In Europese lande soos Duitsland is huiseienaars wetlik verplig om hulle skoorstene elke drie maande skoon te maak. In Frankryk moet jy jaarliks jou skoorsteen deur ‘n skoorsteenveër, wat vir jou ’n amptelike sertifikaat gee, laat skoonmaak, anders betaal die versekering nie as ’n brand sou uitbreek nie.
Oorblyfsels van voëlneste wat kan vonk sodra jy die kaggel aansteek is nie die grootste gevaar in ‘n skoorsteen nie. Aangepakte roet en krake kan maklik na ‘n brand bo-op jou plafon lei.
Jy hoef nie noodwendig op die dak te klim om in die skoorsteen af te kyk nie. Maak seker die as is koud en haal alles uit die bodem van die kaggel. Jy kan selfs ‘n stofsuier gebruik om die laaste koue as uit te kry. Sit ‘n platgemaakte kartondoos of ‘n ou mat binne-in die kaggel. Sit ‘n veiligheidsbril, soos wat jy vir sweiswerk sal gebruik, of ‘n duikbril op en vat jou flits saam. Lê dan plat op jou rug en kyk in die skoorsteen op.
As jy van nuuts af ‘n kaggel wil laat inbou, moet die skoorsteen se mure minstens 220 mm dik wees om te verseker dat die buitekant van die skoorsteen koel bly wanneer ’n vuur in die kaggel brand.
’n Skoorsteen moet minstens ’n meter hoër as die dak wees. Dit moet ook met ’n sif van vlekvrye staal toegerus wees om vonke wat opskiet te vang voor dit op die dak beland. ‘n Skoorsteenkap hou diere, reënwater en blare uit die skoorsteen.
Selfs gaskaggels moet 'n skoorsteen hê, omdat die uitlaatgasse baie gevaarlik kan wees indien dit teruggestoot word. Baie mense is skrikkerig vir gaskaggels omdat die vlammetjies kan uitgaan en die gas 'n mens kan oorval. Maak seker jy koop ’n kaggel wat ’n sensor het wat meet as die suurstof in die vertrek uitgeput raak en die gasvloei dan staak.
Sit ’n sak in die kaggel om meeste van die roet op te vang en sorg dat ’n venster oop is vir vars lug. Dit is nodig om ’n gesigmasker aan te hê, of minstens deur ‘n lap asem te haal.
Die geskiedenisstories is vir my die beste en die interessantste, maar daar is niks in Die Bronberger waarvan ek regtig nie hou nie.
As ek terugdink, is dit nou so 14 jaar gelede wat ek die eerste keer ‘n Bronberger onder oë gehad het. Daarna het ek altyd uitgekyk vir die nuwe uitgawe en kon nie glo dat so ‘n glansblad kosteloos vir sy lesers beskikbaar is nie.
Ek waaier-blaai altyd die Bronnie van agter af deur om te kyk vir interessante kosdinge uit die ou dae wat ek dan met die redaksie se toestemming in my Kuierkombuisprogram met my luisteraars deel.
Altyd lekker om van mense te lees wat jy ken en wanneer jy in die Bronberg-distrik bly, weet jy dit is moontlik.
En drie jaar gelede maak ons maar ’n skuif na Maplotterland – te wete Bashewa. Dis daar waar my belangstelling weer opgevlam het om meer te weet en die omgewing te verken as ’n nuweling hier en ’n ander lewenstyl.