordelike deel ken Lawrence nie, dus sy die teenwoordigheid was ontstellend en verleentheid vir die Arabiese leiers wat moes verduidelik, elke keer wat 'n bedoeïen oor hom vra, wie hy was en wat sy rol was. Dit bly die feit dat die Bedoeïene hul probleme met hul eie sjeiks en nooit met buitelanders bespreek het nie, nog minder as hierdie vreemdeling nie aan hulle bekend was nie, soos die geval was in die noordelike deel van Arabië. (64)
2. Die reis na Damaskus:
Hierdie reis wat Lawrence beweer dat hy in die geheim uitgevoer het, het baie opspraak gewek. Lawrence sê dat hy die situasie in Sirië wou ondersoek, sodat sy strategiese idees duidelik kon gewees het. In sy verslag vir die Arabiese bulletin, 1 Augustus ?, 1917, het Lawrence gesê dat hierdie reis voor die vertrek van Nasìb al-Bakri vir Jebel Druze plaasgevind het, terwyl hy in Seven Pillars of Wisdom gesê het dat hierdie reis na Nasìb 's plaasgevind het By vertrek het hy ook in Seven Pillars of Wisdom gesê dat tien brûe suid van Ma`an vernietig is, hoewel niks hiervan in sy verslag verskyn het nie, 'n baie belangrike militêre aksie wat Lawrence nie in die amptelike verslae aan sy meerdere sou ignoreer nie. (65) Sulaiman Mousa beweer dat hy 'n onderhoud gevoer het met twee Arabiere wat gedurende hierdie tydperk by Lawrence was – Nasìb al-Bakri en Fàyez al-Gusain – en ander wat indirek betrokke was, en dat Nasìb al-Bakri hom op die oomblik vertel het Lawrence was selfs vir 'n dag nie afwesig uit die kamp nie. Sulaiman Mousa sê dat Fàyez al-Gusain van mening was dat dit onmoontlik sou gewees het om die betrokke afstand af te lê, en het gevra dat Lawrence 'n voël was om al hierdie afstande te gaan? ". (66) Hy voer aan dat die reis onmoontlik sou gewees het omdat Lawrence sy identiteit vir vier-en-twintig uur nie kon wegsteek nie, veral in 'n land waar die mense van nature nuuskierig is. Elke keer dat 'n Engelsman verbonde aan die Arabiere op 'n sending was, het hy saam met 'n Sherif gegaan of 'n Arabiese al-Sherif sou vertrou. Wie was Lawrence se metgeselle op hierdie ekspedisie? Waar het hulle van dag tot dag gebly? Waar het hulle hul kos gekry? Waarom het Lawrence so min besonderhede in Seven Pillars of Wisdom bestee aan wat as 'n groot voordeel beskou is? ". (67) Lawrence ' se dagboek is egter geneig om sy eie rekening te bevestig. Dit word in weermagboodskapvorms geskryf en begin op dieselfde manier as sy verslag aan die Arabiese Buro. " Ag my … Ek is baie bang om alleen na Damaskus te gaan en#8230 om die lewe te bring, en probeer om hierdie show op te klaar voordat dit verder gaan. Ons roep hulle om op 'n leuen vir ons te veg, en ek kan dit nie verdra nie. (68) En later sê Lawrence verder dat hy geleer het dat Hachim NO van Ragga en Ibn Murshid in die gevangenis in Damaskus was, en my plan, dus mislukking, en#8230 in El Gabbu (Gaboun) en#8230 is deur die Turke met die verdediging van Damaskus ". (69) Terwyl Nasìb al-Bakri sê " As for Lawrence 's beweer dat hy vermom is na Damaskus, Ba`labak en Tadmur, vind dit my inderdaad baie vreemd, want dit is ver van die waarheid af. Ek is seker Lawrence het ons nie 'n enkele dag verlaat nie, en ons was eers geskei nadat hy vertrek het na Aqaba, saam met Audah en Nasir, terwyl ek na Jebel Druze " vertrek het. (70) Tog het Lawrence naby toegegee dat die verhaal van sy reis 'n suiwer fiksie was in die aantekeninge wat hy op 22 Julie 1927 aan Robert Graves gestuur het, wat destyds besig was met die skryf van sy biografie: "In my verslag aan Clayton na Aqaba, het ek 'n kort verslag gegee van my uitstappie vanaf Nebk noordwaarts. Dit was deel van die waarheid. Daardeur het 'n paar dinge gebeur, en ek wil nie hê dat die hele verhaal reisbaar is nie. Op hierdie punt het ek raad sedertdien verduister. U sal iets moet sê, maar u kan nie reg wees in wat u sê nie, daarom, beskerm u en ek, as u kan, met omsigtigheidsfrases. So iets soos die volgende: ' Van Nebk tydens die Aqaba -ekspedisie en daar stop "L " op 'n eensame uitstappie noordwaarts.Op hierdie rit word gesê dat hy konvooi is deur relais van plaaslike stamgenote, begin met die Rualla en verander dit by elke stamgrens. Blykbaar het nie sy eie mans of die mans van Sherif Nasir die reis saam met hom voltooi nie. Daar word gesê dat hy deur privaat briewe van Emir Faisal gerangskik is, maar niks is bekend oor sy doel, sy roete en die resultate van sy reis nie. (71) Hy voeg by: ' U kan, indien u wil, die feit openbaar dat my terughoudendheid op hierdie aanval in die noorde doelbewus en op privaat redes gebaseer is: en skryf u mening op dat ek mistifikasie gevind het, en miskien stellings wat doelbewus misleidend of teenstrydig, die beste manier om die waarheid weg te steek van wat werklik gebeur het, as daar iets gebeur het '". (72) Die getuienis is diep teenstrydig en dit was nie in ooreenstemming met die karakter van Lawrence nie, wat hy moontlik opsetlik bygevoeg het tot die raaisel van hierdie reis deur sy eie terughoudendheid. Hierdie probleem is vir my onopgelos.
As ons die beskrywings van Lawrence van die twee aanvalle op die spoorlyn in die Arabiese Bulletin (8 Oktober 1917, N ° 65) met dié van Seven Pillars of Wisdom vergelyk, vind ons dat Lawrence in laasgenoemde verslag beweer het dat hy daarna gekyk het 'N antieke en baie bewende Arabiese dame en haar verseker dat sy geen skade sal berokken nie, en dat hy maande later van Damaskus 'n brief en 'n aangename klein Baluchi-tapyt ontvang het van die dame Ayesha, dogter van Jellal el-Lel , van Medina, ter nagedagtenis aan 'n vreemde ontmoeting ". (73) S. Mousa meen dat hierdie verhaal 'n versinsel is en dat die mat deel was van die buit wat uit die trein geplunder is. Lawrence het moontlik die episode vervaardig om die aanklag wat hy met die Bedoeïene gedeel het, te vermy, om die vyand te plunder en sy verhaal met 'n romantiese geur te gee. (74) Maar die laaste bewys dat die tapytverhaal bloot 'n uitvinding was, word verskaf deur 'n brief wat Lawrence self op 24 September 1917, twee dae na sy terugkeer uit die aanval, aan 'n vriend geskryf het. Nadat hy sy vriend in kennis gestel het van sy minderjarige, maar 'n werklike rol gespeel het in hierdie aanval, sê hy verder: " Die Turke het ons toe amper afgesny toe ons die trein geplunder het, en ek het bagasie verloor en amper myself. My buit was 'n superfyn rooi Baluchi-gebedskleed ". (75) Dan verwys Lawrence na Za 'al as "our Leader " terwyl Lawrence in die Arabiese Bulletin sê dat dit hy was wat die myn ontplof het. al-Sherif Naser in die Arabiese Bulletin word "Sherif Aid " in Seven Pillars of Wisdom. Ek het slegs die belangrikste verslae gekies waar Lawrence se verhale, avonture, strooptogte en ekspedisies uitgebrei en uitgebrei word om baie bladsye in Seven Pillars of Wisdom te dek in plaas van een of twee in sy amptelike verslae, en waar hy die name van die persone, leiers en feite. Lawrence se berigte in Seven Pillars of Wisdom bevat baie besonderhede wat geen direkte verband met die opstand het nie, maar wat tog 'n deel van die algemene werk van die Arabiese opstand illustreer.
T. E. Lawrence en die karakter van die Arabiere
In 'n brief van Desember 1910 definieer die jong T. E. Lawrence die beskawing as 'die krag om die karakter en prestasies van mense in 'n ander stadium as ons self te waardeer'. Geen Engelsman het 'n groter begrip gehad van die eertydse glorie van die Arabiese beskawing nie en die moderne kontras tussen nomades en stadsmense van die woestynstamme en gebruike van homoseksualiteit en asketisme, fanatisme en godsdiens van die Bedoeïene metodes van oorlogvoering, hul bloedvetes, omkopery, roof , en slagtings van die hoogtes en dieptes van die Arabiese karakter. Die karakter van die Arabiere en hul tradisionele lewenswyse, altyd verbysterend na die Weste en nou so skrikwekkend, was eindeloos fassinerend en aantreklik vir Lawrence.
Gebeurtenisse van vandag het in 'n groot mate hul oorsprong in die konvergensie van hierdie merkwaardige geleerde en kryger, die dienaar van 'n keiserlike mag, met 'n stamvolk wat sukkel om homself te bevry van die Ottomaanse bewind. Lawrence het selfbestuur belowe aan die Bedoeïene stamleiers wat die Arabiese Opstand gelei het en gehelp het om die Turke in die Midde-Ooste te verslaan. Hierdie doel het nie net in stryd gekom met Britse en Franse planne vir hul naoorlogse ryke nie, maar nog belangriker, met die vermoë van die Arabiere self om van die 'ander stadium' van 'n byna Middeleeuse samelewing na 'n moderne staat met 'n ontwikkelde ekonomie en politieke struktuur. As soldaat en diplomaat was Lawrence insigte van die Arabiese karakter van onskatbare waarde, maar as propagandis vir hul saak het hy die Weste in permanente konflik met Arabiese lande gelei. Hy het die woestynwind gesaai, en ons het die stormwind ingesamel.
Lawrence het Classics en argeologie in Oxford gelees. Tussen 1909 (toe hy een-en-twintig was) en die uitbreek van die oorlog in 1914, studeer hy Arabiese en kruisvaarderkastele in Sirië, stap deur Mesopotamië (nou moderne Irak) en werk aan opgrawings in Egipte en in Carchemish (ook in Irak) ). Alhoewel sy studies eg was, was dit 'n perfekte dekking vir spioenasie, en onder die dekmantel van argeologie het hy 'n militêre opname van die Sinaï -skiereiland voltooi. Eeue lank het die vervalle en uitgebreide Ottomaanse Ryk die hele Midde -Ooste beheer. Met die aanbreek van die Eerste Wêreldoorlog het die Turke bondgenote van die Duitsers geword. Lawrence se uitgebreide ervaring in die Midde -Ooste as reisiger, taalkundige en argeoloog het hom presies op die regte plek geplaas om 'n intelligensiebeampte, diplomaat en spioen te word. Kort nadat die oorlog uitgebreek het, het hy aangesluit by die Arabiese Buro onder sy vriend en mentor, die Oxford -argeoloog David Hogarth, en werk hy in hierdie sentrum van Britse militêre intelligensie in Kaïro tot Desember 1916. Gedurende hierdie jare is aan hom verskeie belangrike geheime missies toevertrou. Volgens sy biograaf, die digter Robert Graves, het Lawrence na die Senussi -woestyn in Libië gereis "om die plek te ontdek van Britse gevangenes wat deur die vyandige Arabiere daar gevange geneem is en#8230. Hy is ook na Athene gestuur om kontak te kry met die Levant -groep van die Britse geheime diens, wie se agent hy in Egipte was. "
Lawrence het verskeie onderhandelings met die Turke gehad, sowel as spioen en as afgesant. Vroeg in 1916 het hy deur die Oorlogskantoor en die Britse militêre attaché in Rusland die groothertog Nicholas in kontak gebring met sekere ontevrede Arabiese offisiere wat in die Ottomaanse weermag in die Turkse stad Erzerum gedien het, en die Russe gehelp om dit te vang. Die Oorlogskantoor het gehoop Lawrence kan 'n soortgelyke diens in Mesopotamië verrig, waar die 10.000 man Britse garnisoen onder generaal Charles Townshend by Kut deur die Turke beleër en met uitroeiing bedreig word. In April 1916 is Lawrence gemagtig om die Turkse bevelvoerder twee miljoen pond aan te bied om die garnisoen te bevry. Die aanbod is minagtend geweier en Townshend moes op 29 April onvoorwaardelik oorgee.
Die Arabiese opstand teen die Turkse bewind, gelei deur Hejazi -vegters en aangehits deur die Britte, het begin met 'n styging in Mekka, op die Arabiese skiereiland, op 10 Junie 1916. Die Arabiere het Mekka, die hawe van Jiddah en die somerhoofstad gou verower. , Taif. Hierdie sukses in die Oosterse teater van die oorlog was veral welkom by die Britte na die slag van die bondgenote in Gallipoli in die herfs van 1915. Maar na hierdie aanvanklike triomf en die vang van 6 000 Turkse gevangenes, het die opstand stilgestaan ​​en die Arabiere kon nie Medina neem nie, waar die Turkse garnisoen in kwartiere was. Op hierdie oomblik word Lawrence, argeoloog en antropoloog, student en spioen, die leier van etlike duisende stamvegters. Hy het as skakeling tussen Britse en Arabiese magte opgetree, militêre intelligensie verskaf en die strategie en taktiek vir die opstand ontwikkel. Omdat hy geweet het dat moderne oorloë met groot leërs en langafstand wapens, soos dié op die Westelike front, nie geskik was vir die historiese woestyn-slagvelde nie, het Lawrence die uiteenlopende stamleërs uitgebuit wat die woestyn geken het en vaardig was in aanvalle. Hy het sy kennis van Arabiere en hul gebruike gebruik om 'n mobiele leër te skep en die Hejazi -nomades in 'n samehangende vegmag te sweis. Hy het 'n nuwe soort guerrilla -oorlogvoering uitgevind - met skielike stakings en onverwagte ontploffings - wat hoë Arabiese ongevalle vermy het, maar die statiese Turke bloedbad toegebring en 'n reeks afsonderlike voorvalle omskep het in 'n effektiewe militêre operasie.
In plaas daarvan om die swaar versterkte Medina sinloos aan te val, het Lawrence die 14.000 man se Turkse garnisoen in die uitgestrekte woestyn gestrand gelaat en tot passiewe verdediging gedwing. Hierdie plan het 'n groot aantal Turkse troepe vir die duur van die oorlog vasgemaak en die vyand gedwing om die Hejaz-spoor van duisend myl van Damaskus na Medina in stand te hou (voltooi deur die Turke in 1909 om soldate sowel as pelgrims na die heilige stede te vervoer) van Arabië). Lawrence het die Arabiere se respek as bevelvoerder verdien deur sy lewe op die dramatiese manier van 'n woestynheld te waag. Sy affiniteit met hulle, sy intellek, moed, uithouvermoë, sy skaars vermoë om soos 'n Bedoeïene kryger te leef en te veg, het hom in staat gestel om die veldtog van 1916-18 in Arabië te lei en 'n koning te word nadat die oorlog gewen is.
In 'n brief van Julie 1918 besin Lawrence oor die sobere dog poëtiese kwaliteite van 'n ras wat sy kulturele hoogtepunt in die Middeleeue bereik het, maar nog steeds gehandhaaf het, in sy opposisie teen die materialisme van die Weste, 'n aanloklike eenvoud: "het die Arabier 'n beroep op my verbeelding. Dit is die ou, ou beskawing, wat hom van die huishoudelike gode afgesuiwer het, en die helfte van die dinge wat ons s'n haas. Die evangelie van kaalheid in materiaal is goed, en dit behels blykbaar ook 'n soort morele baring. " Toe hy oor die Arabiere skryf, het Lawrence deurgaans hul negatiewe eienskappe omskep in positiewe eienskappe: 'Hulle dink vir eers en probeer om deur die lewe te gly sonder om 'n draai te draai of heuwels te klim. Dit is deels 'n geestelike en morele moegheid, 'n wedloop wat geoefen is, en om probleme te vermy, moet hulle so baie jaag dat ons eerbaar en ernstig dink. Lawrence se beskrywing van hoe sy held Charles Doughty, skrywer van Reis na Arabië Deserta (1888), is twee kulture van dieselfde aard op homself van toepassing: "His seeing is altogether English: yet at his externals, his manneries, his dress, and his speech were Arabic, and nomad Arab, of the desert."
Lawrence het geleer om die Arabiere te bewonder tydens die rustige argeologiese opgrawings voor die uitbreek van die oorlog. Hy was gefassineer om, lewend in hul kultuur, ridderlike tradisies te ontdek wat hy net voorheen bestudeer het en wat volgens hom inherent edel, asketies en suiwer was. Hy was 'n eensame persoon uit 'n streng agtergrond en was verheug oor hul stambroederskap. Hul kleurvolle geborduurde kledingstukke bevredig sy teatrale narsisme, hul heerlike intimiteit spreek sy homoseksualiteit aan. Hy was nog meer aangetrokke tot hul donkerder kant: hul dwang om die liggaam te ontken wat ooreenstem met sy eie haat teenoor die fisieke, die afstand doen van troos wat by sy Spartaanse weë pas, hul onmenslike uithouvermoë wat by sy eie behoefte aan selfstraf pas.
Ondanks hierdie instinktiewe aantrekkingskrag vir die Arabiere, het Lawrence altyd 'n skerp onderskeid getref tussen die artistieke, intellektuele en militêre prestasies van die kaliefe wat Damaskus in die 7de eeu en Egipte (onder Saladin) in die 12de eeu regeer het, en die Arabiere van hom eie tyd, wat hy as ontaard en ruggraatloos beskou het, en leef uit hul drome van vorige glorie. Tog kon hy speel op hierdie heldhaftige beelde uit die verlede as dit hom pas, beide om die Arabiere byeen te bring en om hul vyande te konfronteer. Op die Vredeskonferensie van Parys van 1919 het Lawrence vir die Emir Feisal vertolk en dikwels vir hom gepraat. Toe 'n pittige Franse staatsman, Stephen Pichon, Frankryk se aanspraak op Sirië tydens die kruistogte beweer het, het Feisal (deur Lawrence) geantwoord: "Maar vergewe my, wie van ons het die kruistogte gewen?" Tog in sy inleiding in 1921 tot Doughty 's Arabië Deserta, Het Lawrence oor hedendaagse Arabiere geskryf: 'Hulle is 'n beperkte bekrompe mense wie se inerte intelligensies onheilspellend lê. Hulle verbeelding is skerp, maar nie kreatief nie. Daar is vandag so min Arabiese kuns in Asië dat daar amper gesê kan word dat hulle geen kuns het nie. Hulle toon geen verlange na 'n groot bedryf nie, geen organisasies van gees of liggaam nie. Hulle vind geen stelsels van filosofie of mitologieë uit nie. "
Lawrence het ook 'n duidelike kontras gemaak tussen die vervalle Arabiere van die stad en die primitiewe stamlede van die woestyn. Reeds in Junie 1911, terwyl hy in Carchemish grawe, het hy uitgeroep: "Die volkome hopelose vulgariteit van die half-vereuropese Arabier is afgryslik. Beter duisend maal die Arabier onaangeraak. " Hy skryf die volgende jaar uit Kaïro en betreur dat "die Egiptiese volk verskriklik lelik, baie vuil, dof, nederig is, sonder die krag of selfversekerde onafhanklikheid van ons [Carchemish] manne. Boonop is die [godsdienstige] fanatisme van die land betreurenswaardig, en die behandeling van die vroue is die meeste on -Europees " - hoewel dit moeilik is om te sien hoe die bedoeïene se behandeling van hul vroue, verborge vir die oog en gebind aan huishoudelike slawerny, was meer verlig. Daarteenoor het die jong Lawrence - onvermydelik neerbuigend op sy eerste reis na die Midde -Ooste - die Siriese dorpenaars "aangenaam: natuurlik baie kinderlik en eenvoudig en verstommend onkundig, maar tot dusver redelik eerlik gevind." Hy het altyd die gesamentlike verantwoordelikheid en groepsbroederskap van die stamlewe in die woestyn verkies bo die individuele isolasie en mededingende leefwyse van die oorvol stede. Hy het geen simpatie gehad met plattelanders wat moontlik wil wees om stadsmense te wees nie.
In sy inleiding tot Doughty, verhef Lawrence die 'lug en winde, son en lig, oop ruimtes en groot leegheid' van die oneindige woestyn. Dit het die bekrompe, fanatiese godsdiens wat elke aspek van die stam se bestaan ​​deurdring, selfs gefossileer, gehandhaaf: 'Hy leef sy eie lewe in 'n harde selfsug. Sy woestyn is 'n geestelike yshuis waarin 'n ongeskonde, maar vir alle eeue 'n idee van die eenheid van God bewaar bly. Hulle oortuiging van die waarheid van hul geloof en die aandeel daarvan in elke daad en gedagte en beginsel van hul daaglikse lewe is so intiem en intens dat dit bewusteloos is. " Net soos die ontdekkingsreisiger Wilfred Thesiger, wie se boek oor die Irakse moerasarbe baie van Lawrence se mening deel, het Lawrence hierdie primitiewe mense romanties geïdealiseer, wat volgens hom edel was juis omdat hulle wreed was. Vir die hiperintelligente en hipersensitiewe Lawrence het die idee van 'n intense bewusteloosheid groot aantrekkingskrag gehad.
In sy waarnemende "sewe-en-twintig artikels" oor hoe om die Arabiere te beveel, geskryf vir Britse offisiere verbonde aan Arabiese eenhede en gepubliseer in die Arabiese bulletin op 20 Augustus 1917 het Lawrence hulle aangeraai om 'alles te leer wat u kan oor u Ashraf en Bedu. Leer hul gesinne, stamme en stamme, vriende en vyande, putte, heuwels en paaie ken en#8230. As u daarin slaag, sal u honderde kilometers land en duisende mans onder u bevel hê. " Vir hom was woestynoorlogvoering 'n estetiese ervaring. Hy het homself geklee in opvallende wit gewade en het met plesier opgemerk hoe die kleurvolle krygers die aantreklike landskap versterk het: 'Dit was mooi om na die netjiese, bruin mans in die sonligte sandvallei te kyk, met die turkoois poel soutwater in die middel om te sit van die karmosynrooi baniere af wat twee standaarddraers in die bakkie gedra het. "
Lawrence was ook gevestig op die Arabiere se ongeremde homoseksualiteit, 'n fisiese vrylating wat handel oor die kragtige begeertes wat hy moeilik kon uitdruk. In Sewe pilare van wysheid (1926) het hy homseeksualiteit geïdealiseer as die Bybelse liefde van David en Jonathan, die Griekse liefde vir Achilles en Patroclus. Manlike passie moes in die woestyn bevredig word, soms deur die lewe met die skape of deur die vleis van prostitute. In sy heel eerste hoofstuk daag Lawrence met vrymoedigheid die konvensionele sedelikheid uit en skryf hy oor "vriende wat saam bewe in die sand wat toedraai met intieme warm ledemate in omhelsing." Hierdie homoseksuele vereniging in 'n uitsluitlik manlike samelewing, verteenwoordig in Sewe pilare deur sy toegewyde bediendes en volgelinge Daud en Farraj, beskou Lawrence 'n eerliker, onskuldiger en geestelike eenheid as heteroseksuele liefde: 'Hulle was 'n voorbeeld van die oostelike seuntjie en seuntjie -liefde wat die skeiding van vroue onvermydelik gemaak het. Sulke vriendskappe het dikwels gelei tot manlike liefdes van 'n diepte en krag wat bo ons vlees gedompel is. Toe hulle onskuldig was, was hulle warm en skaam. As seksualiteit ingetree het, het hulle oorgegaan in 'n gee en neem, 'n geestelike verhouding, soos die huwelik. " Lawrence beskou seks tussen sy mans as skoon en gesond, 'n nuttige band wat politieke sowel as seksuele eenheid verskaf het.
Paradoksaal genoeg, in die konteks van die harde woestynlandskap, is die Arabies se selfgenoegsame homoseksualiteit op een of ander manier verenigbaar met uiterste, selfstrafende asketisme, wat die hedoniste in masochiste verander-soos Lawrence self:
As die omstandighede van hul lewens hulle die geleentheid gebied het, sou hulle pure sensualiste gewees het. Hul sterkte was die sterkte van mans geografies bo die versoeking: die armoede van Arabië het hulle eenvoudig, kontinentaal, blywend gemaak.
Hulle diepgaande reaksie teen materie lei daartoe dat hulle onvrugbaarheid, afstanddoening, armoede verkondig: en hierdie atmosfeer verstik die gedagtes van die woestyn sonder genade ….
[Die Arabiese] 82 steriele ervaring het hom beroof van medelye en sy menslike vriendelikheid verdraai na die beeld van die afval waarin hy weggekruip het. Gevolglik het hy homself seergemaak, nie net om vry te wees nie, maar om homself te behaag. Daar volg 'n vreugde in pyn, 'n wreedheid wat vir hom meer was as goedere. Die woestyn -Arabier het geen vreugde gevind soos die vreugde om vrywillig terug te hou nie. Hy het luukse gevind in afvalligheid, afstanddoening, selfbeheersing.
In een van die mees liriese oomblikke van Sewe pilare, Beskryf Lawrence 'n vooroorlogse rit oor die golwende vlaktes van Noord -Sirië met Dahoum, 'n pragtige Arabiese seun op wie hy verlief geraak het by Carchemish en wie se vroeë dood in 1918 sy groot boek vermoedelik geïnspireer het. Toe hulle 'n Romeinse ruïne bereik waarvan die klei met essensiële olies van blomme geknie is as 'n woestynpaleis vir 'n eksotiese koningin, lei die Arabiere hom van geparfumeerde kamer na kamer:
Maar uiteindelik trek Dahoum my 'n rukkie: "Kom ruik die soetste geur van almal," en ons het die hoofhuis ingegaan, na die gapende vensterpunte van die oostelike gesig, en daar met oop mond gedrink van die moeitelose, leë, eddelose wind van die woestyn, kloppend verby.Daardie stadige asem is iewers anderkant die verre Eufraat gebore en het oor baie dae en nagte dooie gras gesleep, tot by die eerste hindernis, die mensgemaakte mure van ons gebroke paleis. Dit lyk asof dit oor hulle skrik en bly staan ​​en murmureer in babataal. 'Dit,' het hulle vir my gesê, 'is die beste: dit het geen smaak nie.' My Arabiere het parfuum en luukshede die rug toegekeer om die dinge te kies waarin die mensdom geen aandeel of deel gehad het nie.
Hierdie kort verskoning illustreer die inherente konflik in die edele eenvoud van die Bedoeïene -lewe, wat in die ruïnes van 'n ander kultuur parfuum met modder, luukse en soberheid kombineer. Lawrence skep 'n bui van tere intimiteit en verbind Dahoum met suiwerheid, kloppende sensualiteit en Arabiese vryheid. 'Verre Eufraat' en 'eerste hindernis' dui op die ruimheid van die woestyn en dra die nostalgiese bui en die tema van veranderlikheid oor.
Lawrence het die behoefte van die Arabiere verstaan ​​om luuksheid te minag en selfverwerping na te jaag, selfs selfmoord. 'Arabiese prosesse was duidelik', het hy geskryf, 'Arabiese gedagtes het logies soos ons eie beweeg, met niks radikaal onbegryplik of anders nie, behalwe die uitgangspunt: daar was geen verskoning of rede nie, behalwe ons luiheid en onkunde, waardeur ons dit as ondeurgrondelik of Oosters kon noem , of laat hulle misverstaan. " Daarna gebruik hy hierdie begrip om hul fanatisme te benut en hulle na die oorwinning teen die Turke te lei: 'Arabiere kon op 'n idee gedraai word, soos op 'n koord, want die onbetroubare trou van hul gedagtes het hulle gehoorsame dienaars gemaak. Hulle was onverbeterlik kinders van die idee, onbesonne en kleurblind, vir wie liggaam en gees vir altyd en onvermydelik gekant was. Hulle gedagtes was vreemd en donker, vol depressies en verheffings, sonder heerskappy, maar met meer ywer en vrugbaarder geloof as enige ander in die wêreld. "
Soos baie tradisionele samelewings, waar die begrip eer met die idee van vergelding verbind was, is die Arabiese stamme voortdurend verskeur deur eindelose bloedvetes. In een opvallende geval was Lawrence - 'n buitelander en buitestaander - gedwing om 'n moordenaar tereg te stel om 'n bloedstryd te vermy wat hul vermoë om die Turke te beveg sou ondermyn het. Sy geledere bevat nietemin honderde dodelike vyande wie se vete, wat tydelik tydens die oorlog opgeskort is, altyd dreig om uit te breek. Die vooruitgang op Wedj, toe stamisme tot 'n soort nasionalisme ontwikkel het, was, het Lawrence geskryf Sewe pilare, "Die eerste keer ter nagedagtenis dat die manlikheid van 'n stam, met vervoer, wapens en kos vir tweehonderd myl, sy distrik verlaat het en na 'n ander gebied gegaan het sonder die hoop op plundering of stimulering van bloedvet."
Hulle was nietemin lief vir plundering en sou nie sonder 'n betaling betaal word nie. Afgesien van hul inherente tweespalt en wedersydse vyandigheid, moes die stamlede omgekoop word om aan te hou veg. Hulle het weggejaag toe hulle moeg was vir die geveg, die vyand geplunder het en, óf nie bereid was om met gevangenes om te gaan nie, vermoor sowel burgerlikes as krygsgevangenes. Die heldhaftige vegter Auda het omkoopgeld van Lawrence geneem, omdat hy weet dat as die Engelse nie sou betaal nie, hy altyd geld by die Turke kon kry. Die Arabiere het goed geveg onder bekende omstandighede, maar vreemde gebeure - artilleriedoppe of bomme uit 'n vliegtuig - het paniek veroorsaak. Gefrustreerd oor die neiging van sy vegters om selfs in kritieke oomblikke in die woestyn te verdwyn, betreur Lawrence: ''n Gesin sou 'n geweer besit, en die seuns bedien elkeen 'n paar dae om die beurt. Getroude mans het afgewissel tussen kamp en vrou, en soms sou 'n hele stam verveeld raak en rus. Elke [stam] was gewoonlik heelhartig teen die Turk, maar miskien nie heeltemal tot die punt om nie 'n gesinswroeg op 'n familievyand in die veld uit te werk nie. "
Die stamme het oorlog toe gegaan om eer en rykdom te verkry. Die gewildste buit was wapens, kamele en klere - wat hulle onwrikbaar by hul eie kleredrag gevoeg het: "Vir 'n Arabier was 'n noodsaaklike deel van die oorwinningstog om die klere van 'n vyand te dra: en die volgende dag sien ons ons mag omskep (wat die boonste helfte betref) in 'n Turkse mag, elke man in 'n soldaat -tuniek. " Die onoordeelkundige en dikwels vernietigende plundering het hulle soms verander in wilde diere wat die spoorwaens wat hulle opgeblaas het, ontkram het en ontspoor het: "Die Arabiere, waansinnig, het vinnig met kaalkoppe en halfnaak rondgejaag en geskreeuend in die lug geskiet terwyl hulle mekaar se spyker en vuis klou, terwyl hulle vragmotors oopbars en met groot bale heen en weer waggel, wat hulle aan die spoorkant skeur en deurboor, wat hulle nie wil hê nie.
Die effek, toe hulle hul nuttelose trofeë in die woestyn inloop, was vernederend, absurd - en uiteindelik nutteloos: "Oorwinning het altyd 'n Arabiese mag ongedaan gemaak, so ons was nie meer 'n raiding party nie, maar 'n struikelende bagasiekaravaan, gelaai tot by die breekpunt met genoeg huishoudelike goedere om jare lank ryk te word van 'n Arabiese stam …. Die rustelose, lawaaierige, seer skare in die vallei, wat twis oor die buit, spog met hul spoed en krag om God te verdra, het geweet hoeveel swoeg en pyn van hierdie aard met die dood, of ons wen of verloor, en wag om die geskiedenis te beëindig. "
Lawrence moedig soms die onophoudelike bloedbad, die afstootlikste aspek van die woestynoorlog, aan as wraak vir die Turkse slag van die Arabiere, sowel as om sy eie begeerte na bloed te bevredig. In twee aanskoulike briewe van Julie en September 1917 het hy die glorieryke voorkoms van sy volgelinge kontrasteer met hul oneerlike manier om te veg: "My lyfwag van vyftig Arabiese stamgenote, uitgesoekte ruiters van die jongmanne van die woestyne, is mooier as 'n tulptuin , en ons ry soos kranksinniges en ons bedoeïene val op niksvermoedende Turke en vernietig hulle in hope: en dit is alles baie bedroef en nare nadat ons die greep gesluit het …. Hierdie moord en moord op Turke is aaklig. As u by die einde aankom en hulle oral in stukke vind, en nog baie van hulle lewe, en u weet dat u al honderde op dieselfde manier gedoen het en dat u honderde meer moet doen as u kan. "
Lawrence het twee weergawes van Sewe pilare van wysheid, sy verslag van die Arabiese opstand en sy aandeel daarin. Die eerste, ongepubliseerde weergawe-waarvan slegs agt eksemplare in 'n dubbele kolom-linotipe gedruk is Oxford Times in 1922 — was 50 000 woorde langer as die gepubliseerde boek. Lawrence se aanvanklike voorstelling van die Arabiere - "een van die vlakste en minste geduldige rasse van die mensdom" - is baie harder in hierdie weergawe as sy geïdealiseerde uitbeelding vir politieke en propagandistiese doeleindes in die privaat gedrukte uitgawe van 1926 en (met dieselfde teks maar minder uitspattige formaat) die postume handelsuitgawe van 1935. In die Oxford -teks kritiseer hy die Arabiere vir hul mislukkings, hul buitensporighede, hul vermorsing en hul onbetroubaarheid om miljoene skote in die lug te skiet vir hul wilde oordadigheid met Engelse geld. Alhoewel Lawrence die Arabiere se masochistiese begeerte deel om hul sterkte te bewys en selfkennis te verkry deur intense lyding, word hierdie wrede wens vir pyn hom uiteindelik afskuwelik: 'Ek het iets lewendigs gesien in hul doelbewuste soeke na abnormaliteit, hul broei daarvoor. Na die verkeerde dade sou hulle verwag dat hulle straf, byna opeis, as 'n eer wat hulle toekom, hulle verwelkom as 'n manier van selfkennis, waarmee hulle hulself kan verken, om te leer hoe ver hul liggaam se grense kan oorstaan. " Lawrence self moes dikwels hierdie ernstige straf toedien.
Die onvleiende veralgemenings van Lawrence oor die karakter van die Arabiere weerspieël die beroemde beskrywing van Doughty van hul gepolariseerde uiterstes van verhoging en verdorwenheid - van die ekskrementele tot die goddelike. Lawrence het geskryf dat "sy prentjie van die Semiete wat in 'n cloaca voor die oë sit, maar met hul wenkbroue aan die hemel raak, hul sterkte en swakheid volledig opsom". Teen die einde van sy eie pynlike epos erken Lawrence: 'Ek was doodmoeg van hierdie Arabiese klein vleesgeworde Semiete wat hoogtes en dieptes bereik het wat buite ons bereik was, maar nie buite ons sig nie. Hulle het ons absolute besef in hul onbeperkte kapasiteit vir goed en kwaad. " Alhoewel dit walglik was vir die plundering, klein wraak en nuttelose moorde, het Lawrence steeds die Arabiese smaak vir bloed ingespan om die hoofprys te behaal: om Damaskus te verower en die oorlog vir die Britte te wen. Later, vol selfveragting oor sy eie aandadigheid aan hul verraad, is hy uitgebrand deur die ervaring en verskrik oor wat hy gedoen het.
In Sewe pilare Lawrence het sy algemene opmerkings oor die Arabiese stamgenote gestaaf deur hul leiers presies te karakteriseer: Husein, Sherif van Mekka, sy seuns Emir Abdullah en Emir Feisal, die primitivistiese, groter lewe as die held Auda en die selfopofferende vegter Tallal. Lawrence hou aanvanklik van die wêreldse Husein, hoewel hy al te duidelik besef het dat hy onbevoeg sou wees om te regeer wanneer die Ottomaanse Ryk aan die einde van die oorlog in duie stort. Sherif Husein, het hy gesê, was '' 'n baie eenvoudige ou man, ook slim genoeg, maar hy weet so min. Op ons as volk is dit die verantwoordelikheid dat ons hom tot 'n heersende mag gemaak het, en hy is jammerlik ongeskik vir die moeilikheid om 'n nuwe administrasie uit die ruïnes van die Turkse stelsel te vorm. "
Lawrence was bewustelik op soek na 'n ideale leier om hierdie uiteenlopende stamkrygers aan te roer en te beveel. Terselfdertyd soek hy 'n romantiese held, en Emir Abdullah lyk 'n belowende kandidaat. Die emir maak 'n teaterverskyning, maar sy foute is duidelik: 'Abdullah op 'n wit merrie, kom saggies na ons toe met 'n skare ryklik gewapende slawe te voet oor hom …. Alhoewel hy slegs vyf en dertig was, het hy vleis aangetrek. [Hy het nie] die vlam van entoesiasme wat die woestyn aan die brand sou steek …. Abdullah was te gebalanseerd, te koel, te humoristies om 'n profeet te wees: veral die gewapende profeet wat, as die geskiedenis waar is, in revolusies geslaag het. " Toe Lawrence Feisal die eerste keer ontmoet, besef hy onmiddellik dat hy die ideale vegter gevind het nadat hy sy drie broers as potensiële leiers verwerp het. Hy gaan by 'n slaaf verby met 'n silwer swaard in die hand en sien die witgeklede emir "baie lank en pilaaragtig … geraam tussen die staanders van 'n swart deuropening …. Sy hande was voor hom op sy dolk gekruis. " As Lawrence aan Feisal sê dat hulle ver van hul einddoel van Damaskus is, 'val die woord' soos 'n swaard in hul midde 'en blyk dit te belowe dat albei die bloedige swaard sal opneem en die stad sal verower.
Maar sy intelligensieverslae destyds is baie skerper en hardkoppiger. In 'n vroeë uitstuur na die Arabiese Buro in Kaïro, enkele dae na die eerste ontmoeting met Feisal in Oktober 1916, skryf Lawrence meer krities as in Sewe pilare, dat Feisal "baie meer persoonlike magnetisme en lewe besit as sy broers, maar minder omsigtigheid. Dit is duidelik baie slim, miskien nie te nougeset nie. Eerder bekrompe en onbeskaamd as hy op impuls optree. " Hy sluit af met 'n beskrywing van die emir wat opvallend naby aan sy eie karakter is: ''n Gewilde afgod en ambisieus vol drome en die vermoë om dit te verwesenlik, met skerp persoonlike insig.
Sy persoonlike verslae toon daarenteen hoe emosioneel Lawrence met Feisal geïdentifiseer het. In 'n brief van Januarie 1917, net voor die inname van Wejh, toe "die inisiatief aan die Arabiere oorgegaan het [en] was ek so bly dat ek vir 'n oomblik my selfbeheersing vergeet het en uitbundig gesê het dat ons oor 'n jaar tik op die poorte van Damaskus, "skryf Lawrence met groot entoesiasme oor Feisal. In die taamlik seunsagtige taal wat vir homself sowel as die emir geld, identifiseer die agt-en-twintigjarige Lawrence nou met die Arabiese leier en sy saak. Lawrence was trots op hul vriendskap en prys die suave Feisal vir sy sensuele aantreklikheid sowel as vir sy militêre en politieke bekwaamheid: "Sherif Feisal (3de Seun van Sherif van Mekka), aan wie ek geheg is, is ongeveer 31, lank, lig , lewendig, goed opgevoed. Hy is sjarmant vir my, en ons kom perfek saam. Hy het 'n geweldige reputasie in die Arabiese wêreld as 'n leier van mans en 'n diplomaat. Sy sterk punt is die hantering van stamme: hy het die manier waarop dit perfek met stamgenote oor die weg kom, en hulle is almal lief vir hom. Tans bestuur hy 'n stuk land omtrent so groot soos Wallis, en doen dit doeltreffend. "
Alhoewel Lawrence teen die einde van die oorlog intens krities teenoor Feisal geraak het, herhaal hy egter hierdie gevoelens in sy anonieme artikel in die Tye, geskryf om die Arabiese saak te bevorder, in Augustus 1920. Verheerliking van Feisal se romantiese beeld en noem hom 'n moderne Saladin, skryf Lawrence dat die emir, 'n direkte afstammeling van Mohammed, 'iets van die profetiese vuur en sy welsprekendheid in hom gehad het entoesiasme en kennis het hom gou 'n persoonlike opkoms gegee oor al die stamme wat met hom in aanraking was. " Ongeveer op dieselfde tyd skryf ek ernstiger oor Feisal in 'n gedeelte wat uitgelaat is Sewe pilare, Sê Lawrence dat die emir onverskillig is vir detail en 'n Siriese staf lei wat nooit die aard van hul bedoeïene troepe begryp nie. In die Oxford-teks sê Lawrence dat "in ooreenstemming met my eenjarige beginsel, sou Feisal op die agtergrond gehou word, as 'n laaste kaart, as die situasie ons sterk punte te veel belas, of as ons beslis oorwinnaars was . " Ondanks die foute van Feisal waardeer Lawrence hom as 'n nasionale leier en wil hy seker maak dat hy die oorlog oorleef, wat die verduistering van Feisal verduidelik deur die meer kleurvolle Auda en sy verdwyning uit die laaste deel van die boek. In die meer negatiewe Oxford -teks erken Lawrence, wat 'n noodlottige gebrek onthul het, dat "Feisal minder as swak was - hy was leeg, net 'n groot pyp wat op 'n wind wag", en dat hy Feisal vir politieke doeleindes gemanipuleer het: "Ek was nie groot nie , want ek kon minagting voel, 'n dun motief van effek, en tog het my toeval sy speler gemaak. "
Lawrence gee sy laaste en mees skadelike skatting van Feisal in 'n gesprek van 1933 met 'n ander biograaf, die militêre historikus BH Liddell-Hart: 'Feisal, 'n skugter man, het gehaat om in gevaar te kom, maar sou enigiets doen vir Arabiese vryheid-sy enigste passie , suiwer onselfsugtig. Hier, net soos later in Irak, het dit hom in die gesig gestaar vir dinge en risiko's wat hy haat. By die aanvanklike aanval op Medina het hy hom vererg om 'n gewaagde front aan te gaan, en die poging het hom geskud sodat hy nooit weer in die geveg die gevaar kon opdoen nie. Lawrence het ook aan Liddell-Hart gesê dat hy politieke swakhede van Feisal weggesteek het en sy militêre vaardigheid oordryf het om sy landgenote te oorreed om die emir te ondersteun: 'Wat sy staatsmanskap betref, was sy gebrek dat hy altyd na sy tydelike adviseur geluister het, ondanks sy eie beter oordeel. Goed so lank as T.E. was sy raadgewer! Ek het T.E. waarom hy Feisal as so 'n heldhaftige leier in sy verslae uitgebeeld het. Hy het geantwoord dat dit die enigste manier was om die Britte die Arabiere te ondersteun - fisiese moed is 'n noodsaaklike eis van 'n tipiese Britse offisier.
In Sewe pilare Lawrence idealiseer Feisal, veral as hy hom die eerste keer sien, as 'n groot en edele bevelvoerder. Hy kontrasteer hom beide met sy vader, Husein, wat nou uitgebeeld word as 'n ydele, hardnekkige en agterdogtige ou met 'n onbeheerbare magsug, en vergelyk hom met die eerbiedige generaal Edmund Allenby, wat Feisal uiteindelik ontmoet terwyl die twee oorwinnende leërs bymekaarkom. Damaskus. Lawrence skryf eers dat Feisal 'lank, grasieus en lewenskragtig was, met die mooiste gang en 'n koninklike waardigheid van kop en skouers'#8230. Eetlust en fisieke swakheid is in hom gepaar, met die moed van moed. Sy persoonlike sjarme, sy onbedagsaamheid, die patetiese sweempie van swakheid as die enigste reservaat van hierdie trotse karakter, het hom die afgod van sy volgelinge gemaak. " Lawrence prys ook Feisal as regter en diplomaat, en vir sy vermoë om die stamleërs aan te trek en te verenig, wat hy vir 'n spesifieke veldtog opgerig het toe hy deur hul gebied gegaan het en daarna agtergelaat het toe hy noordwaarts gevorder het. Teen die tyd dat die heterogene stamme Damaskus bereik het, het slegs 'n paar honderd Hejazis in die weermag oorgebly, en hulle het in hul geledere "honderde dodelike vyande, hul vetes wat skaars deur Feisal se vrede opgeskort is".
Privaat was die sienings van Lawrence egter negatief. Lawrence se geheime versendings uit die oorlog, sy briewe, sy naoorlogse joernalistiek, die onderdrukte gedeeltes uit die Oxford -uitgawe en sy korrespondensie met sy biograwe toon aan dat Lawrence intens geword het, ondanks sy eerste indrukke ontnugter en krities. Lawrence se uiteenlopende uitbeeldings van Feisal het verskillende doeleindes gedien: pragmaties, persoonlik, literêr en propagandisties. Hulle onthul sy eie veranderende en teenstrydige sienings van Feisal en die Arabiere in die algemeen.
In teenstelling met die gesofistikeerde Feisal, beeld Lawrence die naïewe en roekelose moedige Auda (briljant gespeel deur Anthony Quinn in die film van David Lean 's) uit as 'n verpersoonliking van epiese en heroïese deugde. Auda word verbind met die Homeriese katalogusse van name en geskenke, grootse trots, woedende rasse en twee monsteragtige feeste van skape. Lawrence omskep hierdie hedendaagse kryger in 'n legendariese figuur en verhef die primitiewe ideaal, wat hom die gees van 'n nasie beliggaam en verheerlik sy lewenswyse, terselfdertyd dat hy die verdwyning daarvan opteken: 'Hy het agt-en-twintig keer getroud, was gewond dertien keer, terwyl die gevegte wat hy uitgelok het, al sy stamgenote seergemaak en die meeste van sy verhoudings doodgemaak het. Hy het self vyf-en-sewentig mans, Arabiere, met sy eie hand in die geveg doodgemaak. Hy het die lewe as 'n sage beskou. Al die gebeure daarin was beduidend: alle persone wat met hom in aanraking was, heldhaftig. Sy gedagtes was gebêre met gedigte van ou strooptogte en epiese verhale oor gevegte, en hy het dit oorstroom by die naaste luisteraar. " Auda verdra, geniet selfs Lawrence se parodie op sy epiese lewe: 'Ek het ook sy handgolf, sy ronde stem, die stygende en dalende toon wat die punte beklemtoon het, of wat hy gedink het punte was, van sy sinnelose verhale . "
Auda veg dapper en lyk immuun teen beserings: 'Auda self (natuurlik voor) het 'n noue ontkoming gekry, aangesien twee koeëls sy veldbril stukkend geslaan het, een deur sy rewolwerholster gesteek het, drie met sy swaard omhul en sy perd doodgemaak is hom. Hy was baie tevrede met die hele aangeleentheid. " Alhoewel die "deurmekaar" Lawrence nie kon identifiseer met die intuïtiewe Auda soos met Feisal nie, het hy in die ridder-errant die tradisie van ridderlike romanse gesien wat hom nog altyd gefassineer het.Ook vir Auda is 'die wêreld groter as ons teruggaan', maar hy het 'n direkte en persoonlike band met die heerlike wêreld en herskep dit in homself. Uiteindelik word die heldhaftigheid van Auda egter in die gedrang gebring deur sy bloeddorstige brutaliteit: "in die leë land was Auda en in die nag van sy laaste geveg het die ou man vermoor en vermoor, geplunder en gevange geneem, tot dagbreek hom uiteindelik gewys het."
Tydens die laaste opmars in Damaskus, toe die Arabiese leër gereël is en by die Engelse aangesluit het onder generaal Edmund Allenby, oorheers moderne artillerie en vliegtuie die gevegte, en oorlogvoering is nie meer 'n ridderlike kruistog nie. Die edele dood van Tallal - wat "van die begin af vir ons' n toring van krag was, en wat een van die coolste en gewaagde ruiters was wat ek nog ooit teëgekom het " - bied 'n opvallende kontras met die slagtings van die wraakgierige Auda en dui op donker bui verander aan die einde van Sewe pilare. Terwyl Tallal en sy stamlede Tafas binnegaan, word hulle verskrik oor die moord en verminking van die vroue en kinders. Tallal, wat hierdie verskriklike slagting in sy eie dorp sien, kan dit nie verdra nie. Kerm soos 'n gewonde dier, hy
galop koplangs, buk laag en swaai in die saal, reg by die hoofliggaam van die vyand. Dit was 'n lang rit langs 'n sagte helling en oor 'n holte. Ons sit daar soos 'n klip terwyl hy vorentoe jaag, die drom van sy hoewe, onnatuurlik hard in ons ore, want ons het opgehou skiet, en die Turke het opgehou. Beide leërs wag op hom en hy hou hom in die stilte tot 'n paar ente van die vyand af. Toe gaan sit hy in die saal en roep sy oorlogskreet, "Tallal, Tallal" twee keer in 'n geweldige geskreeu. Hulle gewere en masjiengewere het dadelik neergestort, en hy en sy merrie wat deur en deur met koeëls deurdring, val dood tussen die lanspunte.
Die lang skuins rit, die dramatiese tydperk van onheilspellende stilte en die kragtige ritme van hierdie wonderlike gang ('n hoogtepunt in die drama van die oorlog), die nuttelose en wanhopige oorlogskreet en die wrede kontras van die masjiengewere en lanspunte, versterk die ondergang van adel en eer, onveranderd sedert die Middeleeue. Tallal sterf, opofferend maar lojaal aan die bedoeïeniese waardes. Sy dood, te midde van gruweldade en outomatiese wapens, doof uiteindelik die jeugdige idealisme van Lawrence uit en is 'n voorbeeld van sy wonderlike tema van 'n selfvernietigende triomf. Om wraak te beveel, beveel Lawrence die Arabiere om geen gevangenes te neem nie, en hulle vermoor die polisiebataljon uit Deraa (waar Lawrence self gemartel en verkrag is) asof net Turkse "dood en lopende bloed ons pyn kan verslaan." By Tafas neem Lawrence - verval deur oorlog - bloedige vergelding vir homself sowel as vir die dood van Tallal.
In 1918 het die Lawrence-magte, saam met die Britse en Australiese leërs, uiteindelik Damaskus verower, "die ster wat die Arabiere natuurlik aangetrek het." Die bevryding van die Turkse bewind, geprofeteer deur Lawrence in sy eerste ontmoeting met Feisal, het die dringende probleem laat ontstaan ​​wie die stad en die verbrokkelde Ottomaanse Ryk sou regeer. Volgens Lawrence se verslag was die besetting van Damaskus rampspoedig. As 'n jong luitenant in die Britse leër moes Alec Kirkbride 'n aantal Arabiere skiet om die orde te herstel ("nie soveel nie," het hy my eenkeer gesê). Selfsugtig en anargisties het die Arabiere 'n militêre triomf behaal wat hol was, in Lawrence se oë verwoes deur nagmerrie-besienswaardighede: deur die bloedbad en sieklike stank van die Turkse hospitaal, waar rotte "natrooi galerye" in die lyke knaag, en deur die politieke chaos van die mededingende faksies - Arabier, Sirië en Algeryn. Die stamlede het geweet hoe om te veg, maar nie hoe om vrede te maak nie. Hulle het nie 'n nasionale identiteit nie en kon nie saamstaan ​​om effektief oor hulself te regeer nie. "So' n karnaval soos die stad al ses honderd jaar lank nie gehou het nie "is gevier in die" strate bedek met lyke, terwyl die geute bloed loop. " Soos Lawrence bitter en helder siende vir Liddell-Hart gesê het: "Arabiese eenheid is 'n mal idee-vir hierdie eeu of die volgende."
Lawrence ondersteun die Hashemitiese aansprake om die Arabiese skiereiland te regeer, maar na die oorlog kon hulle nie hul mag behou nie. In Mei 1919, na die herlewing van die stamvyandigheid tussen die Hashemiete van Sherif Husein en die puritaniese Wahabis van Ibn Saud, het Ibn Saud Abdullah se leër uitgewis, en het die skiereiland die moderne Saoedi -Arabië geword. As adviseur van Winston Churchill het Lawrence gehelp om die Midde -Ooste te "vestig" tydens die Kaïro -konferensie in 1922. Maar die Hashemitiese leiers wat hy aan die bewind geplaas het, het, soos die chaos van Damaskus voorgestel het, nie goed gevaar nie en is heeltemal uit Arabië verdryf. in Desember 1925. Husein, gedwing om te abdikeer, sterf in ballingskap in 1931. Feisal, koning van Sirië, word deur die Franse verdryf, regeer Irak vanaf 1921 en sterf in 1933 aan 'n hartaanval in Switserland (agt en veertig jaar oud). Emir Ali, wat Husein opgevolg het as koning van die Hejaz, is ook verslaan en sterf in ballingskap in 1935. Jaafar Pasha, wat saam met Lawrence geveg het en premier van Irak geword het, is in 1936 vermoor. Emir Abdullah, koning van Jordanië, is vermoor. in 1951. Ali se seun, 'n ander Abdullah, het regent van Irak geword, en Lawrence se wapengenoot Nouri Said het later die premier van die land geword. Albei is in 1958 vermoor. Die huidige koning van Jordanië is die enigste skakel wat Lawrence wou afdwing, met die Hashemitiese heerskappy.
Sewe pilare van wysheid beskryf 'n kultuur en 'n samelewing wat deur die Groot Oorlog vernietig is. Die inval van Arabië deur die moderne wêreld, met sy tegnologie en kommunikasie, en die Westerse ontdekking en produksie van olie het die lewe in Arabië na die oorlog verander en die onafhanklike lewe van die Bedoeïene feitlik uitgedoof. Olie het die Arabiese heersers ongekende mag en invloed in die Midde -Ooste en oor die hele wêreld gegee, sonder 'n ooreenstemmende verantwoordelikheidsgevoel. Sedert Lawrence se dag het die streek ingrypende veranderinge ondergaan. Die harde skoonheid van die woestyn is besoedel deur olie, en Lawrence se romantiese visie van nomadiese stamlede is vervang deur afstootlike beelde van hebsugtige, uitbuitende sjeiks en hul gewelddadige en steeds uitgebreide gesinne, wat in vulgêre paleise in die lelike stede van moderne Arabië. Die ideale adel van Saladin is uitgewis deur die korrupsie van 'n Arafat of 'n Saddam Hussein, deur die genadelose wreedheid van Osama bin Laden en sy mede -terroriste. In die lig van die onlangse geskiedenis is dit moeilik om simpatie te hê met Lawrence se verliefdheid op die Arabiere, sy verheerliking van Feisal en sy aanmoediging van Arabiese nasionalisme, wat so 'n tragiese impak op die hele wêreld gehad het. Om sy beloftes na te kom en sy gewete te versag, het hy gehelp om konserwatiewe Arabiese konings te vestig wat, hoewel lojaal aan Brittanje, nie kon regeer nie. Deur hul dinastiese ambisies te verwesenlik, het hy gehelp om 'n tydbom in die Midde -Ooste te skep. Sy politieke nalatenskap, ondersteun deur briljante effektiewe propaganda, in Sewe pilare van wysheid en elders, was katastrofies.
Alhoewel hul tradisionele lewenswyse amper verdwyn het en die Bedoeïene nie meer politieke mag het nie, bly hul sobere waardes 'n belangrike deel van die Arabiese mentaliteit en mite. Baie van die eienskappe wat Lawrence in die Arabiese karakter opgemerk het, oorleef nog steeds, maar lyk heel anders as die eksotiese fineer verwyder word. Hulle glorie uit die verlede is nou nog swakker as in Feisal se tyd. Die Arabiese politiek word steeds oorheers deur omkopery en korrupsie deur faksionalisme en onderlinge oorlogvoering deur ekstremisme en godsdienstige fanatisme deur bloedlust en selfopoffering en veral deur die minagting van die menslike lewe-hul vyande sowel as hul eie-en die slagting van onskuldige slagoffers . Die ervaring van Lawrence toon dat die Westerse moondhede geen heerskappy van vreemdelinge in die Midde -Ooste kan afdwing nie, wat nog steeds korrup en verskeur is deur godsdienstige en stamkonflikte. Die Arabiere het in die sesduisend jaar sedert Babilon nog nooit 'n demokratiese regering gehad nie. Ons huidige onderneming in Irak sal noodwendig misluk, en die land sal, soos Afghanistan, terugkeer na burgeroorlog, bloedige chaos en onderdrukkende diktators.
T.E. Lawrence wil die 'Joodse afdeling' van Palestina in 1917 opruim
Op 6 Julie 1917 verower 'n legio Arabiese ruiters die swaar versterkte hawe van Aqaba, na 'n onmoontlike reis: 'n martelende rit van ses honderd myl deur die woestyn, en afdaling van die binneland na die onbewaakte oostelike kant van die stad.
Die gewaagde aanranding is bedink en gelei deur 'n enigste Engelse offisier, kaptein T.E. Lawrence. Lawrence, klein, oproerig en opstandig, was 'n argeoloog en kaartmaker wat na militêre intelligensie gesekondeer is. Hy was agt en twintig jaar oud. Toe die held van Aqaba hierdie brief skryf, was hy die wonderbaarlikste figuur in die Britse leër en die hele Midde-Ooste, en hy wou desperaat die Arabiese hegemonie van Damaskus af tot op die Arabiese skiereiland. Maar in die pad van sy visioenêre koninkryk staan ​​die Jode, die Franse en, soos hy uiteindelik bitter sou begryp, die Britse establishment self en hellip
Hier skryf Lawrence beroemd aan sy meerdere by die Arabiese Buro, generaal Clayton, om te vra of hy 'n pasgemaakte brief aan sir Mark Sykes moet stuur waarin hy onder meer navraag doen oor Sionistiese doelwitte. 'n Mens moet, en hy sê vir Clayton, en ek moet die Joodse afdeling opklaar en ek dink dat ons (as ons wen) self die Franse afdeling kan opruim. & Clayton, soos aangedui in die handtekening onderaan die brief, het Lawrence aangeraai om nie verder sy brief aan Mark Sykes & ndash, maar 'n rekord van die ongestuurde brief het nogtans oorleef. Die missie is van kardinale belang om presies te verstaan ​​waarom Lawrence wou hê dat die Joodse afdeling skoongemaak moet word en adresseer, en passant, Lawrence & rsquos konflik met die Sionistiese pionier Aaron Aaronsohn en, by uitbreiding, die Sionistiese bekeerlinge binne die Britse establishment, soos Sykes (en Balfour, Orsmby -Gore, Deedes en Meinertzhagen), wat Aaronsohn beïnvloed het en hellip
Generaal Clayton het vir my 'n brief van u gewys wat 'n boodskap aan myself bevat het - en dit het my daartoe gelei om u 'n paar navrae oor sake in die Ooste te vra. Ek hoop dat u my 'n idee kan gee van hoe sake na hulle verwys, aangesien 'n deel van die verantwoordelikheid van aksie onvermydelik op my oorgedra word, en as ek nie min of meer weet wat verlang word nie, kan daar probleme wees . Oor die Jode in Palestina het Feisal ingestem om nie wes van die [Wadi] Araba-Dooie See-Jordaanlyn of suid van die Haifa-Beisan-lyn te werk of te roer nie. . . U ken natuurlik die wortelverskille tussen die Palestynse Jood en die kolonistiese Jood: vir Feisal is die belangrikste punt dat eersgenoemde Arabies praat, en laasgenoemde Duitse Jiddisch. Hy is in kontak met die Arabiese Jode (hulle hoofkwartier in Safed en Tiberias is in sy sfeer) en hulle is gereed om hom te help, op voorwaardes. Hulle toon 'n sterk antipatie aan die kolonistiese Jode en het selfs onderdrukkende maatreëls teen hulle voorgestel. Feisal het hierdie punt tot dusver geïgnoreer en sal dit steeds doen. Sy pogings om met die koloniale Jode in aanraking te kom, was nie baie gelukkig nie. Hulle sê dat hulle hul reëlings met die Grootmoondhede getref het, en wens geen kontak met die Arabiese Party nie. Hulle sal die Turke of die Arabiere nie help nie. Nou wil Feisal weet (dit is beter dat inligting vir hom opgekom het, aangesien ek gewoonlik besluit het voordat hy dit doen) wat die reëling is tussen die kolonistiese Jode (soms Sioniste genoem) en die Geallieerdes. . . Wat het u die Sioniste belowe, en wat is hulle program? Ek het Aaronson in Kaïro gesien, en hy het dadelik gesê dat die Jode van plan was om die grondregte van die hele Palestina van Gaza tot Haifa te bekom en praktiese outonomie daarin te hê. Moet hierdie verkryging plaasvind deur billike aankoop of deur gedwonge verkoop en onteiening? Die huidige half-oesboere was die ou eienaars en onder Moslem-eienaars is dit moontlik om afgesny te word, maar het hul vaste ampstermyn. Arabiere is gewoonlik nie in diens van Joodse kolonies nie. Stel die Jode voor dat die Arabiese boere heeltemal verdryf word, of dat hulle tot 'n dag-werkersklas moet terugkeer? U weet hoe die Arabiere selfs aan 'n slegte land vasklou, en u sal besef dat Arabiese gevoelens nie onder Turkse bewind saak gemaak het nie. . . die toestand sal baie anders wees as daar 'n nuwe, onafhanklike en taamlik haak-a-hoepel Arabiese staat noord en oos en suid van die Joodse staat is. Ek kan 'n situasie sien ontstaan ​​waarin die Joodse invloed in Europese finansies moontlik nie voldoende is om die Arabiese boere te weerhou om te weier om op te hou nie - of nog erger! & rdquo
Lawrence en rsquos wat die begin van die Arabies -Sionistiese situasie gelees het, was duidelik voor die tyd - as 'n Joodse staat in Palestina gestig is, was hy bevrees dat die Arabiese beweging tot 'n einde sou kom. Vandaar sy intense belangstelling in die opvoeding van die Joodse en Franse en kwoseksies ". Maar selfs al beloof hy prins Feisal 'n ryk wat bestaan ​​uit die Ottomaanse gebiede van Damaskus tot die Arabiese skiereiland, het die Britte en Franse reeds besluit om die gebied tussen hulle op te sny - ongeag die wense van die Arabiere, die Jode of iemand anders wat moontlik in die betrokke gebiede woon.
*Lawrence & rsquos verwys na die opmerkings van Aaronsohn en rsquos is veral interessant, aangesien Aaronsohn 'n verslag van die vergadering waarop hy dit gehou het, nagelaat het. & ldquo Vanoggend het ek 'n gesprek met kapt. Lawrence gehad, en hy het op 12 Augustus 1917 in sy dagboek geskryf. & ldquo 'n Onderhoud sonder bewyse van vriendelikheid. Lawrence het op 'n te vroeë ouderdom te veel sukses behaal. Het 'n baie hoë skatting van sy eie self. Hy gee my les oor ons kolonies, oor die gees van die mense, oor die gevoelens van die Arabiere, en dit sal goed wees as ons deur hulle geassimileer word, deur die seuns van Arabies, ens. Terwyl ek na hom luister, het ek my voorgestel om teenwoordig te wees die lesing van 'n Pruisiese wetenskaplike antisemiet wat homself in Engels uitdruk. Ek is bevrees dat baie van die argeoloë en dominees deurdring is deur 'l'pres boche'. Hy is openlik teen ons. Hy is basies van 'n sendeling. & Rdquo Aaronsohn & rsquos se beoordeling van Lawrence as 'n antisemiet staan ​​in skrille kontras met die mening van Chaim Weizmann en rsquos dat Lawrence en rsquos se verhouding tot die Sionistiese beweging baie positief was, ondanks sy sterk pro-Arabiese simpatie.