Leidrade wat ons gebruik vir diepte persepsie
Een manier waarop ons diepte in die wêreld om ons sien, is deur die gebruik van wat bekend staan ​​as monokulêre leidrade . Dit is leidrade wat gebruik kan word vir diepte persepsie wat behels die gebruik van slegs een oog. As jy een oog staak, kan dit moeiliker wees om diepte te oordeel, maar jy kan steeds vasstel hoe naby of verre voorwerpe relatief tot jou posisie is.
Dieptepersepsie laat ons die wêreld om ons in drie dimensies waarneem en die afstand van voorwerpe van onsself en van ander voorwerpe meet. Jy kan monokulêre leidrade met binokulêre leidrade kontrasteer, wat soos jy kan verwag, is diegene wat die gebruik van beide oë benodig.
Dit is 'n paar van die algemene monokulêre leidrade wat ons gebruik om diepte te verstaan:
Die relatiewe grootte van 'n voorwerp dien as 'n belangrike monokulêre leidraad vir diepte persepsie. Dit werk soos volg: As twee voorwerpe ongeveer dieselfde grootte het, word die voorwerp wat die grootste is, beskou as die naaste aan die waarnemer. Dit geld vir beide driedimensionele tonele sowel as tweedimensionele beelde. Twee voorwerpe op 'n stuk papier is dieselfde afstand van, maar die grootte verskil kan die groter voorwerp nader sien en die kleiner voorwerp blyk verder weg.
Absolute Grootte en bekende grootte
Absolute grootte, of die werklike grootte van 'n voorwerp, dra ook by tot die persepsie van diepte.
Kleiner voorwerpe, selfs al weet ons nie presies hoe groot hulle is nie, sal verder wegkyk as 'n groot voorwerp wat op dieselfde plek geplaas word.
Ons persepsies van grootte kan ook beïnvloed word deur ons vertroudheid met hierdie voorwerpe. Terwyl jy vertroud is met die tipiese grootte van 'n motor, kan jy bepaal hoe naby of ver van ander voertuie op die pad van jou ligging af is.
'N Objekposisie in verhouding tot die horison kan ook dien as 'n soort monokulêre cue. Voorwerpe wat nader aan die horison geleë is, word geneig om verder te beskou, terwyl diegene wat verder van die horison af is, gewoonlik as nader beskou word.
Nog 'n noodsaaklike monokulêre leidraad is die gebruik van tekstuur om diepte en afstand te meet. As jy na 'n voorwerp kyk wat in die verte strek, soos 'n grasveld, word die tekstuur minder en minder duidelik hoe verder dit in die verte gaan. Soos jy uitkyk oor 'n toneel, het die voorwerpe op die voorgrond 'n baie meer oënskynlike tekstuur. Die asfalt van die pad lyk rof en hobbelig. Die plantegroei in die veld lyk kenmerkend, en jy kan maklik een plant van 'n ander onderskei.
Aangesien die toneel in die verte terugval, word hierdie tekstuurwyses minder en minder duidelik. Jy kan nie elke enkele boom op die berg in die verte opspoor nie. In plaas daarvan lyk die plantegroei wat die berge dek, net soos 'n onverskillige pleister van groen kleur. Hierdie tekstuurverskille dien as belangrike monokulêre leidrade om die diepte van voorwerpe wat naby en ver is, te meet.
Die persepsie van bewegende voorwerpe kan ook dien as 'n monokulêre leidraad vir diepte.
Soos jy beweeg, lyk voorwerpe wat nader is, naastenby soom as wat voorwerpe in die verte doen. As jy byvoorbeeld in 'n motor ry, jaag die nabygeleë telefoonpale baie vinniger as die bome in die verte. Hierdie visuele idee laat jou toe om die vinnig bewegende voorwerpe op die voorgrond so nader as die stadiger bewegende voorwerpe in die verte af te sien.
Voorwerpe wat verder weg is, blyk te wees vaag of effens woes vanweë die atmosfeer. Soos jy in die horison kyk, lyk nader voorwerpe meer duidelik, terwyl diegene wat in die verte dalk deur stof, mis of waterdamp verduister kan word.
Aangesien objekte in die verte geneig is om gevaarliker te wees, vertel hierdie kuier ons dat onsigbare voorwerpe geneig is om verder weg te wees.
Parallelle lyne blyk te ontmoet terwyl hulle in die verte reis. Byvoorbeeld, die buitenste kante van 'n pad lyk nader en nader te groei totdat dit voorkom. Hoe nader die twee lyne is, hoe groter sal die afstand lyk.
Oorvleuel (of Interposisie)
Wanneer een voorwerp oorvleuel, word die voorwerp wat gedeeltelik verduister word beskou as verder weg. As jy byvoorbeeld twee figure sien wat in die verte staan ​​en een figuur oorvleuel en die ander een sluit, sal jy die afgeslote figuur sien as agter die nie-afgeslote een. Dit laat jou toe om te oordeel hoe voorwerpe in verhouding tot mekaar geplaas word en dra by tot jou ervaring van diepte in die wêreld rondom jou.
Skadu en verligting
Die manier waarop lig op voorwerpe val en die hoeveelheid skaduwee wat teenwoordig is, kan ook 'n belangrike monokulêre leidraad wees. Voorwerpe wat verduister en verduister is, kan in die verte verder afwyk as dié wat helder verlig is.
Om te fokus op nabye voorwerpe, sekere spiere in jou oogkontrak, wat die vorm van jou lens verander. As jy na voorwerpe kyk wat ver weg is, ontspan hierdie spiere. Hierdie akkommodasie kan dien as 'n monokulêre leidraad, alhoewel ons dit dikwels nie bewus is nie.
Hoe monokulêre leidrade gebruik word
Wanneer ons die wêreld rondom ons waarneem, werk baie van hierdie monokulêre leidrade saam om by te dra tot ons ondervinding. Die hoek van 'n gebou lyk groter en meer tekstuur, wat dit nader lyk. Voorwerpe verder in die straat verskyn kleiner, so ons beoordeel hulle as ver weg. Die parallelle lyne van die snelweg verskyn toenemend nader soos hulle in die verte verdwyn, en die berge in die verte lyk vaag en onverskillig.
Al hierdie monokulêre leidrade dra by tot ons totale ervaring van die toneel, ons persepsie van diepte en afstand, en ons interpretasie van ons posisie in verhouding tot ander voorwerpe in die toneel.
Monokulêre leidrade kan 'n belangrike rol speel in die opsporing van diepte in die wêreld rondom ons. In teenstelling met binokulêre leidrade, wat die gebruik van beide oë behels, vereis monokulêre leidrade slegs die gebruik van een oog en kan dit in twee dimensies aangebied word. As gevolg hiervan word baie van hierdie leidrade in kuns gebruik om die diepte in 'n tweedimensionele ruimte te skep.
> Coon D, Mitterer JO. Inleiding tot die Sielkunde: Gateways to Mind and Behavior. Belmont, CA: Wadsworth Cengage Learning; 2010.