Die Waterdraer is een van die oudste bekende sterrestelsels in die diereriem en was een van die 48 sterrebeelde wat genoem is deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemaeus. Dit is steeds een van die 88 moderne konstellasies en 'n belangrike herfssterrebeeld vir waarnemers in die Noordelike Halfrond. Dit is geleë in ’n streek wat dikwels "die See" genoem word vanweë die getal sterrebeelde wat daar voorkom wat met water verband hou, soos die Walvis, die Visse en die rivier Eridanus.
Aquarius word geïdentifiseer as GU.LA "Die Groot Een" in die Babiloniese mitologie en is ’n voorstelling van die god Ea, wat gewoonlik uitgebeeld word waar hy ’n kruik vashou wat oorloop. In Ou Babiloniese sterrekunde was Ea die heerser van die mees suidelike kwart van die sonnebaan, die "Weg van Ea", wat ooreenstem met ’n tydperk van 45 dae weerskante van midwinter. Aquarius is ook verbind met die vernietigende vloede wat die Babiloniërs dikwels getref het en hy het dus ’n negatiewe konnotasie.
In die Griekse tradisie is die sterrebeeld voorgestel deur ’n enkele kruik waaruit ’n stroom water afvloei na die Suidelike Vis.
Ondanks sy prominente posisie in die diereriem en sy grootte, het die Waterdraer nie baie helder sterre nie; sy helderste vier sterre het almal ’n magnitude van minder as 4. Sowat 100 sterre kan met die blote oog waargeneem word. In onlangse navorsing is gevind dat daar verskeie sterre is wat planeetstelsels het.
Tot in 2013 is 11 planeetstelsels in die Weegskaal gevind. Gliese 876, een van die naaste sterre aan die Aarde op 15 ligjare, was die eerste rooi dwerg waarom ’n planetêre stelsels ontdek is. Dit het vier eksoplanete, onder meer ’n soliede planeet met ’n massa van 6,6 keer dié van die Aarde. Die wentebane wissel van 2 tot 124 dae.
NGC 6781 is ’n planetêre newel met ’n magnitude van 11 en is 2 500 ligjare van die Aarde af. Dit lyk soos ’n byna perfekte ring in ’n ryk sterreveld; die veld is so ryk dat verskeie sterre lyk of hulle op die newel gesuperimponeer is. Nes die Ring-newel in die Lier, het die ring ’n deursnee van sowat 1 ligjaar. NGC 7009, of die Saturnus-newel, is ’n planetêre newel van 8 mag sowat 3 000 ligjare van die Aarde af. Dit het sy naam gekry van die 19de-eeuse sterrekundige Lord Rosse omdat dit deur ’n teleskoop so baie soos die planeet Saturnus gelyk het; dit het ’n dowwe uitsteeksel aan albei kante wat soos Saturnus se ringe lyk. Sy sentrale ster het ’n magnitude van 11,3. Dit is taamlik klein in vergelyking met die Heliks-newel, nog ’n newel in die Waterdraer. Laasgenoemde, ook bekend as NGC 7293, is op 650 ligjare die naaste planetêre newel aan die Aarde. Sy oppervlak is 0,25 vierkante grade, en dit is dus ook die grootste planetêre newel soos van die Aarde af gesien. Omdat dit so groot is, is dit egter baie dof, hoewel dit ’n magnitude van 6 het.