PressReader - Sarie: 2017-10-01 - deur Son­ja S­trauss Laas­te sê
deur Son­ja S­trauss Laas­te sê
Sarie - 2017-10-01 - Inhoud -
Dis ’n mi­nuut voor elf toe ek by ’n kui­er­plek in Hat­field in­stap. Ek stamp-stamp ’n pad tus­sen rook en men­se deur. Ek is daar om ’n reeds ver­dwaal­de ver­hou­ding te pro­beer tyd gee . . . maar eint­lik is ek al­leen. Iets, ie­mand, vang my oog, en ek kyk in die rig­ting van die dans­vloer. Ek sien haar deur die flou lig, die gloei­en­de oë, die wit lang­broek, weer die oë. Ek draai na die per­soon langs my: “Met haar gaan ek trou.”
Al­les ge­beur in ’n mi­nuut. Maar dís wat ge­beur as tyd stil­staan ter­wyl die hart kies. Am­per elf jaar la­ter, in ’n ver­re land in die Oos­te, stamp-stamp ek ’n pad deur ’n klomp vreem­de­lin­ge. Ek neem al­les in, want ek weet ek moet hier wees. Die hit­te word deur ’n sa­li­ge re­ën­bui ge­breek en ek word byna deur ’n bus ge­tref soos ek ge­sig na die he­mel die drup­pels ver­wel­kom. La­ter sit ek in ’n klein ver­trek en ’n Frans­man kon­fron­teer my met die vraag: “As jy nét ’n mi­nuut het, wat sal jy vir haar sê?” Ek sal sê die bes­te is nog op pad. Al klink dit on­re­a­lis­ties, want niks sal ooit weer by die aan­hou­den­de ge­voel van ver­sot­heid kan kom nie. Ons sal nooit weer so aan­trek­lik wees soos tóé nie. As ek ont­hou hoe jy vir my ge­sê het ek moet op­hou staar, en ek vir jou ge­sê het jy moet op­hou so lyk, en hoe die staar la­ter net kyk ge­word het. Ná tien mil­joen woor­de tus­sen ons kan niks meer soos ’n a­von­tuur klink, of voel nie . . . en wat jy wil hoor, is sel­de wat ek sê.
Maar die bes­te ís nog op pad, want ek stuur die skip. Ek weet hoe om tot by jou diep­see te na­vi­geer en daar an­ker te gooi. Ek weet hoe lank om daar te bly, want ek het ge­leer wat jy die heel mees­te vrees. Ek weet waar jou gren­se lê, maar ek weet ook wan­neer om dit saam met jou te ver­skuif so­dat jy meer van jou­self kan leer. Ek weet dat my ge­stoof­de bees­stert jou in die win­ter ge­sond kan hou, en hoe goed ons saam­werk in ons te klein kom­bui­sie as jy weer op die been is.
Ek weet hoe jy 5th A­ve­nue in New York wil ver­my, maar ook hoe ek die skip kan stuur na Ma­cy’s se 3de vloer vir jou vreug­de oor die wins­ko­pies en die skoe­ne.
Ek weet hoe vin­nig jy kan hard­loop as die leeg­tes loop, en dan stop ek jou nie. Hoe om met jou liefde te maak want jy ver­trou my. En ek weet wan­neer ek al d­rie ka­bou­ters in die kar moet laai so­dat jy ’n tyd­skrif se glans­blad­sye meer as net ’n vrien­din kan maak. Maar wan­neer ons weer by die huis kom, hoe hul­le on­der jou mooi arms in­kruip soos wel­pies en spe­le­rig raak. Dan sien ek dat jou be­ker oor­loop, en as jy glim­lag die he­le wê­reld saam glim­lag.
As een mi­nuut oor die foon ’n uur met jou word, of d­rie ure op ons stoep waar die ak­ke­dis­sies heel­te­mal te ge­mak­lik is – se­ker oor hul­le ook vei­lig voel, is dit goed vir my, want die tyd staan mos stil as die hart kies.
My hart het jóú ge­kies toe jy my nog nie raak­ge­sien het nie – dalk ’n mi­nuut vroe­ër.
Jo­han Vor­ster is lied­jie­skry­wer van for­maat. Hier­die ru­briek wys sy ge­dag­te­gang in sy skryf­pro­ses. Dit was ook die ge­boor­te van sy nu­we lied­jie, Een Mi­nuut. Hy het al meer as 400 lied­jies neer­ge­pen, waar­van 60 wen­ners was, on­der meer Ju­liet (S­te­ve Hof­meyr), Net voor die storm kom (T­heuns Jor­daan), De la Rey (Bok van B­lerk), Swart kof­fie (Cor­lea) en ’n Vrou wil dit hoor (Bob­by van Jaars­veld). Jo­han was deel van die sang­groep E­den en is die stig­ter en tans kre­a­tie­we di­rek­teur van In­houd Huis, ’n SA mu­siek-, film en TV­pro­duk­sie­huis.