Ope brief: Het jy al ŉ boer en sy werkers sien huil?’n Ope brief van Dirk Hermann, bestuurshoof van Solidariteit, aan Mmamoloko Kubayi-Ngubane, minister van toerisme. Mmamoloko Kubayi-Ngubane, minister van toerisme. (Foto: Dept of Tourism/Twitter) Geagte minister Kubayi-Ngubane Johan en Sanet Stadler het ŉ klein stukkie grond met die prentjiemooi Swartberge in die agtergrond. Hy het in die dorp gewerk en met volstruise geboer. Strenger uitvoerregulasies, mededinging in die internasionale mark en sporadiese voëlgriep het Johan gedwing om sy plasie te omskep in ŉ werkende gasteplaas. Hy doen dit nou heeltyds. Bloedsweet is betaal om ŉ karaktervolle klipskuur, ou onbenutte huisies en die ou melkstal te omskep in slaapeenhede. Hy het tien getroue werkers in diens wat afhanklik is van die inkomste om hul gesinne te versorg. Twee vroue help in die kombuis, vyf help om skoon te maak en drie mans hou die plaas in stand. Die onderneming se salarisrekening is R53 000 per maand. Die twee vroue in die kombuis is Sarah en Mildrid. Vir Johan en Sanet se kinders is dié twee vroue soos ’n tweede en derde ma. Vandeesweek het Johan, die geharde boer van die Klein-Karoo, se gemoed volgeskiet. Hy was bewoë toe hy sien hoe Sanet, Sarah en Mildrid saam huil. Hul besigheid het tot stilstand gekom. Die Maartvakansie, Paastyd en die vakansiedae is hul hoëinkomstetyd. Hul verlies is groot. Johan het gehuil omdat getroue werkers en ook hy nie meer ŉ inkomste het nie. So is daar duisende Johan Stadlers wat die afgelope twee maande oor hul besighede en werkers huil. Toerisme gaan dié sektor wees wat laaste gaan herstel ná die Covid-19-krisis. Hulle is hard getref deur die regering se regulasies. Hulle is dood gereguleer. Die regering moet help. R200 miljoen vir die sektor is te min, maar dit sal minstens help. U departement, minister, het egter besluit dat ras as kriterium gebruik gaan word by die toekenning van hulp aan die bedryf. Noodhulp het rassehulp geword. Covid-19 ken nie kleur nie. Nóg die virus nóg die regering se regulasies het tussen ŉ Joel Musangu en ŉ Johan Stadler onderskei. U onderskei tussen hulle op grond van ras. U sê vir Sarah en Mildred julle gaan nie brood op die tafel hê nie, want Johan en Sanet is wit. U sluit groot ondernemings, meeste wit mikro-ondernemings en klein ondernemings wat nie vir belasting geregistreer is nie en waarvan die meeste in swart besit is, vir hulp uit. Slegs ondernemings met ŉ omset kleiner as R5 miljoen per jaar en wat vir belasting geregistreer is, kwalifiseer vir hulp. Dit is toevallig in die deel van die sektor waar baie wit gesinne gastehuise begin het omdat hulle reeds deur die transformasie-ideologie uit die formele arbeidsmark geskop is. ŉ Klein groepie swart eienaars, slegs 7% van die sektor, kwalifiseer vir die leeueaandeel van die hulp. In totaal word 93% van eienaars, asook duisende klein informele swart ondernemings prakties van hulp uitgesluit. Van die 350 000 werknemers in die sektor is twee uit elke drie swart. U fonds sluit die oorweldigende meerderheid van hierdie broodwinners uit. U gee suksesvol vir ŉ klein elite groepie ras gebaseerde hulp, maar misluk met noodhulp vir u sektor. U straf wit ondernemings omdat hulle volgens u nie vinnig genoeg getransformeer nie. Hulle word skuldig bevind aan wit-wees in die toerismesektor. U departement is so rasbewus dat u bereid is om duisende werkers vir die groter rasse-ideologie te offer. U maak u skuldig aan dubbele diskriminasie in ŉ krisis – eerstens teenoor die wit eienaars van ondernemings en tweedens teenoor alle werkers, wit en swart. Hongerte slaan nie werkers oor wie se werkgewers wit is nie, tog doen u fonds dit. Die doel van die toerismeverligtingsfonds is om die gevolge van die Covid-19-krisis te verlig. U omskep dit egter in ŉ transformasiefonds. U skryf dat ŉ gesonde toerismesektor gesonde transformasie moet hê. Maar u gebruik dan ŉ hartseer krisis wat duisende mense raak om transformasie te bevorder. U gebruik die krisis om ondernemings aan te kla omdat hulle nie swart genoeg is nie. Dirk Hermann. (Foto: Reint Dykema) U voer swart bemagtiging, wat vir ŉ spesifieke doel ontwerp is, as verweer aan. Die doel van swart bemagtiging is om te bevoordeel om die benadeling van die verlede reg te stel. Hierdie fonds gaan nie oor bevoordeling nie; dit gaan oor oorlewing. Selfs vir die swart ontvanger van hulp gaan dit oor basiese oorlewing; vir die wit persoon gaan dit oor ondergang. Geagte Minister, terwyl ek nou by swart bemagtiging stilstaan: Volgens regulasies vir swart bemagtiging is mikromaatskappye in normale omstandighede vrygestel van swartbemagtigingsvereistes. In die Covid-19-krisis is swart bemagtiging met sy vele administratiewe en finansiële verpligtinge skielik op die maatskappye van toepassing. In die krisis word die hekkie vir wit maatskappye hoër as in normale omstandighede. Midde-in ŉ krisis, waar ons saam ŉ vyand moet beveg, maak u van ras ŉ vyand en moet ons hof toe gaan. Op 28 April 2020 sien ons u in die hooggeregshof oor mense wat van hulp uitgesluit word, nie op grond van hul nood nie, maar oor hoe hulle lyk. Week ná week is pres. Cyril Ramaphosa op televisie en vra alle Suid-Afrikaners in die idioom van ŉ staatsman om saam te staan. Hy noem ons sy mede-Suid-Afrikaners. Dit is in ŉ tyd soos dié waarin ons mekaar nodig het. Ons word gekonfronteer met ŉ krisis soos nog nooit tevore nie. Suid-Afrika, ons het jul hulp nodig, hoor ons van die president. Ons help, mnr. die President. Ons offer ons inkomste op. Help ons ook asseblief. En dan, minister, antwoord u: “Jammer, julle is wit.” Die wêreld en Suid-Afrika huil oor Covid-19. Johan en Sanet Stadler huil saam met Sarah en Mildred. Bêre die rasse-ideologie in die krisis, Minister, en kom huil eerder saam met Johan en sy werkers. Groete, Dirk Hermann Bestuurshoof van Solidariteit