Die meeste mense is sekerlik bekend met ’n getuigskrif. Hier van graad 11 af en veral in die matriekjaar begin die jongmense skarrel om getuigskrifte in die hande te kry. Daarvoor vra hulle dan meestal die dominee by wie hulle belydenis van geloof afgelê het, of die skoolhoof of die bestuurder van ’n firma by wie hulle tydelike werk gedoen het.
’n Mens het ’n getuigskrif nodig voordat jy vir ’n werk kan aansoek doen of vir beurse om jou studierigting mee aan te pak. Van die persoon wat oor jou getuig, word verwag om eerlik te sê wat hy of sy van jou weet. ’n Werkgewer soek dan in so ’n getuigskrif vir die eienskappe wat hulle benodig in die firma, soos getrouheid, dissipline, leierskap, die vermoë om goed met mense klaar te kom, ens.
In Psalm 27, een van die besondere vertrouenspsalms, kry ons ook met ’n soort getuigskrif te doen, dié slag net nie ’n getuigskrif oor ’n mens nie, maar oor God. In die eerste ses verse praat die digter oor God, sê Hy wat God vir hom is en doen.
Die getuienis wat die digter oor God gee, is dat God sy lig en sy redder is, sy toevlug, die rots op wie hy bou. Hy beskryf hoe God hom in elke moeilike situasie beskerm het, nie toegelaat het dat hy ondergaan in die storms van die lewe nie. En waarna ons moet oplet, is die krag waarmee hierdie persoon oor God praat. Dit is nie die taal van iemand wat nog nie swaargekry het in die lewe en daarom maar sommer so ligvoets oor die teenslae van die lewe spring nie.
Een van die Engelse vertalings gee vers 6 van hierdie psalm weer met die woorde: “Now my head will be raised high.” Dit is die digter se geheim. Omdat die Here sy lig is, sy beskermer, sy toevlug, kan hy sy kop optel en die wêreld in die oë kyk. In my ervaring met mense wat die dood in die gesig gestaar het, was dit baie keer juis my belewenis dat dié persoon meer vir jou en die geliefdes wat agterbly, beteken as jy vir haar. Te midde van al die spanning en die pyn, wyk die humor en die blydskap nie. In so ’n tyd weet die gelowige waar om haar krag vandaan te kry.
In die tweede gedeelte van die psalm, van vers 7 af, praat die digter nou nie meer oor God en sy besondere eienskappe nie. Nee, nou praat hy met God self. Hy ervaar hoe die Here hom deur sy lewe dra en versterk. Dan sê hy in vers 8: “Ek onthou wat U gesê het: ‘Julle moet My kom dien!’ Ek is hier om U te dien, Here.”
Hoe is dit dan moontlik vir hierdie persoon om ná al die soet en die suur wat hom getref het, steeds te sê: “Ek is hier om U te dien, Here?” Hierdie digter het begin verstaan hoe paradoksaal die lewe is, en hoe paradoksaal geloof ook is. Hy kon terugkyk op sy lewe en raaksien dat daar ’n goeie mengsel van goeie en slegte ervarings was, en selfs van baie slegte ervarings, maar dat een ding soos ’n paal bo water uitstaan, en dit is dat God hom nêrens in die steek gelaat het nie. God was daar wanneer die lewe sy rugkant na hom toe gedraai het, wanneer die wiele van sy lewe begin afval het.
Aan só ’n God is hy bereid om hom te verbind. Dit kan so wees vir ons ook. Die lewe ís moeilik. Dit kan ons maar weet. Daar is baie onverklaarbare dinge wat na my kant toe kom, baie kere wat ek voel om te vra: “Hoekom ek, Here?”, “Hoekom my kind?” In die Moedersdaguitgawe van 2001 van die vrouetydskrif Sarie deel die redakteur, Michélle van Breda, ’n ongelooflike persoonlike en tragiese gebeurtenis met haar lesers. Sy skryf:
Hierdie merkwaardige vrou – want merkwaardig is sy gewis – het iets begin snap van dít waaroor die digter van Psalm 27 skryf. Te midde van die onverklaarbare, onlogiese en onregverdige klappe wat die lewe na jou kant toe uitdeel, kan jy nog steeds die Here loof, want Hy is dáár vir jou, in die moeilike omstandighede.
Breda Ludik maak egter in sy bespreking van hierdie psalm ’n opmerking wat ons nie by verby moet gaan nie. Dit is die feit dat die digter se belewenis van die teenwoordigheid van die Here versterk word in die huis van die Here. Ons hoor hom in vers 5 sê: “Op die dag van gevaar sal die Here my wegsteek in sy huis, my veilig laat skuil in sy woonplek,” en in vers 6: “ek sal in sy woonplek onder trompetgeklank my offers bring, ek sal ’n lied sing” (my kursivering). Ludik (2001:31) vervolg dan: “Persoonlike gebed vervang nooit die gebed van die gemeenskap van gelowiges nie”, en “Tussen medegelowiges besef ons die beste dat ons toekoms in God se hande is – en nie in my eie, ander mense s’n of in hulle s’n wat my kwaadgesind is nie.”
Daar, in die teenwoordigheid van ander mede-gelowiges, wat net so soekend is soos ek, wat met hulle eie lewenskrisisse worstel, ervaar ons saam die reddende trou en bewarende hand van die Here God deur sy Gees.