In die Weste word die demokrasie steeds as die mees aanvaarbare politieke stelsel beskou. Die gewone burger vind dit aantreklik omdat dit veronderstel is om sy vryheid te waarborg en hom die geleentheid bied om persoonlik betrokke te wees by en saam te besluit oor die sake wat hom raak, al is dit op indirekte wyse deur sy verkose verteenwoordiger in 'n wetgewende liggaam. Hierdie veronderstelling hou egter nie altyd rekening met die werklikheid nie - die demokrasie waarborg in die praktyk veel minder as wat algemeen geglo word. Een van die probleme met die demokratiese stelsel is dat dit net doeltreffend kan funksioneer as die bevolking wat daaraan meedoen betreklik homogeen is en op 'n beskawingspeil staan wat sinvolle en verantwoordelike deelname daaraan moontlik maak. Indien hierdie stelsel in 'n heterogene gemeenskap ingevoer word waarin seksionele belange gewoonlik voorrang geniet, loop die waarborge wat met die demokrasie geassosieer word gevaar om te verval. 'n Probleem wat hierby aansluit en waarin die streekhistorikus op grand van sy benadering van die geskiedenis besonder geïnteresseerd is, is die verydeling van die demokratiese proses deur die vervreemding wat tussen 'n volk en sy verkose leiers ontstaan wat tot gevolg het dat die volkswil nie in die wetgewende en uitvoerende program van 'n regering weerspieël word nie. Verskeie oorsake vir hierdie vervreemding sou aangedui kon word, maar een van die belangrikstes is die onrealistiese volkswil wat nie die vuurproef van die praktiese politiek en pragmatiese staatsadministrasie kan deurstaan nie. Dit sou in orde wees as die burgery op demokratiese wyse sy wense en begeertes te kenne gee wat betref die wette en regulasies waaronder hy wil leef; as hierdie begeertes egter in stryd is met sy lewenspraktyk en daarop gemik is om sy seksionele belange te beskerm, vernietig dit die demokrasie.
Die verwydering wat tussen die kieserskorps en die wetgewende en uitvoerende gesag kan ontstaan, word treffend geïllustreer deur die stryd wat gedurende die eerste kwart van hierdie eeu gevoer is rondom die gebruik deur die Gekleurdes van Pretoria se sypaadjies. In hierdie aangeleentheid het die sentrale owerheid nie in ooreenstemming met die wil van die Blanke openbare mening van Pretoria opgetree nie. Die owerheid se optrede was egter die uitvloeisel van 'n lewenswyse wat die Blankes self gekies het, en dit sou tereg as onregverdige bevoordeling beskou kon word as die Blanke deur wetgewing teen die onaangenamer gevolge van sy selfgekose optrede beskerm sou word.