Het ons enige rede om te glo dat elke nuwe generasie blanke mense meer openhartig en verdraagsaam sal wees as vorige mense? Elvira Koneva
In Amerika se kinders sien ons dikwels hoop vir 'n beter toekoms, veral as dit rassisme verminder.
Elke nuwe generasie blanke mense, wat die denke gaan, sal vanselfsprekend en onvermydelik meer oop en verdraagsaam wees as vorige.
Maar het ons rede om dit te glo? Moet ons glo dat die wit kinders van vandag sal help om ons samelewing minder rassisties en meer billik te maak?
Vorige navorsing het gemengde bevindings gehad. Om sodoende meer uit te vind wat blanke kinders dink oor ras, het ek reguit na die bron gegaan: wit kinders self.
In my nuwe boek, "Wit Kinders: Opgroei met Privaatheid in 'n Rasdelike Verdeelde Amerika, "Ek ondersoek hoe 36 wit, welgestelde kinders dink en praat oor ras, rassisme, voorreg en ongelykheid in hul alledaagse lewe.
Die beperkings van opname data
Voordat ek my navorsing begin het, het ek gekyk na wat vorige studies oor die rasse houdings van jong blanke mense gevind het.
Volgens sommige navorsers het ons rede om hoopvol te wees.
Met behulp van opname data, het hulle gevind dat Jong blanke mense druk minder vooroordeel uit as geslagte voor hulle. Byvoorbeeld, wit ondersteuning vir gesegregeerde skole - 'n tradisionele mate van rassevooroordeel - het dramaties afgeneem oor 'n 50-jaar tydperk. En opnames toon dat jonger blankes minder geneig is om rasse-stereotipes uit te druk as ouer blankes.
Maar 'n tweede groep navorsers het nie saamgestem nie. Hulle het bevind dat blankes vandag net rassevooroordeel verwoord op nuwe maniere.
Byvoorbeeld, volgens die nasionale opname data, hoërskool seniors word toenemend 'n vorm van vooroordeel wat die sosioloog Tyrone Forman noem "rassige apatie"- 'n" onverskilligheid teenoor samelewings-, rasse- en etniese ongelykheid en gebrek aan betrokkenheid by rasverwante sosiale kwessies. "
Rasse-apatie is 'n meer passiewe vorm van vooroordeel as eksplisiete artikulasies van bigotry en rasse vyandigheid. Maar sulke apatie kan wit mense egter lei om beleid en praktyke te ondersteun wat ooreenstem met dieselfde rassistiese logika van die verlede, soos 'n gebrek aan ondersteuning vir maatskaplike programme en beleide wat ontwerp is om institusionele rassisme of 'n onverskilligheid teenoor die lyding van mense van kleur aan te spreek.
Ander navorsers bevraagteken die vermoë van opnames Om eerlike antwoorde van blankes oor rasverwante vrae vas te lê or om die kompleksiteit van blankes se perspektiewe op ras te beskryf.
Net so nuttig as opnames kan wees, laat hulle ons nie ten volle verstaan ​​nie hoe wit mense hul sienings oor ras verklaar, regverdig of ontwikkel.
Om beter te verstaan ​​hoe wit kinders dink oor ras, het ek ondervra en waargeneem 30 ryk wit gesinne met kinders tussen die ouderdomme 10 en 13 wat in 'n Midwestern-metropolitaanse gebied woon. In die loop van twee jaar het ek myself in die alledaagse lewe van hierdie gesinne gedompel, hulle in die openbaar en in die huis waargeneem, en die ouers en die kinders ondervra. 'N Paar jaar later, toe die kinders op hoërskool was, het ek 'n subset van die oorspronklike groep ondervra.
Hierdie kinders het gedeelde begrip van ras gehad, soos die idee dat "ras die kleur van jou vel is." Maar toe ek onderwerpe soos rassisme, voorreg en ongelykheid opgedoen het, het hul reaksie begin afwyk, en daar was meer variasie as wat ek verwag het .
Sommige kinders het vir my gesê dat "rassisme nie meer 'n probleem is nie." Maar ander het my baie breedvoerig vertel van die rasseveldgaping, werkdiskriminasie, ongelyke skoolopleiding en rassistiese behandeling van swart kinders deur die polisie.
Soos 'n 11-jarige met die naam Chris verduidelik:
"Ek dink die wit kinders, aangesien hulle meer mag in die algemeen in die samelewing het, word dissiplinêre optrede nie so hard op hulle neergesit nie. Maar wanneer dit is, weet jy, 'n swart kind raak met die polisie in die moeilikheid ... Ek dink mense gaan harder met hulle wees, want jy weet, [swart kinders] kan ook nie regtig terugveg nie. "
Alhoewel sommige van die kinders veel beter verstaan ​​het van die geskiedenis van rassisme in Amerika, het ander tyd saamgespan en al die Afrika-Amerikaanse geskiedenis saam gegooi terwyl hulle ook name en datums vermeng het.
Een 11-jarige Natalie het vir my gesê:
"Rassisme was 'n probleem toe al die slawe rond was en dit, soos busse en die waterfontein. Ek bedoel, alles was mal terug in die ou dae. ... Maar nou, ek bedoel, sedert Martin Luther King en, soos Eleanor Roosevelt, en hoe sy op die bus gegaan het. En sy was Afrikaans-Amerikaans en het op die wit deel gesit. ... Na die 1920s en alles, het dinge verander. "
Toe dit kom by die begrip van voorreg en ongelykheid, het sommige kinders kommentaar gelewer, soos: "Daar is nie so iets nie [as voorreg]. Almal kry wat hulle verdien in die lewe, as hulle daarvoor werk. "
Ander kinders het nie saamgestem nie, soos 11-jarige Aaron:
"Ek dink [blankes] het net 'n soort van onderstebo. ... En aangesien baie van die samelewing in elk geval deur witmense bestuur word, wat 'n opwaartse kant is, is meer wit mense, jy weet, aanvaar in werk, so kry hulle die onderstebo. So, ja, ek dink hulle het die onderstebo. "
Ek het ook bevind dat baie van die kinders vorme van rasse-apatie uitgedruk het. Toe 'n swart tiener deur 'n polisiebeampte in die gemeenskap geskiet en vermoor is, het 16-jarige Jessica my vertel dat sy nie omgee dat swart mense vermoor word nie omdat hulle "natuurlik iets gedoen het om dit te verdien."
Maar sommige kinders, soos 16-jarige Charlotte, het 'n heel ander reaksie gehad:
"Dit moet alles gestop word. Daar is eintlik 'n probleem en 'n stelsel wat dit moontlik gemaak het. ... Tegnies, wettiglik, wat die beampte gedoen het, was 'okay'? Dit is soos goed, miskien is dit die probleem. Miskien moet swart mense nie wettig wees nie, oke, weet jy? '
Die belangrikheid van 'n kind se sosiale wêreld
Waarom sulke skerp verskille tussen hierdie kinders?
Dit was nie net 'n kwessie van hierdie kinders wat die sienings van hul ouers herhaal nie.
Ek het bevind dat hul perspektiewe minder gevorm is deur wat hul ouers uitdruklik gesê het oor ras en meer deur die sosiale omgewings waaraan hierdie kinders grootgeword het - en hoe hul ouers hierdie omgewings gebou het.
Besluite wat ouers gemaak het oor waar om te woon, waar hul kinders skool toe gaan, watter buitemuurse aktiwiteite om hulle in te skryf, waarheen hulle gereis het en watter media hulle verbruik het om te skep wat ek na verwys as 'n kind se "rassekonteks van kinderjare."
Binne hierdie rassekonteks het kinders idees oor ras ontwikkel deur te kyk en te interpreteer wat aangaan rondom hulle. En as gevolg van belangrike variasies in hierdie sosiale omgewings het die kinders op verskillende maniere sin gemaak van ras.
In hierdie sin bou my werk voort op bestaande vakkennis oor hoe kinders begrip ontwikkel oor ras en rassisme in die konteks van familie, plek, vroeë skool ervarings,elementêre en sekondêre skole, Kindersorg en selfs somer kamp.
Al hierdie aspekte van 'n kind se sosiale omgewing speel 'n rol in die vorming van hoe hulle oor ras leer.
Is wit kinders minder rassisties as hul grootouers? My navorsing met kinders gee ons geen rede om te glo dat elke nuwe generasie blanke mense natuurlik of onvermydelik meer openlike en verdraagsame standpunte oor ras sal hê as vorige geslagte.
Die afskaffing van rassisme in die Verenigde State sal meer as net passiewe hoop verg.
Margaret Hagerman, Assistent Professor in Sosiologie, Mississippi State University
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Is vandag se wit kinders minder rassisties as hul grootouers?