Die verspreiding kom hoofsaaklik voor in 'n uitgestrekte laagliggende, warm, droë kom, tussen die berge en heuwels wat in hoofsaak 'n reënskaduvallei is met 'n hoogte tussen 1 000 en 2 000 voet bo seevlak. Hierdie kom strek noordwaarts vanaf die voet van die Klein Winterberg en westelike Suurberg en eindig in die vorm van smal tonge wat tussen die rante en heuwels ten noorde van Jansenville - Waterford inskiet. Die hele streek word deur 'n lae reënval gekenmerk wat gemiddeld van 6 tot 10 duim per jaar wissel. Die gemiddelde jaarlikse reënval vir die streek is ongeveer 9 duim.
Die volgende tabel toon die jaarlikse reënval aan vir verskillende stasies, in of op die grens van die noorsveld geleë, vir die 10-jaar tydperk vanaf 1940 tot 1949.(4)
In 1823 het James Bowie, 'n plantkundige, die eerste noorsmonster na die beroemde Kew Gardens in Engeland gestuur. Dit is ongelukkig egter nie bekend waar hy die monster versamel het nie. Daar bestaan ook gekweekte noorsplante in die Huntington Gardens in Kalifornië, asook in die Zoőlogiese Tuine in Amsterdam.(6)
Die vroeë nedersetters in die noorsveld, volgens 'n skrywer. in 'n baie ou uitgawe van die "Eastern Province Herald ", het die noors honderd jaar gelede as nutteloos beskou. Die deel is beskryf as 'n uitgestrekte gebied met noors oortrek, sonder water en feitlik nutteloos. Met verloop van tyd egter, het mens en dier hulself aangepas by die veeleisende streek en die eienskappe van die geharde noors in 'n mate self aangeneem (6). Vandag is dit 'n nuttige produserende gebied waar met puik kuddes merinoskape, vleisskape, beeste, sybokke en boerbokke geboer word.
Die waarde van die soetnoors as veevoer, veral in tye van droogte, is lank bekend aan die noorsveldboere en word ook deur sommige boere deur die jaar gebruik as hoofbestanddeel van hul veld. Die plant word met 'n lang mes (noorsmes) in stukkies van 'n paar duim lank afgekap en op die grond gelaat om in die warm son droog te word. Na sowat 2 tot 5 dae word die stukke noors van die grond af deur diere gevreet. Na verneem word, kan een persoon daagliks genoeg noors afkap om sowat 500 tot 600 skape te onderhou (5).
Ofskoon boere in die noorsveld die waarde van die noorsdoring deeglik beset, word uiteenlopende menings gehuldig aangaande die gewensdheid van 'n digte bedekking noorsdoring op die plaas, veral op groot plase waar die veld ligter gelaai word en hoofsaaklik met merinoskape geboer word. Op sulke plase word die noors slegs as reserwe voer tydens droogtes gebruik en daar word dus hoofsaaklik. op die Karoostruike en grasse tussen die noorspolle geboer. Onder hierdie omstandighede word 'n betreklik digte stand noorsdoring - waar die hoeveelheid die benodigdhede vir 'n droogtereserwe ver oorskry - dikwels as ongewens beskou. (Fig. 2.)
In hierdie verband word 'n verslag deur dr. C. E. M. Tidmarsh, van die Grootfonteinse Landboukollege. Hier aangehaal.
"As gevolg van 'n versoek gerig aan die Departement van Landbou deur die Jansenville Boere-, Bokhaar- en Wolkwekersverenigings is die saak van die wenslikheid al dan nie van die uitroei van noorsdoring in die veld in die omgewing van Jansenville, deur beamptes van die Weidingnavorsingseksie op Grootfontein, die Voorligtingsebampte op Graaff-Reinet, en 'n groep belangstellende boere van die distrik Jansenville gedurende April 1951, nagegaan.
Die ondersoek is onderneem as gevolg van 'n verskil van mening onder die boere aangaande die nut en gewensdheid van die noorsdoring. Ofskoon sy waarde as 'n droogtevoer in tye van nood algemeen erken word, het die vraag nogtans ontstaan of die noorsdoring nie plek in die veld inneem wat voordeliger deur voedsamer plante ingeneem kon word nie, en verder of die noorsdoring nie die kleiner, meer gewenste- plante tussenin (Karoobossies, grasse e.d.m.) teenwerk en gedeeltelik verdring nie. Skynbaar word tereg geglo dat, in die omgewing van Jansenville waar die noorsdoring vandag ruig voorkom, met enkele spekboom, witgat, wildepruim, kruisbessie, e.d.m. daardeur versprei, die plantegroei vroeër hoofsaaklik uit hierdie nuttige struike bestaan het en dat die noorsdoring 'n ondergeskikte plek daarin beklee het (Fig. 3), Derhalwe word die huidige ontwikkeling van die noorsdoring, wat uitermatig beskou word, met agterdog deur baie boere bejeën.