Wanneer sy “Slippers van satyn” op ’n Nederlandse verhoog sing, sing die gehoor harder terug – maar selfs met dié verwelkoming sal Port Elizabeth altyd vir Amanda Strydom ’n huis wees.
Hopelik kan sy nog vir baie jare die Afrikaanse taal uitleef, voeg sy by. “Ek leef reeds my droom, want op 60-jarige ouderdom doen ek wat ek wil doen, en ek sal liedjies en teaterstukke skep vir solank dit my nog beskore is.
“Ná 37 jaar het ek begin dink die werk sal een of ander tyd opdroog, maar die gehore bly kom en dit is wonderlik. Ek kan in elk geval nie lank stilsit nie, dan raak ek vreemd. Ek het ook jare gelede besef ek het ’n talent ontvang, maar dit is my plig om dit te gebruik om die mense te dien wat die kaartjies koop en die vertonings bywoon.”
Sy skryf ook haar musiek vir dié mark. “Dit is verblydend om te sien hoe ons land sy eie kunstenaars koester, maar daar is ook gemors op die mark. Die gebrek aan goeie lirieke en goeie Afrikaans is skokkend. My liedjies is eerder stories wat vertel word as dansmusiek. Jy sal nie ’n ‘rokkie’, ‘bokkie’, ‘sokkie’ of ‘klokkie’ in my liedjies vind nie.”
Vir haar bly dit, selfs 30 jaar sedert sy die titel van “Amandla” Strydom verdien het, belangrik om oor die land se probleme te praat. “Elke kunstenaar kan self kies of hy iets wil sê deur sy musiek, en of hy op die kantlyn wil bly. Dit is egter deel van my bewussyn om te sien wat om ons gebeur, en ek sal altyd skryf daaroor, sonder om te affronteer of te preek, maar op ’n manier wat ander mense sal laat sê ek het presies geskryf hoe hulle voel oor die saak.”
Hoe is dit moontlik dat ’n hoogsbetaalde direkteur nie die bestuurders wat onder hom of haar werk, in die hande kan kry om antwoorde te kry vir aansoeke om die dorpstrots kosteloos te herstel nie?
Waarom word die regte van die lede van die publiek om insette (let wel, positiewe insette) vir die dorp te lewer, nie erken nie?