15 Hoogtepunte vanaf 8 jaar van reis regoor die wêreld - Reisverhale - 2020
Drie weke gelede het ek my agtjarige verjaardag gevier om op die pad te wees. Op die warm oggend van 26 Julie 2006 het ek die huis verlaat vir 'n jaar lange reis oor die wêreld. Ek het nie tot 18 maande later teruggekeer nie.
Ek het gedink ek sal gelukkig wees om terug te gaan na die bloklewe toe ek terugkom. Ek sal my MBA goed gebruik, hernubare energie bevorder, en die pad na die Amerikaanse droom (werk, vrou, huis, aftrede, ens.) Aflê. Maar toe ek weer in die hutjie sit, het ek besef kantoorwerk was nie vir my nie, en 'n paar maande later was ek terug op die pad wat 'n onseker toekoms in die gesig staar.
Nou, agt jaar later, is my lewe een wat ek nooit sou kon voorgestel het toe ek met my ouers afskeid geneem het nie. Ek het nooit gedroom dat ek 'n gepubliseerde skrywer, blogger en lewenslange reisiger sou wees nie.
Terwyl ek in my negende jaar 'n nomad was, wou ek 'n paar van die bepalende oomblikke wat ek op die pad ervaar het, deel:
Woon op 'n eiland in Thailand
Toe ek die eerste keer in Thailand was in 2006, het my vriend my vertel om saam met haar in Ko Lipe, 'n verborge paradysweg, mooier te wees as die toeriste Ko Phi Phi wat ek was. So het ek die destydse reis gemaak (nou kan jy 'n spoedboot neem) en stap op 'n eiland waar ek huis toe gaan roep. Op pad oor, het ek 'n cranky Ier, 'n Engelse paartjie en 'n Duitse paartjie ontmoet. Ek het verwag om drie dae op die eiland te bly. 'N Maand later het ek my groetafskeid geskeur terwyl ek die boot terug na die vasteland gaan. Ons het almal in ons eie weergawe van Die strand, wat nooit 'n eiland wou hê sonder paaie en toeriste nie, waar ons dae vol Thai-kos geëet het, die taal leer, bevriend raak met die plaaslike bevolking, lees, ontspan en snorkel elke hoek van die eiland.
Terwyl ek sedertdien vanselfsprekend geword het van die meeste mense wie se geselskap ek op die eiland geniet het (alhoewel die Engelse egpaar en ek ongelooflik naby bly), het ek die maand wat ek aan Ko Lipe spandeer, my grootste herinnering van al my reise.
Onderrig in Bangkok
As ek langer in Asië wil bly en geld nodig het om my reis uit te brei, het ek vroeg in 2007 besluit om na Bangkok te reis, Thai te leer en Engels te leer. Ek het niemand geken nie. Ek het geen idee gehad hoe om 'n werk te kry nie. Ek het nog nooit iewers verhuis nie. Ek het my eerste week in die stad gespeel Warcraft tussen myself tussen onderhoude. Ek onthou my baie verveeld en wonder of ek dit regtig kon maak in hierdie nuwe omgewing.
Maar soos hulle sê, is dit altyd die donkerste voor die dageraad, en net soos ek dink ek het die verkeerde besluit geneem, het 'n vriend van die huis my die naam gegee van iemand wat in die stad woon. My vriend se vriend en ek het vir drankies ontmoet, en hy het my voorgestel op die sosiale toneel in die stad. Kort daarna het ek 'n werk en 'n meisie gekry en 'n lewe in Bangkok begin bou. Ek het geleer om vir myself te sorg en op my eie te lewe.
Die maande wat ek daar uitgegee het, het my gehelp om onafhanklik te word en het my gewys ek kan oral 'n lewe begin.
Verhuis na Taipei
Op baie maniere was daar 'n mislukking in Taipei in 2009. Ek het 'n meisie ontmoet wat my dump het, nadat ek besluit het om 'n langtermynvisum te kry om by haar te bly. Ek het die griep gehad wat nooit weg was nie en ongeveer 15 pond verloor het. Ek het gehaat, en ek het nooit die manier waarop ek in Bangkok gedoen het, gedy nie. Maar dit was ook 'n groot sukses, want in daardie tyd het ek besluit om my blog meer as net 'n stokperdjie te maak en daarop te fokus om dit 'n hulpbron vir reisigers te maak. Dit was die maande wat ek begin om my jaarlikse blog te draai, wie se oorspronklike doel was om my vriende op hoogte te hou van wat ek gedoen het, in die reishulpbron wat dit vandag is.
Ek het dalk nie in Taipei gedy nie, maar ek is ook nie seker nie, as ek nie daarheen beweeg het nie, dat hierdie blog selfs sou bestaan. Ek sal waarskynlik nog 'n Engelse onderwyser in Bangkok wees.
Speel poker in Amsterdam
Tydens my eerste reis na Amsterdam in 2006 het ek na 'n casino geloop om poker te speel. Ek was bevriend met 'n paar ander spelers, en nadat ek 'n paar dae later na Barcelona gegaan het, besluit om na Amsterdam te vlieg. Ek het dit te veel gemis om weg te bly. Vir die volgende drie maande het ek elke dag poker met hierdie ouens gespeel. Hulle het my die stad gewys, my bekendgestel aan die Nederlandse kultuur en my eerste internasionale vriende geword. Dit was die eerste keer dat ek regtig met plaaslike inwoners verband hou, en toe ek uiteindelik moes vertrek, het ek hulle bedank vir die opening van nuwe ervarings en vir hulle gesê ek sal hulle die volgende jaar sien. 'N Paar maande later het ek geleer dat ons vriend Greg is geskiet terwyl mense sy huis probeer beroof het. Greg was die een wat my die eerste keer vir my uitgenooi het. Ek het hom nooit bedank nie, maar ek sal altyd sy invloed op my lewe onthou.
Gaan op safari in Afrika was 'n lewenslange doel van my en die weke wat ek in die suidelike deel van die vasteland in 2012 bestudeer het, was alles wat ek gehoop het dat hulle sou wees: wildlewe rondom my, sterre wat die naghemel verlig, vurige savanne sonsondergange, en rou en pragtige natuur. Die toerisme-aantreklikhede van die plaaslike bevolking, die natuurlewe, die kos - Afrika was beter as wat ek gedink het. Dit was rou, ongefiltreer, en is in my siel verbrand.
Daardie kontinent is werklik magie.
Een van die bekendste staptogte in die wêreld, Nieu-Seeland se Tongariro Crossing, kan herkenbaar wees aan diegene wat liefhet Die Here van die ringe as die plek van Mount Doom. Die aanpak van hierdie 22km-staptog sou 'n uitdaging wees, want ek is nie 'n vinnige staptog nie en ek was destyds onkant. Ek het vroegoggend begin met vriende met 'n mede-wandelaar langs die pad, en saam het ons skaars dit gemaak toe die laaste busse terug in die dorp ingetrek is. Dit was moeiliker as wat ek op dele verwag het, maar ek het dit gemaak, en daardie dag was 2010 die mees lonende wat ek in Nieu-Seeland gehad het.
Leer om te duik
Om in Fiji te duik, was een van die skrikste oomblikke van my lewe - ek het amper doodgegaan om dit te doen. Tydens my derde duik het my maat die reguleerder uit my mond geskop terwyl ons onder die oppervlak na koraal was. Ek het vinnig opgetree en uitgeblaas, die tweede reguleerder in paniek gegryp as my duikinstrukteur na my toe gegaan het (of soos 'n visbout). Ek het daar gebly, asemhaal swaar terwyl ek probeer kalmeer en daarin geslaag het om 'n paar minute te swem voordat ek op die oppervlak klim.
Dit was 'n skrikwekkende oomblik (en my duikvennoot het nooit gesê sy is jammer nie!), Maar dit het my liefde vir die see nie verwoes nie. Ek het op hierdie planeet 'n hele nuwe kant tot lewe gekry, en ek is sedertdien verslaaf.
Gooi tamaties by La Tomatina
Gooi tamaties in Spanje was presies so pret soos dit klink. Om vroeg te wakker word, die trein te ry, sangria te drink en mense vir 'n uur met tamaties te hang, was 'n eenmalige ervaring. Soos ek dit een keer doen, doen ek dit nie weer nie. Maar ek skuld alles aan die Nest Hostel in Valencia. Hul beleid tydens die fees het gesê dat jy vir minstens 'n week moes bly, en ons klein groepie koshuisgaste het soos 'n familie geword. Omring deur dieselfde mense in die koshuis, ken jy almal op 'n manier wat gewoonlik nie gebeur nie. Maar daardie familie het selfs die vyf ander in my dorm kamer geword en ek het dwarsdeur die week gebind. Ons het dit afgekom soos ons mekaar al jare lank geken het (wat baie mense aanvaar het sedert ons so naby was). Na die fees het ons saam gereis, en vyf jaar later ná daardie noodlottige week in 2009 bly ons almal ongelooflik naby en verbind.
Toe ons ons reis in 2011 beplan het, het my vriend, Matt en ek, besluit om vyf dae lank genoeg te wees om Oktoberfest te beleef. Ons was ernstig verkeerd - 'n paar dae is genoeg, en teen dag 3 het ons die wit vlag gewaai. Ons het op een of ander manier daarin geslaag om aan te dryf, en ons het in lederhosen geklee, ons het 'n lewenslange doel van al ons lyste gekies. Dit was ongelooflik pret, en ek het 'n paar wonderlike Duitsers ontmoet, gehardloop in vriende wat ek alreeds geweet het, en geleer dat ek na vier klippe in 'n ry, ek sal gaan uit by 'n tafel.
As mense my vra waar hulle in Europa moet gaan, is dit 'n bietjie uit die weg, ek beveel drie lande aan: Bulgarye, Roemenië en Oekraïne. 'N Paar jaar gelede het ek teruggepak deur hierdie lande en het hulle baie verlief geraak op almal (veral Oekraïne). Hulle was 'n nuwe ervaring: meer rustiek, minder toeristies, blykbaar nog 20 jaar in die verlede, en algeheel, 'n heeltemal ander gevoel as Wes-Europa. Hulle was uitdagend om te navigeer - ek moes pantomime in die Oekraïne om rond te kom. Hulle was super goedkoop. Die mense was vriendelik en verwelkomend. Een van my beste herinneringe is om te drink met sommige Oekraïners wat net die woord "cheers" geken het. Ons kon nie kommunikeer nie, maar ons het oor baie skote van wodka gebind.
Verbind op die eiland Ios
Deur die tema wat mense plekke maak, het ek in 2010 besluit om die eiland Ios in Griekeland te besoek. Op hierdie stadium onthou ek nie hoekom ek aanvanklik besluit het om te gaan nie, maar ek het my een of ander manier daar gevind. En soos met Ko Lipe het ek uiteindelik langer as wat beplan is, bly. 'N Groep van ons op die eiland het dadelik gebind. Hulle het vroeg in die seisoen gekom om werk te vind (hulle het almal gedoen), en ek het nêrens in die besonder gehad nie, dus het ek gebly. Ons was soos 'n gesin, ontmoet vir nagmaal en uitstappies rondom die eiland. Die volgende jaar het ons almal teruggekom en opgetel waar ons opgehou het. Alhoewel ons nou oor die hele wêreld versprei is, is ek gereeld in kontak met die meeste van hulle. Tyd en afstand vernietig nie diep vriendskappe nie.
Op die weskus van Australië ry ek in 'n klein stranddorp met die naam Coral Bay. Dit is 'n eenstraat dorpie met een hotel, een kroeg en een supermark. Die meeste mense kom hier via die kampeerder en bly in die kampeerterrein. Hierdie plek is die hemel; dis my strand paradys. Die Ningaloo-rif is so naby aan die oewer jy kan daar swem, die water is kristalhelder en die see lewe swem naby die strand. Ek het twee keer na hierdie buitengewone bestemming gekom en dit is my gunsteling plek in Australië.
Besoek die Galápagos-eilande
Ek het geweet die Galápagos was mooi, maar alles wat ek van hulle gehoor het, het hul skoonheid onderskat. Die land, die see, die sonsondergange - woorde kan hulle nie beskryf nie. Foto's kan. (Baie foto's.) My tyd wat op die eilande spandeer word, kan my laaste nag opgesom word: die boot is vasgemeer terwyl ons aandete met die kollig op die rug geëet het. Visse wat aan die lig toegesak het, het in die omgewing geswem en toe het die seëls skielik begin heen en weer. Later, toe ons teruggekeer het na Santa Cruz om die oggend te vertrek, het die dolfyne ons oor 20 minute gery en in die see gespeel en gespring. Dit was asemrowend. Net soos die eilande.
Stap die Grand Canyon
Tydens my langpad-reis in 2006 het ek myself 'n stappier (ek was nie) gevier en was vasbeslote om na die bodem van die Grand Canyon te stap. Toe ek een oggend vroeg opgestaan ​​het, het ek met my koshuisdormmaat na die park gery, en ek het stilgemaak om elke weiveld naby te sien. Nadat ons in die parkeerterrein ingetrek het en ons by die uitsig verwonder het, het ons die komende toeriste-geliefde ontsnap en deel geword van die klein kadre van besoekers wat verder as die canyon-rif beweeg. Ons het na die basis gegaan en 'n aand uitgegee voordat ons weer op pad was. Langs die pad het ons in 'n stroom gestop om af te koel, en ons het net betyds na die top van die canyon gemaak vir een van die mooiste sonsondergange wat ek gesien het. Ek onthou duidelik die gevoel van oorwinning wat deur my gehaas het toe ons die beraad bereik het.
As 'n Tweeling is ek wispelturig. Ek hou nie dikwels van dinge lank nie. Maar ses en 'n half jaar later, hier is ek, nog steeds my stories op hierdie webwerf deel en ander help om meer te reis. En dit is alles as gevolg van jou. Hierdie webwerf, meer as enige reis, het my lewe verander. Ek het 'n paar van my beste vriende daaroor ontmoet, en hosting ontmoetings en die lees van jou e-posse inspireer my om beter te wees in alles wat ek doen. Ek word elke dag dankbaar dat ek die kanse kry, en dit is alles vanweë jou.
Die afgelope agt jaar het my met meer gelukkige herinneringe gelaat as wat ek ooit in een blogpos kon skryf, en terwyl elke herinnering belangrik is, het hierdie oomblikke die afgelope agt jaar gedefinieer en my gelei tot waar ek vandag is.
Om my gunsteling fliek aan te haal, Amerikaanse skoonheid:
... maar dit is moeilik om boos te wees wanneer daar soveel skoonheid in die wêreld is. Soms voel ek dat ek dit alles dadelik sien, en dit is te veel, my hart vul soos 'n ballon wat op die punt is om te bars. En dan onthou ek om te ontspan en ophou om dit vas te hou, en dan vloei dit deur Ek hou van reën en ek kan nie net dankie voel vir elke oomblik van my dom klein lewe nie.
Bespreek jou reis na Wes-Europa: Logistieke wenke en truuks
Kyk die video: Luvo se pad na Rio nie sonder duwweltjies (Mei 2020).
Copyright 2020 \ none \ 15 hoogtepunte vanaf 8 jaar op die pad