Ernest Bennett - Die storie - 2022
Ernest Bennett is gebore in Rede, Suffolk, op 12 Desember 1868. Hy is opgevoed aan Durham School en Hertford College, Oxford. Hy het by die Oxford en Bucks Light Infantry aangesluit en in die Boereoorlog en die Eerste Wêreldoorlog gedien.
Hy was 'n lid van die Liberale Party in 1906 in die Laerhuis. In die algemene verkiesing van 1910 word hy verslaan by die Arbeidersparty en word hy in Mei 1929 vir Cardiff Central verkies. 'N Ondersteuner van Ramsay MacDonald het in 1931 sy setel verower as 'n verteenwoordiger van National Labour.
Hy het in die dertigerjare by regse politiek betrokke geraak. Hy het voortdurend aangevoer dat die werklike bedreiging die Sowjetunie is en dat Brittanje 'n alliansie met Nazi -Duitsland moet sluit. Hy het ook die media gekritiseer vir die anti-Duitse vooroordeel.
In Mei 1939 stig Archibald Ramsay 'n geheime genootskap genaamd die Right Club. Dit was 'n poging om al die verskillende regse groepe in Brittanje te verenig. Of in die leier se woorde van 'koördinering van die werk van al die patriotiese samelewings'. In sy outobiografie, Die naamlose oorlog, Het Ramsay aangevoer: "Die hoofdoel van die Right Club was om die bedrywighede van die georganiseerde Joodse teenstand teen te staan ​​en bloot te lê, in die lig van die bewyse wat in 1938 in my besit was. Ons eerste doel was om die Konserwatiewe Party van Joodse invloed te bevry, en die karakter van ons lidmaatskap en vergaderings was streng in ooreenstemming met hierdie doel. "
Lede van die Right Club was Chapman, William Joyce, Anna Wolkoff, Joan Miller, AK Chesterton, Francis Yeats-Brown, Lord Redesdale, 5de hertog van Wellington, hertog van Westminster, EH Cole, John Stourton, Thomas Hunter, Aubrey Lees, Samuel Chapman, Charles Kerr, John MacKie, James Edmondson, Mavis Tate, Marquess of Graham, Margaret Bothamley, Earl of Galloway, HT Mills, Richard Findlay en Serrocold Skeels.
Ernest Bennett, wat in Junie 1945 uit die Laerhuis afgetree het, is op 2 Februarie 1947 oorlede.
Oorlede Y. 21 AUG 1956. Chingford Mt Cem. Ouderdom: 82.
Koshuis 1901  Ouderdom: 26-27. 2 APR 1911.  Ouderdom: 36. 1881  Ouderdom: 6-7.
Doop: 11 JUN 1877. Bethnal Green St James The Great, Middlesex, Engeland.  Ouderdom: 2.
Sensus: 2 APR 1911. 9. Glynn Road, St John in Hackney, Londen, Engeland. Ouderdom: 36. 1881 40 Squrrie, Bethnal Green, Londen, Engeland. Ouderdom: 6-7. 1901 41 Overbury St3, Hackney, Londen, Engeland. Ouderdom: 26-27.
Beroep: Drukker se arbeider. Geleerde. Geleerde. Huisverwerker. Geleerde. 665
lêer Formaat: jpg. 1786 PRIM_CUTOUT Y. PERSOONLIKE FOTO Y.
Huwelik Eggenoot Walter Ernest Bennett. Vrou Frances Elizabeth Shelley. Kind: Beaty Bennett. Kind: George Bennett. Kind: Albert Edward Bennett. Huwelik ABT 1893. Hackney St John, Engeland.   Huwelik 26 NOV 1893.  Huwelik
Cliffy Island - vuurtoring, dr Rutter, die Gledhills en die Myrtle Burgess.
Tydens die South Eastern Historical Association -vergadering wat op Sondag 9 Februarie 2020 by die Hastings Western Port Historical Society gehou is, het John Woolley 'n praatjie gehou oor die Myrtle Burgess 'n Hout, koper omhulde twee mastkets van 71 voet 6 duim, wat in 1917 in Hobart gebou is vir Bernie Burgess, lid van 'n cray -vissersfamilie van Tasmanië wat ook aan die Victoriaanse kus gewerk het. John en Ron Bryant het 'n model van die boot gemaak en dit word uitgestal in die Museum in Hastings (hoek van Marine Parade- en Skinnerstraat).
Soos John vir ons gesê het, sterf Bernie Burgess op 3 November 1920 in St tragens in tragiese omstandighede, nadat hy deur die polisie geskiet is omdat hy na bewering gevaar het om arrestasie weens onwettige kreefvang te vermy. U kan 'n verslag van die ondersoek in die Burnie Advokaat van 6 November 1920, hier. U kan die verslae lees van die verhoor van soldaat Raymond Smith wat van die moord op mnr. Burgess aangekla is Hobart Mercurius van 1 Desember 1920 hier en dieselfde koerant op 2 Desember, hier. Trooper Smith is tot sewe jaar gevangenisstraf gevonnis. Die Myrtle Burgess is ná die skietery deur die amptenare gekonfiskeer, maar het na ingryping deur die Tasmaniese premier na die weduwee van mnr. Burgess teruggekeer.
Die boot is daarna deur John Ray gekoop en deur Jimmy Wilson gestuur, en uitgewerk
Port Welshpool en Stony Point. In Junie 1943 het die Myrtle Burgess is deur die vloot aangevra en het in Nieu -Guinee gewerk waar dit na die oorlog gebly het en laas in die vyftigerjare deur die Toredo -wurm opgevreet is. Dit is dus die basiese verhaal van die Myrtle BurgessJohn stel ons egter voor aan twee ander mense - mev Gledhill en dr Rutter. Ek het die verhaal van John geneem en meer inligting bygevoeg.
Mabel Annie Gledhill, was die vrou van die vuurtoringwagter, Ernest Bennett Gledhill, op Cliffy Island, 'n eiland oos van Wilson's Promontory, en in Victoriaanse waters. Cliffy Island, vernoem omdat as sy kranse (1) deel is van Seal or Direction Island Groups, wat bestaan ​​uit White Rock, Seal Island, Notch Island en Cliffy Island
Ernest is getroud met Mable (nee Cronk) in Engeland in 1918. Nadat hulle na Australië verhuis het, kan ons hul plekke deur die kieserslys opspoor - 1921 was hulle in Parkville 1924 Ernest was die assistent -vuurtoringwagter by Cape Everard (nou genoem Point Hicks) 1927 was hulle op Cliffy Island 1931 - Wilson's Promontory 1934 - Cliffy Island 1936 - Cape Nelson naby Portland 1942 - Cape Schanck en was ook gelys by Cape Schanck in die 1949 en 1954 kieserslys, hoewel 'n artikel in die Herald (lees hier) het in 1945 'n kort onderhoud met mnr Gledhill gehad en hy was gestasioneer by die vuurtoring van Wilson's Promontory.
Dit was op hul tweede tydperk op Cliffy Island dat ons mevrou Gledhill ontmoet. Die Gledhills was saam met twee ander mans op die eiland - albei personeel in die huis, die vrou van een van die mans en 'n aantal kinders, en daar was nog 'n vroulike geselskap vir Mabel. In Februarie 1934, Die Argus het Cliffy Island besoek en 'n onderhoud met die Gledhills gevoer. Die eiland is beskryf as drie hektaar groot en 'n groot granietrots. Die artikel sê - 'N Paar maande gelede is 'n klomp tandvleiswenke gestuur aan mevrou Gledhill, die vrou van die hoofbewaarder in Cliffy. 'Dit was meer as ses maande sedert ek tandvleis gesien het,' het sy gesê. "Ek was so bly om dit te sien dat ek amper gehuil het. Ek het dit langer as ses weke in water gehou." Maar sy is tevrede met haar lot op die eensame eiland, hoewel die gebrek aan verandering neerdrukkend is. 'Ons is baie gelukkig hier,' sê sy. "Daar is die draadloos en ons eie werk. Die enigste fout is dat daar nêrens is om te loop nie, niks om te sien nie en geen tuine nie." (Die Argus, 17 Februarie 1934, sien hier.)
Vyf maande na die onderhoud het mev. Gledhill siek geword en hulle het die Wilson's Promontory -vuurtoring, mnr. H. Dickson, gekontak, wat toe met dr Rutter van Yarram gekontak het. Dr Rutter het die Myrtle Burgess en hulle vertrek na Cliffy Island, 'n reis van ongeveer twintig myl. Dit was op Dinsdag, 10 Julie 1934, maar as gevolg van rowwe weer kon hulle eers die Donderdag land. Dr Rutter het uiteindelik vir mev Gledhill gesien en sy is uiteindelik in 'n mandjie neergesit na die kransbasis, terug na die Myrtle Burgess waar sy saam met haar man na Port Welshpool geneem is en dan per motor na die St Elmo's Private Hospital in Yarram. Daar is gedink sy het blindedermontsteking, maar dit blyk dat mev Gledhill 'n abses aan die nier het. Die Gledhills is kort daarna na Cape Nelson, naby Portland, oorgeplaas. Mable Gledhill is in 1970 oorlede, 78 jaar oud en haar man Ernest, oorlede in 1979, 93 jaar oud.
Die bemanning van die Myrtle Burgess wat mev Gledhill te hulp gesnel het, was James Wilson (skipper), Edward Scanlon (maat), Jack Floyd (kok) en twee hande, George Swords (18 jaar oud) en Len Norman (17). Dr Rutter is homself is 'n goeie seeman. Hy sorg al baie jare vir die vuurtoringbewoners. (Burnie Advokaat, 13 Julie 1934, sien hier)
Dit bring ons by dr John Hemphill Rutter, wat in 1880 in Melbourne gebore is aan John en Elizabeth (nee Hemphill) Rutter. John trou in 1910 met Carol Dodgson en hy dien in die Eerste Wêreldoorlog in die Army Medical Corps. Hy sterf op die relatief jong ouderdom van 65 in Mei 1944, nadat hy vyf en dertig jaar in Yarram geoefen het en sy weduwee, Carol en vier kinders, agtergelaat het - in sy doodsberig gelys as dr John Rutter (vlootchirurg, RANV), Joseph ( AIF, krygsgevangene), Elizabeth (WAAAF) en Ellen (verpleegsuster in die Yarram -distrikshospitaal) (Die Argus(10 Mei 1944, sien hier)) Ter wille van belang het dr Rutter se ouers, John en Elizabeth, in 1877 976 hektaar grond by Tooradin gekoop, wat later ander eiendom gehad het, insluitend Moorlands by Tooradin wat deur sy kleinseun, Joseph, die een wat die krygsgevangene was, bedryf het. Rutter Memorial Park in Tooradin is deur dr John Hemphill Rutter aan die Tooradin -gemeenskap oorgelaat. (5)
Daar is berigte in die koerante van twee ander geleenthede waar dr Rutter die mense op Cliffy Island bygewoon het. Op Saterdag, 1 Februarie 1919 en vuur het posgevat in die vuurtoring se huis en meneer en mev Owen is ernstig verbrand en die huis is heeltemal verwoes. Dr Rutter het Saterdagaand vertrek, maar eers Sondagoggend kon hy land en mevrou Owen bywoon. Sy is toe in 'n mandjie na die brandende boot gestuur, wat na die Lady Loch en in 'n bak gebring en daarna na Melbourne geneem om te herstel (Die Argus 14 Februarie 1919, sien hier)
Die ouderdom van 14 Februarie 1919 was daar ook 'n verslag oor die redding van Nellie Owens wat afkomstig was van mnr N. Lockyer, wat tyd by Yarram deurgebring het - ons sal net 'n paar daarvan aanhaal om u die omstandighede te wys wat Dr Rutter en die bemanning ondervind het. Hulle het begin met dr Rutter se motorlanseer, 'n vaartuig van ongeveer 12 tot 15 ton. Hy het die hulp van vier vissers - Goodwin Clarke, Charles Goulden, Cyril Robertson en Andrew Robertson - as 'n bemanning ingeroep. Die partytjie het om 17:30 die werf by Port Albert verlaat. op Saterdag, 1ste inst. Die afstand tot by die ingang is sewe myl. Die wind waai twee dae lank ooswaarts, en 'n taamlike swaar see loop. Daar was 'n swaar see op die kroeg, maar die boot het veilig uitgekom en Cliffy -eiland in die donker bereik. . Dit was nogal onmoontlik om 'n landing in die donker te bewerkstellig, en die toestand van die see op daardie tydstip, selfs al was dit daglig, sou so 'n poging onuitvoerbaar gemaak het. Die dokter en sy bemanning het tot daglig gebly. Dit was nie moontlik om te slaap nie, en hulle het 'n baie moeilike tyd beleef. Teen dagbreek die volgende oggend het die see effens bedaar, en dr. Rutter het die bekendstelling in 'n afstand van 12 m verlaat. jolle, getrek deur Charles Goulden, om 'n landing te soek. Daar is geen veilige landingsplek op die eiland nie, behalwe in kalm weer en by laagwater, en dan slegs met behulp van 'n hyskraan en wieg. Ten spyte hiervan, is die rubberboot naby geneem, en met groot geluk, sowel as deur goeie bestuur het die dokter, met 'n boks mediese benodigdhede wat op sy skouers vasgemaak was, daarin geslaag om diep in die water na die rotse se middellyf te spring. Hy skaal die kranse met moeite af, en toe hy by die stasie kom, sien hy 'n vreemdeling wat natdrup, 'Wie in die hel is jy'? Sy verbasing het nie minder geword toe hy verneem dat dit 'die dokter' was nie. Dr Rutter het alles in sy vermoë gedoen om die lyding van mev. Nellie Owen, wat ernstig verbrand is, te verlig en na haar man te kyk, wat op dieselfde manier beseer is. (Die ouderdom, 14 Februarie 1919, sien hier)
Dr Rutter is bekroon met die bronsmedalje van die Royal Humane Society vir sy dapperheid en die
vier vissers het sertifikate ontvang.
In September 1930 het mev Evelina Myers van Cliffy Island geboorte geskenk aan 'n premature babadogtertjie. Ongelukkig was dr Rutter te laat om die baba te red, maar hy het die lewe van mev Myers gered. Na tydelike hulp besluit dr Rutter om mevrou Myers aan wal te neem. Die pittige vrou, hoewel sy in groot angs was, het stoïsys deur die beproewing gegaan. om 40 voet verlaag te word. in 'n mandjie na die oop boot. Sy is nou in die hospitaal in Yarram. (Gippsland Times, 22 September 1930, sien hier)
Hierdie verhale wys ons die gevaarlike lewe wat vuurtoringbewaarders en hul gesinne geleef het, en ek dink dit sou veral isolerend gewees het vir vroue. Na die bekendmaking van mev Gledhill se saak was daar 'n brief aan die redakteur van Die Argus, ondertekende simpatie- Dit lyk my dat 'n verandering nodig is ten opsigte van die bewaarders by hierdie geïsoleerde stasie. Ek dink dat alleenstaande mans op die eiland moet werk, en dat hulle slegs 'n beperkte tyd daar moet wees. As die owerhede hierdie stap neem, sal dit die groot angs verlig ons het vir die welsyn van ons vroue. (Die Argus 16 Julie 1934, sien hier)
Nie almal was dit egter eens met hierdie brief nie, en dit is gepubliseer in reaksie op die goeie toestande - dit is onderteken 'Hier is die diens' - In antwoord op die "Sympathy" -brief wat vandag dui op die vervanging van alleenstaande mans vir getroude mans op Cliffy Island, wil ek sê dat ek baie jare in die vuurtoring diens deurgebring het, waarvan twee en 'n half op Cliffy Island deurgebring het. dit is feitlik onmoontlik om enkellopende mans te veroordeel om daar diens te doen. Ongetroude mans is nog nooit in die diens aangemoedig nie. Die aard van hul pligte vereis dat hulle behoorlik gehuisves en gevoed moet word. Gerieflike, gemaklik gemeubileerde huise, een vir elke bewaarder, word voorsien. Die tydperk wat op so 'n plek deurgebring word, oorskry selde twee en 'n half jaar, en soos in my eie geval en dié van baie ander wat ek ken, kan die tyd baie gelukkig en winsgewend bestee word.
Daar is 'n weeklikse stoomboot met pos en lees, en vars voorsiening soos vleis, groente en meer. Elke kwartaal kom 'n stoomboot aan om die droë goedere en vuurtoringwinkels af te lewer. Bokke word gehou vir melkvoorsiening, en voëls kan in groot getalle grootgemaak word. Vars vis is dikwels beskikbaar. Onder federale beheer geniet die diens baie voorregte wat vroeër onbekend was, toe elke staat sy eie kusligte beheer het. Vroue en kinders kry nou spesiale aandag. Ligtehouers van 30 en 40 jaar gelede het baie groter ontberinge beleef as hul huidige opvolgers. Cliffy Island het toe net een keer in die ses maande 'n boot laat ry. Vandag is die publiek uiteindelik wakker van die omstandighede waaronder die mense van die vuurtoringdiens leef, en begin hulle die waarde van hul dienste aan die gemeenskap besef. (Die Argus, 21 Julie 1934, sien hier)
Ek het John Woolley se verhaal van die Myrtle Burgess regtig interessant en ek is bly dat hy my aan die Cliffy Island voorgestel het, Ernest en Mabel Gledhill en dr John Rutter en dr Rutter my na Nellie Owens en Evelina Myers gelei het.
Ek het 'n kort lys artikels oor Trove gemaak wat verband hou met hierdie verhaal - die Myrtle Burgess hofsaak en die verhale wat verband hou met mev Gledhill, mev Owens en mev Myers. Al die artikels waarna hier verwys word, is op die lys, wat u hier kan gebruik.
(1) Name van Bass Strait deur P. D. Gardner (Ngarak Press, 1996)
(2) Moeilik om te glo dat die kaarte van Bass Strait gemaak deur bevelvoerder Stokes en die bemanning van die Beagle van 1839-1843 nog steeds gebruik, wat u wys hoe akkuraat hul kartering was en hoe vaardig hulle was. Ons het 'n kaart van Bass Strait (Eastern Portion) Chart 1695A in Junie 1989 gekoop by Boat Books te St Kilda Road 268, St Kilda, en dit was nog steeds gebaseer op die oorspronklike kaart van Captain Stokes, gedruk met opdaterings van 1982, en dan natuurlik opgedateer na die datum van aankoop deur Boat Books. John Lort Stokes (1812-1885) bedien op die Beagle Agtien jaar lank kan u sy inskrywing van Australian Dictionary of Biography hier lees.
(3) Bass Strait: Australië se laaste grens geredigeer deur Stephen Murray-Smith (ABC boeke, 1987)
(4) From Dawn to Dusk: 'n geskiedenis van Australiese vuurtorings deur Gordon Reid (Macmillan, 1988)
(5) Tooradin: 125 jaar kusgeskiedenis, saamgestel deur John Wells en die Tooradin Celebrate Together Committee (The Committee, 2001)
Ernest Bennett - Geskiedenis
Ons besoekers het die afgelope 1 244 minute +52724 dae Honor Water gegenereer. Dit sluit in +1 dag in spesiale huldeblyk aan Ernest V Bennett. ★ Dankie aan USS Indianapolis Survivors se 75ste verjaardag vir die hulp met hierdie positiewe aksie!
Volgens ons rekords was Pennsylvania sy tuis- of werfstaat en was Tioga County ingesluit in die argiefrekord. Ons het Sullivan as die stad gelys. Hy het by die Amerikaanse weermag aangesluit. Gedien tydens die Eerste Wêreldoorlog. Bennett het die rang van privaat. Aangeheg by 4de Afdeling, 47ste Infanterieregiment. Tydens sy diens in die Eerste Wêreldoorlog het Army Private Bennett 'n traumatiese gebeurtenis beleef wat uiteindelik lewensverlies op 28 September 1918 tot gevolg gehad het. Opgetekende omstandighede toegeskryf aan: Killed in Action. Ernest V Bennett word begrawe of gedenk op Plot H Row 16 Grave 33, Amerikaanse begraafplaas Meuse-Argonne, Romagne, Frankryk. Dit is 'n ligging van die American Battle Monuments Commission.
Uittreksel uit 'n e -pos 19 April 2011
My naam is Dennis Hagen. Ek is die argivaris van die 10th Mountain Division Resource Center in die Denver Public Library. Kaptein Bennett is tydens die geveg om Mount Gorgolesco, Italië, op 21 Februarie 1945 in aksie dood. Bennett is by 'n aantal verskillende kompagnies aangestel terwyl hy by die 10de Bergafdeling was. Hy is op verskillende tye aangestel by die hoofkwartier van die afdeling, die hoofkwartier van die 85ste regiment, kompanie E, F, G en H van die 85ste regiment en die hoofkwartier van die 2de bataljon van die 85ste. My mening is dat hy by Company H was toe hy in aksie vermoor is, maar ek sal dit moet bevestig.
Ons weet dat hy by die afdeling by Camp Hale, Colorado aangesluit het toe dit georganiseer is as die 10de ligte afdeling (Alpine). Hy het berg- en winteroorlogsopleiding gedoen totdat die afdeling einde Junie 1944 na Camp Swift, Texas, verhuis het. By Camp Swift het die afdeling standaard infanterie -opleiding gedoen. Die Afdeling is op 6 November 1944 herorganiseer om amptelik die 10de Bergafdeling te word.
Die 85ste en 87ste infanterieregimente het die aand van 21 Desember 1944 per trein uit Camp Swift vertrek en op Kersaandoggend by Camp Patrick Henry aangekom. Hier het hulle die laaste voorbereidings getref vir die uitstappie na Italië, hoewel die mans nie geweet het waarheen hulle op pad was nie, totdat hulle goed op die see was. Dit was om veiligheidsredes. Die mans het die aand van 3 Januarie 1945 aan boord van die USS West Point gegaan en die oggend van 4 Januarie na Italië vertrek. Hulle het op 13 Januarie in Napels aangekom.
Die geveg waarin Bennett vermoor is, was die eerste groot offensiewe operasie van die 10de bergafdeling teen die Duitse leër in Italië. Dit is ontwerp om deur die belangrikste sterk punt op die Duitse lyn te gaan, wat 'n bergmassief was wat Mount Belvedere, Torraccia en Mount Gorgolesco bevat. Die geveg het begin met 'n nagklim en aanval van Riva Ridge, wat die berge in die weste omring het. Dit gebeur die nag van 18 Februarie. Die volgende aand begin die hoofaanval op die berg Belvedere, met die 85ste Infanterieregiment wat Gorgolesco aanval. Die aanvanklike doelwitte is vinnig bereik, maar die Duitse teenaanvalle duur van 21 tot 23 Februarie voort. Heel waarskynlik is Bennett tydens hierdie teenaanvalle in aksie dood.
Britse politikus en skrywer oor psigiese verskynsels. Hy is gebore op 8 Desember 1868 in Rede, Suffolk, Engeland, en word opgevoed aan Durham School en Hertford College, Oxford, en in 1915 trou hy met Marguerite Kleinwort. In 1906 tot die parlement verkies, dien hy later as die privaat sekretaris van die parlement (1909) en assistent-posmeester-generaal (1932-35). Hy is in 1930 tot ridder geslaan.
As lid van die Vereniging vir Psigiese Navorsing, Bennett in Londen was veral geïnteresseerd in ondersoek spookhuise, waaroor hy een boek geskryf het. Hy sterf op 2 Februarie 1947.
Bennett, Ernest. Apollonius of, Die toekoms van sielkundige navorsing. N.p., 1927.
— —. Verskynings en spookhuise. Londen: Faber en Faber, 1939.
— —. Christendom en heidendom in die vierde en vyfde eeu. Londen: Rivingtons, 1900.
— —. Die ondergang van die Dervishes. New York: Negro University Press, 1969.
Ernest is op 24 Mei 1948 gebore en is in Desember 1982 oorlede.
Die inligting in hierdie doodsberig is gebaseer op data uit die Amerikaanse regering se doodsindeks vir sosiale sekerheid. Geen verdere inligting is beskikbaar nie. Meer besonderhede oor hierdie databron word verskaf in ons afdeling met algemene vrae.
Die pragtige en interaktiewe Eternal Tribute vertel Ernest se lewensverhaal op die manier waarop dit verdien om vertel te word woorde, prente en video.
Deel die spesiale foto van u geliefde met almal. Dokumenteer gesinsverbindings, diensinligting, spesiale tye en waardevolle oomblikke vir almal om vir altyd te onthou en te koester met ondersteuning vir onbeperkte kopieë.
Aanlyn multimedia -gedenkteken met onbeperkte foto's, video's, musiek en meer
Elegante, meeslepende formaat vereer jou geliefde
Aanpasbare temas, agtergronde en musiek gee dit 'n persoonlike aanraking
Met interaktiewe gasteboek kan almal hul herinneringe deel en ondersteuning bied
Geniet al die funksies van die Eternal Tribute
Bewaar die geheue en opofferings van 'n geliefde se nasionale diens
Kies uit vyf elegante militêre tak temas
Merk besonderhede oor militêre diens
Onbeperkte foto's en inligting oor militêre rekords
Frank Ernest Henry Bennett is gebore op 17/08/1917 die seun van Ernest John en sy vrou Annie Bennett nee Gurr. Frank ' se oupa Henry het verhuis van Arundel, waar hy 21 jaar lank 'n kroeg bedryf het, om die Lewes Arms in 1906 oor te neem.
Hy was 'n gewilde gasheer, en toe hy in 1915 sterf, is die lisensie oorgeneem deur Frank 's se ouma, wat dit vir nog vyftien jaar bestuur het, toe sy eers 74 jaar oud was toe haar dogter, Frank se tante, dit aangeneem het. Frank se pa, Ernest John, is op Walberton gebore.
Toe die Bennetts na Lewes verhuis het, het hulle baie aktief deelgeneem aan die lewe in die stad. Die gesin was standvastige lede van die Commercial Square Bonfire Society en het ook aanbid in St John sub Castro.
Ernest het op 24/04/1916 met Annie Gurr in St John sub Castro getrou en sy beroep as tuinier gegee. Hulle het 'n seun Frank en 'n dogter Mary gehad. Ernest het vir die East Sussex County Council gewerk en op die register van 1939 is hy as 'n landraadslid gelys, maar woon in die kroeg. Daar word voorgestel dat Ernest die verhuurder van die Lewes Arms was, maar dit is nie korrek nie, want die lisensie is deur sy getroude suster gehou.
Toe hy sterf, het sy doodsberig in die plaaslike koerant sy werk vir die raad uiteengesit.
Sy vrou Annie was 'n pasiënt in die Hellingly Mental Hospital in 1939, en sy sterf daar in 1943.
Frank, soos gedruk in die Sussex Agricultural Express van 19/05/1944
Frank is grootgemaak in die kroeg en het na die skool die skool aanvanklik as posbode en later as posbode in Brighton gewerk. In 1939 woon hy op Pelhamplein 11 in Brighton, nie ver van die hoofposkantoor nie.
Hy het baie vroeg in die oorlog by die 4de Bataljon, die Royal West Kent Regiment, aangesluit. Sy suster Mary het by die WAAF aangesluit. Die bataljon van Frank 's is in 1940 na Frankryk gestuur en het deel geword van die British Expeditionary Force (BEF) wat op die Frans/Belgiese grens gestasioneer was. Hulle is in Mei en Junie van daardie jaar uit Dunkirk ontruim.
Die bataljon het toe twee jaar in die Verenigde Koninkryk gebly vir tuisverdedigingswerk en Frank trou in 1941 met Flora Rose Wilkins, bekend as Rose, in Laughton. Rose het by die huis van Church Cottages, Laughton, gebly toe die bataljon van Frank 's na Noord gestuur is. Afrika in Mei 1942.
Terwyl Frank op see was, sterf Rose. Dit is onwaarskynlik dat hy deernisvolle verlof gekry het, aangesien sy regiment verbonde was aan die 8ste leër en in Julie 1942 tydens die gevegte van Alaim el Haifa en El Alamein geveg het.
Frank het deur die geledere gestyg en 'n sersant geword.
In Desember is die bataljon na Birma gestuur, waar hulle deel geword het van die 5de Indiese Infanteriedivisie. Die gevegte in die Birma-veldtog was een van die ernstigste in die Suidoos-Asiatiese teater van die oorlog, met gekombineerde bondgenote wat die vooruitgang van die Japannese weermag verset het. Gevegte was dikwels hand aan hand, en die Japannese opmars is uiteindelik gestaak tydens die slag van Kohima.
Die eenheid van Frank het van hul stasie na Kohima vertrek toe hy op 06/04/1944 in aksie dood is. Frank word onthou op die Rangoon Memorial op gesig 16, maar het geen geïdentifiseerde graf nie.
Hy word ook onthou op die St John sub Castro Memorial en die Lewes War Memorial
Bennett was active as krigskorrespondent under upproret on Kreta 1897. Han forfångatogs of grekiska styrkor, hotades with avracement, men släpptes after that have been reconversions of en grekisk officer that han lärt feel i Oxford.  1898 åtföljde han som krigskorrespondent den brittiska expeditionen till Khartoum, som leddes av general Herbert Kitchener, 1: e Earl Kitchener. Han bevittnade slaget vid Omdurman där en engelsk-egyptisk armé på 25 000 man besegrade ongeveer 50 000 dervischer som var anhängare av kalifen av Mahdi. Dervischarméns förluster ontdekt tot ongeveer 23 000 man, slegs 330 man op die Britse plek. Strax efter die tydskrif skryf Bennett en artikel in Contemporary Review, waarin hy 'n Britse skrywer vir die begroting van kriebels in die Verenigde Koninkryk kan skryf.  1911 berig oor Bennett vir Manchester Guardians wat 'n reklame uit kriget mellan Italien en Turkiet het, en dit kan ook nie as 'n Libië beskryf word nie. Onder kriget reste han with the turkiska armén and kom to learn feel Kemal Atatürk. 
Die ekspedisie se voltooiing
Bron: Cliff Dickey, U.S. Navy / National Science Foundation
'N Suksesvolle trans-Antarktiese ekspedisie is eers in 1958, 36 jaar na Shackleton se dood, voltooi. Die internasionaal geborgde Statebond-trans-Antarktiese ekspedisie is moontlik gemaak deur gebruik te maak van sneeuvoertuie met nagespoor, lugverkenning en logistieke ondersteuning van 'n permanente navorsingsstasie wat op die Suidpool gebou is. Hierdie prestasie sou eers in 1981 herhaal word.
Kyk die video: Silver River Western 1948 Errol Flynn, Ann Sheridan,Thomas Mitchell, Bruce Bennett, Barton MacLane (Mei 2022).