Verdrag van Aix-la Chapelle - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die oorlog van Oostenrykse opvolging het met die Verdrag van Aix-la chapelle tot 'n einde gekom. Die oorlog het Europese moondhede uitgeput, met al die groot moondhede wat die oorlog ingesleep het. In 1743 het die Britse leër wat vir die laaste keer deur die koning in die veld gelei is, die Franse in die slag van Dettingen verslaan. Kort voor lank word die oorlog gevoer, nie net op die Europese vasteland nie, maar in die Amerikas sowel as in Asië. Die vredesverdrag het gevra dat alle gevange gebiede wêreldwyd teruggekeer word. Die enigste uitsondering was Silesië, wat Pruise geweier het om na Oostenryk terug te keer en sodoende nog 'n oorlog gewaarborg het.
Kongres van Aix-la-Chapelle (1818)
Die Kongres van Aix-la-Chapelle, wat in die herfs van 1818 gehou is, was 'n diplomatieke vergadering op hoë vlak van Frankryk en die vier geallieerde moondhede Brittanje, Oostenryk, Pruise en Rusland wat dit in 1814 verslaan het. Die doel was om die onttrekking van die besettingsleër te besluit Frankryk en heronderhandel oor die vergoedings wat dit verskuldig was. Dit het 'n vriendskaplike skikking opgelewer, waardeur Frankryk sy herstelskuld herfinansier het en die Geallieerdes binne 'n paar weke al hul troepe onttrek het. 
Dit was deel van die reeks konferensies in die Concert of Europe.
Die besetting is formeel tydens die konferensie op 30 September 1818 beëindig, teen 30 November was die ontruiming voltooi. Die Franse verteenwoordiger Duc de Richelieu het daarin geslaag om Frankryk as 'n volledige gespreksgenoot in die Europese kongresstelsel te laat erken en Frankryk se posisie as 'n Europese moondheid te herstel.
Finansieel was Frankryk oorspronklik verplig om elke vier maande vir vyf jaar 700 miljoen frank te betaal (sien Verdrag van Parys, 1815). Toe die kongres vergader, het Parys sy verpligtinge stiptelik nagekom. 332 miljoen bly oor, en Frankryk bied aan om die bedrag van 265 miljoen te betaal. Daarvan sou 100 miljoen frank in die vorm van Franse obligasies wees wat rente dra, en die res in paaiemente aan Engelse banke.
Die belangrikste prestasie van die kongres was om die groot oorloë van 1792-1815 definitief te beëindig. Hulle sluit alle eise teen Frankryk uit en aanvaar Frankryk as 'n gelyke en volwaardige lid van die Concert of Four, wat nou uit Five Powers bestaan. Om hul verbintenis te verskans, het die Vier die Viervoudige Alliansie in die geheim hernu, maar dit was 'n formaliteit van geen gevolg nie. Die Vier het jaar vir jaar uitmekaar gedryf oor vrae oor Italië, Suid -Amerika en Griekeland. 
Soos ooreengekom tydens die eerste Verdrag van Parys in 1814, het 'n kongres van die Grootmoondhede van Europa byeen gekom in Wene om die toekomstige grense van die vasteland te vestig. Byna elke staat in Europa was verteenwoordig. Die keisers van Oostenryk en Rusland, die konings van Pruise, Denemarke, Beiere en Wuertemberg en baie Duitse vorste, waaronder die keurvorst van Hessen, die groothertog van Baden en die hertogen van Saxe-Weimar, Brunswick en Coburg, het persoonlik bygewoon.
'n regverdige beleid aanvaar sonder groot belonings en geen groot strawwe nie
gee 'n gebalanseerde skikking wat veertig jaar lank geen groot konflik verseker het nie (die Krimoorlog, 1854-6) en dan tot 1914
Frankryk ingesluit, soos verteenwoordig deur Talleyrand
was nog steeds vrygewig teenoor die verslane Frankryk, om nie aanleiding te gee tot Franse wraakgevoelens nie
'n beleid aangeneem om die status quo ante bellum te herstel [die situasie soos voor die oorlog] - so ver moontlik terug te keer na 1793. Dit was miskien eerder kortsigtig en regressief, hoewel die beleidmakers binne hul kennis gewerk het en nie 'n tweede oogopslag gehad het om die toekoms te voorspel nie. Die Franse Revolusie het nuwe magte van demokrasie en patriotiese nasionalisme in heel Europa bevry. Die diplomate verteenwoordig die bekroonde hoofde van Europa en het min ag geslaan op enige van hierdie magte
herstelde monargieë in Europa
die eise vir groter demokrasie en nasionalisme geïgnoreer het gelei tot die meerderheid konflikte in die negentiende eeu, tussen en binne lande
se regering (1812-27) was vasbeslote om hervorming in Brittanje nie toe te laat nie
1848 Liberale nasionalistiese revolusies in Europa
Sarajevo in Junie 1914
die herstelde monargieë is ontsteld deur nasionalistiese hervormers wat demokrasie wil hê
Die belangrikste onderhandelaars was:
Pruise Hardenberg en von Humbolt
Groot Brittanje Castlereagh, en later, Wellington
Frankryk Talleyrand en Dalberg
Alhoewel die kongres onderbreek is deur die 'honderddae' en gepla is deur wedywerings, het die kongres 'n skikking bereik wat tot in die Eerste Wêreldoorlog in groot dele van Sentraal- en Oos -Europa van krag was. Hierdie skakel sal u na 'n kaart van Europa in 1815 bring. Die belangrikste bepalings van die kongres was:
Groot -Brittanje behou
die protektoraat van die Ioniese Eilande (laasgenoemde by 'n verdrag wat op 5 November 1815 onderteken is)
Mauritius, Tobago en Santa Lucia uit Frankryk
Ceylon en die Kaap de Goede Hoop uit Holland
In Duitsland het Pruise die helfte van Sakse, die Groothertogdom Berg, deel van die hertogdom Westfalen, en gebied op die linkeroewer van die Ryn tussen Elken en Coblenz ontvang, insluitend Keulen, Trves en Aix-la-Chapelle. Pruise het ook Sweedse Pommere ontvang en die koning van Pruise is erken as prins van Neuchatel
In Pole het Pruise die gebied behou wat behaal is in die vorige afskortings, die provinsie Posen, en die stede Danzig en Thorn
In Italië ontvang Oostenryk Venetië, Lombardije en Milaan, die Illyriese provinsies (Karinthië, Carniola en Trieste), Dalmatië en die hawe van Cattaro (nou die koninkryke lllyria en Dalmatië)
In Pole het Oostenryk Oos -Galisië gehou, met Krakow 'n vrystad
In Duitsland het Oostenryk die Tirol en Salzburg ontvang
Die Duitse state
Deur die Konfederasiehandeling, onderteken op 8 Junie 1815, en aangevul met die finale wet van Wene, 15 Mei 1820, is 'n Duitse Konfederasie gestig om die ou Heilige Romeinse Ryk te vervang. Die aantal Duitse state is verminder van meer as 300 tot 39. 'n Dieet is ingestel onder die presidentskap van Oostenryk, waarheen state afgevaardigdes sou stuur. Die dieet bestaan ​​uit die gewone vergadering wat permanent in Frankfurt sit en 'n algemene vergadering. Elke staat sou onafhanklik wees in interne aangeleenthede, maar oorlog tussen die individuele state was verbied en die toestemming van die Konfederasie was nodig vir buitelandse oorlog
Beiere het Rynse Beiere ontvang, wat strek vanaf die Pruisiese gebied aan die Ryn tot in die Elsas, insluitend die stad Mainz
Hanover het 'n koninkryk geword en Oos -Frisië en Hildesheim ontvang.
In Pole ontvang Rusland die grootste deel van die groothertogdom Warskou wat in 'n aparte koninkryk van Pole gemaak sou word. Krakow het 'n vrystadstaat geword onder die beskerming van Rusland, Oostenryk en Pruise
Rusland behou Finland, verower uit Swede in 1808
Rusland het Bessarabië behou, wat in 1812 uit Turkye geneem is
Ferdinand IV is erken as koning van die twee Sicilië
Die pous het die Legation of Bologna en die grootste deel van Ferrara ontvang, maar die herstel van Avignon is geweier. Toskane is toegewys aan die groothertog Ferdinand, oom van die keiser Francis Modena aan die aartshertog Francois d Este, nog 'n Habsburgse prins
Parma, Piacenza en Guastella is lewenslank aan keiserin Marie Louise toegestaan
Genua is aan die koninkryk Sardinië gegee
Die vorming van die koninkryk van Nederland is bekragtig, bestaande uit die voormalige republiek Holland en Oostenrykse België, onder die voormalige oorerflike stadhouer as koning William I. Die soewereiniteit van Nederland is gegee aan die Huis van Oranje en die Koning van Nederland is tot groothertog van Luxemburg gemaak, wat hom lid van die Duitse Konfederasie maak
Die 19 bestaande kantons is tot 22 verhoog deur die toevoeging van Genève, Wallis en Neuchatel. Switserland het 'n konfederasie van onafhanklike kantons geword met sy neutraliteit gewaarborg deur die Grootmoondhede
Swede en Denemarke
Swede het Noorweë behou wat deur Denemarke aan die Vrede van Kiel (14 Januarie 1814) aan haar afgestaan ​​is. Die Noorweërs is gewaarborg dat hulle hul vryhede en regte besit.
Denemarke is vrygespreek met Lauenburg
Afgesien van die bepalings van die tweede Verdrag van Parys, ontvang Frankryk Frans -Guyana uit Portugal, Guadeloupe uit Swede en Martinique en die eiland Bourbon uit Groot -Brittanje
In Februarie 1815 veroordeel die Kongres die slawehandel as strydig met die beskawing en menseregte.
Die 1748 Verdrag van Aix-la-Chapelle, soms die Verdrag van Aken, beëindig die Oorlog van die Oostenryse Sukses, na 'n kongres wat op 24 April 1748 byeengekom het by die Free Imperial City of Aachen.
Die twee hoofrolspelers in die oorlog, Brittanje en Frankryk, het vrede in 1746 in die Nederlandse stad Breda geopen. Ooreenkoms is vertraag deur die Britse hoop om hul posisie te verbeter as dit nie gebeur nie, 'n konsepverdrag is op 30 April 1748 ooreengekom 'N Finale weergawe is op 18 Oktober 1748 onderteken deur Brittanje, Frankryk en die Nederlandse Republiek.
Die voorwaardes is daarna aan die ander strydlustiges voorgehou, wat dit óf kon aanvaar, óf self die oorlog kon voortsit. Oostenryk, Spanje en Sardinië het weinig anders as om daaraan te voldoen, en het afsonderlik onderteken. The Duchy of Modena, and Republic of Genoa het op 21 Januarie 1749 saamgevoeg.
Die verdrag het grootliks nie die probleme opgelos wat die oorlog veroorsaak het nie, terwyl die meeste ondertekenaars ontevrede was met die voorwaardes. Maria Theresa was ontevrede oor die uitsluiting van Oostenryk uit die gesprekke en blameer Brittanje dat sy haar gedwing het om toegewings te aanvaar, terwyl Britse politici meen dat hulle min voordeel ontvang het vir die finansiële subsidies wat aan haar betaal is. Die kombinasie van faktore het gelei tot die strategiese herskikking wat bekend staan ​​as die Diplomatic Revolution, en die uitbreek van die Seven Years War in 1756.
AACHEN, VERDRAG VAN. 18 Oktober 1748. Aachen is die Duitse naam vir Aix-la-Chapelle.
"Aken, Verdrag van." Encyclopedia of the American Revolution: Library of Military History. . Encyclopedia.com. 18 Junie 2021 & lt https://www.encyclopedia.com & gt.
"Aken, Verdrag van." Encyclopedia of the American Revolution: Library of Military History. . Encyclopedia.com. (18 Junie 2021). https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/aachen-treaty
"Aken, Verdrag van." Encyclopedia of the American Revolution: Library of Military History. . Ontsluit 18 Junie 2021 van Encyclopedia.com: https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/aachen-treaty
(ĕks-l & auml-sh & aumlp ĕl`). 1 Compact van 2 Mei 1668, wat die Franse inval in die Spaanse Nederland beëindig het (sien Devolution, War of Ontwrigting, Oorlog van,
1667 󈞰, onderneem deur Lodewyk XIV vir die verowering van die Spaanse Nederland. By haar huwelik met Louis het Marie Th & eacuter & egravese, dogter van Philip IV van Spanje, afstand gedoen van haar erfreg in ruil vir 'n groot bruidskat.
. Klik op die skakel vir meer inligting. ). Frankryk het die meeste van sy verowerings in Vlaandere gehou, Cambrai, Aire, Saint-Omer en die provinsie Franche-Comt & eacute is na Spanje terugbesorg en die res van Spanje se besittings in die Lae Lande is gewaarborg deur die Triple Alliance Triple Alliance,
in die Europese geskiedenis, een van verskeie koalisies. 1 Die Triple Alliance van 1668 is deur Nederland, Engeland en Swede gestig teen Frankryk nadat Lodewyk XIV die Spaanse Nederland binnegeval het in die Ontwikkelingsoorlog.
. Klik op die skakel vir meer inligting. . 2 Verdrag van 1748, wat die oorlog van die Oostenrykse opvolging beëindig Oostenrykse opvolging, Oorlog van die,
1740 󈞜, algemene Europese oorlog. Oorsake van die oorlog
Die oorlog het uitgebreek toe die Oostenrykse aartshertogin Maria Theresa, op grond van die pragmatiese sanksie van 1713, haar pa, die keiser van die Heilige Romeinse keiser Karel VI, opgevolg het
. Klik op die skakel vir meer inligting. . Oor die algemeen het dit die status quo ante, maar dit het Silesië en Glatz aan Pruise toegeken en die hertogdomme Parma, Piacenza en Guastalla aan die Spaanse baba Philip toegeken. Dit het die pragmatiese sanksie bevestig pragmatiese sanksie,
'n staatsbesluit wat handel oor 'n saak van groot belang vir 'n gemeenskap of 'n hele staat en met die krag van die fundamentele reg. Die term het sy oorsprong in die Romeinse reg en is tot op die moderne tyd op die vasteland van Europa gebruik.
. Klik op die skakel vir meer inligting. van 1713, en dit het die voorreg van Brittanje (verkry 1713) hernu om slawe na Spaanse Amerika te vervoer, die handelsooreenkomste met Brittanje rakende die Spaanse kolonies en die erkenning van die Protestantse opvolging in Engeland.
Die Verdrag van Aix-la-Chapelle of Aken het die ontploffingsoorlog tussen Frankryk en Spanje beëindig. Dit is op 2 Mei 1668 onderteken in Aken (Franse taal: Aix-la-Chapelle ). Spanje het op 7 Mei 1669 toegetree.
Die verdrag is bemiddel en gewaarborg deur die Triple Alliance van Engeland, die Nederlandse Republiek en Swede by die Eerste kongres van Aix-la-Chapelle. Frankryk moes sy oorlog teen die Spaanse Nederland staak. Lodewyk XIV het drie stede, Cambrai (Kamerijk), Aire (Ariën aan de Leie) en Saint-Omer (Sint-Omaars) na Spanje terugbesorg. Ώ ] Louis XIV moes ook die provinsie Franche-Comté teruggee. Ώ ] Louis XIV is egter toegelaat om Armentières (Armentiers), Bergues (Sint-Winoksbergen), Charleroi, Courtrai (Kortrijk), Douai (Dowaai), Furnes (Veurne), Lille (Rijsel), Oudenarde (Oudenaarde, Audenarde) en Tournai (Doornik). Ώ ]
Die verdrag het al sy verowerings in Vlaandere in 1667 aan Frankryk oorgelaat. Dit was 'n vae bepaling nadat die Vrede van Nijmegen (1679) Louis XIV daarby gebruik gemaak het om 'n aantal dorpe en dorpe te beset wat volgens hom afhanklikes was van die stede en gebiede wat in 1668 verkry is.
Groot -Brittanje en Frankryk dikteer die voorgestelde bepalings van die verdrag, wat voorheen op die kongres van Breda ooreengekom is, en ander nasies het dit aanvaar. Dit was:
erken Frederik II van Pruise se verowering van Silezië, sowel as om dele van sy Italiaanse gebiede aan Spanje af te staan.
Frankryk onttrek uit die Oostenrykse Nederland om 'n paar van sy kolonies terug te kry.  Frankryk het Kaap Bretonse eiland teruggekry, verlore tydens die oorlog, terwyl dit die verowerde stad Madras in Indië na Groot -Brittanje terugbesorg het en die versperringsstede aan die Nederlanders oorgegee het.  het die hertogdom Parma, Piacenza en Guastalla in die huidige Italië aan Spanje afgestaan. 
Die hertogdom Modena en die Republiek Genua, wat deur Oostenryk verower is, is herstel. 
Die Asiento -kontrak, wat in 1713 deur die Verdrag van Utrecht aan Groot -Brittanje gewaarborg is, is hernu.  Spanje maak later besware teen die Asiento -klousules, en die Verdrag van Madrid, wat op 5 Oktober 1750 onderteken is, bepaal dat Groot -Brittanje haar aansprake ingevolge die klousules moet teruggee in ruil vir 'n bedrag van £ 100,000.
Die Vrede van Aken (1748) en die opkoms van multilaterale verdrae
In die laaste maande van 1748 het die oorlog van die Oostenrykse opvolging, wat in Desember 1740 begin het met die inval van die Oostenrykse hertogdom Silesië deur die jong Pruisiese koning Frederik II (r. 1740–1786), geëindig tydens die vredeskonferensie van Aken [Aix-la-Chapelle]. Anders as die groot vredeskonferensies van die twee voorafgaande eeue, het die Aachen -konferensie nie 'n reeks bilaterale vredesverdragte opgestel nie, maar 'n enkele multilaterale verdrag tussen nie minder nie as agt moondhede. Geskiedkundiges van die internasionale reg dui oor die algemeen die kongres van Wene (1815) aan die einde van die Napoleontiese oorloë aan as die beginpunt van die ontstaan ​​van multilaterale verdrae. Die Vrede van Aken vorm egter 'n belangrike presedent vir Wene.
Multilaterale verdrae was nie onbekend in die vroeë moderne Europese verdragspraktyk nie. Hulle was 'n redelik algemene hulpmiddel vir die vorming van alliansies. Die 'Grand Alliance' waardeur Oostenryk, Brittanje en die Nederlandse Republiek Frankryk en Spanje teenstaan ​​in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging (1700–1713/14) bied 'n uitstekende voorbeeld daarvan (Verdrag van Den Haag van 7 September 1701, 24 CTS 11 ). Hierdie verdrag het begin as 'n bilaterale alliansie tussen Brittanje en die Nederlandse Republiek, waartoe Oostenryk en ander moondhede genooi is om toe te tree. Hierdie tegniek word gereeld herhaal in die konteks van koalisiebeleid.
Die multilaterale vredeskonferensies van die twee eeue voor 1740 het egter almal geëindig in 'n reeks bilaterale verdrae tussen die verskillende strydlustiges. Twee verduidelikings kan hiervoor aangestuur word, die eerste konseptuele en die tweede praktiese.
Die konseptuele verklaring spruit uit die tradisie waarin die vroeg-moderne verdragsreg wortelgeskiet het. Die leerstellige basis van baie van die vroeg-moderne en moderne verdragsreg kan gevind word in die spesifieke toepassing van algemene kontraktereg op verdrae deur laat-Middeleeuse burgerlikes en kanoniste. Laat-Middeleeuse geleerdes het verdragte tussen vorste as 'n bepaalde vorm van kontrak beskou. Die opkoms van die soewereine staat in die 16de en 17de eeu het 'n lang pad gehelp om openbare verdrae van private kontrakte te distansieer en het baie van hul persoonlike karakter weggedoen. Tog het 'n paar kenmerke gebly. Die fokus op die streng wedersydse karakter van die regte en verpligtinge van partye was een wat lank bestaan ​​het. Hiervoor was bilaterale konvensies 'n geskikte vorm.
Die praktiese verduideliking het betrekking op regstegnieke van oorlogs- en vredesvervaardiging. Net so min as die gebruiklike gebruik van die enkelvoud-die Vrede van Westfalen, die Vrede van Utrecht-vir die groot vredesettings in die vroeg-moderne tyd weerspieël die onderliggende regswerklikheid, net soos die gebruik van die enkelvoud vir die voorafgaande oorloë. - die dertigjarige oorlog, die Spaanse opvolgingsoorlog - weerspieël die regspraktyk van oorlog. Vanuit die regsperspektief was hierdie oorloë nie 'n enkele, geïntegreerde oorlog tussen veelvuldige strydlustiges nie, maar 'n reeks bilaterale oorloë. Dit het nie beteken dat elke lid van 'n sekere koalisie afsonderlik oorlog sou verklaar teen elk van die lede van die opponerende koalisie nie. In die meeste gevalle was die prentjie meer ingewikkeld in die mate dat nie alle lede van die een koalisie noodwendig in stryd was met alle lede van die ander nie. Die prentjie word verder vervaag deur die onderskeid tussen volle oorlogvoerders en hulpverleners. Laasgenoemde was magte wat nie formeel in oorlog was nie, maar gewoonlik onder die verpligtinge van 'n alliansieverdrag een of meer strydlustiges eensydig ondersteun het, met hulpbronne, geld of selfs troepe. Boonop het die konkrete regsimplikasies van die oorlogstoestand oor die algemeen verskil tussen 'pare strydlustiges'. Tydens die oorlog het oorlogvoerders vyandige maatreëls getref teen hul vyande, soos handelsbeperkings, algemene vergelding of konfiskering van vyandelike eiendom, wat per geval baie kan en kan verskil. Aangesien vredesverdragte die gevolge van hierdie maatreëls moes hanteer, was spesifieke regulasies vir elke paar strydlustiges nodig. Dit geld ook vir die regulering van toekomstige vreedsame verhoudings, veral handel en navigasie. Gedurende die 17de en vroeë 18de eeu, toe vredesmaakpraktyke nog nie goed ontwikkel en gestandaardiseer was nie, sou dit die gebruik van multilaterale verdrae onprakties gemaak het.
Namate die 17de eeu vorder en die 18de eeu begin, het die gebruik van reeks bilaterale vredesverdragte ook sy perke bereik. Die vredesverdrae tussen Westfalen (1648) en Aken toon 'n bestendige toename in tegnieke om afsonderlike vredesverdragte met mekaar te verbind. Een tegniek was om dieselfde of soortgelyke klousules in afsonderlike verdrae op te neem. Dit was die tegniek wat gebruik is vir die Vredesverdragte van Münster en Osnabrück van 24 Oktober 1648 (1 CTS 271 en 1 CTS 119) wat saam die Vrede van Westfalen gevorm het. 'N Ander tegniek was die invoeging van een vredesverdrag in 'n ander om 'n bevoegdheid te verkry wat buite die ingevoegde verdrag was om die uitvoering van die verdrag te verseker (bv. Art. 24 van die Frans-Britse Vredesverdrag van Utrecht van 11 April 1713 , 27 CTS 475). Beide tegnieke is hoofsaaklik ontwerp om die samehang van koalisies te verseker.
Die keuse van 'n enkele multilaterale vredesverdrag op die konferensie van Aken is eweneens bepaal deur koalisiebeleid. Ironies genoeg was dit die verskil eerder as die eenheid in die twee opponerende koalisies wat hierdie resultaat veroorsaak het.
Uiteindelik sou agt Europese moondhede toetree tot die Vrede van Aken van 1748 (38 CTS 297). Aan die een kant was daar die 'Grand Alliance' van Oostenryk, Brittanje en die Nederlandse Republiek, plus Sardinië. Aan die ander kant het Frankryk en Spanje gestaan, met Genua en Modena as hulpverleners in Spanje. Sommige ander hulpverleners, soos Rusland van Oostenryk, was nie betrokke by die vredesverdrag nie. Pruise, wat reeds op 25 Desember 1745 by Dresden sy vrede met Oostenryk gesluit het (37 CTS 429), was op die konferensie verteenwoordig, maar het 'n streng neutrale koers gevolg en was geen party by die verdrag nie.
Die dinamika en tempo van die vredesproses, wat reeds met 'n voorafgaande konferensie in 1746 in Breda begin het, word bepaal deur die oorlogsmoegheid van die drie groot moondhede, Oostenryk, Brittanje en Frankryk. Londen en Oostenryk was so gretig vir vrede dat albei bereid was om afsonderlike vredesverdragte met Frankryk te sluit. Dit het Versailles in die bestuurstoel geplaas, aangesien dit kon kies watter vyandelike mag hy eers sou kompromitteer. Dit het Brittanje gekies. In noue samewerking met die Nederlandse Republiek het Brittanje met Frankryk onderhandel, eers in Breda en daarna in Aken. Alhoewel dit Versailles en Londen in staat gestel het om hul hoof bondgenote, Madrid en Wene, te druk om groot toegewings te maak, het beide leidende moondhede verkies om dit nie heeltemal te laat vaar deur 'n aparte vredesverdrag te sluit nie. Om hierdie delikate balanseerhandeling uit te voer, het die twee leidende moondhede 'n regstegniek gekies wat hierdie teenoorgestelde bekommernisse weerspieël.
Op 30 April 1748 onderteken Frankryk, Brittanje en die Nederlandse Republiek 'n voorlopige vredesverdrag met mekaar (38 CTS 237). Die verdrag het meer as net 'n kompromie tussen hierdie drie moondhede bepaal, die voorwaardes vir 'n algemene vrede bepaal. Dit bevat baie bepalings wat direk verband hou met die regte en belange van die ander moondhede, soos die waarborg van Oostenryk se aflegging van Silezië aan Pruise en die aflegging deur Oostenryk van die hertogdomme van Parma, Piacenza en Guastalla aan die Spaanse prins Don Felipe ( 1720–1765). Deur aan hul bondgenote te wys dat hulle bereid was om vrede met mekaar te sluit, het Versailles, Londen en Den Haag hulle daardeur gedreig met die nagmerrie dat hulle moontlik die oorlog op hul eie sou moes voortsit en hulle sodoende met die arm kon worstel om groot toegewings te sluk. In die daaropvolgende weke het Oostenryk, Sardinië, Spanje en Genua tot die voorronde toegetree.
Dieselfde tweefasige pad is gevolg om finale vrede te verkry. Die werklike vredesverdrag, gedateer 18 Oktober 1748, is as 'n ware multilaterale vredesverdrag tussen agt gelyke verdragsvennote beskou, wat almal in sy geheel aan die verdrag gebonde was. Maar weer het Frankryk, Brittanje en die Nederlandse Republiek die pas gedwing deur voor die ander te hardloop. Op 18 Oktober was hulle die enigste magte wat die verdrag onderteken het, en die ander vyf magte het later toegetree.
Die multilaterale karakter van die verdrag is as 'n nuwigheid beskou. Die onderhandelaars van die verdrag het goed besef dat dit sleg ooreenstem met die onderliggende regswaarhede van oorlog. Die aanhef van die verdrag het dit duidelik uitgedruk deur die verskillende, bilaterale oorloë wat saam die oorlog van die Oostenrykse opvolging was, in twee afsonderlike groepe te groepeer. Aan die een kant was daar 'n groep oorloë wat Frankryk gekant was teen die drie moondhede van die Grand Alliance. Aan die ander kant was daar die groep wat Spanje en sy ondersteuners Genua en Modena gekant was teen 'n koalisie van Oostenryk, Brittanje en Sardinië, met die Nederlandse Republiek as 'n Britse hulp. Die onderskeid tussen hierdie twee 'oorloë' of liewer oorlogsgroepe is nie in die verdrag self weerspieël nie, aangesien alle klousules alle partye gebind het. Dit is moontlik gemaak omdat die bepalings wat verwys na die wetlike regulering van die gevolge van die oorlog en toekomstige vreedsame verhoudings tot die minimum beperk is deur terug te keer na vorige vredesooreenkomste (art. 3). Boonop het die standaardisering van sekere regstegniese aspekte van vrede, soos die reëls van amnestie, restitusie en die vrylating van krygsgevangenes, so 'n vlak bereik dat algemene verwysings na hierdie standaardpraktyke voldoende was en gedetailleerde regulasies vir elke party gemaak het onnodig.
Die Vrede van Aken het nie 'n onmiddellike opknapping van die tegnieke vir die maak van vrede onder Europese magte veroorsaak nie. Terwyl die Vredesverdrag van Parys van 10 Februarie 1763 (42 CTS 279), wat die sewejarige oorlog tussen Brittanje, Frankryk en Spanje beëindig het, 'n multilaterale verdrag was, later vredesverdrae van die 18de eeu, soos dié wat die Amerikaanse oorlog beëindig het van onafhanklikheid in 1783, was nie.
Die Verdrag van Aix-la-Chapelle was 'n vredesverdrag wat die Trans-Oseaniese Oorlog beëindig het, wat Groot-Brittanje en Pruise teen Frankryk, Spanje en Oostenryk gestig het. Onderhandelinge begin in die stad Aken, aan die Franse en Britte bekend as Aix-la-Chapelle, aan die einde van 1798 na die nederlaag van die Franse en Oostenrykse leërs. Terwyl vredesonderhandelinge in Aken gevoer is, het 'n opstand in Parys plaasgevind wat deur Britse en Pruisiese troepe neergelê moes word. Die verdrag is op 1 Maart 1799 onderteken.
Ingevolge die verdrag het Oostenryk beheer oor die gebied in die ooste aan Pruise afgestaan. Pruise het ook 'n unie gevorm met sy Wes-Duitse bondgenote genaamd die Germaanse Konfederasie, met koning Frederik Willem III van Pruise wat as Koning van die Konfederasie aangewys word. Germaanse Konfederasie stel voor dat die Ryk ontbind is en dat die Heilige Romeinse keiser Francis II keiser van Oostenryk geword het.
Koning Karel IV van Spanje is afgesit en die Spaanse kroon is gegee aan die oom van Frederik Willem, prins August Ferdinand, wat koning Ferdinand VII van Spanje geword het. As gevolg van die onstabiele toestand van die Franse regering, het premier Charles Jenkinson gekies om geen Franse grondgebied te annekseer nie, maar het besluit om 'n skadeloosstelling te betaal.
Britse en Duitse troepe het etlike jare in Frankryk gebly na die ondertekening van die Verdrag van Aix-la-Chapelle, wat koning Lodewyk XVII vir die res van sy bewind net meer as 'n marionette gelaat het.