De skeipedief - Toon van Diepen | WEEFF
Home › Columns › De skeipedief - Toon van Diepen
De skeipedief - Toon van Diepen
Gepubliceerd: Woensdag 03 april 2019 17:50
Loek Koedoôder met z’n vrouw Toôs hadde an de Slemdoik ’n arboidershuisie kocht en dat hillegaar verbouwd en opgnapt. Hullie weunde deer verlegen ienluk , maar dat was ok ’t zoeke weest. Nei ’n jaar of wat krege ze zommaar de kans ’n end grond geneven hullie huis voor niet te veul geld te koupen. ’t Was oigeluk net ’n oiland. Breide slôte d’r omheen met an de weg ’n dam. Loek had al ’n toidje spinsd op die grond. Nou kon ie oindeluk ok beisies houwe. Dat had ie altoid al wulle.
Aas onderwoizer wist Loek wel vul, maar niet alles. Dat toen ie baai z’n buurman Toôn Stoup, die ’n halve kilemeter vedder op ’n boerderaai zat, ’n praatje maakte, had die h‘m anreidde ’n koppeltje skeipe op ’t land te jagen, want aas je lammere têle, den kon je, volgens hem, nag pittig zwart baai verdiene. Deervedaan dat Toôn niet inkeld koeie, maar ok ’n zwikkie skeipe loupe had. Loek kon ‘r beste ’n paar ooisies en ’n ram baai h’m koupe en zo lenigiesan de zaak uitbraaie.
Nou was Loek al ‘ns waarskouwd voor buur Stoup. Gien mens liep er houg met h’m en de meiste zoie dat ‘t ’n dundas was en ’n hêle slechte aap. Baai de meiste handelaars had ie de emmer goed omtrapt en had ie niet meer in Purmerend te kommen. Dat voordat Loek met buur tot zake kwam had ie al baai deus en geen nei proize infermeerd. Haai kon oigeluk zo niet metien zegge dat buur Stoup aars was aas are boere. Ja, Toôntje dee wat skuwig, keek h’m nooit recht an in z’n gezicht en kon wat troiterig prate teuge h’m over ’t skoolmeistertje dat niks van skeipe wist. Loek kwam niet veul baai Stoup, maar aas ie d’r was praatte Toôntje graag over ’t skeipevak. Over gelde skeipe, skotters, deve, overhouwers. Zo kwam Loek ok ’n zoôt an de weet over de skeipespeulderstoid en over de oônderstoid.
Loek was niet wois van z’n beiste. Alle dage gong ie twei keren nei z’n woidje te skeipe telle en brocht er winterdag hooi en skeipebiks nei toe. Haai had maar luid “kôwaar, kôwaar” te roepen om ze allegaar nei de dam te holle leiten. Ok ’t ofône redde Loek en Toôs zelf. Dat beurde allegaar in ’t boetje achter ’t huis.
Nei twei jare had Loek een pittig koppeltje loupe. Alles gong nei wens, maar over ien ding had ie puur poin in ’t loif. Haai had hoord dat er her en der skeipe en lammere stôle werre. In alle gevalle gong ’t om land met ’n dam an de weg, net aas baai Loek zelf.
Toen ie den ok op iene ochend baai z’n land kwam en baai ’t damhek zag dat er an ’t damtouw rommeld was, kon ie wel deur de grond gaan. Jawel hoor! Hoe haai ok telde. ’t Kon niet aars. Twei skeipe en vier lammere ware achter de meziek an. Wat was ie beloord. Haai kon wel janke. ’t Was ok niet vreemd dat ie seives z’n aai kwoit wou an buur Stoup. Achter op de wurft dee ie teugen ’n skichtige Toôn z’n verhaal over die dieveraai en klaagde buur op zoin beurt over de oônderstoid.
Haai had nagal wat skeipe en lammere doôd. Dat was wel ’n teugendraaier. “Nôh, je hewwe d’r evengoed nag ’n brat loupe,” wees Loek nie de dres. “Ja, ik hew er wat baai kocht,“ bromde Toôn. Inienen skreêwde ie met houge stem: “Kies… kies, kies! De meiste skeipe stakke de kop op en ’n paar kwamme zachies richting de wurft.
“Ik roep altoid: kôwaar, kôwaar!” klonk ’t luid uit Loek z’n mond en metien rende twei skeipe en vier lammere op h’m of. “Gort, die benne deur sloôt komme,” begon Toôn te hakkere. “Ja jôh, zon skoôlmeistertje weet nag niet half hoe goed skeipe zwumme kenne,” perbeerde haai stoerig. ’t Hek gong open. Zonder ien woord vedder, liep Loek van de wurft of en de weg op met zes beiste achter h’m te dartele.