Die soeke na die Bron van die Nyl
Die soeke na die Nyl
In die middel van die negentiende eeu was Europese ontdekkingsreisigers en geograwe besig met die vraag: waar begin die Nylrivier? Baie beskou dit as die grootste geografiese geheim van hul dag, en diegene wat dit gesoek het, het huishoudelike name geword. Hul optrede en die debatte wat hulle omring het, het die openbare belang in Afrika versterk en bygedra tot die kolonisasie van die vasteland.
Die Nylrivier self is maklik om te spoor. Dit loop noordwaarts van die stad Khartoem in die Soedan deur Egipte en dreineer in die Middellandse See. Dit word egter geskep uit die samevloeiing van twee ander riviere, die wit nyl en die blou nyl. Teen die vroeë negentiende eeu het Europese ontdekkingsreisigers getoon dat die Blou Nyl, wat baie van die water vir die Nyl voorsien, 'n korter rivier was, wat slegs in naburige Ethiopië ontstaan ​​het. Van toe af het hulle hul aandag gevestig op die geheimsinnige White Nile, wat baie verder suid op die vasteland ontstaan ​​het.
'N Negentiende-eeuse Obsessie
Teen die middel van die negentiende eeu het die Europeërs geobsedeer om die bron van die Nyl te vind. In 1857 het Richard Burton en John Hannington Speke, wat al van mekaar afkeer, van die ooskus af uitgegaan om die baie gerugte bron van die White Nile te vind. Na 'n paar maande lank het hulle die Tanganyika-meer ontdek, maar berigte was hulle hoofman, 'n voormalige slaaf wat bekend staan ​​as Sidi Mubarak-Bombay, wat die meer eerste gesien het.
(Moembaai was op baie maniere noodsaaklik vir die sukses van die reis en het verskeie Europese ekspedisies bestuur. Dit was een van die vele loopbaashoofde op wie verkenningslede swaar berou het.) As Burton siek was en die twee ontdekkingsreisigers voortdurend horings toegesluit het, Speke het op sy eie na die noorde gegaan en daar het Victoria meer gevind.
Speke het triomfantelik teruggekom, oortuig dat hy die bron van die Nyl gevind het, maar Burton het sy eise afgewys en een van die mees verdelende en openbare geskille van die ouderdom begin.
Die publiek het aanvanklik Speke sterk bevoordeel en is op 'n tweede ekspedisie gestuur, met nog 'n ontdekkingsreisiger, James Grant, en byna 200 Afrika-poortwagters, wagte en hoofmanne. Hulle het die Wit Nyl gevind, maar kon dit nie op Khartoem volg nie. Trouens, dit was nie tot 2004 dat 'n span uiteindelik die rivier vanaf Uganda tot in die Middellandse See kon volg nie. Dus, Speke het weereens nie weer afdoende bewys gelewer nie. 'N Openbare debat is tussen hom en Burton gereël, maar toe hy homself op die dag van die debat geskiet het, het in wat baie geglo het 'n daad van selfmoord eerder as die skietongeluk wat amptelik verkondig is, ondersteun, die volle sirkel gedraai na Burton en sy teorieë.
Die soeke na afdoende bewys het die volgende 13 jaar voortgesit. Dr David Livingstone en Henry Morton Stanley het Lake Tanganyika deurgesoek, terwyl Burton se teorie ontken is. Maar eers na die middel van die 1870's het Stanly uiteindelik die Victoria-meer omgesien en die omliggende mere ondersoek, Speke se teorie bevestig en die raaisel opgelos. ten minste.
Die voortgesette verborgenheid
Soos Stanley gewys het, vloei die Wit Nyl uit die Victoria-meer, maar die meer self het verskeie voederriviere, en hedendaagse geograwe en amateurverkenners debatteer nog steeds watter van hierdie die ware bron van die Nyl is. In 2013 het die vraag weer verskyn toe die gewilde BBC-motorskou Top Gear 'n episode verfilm het waarin die drie aanbieders probeer het om die bron van die Nyl te vind terwyl hulle goedkoop stasiewaens bestuur, wat in Brittanje as landgoedmotors bekend staan. Tans is die meeste mense eens dat die bron een van twee klein riviere is, waarvan een in Rwanda voorkom, die ander in die naburige Burundi, maar dit is 'n raaisel wat voortduur.