Ons praat in ons tyd graag van “missionale kerkwees”. Enersyds is dit ’n gesonde reg­stelling. Dat ons as kerk deel van God se sen­ding na die wêreld is, ontbreek immers in ons belydenisse – met Belhar as ’n uitsondering. Ons gestuurdheid word ook nie beskou as een van die drie kenmerke of van die vier eienskappe van die kerk nie terwyl Jesus Christus ons juis roep om lig en sout in die wêreld te wees.
Andersyds dra die uitdrukking “missionale kerkwees” die kiem van verskraling. ’n Belydenissituasie is soos die nies van ’n kerk, het David Bosch verduidelik. Die liggaam moet van onsuiwerhede ontslae raak maar as die liggaam met die drukking, waarmee ’n nies gepaardgaan, sou volhou, is dit dodelik.
Barmhartigheid is beslis ’n Bybelse opdrag maar wanneer ons die opdragte oor geregtigheid vermy, word barmhartigheid die regverdiging vir ’n ernstige verskraling. Soos ons vroeër met ’n sendingbewussyn probeer kompenseer het vir die gebrek aan ’n behoorlike Bybelse kerkbegrip en deur koninkryksbelange ons volksbelange probeer vermom het.
Ongelukkig lyk dit nie of ons uit ons veelbewoë geskiedenis leer nie. Is ons onderontwikkelde sin vir geregtigheid deel van ons DNS? Onlangs is twee keer besluit om nie eens ’n ruimte te gun aan NG Kerklidmate en -kerkrade wat ’n geregtigheidsywer vir die Belharbelydenis en vir lidmate met selfdegeslagverhoudinge het nie.