Ongelykheid, armoede en die toekomsArgieffoto. Suid-Afrika is ŉ intens ongelyke land. Die gaping tussen ryk en arm en uitvoerende bestuurder en werker is enorm. Die Gini-koëffisiënt wat ongelykheid meet, is 6.6 tot 6.9 in ons land. ŉ Telling van 0.4 laat gewoonlik die gevaarligte flikker dat ŉ land of samelewing erg ongelyk is. As ons net kyk hoeveel mense afhanklik is van die plastiek wat hul uit asblikke krap en verkoop vir ŉ inkomste, behoort bogenoemde nie vir ons nuus te wees nie. Barack Obama het in sy laaste toespraak aan die VN gesê hy is oortuig dat ŉ wêreld, waar 1% soveel rykdom het as die ander 99% altesaam, nooit stabiel sal wees nie. Dis waar dat vrye markte en kapitalisme wêreldwyd tot opheffing en rykdom gelei het, maar ons kan sekerlik nie so blind wees dat ons nie die deurlopende armoede en ongelykheid dwarsoor die wêreld en ook in ons eie samelewing raaksien nie. In landbou is daar uitdagings wat werkers en die arbeidsmag betref. Dié bedryf verkeer plek-plek onder enorme druk weens eksterne faktore soos droogte. Boonop is die bedryf nie ’n groot werkskepper nie. Die waarheid is ook dat dit nie ŉ bedryf is wat vir ŉ werker langtermyn rykdom en vooruitgang gaan lewer nie. Daarvoor is daar verdere uitdagings soos gebrekkige onderwys (58% van werkers in die bedryf het nie gematrikuleer nie), sowel as die breër sosiale verval en druk in landelike gemeenskappe. Dit beteken ons fokus moet verskuif vanaf die werker na die entrepreneur, en entrepreneurskap moet aangemoedig en ontwikkel word. Ons kan ons blind hou vir ongelykheid en aanhou konsentreer op die klein area wat binne ons beheer is, en aanhou om uitsluitlik te dink aan ons eie vooruitgang en voorspoed, of ons kan die realiteit van die ongelykheid laat insink, en werklik daaroor nadink. Die waarheid is regtig oorweldigend. Dis nie ŉ sprong om te sê dat niemand ŉ ander mens honger wil laat gaan slaap nie. Dis ook nie ŉ sprong om te sê dat niemand die finansiële vermoë het om almal te help nie. Verder is ons bewus dat belastinggeld nie in alle gevalle goed (of enigsins) bestuur word nie, en dat ons die effek van staatsverval veral in die landelike gebiede akuut ervaar. As ons aanvaar dat daar ŉ probleem is en aanvaar dat ons nie die vermoë het om dit alleen op te los nie, kan ons begin werk aan ŉ oplossing. So ŉ oplossing word gebore eerstens uit die hoop dat dinge in Suid-Afrika kan verbeter, en dat Suid-Afrika (en Suid-Afrikaners) die geneigdheid het om alle analiste en voorspellings te verras en uit te presteer. Moenie die gematigdes onderskat in al ons kultuurgroepe wat vinnig die verre linkses en verre regses in die bek ruk nie. Verder lê dit in elkeen en almal se mag om ŉ ingesteldheid te kweek wat ander mense in ag neem, en wil bou aan ŉ beter toekoms vir alle mense wat in hierdie land woon. Dit beteken dat mense die besigheidsgeleenthede begin raaksien wat vennootskappe bring. Mense begin besef dat nie een mens of een groepering ŉ enkele pasmaak-oplossing het vir al ons uitdagings nie, maar in vennootskap ontsluit ons nuwe denkrigtings en nuwe geleenthede. Hierdie verandering is reeds besig om in die landboubedryf pos te vat en dis wonderlik om mense se ingesteldheid te ervaar. Isolasie en ŉ inwaarts-gekeerdheid is nie die antwoord nie. Dis tyd dat ons ons denke en ons harte oopmaak om ons eie probleme suksesvol op te los.