Hierdie hoofstuk van Matteus vertel vir ons van 'n tyd in Jesus se lewe wat baie belangrik was in sy bediening op aarde. Ons sien dat die ortodokse Joodse leiers finaal gewys het dat hulle Hom verwerp. Dit was nie net 'n verwerping waarin hulle niks met Hom te doene wou hê nie. Dit het duidelik geword dat hulle Hom wou elimineer. Ons sien ook in hierdie hoofstuk hoedat Jesus die vyandigheid teenoor Hom, op vyf verskillende maniere hanteer het:
Hy het hulle getrotseer sonder om enigsins terug te deins. Hy het die man met die gebreklike hand genees – nie in 'n hoekie nie, maar tussen 'n skare in die sinagoge (Matt 12:9-14). Die Fariseërs was teenwoordig om alles te sien.
Jesus het hulle gewaarsku (Matt 12:22-32). Ons sien in hierdie verse dat Jesus nie op die verdediging was nie, maar op die aanval. Hy het vir hulle gesê dat as hulle nie vir Hom is nie, dan is hulle teen Hom (Matt 12:30).
Jesus maak 'n hele aantal verstommende aansprake oor Homself: Hy is groter as die tempel – en vir die Jode was die tempel die heiligste plek op die hele aarde (Matt 12:6). Hy is groter as Jona – en vir die Jode het niemand nog ooit bekering so goed gepreek as Jona nie (Matt 12:41). Hy is groter as Salomo – en vir die Jode was daar niemand nog ooit so wys as Salomo nie (Matt 12:42).
Hy verklaar dat sy lering absoluut noodsaaklik en lewensbelangrik is. Hy vertel die vreemde gelykenis van die terugkoms van die onrein gees in verse 43 tot 45. Die betekenis van die gelykenis is dat die wet mense kan leegmaak van die bose, maar dit is net Jesus self wat 'n mens kan volmaak met dit wat goed is. Die wet laat in mense 'n uitnodiging vir die bose om weer sy intrek te neem, maar die evangelie vul mense met positiewe goedheid deur die Heilige Gees, sodat die bose nooit weer kan intrek nie. Jesus maak deur hierdie gelykenis daarop aanspraak dat Hy vir mense kan doen wat die wet nie vir hulle kan doen nie.
Jesus rig ook 'n uitnodiging aan die skrifgeleerdes en die Fariseërs. Vers 50 is 'n uitnodiging aan almal om hulle eie-ek en vooropgestelde idees te laat vaar en Jesus Christus as Meester en Here aan te neem. As ons weier, dan dryf ons al hoe verder van God af. As ons die uitnodiging aanvaar, dan word ons opgeneem in die familie van God wat na aan sy hart is.
Matteus 12:1-8 In die tyd van Jesus was die koringlande in Palestina in lang, smal stroke geplant. Tussen die stroke was paadjies waarop reisigers wat verby gegaan het, kon loop. Dit was op so 'n pad waarop Jesus en sy dissipels geloop het toe hierdie insident plaasgevind het.
Volgens die wet was die dissipels geregtig daarop om van die koring te pluk, solank as wat hulle dit met die hand gedoen het, en nie 'n sekel gebruik het om dit af te sny nie (Deut 23:25). Die oortreding wat die dissipels begaan het, volgens die Fariseërs en die skrifgeleerdes, was nie dat hulle van die koring geëet het nie, maar dat hulle dit op 'n Sabbatdag gedoen het. Volgens die Joodse wet is alle werk op 'n Sabbat verbied; onder andere ook om te oes en die koringkorrels uit te wan, en daarmee 'n maaltyd voor te berei. Niemand mag ook enigiets op 'n Sabbat gedra het as iets wat swaarder was as twee gedroogde vye nie. Die dissipels was dus skuldig daaraan dat hulle hierdie bepalings van die wet oortree het.
Die ortodokse Jode het die Sabbatwet geweldig ernstig opgeneem en daar is absoluut geen twyfel daaraan nie, dat in die oë van die skrifgeleerdes en die Fariseërs, was hulle absoluut geregverdig om fout te vind met die dissipels se optrede en ook omdat Jesus hulle nie net toegelaat het om dit te doen nie, maar hulle selfs aangemoedig het. In sy verdediging het Jesus drie argumente gebruik:
Hy haal Dawid se optrede aan in 1 Samuel 21:1-6, waar ons lees dat Dawid en sy manne so honger was dat hulle in die tabernakel ingegaan het en die offerbrood geëet het wat net die priesters mag geëet het. Die gebruik van die offerbrood word in Levitikus 24:5-9 beskryf – dit was 'n simboliese dankoffer aan God vir sy volgehoue gawe van voedsel. Die brode moes elke week vervang word met vars brood. Die ou brode kon dan deur die priesters geëet word. In hulle groot honger, het Dawid en sy manne die heilige brode geëet. Die nood van mense kry dus voorkeur bo enige rituele gebruik.
Die rituele en offers wat in die tempel plaasgevind het, het ook altyd werk op 'n Sabbat behels. Die ligte moes aangesteek word, die offerdiere moes geslag word en op die altaar neergelê word, en vele ander dinge moes gedoen word. Om enige van hierdie dinge op 'n Sabbat te doen, was verbreking van die wet. Vir die priesters was dit egter heeltemal wettig om dit te doen, want die tempelaanbidding moes voortgaan. Aanbidding tot God kry dus ook voorkeur bo al die Sabbatreëls en -wette.
Jesus haal ook vir hulle God se woorde aan die profeet Hosea, aan waar Hy gesê het: "... want Ek verwag liefde eerder as offers, toewyding aan My eerder as brandoffers" (Hos 6:6).
Jesus het met hierdie gebeure dit baie duidelik gemaak dat die menslike nood voorkeur geniet bo alle ander dinge. Dit is die grootste rituele diens wat daar bestaan. Ons kry geen bewys daarvan in die Evangelies dat Jesus ooit op 'n Sabbat die kerkdiens waargeneem het nie, maar daar is oorvloedige bewys dat Hy die hongeriges gevoed het, dié wat hartseer was, getroos het en die siekes gesond gemaak het.
Om met sekerheid te sê presies wat Matteus bedoel het toe hy geskryf het in vers 8, dat Jesus gesê het dat die Seun van die mens Here oor die Sabbat is, weet ons nie. Volgens Barclay kan dit een van twee verklarings hê:
Dit mag wees dat Jesus daarmee bedoel het dat Hy die Sabbat kan gebruik soos wat Hy dit goedvind. Jesus het kort vantevore in vers 6 gesê dat Hy groter as die tempel is, en daarom het Hy die reg om op die Sabbat te doen wat hy dink die beste is.
Dit mag ook wees dat Jesus hier nie Homself verdedig het nie, maar sy dissipels. Hy het ook nie soseer sy eie outoriteit benadruk nie, maar dié van menslike nood. Dit is ook betekenisvol dat toe Markus hierdie gebeure vertel het, het hy daar nog iets bygevoeg: "Jesus het verder vir hulle gesê: 'Die sabbatdag is vir die mens gemaak en nie die mens vir die sabbatdag nie' "(Mark 2:27). Wanneer ons alles in ag neem, dan lyk dit asof Jesus met hierdie uitspraak bedoel het dat mense nie slawe van die Sabbat moet wees nie, maar dat hulle beheer daaroor het om dit vir hulle eie beswil te gebruik.
Die skrifgeleerdes en die Fariseërs het hulself, asook die mense, verslaaf met hulle onmenslike wette en regulasies. Jesus het hier die groot beginsel van Christelike vryheid neergelê. Ons kan dit van toepassing maak op die Sabbat sowel as op alle ander dinge in die lewe.
Matteus 12:9-14 Hierdie gebeure was 'n beslissende oomblik in Jesus se lewe. Hy het doelbewus in die openbaar die Sabbatwet verbreek, en die Joodse leiers vergader nou om 'n manier te vind om Hom uit te skakel. Om die gesindheid van die ortodokse Jode te verstaan, moet 'n mens die erns verstaan waarmee hulle die Sabbatwet bejeën het. Alle werk is op die Sabbat verbied, en 'n Jood sou eerder sterf as om dit te verbreek. In 63 v.C. is Jerusalem deur die Romeinse bevelvoerder Pompeius, beleër en geannekseer. Dit het hoofsaaklik plaasgevind omdat die Jode geweier het om hulleself op die Sabbatdag te verdedig.
Dit was 'n absoluut onbeweeglike verwysingsraamwerk waarteen Jesus te staan gekom het. Die wet het genesing op 'n Sabbat baie uitdruklik verbied, tensy die persoon se lewe in gevaar was. Dan was dit toelaatbaar om die persoon net soveel te help sodat sy toestand nie vererger nie, en hy dan op die daaropvolgende dag hulp kon kry. In hierdie geval was die man met die verlamde hand, se lewe beslis nie in gevaar nie, en hy sou ook nie die volgende dag erger gewees het nie. Jesus het die wet geken en Hy het geweet dat die Fariseërs Hom dophou. Tog genees Hy die man se hand. Jesus het geen wet aanvaar wat veroorsaak het dat mense langer moes ly as wat nodig was nie. Jesus se liefde vir mense is baie groter as sy respek vir 'n wet.
Die vier Evangelies vertel vir ons niks meer van die man as dat Jesus sy hand genees het nie. Die Evangelie ooreenkomstig die Hebreërs, is een van die vroeë Evangelies wat nie in die Bybel opgeneem is nie. Daarin lees ons dat die man vir Jesus gesê het dat hy 'n messelaar was wat sy lewensonderhoud met sy hande verdien het. Hy het Hom gesmeek om sy hand te genees, sodat dit nie vir hom nodig sou wees om in skaamte vir voedsel te bedel nie.
Die skrifgeleerdes en Fariseërs wat teenwoordig was, was natuurlik nie in die minste geïnteresseerd in die man se krisis nie. Hulle was net begaan oor die fynste besonderhede van hulle reëls en regulasies. Jesus het die antwoord op hulle vraag baie goed geken. Hy het geweet dat as die persoon nie in lewensgevaar was nie, dit nie toelaatbaar was om die man se hand te genees nie. Jesus het egter ook geweet dat as hulle met Hom oor die wet wou redeneer, Hy hulle op hulle eie gebied sou kon vastrek. Hy het geweet dat die wet dit toelaat dat 'n skaap wat op 'n Sabbatdag in 'n sloot val, uitgehaal mag word, daarom vra Hy die vraag in vers 11. As dit dan toelaatbaar is om goed te doen op 'n Sabbat deur 'n skaap te red, dan is 'n mens mos baie meer werd as 'n skaap. Jesus draai met hierdie woorde, die argument om. As dit dan reg is om goed te doen op 'n Sabbat, dan is dit sonde om te weier om goed te doen. Jesus se basiese beginsel is dat geen tyd so heilig is dat iemand in nood nie gehelp moet word nie. Ons sal nie geoordeel word volgens die aantal kerkdienste wat ons bygewoon het nie, maar volgens die hoeveelheid mense in nood wat tot ons uitgeroep het, en ons gehelp het.
Deur die man te genees, het Jesus drie dinge aan hom teruggegee:
Hy het sy gesondheid teruggekry. Jesus is intens geïnteresseerd in mense se fisiese gesondheid. Die gesondheid van 'n mens se liggaam, is net so belangrik as die gesondheid van 'n mens se gees.
Hy het ook sy werk teruggekry. Sonder werk, voel mense onvolledig. Dit is deur sy werk dat 'n mens tevredenheid in die lewe ervaar en weet wie hy is.
Hy het ook sy selfrespek teruggekry. Wanneer 'n mens op sy eie voete kan staan, kan hy die lewe in die gesig kyk en voel dat hy waarde het.
Ons het reeds gesê dat hierdie 'n kritiese gebeurtenis was. Hierna het die skrifgeleerdes en die Fariseërs begin om planne te beraam om vir Jesus dood te maak. In 'n sekere sin is die grootste kompliment wat 'n mens iemand kan bewys, om hom te vervolg. Dit is 'n bewys dat jy so 'n persoon nie net as gevaarlik beskou nie, maar ook as effektief. Die optrede van die skrifgeleerdes en die Fariseërs, is 'n maatstaf van die krag van Jesus Christus. Ware Christenskap mag dalk gehaat word, maar dit kan nooit geïgnoreer word nie.
Matteus 12:15-21 Ons sien hier dat Jesus nie moed met roekeloosheid verwar het nie. Die tyd vir 'n openlike botsing het nog nie aangebreek nie en Hy het nog werk gehad om te doen. Jesus het ook diegene wat Hom gevolg het, verbied om die aandag op Hom te vestig. Daar was baie vals messiasse wat na vore gekom het en Jesus het geweet dat as dit bekend word dat daar iemand met buitengewone vermoëns verskyn het, dan kon daar politieke rebellie ontstaan en lewens kon onnodig in gevaar gestel word. Hy moes die mense eers leer dat Messiasskap nie 'n troon beteken nie, maar 'n kruis. Dit is nie 'n oorweldigende mag nie, maar 'n opofferende liefde.
Die aanhaling wat Matteus gebruik om die werk van Jesus op te som, kom uit Jesaja 42:1-4. Jesus het Jesaja se profesie verstommend presies in vervulling laat gaan:
Hy het die wil van God aan die nasies bekend gemaak (vers 18b). Jesus het vir ons kom demonstreer hoe om teenoor God op te tree, asook teenoor ander mense.
Jesus het met die stil en sterk rustigheid opgetree van iemand wat met liefde wou oorwin, en nie met 'n getwis en gebruik van baie woorde nie (vers19).
Jesus het gekom, nie om die swak vlammetjie uit te blus nie, maar om dit te vertroetel sodat dit weer 'n helder en 'n sterker lig kan gee. Die wonderlikste ding van Jesus is dat Hy nie die groot ontmoediger is nie, maar die groot bemoediger (vers 20).
Saam met Jesus het daar 'n uitnodiging aan al die nasies, die wêreld binne gekom. Hy het aan al die nasies hoop kom gee (vers 21).
Matteus 12:22-29 Toe Jesus hierdie man van sy blindheid en stomheid genees het, was die omstanders verbaas en het gewonder of Jesus nie dalk die Seun van Dawid kon wees op wie hulle so lank gewag het nie – die groot Redder en Bevryder. Hulle het egter getwyfel omdat Jesus so anders was as die prentjie van die Seun van Dawid waarmee hulle groot geword het. Hier was geen glorieryke prins met prag en praal nie; geen geklank van swaarde nie en geen baniere nie. Voor hulle was 'n eenvoudige skrynwerker van Galilea, met woorde van wysheid en in wie se hande 'n verstommende, onverstaanbare, misterieuse krag sigbaar is.
Die Fariseërs en skrifgeleerdes het al die tyd met strak, stroewe gesigte toegekyk. Hulle het hulle eie oplossing vir die probleem gehad. Volgens hulle het Jesus die demone uitgedryf met behulp van die aanvoerder van die bose geeste, Beëlsebul. Jesus reageer op die skrifgeleerdes en Fariseërs se aanklag met drie antwoorde waarop hulle geen antwoord kon gee nie:
As Hy die demone uitgedryf het met behulp van Beëlsebul, dan sou dit beteken dat die demoniese koninkryk verdeeld is. Dit sou beteken dat die duiwel se koninkryk se ondergang naby is, want geen huis, of stad, of ryk wat in homself verdeeld is, kan bly staan nie.
Daar was Jode wat self demone uitgedryf het. Jesus se tweede argument in vers 27, is dat as Hy dan duiwels uitdryf met behulp van duiwels, dan doen die Fariseërs se volgelinge presies dieselfde. Daar was baie Joodse duiweluitdrywers in die tyd van Jesus, wie se metodes heeltemal van Jesus s'n verskil het. Flavius Josephus was 'n baie geagte Joodse geskiedskrywer in die antieke tyd en hy het geskryf en vertel van metodes wat die Joodse duiweluitdrywers gebruik het, wat deur koning Salomo aan sy mense geleer is en wat hy van die Here ontvang het (Antiquities of the Jews, 8:2:5).
Ons kry Jesus se derde antwoord in vers 29, waar Hy sê dat iemand tog nie by die huis van 'n sterk man kan ingaan en sy goed vat, as die sterk man nie eers gebind is nie. Dit sou beteken dat as Jesus dan wel duiwels uitdryf, en die Fariseërs kon dit nie ontken dat dit wel so is nie, dat Hy die gebied van die duiwel betree het, hom gebind het en van hom steel. Met ander woorde, dan isdie duiwel kragteloos teen die mag van Jesus. Die prentjie van die sterk man wat gebind is, kry ons in Jesaja 49:24-26.
Toe Jesus deur die duiwel in die woestyn versoek is, het daar iets gebeur. Vir die eerste keer het die duiwel iemand gevind wat hy nie deur al sy geslepenheid en listigheid, kon oorwin nie. Van daardie tyd af was Satan se krag nie meer dieselfde nie. Hy was van toe af 'n oorwonne krag, en Jesus kon ander help deurdat Hyself die Satan verslaan het.
Een van die interessantste dinge in die hele gedeelte kry ons in vers 28, waar Jesus gesê het dat die koninkryk van God inderdaad tot by die mense gekom het deurdat Hy deur die Gees van God bose geeste uitdryf. Die groot teken van die koms van God se koninkryk, was nie groot gemeentes, vol kerke en luukse geboue nie. Die teken daarvan is dat God die mensdom se ellende kom verlig het.
Matteus 12:30 In hierdie een deurdringende sin van vers 30, lê Jesus 'n baie belangrike beginsel neer. Dit is onmoontlik om neutraal te wees in ons verhouding met Hom. W C Allen skryf in sy Bybelkommentaar oor Matteus, dat daar in ons oorlog teen Satan se vestings, net twee kante is waarvan ons een moet kies. Ons is vir Jesus Christus en saam met Hom besig om sy skape bymekaar te maak. Of ons is teen Hom, besig om sy skape uitmekaar te jaag.
Daar is drie redes waarom mense so graag neutraal wil bly:
Die mens is van nature inherent traag. Die enigste ding wat baie mense begeer, is om uitgelos te word. Hulle deins weg van enigiets wat vir hulle ongemaklik of steurend is.
Die mens is ook van nature inherent lafhartig. Hulle is bang oor wat ander mense vir hulle sal sê en dan klink die stemme van mense om hulle, harder in hulle ore as die stem van God wat hulle roep.
Die mens is ook inherent lui. Dit is makliker om sekuriteit te hê as uitdagings. Jesus Christus kom altyd saam met 'n uitdaging, en die gemak van selfsugtige onaktiwiteit is baie makliker as die avontuur van aktiefwees vir Christus.
Jesus se woorde: "Wie nie aan my kant is nie, is teen My ..." is 'n toets wat ons op onsself van toepassing moet maak. Is ek werklik aan Jesus se kant, of skuifel ek deur die lewe in 'n staat van lafhartige neutraliteit?
Matteus 12:31-32 Dit is skrikwekkend om hierdie woorde in verband met 'n onvergeeflike sonde, oor die lippe van Jesus, die Redder van mense, se lippe te hoor kom. Dit is só skrikwekkend dat baie mense die skerpheid daarvan probeer versag deur te sê dat 'n mens dit nie letterlik moet opneem nie. Daar is egter iets baie waarskuwend daaraan om woorde van sonde, waarvoor daar nie vergifnis is nie, te hoor van die lippe van Hom wat die mensgeworde liefde van God is.
Dit is baie moeilik om te verstaan waarom iemand wat iets teen die Seun van die mens sê, vergewe kan word, maar as iemand iets teen die Heilige Gees sê, dan kan dit hom nie vergewe word nie.
Ons het alreeds gesien in die bespreking van Matteus 12:1-8, dat die Jode van die seun van die mens gepraat het, wanneer hulle enige gewone mens bedoel het. Dit kan wees dat Jesus bedoel het dat wanneer iemand iets teen 'n ander mense sê, dat hy daarvoor vergewe kan word. Wanneer 'n persoon egter iets sê teen die Heilige Gees, deel van die Drie-enige God, dan kan dit hom nie vergewe word nie. Dit is heeltemal moontlik om 'n menslike boodskapper van God mis te verstaan, maar God praat met ons deur sy Heilige Gees. Hy, as God se boodskapper, praat so eenvoudig en duidelik met ons, dat ons dit net doelbewus kan verkeerd verstaan. Sonde teen 'n ander mens is dus ernstig, maar nie onvergeeflik nie. Sonde teen die roepstem van God, is dus doelbewus en eindig as onvergeeflik.
Jesus het hier nie gepraat van die Heilige Gees in die volle Christelike verstaan van die Heilige Gees nie, want die uitstorting daarvan het eers tydens die Pinksterfees ná sy hemelvaart plaasgevind. Hierdie woorde van Jesus moet verstaan word in die lig van die Joodse konsep en verstaan van die Heilige Gees. Ooreenkomstig die Joodse lering, het die Heilige Gees twee baie belangrike funksies verrig:
Hy het God se waarheid aan die mense gebring.
Hy het die mense in staat gestel om die waarheid te herken en te verstaan wanneer hulle dit sien.
Daar is dus in elke mens 'n Godgegewe vermoë wat ons in staat stel om goedheid en waarheid te herken wanneer ons dit sien. Ons kan egter enige vermoë of gawe verloor wanneer ons dit nie gebruik nie. Dit is waar van hierdie lewe sowel as van die ewige lewe. Daarom kan ons ook die vermoë verloor om goedheid en waarheid te herken wanneer ons dit sien. As ons lank genoeg ons oë en ore sluit vir God se stem en ons rug draai op al die boodskappe wat Hy vir ons stuur, as ons ons eie slim idees en planne verkies bó dit wat God vir ons beplan, dan kom ons aan die einde op 'n plek waar ons nie God se waarheid, sy skoonheid en sy goedheid kan herken wanneer ons dit sien nie. Ons bereik dan 'n stadium waar ons eie boosheid vir ons goed lyk en God se goedheid vir ons boos is.
Dit is die toestand wat die skrifgeleerdes en die Fariseërs bereik het. Hulle het hulself vir so lank blind en doof gehou vir die leiding van God se hand en die roepstem van sy Heilige Gees, hulle het so lank volhard in hulle eie hardkoppigheid, dat hulle nou 'n punt bereik het dat hulle nie meer God se goedheid en liefde kan raaksien nie. Hulle het na die vleesgeworde goedheid van God gekyk en dit vleesgeworde boosheid genoem. Hulle het na die Seun van die lewende God gekyk en Hom 'n medewerker van die duiwel genoem. Die sonde teen die Heilige Gees is dus wanneer 'n mens so dikwels, en vir so lank aanhou om God se wil en sy roepstem te weerstaan, dat hy dit later glad nie meer kan herken nie.
Hoekom is dit onvergeefbaar? Waarom is dit anders as ander sondes? Die antwoord is eenvoudig. Wanneer enigiemand so 'n toestand bereik het, dan is dit nie meer vir hom moontlik om sy skuld en sonde te bely nie. Wanneer iemand nie meer die goeie kan raaksien nie, dan kan hy dit ook nie begeer nie. As hy nie boosheid as sodanig herken nie, dan kan hy nie daaroor jammer wees en daarmee wil breek nie. As 'n mens nie bely nie, dan kan hy nie vergewe word nie, want belydenis is die enigste voorwaarde vir vergifnis. Baie mense sou soveel hartseer gespaar gewees het, as hulle net kon besef dat die sonde teen die Heilige Gees nie gepleeg kan word deur iemand wat bang is dat hy of sy dit gedoen het nie. Die sonde teen die Heilige Gees kan beskryf word as die verlies van alle bewustheid en besef van sonde.
Dit is die plek wat die skrifgeleerdes en die Fariseërs bereik het. Deur hulself vir só lank doelbewus blind en doof te hou vir God, het hulle hulself uit sy vergifnis en genade uitgesluit. Dit is vir ons 'n baie ernstige waarskuwing. Ons moet God met soveel erns en ywer najaag, dat ons sensitiwiteit vir sy stem nooit afgestomp raak nie. Dit is 'n lewenswet dat ons net dít hoor waarvoor ons luister en wat ons wil hoor. As ons onsself daarin oefen om na God se stem te luister, dan hoor ons Hom al hoe duideliker totdat sy stem dié klank in ons lewens is wat ons bo alle ander klanke kan hoor.
Matteus 12:33-37 Jesus se woorde in vers 33 is betekenisvol. As 'n mens só blind geword het vir God soos die skrifgeleerdes en die Fariseërs, dan kan jy nie goedheid herken wanneer jy dit sien nie. Hulle het so pas na die Seun van God gekyk, en Hom 'n medewerker van die duiwel genoem. Sulke woorde kan 'n mens net met afgryse vervul. Jesus lê hier twee lewenswette neer:
Die toestand van 'n mens se hart kan gesien word aan die woorde wat hy spreek. Daar is niks so openbarend soos woorde nie. 'n Mens hoef nie lank met iemand te gesels voordat jy kan weet of daardie persoon vol rein of vuil gedagtes is nie. 'n Mens hoef ook nie lank na iemand te luister nie, voordat jy weet of hy gaaf en liefdevol is, of wreed en hardvogtig nie. Ons openbaar onsself voortdurend deur dit wat ons sê.
Van elke ligsinnige woord wat elke mens sê, sal hy moet rekenskap gee op die oordeelsdag. Die Griekse woord wat met "ligsinnig" vertaal is, word gebruik wanneer iets beskryf word wat niks produseer nie, soos byvoorbeeld 'n onvrugbare stuk grond of 'n vrugteboom wat geen vrugte dra nie. Dit is die woorde wat ons uiter sonder om te dink, wanneer die skanse afgegooi is, wat wys wie ons werklik is en wat in ons harte aangaan.
Dit is gewoonlik ook hierdie woorde wat die meeste skade aanrig. Ons sê dikwels in woede dinge wat ons nooit sou gesê het as ons in beheer van onsself was nie. Al sou ons agterna om verskoning vra en sê dat ons dit nie bedoel het nie, dan is die feit nog steeds dat ons deur wat ons gesê het, 'n wond veroorsaak het wat nie maklik genees kan word nie en 'n muur tussen mense opgerig het, wat baie moeilik weer afgebreek kan word. Die herinnering aan wat gesê is, maak homself tuis in 'n mens se geheue om vir altyd daar te bly.
Ons moet onsself, ons woorde en ons harte ondersoek. Ons moet onthou dat God ons nie oordeel op dit wat ons met sorgvuldigheid en omgee gesê het nie. Hy gaan ons oordeel volgens dinge wat ons gesê het toe die werklike gevoelens van ons harte na die oppervlak toe opgeborrel het.
Matteus 12:38-42 Paulus sê in 1 Korintiërs 1:22 dat die Jode wondertekens wil hê. Dit was nog altyd kenmerkend van die Jode om wondertekens te vra wanneer iemand daarop aanspraak gemaak het om 'n boodskapper van God te wees. Hy moes dit bewys deur iets bonatuurlik te doen. Die Jode het een groot fundamentele mistasting begaan: Hulle het God altyd in die bonatuurlike gesoek en skoon vergeet dat Hy nooit nader aan ons kan wees en Homself aan ons kan toon, as in die alledaagse dinge nie.
Jesus noem hulle "'n Slegte en afvallige geslag." In die 1953-Afrikaanse Vertaling, is die Griekse woord wat hier met "afvallige geslag" vertaal is, vertaal met "owerspelige geslag". Dit beteken in werklikheid afvallig en sonder geloof, maar in die Ou Testament is die verhouding tussen Israel en God altyd met 'n huweliksverbond vergelyk. Wanneer Israel ontrou was teenoor die ware God en afgode gaan aanbid het, dan is daar gesê dat hulle met vreemde gode owerspelig was. Jeremia 3:6-11 is 'n goeie voorbeeld daarvan. Die woord beskryf egter iets wat baie erger is as fisiese owerspel. Dit beskryf daardie soort ontrouheid teenoor God waaruit alle sonde, fisies sowel as geestelik, ontstaan.
Jesus sê aan hulle dat hulle net een teken sal kry, en dit is die teken van die profeet Jona, want net soos wat Jona drie dae en drie nagte lank in die maag van 'n groot vis was, net so sal die Seun van die mens ook drie dae en drie nagte binne-in die aarde wees.
Vir eeue lank het die kerk die kruisiging van Jesus op 'n Vrydag herdenk, en dit Goeie Vrydag genoem. In 324 n.C., toe Konstantyn die Keiser van die Romeinse Ryk was, is die Christelike geloof wettig verklaar en het dit die geloof van die Romeinse Staat geword. Die gebruike van afgode-aanbidding, veral sonaanbidding en die Christelike gebruike, het in hierdie tyd vermeng geraak en Konstantyn het dit aangemoedig omdat hy eenheid en stabiliteit in sy Ryk wou bevorder. Hy het ook die kerkleiers aangemoedig om sover moontlik van Joodse gebruike afstand te doen omdat, volgens hom, die Jode vir Jesus vermoor het. Dit sou makliker wees as die verskillende gelowe ook hulle Paasfees (dit is toe nie meer Pasga-fees genoem nie), op dieselfde tyd kon vier.
Baie mense het gewonder hoe 'n mens drie dae en drie nagte inpas tussen Vrydagaand en vroeg Sondagoggend, terwyl dit nog donker was (Joh 29:1). God se manier om dae en nagte te tel, sien ons in Genesis 1:5. Hy het die "lig" dag genoem en die "donker" het Hy nag genoem. Mens kom dus by net twee nagte en een dag uit. Waarom sou Jesus dit dan as teken aan die Fariseërs gee, as dit nie nie sin maak nie?
Die weeklikse Sabbat is gevier vanaf skemer op 'n Vrydagaand tot skemer die Saterdagaand. 'n Nuwe dagtelling het dus begin wanneer dit donker geword het.
'n Baie geloofwaardige verklaring vir hierdie vraagstuk, is die volgende:
In Levitikus 23 is daar 'n lys van al die feeste en gewyde byeenkomste wat die Here vir Moses gegee het en sy opdrag was dat dit tot sy eer gevier moes word. Op die veertiende van die eerste maand, teen skemer, moes hulle die offerdier sonder gebrek slag en die Pasga-maaltyd eet (Eks 12:6). In Lukas 22:14-20 lees ons hoedat Jesus die Pasga-maaltyd saam met sy dissipels geëet het, dus op die veertiende, wat met skemer begin het. Hy is die volgende dag gekruisig. Dit was nog steeds dieselfde dag waarop die paaslam geslag moes word (Luk 22:7). Met ander woorde, Jesus is op die veertiende van die eerste maand gekruisig (Die volmaakte Pasga-lam wat vir ons geslag is!) Ons moet onthou dat ons hier van die Joodse kalender praat. Op die vyftiende van dieselfde maand, wat daardie aand met skemer sou begin, moes hulle die fees van ongesuurde brood begin vier wat met 'n gewyde byeenkoms moes begin. Die fees van ongesuurde brood het sewe dae lank geduur. Die eerste dag en die laaste dag van die sewe dae van die fees is as belangrike Sabbatte beskou. Die Grieks-Afrikaanse Interliniêre Bybel stel dit presies net so: "…want daardie Sabbat was belangrik." (Joh 19:31) Die 1983-Vertaling se vertalers het dit met 'n Vrydag vertaal (Luk 23:54). Die oorspronklike Grieks sê: "Die Sabbat was besig om aan te breek." Dit was dus nie 'n gewone weeklikse Sabbat nie.
Teoloë het deur al die eeue bereken dat Jesus ongeveer tussen 30 en 33 n.C. gekruisig is. Volgens die Hope for Israel Ministries, is daar baie buite-Bybelse bronne wat oor die jaar 31 n.C. geskryf het as 'n jaar waarin daar besonder eienaardige dinge gebeur het, soos byvoorbeeld dat 'n geweldige aardbewing die klipbalk waaraan die voorhangsel in die tempel gehang het, middeldeur laat kraak het. Dit was 'n klip wat 30 voet lank was en amper 30 ton geweeg het. Daar is ook melding gemaak van 'n dag waarin daar 'n onverklaarbare duisternis oor die aarde gekom het (Matt 27:45-52). 'n Paar dae later was daar weer 'n aardbewing (Matt 28:2).
As ons dan kan aanneem dat Jesus in 31 n.C. gekruisig is, is dit baie maklik om met rekenaarprogramme te bereken op watter dag van die week die 14e van die eerste maand in die jaar 31 n.C. was. Dit was vanaf skemer Dinsdagaand tot skemer Woensdagaand. Markus sê in Markus 16:1 dat die vroue, nadat die Sabbat verby was, speserye gaan koop het om Jesus mee te salf. Lukas sê weer in Lukas 23:55-56 dat die vroue, nadat hulle die reukolies voorberei het, eers op die Sabbat moes rus. Dit lyk na 'n teenstelling, behalwe wanneer ons hier van twee Sabbatte kort na mekaar praat. Volgens verskeie Grieks-Engels Liniêre Bybels, gebruik Matteus in Matteus 28:1 'n meervoudsvorm wanneer hy in Matteus 28:1 sê dat die vroue na die "Sabbatte", vroeg die Sondagoggend na die graf gegaan het.
Ons behoort Jesus se kruisiging eintlik elke dag te herdenk. Hierdie nuut ontdekte kennis laat mens egter weer besef dat ons die Bybel en Jesus se woorde nooit ligtelik moet opneem nie. Wat Hy gesê het, het Hy bedoel.
Die vroeë Christene het mekaar altyd in die Pasga-tyd gegroet met die woorde: "Ons Here Jesus Christus het waarlik opgestaan!" Kom ons glo en leef daaruit!
Jesus sê vir die Fariseërs dat Hy God se teken is, maar hulle het Hom nie herken nie. Die mense van Nineve het God se waarskuwing in Jona herken en die koningin van Skeba het God se wysheid in Salomo herken. In Jesus het groter wysheid as wat Salomo ooit kon hê, en 'n groter boodskap as wat Jona ooit kon bring, na die skrifgeleerdes en die Fariseërs gekom, maar hulle is so blind dat hulle nie kan sien nie, en so doof dat hulle nie kan hoor nie. Daarom sal daar 'n dag kom wanneer die mense van die verlede, wat God herken het toe hulle Hom gesien het, teen hulle sal getuig.
Daar is één baie groot vraag in elkeen van ons se lewens. Wat is ons reaksie wanneer ons met die lewende God, in sy Seun Jesus Christus, gekonfronteer word.
Matteus 12:43-45 In hierdie kort gelykenis van Jesus is daar veel meer lewenswaarhede vervat as wat 'n mens met die eerste oogopslag kan raaksien:
Die onrein gees gaan uit die man weg. Hy word nie vernietig nie. In hierdie lewe kan boosheid dus oorwin word en weggedryf word, maar dit kan nie vernietig word nie. Bose geeste is altyd opsoek na geleenthede om weer aan te val en die verlore grondgebied weer terug te wen.
Dit wys vir ons dat 'n godsdiens wat op moets en moenies gebaseer is, nooit genoeg kan wees nie. 'n Persoon mag dalk besluit om sy sondige gewoontes te laat staan, maar as hy nie gevul word met die inwonende Heilige Gees in sy lewe nie, en nie 'n vervulde Christenlewe lei nie, dan kry die bose gees dit reg om met sewe van sy handlangers, nog slegter as hy self, terug te kom.
Die enigste permanente genesing vir sondige dade, is Christelike dade. Die grootste fatale siekte, is luiheid. Die maklikste manier om onkruid in 'n tuin uit te roei, is om die tuin met bruikbare plante te vul. Die enigste manier om van sonde af weg te bly, is om besig te wees met gesonde optredes.
Matteus 12:46-50 Een van die groot tragedies in die menslike lewe van Jesus, is dat sy naaste en mees geliefde familielede, Hom nie verstaan het nie. Johannes sê vir ons dat selfs sy broers nie in Hom geglo het nie (Joh 7:5). Markus vertel dat sy familie gegaan het om Hom te gaan haal, omdat hulle gedink het dat Hy van sy kop af geraak het (Mark 3:21).
Dit gebeur dikwels dat wanneer 'n persoon 'n ontmoeting met die Here Jesus het en Hom in erns begin volg, dat sy naaste mense dit nie verstaan nie en dan vyandig teenoor hom of haar word. Alhoewel bloed altyd dikker is as water, gebeur dit somtyds dat ons naaste mense ons die minste verstaan, terwyl ons baie nader voel aan mense met wie ons 'n gemeenskaplike ideaal deel. Ware vriendskap word gevorm wanneer ons saam met iemand deur besondere ervaringe gegaan het en die herinneringe daaraan kan deel. Jesus het aan sy dissipels gesê dat hulle sy vriende is, as hulle doen wat Hy hulle beveel (Joh 15:14).