Geen natuurlike taal is in alle opsigte eensoortig nie. Geen niekunsmatige taal word in alle omstandighede deur al sy sprekers eenders gebruik nie. ’n Taal sonder verskeidenheid, skakerings, nuanses is kleurloos, saai, op die randjie van uitsterwing, op die nipper na dood.
Die woorde wat ons kies, word bepaal deur die situasie, die doel van die kommunikasie, die waarvandaan van die spreker of skrywer en die komvandaan van die hoorder of leser; deur geskiedenis, plek, ouderdom, opvoedingspeil, onderwys, taalkennis, -vaardigheid, -gevoel.
Formeel is amptelik, saaklik, plegtig, word gekenmerk deur voorgeskrewe woorde en frases, maak ’n stywe, dalk stroewe, soms outydse indruk. ’n Staties-formele register is vroeër, ongunstig, kanselarytaal genoem, na die styl wat eens in kanselarye, staatsdienskantore, gebruiklik was.
Maar nie altyd en oral nie. En nooit op ’n pedantiese, afbrekende, kwetsende manier wat moedertaalsprekers in hul eie taal onseker en ontuis laat voel nie.