Stokely Carmichael oor die moord op Martin Luther King Jr. - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Stokely Carmichael oor die moord op Martin Luther King Jr.
Op 5 April 1968, tydens 'n perskonferensie wat gehou is die dag na die dood van Martin Luther King Jr., voorspel burgerregte -aktivis Stokely Carmichael die uitbreek van meer geweld in die hele land as weerwraak vir 'wit Amerika se grootste fout'.
Martin Luther King, jr., Is waarskynlik die mees herkenbare Afro -Amerikaanse figuur in die wêreldgeskiedenis. Die eerste keer dat hy in die internasionale kollig was, met dank aan sy leierskap van 'n boikot van die openbare busstelsel in Montgomery, Alabama, waar hy predikant van 'n plaaslike kerk was, en word King die weerligstraal vir die burgerregtebeweging wat ontstaan ​​het na aanleiding van die suksesvolle boikot. Gedurende die sestigerjare het hy ontelbare toesprake gelewer wat gekenmerk word deur redenaarsgenie, 'n opeenvolging van massaoptogte in die hart van gesegregeerde Amerika gelei en gehelp om die Amerikaanse rasseverhoudinge te rekonstrueer voor sy sluipmoord in 1968. Sedert Montgomery het hy die aandag van biograwe en geskiedkundiges getrek om te verstaan ​​wat hom so 'n magnetiese en inspirerende leier gemaak het en wat die verhaal van die burgerregtebeweging so oortuigend gemaak het. John A. Kirk se bondige biografie van King bevestig dat hierdie twee verhale deeglik verstrengel bly en dui daarop dat 'n tradisionele biografiese benadering onvoldoende is om King se belangrikheid vir swart Amerika en sy betekenis in die Amerikaanse geskiedenis te verstaan.
Studies oor King en die burgerregtebeweging het deur drie verskillende fases gegaan. Die aanvanklike toename in burgerregte -beurs het King uitgebeeld as die leier van die beweging, wat daarop dui dat die beweging sy aandeel geneem het by King se leierskap van massaprotes in die hele suide. Hierdie werke hou dikwels direk verband met die wetgewende suksesse van die middel-sestigerjare-die Burgerregte van 1964 en die Wette oor die stemreg van 1965-met veldtogte in Birmingham, Alabama gedurende 1963, St. Augustine, Florida in 1964 en Selma, Alabama in 1965, almal wat gekoördineer is deur King se organisasie, die Southern Christian Leadership Conference (SCLC). Uit die vroeë studies is opgemerk dat die beweging na hierdie gebeure hakkel, veral as gevolg van die teenkanting van King teen die Viëtnam -oorlog en sy versuim om 'n nuwe rigting vir die beweging te definieer, noudat sy aanvanklike doelwitte was - desegregasie van openbare geriewe en stemreg vir Afro -Amerikaners - bereik is. Daardeur het die vroeë burgerregstudies 'n 'Montgomery to Memphis' teleologie gevestig, van King se eerste verskyning op 'n nasionale verhoog tydens die Montgomery Bus Boycott tot sy laaste gordyn by die Lorraine Motel, wat daarop dui dat die burgerregtebeweging effektief hiermee eindig. punt.
'N Tweede vlaag van geleerdheid het 'n probleem ondervind met die deur die koning gesentreerde periodisering van die beweging, wat ons begrip van die wortels van die burgerregtebeweging verdiep en verbreed. Staatsstudies van Louisiana, Mississippi en Georgië, tesame met studies oor stede soos St. politiek oor die ontwikkeling van swart protes. Hierdie ryk studies dui daarop dat plaaslike leiers in die Suide miskien net so belangrik was vir die aftakeling van segregasie as King. Plaaslike aktiviste het jare lank stadig en stil 'n grondbeweging opgebou waaruit King byna onvermydelik gebruik gemaak het in sy strewe om die siel van Amerika te verlos. Die plaaslike studies is aangevul met 'n klomp biografiese en outobiografiese werke wat gewy is aan ander figure in die beweging, wat bevestig het dat King se leierskap staatgemaak het op 'n groot netwerk van plaaslike leiers, en in sommige gevalle die aansprake van King op grootheid ondermyn het. Ons is nou in 'n derde periode, waar studies meer gefokus is op interaktiwiteit, tussen nasionale en plaaslike, politiek en kultuur en - veral vir Kirk se studie - leiers en leiers. Hierdie derde fase het ook 'n subtiele transformasie beleef in die biografiese benaderings tot King. Onlangse werke, veral Michael Eric Dyson se pugnacious interpretatiewe biografie en die meer tradisionele, maar hoogs genuanseerde studie van Peter J. Ling, het ons 'n koning gebied met die tradisies van die Afro -Amerikaanse kerk, 'n man wie se eie tydelike foute nie sy grootheid afbreuk doen nie. as mens, 'n diepe denker wat swaar belas is deur sy rol in die beweging en deur sy begrip van die geskiedenis, en 'n instinktiewe sosiaal -demokraat wat deur sy ervaring van die 1960's so geradikaliseer geraak het dat hy op 'n grondige kritiek op Amerika se moraal was, sosiale en politieke regverdigheid. (1)
Kirk se biografie kom op 'n geskikte oomblik vir 'n bondige heroorweging van die belangrikheid van King. Die opname daarvan in Longman's Profiles in Power -reekse val egter 'n eienaardige noot op. Soos King self opgemerk het, het sy opposisie teen Viëtnam hom moontlik 'n geskikte kandidaat vir 'n 'profiel in moed' gemaak, maar hy het homself nie as tradisioneel beskou nie. In werklikheid was 'n groot deel van sy lewe daaraan gewy om die tradisionele Amerikaanse magsbegrippe te onderbreek, om die tirannie van blanke motorhandelaars uit te daag en in sy latere jare om die Black Power -boodskap van radikale soos Stokely Carmichael te modereer. Kirk spreek hierdie paradoks aan in sy openingsparagrawe en merk op dat King se leierskap grotendeels interaktief was en sterk afhanklik was van die werk van vriende, kollegas en 'n groot netwerk Afro -Amerikaanse en wit aktiviste - in 'n sekere sin meer reflektief van die Hegeliaanse dialektiek as van tradisionele opvattings oor leierskap. King se mag was dus meer tekenend van die samehorigheid van die swart gemeenskap as van sy eie charisma. Hierdie plasing van King in die breër tapisserie van plaaslike bewegings, nasionale organisasies en talle individue lei daartoe dat die boek meer as 'n eenvoudige biografie is, maar ook 'n geskiedenis van die burgerregtebeweging tydens King se lewe.
Kirk bied 'n subtiele uitbeelding van die interaksie tussen verskillende bewegingsfaksies, en veral tussen die komplekse en dikwels teenstrydige doelwitte van die nasionale en plaaslike bewegings. Hy is ook sensitief vir die wrokke wat King se posisie as die nominale leier van die burgerregtebeweging ontlok het by die plaaslike leiers op wie se werk hy staatgemaak het. Hy wys daarop dat baie van die strategiese besluite wat tot King se grootste suksesse gelei het, deur ander geneem is: die besluit om 'n veldtog in Birmingham te neem, is in opdrag van die plaaslike leier, Fred Shuttlesworth, geneem om die besluit om tydens die middagete te begin, om die betrokkenheid te maksimeer. deur komitee King se medewerker, James Bevel, het die potensieel noodlottige, maar uiteindelik seëvierende besluit geneem om skoolkinders te laat optrek om in die stad te gaan optrek. Ons verstaan ​​dus dat King op 'n netwerk van medewerkers staatgemaak het en dat een van sy belangrikste kragbronne sy vermoë was om voort te bou op die besluite van ander-en in sy sensitiwiteit vir hul ego's. In die besonder wil Kirk daarop wys dat die belangrikste veldtogte van die SCLC selde suksesvol was om konkrete prestasies vir die plaaslike swart gemeenskap te behaal. Alhoewel hulle dikwels daarin kon slaag om die brutaliteit van segregasie en die wilde aard van wit oppergesag te onthul, het hulle selde die plaaslike sosiale struktuur verander. Dat King die media saamgebring het, het beslis plaaslike pogings gehelp om die blanke oppergesag te betwis, maar sy vertrek het die vertrek van die media voorafgegaan, en die plaaslike leiers moes die reaksie van wrokige wit gemeenskappe en uitgeputte swart gemeenskappe hanteer.
Kirk's King is dus 'n leier-by-komitee wat baie van sy tyd spandeer om saam met sy span adviseurs en medepredikers oor die strategie van sy veldtogte te beraadslaag. Tog ontbreek een belangrike aspek van King se leierskap: sy oratorium. Kirk bied gereeld die stemme van King se vriende, vyande en kollegas aan, maar nie genoeg van King's self nie. Kirk erken die probleme wat inherent is aan die dokumentasie van die woorde van 'n spreker wat so bekend is vir sy redenaarsvaardigheid, maar sy interpretasie van King sou verryk gewees het deur dieper betrokkenheid by hierdie woorde. 'N Studie wat gerig is op die ondersoek na die bronne van King se mag, moet beslis hierdie aspek van King se openbare persoonlikheid ondersoek. Dit wil nie sê dat Kirk die betekenis van King se toesprake ignoreer nie, maar dat die fokus van sy ondersoek na King se redenaars die reaksie van King se gehore is. Daar is byvoorbeeld 'n lang bespreking van die akklamasie vir King se toespraak tydens die Maart 1963 in Washington, maar daar is geen stelselmatige ondersoek na wat hierdie toespraak (of inderdaad baie van King se ander toesprake) so belangrik gemaak het nie. Dit was die punt waarop King se magte op hul hoogtepunt was en toe hy volgens baie waarnemers duisende, miskien miljoene, blanke en swart Amerikaners in die palm van sy hand gehou het, maar Kirk bied 'n kort eksegese van hierdie oomblik slegs die bekendste frases: 'Ek het 'n droom' en 'laat vryheid lui'. As ons kyk hoe die toespraak die Amerikaanse verhouding met demokrasie, ras, eerlikheid en goeie regering ondersoek, hoe dit die Exodus -verhaal verweef met die Afro -Amerikaanse soeke na gelyke burgerskap, en hoe die herhaling in King se woorde die skare na 'n toekoms sonder rassediskriminasie vervoer het, onderskat Kirk die krag van een van die groot Amerikaanse toesprake van die twintigste eeu. Daar is ook nie 'n volgehoue ​​ondersoek van sleuteltrope in die retoriek van King nie, soos sy gebruik van metafoor en gereelde aanhaling van die gees van die Onafhanklikheidsverklaring, wat albei veral belangrik was vir sy gewildheid en sukses as spreker. Kirk omsingel ook om King se preke, wat 'n uiters belangrike wapen in sy wapenkamer was. Sonder 'n sistematiese ondersoek na die verhouding tussen King, die kansel en die Christendom, lees ons van King sonder een van die belangrikste bronne van sy mag. Deur die impak van die Christendom tot sy politieke en organisatoriese effekte te verminder, verloor Kirk die gevoel van King as 'n geestelike leier, en bied hy eerder 'n sekulêre politieke leier aan. So verloor ons 'n gevoel van wat King spesiaal gemaak het, waarom mense in sulke getalle en met so 'n passie op hom gereageer het. Hierdie koning is afgeskeie van sy stem, 'n taamlik oncharismatiese teenwoordigheid, en beslis in stryd met die oorvloedige prediker en geestelike leier van Dyson se biografie. Trouens, Kirk stel voor dat die beroemde brandnetelkritikus van Ella Baker, Ella Baker, korrek was om aan te dui dat die 'profetiese leier [soms] swaar voete het'. (2) Dit is miskien die kern van die sterk- en swakpunte van die boek. . Kirk se perspektief bied 'n uitstekende begrip van King se leierskap en organisatoriese rol binne die burgerregtebeweging en die SCLC en sy sensitiewe bemiddeling tussen die SCLC en verskillende kragmakelaars. Tog kry lesers min evaluering van waarom King so 'n oortuigende individu was, maar hulle het geen idee waarom so baie emosioneel, polities en fisies op King gereageer het nie en kon tot die gevolgtrekking kom dat King se leierskap meer prosaïs as profeties was. 'N Groter waardering vir King the speaker sou lesers 'n groter gevoel van sy krag gegee het.
'N Verdere probleem is deels te danke aan die streng woordgrense in die' Profiles in Power' -reeks. Gegewe die behoefte om die ontstaan ​​en daaglikse mikrobestuur van die belangrikste veldtogte van die SCLC in detail te beskryf, is daar min ruimte vir King se intellektuele geskiedenis. Sedert die ontdekking van die plagiaat van King in sy doktorale proefskrif, het geleerdes toenemend belanggestel in King se intellektuele ontwikkeling en in sy verhouding met swart en wit kulturele en intellektuele tradisies. Hoewel geleerdes dit eens is dat King baie min oorspronklike filosofiese denke aangebied het, is daar aansienlik ondersoek ingestel na die wortels van King se filosofie. Sy gepubliseerde geskrifte het moeite gedoen om die invloed wat King uit sy akademiese opleiding geneem het, aan te toon. Gevolglik het sommige geleerdes die belangrikheid van wit liberale intellektuele beklemtoon, waaronder Reinhold Niebuhr oor King se denke. Ander daag hierdie interpretasie uit en wys daarop dat King se boeke met 'n blanke liberale gehoor in gedagte geskryf is, wat gunstiger sou reageer op 'n Afro -Amerikaner wat sy geleerdheid kon bewys. Hierdie geleerdes beklemtoon die Afro -Amerikaanse invloede op King, wat 'n lang vakleerlingskap gehad het in die maniere van die swart kerk: sy vader was immers 'n bekende prediker, en hy het grootgeword in 'n gesegregeerde gemeenskap in die Suide. Hierdie invloede bied groot insig in die ontwikkeling van King se denke in die laat 1960's en in die geregtigheid van die volwasse koning. Net so word King se eerste ontmoeting met die legendariese burgerregte -aktivis en pasifis Bayard Rustin te maklik ontslaan. Rustin was 'n onvermoeibare vyand van onderdrukking en 'n belangrike figuur in die oorplanting van die gewelddadige filosofie wat so suksesvol was vir Gandhi na die Verenigde State. Hy en King het mekaar die eerste keer ontmoet tydens die Montgomery Bus Boikot, kort nadat King 'n lang nag van die siel beleef het toe hy hoor hoe God se stem vir hom sê om sy (en Sy) werk voort te sit. Kirk erken die belangrikheid van hierdie oomblik, maar lewer min kommentaar oor die transformerende effek wat die vergadering op die jong leier gehad het. Rustin het King oortuig om weg te doen met sy lyfwagte en 'n leefstyl te aanvaar wat geweld as 'n oplossing vir enige probleem verwerp. Hierdie ontmoeting verteenwoordig waarskynlik die oomblik waarop King die krag en die ware betekenis van geweldloosheid begin verstaan ​​het toe hy erken dat geweldloosheid meer is as 'n taktiek wat bereken is om die menslikheid van die praktisyn te bewys, maar 'n lewenswyse is wat vir hoër doeleindes ontwerp is. King se verbintenis tot geweldloosheid het eers na hierdie tyd toegeneem en sy hoogtepunt bereik in sy aanval op die Amerikaanse betrokkenheid in Vietnam in 1967. 'N Ondersoek na die krag van King se boodskap vir die wêreld moet die belangrikheid van hierdie oomblik beklemtoon, sonder 'n volgehoue ​​bespreking van die intellektuele ontwikkeling van King, kry ons min begrip van wat King laat tik het.
Tog bied die laaste hoofstuk 'n dieper en ryker waardering vir King se interne lewe. Waar die koning van die eerste derde van die boek 'n effens verwarde figuur is, geteister deur die winde van verandering wat om hom draai, en die koning van die tweede by die oog van die storm, woed die koning van die derde bedryf teen die storm, probeer om die krag te ontbied waarmee die maalstroom neutraliseer kan word. Gedurende die laaste drie jaar van sy lewe het King 'n kompromislose kritikus van die Johnson -administrasie geword, veral oor die impak van die Viëtnam -oorlog op die binnelandse beleid van die administrasie. Hy het minder tyd daaraan bestee om demonstrasies te organiseer en uit te voer, en meer na te dink oor die kwessie van 'n algehele aanval op diskriminasie. Sy retoriek het uitgebrei tot 'n kritiek op westerse militarisme en kapitalisme sowel as rassisme. Dit gee Kirk meer ruimte om King se woorde en dade sowel as sy beraadslaging te bespreek. Terwyl Kirk skepties is oor die bewering van Peter Ling dat King gedurende hierdie jare 'n heldhaftige figuur was wie se tekortkominge op organisatoriese en praktiese vlak deur die morele krag van sy oortuigings vergoed is, aanvaar hy stilswyend dat die koning van hierdie jare 'n meer komplekse, en miskien meer interessante figuur as die man wat die suksesvolste Amerikaanse sosiale beweging van die twintigste eeu tussen 1956 en 1965 gelei het. Hierdie afdeling is die eerste waarin Kirk werklik worstel met die dilemmas waarmee King te kampe het as 'n openbare figuur te midde van die 1960's en is die suksesvolste en omvattendste van die boek.
Kirk se Martin Luther King Jr. - net soos sy onderwerp - is gebrekkig, maar dit het baie sterk punte. Terwyl die eise van die Britse akademiese lewe verhinder het dat Kirk sy aansienlike talente as argiefnavorser uitoefen, demonstreer hy die bemeestering van die sekondêre bronne. Hy is 'n bietjie te vertrou op King se outobiografie, wat in 1998 uit talle bronne saamgevoeg is deur Clayborne Carson, die senior redakteur van die Martin Luther King Papers, maar hy maak deeglik gevolgtrekkings uit soms teenstrydige bewyse. Kirk bied aansienlike insig in die suksesse en mislukkings van King as burgerregte -leier. Alhoewel 'n groter gebruik van die beskikbare argiefbronne sy portret 'n meer gesaghebbende toon sou gee, dien dit steeds as 'n baie goeie inleiding tot die belangrikste temas van die burgerregtebeweging en sal dit beslis 'n weg vind na 'n aantal voorgraadse kursusbibliografieë. Kirk se belangrikste bedoeling was 'om te demonstreer hoe King [sy] idees, invloede en vermoëns in aksie vertaal, deur 'n strategie te formuleer om sosiale, politieke en ekonomiese verandering vir swartes na te streef' (p. 184). Hierin slaag hy. Algemene lesers wat King se rol in die beweging wil verstaan, sal beslis 'n goeie begrip van King as 'n sosiale en politieke aktivis verkry en sal beslis weggelei word van die leeu van die man. Kirk se werk sal lesers beslis dwing om King en sy tyd in meer diepte te ondersoek. Kirk demonstreer inderdaad dat om die burgerregtebeweging te verstaan, om King te verstaan ​​eerder as omgekeerd dat King se leierskap net soveel van sy volgelinge afhanklik was as van hom.
Alleen op die Maart: 'n Eerstehandse verslag van die droomrede
Ek het gesien hoe Martin Luther King jr. Sy droom tydens die Maart 1963 in Washington verkondig. King het die aandag van die land getrek, en sy nalatenskap het uiteindelik die fokuspunt van my loopbaan geword. In die dae voor die optog het my begrip van sy betekenis egter verander toe ek Stokely Carmichael ontmoet, 'n jong swart aktivis verbonde aan die Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC). Stokely het my daarvan bewus gemaak dat King slegs een aspek van 'n volgehoue ​​suidelike vryheidstryd was om die Jim Crow -stelsel van rasseskeiding en diskriminasie te oorkom. Alhoewel ek voortgegaan het om King te bewonder, het ek geleer dat die onbesonne betogers en 'veldsekretarisse' van die SNCC die belangrikste komponente was van 'n gemeenskap van toegewyde aktiviste wat ek as die beweging sou leer ken. Hulle was 'n voorbeeld van die opstandigheid en ongeduld wat ek as tiener gevoel het.
Ek het grootgeword as een van 'n handjievol Afrika -Amerikaanse inwoners in Los Alamos, 'n klein stad in New Mexico, ver van die voorste linies van die Suidelike protesbeweging.Nietemin het ek baie aandag gegee aan nuus oor burgerregte -aktiwiteite - veral as swart studente naby my eie ouderdom betrokke was. Toe ek in die agtste klas was, het die Little Rock Nine -studente wit skares trotseer om die Central High School te verwyder. Terwyl ek op hoërskool was, het ek gelees oor die studente-geleide middagete en die vryheidsritte. Gedurende die maande voor die optog van 1963 het president John F. Kennedy my ontroer met sy toespraak op televisie waarin hy Amerikaners aangespoor het om burgerregte as 'n "morele kwessie" te beskou, alhoewel ek my afgevra het waarom dit hom so lank geneem het om dit te erken. Terwyl moedige jong swart aktiviste met vasgemaakte rasse -onderdrukking te kampe gehad het en die land se aandag getrek het, het ek bedank om vir my tweede jaar aan die Universiteit van New Mexico (UNM) na Albuquerque terug te keer.
'N Paar dae voor die Maart in Washington het ek na Bloomington, Indiana, gereis as deel van die UNM se afvaardiging na die National Student Association (NSA) se jaarlikse byeenkoms. Stokely, 'n senior Howard -universiteit, verteenwoordig SNCC. Ek was vaagweg bewus van SNCC se betrokkenheid by die sit-ins, vryheidsritte en stemregteveldtogte in die diep suid, maar Stokely was blykbaar 'n kundige bewegingsveteraan. Sy slanke bouvorm, intense houding en groot vertroue het hom 'n magneet van aandag tydens byeenkomste gemaak en my tot afguns beïndruk.
As die enigste swart student op die UNM -afvaardiging na die NSA -konferensie, het ek 'n spesiale verantwoordelikheid gehad om myself in te lig oor die mees omstrede kwessie van die konvensie: of die organisasie die komende Maart op Washington moet ondersteun. Ek luister toe Stokely daarop aandring dat die NSA nie net die optog ondersteun nie, maar ook finansiële steun aan SNCC verleen.
Sy argumente was bederf met sardoniese kritiek op versigtige liberalisme. Sommige afgevaardigdes het gewaarsku dat die aanvaarding van die resolusie ten gunste van die optog die onttrekking van suidelike wit kolleges uit die NSA kan veroorsaak, wat die organisasie moontlik lewenslank kan beskadig.
Toe ek deelneem aan 'n informele byeenkoms van afgevaardigdes wat Stokely se standpunt ondersteun, het ek hom van naby dopgehou terwyl hy die besprekings gelei het. Aanvanklik het sy onbekende aksent my laat wonder of hy 'n buitelandse student is. Ek het verneem dat sy ouers immigrante uit Trinidad was, maar dat hy sy tienerjare in New York deurgebring het. Ek was nie verbaas toe hy noem dat hy 'n filosofiese hoofvak was nie. Terwyl hy die SNCC se projekte beskryf, vind ek dit opmerklik dat 'n klein groepie jongmense die ambisieuse missie aangeneem het om die suidelike rassisme te oorkom. Ek het ook besef hoeveel ek ontbreek terwyl ek aan 'n oorwegend wit universiteit was wat so ver was van die suidelike, deur studente geleide protes van die vroeë 1960's.
Tydens die vergaderings het ek nie genoeg vertroue gehad om by te dra tot die besprekings nie en het ek gehoop dat my teenwoordigheid genoeg was om aan te dui. Toe ek my enigste kans gehad het om privaat met Stokely te praat, het ek vertrou dat ek gehoop het om die optog in Washington by te woon. 'Wie gee om vir die middelklas-piekniek?' antwoord hy. 'As u die beweging regtig wil help, moet u by een van die SNCC -projekte betrokke raak en 'n voorsmakie van die regte beweging kry. Ek het gesê ek sal daaroor nadink, maar ek weet dat ek byna seker sal terugkeer skool toe om die eerste kollege in my gesin te word. Alhoewel ek geen vinnige antwoord op sy uitdaging gehad het nie, het sy woorde in my gedagtes vasgesteek.
My begrip van SNCC is ook beïnvloed deur 'n lang gesprek tydens die konferensie met Lucy Komisar, die jong blanke vrou wat die Mississippi Free Press geredigeer het. Lucy verduidelik geduldig die belangrike, maar grootliks geïgnoreerde, gevegte oor swart stemreg wat in Mississippi plaasvind. Sy het my vertel van Bob Moses, 'n voormalige wiskunde -onderwyser van die hoërskool in New York wat die SNCC se pogings tot kiesersregistrasie in die staat begin het, en oor die moord op burgerregte -advokaat Herbert Lee in 1961 deur 'n wit wetgewer in Mississippi wat vinnig deur 'n almal vrygespreek is. -jury van die blanke lykskouer. Lucy het selfs die tyd geneem om my 'n paar vryheidsliedere te leer.
Stokely en Lucy, op hul verskillende maniere, het my bewus gemaak dat mense na aan my ouderdom verder gegaan het as om net hul steun aan burgerregte uit te spreek deur hul lewens aan die stryd te wy. Hulle het my oortuig dat SNCC aan die voorpunt was van 'n gewelddadige kruistog teen blanke oppergesag in sy vestings in die diep suid. Alhoewel ek nie gereed was om die universiteit te verlaat om aan die voorkant van die beweging in die Mississippi -delta, Selma, Albany, Danville, Cambridge en ander plekke te veg nie, het my onstuimige nuuskierigheid 'n nuwe fokus gekry. Teen die tyd dat NSA -afgevaardigdes lamhartig gestem het om die doelwitte van die Maart op Washington te ondersteun, maar nie die optog self nie, het my perspektief na SNCC's verskuif. Ek het besef dat King, die land se bekendste burgerregte-leier, deel was van 'n vryheidstryd wat ingrypende veranderinge wou onderneem en onder leiding van voetsoolvlak-aktiviste wie se name selde in die koerante verskyn het. Dit sou drie jaar duur voordat ek Stokely weer sien, maar die eerste ontmoeting versterk my vasberadenheid om 'n manier te vind om met die Beweging in verbinding te tree.
Toe ek bevestig dat 'n rit na die optog beskikbaar is op 'n bus wat gehuur is deur 'n Indianapolis National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), het ek gretig ingestem om te gaan en vir my UNM -kollegas gesê dat ek nie na New Mexico sal terugkeer nie saam met hulle. Ek het nie die moeite gedoen om my ouers van my planne te vertel nie. Pa sou moontlik nie daarteen beswaar gemaak het nie, maar my ma sou byna beslis daarop aangedring het dat ek nie aan 'n demonstrasie deelneem nie, en sy was die dominante, soms oorheersende ouer.
Ek het my tas in 'n kluis by die busstasie in Indianapolis gelos en op 'n bus vol vreemdelinge geklim wat die aand van 27 Augustus vroeg vertrek het. Ek het minder as vyftig dollar in my beursie en 'n buskaartjie terug van Indianapolis na Albuquerque. Dit was my eerste reis na Washington, my eerste onderneming tot dusver van die huis af, en my eerste demonstrasie van enige aard, maar ek kan nie onthou dat ek angstig of onseker was nie. Ek was vol vertroue dat my impromptu avontuur goed sou uitloop.
Die bus het die volgende oggend in Washington aangekom, en ek was uitgeput oor my keuse om ure se slaap op te hou om met Sylvia, 'n wonderlike Joodse tiener, te praat. Ons het belowe om in kontak te bly, maar nie. Toe ek uit die bus klim, druk 'n bejaarde swart man, wat my stilweg tydens die rit waargeneem het, 'n rekening van twintig dollar in my hand, met die regte raai dat ek bekommerd was oor genoeg geld om terug te keer huis toe.
My herinneringe aan die res van daardie dag is 'n mengsel van vae en lewendige indrukke. Ek was verbaas oor die menigte optoggangers - baie meer swart mense as wat ek ooit in New Mexico gesien het. Ek was gewoond aan droë bergkraakheid en het dit moeilik gevind om aan te pas by die warm, vogtige lug. Ek was onder die indruk dat die meeste volwassenes goed geklee was in die snikhete hitte, maar die sweet op my wit katoenhemp het my genoop om my sportjas uit te trek.
Ek het besluit om nie een van die amptelike gedrukte plakkate aan my te dra nie, sodat ek om die stadig bewegende optoggangers kon ronddwaal. Selfbewus daarvan dat ek nie goed sing nie, het ek maar tussenposes by die eindelose kore van "We Shall Overcome" aangesluit. Ek het 'n swart kontingent van Mississippi opgemerk wat die skare opgewonde maak deur deur die optoggangers te slinger en 'n paar van die lewendige vryheidsliedere wat Lucy my geleer het, skree. Alhoewel ek my voorgestel het dat die meeste swart Mississippiane in omstandighede leef wat slegs effens van slawerny verwyder is, het hierdie betogers 'n gevoel van vryheid getoon wat ek aanloklik gevind het. My skaamheid het my verhinder om met ander jong optoggangers te praat, wat skynbaar by gesinne of groepe was.
Toe ek die Lincoln -gedenkteken nader, het ek deur die skare gegaan na die platform van die sprekers om die beroemde mense wat bekendgestel is, van naderby te sien. Ek het sommige van die geskeduleerde sangers herken uit optredes op The Ed Sullivan Show, wat my gesin gereeld op Sondagaande gekyk het. Ek het nooit voorgestel dat ek Marion Anderson, Mahalia Jackson, Joan Baez, Pete Seeger en Bob Dylan persoonlik sou sien nie. Die akteur en dramaturg Ossie Davis het aangekondig dat W. E. B. Du Bois, die stigter van die NAACP en beroemde skrywer van Souls of Black Folk, pas in Ghana oorlede is, nadat hy homself daar verban het nadat hy 'n slagoffer geword het van antikommunistiese histerie. Vroegmiddag, na die Tribute to Women Freedom Fighters (insluitend die studentaktivis Diane Nash Bevel en die onlangs weduwee "mev. Medgar Evers"), het die taai hitte daartoe gelei dat ek by die mense wat hul skoene uitgetrek het, aangesluit het om hul voete af te koel. Lincoln Memorial reflekterende swembad.
Vanweë my nuwe bewustheid van die belangrikheid van SNCC, het ek 'n besondere gevoel van afwagting gevoel toe optogdirekteur A. Philip Randolph John Lewis, die nuutverkose voorsitter van die SNCC en, op drie-en-twintig jaar, die jongste spreker op die program voorstel. Ek het toe geweet dat hy 'n sit-in-leier in Nashville was en een van die vryheidsryers wat in die lente van 1961 in Mississippi opgesluit was.
Sy landelike suidelike kadens het skerp kontrasteer met Stokely se stedelikheid, maar Lewis toon ook 'n voorbeeld van SNCC se strydlustigheid en neem die risiko om van sy luisteraars te vervreem. In plaas daarvan om slegs 'n beroep op die voorstel van die burgerregte van die Kennedy -administrasie te doen, vestig hy die aandag op die gebrek daaraan om vreedsame protes teen polisiewreedheid te beskerm of om swart inwoners van die diep suide in staat te stel om te stem. 'Een man, een stem is die Afrikaanse kreet,' het hy aangekondig. "Dit is ook ons ​​s'n." Afwykend van die matige toon van die vorige sprekers, dring hy aan: "Die revolusie is op hande en ons moet ons losmaak van die kettings van politieke en ekonomiese slawerny."
Lewis het 'n gevoel van dringendheid uitgespreek wat ek binnekort sou deel: "Ons wil ons vryheid hê, en ons wil dit nou hê." In plaas van die afhanklikheid van die twee groot politieke partye ("beide die Demokrate en die Republikeine het die basiese beginsels van die Onafhanklikheidsverklaring verraai"), het hy sy vertroue in basiese militantiteit gelê. 'Ons erken almal dat die radikale sosiale, politieke en ekonomiese veranderinge in ons samelewing moet plaasvind, dat die mense, die massas dit moet bewerkstellig,' het hy verduidelik. Ek was bly dat Lewis se oproep tot 'n gewelddadige revolusie 'n paar uitbarstings van entoesiastiese applous ontlok het.
Teen die laatmiddag toe King hom laat praat het, was ek besig met gedagtes om die bus te vind wat my gebring het, maar ek wou nie sy opmerkings misloop nie. Ek het na die agterkant van die skare gekantel, sodat ek vinnig kon vertrek as hy klaar was. Sy aanvanklike woorde bevestig dat my besluit om die optog by te woon, verstandig was.
'Ek is bly om vandag saam met u te wees oor wat in die geskiedenis sal gebeur as die grootste demonstrasie vir vryheid in die geskiedenis van ons land,' het hy begin. Ek het geen grondslag gehad om die historiese betekenis van die optog te bepaal nie, maar ek wou King glo. Baie van die vorige sprekers het Kennedy se voorgestelde burgerregte -wetgewing geprys, maar King se toespraak dui eerder op 'n breër transformasie van die land se rasseverhoudinge. Destyds het ek sy uitdaging teenoor "die argitekte van ons republiek" of sy kaskade van Bybelse en historiese verwysings nie heeltemal verstaan ​​nie, maar sy metaforiese, tradisiebelaaide diksie versterk my gevoel van die optog se belangrikheid. John Lewis se oproep tot radikale verandering het my selfvoldaanheid ontwrig, maar King het 'Freedom Now' verander! in passievolle poësie:
Dit is nou die tyd om die beloftes van demokrasie waar te maak. Dit is nou die tyd om op te staan ​​van die donker en verlate vallei van segregasie na die sonligte pad van rasse -geregtigheid. Dit is nou die tyd om ons land op te hef van die dryfsande van rasse -onreg tot die vaste rots van broederskap.
Hoe kon ek dan geweet het dat ek na 'n wonderlike toespraak luister, eerder as net die laaste in 'n lang program op 'n snikhete dag? Ek kan nie presies onthou toe ek verneem het dat King se adres selfs 'n naam gehad het nie, maar ek het later agtergekom dat die refrein "Ek het 'n droom" tydelik was-'n laaste uitbreiding van sy voorbereide opmerkings. Ek kon my nie voorstel dat ek die selfvertroue gehad het om met so 'n groot gehoor te praat by so 'n belangrike geleentheid nie en dan 'n nuwe einde ter plaatse te maak.
Die opwindende gevolgtrekking van King sou binnekort in my geheue ingebed wees, maar dit sou baie dekades neem om die dieper betekenis daarvan te ontdek. Dit is waarskynlik dat my onvolwassenheid, my gebrek aan historiese en godsdienstige kennis en die afleiding om 'n rit te vind, my daarvan weerhou het om King se "droom diep gewortel in die Amerikaanse droom" ten volle te waardeer.
Ek kon nie my oorspronklike bus kry nie, maar ek het impulsief 'n uitnodiging aanvaar om saam met 'n groep uit Brooklyn te ry. Toe ek nog half aan die slaap was, toe ek by Penn Station aankom, het ek met die metro na Harlem gegaan, en vermoed dat ek 'n goedkoop blyplek kon vind. Nadat ek gevra het hoe om na 'n goedkoop hotel te gaan, het ek eerder 'n paar dollar betaal om op 'n vreemdeling se rusbank te slaap. Ek het die volgende oggend aan die wolkekrabber -kloof van Sentraal -Manhattan gekyk voordat ek my buskaartjie van Indianapolis na Albuquerque verruil het vir 'n kaartjie van New York na Indianapolis.
Eers daarna bel ek Ma Collect om my skielike ompad so onnauwkeurig as moontlik te verduidelik. Ek het haar vertel hoe ek 'n rit na die optog gevind het en daarna 'n groep uit New York ontmoet het, maar het min gesê oor hoe ek van plan was om terug te keer huis toe. Ek het nie regtig 'n plan nie-net dat ek dinge sou uitvind nadat ek 'n broodnodige rus in die bus gehad het. Die stemtoon sê vir my dat sy nie tevrede is nie, maar gelukkig wou sy nie 'n groot telefoonrekening opdoen om met my te praat nie.
Ek sou my ouers nooit vertel dat ek die oorblywende 1300 myl van Indianapolis na Albuquerque gery het nie. 'N Paar kort ritte het my na Illinois gebring, waar 'n swart egpaar 'n rit na St. Toe hulle my wakker maak na middernag, was ek te ongemaklik om te verstaan ​​waar ek was en moes ek 'n paar uur loop om die snelweg te vind.
Die volgende aand het ek 'n aangename ervaring in Oklahoma oorleef toe 'n middeljarige blanke man vir my stilhou en dadelik waarsku: 'Ek sal u uit hierdie motor ruk as u probleme ondervind.' Ek het gewonder hoekom hy my 'n rit gegee het, maar het vermoed dat hy met iemand wou praat. Sy onduidelike stem en wisselvallige, hoë spoedbestuur verraai dat hy dronk was. 'Moenie bekommerd wees nie,' verseker hy my. 'Ek het gehelp om hierdie snelweg te ontwerp. Ek ken dit soos die agterkant van my hand. " Voorspelbaar het hy 'n mediane randsteen getref, en die motor het oor die pad gery voordat hy weer beheer gekry het. Alhoewel dit oor middernag was, het ek daarop aangedring dat ek eerder wou loop. Ek het rusplek gekry tot die volgende oggend.
Na nog 'n paar ritte het ek die busstasie van Albuquerque bereik. Toe my ouers my daar ontmoet, het ek reeds my bagasie geëis en in nuwe klere aangetrek. Ek het my bes gedoen om die feit te verdoesel dat ek doodmoeg was na meer as twee dae onderweg.
Die optog het die skakel geword tussen my kinderjare en al die merkwaardige en onverwagte dinge wat later as 'n volwassene met my gebeur het. Maar nadat ek dekades lank probeer het om my ervarings daar te verstaan, het ek nog steeds 'n paar onbeantwoorde vrae gehad. As ek nie 'n rit na die optog kon kry nie, sou my lewe baie anders gewees het? Waarom was ek so onbesorg oor hoe om terug te keer huis toe? Waarom het ek 'n rit van die optog na New York aanvaar, alhoewel ek min geld gehad het, en my buskaartjie was van Indianapolis terug na New Mexico? Waarom het ek nie my ouers gebel om vir hulle buskaartjies te vra om by die huis te kom nie? En waarom was ek so aangetrokke tot die SNCC se wêreldbeskouing, so gereed om die loop van my lewe te verander?
My marsherinneringe het meer sin begin maak toe ek dit deur 'n historiese lens sien. Tydens die optog het ek nog nie 'n historikus se gewoontes gehad nie - ek het nie gedink om aandenkings te hou of selfs foto's te neem om die besonderhede van die ervaring te bewaar nie. My vlugtige herinneringe is brose pilare om die gewig te dra wat ek sedertdien daarop geplaas het. Die meeste van wat ek nou van die optog weet, kom uit navorsing, nie uit geheue nie, maar ek het geleer dat geskiedenis en outobiografieë geredigeerde weergawes van die verlede is wat altyd onbeantwoorde vrae laat. As mense my vra hoe dit gevoel het om by die optog te wees, vind ek dit moeilik om 'n antwoord te gee. Dit sou jare duur voordat ek die volle betekenis van die spesiale dag begryp.
Clayborne Carson is professor in geskiedenis aan die Stanford Universiteit en direkteur van die Martin Luther King, Jr., Research and Education Institute, en het ook gehelp om die King National Memorial te ontwerp. Carson, gekies in 1985 deur wyle mev. Coretta Scott King om die koerante van Dr. King te redigeer en te publiseer, het Carson die grootste deel van sy professionele lewe gewy aan die studie van MLK. Hy het oor Dr. Goeie môre Amerika, NBC Nightly News, CBS Aandnuus, Die NewsHour, Vars lug, Oggend -uitgawe, Tavis Smiley, Charlie Rose, Demokrasie nou, en Markplek. Carson was ook 'n historiese adviseur vir talle dokumentêre films, waaronder "Freedom on My Mind, en#8221 wat in 1995 genomineer is vir 'n Oscar.
Hoe het Dr. King se beginsels van geweldloosheid die reaksie op sy sluipmoord beïnvloed?
Dr Martin Luther King het sy lewe gewy aan die bevordering van burgerregte. Hy het boikotte georganiseer, optogte gelei, kragtige toesprake gehou en 'n landwye koalisie versamel wat sy leerstellings oor liefde en geweldloosheid volg. Dr King het die verskillende dele van die Burgerregtebeweging saamgevleg: hy het oortuig dat diegene wat geneig was tot geweld om vreedsaam te bly, hy was oortuig dat diegene wat gevoel het dat hul stryd hopeloos was om hoopvol te bly; hy het verseker dat almal onthou dat hulle almal na dieselfde strewe oorsaak. Toe, op 4 April 1968, word dr King vermoor deur 'n wit oppergesagter en die nasie is in chaos en verdriet gewerp. Hoe kan 'n beweging vorentoe voortgaan sonder sy leier? Hoe kan 'n gemeenskap getrou bly aan sy waardes van liefde en geweldloosheid as sy hart deur 'n gewelddadige haat geneem is? Sonder dr King was daar geen duidelike leier en geen duidelike pad vorentoe nie - baie was van mening dat die tyd aangebreek het om wraak te neem met geweld.
Na die moord op King King het baie openbare persone hulself uitgespreek in die hoop om geweld te voorkom, maar het vinnig oproer ontstaan ​​in stede regoor die land. Die aand van die moord op dr. King, Robert F. Kennedy, het aan 'n gehoor in Indianapolis gesê: "Martin Luther King het sy lewe aan liefde en geregtigheid gewy vir sy medemens, en hy is dood as gevolg van die poging." 1 Die skare skree as een in hartseer en verlies, maar mnr.Kennedy het voortgegaan en die publiek gevra om 'geweld te vervang' met 'n poging om met deernis en liefde te verstaan ​​', al was hulle almal' gevul met haat en afsku van die onreg van so 'n daad '. 2 Meneer Kennedy, soos baie ander wat na die sluipmoord op dr. King gesê het, het kalmte en vrede gevra. Hy het die boodskap gebring dat dr King se beginsels van geweldloosheid hom oorleef en nou belangriker is as ooit. Daar is geen manier om te weet wat dr. King sou wou gehad het nie, maar 'n paar ander burgerregte -leiers het verklarings gegee wat duidelik gemaak het dat hulle verstaan ​​dat dit moeilik sou wees om geweldloos te bly in die lig van so 'n gewelddadige daad.
Stokely Carmichael het saam met dr. King gewerk aan die Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC), 'n groep wat baie van die boikotte, insittendes en optogte oor die suide gereël het, en hoewel mnr. Carmichael nou saamgewerk het met dr. King, het hulle het nie altyd saamgestem oor strategie nie. Vir geweld was geweld geweldloos en 'n baie godsdienstige beginsel - geweldloosheid was nodig om 'interne geweld van die gees' te voorkom. 3 Aan die ander kant het mnr. Carmichael geweldloosheid meer as 'n taktiek beskou in teenstelling met 'n kernwaarde. Die dag nadat dr King vermoor is, het mnr. Carmichael 'n perskonferensie gehou waar hy gesê het dat "Wit Amerika die grootste fout gemaak het, want toe sy gisteraand dr. King vermoor het, het sy alle redelike hoop doodgemaak." 4 Carmichael het verder gesê dat toe "Wit Amerika" die nie -gewelddadige kop van die burgerregtebeweging doodgemaak het, "die oë van elke swart man in hierdie land oopgemaak het" vir die feit dat geweldloosheid nie effektief teen wit rassiste kan wees nie en dat hulle moet gewere kry. 5
Terwyl mense regoor die land stadig agterkom wat gebeur het, het hulle in die strate bymekaargekom om te deel in hul skok, hartseer en woede. Swart Amerikaners regoor die land het in die strate begin betoog en die demonstrasies het gou gewelddadig geword. 6 Vir baie was dit onmoontlik om nie tot die gevolgtrekking te kom dat dr King se moord beteken dat geweldloosheid misluk het nie. Alhoewel sommige ongetwyfeld die mening van meneer Kennedy gedeel het, was die moord op dr. King 'n brug te ver:
'Toe White America van Marcus Garvey ontslae raak, het sy dit gedoen en gesê dat hy 'n ekstremis was, maar hy was mal. Toe hulle van broer Malcolm X ontslae raak, sê hulle dat hy haat verkondig, hy verdien wat hy kry. Maar toe hulle van broer Martin Luther King ontslae raak, het hulle absoluut geen rede gehad om dit te doen nie. " 7
Die onluste in die daaropvolgende weke het getoon dat Carmichael reg was, en daar was geen manier om die oorweldigende pyn van die dood van dr. Onder andere het die stede Washington, DC, Baltimore gebrand. Meer as 2 500 mense is beseer en meer as 15 000 mense is in hegtenis geneem. Mnr. Carmichael het egter verkeerd gesê dat daar geweld teen blankes sou wees of dat daar beplan sou word "vergelding vir die dood van [hul] leiers in die strate." 8
Mnr. Carmichael het wel die reg gehad dat die moord op dr King tot geweld sou lei, maar die gewelddadige vergelding wat hy voorspel het, het nooit gebeur nie. 'Wit Amerika' het 'oorlog' verklaar teen die Burgerregtebeweging, maar Swart Amerika het op 'n manier die moed, liefde en samehorigheid gevind om sy stryd om vryheid voort te sit wat die nalatenskap van dr. King vereer het. In dieselfde jaar wat dr King vermoor is, is die Wet op billike behuising van 1968 aangeneem, een van die belangrikste stukke burgerregtewetgewing van die era. Trouens, "Beide teenstanders en ondersteuners van die 1968 -wet het dit as 'n direkte reaksie op die moord op King beskou, en tweedens op die onluste wat in sommige stede uitgebreek het in reaksies van hartseer, woede en wanhoop." 10 Ironies genoeg het Carmichael dit reggekry dat "Wit Amerika sal lewe om te huil dat sy dr. King gisteraand vermoor het" 11 - nie omdat dit geweld tussen die rasse veroorsaak het nie, maar eerder omdat die geheue van dr. King sou lei tot massiewe en volgehoue ​​wit steun van die burgerregtebeweging.
Gedurende King se leiding in die Burgerregtebeweging het hy geweld en wreedheid deur blankes aan bewind gebruik om openbare steun in die media en in die noorde te verkry, begin met sy rol in die Montgomery Bus Boikot en eindig tragies met sy sluipmoord in 1964. Die die wreedheid en die kwaad van die moord op King was so groot dat selfs baie van sy naaste bondgenote twyfelagtig was dat swart Amerikaners dit kon weerstaan, maar ten spyte van die onluste wat gebeur het, was een van King se eerste lesse uiteindelik waar, selfs as dit verband hou met sy eie moord.
1 "Statement on Assassination of Martin Luther King, Jr. " Speech, Indiana, Indianapolis, 4 April 1968. Besoek op 22 Maart 2017.
2 " Verklaring oor moord op Martin Luther King, Jr. "
3 Martin Luther King en James Melvin. Washington, 'n bewys van hoop: die noodsaaklike geskrifte en toesprake van Martin Luther King, Jr. (San Francisco: HarperOne, 1991), 8.
4 Stokely Carmichael, "Stokely Carmichael oor die sluipmoord op Martin Luther King Jr. " (toespraak, 5 April 1968), besoek 22 Maart 2017, http://www.history.com/speeches/stokely-carmichael- op-sluipmoord-van-martin-luther-koning-jr.
5 " Stokely Carmichael oor die moord op Martin Luther King Jr. "
6 Opgestaan, klei. 'N Nasie aan die brand: Amerika in die nasleep van die moord op die koning. Hoboken, NJ: Wiley, 2009.
7 " Stokely Carmichael oor die moord op Martin Luther King Jr. "
8 " Stokely Carmichael oor die moord op Martin Luther King Jr. "
9 " Stokely Carmichael oor die moord op Martin Luther King Jr. "
10 " Onvoltooide besigheid: die burgerregtebeweging na King, " Katolieke in Alliance for the Common Good, besoek op 4 Mei 2017,
11 " Stokely Carmichael oor die moord op Martin Luther King Jr. "
As voorsitter van die Koördinerende komitee vir studente (SNCC), het Stokely Carmichael die filosofie van geweldloosheid en interrasiale alliansies wat die moderne burgerregtebeweging begin definieer het, en pleit eerder vir 'Swart krag. " Hoewel hy kritiek op die slagspreuk "Black Power" was, het King erken dat "as Stokely Carmichael nou sê dat geweldloosheid nie ter sake is nie, is dit omdat hy as 'n toegewyde veteraan van baie gevegte met sy eie oë die wreedste blanke geweld teenoor negers gesien het en wit burgerregte -werkers, en hy het gesien hoe dit ongestraf bly "(King, 33–34).
Carmichael is gebore op 29 Junie 1941 in Port-of-Spain, Trinidad. Hy verhuis op 11 -jarige ouderdom na New York en sluit by sy ouers aan, wat hulle 9 jaar tevore daar gevestig het. Carmichael het die elite Bronx High School of Science bygewoon, waar hy veteraan swart radikale en kommunistiese aktiviste ontmoet het. In 1960, as senior op hoërskool, het Carmichael geleer van die sit in beweging vir desegregasie in die Suide en het by aktiviste van die Kongres van rasse -gelykheid (CORE) protesteer in New York teen Woolworth -winkels, 'n ketting wat geskeide middagete in die suide onderhou het.
Carmichael het hom in 1960 as filosofie -hoofvak by die Howard -universiteit ingeskryf en by die universiteit se Nonviolent Action Group aangesluit, wat verbonde was aan SNCC. Benewens die stryd teen segregasie in Washington, DC, reis Carmichael suidwaarts Vryheidsritte. Toe die vryheidsryers na Mississippi reis, is Carmichael vir die eerste keer gearresteer. King's Southern Christian Leadership Conference (SCLC) het Carmichael 'n beurs toegeken wat ontwerp is om gearresteerde studente te ondersteun, en hy studeer verder aan Howard. Gedurende sy vier jaar op universiteit, het Carmichael deelgeneem aan burgerregte -aktiwiteite wat wissel van die Albany Beweging na die staking in die hospitaal in New York.
Nadat hy in 1964 gegradueer het, het Carmichael voltyds by die SNCC -personeel aangesluit en aan die Mississippi gewerk Vryheid Somer projek en die Mississippi Freedom Democratic Party. Carmichael was gefrustreerd deur wat hy as onsuksesvolle agitasie vir politieke regte beskou het, en het skepties geraak oor die vooruitsigte vir interras -aktivisme binne die bestaande politieke struktuur.
Na die Selma na Montgomery March in Maart 1965 het Carmichael in Alabama gebly om plattelandse Afro -Amerikaners buite Selma te help om die Lowndes County Freedom Organization te vorm, 'n geheel swart, onafhanklike politieke groep wat bekend gestaan ​​het as die Black Panther Party. (Aktiviste Bobby Seale en Huey Newton sou later die Black Panther -simbool leen by die organisering van die Black Panther Party in Oakland, Kalifornië in Oktober 1966.) Hy onthou hoe mense in Lowndes County op King se leierskap gereageer het: 'Mense was lief vir King ... I have seen mense in die Suide klim oor mekaar net om te sê: 'Ek het hom aangeraak! Ek het hom aangeraak! '... Die mense het nie geweet wat SNCC is nie." Toe hy gevra is: "Is u een van die manne van dr. King?" Hy het geantwoord: "Ja, mevrou, ek is" (Carson, 164).
Carmichael het altyd geweldloosheid as 'n taktiek beskou, eerder as 'n leidende beginsel. In Mei 1966 vervang Carmichael John Lewis as voorsitter van SNCC, 'n stap wat dui op 'n verskuiwing in die studentebeweging van die klem op geweldloosheid en integrasie na swart militantiteit. 'N Maand later, Carmichael, King en CORE's Floyd McKissick gesamentlik 'n optog gereël om James te ondersteun Meredith, wat op die tweede dag van sy beplande wandeling van 220 myl van Memphis, Tennessee, na Jackson, Mississippi, deur 'n skerpskutter gewond is. Alhoewel Carmichael en King mekaar respekteer, was die twee mans besig met 'n hewige debat oor die toekoms van die burgerregtebeweging, swart radikalisme en die moontlikheid van integrasie. Toe die optog Greenwood, Mississippi, bereik, is Carmichael vir die 27ste keer in hegtenis geneem. By 'n saamtrek na sy vrylating het hy 'Black Power' gevra. King het die slagspreuk se gewelddadige konnotasies afgekeur, en Carmichael het erken dat hy die term tydens die optog gebruik het om King te dwing om standpunt in te neem oor die kwessie. Alhoewel King aanvanklik weerstand gebied het teen die openbare optrede teen Carmichael en Black Power, erken hy 'n onderbreking tussen diegene wat steeds geweldloos is en diegene wat bereid is om die nodige middele te gebruik om vryheid te verkry.
King en Carmichael het wel ooreengekom oor die openbare opposisie teen die Viëtnam -oorlog. Carmichael het King aangemoedig om hom teen die oorlog uit te spreek terwyl adviseurs soos Stanley Levison het hom gewaarsku dat so 'n opposisie 'n nadelige uitwerking op finansiële bydraes tot SCLC kan hê. Byna 'n maand nadat hy sy "Verby Vietnam"-Toespraak by die Riverside Church in New York in April 1967, preek King" Why I Am tsjinsted to the War in Vietnam "by Ebenezer Baptiste Kerk, met Carmichael op sy uitnodiging in die voorste ry gesit. King verklaar voor die gemeente: 'Daar is iets vreemd inkonsekwent aan 'n nasie en pers wat u sal loof as u sê dat u gewelddadig teenoor Jim Clark is, maar u sal vervloek en u sal verdoem as u sê dat u gewelddadig is teenoor bruin Viëtnamese kinders' (King , 30 April 1967). Carmichael het by die gemeente aangesluit om King 'n staande toejuiging te gee.
Alhoewel Carmichael gekant was teen die besluit om blankes uit die SNCC te verdryf, het hy in die laat 1960's saam met swart nasionaliste saamgestem om rasse -eenheid te beklemtoon bo klasse -eenheid as basis vir toekomstige swart stryd. Nadat hy die voorsitterskap van die SNCC in 1967 prysgegee het, het Carmichael 'n omstrede reis na Kuba, China, Noord -Viëtnam en uiteindelik na Guinee onderneem. Terug na die Verenigde State met die doel om 'n swart verenigde front in die hele land te vorm, aanvaar hy 'n uitnodiging om premier te word van die militante Black Panther Party in Oakland. In 1969 verlaat hy die Black Panthers nadat hy dit nie eens was met die bereidwilligheid van die party om met radikale blankes te werk nie.
Carmichael het sy naam verander na Kwame Ture en verhuis na Guinee, waar hy met die verbanne Ghanese leier Kwame vergader het Nkrumah. Hy het gehelp om die All-African People's Revolutionary Party in 1972 te stig en het Afro-Amerikaanse radikale aangespoor om te werk vir Afrika-bevryding en Pan-Afrikanisme. Carmichael is op 15 November 1998 op 57 -jarige ouderdom aan kanker dood in Guinee.
Hoe die dood van MLK swart mense verander het en Amerika se idees uitgedaag het
In die huidige politieke klimaat lyk die beloofde land verder as ooit tevore.
4 April is die 50ste herdenking van die sluipmoord op Martin Luther King Jr. Van Lincoln tot King was moord op politieke figure deel van ons land se geskiedenis.
Die sluipmoorde op burgerregte -aktiviste Medgar Evers (1963), Malcolm X (1965) en Martin Luther King Jr. (1968) was 'n sterk herinnering aan swart mense dat die strewe na vryheid en bevryding dikwels ten koste beloop het. Die sluipmoord op King was waarskynlik die mees gevolge vir die verloop van die Amerikaanse geskiedenis en het die sielkunde van swart mense permanent verander en Amerika se ideale uitgedaag. =
Omdat hy een van die prominentste leiers van die burgerregtebeweging was, was die moord op King veral verwoestend. Sy optimisme bied 'n sterk kontras met Malcolm X se pessimistiese en fatalistiese siening van wit Amerika.
Onder leiding van 'n Christelike etiek en die filosofieë van integrasie, geweldloosheid en burgerlike ongehoorsaamheid, was King die morele gewete van 'n land wat nie sy hoë ideale van die Amerikaanse droom vir swart mense kon nakom nie.
In sy boek "Martin & amp; Malcolm & amp America: A Dream or a Nightmare" het James H. Cone opgemerk dat Malcolm X en King albei vermoor is deur magte wat hulle wou verander. Terwyl Malcolm X egter vermoor is "deur die swartes wat hy liefgehad het en wou bevry van selfhaat", is King "vermoor deur die blankes wat hy liefgehad het en wou hy van rassisme ontslae raak."
Anders as Malcolm X, wat blankes as 'n sedelose gewete beskou het en Amerika as 'n nagmerrie wat gedoem is weens sy misdade van slawerny en segregasie, het King 'n verlossende geloof in die goedheid van wit mense gehad. Hy het daarop aangedring om wit mense lief te hê, ondanks die behandeling van swartes, en hy het gepraat van 'n droom dat Amerikaners van alle rasse -agtergronde in vrede en met goeie wil kan lewe.
Of mense dit met hom eens het of nie, dit was King se beroep op witmense se morele gewete en sy filosofie van geweldloosheid wat hom die geleentheid gebied het om 'n geweldige invloed uit te oefen om sosiale en politieke verandering te veroorsaak. Dit was dus onbegryplik dat hierdie "trommelmajor vir geregtigheid" wat die leerstellings van Mohandas Gandhi se gewelddadige weerstand gevolg het, koelbloedig vermoor sou word.
Watter soort land was Amerika dat dit die tipe haat kan veroorsaak wat 'n boodskapper van liefde en vrede sou doodmaak? As Rosa Parks se weiering om haar sitplek op te gee, die vonk was wat die burgerregtebeweging versterk het, was die moord op King die sielkundige versneller wat gedreig het om dit permanent te ontspoor.
Die swart sielkundige William Cross het 'n swart bevrydingsidentiteitsmodel geskep wat verwys na die sielkundige impak van die moord op King. In die Pre-Encounter-fase beskryf Cross swart mense as polities naïef en afhanklik van wit leierskap en 'n geloof in assimilasie-integrasie. Hierdie individue was nie aktief betrokke by die burgerregtebeweging nie.
In die ontmoetingsfase beskryf Cross 'n ervaring of gebeurtenis wat die individu se gevoel oor homself en sy/haar interpretasie van die toestand van swartes in Amerika verbreek het. Die moord op King was 'n voorbeeld van 'n verwoestende ervaring wat swart mense aangespoor het om meer polities aktief te word en 'n dieper begrip van die swartmagbeweging te soek.
Vir baie swartes was die werklikheid dat iemand so prominent en regverdig as King vermoor kon word 'n lewensveranderende ervaring. Swart mense het besef dat geduld en vertroue in die land om uiteindelik goed te doen deur swart mense 'n droom is om permanent uitgestel te word. Swartes het nie die luukse om langs die kantlyn te sit in die strewe na burgerregte nie. Vir baie het King se moord 'n soms gedempte, maar pruttende woede veroorsaak wat veroorsaak is deur onreg teenoor swart Amerikaners.
Toe hulle hoor van die moord op King, het burgerregte -aktivis en Black Power -voorstander, Stokely Carmichael, uitgeroep: 'Toe wit Amerika gisteraand dr. King vermoor het, het sy oorlog teen ons verklaar. Dit sou beter gewees het as sy Rap Brown vermoor het ... of Stokely Carmichael. Maar toe sy Dr King vermoor, het sy dit verloor ... Hy was die enigste man in ons ras wat ons mense wou leer om liefde, deernis en genade vir wit mense te hê. "
Die nuus oor die moord op King weerklink oor die hele wêreld, met meegevoel van staatshoofde en wêreldleiers. Sedert die sluipmoord op John F. Kennedy was die land nog nie so diep geraak nie. Swart mense, wat nou woedend en aangemoedig is deur so 'n gruwelike daad van geweld, was betrokke by weke van oproer en stedelike rebellie wat die land ontwrig het.
Die sielkundige impak van die moord op King duur 50 jaar later voort. King het ons geleer dat hy in die voortdurende stryd teen swart vryheid bereid was om te sterf vir 'n saak wat hy weet groter as hyself was. Hy het gesterf vir swart vryheid en uiteindelik probeer om die siel van hierdie land te red. In baie opsigte kan sy dood gesien word as die erfenis van duisende mense en onlangse sosiale bewegings.
The Movement for Black Lives is die mees direkte voortsetting van King se werk, aangesien Black Lives Matter -aktiviste die stryd om die burgerregte van swart mense voortgesit het. Onlangs in reaksie op die skietery op die Marjory Stoneman Douglas High School, het die March For Our Lives in Washington, DC plaasgevind. Interessant genoeg is die dood deur 'n geweer die gemene deler agter hierdie sosiale bewegings.
Terwyl ons King onthou op hierdie 50ste herdenking van sy dood, laat ons nadink oor een van sy laaste profetiese uitsprake die aand voordat hy vermoor is: 'Soos enigiemand sou ek 'n lang lewe wou lewe. Lang lewe het sy plek. Maar ek is nie nou daaroor bekommerd nie. Ek wil net God se wil doen ... ek het die beloofde land gesien. Ek kom miskien nie saam met u daar nie, maar ek wil hê dat u vanaand moet weet dat ons as 'n volk by die beloofde land sal uitkom. "
In die huidige politieke klimaat lyk die beloofde land verder as ooit tevore. Die politieke betrokkenheid by die jeug van vandag is egter 'n rede om optimisties te wees, aangesien dit die verpersoonliking van die betekenis van King se lewe en dood is.
Kevin Cokley is die Oscar en Ann Mauzy Regents -professor vir opvoedkundige navorsing en ontwikkeling, die direkteur van die Institute for Urban Policy Research and Analysis, en 'n genoot van die UT System Academy of Distinguished Teachers aan die Universiteit van Texas in Austin.
Behalwe 'Black Power', vertel die ondervertelde verhaal van Stokely Carmichael
Uiteindelik vanaand: 'n portret van 'n charismatiese, maar verdelende figuur wat 'n revolusie in die burgerregtebeweging geïnspireer het.
Gwen Ifill het hierdie boekgesprek onlangs opgeneem.
Stokely Carmichael marsjeer saam met Martin Luther King Jr.
Maar in die meeste geskiedenisboeke sal hy vir altyd onthou word as die aktiviste wat die term swart mag bedink het gedurende jare van rasse -onrus in die Verenigde State.
'N Nuwe biografie,' Stokely: A Life ', vertel 'n meer volledige verhaal van 'n man wat die kontemporêre en soms botsende burgerregtebeweging gevorm het. Die skrywer daarvan is Peniel Joseph, professor in geskiedenis aan die Tufts -universiteit.
Welkom terug by die NewsHour, Peniel.
PENIEL JOSEPH, skrywer, "Stokely: A Life": Dankie dat u my gehad het, Gwen.
Die voorblad van u boek het 'n prentjie van Stokely met vuiste in die lug. Dis hoe mense oor hom dink. Is daar meer?
Hy was 'n jong swart intellektueel. Hy was van Port of Spain, Trinidad. Hy verhuis na die Bronx toe hy 10 jaar oud was. Hy toets een van die beste openbare hoërskole in New York, Bronx Science, meerderheid wit, meerderheid Joodse hoërskool.
Hy het ouers wat hardwerkende immigrante uit die Karibiese Eilande is, wat 'n liefde vir sosiale geregtigheid en onderdane by hom inboesem. Toe die sit-in-beweging in 1960 begin, is hy 'n student aan die Howard-universiteit. En aan die Howard -universiteit word hy regtig een van die belangrikste aktiviste wat deel uitmaak van die Student Nonviolent Coordinating Committee, oftewel SNCC.
Dus, selfs voor die swart magstoespraak van 1966, was Stokely 'n daaglikse organiseerder. Hy was 'n student -aktivis. Hy was in Mississippi, in Alabama, so hy is 'n baie unieke individu.
Definieer dus wat swart mag beteken vir 'n man wat grootgeword het in die land waar hy swart mag gesien het, onderwysers, dokters, politieke leiers rondom hom, en wat grootgeword het in die foment van die 60's.
Swart mag vir Stokely het politieke selfbeskikking beteken. Dit het beteken dat swart deelnemers, mense soos Fannie Lou Hamer van Mississippi, politieke leiers in 'n nuwe wêreldorde sou wees.
Hy praat van in 1966 dat 'n nuwe samelewing in Amerika gevorm moet word. En vir hom was swart deelnemers in plekke soos Alabama, Lowndes County, in Mississippi, in die Delta, die mense wat 'n nuwe transformasie in die Amerikaanse samelewing gaan lei.
Ons hou daarvan om ons leiers in bokse te sit. So Malcolm X was hier, Martin Luther King Jr. was hier. En waar was Stokely Carmichael op die kontinuum?
Ek dink Stokely is 'n brugfiguur, en ek dink dat Stokely inpas by Dr King en Malcolm X as een van hierdie belangrikste 20ste -eeuse protese figure wat die wêreldverhoog oorskry, praat oor menseregte, maar ook die koevert druk.
Dus, dink ek, as ons aan Martin en Malcolm dink, is Carmichael die brugfiguur tussen burgerregte en swart mag. En hy is die enigste groot swart mag -ikoon wat ook 'n burgerregte -aktivis is. Hy tree dus nie net in die middel van die laat 60's in aktivisme wanneer dinge warm word nie. Hy het eintlik vir Dr King geken. Hy marsjeer saam en hellip
Hulle het eintlik redelik goed oor die weg gekom.
Hulle het & mdash hulle was goeie vriende.
Stokend huil as King vermoor word. Hy beskou hom as 'n vriend, 'n mentor, 'n ouer broer, selfs 'n vaderfiguur.
Maar Stokely word ook begelei deur swart vroue soos Ella Baker, Fannie Lou Hamer. Hy is dus 'n baie interessante figuur wat ook hierdie kritikus van die Viëtnam -oorlog is. Hy is 'n kritikus van ekonomiese onreg. Swart krag vertel dus slegs 'n deel van die verhaal.
Dit is interessant. Alhoewel hy op baie maniere as die moeilikste, die mees omstrede van die drie beskou is, is hy die enigste wat hy langer geleef het as wat een van hulle gedoen het, en hy is nie vermoor nie, net soos die ander twee.
Ja. Beide King en Malcolm is op 39 oorlede.
Stokely Carmichael, wat Kwame Ture word, verhuis na Wes -Afrika. Hy gaan na Guinee. En op 'n manier verhuis dit na Wes-Afrika, waar hy hierdie Pan-Afrikanistiese organiseerder en revolusionêr is, sy stervermoe in die Verenigde State. Sommige mense sê, wat het met Stokely Carmichael gebeur?
Wel, hy trou met Miriam Makeba, die werklik pragtige Suid -Afrikaanse sanger. Hy verhuis na Wes -Afrika. Hy gaan voort om te organiseer, maar hy organiseer nie in die Verenigde State nie.
Maar daar is 'n sprong hier, van gaan na 'n organiseerder in die Suide tot skielik amper 'n uitgeweke in Guinee.
Dit is regtig gebaseer op sy politieke ervarings.
Hy organiseer swart mense in Mississippi in Lowndes County. Hy word hierdie nasionale mobiliseerder. Maar ek dink een van die belangrikste dinge wat met hom gebeur, is die reis in 1967 oor die hele wêreld. Hy gaan na Kuba, ontmoet Fidel Castro, gaan na Algerië. Maar in Afrika vind hy sy identiteit. Hy ontmoet Kwame Nkrumah, die afgesette president van Ghana, en die president van Guinee, en Sekou Toure, die president van Guinee
En hy besluit ter plaatse dat hy na Afrika gaan terugkeer, en dit sal die basis vir revolusie wees.
Waar pas die Black Panthers in hierdie kontinuum?
Hy stig die eerste Black Panther County in Lowndes County, die Black Panther Party wat as 'n politieke party begin en Huey P. Newton Bobby Seale inspireer.
Hy word later ere-premier van die Black Panther Party for Self-Defense. En hy lei die aanklag om Huey P. Newton, die gevange minister van verdediging van die BPP, te bevry.
Was daar 'n tydstip waarin hy oorgegaan het van geweldloos wees, 'n dr. King-agtige figuur, na gewelddadig wees en voel dat dit 'n legitieme reaksie op onreg was?
STOKELY CARMICHAEL, burgerregte -leier:
Ons moet hierdie land die rug begin draai.
Terselfdertyd kyk ons ​​na Stokely Carmichael as hierdie internasionale swart mag in 1967-'68, hy praat van gewapende rebellie.
Hierdie land het nog nooit vir swart mense omgegee nie.
En gewapende revolusie. En dit gaan gewapende stryd verg om hierdie Pan-Afrikaanse rewolusie te vervul.
Sy vroeëre inkarnasie, hy glo in geweldloosheid as 'n taktiek. Hy is nooit 'n filosofiese gelowige in geweldloosheid nie, maar hy glo dat dit 'n taktiek is. En vir jare neem hy werklik die dissipline van geweldloosheid aan.
Een van die dinge waaroor ons verlede jaar om hierdie tafel en ander plekke baie tyd gesels het, was die herdenking van die Maart in Washington.
Was hy deel daarvan? Hy het gesê dat hy dit op 'n stadium 'n middelklas-piekniek noem.
Hy het dit 'n middelklas-piekniek genoem, maar hy het wel gehelp om Mississippi-aktiviste te organiseer wat na die Maart op Washington gekom het omdat hy in Mississippi gewerk het.
En hierdie jaar is die 50ste van die Wet op Burgerregte en die 50ste van Freedom Summer. En Stokely Carmichael was een van die belangrikste aktiviste en organiseerders van Freedom Summer. Hy was in die Mississippi Delta 2de kongresdistrik. En as die drie burgerregte -werkers vermis word, soek Schwerner, Chaney en Goodman, Stokely en verskillende aktiviste hulle. Hy is dus 'n belangrike aktivis in Freedom Summer.
Stokely Carmichael was niks, indien nie charismaties nie, en kon mense saam met hom lei, maar Stokely Carmichael, Kwame Ture, hoe gaan hy wees en hoe moet hy onthou word?
Ek dink hy moet onthou word as een van die waterskeidingsfigure van die 20ste eeu, hierdie aktivis wat in menseregte geglo het, wat werklik, toe hy 19 jaar oud was, die eerste keer in hegtenis geneem is, een van meer as 40 arrestasies vir burgerregte demonstrasies, sit sy lewe op die spel, plaas sy liggaam op die spel om burgerskap, demokrasie, menseregte vir almal te probeer bereik.
Ek dink dus dit is 'n ongelooflike verhaal oor jongmense wat volhard en glo dat die Verenigde State en werklik die wêreld verander kan word.
Ondersoek die strategieë van drie belangrike burgerregte -leiers, Martin Luther King Jr., Malcolm X en Stokely Carmichael.
Lees meer oor die staking van sanitêre werkers in Memphis in 1968 en besin oor die verhouding tussen identiteit, waardigheid en lidmaatskap van die gemeenskap.
Ontleed die laaste toespraak van Martin Luther King Jr. en oorweeg hoe u op die uitdaging van King kan reageer om 'n meer regverdige wêreld te skep.
Feitlik elke politikus van die Demokratiese Party, swart of wit, beweer die nalatenskap van Martin Luther King Jr.
Gerieflik vergeet is die feit dat King in die laaste jare van sy lewe, voor sy sluipmoord in 1968, met die Demokratiese president Lyndon Johnson gebreek het oor die Viëtnam -oorlog en die administrasie se gebrek aan wetgewing in die suide. Dit is iets wat geen Demokrate van nasionale formaat vandag bereid was om te doen nie.
Alhoewel die hervormings wat King vir die grootste deel van sy lewe voorgestaan ​​het, sag was in vergelyking met die eise van die meer radikale swart nasionaliste, is dit tog veroordeel deur dieselfde Demokrate wat sedertdien probeer het om King in 'n heroïese ikoon en 'n simbool van swart huisvesting te maak. die sisteem.
Om die uiteindelike verskuiwing na links van King te verstaan, is dit nodig om te kyk na die klassestryd wat die burgerregtebeweging en die aard van die King 's -organisasie, die Southern Christian Leadership Conference (SCLC), ondersteun het.
Toe King in die vyftigerjare as leier van die Montgomery Busboikot verskyn, was hy aan die voorpunt van 'n plaaslike beweging wie se voorbeeld in die daaropvolgende jare in tientalle ander suidelike stede gevolg is. Die organisasie wat hy gehelp het, het SCLC, verskeie veldkantore gestig, maar dit was in wese 'n groep professionele organiseerders wat gewoonlik van stad tot stad verhuis het om betrokke te raak by stryd wat deur swart studente, werkers en boere begin is.
Die doel van SCLC was nie om hierdie aktiviste te help om onafhanklik te ontwikkel nie, maar eerder om hulle te lei tot gewelddadige konfrontasie met segregasie en die wrede polisiemanne en die staatspolisie wat die Jim Crow -wet ondersteun het. Volgens SCLC -leiers soos Hosea Williams en Wyatt T. Walker, sal die federale regering dan noodgedwonge moet ingryp om burgerregte -aktiviste te ondersteun om die chaos te stuit.
Aanvanklik lyk dit asof die strategie werk. 'N Uitspraak van die Hooggeregshof ondersteun die Montgomery Bus -boikot. President Kennedy het burgerregtelike wetgewing ingestel nadat Birmingham, AL-polisiemanne in 1963 herhaaldelik SCLC-georganiseerde optogte aangeval het, en die wetsontwerp het 'n jaar later wet geword. Bloedige konfrontasies in St Augustine, FL en Selma, AL het Kennedy se opvolger, Lyndon Johnson, aangespoor om die Wet op Stemreg van 1965 deur die Kongres te stoot.
Kennedy en Johnson het burgerregte slegs ondersteun toe hulle geglo het dat dit nodig was om meer militante swart rebellie af te weer. Hulle wou nie die magtige Southern Dixiecrat -vleuel van hul party vervreem nie. Die protesoptredes van King en die SCLC ' kon geduld word solank as wat hulle nie gewelddadig was nie, en slegs beperk was tot die bestryding van segregasie in die Suide, en dit het nie rassistiese ekonomiese diskriminasie wat in die Amerikaanse kapitalisme gewortel is, uitgedaag nie.
Maar teen 1965 het die geloofwaardigheid van King ' onder die suidelike aktiviste afgeneem. Die gewoonte van die SCLC om te midde van 'n stryd in die stad aan te kom, die media se kollig te gryp en 'n skikking te beding, het die plaaslike swartes en die toenemend radikale lede van die Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) geïrriteer, wat probeer het om Suid -Afrika te help swartes ontwikkel hul eie leierskap.
Intussen het die swart nasionalis Malcolm X tereg aangevoer dat die geweldloosheid wat deur King en die SCLC voorgestaan ​​word, swartes blootstel aan aanvalle deur polisie en rassistiese boewe.
Die kritiek op King bereik 'n nuwe hoogtepunt in Selma in 1965, waar die polisie aktiviste wat traan na die staatshoofstad in Montgomery wou optrek, geslaan het. Toe 'n tweede optog gereël word, het die polisie dit nie geblokkeer nie. Maar King het optoggangers na Selma teruggelei eerder as om 'n hofbevel te trotseer. Hierdie toevlugsoord, tesame met die aanvaarding van tokenvergunnings deur Selma -politici deur King ', is deur radikale as 'n uitverkoping bestempel.
'N Jaar later het die verskille na vore gekom nadat James Meredith, die eerste swart student wat aan die Universiteit van Mississippi was, tydens sy solo -protesoptog oor die staat doodgeskiet is. Koning en SNCC -leier Stokely Carmichael (later bekend as Kwame Ture) was een van die burgerregte -leiers wat by honderde aktiviste aangesluit het om die optog van Meredith in die somer van 1966 te voltooi.
Boos op rassistiese boewe en wrede polisiemanne, het kwaai optogte gretig by Carmichael "Black Power " aangesluit en aandagtig na sy nasionalistiese idees geluister. Terwyl King geweier het om by meer konserwatiewe swart burgerregte -leiers aan te sluit om die slagspreuk van die Black Power as rassisties aan te val, het hy geweier om dit te ondersteun op grond daarvan dat dit geweld impliseer en moontlike blanke steun sou vervreem.
Ons moet ons beweging verander in 'n positiewe en kreatiewe krag, het hy gesê toe hy sy mening oor Carmichael gevra het. Vir swart militante word King as 'n uitverkoop beskou. Maar vir Demokratiese liberale, wat bekommerd was oor die invloed van swart nasionalistiese idees en wydverspreide swart rebellies in noordelike stede, lyk die posisie van King as 'n virtuele onderskrywing van Black Power.
King erken dat hy 'n steeds groter wordende gaping probeer oorbrug. Die regering moet my 'n paar oorwinnings gee as ek mense geweldloos wil hou, en hy het gesê. Trouens, King sou die Noordelike Demokrate binnekort as 'n oop vyand konfronteer. Sedert die Wet op Stemreg van 1965 die laaste van die Southern Jim Crow -segregasiewette formeel afgeskaf het, het King en SCLC hul aandag gevestig op die steeds militanter Noordelike swartes.
King se laaste breuk met Johnson het in April 1967 gekom toe King 'n beroep op die VSA gedoen het om uit die koloniale oorlog in Vietnam te kom.
Terwyl 'n aantal belangrike Demokratiese senatore hulle reeds teen die oorlog gekeer het, het die meeste top burgerregte -leiers die administrasie steeds ondersteun. Liberale koerante soos die New York Times en Washington Post, wat gewoonlik simpatiek teenoor King was tydens die stryd met burgerregte in die Suide, val hom aan vir sy teenoorlogse stand.
'N Wraakgierige Johnson het die FBI toegelaat om sy teistering op lang termyn teen King en ander SCLC-leiers op te skerp. Die president was woedend toe hy verneem van King's planne om 'n arm menseoptog in Washington te lei om die Amerikaanse hoofstad te sluit.
Johnson en die Demokrate het staatgemaak op die gewelddadige taktiek van King ' en sy steun vir hul party as 'n belangrike teengewig vir die toenemende aantal radikale in die stygende Black Power -opstand. Toe King die oorlog in 1967 aan die kaak stel, beskou die Demokrate hom as 'n verraaier.
Tog het die onderbreking van die koning met die Demokrate hom nie die steun van swartes in die Noorde besorg nie, waar straatopstand elke groot stad in die land oorval het. Die politiek van die meer radikale swart nasionaliste-veral hul voorspraak vir selfverdediging in die lig van rassistiese geweld-spreek in hierdie omstandighede meer tot die stryd.
Van links en regs aangeval, moes King sy loopbaan en die organisasie wat hy gelei het, die SCLC, heroorweeg. Ons moet erken daar is 'n beperking op ons prestasie in die Suide, en hy het tydens 'n vergadering van die SCLC -raad in 1967 gesê. King het verskeie kere aan sy medewerkers gesê dat die VSA 'n demokratiese sosialisme nodig het wat werk en inkomste vir almal sou verseker.
Ander SCLC -leiers, soos Andrew Young, Jesse Jackson en Ralph Abernathy, was vyandig teenoor planne vir die Poor People's March. Die suidelike veldkantore van die SCLC is verwaarloos tydens 'n noodlottige poging om te organiseer teen die skeiding van huise in Chicago, en die groep se noordelike kantore was selfs swakker.
Boonop bots die plan met die swart kapitalistiese oriëntasie van SCLC's Operation Breadbasket, onder leiding van Jackson. As u so geïnteresseerd is om u eie ding te doen dat u nie kan doen wat die organisasie gestruktureer is om te doen nie, kan u voortgaan, het King gesê in reaksie op Jackson se kritiek op die optog. As u u eie nis in die samelewing wil uitgrawe, moet u dit doen, maar pla my om God se Naam nie! "
Tog het die Demokrate verraad gesien in die veldtog van die arm mense van King 's - terwyl die regtervleuel verklaar het dat dit hul jarelange bewering bewys dat King 'n kommunis was. Hierdie elemente, aangemoedig deur die presidensiële veldtog van die segregasie -regeerder Alabama, George Wallace, het die lewe van King in die openbaar bedreig.
Gekonfronteer met vyandigheid van die Johnson -administrasie, kritiek van beide swart nasionaliste en die swart establishment, en 'n verdeelde personeel, was King polities geïsoleer soos nog nooit tevore toe hy op 4 April 1968 in Memphis vermoor is - minder as drie weke voor die Poor People & Die veldtog #8217 sou begin. King het na Memphis gereis om 'n staking deur swart sanitêre werkers te ondersteun - hy was die enigste burgerregterleier wat dit gedoen het.
Tog was dit nie lank na sy dood dat die mediahacks van die heersende klas King in 'n onskadelike heilige begin verander het nie.
Om dit te doen, moes hulle egter die ware nalatenskap van Martin Luther King begrawe - beide die leier van die kritieke vroeë stryd van die burgerregtebeweging wat geweier het om pleidooie vir geduld en matigheid van sy liberale Demokratiese bondgenote te aanvaar, sowel as die meer radikale swart leier van die laat 1960's wie se visie op wat in die samelewing verander moes word, geweldig uitgebrei het.
Toe Martin Luther King Jr. na Vanderbilt kom
In die laat 1960's, tydens 'n tyd van toenemende rassespanning en toenemende onenigheid oor die Viëtnam -oorlog, bevind Vanderbilt hom op 'n keerpunt in sy geskiedenis. Onder leiding van die nuut aangewese kanselier Alexander Heard het die universiteit hom oopgemaak vir uiteenlopende en dikwels omstrede sprekers wat die veranderende kampus en die Amerikaanse gemeenskap weerspieël.Die belangrikste is miskien dat Vanderbilt se IMPACT Symposium van 1967, 'n studente -georganiseerde geleentheid, die grootste name in die land na Memorial Gymnasium gebring het, wat 'n platform gegee het vir dr Martin Luther King Jr., Stokely Carmichael, Strom Thurmond, Allen Ginsberg en vele ander.
Die gebeurtenis kom 'n jaar voordat dr King vermoor is en het enkele dae na King's plaasgevind Verby Vietnam toespraak, waarvoor hy hard gelag het. By Vanderbilt het hy gepraat oor die status van die Burgerregtebeweging en die lang geskiedenis van onderdrukking wat net stadig weggeskeur is. Duisende het die simposium bygewoon, en vir lede van die Vanderbilt -studentekorps was die geleentheid 'n simboliese verandering in die universiteit, wat dui op 'n skuif na 'n meer progressiewe instelling met die klem op akademiese vryheid.
Die Hustler het met twee oudstudente uit die klas van 1969 gepraat, wat albei op die kampus teenwoordig was tydens 'n waarskynlik onstuimigste tyd in die geskiedenis van die universiteit.
In 1964, elf jaar nadat Vanderbilt sy eerste swart student, Joseph Johnson, aan die Divinity School toegelaat het, het die eerste groep swart voorgraadse studente aan die universiteit gematrikuleer. Eileen Carpenter het 'n jaar later, in 1965, by Vanderbilt aangekom. Opgewonde oor die onlangse besluit van die universiteit om te integreer, was Carpenter voorbereid op die tipiese kollege -ervaring van kuier, partytjies met vriende en 'n algemeen prettige omgewing. Terwyl sy later hierdie ervarings sou vind, was haar eerstejaarsjaar 'n kultuurskok, omdat sy in 'n gesegregeerde Nashville grootgeword het en nooit sinvol met wit mense omgegaan het nie.
Die ander studente, volgens Carpenter, was grootliks beleefd, hoewel dit meestal swart studente wou ignoreer, verby die af en toe 'n klein glimlag. Gesprekke oor diversiteit en insluiting, 'n alomteenwoordige onderwerp by Vanderbilt vandag, was destyds ver van die verbeelding.
'Dit was 'n baie pynlike ervaring vir my, toe ek besef dat ek nie regtig hier bestaan ​​nie. Ek maak nie saak nie. Mense was gaaf as hulle, as hulle u aandag trek, glimlag, of wat ook al, maar u het die gevoel dat ek nie regtig hier is nie, ek is nie regtig deel hiervan nie; ek beïnvloed nie regtig iets nie. Dit was beslis my gevoel, en omdat ek my eerste semester tuis gebly het, dink ek dat my gevoel van isolasie meer intens was. Ek het wel die tweede semester van my eerstejaar op die kampus verhuis, en dit was baie beter, veral omdat ek dan met die swart studente kon kommunikeer. Ek het wiskunde- en fisika-lesse gevolg, wat meestal wit ouens was, en die interaksie was 'n nee-nee. "
Carpenter het destyds gesê dat sy 'n duidelike woede het omdat sy nie heeltemal deel van die kampus was nie, en dat sy nie aan haar verwagtinge voldoen nie. Alhoewel sy nie met direkte mondelinge en fisieke diskriminasie te doen gehad het nie, het sy steeds nie gevoel dat sy inpas by die dominante kultuur van Vanderbilt nie.
Deur op die kampus te gaan en vriendskap met ander swart studente te vind, het Carpenter die ervaring gegee waarna sy gesoek het. Op die elfde verdieping van Carmichael Towers sou die swart studente van Vanderbilt bymekaarkom om te gesels, te kuier, hul ervarings te deel en hulself te geniet. Op hierdie verdieping het die studente begin met 'Rap: vanaf die elfde verdieping', 'n tydskrif wat daarop gemik is om swart studente ruimte te gee om oor hul ervarings te praat, hul skryfwerk en poësie te deel en hulself te laat hoor.
Mense was gaaf as hulle, as hulle u aandag trek, glimlag, of wat ook al, maar u het die gevoel dat ek nie regtig hier is nie, ek is nie regtig deel hiervan nie; ek beïnvloed nie regtig iets nie.
Carpenter het opgemerk dat die klas van 1969 jare later steeds trots is op hul radikale reputasie, wat, hoewel dit nie die hele studentekorps verteenwoordig nie, destyds 'n groot impak op die kultuur van Vanderbilt gehad het. Chuck Offenburger, wat ook in 1965 na Vanderbilt gekom het, het gesê dat daar gereeld toesprake en betogings op Rand -terras was, en dat The Hustler se redaksionele bladsye gevul was met briewe van studente.
'Ek onthou in die eerstejaarsjaar dat die Hustler -redakteur hoofartikels geskryf het oor die apatie by Vanderbilt. Terwyl ek deur die blaaie blaai, was daar selfs 'n gedeelte met die titel "Vanderbilt is dood." En die idee hiervan was net: hier was niks aan die gang nie, het Offenburger gesê. Almal doen alles in die Griekse huise, en niemand steur hulle daaraan nie. En dan die tweede jaar, toe hierdie impak kom, verander dit alles. Ek dink daarna het dit gelyk asof net almal programme hou en sprekers na die kampus bring. "
Geregtig Die individu in die Amerikaanse samelewing, het die IMPACT -simposium van 1967 hoofsaaklik die rassespanning van die tyd aangepak. In die besonder het dr King Vrydagaand aan die woord gekom, gevolg deur die polariserende Stokely Carmichael Saterdagaand.
'Ons kan waarskynlik terugkyk en na daardie naweek verwys as die oomblik toe Vanderbilt draai en werklik verander het,' het Offenburger gesê. Met die twee sprekers, en met verskeie ander wat daardie jaar vir IMPACT op die dossier was, was dit asof die belangstelling en verbeelding van die studentekorps net begin toeneem het. Van toe af dink ek dat almal ingeskakel was en baie aandag gegee het en baie aktief was oor groot kwessies. Die besprekings sou begin in die klaskamers en die frat -huise en die Rand -saal en die klaskamer, en hulle het net nooit opgehou nie. Dit was 'n lewendige tyd, en dit het die kampus oorgesteek. "
Stokely Carmichael op IMPACT Symposium in 1967
Die twee mans het verskillende sentimente in die beweging verteenwoordig. Dr King was van 'n meer konserwatiewe posisie en word as meer aanvaarbaar beskou vir blanke gehore, terwyl Carmichael se filosofie oor swart mag en meer radikale houding 'n beroep op jonger swart mense gehad het. Carpenter onthou die kampus as nog steeds baie konserwatief, veral onder die studente. Sy het gesê dat dit lyk asof die fakulteit meer liberaal neig, maar sy is steeds verbaas oor die feit dat Vanderbilt iemand so radikaal soos Carmichael na die kampus gebring het.
'Ek onthou dat ek baie opgewonde was en net 'n bietjie ongelowig was dat Vanderbilt, so konserwatief soos dit, so 'n radikale groep sou saamstel, want daar was Stokely Carmichael en Martin Luther King. Destyds het Martin Luther King van die meeste blankes as heeltemal radikaal beskou as die konserwatiewe en die een bo Stokely Carmichael. "
In die dae voor die geleentheid het die senaat in Tennessee 'n resolusie aangeneem waarin Carmichael se besoek aan Vanderbilt veroordeel is en hom '' 'n gevaarlik beginsellose demagoge '' genoem het. Carpenter het gesê dat hulle 'n petisie begin het teen die standpunt van die staatswetgewer oor Carmichael. Ondanks die protes van die staat het die geleentheid voortgegaan, wat volgens Offenburger te doen het met die toewyding van kanselier Heard om 'n oop forum vir studente te bied.
'[Kanselier] Heard was die mees intellektueel bevrydende ding wat ooit by Vanderbilt gebeur het. Hy het 'n klassieke opvatting oor opvoeding wat mense in die liberale kunste geniet, dat daar lewendige bespreking en bevraagtekening moet wees, en soms selfs kontroversie, maar die akademiese ondersoek moet lewendig en aangemoedig word, 'het Offenburger gesê. 'Sonder hom sou IMPACT nooit gebeur het met wat dit geword het nie, want hy het die student se komitee goedgekeur om mense wat op die hoogste vlak in ons samelewing op allerhande gebiede was, uit te nooi. Hy was nie 'n bietjie bang om iemand aan hom te vra wat met 'n twispunt aan hom gekom het nie. "
Na die verskyning van Carmichael in Nashville, het daar gevegte langs Jeffersonstraat ontstaan, wat uiteindelik tot groter oproer gelei het. Baie in die stad, insluitend die wat nou ontbreek is Nashville banier was vinnig besig om Carmichael, en by uitbreiding kanselier Heard, die skuld te gee vir die onluste. Carmichael het later in 'n onderhoud gesê dat die onluste deur die polisie aangevoer is. Die universiteit het sy besluit om Carmichael na die kampus te bring, vasgehou en Heard het voortgegaan om die idee van 'n oop gespreksforum te bevorder.
'Ek dink dit was waarskynlik een van die eerste kere in die staat Tennessee, waar daar so 'n probleem was, waar die basiese uitgangspunte van die liberale kunste veroordeel en bevraagteken is,' het Offenburger gesê. 'En sodra die publiek opgewonde geraak het, het die studente almal bymekaargekom om ons standpunt te maak.'
Offenburger werk in die nuuskamer, toe in Alumni Hall, toe hy 'n oproep van 'n vriend kry. Dr King is in Memphis geskiet. Offenburger skakel sy radio aan en luister aandagtig terwyl ander lede van The Hustler by hom kom aansluit. Verwoed probeer Offenburger sy broer, Tom - King se perssekretaris - bel, maar kon hom nie bereik nie. Op daardie stadium het die sakebestuurder van The Hustler voorgestel dat Offenburger en Mark McCrackin, 'n ander skrywer vir The Hustler, na Memphis gaan om uit te vind wat aan die gang is. Met behulp van McCrackin se ma se kredietkaart, het die twee onmiddellik op 'n vliegtuig na Memphis geklim om te sien of hulle by die Lorraine Motel kan kom, waar King geskiet is.
'Ons kon sien toe ons Memphis binnevlieg dat daar reeds rookwolke was. Ons het nie geweet wat aangaan nie, maar ons het aangeneem dat daar brande was. Ons het na 'n taxistaanplek gegaan en- u weet, twee wit kollege-kinders- ons het hierdie taxibestuurder gevra, kan u ons na die Lorraine Motel neem. Dit is eintlik al wat ons geweet het dat dit by die Lorraine Motel gebeur het. En hy het gesê: 'Seuns, ek kan julle nie daarheen neem nie. Die buurt ontplof net daar, dit is net te gevaarlik. 'En ek het gesê:' As ons twintig dollar aan u betaal, kan u ons so na as moontlik neem? 'En hy sê:' Goed, laat ons gaan '."
By die motel kon Offenburger 'n kollega van sy broer opspoor, wat gesê het dat sy broer die oggend vroeg na Atlanta teruggevlieg het. Dwarsdeur die nag het Offenburger en McCrackin alles in hul vermoë gedoen om die personeel van dr. King te help en het hulle aantekeninge gemaak oor die gebeurtenisse. Die volgende dag vlieg die twee terug na Nashville om 'n spesiale uitgawe van The Hustler, ter herdenking van King, uit te bring. Tientalle later skryf McCrackin 'n opstel oor die ervaring wat Offenburger gevind en gepubliseer het na die dood van McCrackin in 2018.
Kort na King se dood het onluste regoor die land uitgebreek. Offenburger sê hy onthou hoe Nashville aan die brand was. Die stad het 'n 22:00 geïmplementeer. aandklokreël, en die burgemeester Beverly Briley se versoek om hulp van die National Guard het daartoe gelei dat 4 000 troepe die stad binnegestroom het.
'Ons kon uitkyk op West Endlaan, en die enigste ding wat in die straat af was, was militêre voertuie en polisiemotors. Ons het net aanhou doen wat ons geweet het hoe om dit te doen, en dit was verslaggewers, "het Offenburger gesê. 'Ons het rondgegaan en ons pad gevind. Daar was 'n groot kamp by die National Guard by Centennial Park, 'n punt waar hulle troepe sou uitstuur na oral waar daar probleme was. En ons het na die staat Tennessee gegaan en 'n paar vriende daar gesien, en ons het kwotasies vir stories in die koerant versamel. Trouens, ons het Perry Wallace en een van sy wonderlike vriende, Walter Murray - hulle het die aand Hustler -verslaggewers geword omdat hulle toegang gehad het tot plekke waarheen ons nie kon gaan nie.
Destyds het Offenburger bevraagteken of die land die tragedie en die nadraai gaan oorleef. Die skool het sy bes gedoen om studente te ondersteun, en mettertyd het dinge na normaal teruggekeer.
"Ek is nie seker of ons selfs 'n paar dae klas gehad het nie. Die aandklokreël is vroeg die volgende week opgehef en toe het mense meer normaal begin beweeg, het Offenburger gesê. Maar daarna was daar allerhande dienste en optogte en byeenkomste rondom die stad en op die kampus. Dominee Asbury was die leier op die kampus en het studente die geleentheid gebied om betrokke te raak soos hulle wou. "
Lewe sedert Vandy
In die jare sedert hul gradeplegtigheid het beide Carpenter en Offenburger verbonde aan die universiteit gebly. Albei het oor die jare na die kampus teruggekeer vir reünies en sportbyeenkomste en tuiskoms.
'Ek is so bly as ek nou op die kampus loop om te sien hoe uiteenlopend die studentegroep in elke opsig is, dit is net opwindend,' het Offenburger gesê.
Alhoewel sy nie met baie wit studente in verbinding was terwyl sy by Vanderbilt was nie, het Carpenter gesê in die jare sedert sy nader gekom het met ander lede van haar reünieklas. Sy het later 'n niggie by Vanderbilt laat bywoon, en hoewel haar niggie se ervaring meer uiteenlopend was as haar eie, het Carpenter gesê dat baie van die probleme waarmee sy te kampe gehad het, steeds op die kampus voorkom.
'In hierdie land het ons nooit regtig op 'n betekenisvolle manier die kwessie van ras aangespreek nie. Ons het nooit die eenheid van die mensdom omhels nie en totdat ons dit doen, word ons almal gebreek. Ek dink wel dat ons eendag daar sal kom. "