ŉ Roomse dwaling
“Jy mag geen ander gode voor my aangesig hê nie. Jy mag vir jou geen gesnede beeld of enige gelykenis maak van wat bo in die hemel is, of van wat onder op die aarde is, of van wat in die waters onder die aarde is nie. Jy mag jou voor hulle nie neerbuig en hulle nie dien nie; want Ek, die HERE jou God, is ’n jaloerse God ...” (Ex.20:3-5)
Satan probeer van meet af aan om die kerk te vernietig en sal daarmee volhard totdat hy tydens die laaste oordeel in die hel gewerp word:
“En die duiwel wat hulle verlei het, is in die poel van vuur en swawel gewerp waar die dier en die valse profeet is...” (Openb.20:10).
Toe geloofsvervolging teen die vroeë Christenkerk nie slaag nie, het Satan met dwaalleer in die kerk opgeduik en dit met ŉ skyngodsdiens vol heiden-elemente besmet – die Roomse Kerk (RK). Hierdie kerk is ŉ reuse sisteem van gekunstelde afgodery en voer sondaars verby die reddende genade in Christus.
1. Die groot gebod
In die eerste gebod eis God van gelowiges om niks op gelyke voet met Hom te plaas en te vereer nie. Hy is ŉ jaloerse God wat nie sy liefde deel nie. Israel het Hom leer ken soos geen ander volk nie. Hul verlossing uit ŉ Egiptiese slawerny, God se versorging op pad na Kanaän en hul vestiging daar, het hul geen ander God laat dien soos wat later wel sporadies in hul geskiedenis gebeur het nie.
Die Egiptenare en Israel se buurlande het almal afgode aanbid. Daarom het God Israel streng verbied om van die godsdiensgebruike van hierdie lande te huisves en eie maaksels te dien. Alleenlik Hy moes verheerlik word.
“By wie wil julle God dan vergelyk? Of watter gelykenis naas Hom stel?” (Jes.40:18).
Daarom is Israel verbied om God deur middel van enige ander beeld te aanbid soos wat in die woestyn met die goue kalf-episode gebeur het (Ex.32). Godsdiens moet deur die krag van geloof en nie deur dié van mense se verbeelding gedryf word nie.
Omdat God die enigste ware bron van geluksaligheid is, het Israel nie godsdiensversterkmiddels soos beelde nodig gehad nie. Wie beelde vereer en aanbid, vereer ŉ maaksel bo die Skepper en koester sekere verwagtinge daarvan wat God alleen kan verwerklik.
Die RK maak haar skaamteloos aan afgodery skuldig. Sy verkondig ŉ valse godsdiens van sakramentele verlossing en slaafse tradisies. Dis egter ŉ baie ou probleem:
“...en die Fariseërs en sommige van die skrifgeleerdes wat van Jerusalem gekom het, het by Hom saamgekom... En Hy sê vir hulle: Julle verstaan dit goed om die gebod van God opsy te sit en so julle oorlewering te onderhou” (Mark.7:1,9).
In die Bybel word godsdiensafvalligheid dikwels met owerspel vergelyk. Om ŉ ander god te aanbid, is soos ŉ vrou wat ten aanskoue van haar eie man owerspel pleeg:
“Want hulle het owerspel begaan, en daar is bloed aan hulle hande: met hul drekgode het hulle owerspel begaan .... (Eseg.23:37).
Wanneer lidmate van die RK voor standbeelde buig en van hulle aanbid, maak hulle hul bewustelik aan die verbreking van God se gebod skuldig:
“Julle mag vir julle geen afgode maak nie; en ’n gesnede beeld of ’n klip pilaar mag julle vir julle nie oprig nie en ’n steen met beeldhouwerk in julle land nie opstel om julle daarby neer te buig nie; want Ek is die HERE julle God (Lev.26:1).
“Neem julle dan terdeë in ag ter wille van julle siele ... sodat julle nie verderflik handel deurdat julle vir julle ’n gesnede beeld, ’n gelykenis van enige afgodsbeeld, maak nie: ’n afbeelding van man of vrou nie” (Deut.4:16).
“Vervloek is die man wat ’n gesnede of gegote beeld maak, ’n gruwel vir die HERE, werk van ’n ambagsman se hande, en dit in die geheim opstel; en die hele volk moet antwoord en sê: Amen” (Deutr.27:15).
Die Bybel verbied skakeling met dooies:
“ ... of wat ’n gees van ’n afgestorwene vra of ’n gees wat waarsê, of wat die dooies raadpleeg nie” (Deut.18:11).
Dit was juis die oortreding wat tot Saul se dood gelei het!
Desnieteenstaande beskou die RK godsdiensbeelde as vensters in die hemel wat hulle met heiliges verbind. Laasgenoemdes vorm glo ŉ brug tussen hemel en aarde. In die Vatikaanstad is ŉ paar gebalsemde liggame van pouse. Mense kniel voor hulle neer en bid tot hulle.
Die vroeë kerk het nie godsdienstige beelde toegelaat nie. Die kerkvaders het dit as heidens veroordeel. Daarom het die geloof in die eerste 500 jaar van die kerk se bestaan gebloei en was die pad van verlossing baie duidelik. Toe beeldediens die opwagting maak, het hierdie pad vol afgodiese slaggate geword en miljoene mense die hemel laat mis.
Daarna het elke Roomse instelling afgodsbeelde gehuisves. Twee van die grootstes is by die ingang van die ou Franse pouspaleis in Avignon. Dié van die Roomse Jesus is ongeveer ses meter bo grondvlak en dié van die Roomse Maria hoër op. Sy is die as waaromheen die afgodery draai!
Die vroeë Christene het nooit probleme met Maria die aardse moeder van Jesus gehad nie totdat die RK ŉ troon vir haar ingerig en as hemelse koningin begin aanbid het. Dieselfde Maria is eeue tevore in Babilon as Semiramis vereer:
“Die kinders maak hout bymekaar, en die vaders steek die vuur aan, en die vroue knie deeg om koeke te maak vir die hemelkoningin en vir ander gode drankoffers uit te giet om My te terg” (Jer.7:18).
Semiramis is bloot vanuit een afgodsisteem na ŉ ander een oorgeplaas en ŉ nuwe naam gegee – Maria. Die Roomse uitbeelding van Maria is nie Joods nie maar wel Babilonies - ŉ jong vrou met blou oë en blonde hare. Dit stem met afbeeldings van Semiramis wat uit argeologiese opgrawings gekry is ooreen. Die Roomse Maria word bv. net soos Semiramis dikwels met ŉ stralekrans om die kop uitgebeeld. So ook Roomse afgode en die simbool van die songod.
Kanonisering is die RK se amptelike nadoodse verklaring van ŉ dooie tot ŉ heilige. Die kerk huldig meer as 10,000 daarvan waarvan Udalvic (993nC) die eerste en Dulcie Pontes (2019) die laaste tot op datum is.
So anders as die RK leer die Bybel dat heiliges nie dood is nie maar lewe en dis beslis nie ŉ kerk se taak om ŉ dooie tot ŉ heilige te verklaar nie. Heilig beteken om opsy gesit te wees. Heiliges is deur God opsy gesit om sondaars wat in die duister is na die ewige lig te roep:
“...aan die gemeente van God wat in Korinthe is, aan die geheiligdes in Christus Jesus, die geroepe heiliges, saam met almal wat die Naam van onse Here Jesus Christus in elke plek aanroep, hulle sowel as onse Here” (1 Kor.1:2).
Die woord heiliges kom 60 keer in die NT voor – net vir lewendes. Die Hebreër-briefskrywer herinner gelowiges om nie te vergeet dat God liefdediens wat aan medegelowiges gedoen word ongesiens by Hom verbygaan nie:
“So is julle dan nie meer vreemdelinge en bywoners nie, maar medeburgers van die heiliges en huisgenote van God” (Efes.2:19).
“Want God is nie onregverdig om julle werk te vergeet nie en die liefdesarbeid wat julle betoon het vir sy Naam, omdat julle die heiliges gedien het en nog dien” (Hebr.6:10).
Paulus spreek die gelowiges in Rome as heiliges aan:
“...aan al die geliefdes van God, geroepe heiliges wat in Rome is: Genade vir julle en vrede van God onse Vader en die Here Jesus Christus!” (Rom.1:7).
5. Geen alternatief nie
Vir die RK is gebede tot die dooie heiliges alternatiewe gebede tot God. Hierdie dooies is kwansuis by magte om God regstreeks te versoek om ag op die bidders se gebede en versugtinge te slaan. Omdat hulle reeds deel van die triomferende kerk in die hemel is, het hulle glo beter toegang tot God as dié van die strydende kerk op aarde.
Hierdie dooies sien na bidders om. Wie in ernstige nood verkeer, vra so ŉ beskermheilige om hulp. God het hulle in beheer van verskillende situasies, beroepe en selfs lande soos bv. Patrick van Ierland, geplaas. Talle van hulle word, net soos Maria, met luisterryke feeste vereer.
Dis alles bedrog want as dooies gebede kan aanhoor, moet hulle soos God alomteenwoordig wees. En dis onmoontlik! Geen mens mag ŉ ander een aanbid nie; selfs nie eens engele nie. Johannes wou by geleentheid die knie voor ŉ engel buig en is gekeer:
“En ek het voor sy voete neergeval om hom te aanbid; maar hy het vir my gesê: Moenie! Ek is ’n mededienskneg van jou en van jou broeders wat die getuienis van Jesus het. Aanbid God. Want die getuienis van Jesus is die gees van die profesie” (Openb.19:10).
Engele is ook geskape en mag nie aanbid word nie, Jesus leer sy volgelinge om tot God te bid (Mt.6:9). Gebed is skakeling met God en die vernaamste deel van verlostes se dankbaarheid soos wat die Heidelbergse Kategismus tereg leer. In Num.21:7 kry Moses opdrag om tot God alleen te bid en in Ps.5:2 sing Dawid”
“O HERE, luister na my woorde, let op my versugting.”
Gelowiges het nie dooies se hulp met gebed nodig nie. Hulle gaan reguit na God se troon van genade:
“Laat ons dan met vrymoedigheid na die troon van die genade gaan, sodat ons barmhartigheid kan verkry en genade vind om op die regte tyd gehelp te word... Daarom kan Hy ook volkome red die wat deur Hom tot God gaan, omdat Hy altyd leef om vir hulle in te tree” (Hebr.4:16; 7:25).
Die Bybel vertel van gelowiges wat geweier het om afgodies vereer te word (Hand.10:26; 14:8-18). Selfs engele het dit geweier (Open.19:10). Nêrens in die NT is daar enige sprake van gebede tot dooies nie. Nog minder lewer die kerkgeskiedenis getuienis daarvan.
“Want daar is een God en een Middelaar tussen God en die mense, die mens Christus Jesus” (1 Tim.2:5).
Die Satan en sy volgelinge smag egter na gebedsverering:
“Weer neem die duiwel Hom saam na ’n baie hoë berg en wys Hom al die koninkryke van die wêreld en hulle heerlikheid, en sê vir Hom: Al hierdie dinge sal ek aan U gee as U neerval en my aanbid. Toe sê Jesus vir hom: Gaan weg, Satan! want daar is geskrywe: Die Here jou God moet jy aanbid en Hom alleen dien” (Mt.4:8-10).
Die beeldekultus was in die Middeleeue op sy sterkte. Kerke was vol beelde met kerse wat gebrand is. Sommige het eie aanbiddingsplekke gehad met dae wat aan hulle gewy is. Eenmaal per jaar is al die afgode op All Saints Day vereer. Vandag nog. In Suid-Amerika en die Filippyne word swierige optogte met beelde van Maria en ander afgode gereeld gehou. Dis suiwer Babilonies van oorsprong:
“Hulle wat goud uit die geldsak skud en silwer afweeg met die weegskaal, huur ŉ goudsmid, en hy maak daar ŉ god van; hulle kniel neer, ook buig hulle. Hulle hef hom op die skouer; hulle dra hom en sit hom op sy plek neer … neem dit ter harte, o afvalliges!” (Jes.46:6-8).
Die RK is so vol afgode dat dit niks van koning Belsasar se heidenpaleis in Babel verskil nie:
“Hulle het wyn gedrink en die gode van goud en silwer, koper, yster, hout en klip geprys” (Dan.5:4).
Hierdie afgodery strek verder as versoeke om by God in te tree. Hulle word as geeste met buitengewone magte gesien wat verskeie siektes kan genees, gawes uitdeel en wonders laat geskied. Hierdie primitiewe gedagtegang maak dat die “heiliges” ook as uitdelers van wraak gesien word. Om dit te verhoed, word hul aanbiddingsplekke in stand gehou wat wesenlik niks van die animistiese Afrika geloof in voorvadergeeste verskil nie.
Afgodsaanbiddingsplekke bring baie geld vir die RK in. Ongelukkig het dit ŉ sisteem vir korrupsie oopgemaak en het sommige beelde selfs bewegende oë of ledemate. Wonderwerke word georkestreer om lekebewondering af te dwing en geld te laat instroom.
Gelowiges bid sleg vir mekaar:
“Maar ek vermaan julle, broeders, by onse Here Jesus Christus en by die liefde van die Gees, om saam met my in die gebede te stry vir my by God” (Rom.15:30).
God sê vir Job se vriende:
“ ... en laat my kneg Job vir julle bid; want hom alleen sal Ek in guns aanneem, sodat Ek aan julle nie die dwaasheid laat vergelde nie; want julle het nie reg van My gespreek soos my kneg Job nie” (Job.42:8).
Moses tree vir sy volk in:
“Vergeef tog die ongeregtigheid van hierdie volk na die grootheid van u goedertierenheid, en soos U hierdie volk van Egipte af tot hiertoe vergewe het. Toe sê die HERE: Ek vergewe, volgens jou woord” (Num.14:19,20).
Ouderlinge kan ook vir siek lidmate gaan intree:
“Is daar iemand siek onder julle? Laat hom die ouderlinge van die gemeente inroep, en laat hulle oor hom bid .... En die gebed van die geloof sal die kranke red....” (Jak.5:14,15).
Gebede tot “heiliges” is nutteloos. Nie een van hulle het gelowiges so lief soos Christus nie of vir hulle gedoen wat Christus vir hulle gedoen het nie. Gelowiges het geen Bybelse opdrag om dooies in tye van nood te betrek nie. God is hul enigste hulp:
” In die nood het jy geroep, en Ek het jou uitgered; Ek het jou geantwoord ...” (Ps.81:8).
Gelowiges bid tot Christus alleen:
“En Hy wat die harte deursoek, weet wat die bedoeling van die Gees is, omdat Hy ooreenkomstig die wil van God vir die heiliges intree” (Rom.8:27).
Geen gebed kan meer doeltreffend as dit wees nie. Christus het die lydingspad geloop en het medelye met sy kinders se swakhede. Hy het selfs sy aardse lewe vir hul verlossing opgeoffer. Gevolglik draai niemand y arm nie. Veral nie dooies nie!
Daar was deur die eeue weerstand teen Roomse afgodery. In Julie 1525 is ŉ wolhandelaar,ene Leclerc, in Frankryk in die openbaar gefolter omdat hy beelde wat vir ŉ Roomse optog na ŉ plek van aanbidding vervoer sou word, die vorige nag beskadig het. Sy verweer was dat dit mensemaaksels is wat geen godsdienstige verering verdien nie.
God se eer durf nooit op ŉ beeld oorgedra word nie. Daarom verfoei gelowiges Roomse beeldeverering. Ongelukkig glo Roomsgesindes dat hulle God dien en liefhet. Die Bybel praat anders: