Oor dating en opgestopte diere | riviersonderend
Oor dating en opgestopte diere
Ek lees in Sondag se New York Times bylaag van die Sunday Times oor dating. Dit is nou mos lente in Amerika en blykbaar beteken dit dat restaurante vol raak van mense wat niksseggende ditjies en datjies in mekaar se ore fluister.
As die date suksesvol was, beteken dit dat daar nog sal wees wat daartoe sal lei dat die verliefdes mekaar se tuistes sal leer ken. Dit kan glo probleme skep. Die artikel het 'n foto van 'n ene Bob Strauss waar hy met 'n opgestopte babarob, 'n familie-erfstuk, poseer. Dit word strategies uitgestal saam met sy Legoversameling.
Blykbaar sit dit nie in elke vrou se roksoom om waardering vir die gesig te hê nie. Maar Strauss is heel filosofies hieroor: "It's provocative. I don't want to blandify my apartment to make myself generically acceptable."
Die Suid-Afrikaanse ekwivalent is seker die volstruispoot-asbakkies, olifantpoot-koffietafels (hoewel dit seker deesdae onwettig is) of 'n opgestopte Bambi.
Dit het my laat wonder watter artefakte in die huis mense heel onseremonieël na die kas verban as iemand(e) kom kuier wat beïndruk moet word? Dit is tyd om te bieg.
In hoe 'n mate is dit waar dat ons probeer om onsself generies aanvaarbaar te maak vir mense? Wat verloor 'n mens in die proses?
17 April 2007 at 7:13
« Oor Dawkins se "God Delusion"
Vrouens werk nie harder as mans nie »
Ek steek altyd my ingesmokkelde droë vrugte en liquorice weg, maar dis net omdat ek nie wil deel nie (sies man!).
My Dawkins en Harris boeke!
Ek steek my Stormers-pet weg…
17 April 2007 at 15:51
Ek is te lui om iets weg te steek, maar begin gewoonlik die vertrek opruim as iemand inloer.
Dankie, ek leer vandag iets. Ek het nou net besef dat ek in die vervolg as ek by vriende gaan kuier, orals gaan snuffel. Gits, mens het g'n idee wat hulle alles dalk vir jou mag wegsteek nie! Veral as hulle die idiwidi-tipe is, kan dit nogals die moeite werd wees.