Moedersdag | 'n Geseënde Leeftyd
bejaarde, familie, herinneringe, moeder, ouderdom
My liewe Ma,
Oor drie dae is dit Moedersdag. Weet jy dit? Sal jy agterkom dat ek nie by jou is nie? Toe ek Sondag gebel het, het ek die vertwyfeling in jou stem gehoor. Jy het nie geweet wie ek is nie, het jy Ma?
Ek onthou, toe ek nog in die huis was, het ons met op Moedersdag elkeen ‘n strikkie gekry by die deur van die kerk: ek het ‘n wit strikkie gekry, omdat my ma nog leef, jy het ‘n pers strikkie gekry omdat jou ma, my ouma, reeds oorlede is. Ek onthou ook, Ma, hoe jy altyd reg deur daardie kerkdiens gehuil het, sulke groot, blink traandruppels wat teen jou wange afgestroom het. Ek het altyd gewonder of ek ook sou huil wanneer ek die dag ‘n pers strikkie sou moes dra op Moedersdag.
Ons twee het nog altyd ‘n ongemaklike verhouding gehad. Wat is dit wat tussen ons gestaan het? Die streng dissipline wat in ons huis gehandhaaf is? Die feit dat ek halsstarrig my eie pad wou loop? Ek het darem toe nie so sleg uitgedraai nie soos wat jy gevrees het nie, ten spyte daarvan dat ek nie die model-dogter was waarvoor jy gehoop het nie.
Kaapstad: foto geneem deur een van die straat-fotograwe. Ek was so tien jaar oud, my ma drie-en-veertig.
Ons verhouding het ook nie juis verbeter deur die jare nie. Ek dink ons het altwee hard probeer, maar ons was voortdurend in ‘n stryd gewikkel: Ma wou my vashou, ek wou wegkom.
Namakwaland: Hier was ek 19 en my ma 52. Dis geneem net voordat ek die huis verlaat het.
Vroeër in die week het ek en my dogter met laaggety op die strand gaan loop en ek het die pragtigste ronde spoelklippies opgetel. “Sou jou ouma nog kan Moertjie speel?” vra ek vir haar. Sy skud haar kop, want ons weet albei dat Ouma se geheue nie meer daar is nie. Haar ouma het haar geleer om hierdie speletjie te speel toe sy nog ‘n klein dogtertjie was.
My dogter moes seker my gedagtes gelees het, want sonder waarskuwing gee sy vir my hierdie pragtige geskenk vir Moedersdag: “Ma, ek het vandag nie ‘n steek gewerk nie, maar ek het iets baie beters gedoen. Ek het die tyd op die strand saam met my ma geniet”.
Ek sal probeer om dit te onthou, Meisiekind. Ek weet jy sal.
Ma, ek kan nie hierdie Moedersdag by jou wees nie, maar ek sien jou volgende naweek. Ek bring vir jou klippies saam wat ek opgetel het op die strand. Ek onthou nog.
6 thoughts on “Moedersdag”
Mei 7, 2015 om 4:10 nm
Sy kan dalk nie onthou nie, maar diep binne in haar geheue roer die klippies en die kuier tog aangename gevoelens.
Mei 7, 2015 om 9:53 nm
Mei 8, 2015 om 9:50 vm
Ja en ek is geneig om myself tog so te bejammer, eerstens omdat ek die een is wat vergete voel en tweedens omdat ek bang is dat dieselfde met my gaan gebeur. Nouja, ek is seker ook maar net mens.
Mei 19, 2015 om 9:06 vm
O genade. Nou het my hart geruk. Ek het toe maar met my ma gepraat, en ja, my skaflik gedra. En liefdevol gewees. Jy sal trots wees op my. Ag nee tannie Hes. Is ons tweelinge?? Nou gaan ek eers ‘n versie huil.
Mei 19, 2015 om 6:18 nm
Ek dink sekere soort hartsere is oorerflik. Of dalk erf ons die onvermoë om dit te hanteer?
Terug pieng: En nou: die dae sonder ‘n moeder | 'n Geseënde Leeftyd