Daar is by my ‘n algehele gevoel van magteloosheid deesdae. Dis asof ek van ver af staan en kyk na elke klein oorloggie wat hom afspeel. ‘n Groot veld met mishopies hier en daar, maar as jy van nader kyk, is die mishopie ‘n klomp stokmannetjies met stokgeweertjies en stokmessies wat na mekaar kap. Ons dink maar hierdie mishopies is ‘n dorp wat geteister word deur onluste, treine of veld wat brand (waar die mishopie ‘n rokie maak) of mense wat doodgaan onder die gewig van hulle huise wat meegee onder die aarde wat aan die ruk en bewe raak.
Dis net dat die mishopies al hoe meer word, al hoe nader aan mekaar begin staan, sodat die effek van die een die ander ook beïnvloed.
Dit klink maklik om jou te distansieer daarvan, nie koerant te lees of TV te kyk nie, maar doen jy dit vir ‘n rukkie, is die ontnugtering net soveel groter as jy die realiteit om jou sien. Dan wil ek terugtree, verder van die mishopies en konsentreer op die groen grassies en blommies tussenin. Intussen het klimaatverandering nou gesorg dat die toenemende droogtes ook die grassies verdroog en die mishopies begin nou groter lyk as wat hulle eintlik is.
Dan maar weer verder en verder retireer om perspektief te probeer kry, maar vandag voel dit of ek met my rug teen ‘n muur staan en ek kan nie meer verder terug nie. As ek probeer sywaarts padgee, voel dit soos die binnekant van ‘n enorme ronde silo waarbinne hierdie veld met mishopies al hoe kleiner lyk hoe hoër ek opstyg teen die kante van die silo se muur waarvan mens die bokant nie kan sien nie – dit gaan so hoog op dat daar net ‘n spikkel lig sigbaar is, wat al hoe helderder word hoe hoër en vinniger ek styg.
Everyone’s got a deep regret
Heila Levina Etresia Pretorius
As kinders het ons maar min speelgoed gehad, maar ons het baie name gehad. Watter kind sou nie graag die omgekeerde wou hê nie? Een van my susters het voorheen oor hierdie einste onderwerp geskryf, wat wys hoe diep sulke dinge in ‘n kind kan kerf.
Hierdie doopname van my het my oor die jare baie moeilikheid gegee, omdat my noemnaam afgelei is van my derde naam. (Probeer bietjie ‘n tjek bank uitgemaak aan Trisa Hugo as jou name Heila Levina Etresia is!) Ek is egter nie die enigste niggie met die name nie, daar was drie van ons. Twee van ons lewe nog.
Nou het ek in my middeljare die mees besondere pop waaraan ek maar kan dink gekry, boonop het dit behoort aan ‘n baie spesiale dogtertjie – my naamgenoot, Heila Levina Etresia (Tresia) Pretorius, gebore 16 Jun 1945, oorlede 10 Aug 1953. Sy en haar tweejarige broertjie het een vreeslike dag in ‘n kanaal verdrink. My pa het sy broer se kindertjies uit die kanaal gehaal en hospitaal toe gejaag. Hy het nooit daaroor gepraat nie, maar dit het hom lewenslank geknou en die sagte hartseer in sy oë het ek nooit verstaan nie. Ek het nooit naby aan hom gevoel nie, dit was asof hy afstand van my bewaar het. Ek, wat minder as drie jaar gebore is nadat Tresia en Louwtjie verdrink het en hy hierdie trauma moes beleef, het dieselfde name gekry as sy broer se dogtertjie. Die dogtertjie vir wie hy met sy eerste salaris ‘n pop gekoop het, vir haar en haar ouer sussie elkeen ‘n pop. Haar verjaarsdag was 16 Junie, myne is 15 Junie.
In 2014 het ek die mees besondere ervaring van my lewe gehad, dit het my so diep getref dat ek in vier jaar nog nie daaroor kon skryf nie. Ek het onder baie diep hipnose ‘n ervaring gehad wat selfs nou nog my keel toetrek, letterlik. Ek kon nog glad nie daaroor praat nie. Die doel van die hipnose was om te kyk watter onbewuste dinge my lewe nou affekteer, wat my geestelike groei as mens verhoed.
Onder hipnose het ek die kinders se verdrinking beleef, asof dit ek self is wat verdrink. Ek het al die angs ervaar, die water het my longe verskriklik gebrand en ek het heeltemal histeries geword onder hipnose. Ek luister nou vir die eerste keer dwarsdeur die stemopname wat die terapeut gemaak het, ek kon nog nooit verby die deel kom waar die kinders (ek?) verdrink het nie.
Vir die eerste keer maak dit ook nou vir my sin dat ek sedert my kinderjare nooit kon leer swem nie, dat my kop onder geen omstandighede ooit onder die water gaan nie. My kinders het my verbied om te swem as hulle maats by ons was, en ek het saam met hulle swemlesse ook geneem, maar die sweminstrukteur het my na ‘n paar lesse gesê ek mors haar tyd, ek sal nooit leer swem nie. Dit laat jou dink, nè?
My niggie Annie, wat ongeveer 12 was en haar broertjie en sustertjie se verdrinking beleef het, het steeds die twee poppe wat my pa vir haar en Tresia gekoop het bewaar, en onlangs het sy Tresia se pop aan my toevertrou. Annie is tans baie siek, maar ek hoop sy weet hoeveel dit vir my beteken.
Dit het my ‘n maand geneem om die pop uit haar verpakking te haal en vandag het ek haar kleertjies uitgetrek en in sagte sepies gewas. Uit respek vir Tresia wat so traumatiese verdrinking beleef het, het ek vir Pop self net met klam wattetjies gespons. Die kleertjies het verbasend behoue gebly vir ongeveer 70 jaar, net die lintjies se randjies het in die water gedisintegreer, so broos soos ons lewe self.
Kap los die shackles!
Sedert ek die video van Phosphorescent se Song for Zula die eerste keer gesien het, spook daardie ontstellende prentjie in my kop, hoe Zula sit en die ketting met groot inspanning met ‘n swaar klip kap en kap, totdat dit middeldeur gebreek is. Sy kap haar na vryheid, van ‘n los ketting wat net aan een voet vas is…
So is ons dikwels vasgevang aan ons eie emosionele boeie, ons kap daaraan, soms kap ons los aan ‘n gewaande, selfopgelegde boei. Maar soms kom daar ‘n dag wat jy onverwags ‘n oomblik beleef waar jare se gedagtes, vrese, emosies net blootgelê word, en jy jouself verlos daarvan. Waar jy die boeie en kettings eenkant toe kan skop.
Ons onlangse reis na die suidelike state van Amerika, het op ‘n veemde manier eeue se emosionele gevangenisskap vrygelaat, met die verlies van ‘n geliefde armband.
Mens kry mos die ding dat jy op ‘n vreemde plek kom en dan ervaar jy onverwagse, irrasionele gevoelens. Woede, vrees of ‘n gevoel dat jy wil vlug. Die plantations met die oorsponklike slawehuise wat behoue gebly het, het verskillende reaksies en emosies by ons uitgelok. In so ‘n mate dat ons besef het dat die energie daar en die déjà vu wat ons ervaar het, uit die slawetyd kom en dat ons steeds nie vry is van daardie emosie nie. Ek het skielik ook daar ‘n duidelike prentjie in my kop gesien van hoe ek wegloop as slaaf, en dat die overseer my bo-op my voet met ‘n paal kap, as straf en om te verhoed dat ek weer wegloop. Dit verklaar toe ook later vir my waarom ek op dag een my vakansie begin het met ‘n pikswart voet, sonder enige besering of verklaring. Dit het glad nie soos ‘n gewone blou kol reageer wat verkleur en geel en groen verdof nie, dit het vir twee weke gewissel tussen swart of niks. My dokter het dit dopgehou per WhatsApp, maar was nie bekommerd nie.
Terwyl ons die dag by die hotel by die koffiemasjien staan, sien ek skielik ‘n armband by my voete lê, een van die einste armbande wat ek week vir week met moeite af- en aansukkel vir my paaloefeningklas. Ek het dit nie hoor val of rinkel of rol nie, dit het net by my voete gelê. My dogter het nog gelag en gesê, gooi af jou slawe-shackels, ja! Dis ‘n teken! Ek was ontsteld, juis omdat die armband ‘n spesiale geskenk was en ek waarde daaraan heg. Ek het dit met moeite weer oor my hand gekry en seker gemaak dit sit stewig, ons kon nie verstaan hoe dit sommer net so kon afkom nie. Die volgende aand in die hotel, het ek opgemerk die armband is weg. Net weg. Ons het oral gekyk, maar dit was net weg. Skielik het daar ‘n ongelooflike gevoel van verligting oor my gekom, asof ek baie lewens se onderdrukking net daar oorkom. Soos ‘n feniks wat uit die as vlieg, vry van jare se emosies. Die slaaf het vryheid gekry, vrygekap van haar eie boeie.
Daar was ‘n ligtheid in die laaste paar dae van die vakansie. Ons was heeltemal te vroeg op die lughawe vir ons terugvlug, en ons het ons gemaklik gemaak op lekker stoele, naby ‘n prop om die foon te laai, al ons handbagasie netjies onder en by die stoel gepak. Toe ek op ‘n stadium iets uit ‘n sak wou kry, lê daar in die spasie tussen my voete en die sakke, ‘n groot, opvallende silwer oorring, met ‘n simboliese infinity patroon, waar daar minute gelede niks gelê het nie. Ons het rondgekyk vir ‘n vrou met een oorring, maar die area was taamlik verlate, geen ander vrou in sig nie.
Toe tref dit my, as ek my eie shackles afgooi, kry ek in die plek daarvan ewige vrede. Hoe letterlik is ons lewenslesse soms, nè?
(Op die foto is dit die armband verste van my gesig, en die oorring hang nou by my ander toorgoedjies.)
“When the rusty shackles of our emotions are being unchained, we can become lovers without a cause, and intrinsically the deepest wells of our unconsciousness may uncover the uncharted territories of deliverance, granting free rein to our intuition and giving love downright carte blanche. (“Another empty room” )”
Wat goed genoeg is vir Einstein en my kleinkind, is goed genoeg vir my.
Wat is dit om ‘n mens te wees? Vel, hare, tande, denke en drome? My kleindogter het op ses ‘n goeie idee gehad:
En daar kom ‘n nuwe wêreld ook. As al die mense wat nou op die aarde is eers daar bokant die blou van die lug is, gaan daar ‘n nuwe wêreld wees. En die Waarheid kán bestaan. Maar net hier waar ons nou lewe. Waar almal bymekaar is, is daar net Een Waarheid en dis dat ons almal sterre is.
Die volgende dag het sy weer so uit die bloute gesê: Het Ouma geweet, diewe en inbrekers is eintlik ook ons broers. Ons moet respek vir hulle ook hê. (Geen emosie terwyl sy praat nie.) En het Ouma geweet, niks is eintlik Reg of Verkeerd nie. En Ouma, nie almal moet weet van hierdie goed nie. Min mense weet eintlik daarvan.
‘n Tyd gelede het ek onder andere hierdie geskryf:
Ek glo aan reïnkarnasie van hierdie fragmente. Dit geld vir die stukkie bewustheid in my (my siel), my DNA wat voortleef in die hare wat in my stort se gaatjie wegspoel en die grondstowwe van my liggaam wat al dermiljoene jaar oud is. Deeltjies van wie ek nou is, was dalk al ‘n koppie tee in California, ‘n boeliebeefblikkie in die ABO en ‘n spiespunt van ‘n grotbewoner. Of dalk die buitekant van ‘n koringkorrel in Egipte?
(Lees volledige stuk HIER)
Vanoggend kom ek te wete van ‘n brief van Albert Einstein, een van ‘n aantal briewe wat gewissel het tussen hom en ene mnr Marcus wat diep nagedink het oor die betekenis van die lewe.
So iewers tussen Einstein en ‘n sesjarige, probeer ek maar die drade van my denke losrafel.
Ek het alles bereik! Regtig?
As jy een van daardie mense is wat in koffiewinkels sit en mense dophou en jy sien daardie middeljarige paartjie, besig met ‘n baie ernstige, intense gesprek, is die kanse goed dat ek kan opkyk en vir jou wuif.
Vandag se gesprek was oor iets wat klink of dit ‘n maklike antwoord kan hê, maar wat uiteindelik ‘n gesprek geword het oor middagete, al die pad 120 km huis toe en tuis voorgesit is. Daar was gisteraand klaarblyklik ‘n televisie-aanbieder wat vir een of ander bekende rugbyspeler gevra het, hy het reeds sóveel sukses behaal op verskillende terreine, sóveel dinge gedoen, wat wil hy nog bereik? Die ou het blykbaar na asem gehap en kon nie vinnig antwoord nie. Ons het daaroor begin praat en gedink hoe kan hy nie die antwoord ken nie? Dis mos maklik? Maar uiteindelik self ‘n lang gesprek daaroor gehad. Spot the irony.
Toe wonder ek oor ou drome uit my jeug, hoe dit inpas met wat ek wou en met wat ek gedoen en bereik het. Maar veral hoe dit inpas met hoe ek nou oor die lewe dink.
My drome en ideale was maar die gewone dinge waaroor baie mense nie eers dink nie, omdat dit deel van hulle realiteit is, terwyl dit weer vir ander onbereikbare ideale bly. Dis maar altyd ‘n kwessie van perspektief. Sommige mense sal wel redeneer dat my ideale maar vlak en min was. Dalk was dit, maar dit was myne. My perspektief was beperk, maar ek het hard gewerk en goeie en minder goeie keuses langs die pad gemaak, but I made it happen. Ek wou eendag oorsee gaan, ek wou ‘n graad hê, ek wou ‘n skrywer wees, ek wou by die see bly, ek wou my eie besigheid bedryf en ek wou lees vir ‘n lewe (ek is al betaal betaal om te lees, dit tel seker). Al hierdie goed het gebeur, party meervoudig, party met meer sukses as ander. Dan was daar ook ‘n onnoembaarheid of twee wat ek wou beleef (en ek het) maar daaroor sal ons maar swyg… Steeds is hierdie meestal materiële dinge wat nou “afgetick” is op die lysie wat ek nooit formeel gehad het nie, maar tog oor gedink het oor “eendag”. Dit is die dieper geestelike goed, dinge binne onsself waaraan ons werk tot die dag wat ons finaal ophou bewus wees van hierdie lewe, waaroor ons vandag gepraat het.
Na ‘n lang gesprek, was my kort antwoord op wat ek nog wil bereik eenvoudig: Ek wil nog baie leer en baie lees, sodat ek dit wat ek voel my doel hier op aarde is, ten beste kan doen. For the Highest Good of All.
John se (uiteindelike) antwoord was nog korter: To live in awareness.
Om te bid vir iemand, sonder dat hy vra, is eintlik vreeslik arrogant. Dink bietjie, daar is bv ‘n vrou in ‘n vreeslike abusive huwelik, maar sy het al die jare stilgebly, ter wille van haar kinders en haar man se posisie in die gemeenskap en die kerk. Nou is daar ‘n kans dat sy ‘n nuwe lewe kan begin, maar mense bid vir haar, dat haar huwelik gered kan word. Of die man met terminale kanker. Hy wil nie chemo deurgaan nie, hy is moeg gesukkel met werk en geld en wens dat alles net oor en verby kan wees. Sy gesin wens hom nie lyding toe nie, maar welmenende mense bid vir sy herstel. Dalk is die dood op verskillende maniere vir daardie gesin ‘n uitkoms?
Op die oomblik word daar ‘n sirkus gemaak van Angus Buchan so onsinnige uitsprake oor die Kapenaars se sondigheid, waar hy eintlik die aap van sy eie toertjie is, so ek slaan eerder my eie drom se ritme, dink wat beteken bid vir my.
Bid is vir my verskriklik persoonlik, dis om stil te word en met alles in my te vra: For the Highest Good of all. Wie is ek om te aanvaar wat in die groter prentjie goed is vir iemand anders? Daarom vra ek nooit vir iets spesifiek nie. As ek glo in die krag van gebed, beteken dit ek wil ‘n situasie manipuleer en beheer. Indien iemand anders ongevraag vir my wil bid, hoe op aarde weet hulle wat is die beste vir my, vir my persoonlike ontwikkeling? Miskien het ons juis ‘n situasie nodig, om daaruit te groei. Om ongevraagd te bid vir ‘n oënskynlik “beter” of “regte” uitkoms, ontneem ons dalk onsself of ‘n ander, die geleentheid om te groei, of om iets te oorkom of te ervaar wat nodig is vir sy ontwikkeling as mens.
“Hulle het my abuse met hulle heiligheid.” Hierdie woorde het my hard getref verlede jaar, komende van ‘n vriend wat toe pas sy vrou verloor het. Ek besef hoe absoluut magteloos ons is om werklik begrip te hê vir mekaar in tye van trauma. Ons kan mooi woorde praat, hande vashou, kos vat, help aanry, maar ek kan my glad nie indink dat enige iets wat ek in so ‘n tyd sê, van waarde vir daardie persoon kan wees wat pas ‘n geliefde verloor het nie. Op Facebook sien ek dikwels (hopelik) goedbedoelde trooswoorde, maar van buite gekyk, ervaar ek dit ook dikwels dat mense van die geleentheid gebruik maak om hulle eie oortuigings op ‘n getraumatiseerde mens af te dwing, dat dit meer om hulleself gaan as oor die een wat trauma ervaar.
Mens sien so dikwels: “Ek bid vir jou”, wat ek bietjie as betreding van privaatheid ervaar. Wie sê die persoon wil noodwendig die uitkoms hê waarvoor die ander persoon bid? As mens nou redeneer dat jy nie ander se lewens wil manipuleer nie, maak dit dan eintlik geen sin om wel te bid vir ander, tensy daarvoor gevra word nie. (Dis te sê as jy wel glo dat jou gebed krag het.)
Wanneer iemand my vra, bid vir my, doen ek die beste wat ek kan, met groot liefde. My beste bid doen ek ook met my voete in die see, verkieslik waar ek alleen in die see is, vir kilometers ver. Soms teken ek ‘n prentjie in die sand by, of dink bloot aan die persoon. Dan voel ek een met die Universe en vra: For the Highest Good of All.
And if it is for your comfort to pour your darkness into space, it is also for your delight to pour forth the dawning of your heart
Die vreemde gedagte dat mens nie oor Seks, Godsdiens en Politiek praat nie, is soveel keer herhaal, dat dit op ‘n snaakse manier in ons geslag se koppe bly vassteek het as deugdelik, as jy jou sou weerhou om oor hierdie dinge te praat.
Waarom sou dit wees? Omdat dit altyd ‘n koppestampery afgee? Omdat geen party regtig na die ander party luister nie? Omdat dit deel van die manswêreld was in ons ouers se tyd? Dan moet Geldsake seker ook by Landsake en Grootmenssake gevoeg word …
Niks is eintlik taboe nie. Waarom kan mens nie oor die dinge praat nie? Hierdie is ook seker die rede waarom daar soveel probleme in verhoudings bestaan, mense praat nie oor hierdie jakkalsies nie, totdat die wingerd verniel is. Dan moet die skade herstel word, maar as die wingerd eers in geheel opgevreet is, is dit bykans onmoontlik om weer die wingerd tot sy eertydse glorie te herstel.
Self was ek seker maar ‘n vreeslike swak Christen my lewe lank, want in my hart het ek al hierdie onuitgesproke vrae gehad. Enige poging tot vrae of gesprek het op niks uitgeloop. Ek het later niks bevraagteken nie, dit was hoe dit was, en dan was daar die groot dag in die kerk. Jou Aflegging van Belydenis. Jou boerematriek. Of jy word Aangeneem. En dan Voorgestel. Dan kry jy ‘n Voorstelrok. Dit was nogal ‘n spesiale dag. Maar in my hart was dit maar die rok en die hoed en die skoene, wat so mooi by die handsak moes pas. Ek speel nie meer footsie met seuns onder die kerkbanke nie, want dit is ongeveer al wat ek uit my katkisasiedae onthou. Dit, en die klein rooi Heidelbergse Kategismus. Ons moes alles soos papegaaie leer. En Doppers dans nie. (Die volkspele en speletjiesaande by die JV tel nie.)
My kinders het vroeg-vroeg in die hoërskool begin weier om kategese by te woon. (Ek het met Katkisasie grootgeword) Dit was vir my aanvanklik baie erg, ek het immers met hulle doop belowe om hulle gelowig groot te maak.
Een van die dominees uit my jonggetroude lewe het in die middel tagtigs met my gesels. Ds Kaaiman Schutte was die eerste ou wat na my vertwyfelinge geluister het en tyd gemaak het om met my oor wyer denke te gesels, hy het vir my ‘n boek geleen oor die teosofie. Ongelukkig het hy uit my lewe verdwyn toe ek geskei en weg uit Dorandia is en die volgende dominee het net belangestel om my getroud te kry, sodat hy sy hande van hierdie sondige saamwoonverhouding kon was.
In Johannesburg het ek soms kerk toe gegaan, vinnig weggeglip van die kwekery af wat ons bedryf het, en oor die pad Meredale toe gery. Daar was ‘n lieflike dominee, Charl Iemand, met hom kon ek e-posse wissel oor sy preke.
In Kleinmond het ons net nooit by kerk uitgekom nie, hoewel ons in 2002 gewonder het of ons dalk (ter wille van die mense) moet aansluit, maar het besluit dis ‘n goeie tyd om ons eie oortuigings uit te leef en mense moet ons so leer ken. Die verskillende kerke hier doen wel goeie werk en ons ondersteun hulle projekte, maar dis al.
Deesdae is ons nie meer kerkgangers nie, maar ons lewe steeds volgens die riglyne van die moraliteit waarmee ons grootgeword het. Ons neem self verantwoordelikheid vir ons dade en verwag nie vergifnis van enige iemand behalwe van onsself vir gedagtes en dade wat nie strook met ons eie oortuigings nie. Ons lewe maak vir onsself sin in terme van die dinge waaroor ons lees en praat.
Gaandeweg het ek besef watse rol indoktrinasie speel en hoe kerk en religie staatmaak op die mens se vrese oor die lewe se uitdagings en ook die dood.
My uitkyk het geweldig verbreed met die koms van Facebook, toe ek kennis gemaak het met die mense wat ek leer ken het by toenterjare se KletsKerk (ek was net ‘n sluipleser daar, ek kon immers nie saam met daardie slim ouens praat nie). Danksy al die heidense ateïste met hulle kwaai uitsprake en ook ‘n klomp verloopte dominees, dienende dominees en emeritus-dominees; tesame met al my vriende in die sirituele groepe, het my vriendekring uitgebrei tot ‘n vlak van kwaliteit wat ek nog nie voorheen in my lewe gehad het nie. Daar waar jou menswees tel, waar ek nie voel ek word geoordeel in terme van wat ek glo/nie glo nie. Daardie “vriende” wat my laat weet het hulle kan ongelukkig nie meer vriende met my wees as ek so openlik is oor die feit dat ek nie ‘n Christen is nie, het my ‘n groot guns gedoen. Wat bewys dit? Dat die beeld wat jy voorhou vir hulle belangriker is as die mens wat jy is? As die skapies en die bokkies so geskei word, is ek dankbaar vir die geleentheid.
Hoe sê ‘n mens dankie? Vir jou ouers wat jou waardes geleer het wat steeds relevant is, vir elke mens van wie ek hierbo gepraat het?
(Wat begin het as ‘n kort stukkie oor die belangrikheid om oor dinge te praat, het ontaard in ‘n stuk wat heeltemal afgewyk het, soos wat ons lewenspaaie ook maar doen. Dankie dat jy tot hier gelees het.)
Daar is al soveel oor drome geskryf en navorsing gedoen, en steeds weet niemand werklik waarom ons droom en wat ons drome beteken nie, al is daar aanduidings dat dit van die vroegste tye af bestudeer word.
Vir my is drome ‘n wonderlike manier om myself te leer ken. Elke aand gaan slaap ek bewustelik, met die gedagte dat ek gaan droom, of die lekkerste van alles, gaan vlieg in my droom. Sommige kere as ek vlieg sweef ek te heerlik op my maag oor mense se koppe en ander kere moet ek behoorlik met my arms roei om in die lug te kom.
Freud het baie geskryf oor drome, maar ek kan myself meer met Jung se meer spirituele sienings vereenselwig, hoe die bewuste en onbewuste in gesprek tree om sin te gee aan jou lewe.
Drome kan mens help om oplossings vir jou probleme te kry. Daar lê so ‘n kort rooi potloodjie op my bedkassie. As ek wakker word in die nag met ‘n gedagte in my kop, is dit baie keer die beste gedagtes en idees vir skryfwerk. Dan krap ek maar so in die donker op die naaste stukkie papier en slaap rustig verder. Soms word ek wakker en sien hierdie gekrapte nota, sonder enige idee wat ek gedroom het, of dat ek dit selfs neergeskryf het. Dikwels is dit dan egter juis die inspirasie om iets te skryf. Ek vind ook dat dit juis daardie goedjies is wat mense tref.
Reekse drome met sekere aspekte wat ooreenstem – en oor ‘n tydperk voorkom, herhalende drome, is seine vanaf jou onbewuste dat jy aandag moet gee aan fasette van jou persoonlikheid, jou groei of selfverwesenliking. Dit kan ook te doen hê met onverwerkte skuldgevoelens en diepliggende vrese. Kyk wat die gemeenskaplike tema is, sodat jy sinvolle afleidings kan maak. Geen twee mense se drome is dieselfde en beteken dieselfde nie. Jy kán ‘n droomwoordeboek as breë riglyn gebruik, maar net as jy heeltyd jou eie gevoel oor ‘n sekere simbool in ag neem. Besluit dus of die simboliek op jóú van toepassing is en interpreteer dit binne jou verwysingsraamwerk en wat op daardie oomblik in jou lewe aangaan.
Ek droom deesdae vreemde vivid drome, wat heeltemal anders voel, asof dit werklik afspeel, op vreemde plekke met vreemde mense. Sulke drome is duidelik anders as my gewone drome, dit voel of dit uit ‘n baie dieper deel van my bewussyn kom. Daar uit die plek waar mens net onder baie diep hipnose bykom. Ek kry die gevoel dat dit my eie lewe is wat op ‘n dimensie uitspeel, dele van my lewe wat sou kon wees, gegewe klein keuses wat ek iewers langs die pad sou maak wat my lewe heeltemal in ‘n ander rigting op vreemde paaie sou stuur. Is hierdie dalk die storiepoel waaruit skrywers tap? Ons lewens wat sou kon wees, die karakters die mense wat deel vorm daarvan?
Soms is drome regtig sleg! Slegte drome wat mens so blyby is omdat uit jou baie diep onbewuste spruit en eers as jy die die simboliek daarvan in terme van jou daaglikse lewe interpreteer, hou dit op. Anders word dit ‘n herhalende tema in jou drome. Gelukkig neem dit jou ook weer na ‘n plek in jou onderbewuste waar jy kan bykom as jy regtig wil en iets daadwerkliks daaraan doen. Nagmerries en angsdrome kan dien as waarskuwing dat daar ‘n situasie is wat jou wil oorweldig. As jy gereeld nagmerries kry, is dit dalk nodig dat jy moet kyk na enige onverwerkte trauma in jou lewe. Praat dan met iemand oor jou angs, pyn en hartseer.
Wanneer jy wakker word, vra jouself of jy gedroom het. Dink ‘n oomblik na en skryf dit dadelik neer. As jy nie kan onthou nie, lê ‘n rukkie en dink – soms skiet drome jou later te binne.
Skryf jou drome neer as jy wakker word, ook in die nag. Hou potlood en papier byderhand. As jy nie jou droom onmiddellik neerskryf nie, vergeet jy dit dalk. Of jy vergeet belangrike detail (soos kleure en emosies).
Vertel iemand wat jy vertrou daarvan. Jy sal só later die temas in jou lewe herken waaraan jy aandag moet gee.
Daar is baie oulike apps beskikbaar waar jy simbole kan opsoek, dit help baie om jou drome te verstaan. DreamMoods is baie oulik, jy kan ook jou simbole daar Save en joernaal byhou.