In September 2012 skryf Anne-Marie Taylor op haar blog: “Dit is ŉ f*-op as mens se ma dood is.” Tot vandag, vyf jaar daarna, is die storie al meer as honderd duisend keer gelees en steeds word die blog besoek. Sy het ŉ diep aar raakgeboor wat by almal van ons ŉ emosie ontlok: Wat as jou ma nie meer daar is nie? Die mens wat tussen jou en die wêreld staan, die een wat jou beskerm teen die lewe se swaar, waar jy jou kop kan gaan neerlê teen ŉ warm bors, die een wat vir jou bid en by wie jy huil. Die een wat die minste eet sodat die kinders genoeg het en haar geld opoffer ter wille van die gesin se behoeftes. Dit is inderdaad ŉ ontsettende verlies as die toevlug nie meer daar is nie. Jy is op jou eie. ŉ Vreesaanjaende gedagte.
Maar wat as jou ouers nie dood is nie? En jy een oggend besef hulle is nie meer dieselfde nie. Hulle is daar, maar ook nie heeltemal nie. Geleidelik het jy deur die jare gesien hoe hulle liggame verander. Hier ŉ skeet en daar ŉ kromming. Plooie is meer en velle hang losser. Hare word grys en val uit. Asynlappies op die voorkop maak plek vir sterker medikasie. Geleidelik het die spiere strammer geword en jou ma buk nie meer so vroulik soos voorheen nie. Jou pa raak gouer moeg.
Jy verloor jou ouer op ŉ ander manier as deur dood. Jy kan niks meer met hulle deel nie, want hulle raak gespanne vir jou onthalwe of verstaan net glad nie.
Indien kinders hul ouers se fisiese en kognitiewe agteruitgang as ŉ verlies beleef, kan hulle daarvan seker wees dat die ouers dieselfde, indien nie erger daaroor voel nie. Om te beleef hoe jy detail van jou lewe vergeet is vir enigeen ŉ verleentheid en ŉ bekommernis veral as daar skielik gate in jou geheue is wat jy om die dood nie kan invul nie. Jy besef jou liggaam wat stadiger word, is ŉ frustrasie vir kinders wat in die vinnige fase van hul lewe is en jy kry skaam omdat jy soos ŉ remskoen voel. Jy probeer dit wegsteek dat jy nie meer aan die ekskursies kan deelneem nie en bly stil oor jou skete, want jy wil nie ŉ las wees nie.
Vandag is ek jammer oor my onsensitiewe reaksie, want nou voel ek baie nader aan waar sy was toe sy haar bekommernis uitgespreek het.