Eerstens bestaan daar geen rede vir die polisie om nie ’n klag te aanvaar nie of in die geval van gebrekkige bewyse, ’n klagte in ’n voorvalleboek, wat by elke polisiekantoor gehou word, aan te teken nie. Indien geweier sou word, kan ’n klaer aandring op skriftelike redes vir die weiering.
Die vernaamste rede waarom sake nie vervolg behoort te word nie, is ’n gebrek aan getuies of waar die klagte van so ’n aard is, dat die beskrywing in die klaer se eedverklaring en ander bewyse, wat die DOV moet oorweeg, nie genoeg getuies en bewyse vervat om die staat se saak teen die beskuldigde bo redelike twyfel te bewys nie.
Klaers is geregtig om op hoogte gehou te word van ’n ondersoek en by gebrekkige terugvoer, behoort navrae aan die betrokke stasiebevelvoerder in die meeste gevalle die probleem op te los. Dit is weens hierdie doeleindes raadsaam om die saaknommer van ’n bepaalde klagte in veilige bewaring te hou omdat dit normaalweg die verwysing vir navrae is.
Sodra ’n ondersoek afgehandel is, word die dossier aan die DOV, soos verteenwoordig in die betrokke distrik, se staatsaanklaers oorhandig om te besluit of hulle die vervolging gaan voortsit. Indien die vervolging voortgesit word, word die saak op die rol van die strafhof geplaas sodat die beskuldigde aangekla kan word en die hof in staat gestel word om getuies, na gelang van die beskuldigde se pleit, aan te hoor en/of ’n bevinding te maak.