Ons was nie groot gemaak met ‘n voorliefde vir diere nie. Boonop het ons meer kere getrek as wat ek kan onthou. Ons was so goed met trek dat as die trek lorrie stop, het die hoendertjies aangehol gekom, op hulle ruggies gaan lê en hulle pootjies uitgehou om gebind te word en dan veilig gebêre te word vir die vervoer …So het my Ma gesê. (nee man, die hoenders het nie regtig nie)
As daar een ding is wat my erg irriteer van diere, is dit wanneer hulle vir my lê en kyk as ek eet. JINNE!!!!Daarom het ek Hosea geleer dat hy dit nie mag doen nie. Steeds getrou aan sy honde natuur, sou hy naby my kom lê as ek eet. Ek sou dan sê: “Hosea, nie kyk nie!” (regtig) Dan draai hy sy groot kop al kwylend weg. Natuurlik sal hy as hy dink ek kyk nie, sy kop stadig asof in vertraagde aksie, terug draai om te kyk so uit die hoek van sy oog. Wanneer ek dan vir ‘n tweede keer sê; “Hosea, nie kyk nie!!”, het hy sy voorpoot bo oor sy oë gesit. Dit was vir my so oulik ek kon hom opvreet. Hy het al my weerstand laat verkrummel. Daar is honderde staaltjies wat ek oor Hosea kan vertel. Ek het vir Hosea onbeskryflik lief geword en treur steeds oor hom.
Ongelukkig bly die toon velletjie in die slag, Pasela gee ‘n gil en skuif dieper onder my ken in. Ek troos terwyl sy bloei asof sy nooit gaan ophou nie. Geld vir veearts het ek nie en ons pogings om die bloed te stop werk nie. Ons gebed dat die bloed moet stop werk en Pasela gaan sit mistroostig in haar hok. Ek het haar toegemaak vir die nag en gebid dat sy nie weer aan die bloei raak en vrek nie. Die volgende oggend het ek gelê en wag vir die geluid wat my moes vertel sy lewe. Ek het nie kans gesien om daai kombers op te tel en daar lê sy nie. Ek dink nie my gestel en hart en enige ander part sou dit kon hanteer nie. Toe ek uit eindelik haar hoor beweeg het ek opgevlieg, die lang gang in rekord tyd afgelê en die kombers afgepluk. Die verligting was oorweldigend en ek sê vir Passella : “Passella, jy leef!!!”, waarop sy kordaat antwoord “Prys die Here!” Nodeloos om te sê ons het sommer lekker gelag en daarna net dankie gesê. Ek kon haar opeet van liefde.
Daar word beweer pappegaaie leef tot 75 jaar. Waarop hierdie eertydse nie – diere mens vir Passella kan na-aap met “Prys die Here”vir dierekinders wat mensekinders se wêreld kom omkrap.
Mooi geskryf. Jy het regtig ‘n talent vir woorde. Ek het vir amper 30 jaar aanmekaar geskel oor al die diere wat op my erf tuisgemaak is, net om baie geheg te raak aan hulle. Ek treur oor elkeen wat reeds heengegaan het. Nou sê my dogter sy is voorlopig klaar met diere (ja, ons sal maar sien).
Simpel, ek weet. Maar as kind het my ma geleef vir my gestremde boetie, en vir haar pom-pom hondjie. Ek het nie ń natuurlike aanvoeling vir skoothondjies nie. My moeks se emosionele afhanklikheid van hulle het my onder gekry, so ek het daardie innerlike eed geneem om nooit so te wees nie. Ons is as kinders uit die skool uit gehou as die hondjies weggeraak het…emosioneel was dit regtig nie goed vir ons nie. My boetie was genoeg, en toe is my pa ook nog jonk dood. Ek is ń katte mens.
Dankie dat jy so n mooi vertelling geskryf het. Ek is n gekwalifiseerde “animal behavourist” en die diere se optredes lê my na aan die hart. Ek is so bly Hosea het jou gewys hoeveel hy vir jou omgee. Hul gee ook alles wat in hul is vir hul gelifde eienaars.
Mens moet regtig hard wees as jy nie ‘n dier se liefde in jou hart laat posvat nie. Ek is bly jy kon dit ervaar. Oilik geskryf!