Hoe lank het dit pos geneem om tussen Madrid en Mexiko te kom? - Inligting
Spanje het sy hoofkolonie Mexiko oor die hele Atlantiese Oseaan beheer. Skepe vaar gereeld tussen Cadiz of Sevilla en Vera Cruz (beide hoofstede is die binneland). Ten tyde van die Mexikaanse onafhanklikheid was die vervoerskakel met Spanje al driehonderd jaar in plek. Dit het materiaal van soveel belang as kommunikasie tussen die koning en die onderkoning verskuif.
Hoe lank het dit pos geneem om tussen Madrid en Mexiko te kom, en het dit mettertyd vinniger geraak? Inligting oor hoe gereeld Spaanse skepe die roete tussen Spanje en Mexiko afgelê het, is ook welkom.
Dit lyk na ongeveer 7-8 weke gestuur tyd. Sien opdatering hieronder. (Nuwe inligting bo -op ingevoeg, voor die agtergrondinligting oor die avisos -skepe en -roetes.)
--- OPDATEER --- Uiteindelik werklike inligting gevind oor die reistyd vir die avisos. Hierdie boek oor die HMS Centurion bevat eintlik die transittyd vir die avisos San Lorenzo as 41 dae. Dit het die skip in Puerto Rico gebring. Vertrek daar op 31 Januarie, aangehou deur die Britte op 3 Februarie, en ná redding en verskillende verbintenisse bereik hy op 12 Februarie Santiago Kuba, na nog 12 dae. Dit het blykbaar nog twee weke geneem (binnelandse reise?) Voordat die boodskap uiteindelik op 26 Februarie 1762 by die goewerneur van Kuba, Juan de Prado, afgelewer is en hom meegedeel het dat Spanje en Brittanje oorlog voer. Dus 53 dae reistyd na Kuba, plus nog 'n paar weke afleweringstyd. (En dit het ons net by Havana gekry.)
Nou 'n bietjie agtergrond oor die posdiens. Eerstens is die korrespondensie tussen Spanje en Mexiko deur gespesialiseerde vaartuie avisos:
Die kommunikasie tussen die Spaanse regering en die Viceroys in Amerika is uitgevoer deur klein en vinnige vaartuie genaamd avisos wat onder leiding van die Staatsekretaris gewerk het. Aanvanklik was hierdie skepe bedoel om in Amerika en Spanje die vertrek van onderskeidelik die Flota en die Galleons aan te kondig. Uiteindelik het hulle egter al die koloniale korrespondensies saamgevat. Op 20 Julie 1718 het die kroon vasgestel dat 'n jaarlikse aantal agt aviso's gebruik sou word om die koloniale korrespondensie te voer. Twee jaar later, op 31 Mei 1720, het die Consulado de Cadiz en die Kroon 'n ooreenkoms onderteken.22 Die Consulado het ingestem om nog agt vaartuie by te voeg om elke jaar as avisos te werk. Teen die 1730's het die avisos maandeliks by Buenos Aires, Cartagena de Indias en Havana aangekom.
van mobilisering van hulpbronne vir oorlog: die Britse en Spaanse intelligensiestelsels ...
Later sien ons dat die gebruik van hierdie pakkiebote herbevestig word:
Charles III in 1764 gevestigde maandelikse pospakketbote tussen Corunna en Havana is dit toegelaat om goedere tot die helfte van hul vrag te vervoer Elke twee maande het 'n soortgelyke pakkieboot na Buenos Ayres gegaan en daar was Amerikaanse posroetes wat daarmee gepaard gaan. In 1765 het die groot opmars gekom.
uit: Die Spaanse koloniale stelsel Deur Wilhelm Roscher
Ons kan ook 'n bietjie meer leer oor die avisos, want 'n paar daarvan is aan die kus van Florida gevind:
Skepe wat vermoedelik tydens die 1600's aan die kus van Jupiter verongeluk het, sluit die San Miguel -aartsengel en die San Francisco y San Antonio in. Albei skepe was avisos, Spaanse koerierskepe wat 60 ton of minder weeg. Die avisos was goed bewapen, maar spoed was hul beste verdediging, wat hulle in staat gestel het om groter, beter gewapende vaartuie te oorskry. Avisos is hoofsaaklik gebruik om korrespondensie van en na die Spaanse troon te vervoer, maar dit was bekend dat hulle goedere en waardevolle items vervoer het.
Nou kan ons hierdie grootte vergelyk met dié van die skepe waaraan die meeste gedink word as ons aan die Spaanse vloot, die Galleon, dink
… Terwyl galjoene meestal minder as 500 ton was, hoewel die galjoen van Manila tot 2000 ton sou bereik.
Ek het 'n bietjie meer gevind oor die werklike roete wat die handelsvloot in die algemeen volg:
Die skepe vertrek vanaf Sevilla (later van Cadiz) en vaar langs die kus van Afrika na die Kanariese Eilande, waar hulle stop vir voorraad. Hulle draai toe wes om voordeel te trek uit die passaatwinde, en nadat hulle ongeveer 'n maand of langer gevaar het, het hulle die Karibiese Eilande suidoos van Puerto Rico binnegekom. Hier het die konvooi in twee vloot verdeel: die Tierra Firme (Spaanse naam vir die Suid -Amerikaanse vasteland) en die Nuwe Spanje. Die vloot van Nieu -Spanje vaar verder na die hawe van Veracruz in Nieu -Spanje (die huidige Mexiko).
(en vir die terugreis)
Die twee vloote het in Havana ontmoet en voorbereidings getref vir die terugreis na Spanje. Toe hulle Havana verlaat, vaar die gesamentlike vloot langs die ooskus van Florida en ry die Golfstroom- 'n sterk, warm seestroom wat sy oorsprong in die Golf van Mexiko het en noordwaarts vloei langs die ooskus van die Verenigde State- noord tot Cape Canaveral voordat ons ooswaarts na Spanje vertrek.
bo van hierdie webwerf van die National Park Service
Columbus se eerste reis oor die Atlantiese Oseaan na die Nuwe Wêreld in 1492 het meer as twee maande geduur. Die kruistye het mettertyd verbeter, maar teen die 1700's het seilskepe nog ses weke of langer nodig gehad om die oorsteek te maak.
Met inagneming van die landtransport van boodskappe, is dit redelik om te skat dat die pos minstens 8 weke / 2 maande sou neem om van Madrid na Mexiko te reis.
Ons moet egter ook onthou dat kruistye deur die seiltydperk ook baie beïnvloed sou gewees het deur die weer, dus 'n skatting van twee maande sou nog net 'n gemiddelde wees. Soos in hierdie artikel opgemerk,
'N Immigrant wat die reis in 1750 onderneem het, het berig dat dit tussen agt en 12 weke kan duur, terwyl 'n ander een wat in 1724 aangekom het, berig dat die reis ses weke en drie dae geneem het.
Daar was drie afsonderlike komponente vir die posvertraging tussen die keiserlike en die onderhoofse hoofstede: padreis van en na die hawens, die seereis, en mees veranderlik, die wag totdat 'n pos gestuur word. Ek skat reistye hier in die ergste geval, 'n gemiddelde geval vir die laat keiserlike tydperk en 'n beste geval. Hierdie syfers is slegs van toepassing op pos wat werklik aangekom het; sommige daarvan is nog steeds op die seebodem!
Volgens Ignacio Rivas Ibáñez, het die Spaanse koninklike pos op die skiereiland 'n myl van 105 myl per dag afgelê, wat verskeie perdeveranderings onderweg sou vereis. Volgens Google is die huidige padafstand van Madrid na Cadiz 404 myl en van Veracruz na Mexico -stad, 246 myl. Kom ons veronderstel dat hierdie paaie van dieselfde lengte is as dié wat in die keiserlike tydperk gebruik is en dat dieselfde soort binnelandse boodskapperstelsel aan beide kante van die Atlantiese Oseaan gebruik is; afronding het die landgange ongeveer 4 en 3 dae geneem. Omdat die perd- en padkomponente redelik konstant was, sou hulle mettertyd nie veel gewissel het nie.
Carlos Venegas skryf aan Chaunu die bevinding toe dat posskepe in die periode 1504-1650 gemiddeld 75 dae geneem het om van Cádiz na Veracruz oor te gaan, insluitend stop (uitgaande: Santo Domingo en San Juan; inkomend: La Habana). Dit was relatief ligte en lang skepe, gebou vir spoed eerder as kapasiteit. Ek dink dat 'n variasie van 50% redelik is, so hierdie vroeë reise sou 60 tot 90 dae geneem het. Teen die einde van die keiserlike tydperk het tegnologie en roetes effens verbeter, wat hierdie syfers verminder het met, laat ons sê, 10%: 54 tot 81 dae, die gemiddelde 68 dae.
Die wag vir die volgende vertrek van 'n posskip is die enigste faktor wat verhoogde investering aansienlik kan bespoedig. Toe daar agt keiserlike posskepe was (ook volgens Ibáñez), was vier op die roete van Nieu -Spanje. Veronderstel dat een op 'n gegewe tydstip in onderhoud was en drie in diens geneem het. In die ergste geval het die kruisings 90 dae geduur en met drie dae in elke hawe kon die hele baan 186 dae duur. Met die veronderstelling dat hierdie drie skepe min of meer eweredig gehou is, sou daar ongeveer elke 62 dae vertrek word. Volgens H.H. Bancroft, nadat vertrek in die 1730's maandeliks plaasgevind het, het die gemiddelde wagtyd in die laat keiserlike tydperk ongeveer 15 dae beteken.
In die ergste geval: 4 + 62 + 90 + 3 = 159 dae
Laat -ryke gemiddelde geval: 4 + 15 + 68 + 3 = 90 dae
Beste geval: 4 + 0 + 54 + 3 = 61 dae
Die skryf van hierdie antwoord sou nie moontlik gewees het sonder Brian Z se verwysing na die frekwensie van die skepe en die bydrae van die gebruiker2448131 wat hulle genoem is nie avisos. Dankie aan julle albei.
Die Pacific Mail Steamship Company is op 18 April 1848 gestig as 'n aandelemaatskappy onder die wette van die staat New York deur 'n groep handelaars in New York. Onder die opnemers was William H. Aspinwall, Edwin Bartlett (Amerikaanse konsul in Lima, Peru en ook betrokke by die Panama Railroad Company),  Henry Chauncey, mnr. Alsop, G.G. Howland en S.S. Howland.
Voetnote / verwysings
Spanje se houding teenoor sy kolonies Redigeer
Die gesamentlike probleme wat voortspruit uit die Skiereilandoorlog (1807-1814), die verlies van die meeste van sy kolonies in die Amerikas in die vroeë 19de-eeuse Spaanse Amerikaanse onafhanklikheidsoorloë en drie Carlist Wars (1832-1876) was die laagtepunt van Spaanse kolonialisme.  Liberale Spaanse elites soos Antonio Cánovas del Castillo en Emilio Castelar het nuwe interpretasies van die konsep 'ryk' aangebied om te pas by die opkomende nasionalisme van Spanje. Cánovas het in 'n toespraak aan die Universiteit van Madrid in 1882 duidelik gemaak   sy siening van die Spaanse nasie, gebaseer op gedeelde kulturele en taalkundige elemente - aan beide kante van die Atlantiese Oseaan - wat die gebiede van Spanje verbind het.
Cánovas beskou die Spaanse kolonialisme as meer 'welwillend' as dié van ander Europese koloniale moondhede. Die algemene mening in Spanje voor die oorlog beskou die verspreiding van 'beskawing' en die Christendom as die belangrikste doelwit en bydrae van Spanje tot die Nuwe Wêreld. Die konsep van kulturele eenheid het Kuba, wat al byna vierhonderd jaar lank Spaans was, spesiale betekenis verleen en as 'n integrale deel van die Spaanse nasie beskou. Die fokus op die behoud van die ryk sou negatiewe gevolge hê vir die nasionale trots van Spanje in die nasleep van die Spaans -Amerikaanse oorlog. 
Amerikaanse belangstelling in die Caribbean Edit
In 1823 het die vyfde Amerikaanse president James Monroe (1758–1831, bedien 1817–25) die Monroe -leerstelling uitgespreek, wat verklaar dat die Verenigde State nie verdere pogings van Europese regerings sal duld om hul koloniale besittings in die Amerikas terug te neem of uit te brei of om inmeng met die nuut onafhanklike state in die halfrond. Die VSA sal die status van die bestaande Europese kolonies egter respekteer. Voor die Amerikaanse burgeroorlog (1861–1865) het suidelike belange probeer om die Verenigde State Kuba te laat koop en dit in 'n nuwe slawestaat te omskep. Die voor-slawerny-element het die Oostende Manifes-voorstel van 1854 voorgestel. Anti-slawerny magte het dit verwerp.
Na die Amerikaanse burgeroorlog en die tienjarige oorlog van Kuba, het Amerikaanse sakelui begin om die gedevalueerde suikermarkte in Kuba te monopoliseer. In 1894 het 90% van die totale uitvoer van Kuba na die Verenigde State gegaan, wat ook 40% van die invoer van Kuba verskaf het.  Die totale uitvoer van Kuba na die VSA was byna twaalf keer groter as die uitvoer na haar moederland, Spanje.  Amerikaanse sakebelange het aangedui dat hoewel Spanje steeds politieke gesag oor Kuba gehad het, dit die VSA was wat ekonomiese mag oor Kuba gehad het.
Die VSA het geïnteresseerd geraak in 'n trans-isthmus-kanaal in Nicaragua of Panama en besef die noodsaaklikheid van vlootbeskerming. Kaptein Alfred Thayer Mahan was 'n buitengewoon invloedryke teoretikus, sy idees is baie bewonder deur die toekomstige 26ste president Theodore Roosevelt, aangesien die VSA vinnig 'n kragtige vloot van staaloorlogskepe in die 1880's en 1890's gebou het. Roosevelt het in 1897–1898 as assistent -sekretaris van die vloot gedien en was 'n aggressiewe ondersteuner van 'n Amerikaanse oorlog met Spanje oor Kubaanse belange.
Intussen het die "Cuba Libre" -beweging, onder leiding van die Kubaanse intellektuele José Martí totdat hy in 1895 gesterf het, kantore in Florida gevestig.  Die gesig van die Kubaanse rewolusie in die VSA was die Kubaanse "Junta", onder leiding van Tomás Estrada Palma, wat in 1902 die eerste president van Kuba geword het. Die Junta het met vooraanstaande koerante en amptenare in Washington gehandel en geldinsamelingsgeleenthede in die VSA gehou. Dit het wapens befonds en gesmokkel. Dit het 'n uitgebreide propaganda -veldtog begin wat enorme steun in die VSA ten gunste van die Kubane gegenereer het. Protestantse kerke en die meeste Demokrate was ondersteunend, maar sakebelange het 'n beroep op Washington gedoen om 'n skikking te beding en oorlog te vermy. 
Kuba het enorme Amerikaanse aandag getrek, maar byna geen bespreking was betrokke by die ander Spaanse kolonies van Puerto Rico, ook in die Karibiese Eilande, of in die Filippyne of Guam nie.  Geskiedkundiges merk op dat daar in die Verenigde State geen gewilde vraag na 'n oorsese koloniale ryk was nie. 
Kubaanse stryd om onafhanklikheid Redigeer
Die eerste ernstige bod vir die Kubaanse onafhanklikheid, die Tienjarige Oorlog, het in 1868 uitgebreek en 'n dekade later deur die owerhede onderwerp. Nóg die geveg nóg die hervormings in die Pakt van Zanjón (Februarie 1878) het sommige revolusionêres se begeerte na breër outonomie en uiteindelik onafhanklikheid gedwing. Een so 'n revolusionêr, José Martí, het voortgegaan om Kubaanse finansiële en politieke vryheid in ballingskap te bevorder. Vroeg in 1895, na jare van organisering, het Martí 'n drieledige inval op die eiland geloods. 
Die plan het vereis dat een groep van Santo Domingo onder leiding van Máximo Gómez, een groep uit Costa Rica onder leiding van Antonio Maceo Grajales en 'n ander uit die Verenigde State (wat voorkomend deur Amerikaanse amptenare in Florida gedwarsboom is) op verskillende plekke op die eiland beland en uitlok 'n opstand. Terwyl hul oproep tot revolusie, die grito de Baíre, suksesvol was, was die resultaat nie die groot magsvertoning wat Martí verwag het nie. Met 'n vinnige oorwinning wat effektief verlore is, het die revolusionêre hulle gevestig om 'n uitgerekte guerrilla -veldtog te beveg. 
Antonio Cánovas del Castillo, die argitek van die herstelwet van Spanje en destydse premier, het generaal Arsenio Martínez-Campos, 'n vooraanstaande veteraan van die oorlog teen die vorige opstand in Kuba, beveel om die opstand te onderdruk. Campos se onwilligheid om sy nuwe toewysing te aanvaar en sy metode om die opstand in die provinsie Oriente te beperk, het hom in die Spaanse pers kritiek gelewer. 
Die toenemende druk het Cánovas genoop om generaal Campos te vervang deur generaal Valeriano Weyler, 'n soldaat wat ondervinding gehad het in die stryd teen opstande in oorsese provinsies en die Spaanse metropool. Weyler het die opstand van wapens, voorrade en hulp ontneem deur die inwoners van sommige Kubaanse distrikte te beveel om na herkonsentrasiegebiede naby die militêre hoofkwartier te trek.  Hierdie strategie was effektief om die verspreiding van rebellie te vertraag. In die Verenigde State het dit die vuur veroorsaak van anti-Spaanse propaganda.  In 'n politieke toespraak het president William McKinley dit gebruik om Spaanse optrede teen gewapende rebelle te bestry. Hy het selfs gesê dat dit 'nie beskaafde oorlogvoering' was nie, maar 'uitwissing'.  
Spaanse houding Redigeer
Die Spaanse regering beskou Kuba eerder as 'n provinsie van Spanje as 'n kolonie. [ aanhaling nodig ] [ verduideliking nodig ] Spanje was afhanklik van Kuba vir aansien en handel, en gebruik dit as 'n oefenterrein vir sy leër. Die Spaanse premier, Antonio Cánovas del Castillo, het aangekondig dat "die Spaanse nasie bereid is om op te offer aan die laaste peseta van sy skat en aan die laaste druppel bloed van die laaste Spanjaard voordat hy toestem dat iemand selfs 'n stukkie van sy grondgebied daarvan wegneem".  Hy het lank reeds die Spaanse politiek oorheers en gestabiliseer. Hy word in 1897 vermoor deur die Italiaanse anargis Michele Angiolillo,  wat 'n Spaanse politieke stelsel verlaat wat nie stabiel was nie en nie 'n aanslag op sy aansien kon waag nie. 
Amerikaanse reaksie Redigeer
Die uitbarsting van die Kubaanse opstand, Weyler se maatreëls en die gewilde woede wat hierdie gebeure opgeblaas het, was 'n seën vir die koerantbedryf in New York. Joseph Pulitzer van die New York Wêreld en William Randolph Hearst van die New York Journal erken die potensiaal vir groot opskrifte en verhale wat kopieë verkoop. Beide koerante het Spanje aan die kaak gestel, maar hulle het weinig invloed buite New York gehad. Die Amerikaanse mening beskou Spanje in die algemeen as 'n hopeloos agterlike mag wat nie regverdig met Kuba kon handel nie. Amerikaanse Katolieke was verdeeld voor die begin van die oorlog, maar ondersteun dit entoesiasties sodra dit begin het.  
Die VSA het belangrike ekonomiese belange wat deur die langdurige konflik en dieper onsekerheid oor die toekoms van Kuba benadeel word. Rederye wat sterk op die handel met Kuba staatgemaak het, het nou verliese gely namate die konflik onopgelos is.  ​​Hierdie firmas het die kongres en McKinley ingedring om 'n einde aan die opstand te soek. Ander Amerikaanse besorgdhede, veral diegene wat in Kubaanse suiker belê het, het die Spanjaarde gevra om die orde te herstel.  Stabiliteit, nie oorlog nie, was die doel van albei belange. Hoe stabiliteit bereik sou word, hang grootliks af van die vermoë van Spanje en die VSA om hul kwessies diplomaties uit te werk.
Terwyl die spanning onder die Kubane en die Spaanse regering toegeneem het, het die algemene steun van intervensie in die Verenigde State begin ontstaan. Baie Amerikaners het die Kubaanse opstand vergelyk met die Amerikaanse revolusie, en hulle beskou die Spaanse regering as 'n tiranniese onderdrukker. Historikus Louis Pérez merk op dat "die voorstel van oorlog ten behoewe van die Kubaanse onafhanklikheid onmiddellik posgevat het en daarna aangehou het. Dit was die gevoel van die openbare stemming." Baie gedigte en liedjies is in die Verenigde State geskryf om die "Cuba Libre" -beweging te ondersteun.  Terselfdertyd wou baie Afro -Amerikaners, wat toenemende rassediskriminasie en toenemende vertraging van hul burgerregte in die gesig staar, aan die oorlog deelneem. Hulle het dit beskou as 'n manier om die saak van gelykheid te bevorder, diens aan die land, hopelik om politieke en openbare respek onder die breër bevolking te verkry. 
President McKinley, deeglik bewus van die politieke kompleksiteit rondom die konflik, wou die opstand vreedsaam beëindig. Hy het met die Spaanse regering begin onderhandel, in die hoop dat die gesprekke geel joernalistiek in die Verenigde State sou demp en die steun vir oorlog met Spanje versag. 'N Poging is aangewend om 'n vrede te beding voordat McKinley sy amp beklee. Die Spanjaarde het egter geweier om aan die onderhandelinge deel te neem. In 1897 stel McKinley Stewart L.Woodford as die nuwe minister van Spanje, wat weer aangebied het om 'n vrede te beding. In Oktober 1897 weier die Spaanse regering die aanbod van die Verenigde State om tussen die Spaanse en die Kubane te onderhandel, maar beloof die VSA dat dit die Kubane meer outonomie sal gee.  Met die verkiesing van 'n meer liberale Spaanse regering in November, het Spanje egter sy beleid in Kuba begin verander. Eerstens het die nuwe Spaanse regering aan die Verenigde State gesê dat hulle bereid is om 'n verandering in die herkonsentrasiebeleid aan te bied as die Kubaanse rebelle instem tot die staking van vyandelikhede. Hierdie keer weier die rebelle die voorwaardes in die hoop dat voortgesette konflik tot Amerikaanse ingryping en die oprigting van 'n onafhanklike Kuba sou lei.  Die liberale Spaanse regering herroep ook die Spaanse goewerneur-generaal Valeriano Weyler uit Kuba. Hierdie optrede het baie Kubane wat lojaal aan Spanje was, ontstel. 
Die Kubane wat lojaal aan Weyler was, het groot demonstrasies begin beplan toe die volgende goewerneur -generaal, Ramón Blanco, in Kuba aankom. Die Amerikaanse konsul Fitzhugh Lee het van hierdie planne verneem en 'n versoek aan die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake gestuur om 'n Amerikaanse oorlogskip na Kuba te stuur.  Hierdie versoek lei tot USS Maine na Kuba gestuur word. Terwyl Maine in Havana vasgemeer het, het 'n ontploffing die skip laat sink. Die sink van Maine het die Spaanse die skuld gegee en die moontlikheid van 'n onderhandelde vrede baie skraal gemaak.  Gedurende die hele onderhandelingsproses het die groot Europese moondhede, veral Brittanje, Frankryk en Rusland, oor die algemeen die Amerikaanse standpunt gesteun en Spanje aangespoor om toe te gee.  Spanje het herhaaldelik spesifieke hervormings belowe wat Kuba sou laat pas, maar nie daarin slaag om Amerikaanse geduld raak op. 
USS Maine gestuur na Havana en verlies Redigeer
McKinley het USS gestuur Maine na Havana om die veiligheid van Amerikaanse burgers en belange te verseker, en om die dringende behoefte aan hervorming te beklemtoon. Vlootmagte is in posisie beweeg om gelyktydig op verskeie fronte aan te val as die oorlog nie vermy word nie. Soos Maine Florida verlaat het, is 'n groot deel van die Noord -Atlantiese eskader na Key West en die Golf van Mexiko verskuif. Ander is ook net langs die oewer van Lissabon verskuif, en ander is ook na Hong Kong verskuif. 
Om 21:40 op 15 Februarie 1898 Maine sak in die hawe van Havana nadat hy 'n groot ontploffing opgedoen het. Terwyl McKinley geduld aangedring het en nie verklaar het dat Spanje die ontploffing veroorsaak het nie, het die dood van 250 uit 355  matrose aan boord Amerikaanse aandag gevestig. McKinley het die kongres gevra om $ 50 miljoen vir verdediging toe te staan, en die kongres is eenparig verplig. Die meeste Amerikaanse leiers het geglo dat die oorsaak van die ontploffing onbekend was. Tog is openbare aandag nou gefokus op die situasie en kon Spanje nie 'n diplomatieke oplossing vind om oorlog te vermy nie. Spanje het 'n beroep op die Europese moondhede gedoen, waarvan die meeste hulle aangeraai het om Amerikaanse voorwaardes vir Kuba te aanvaar om oorlog te vermy.  Duitsland dring aan op 'n verenigde Europese standpunt teen die Verenigde State, maar neem geen aksie nie. 
Die ondersoek van die Amerikaanse vloot, wat op 28 Maart bekend gemaak is, het tot die gevolgtrekking gekom dat die skip se poeierblaaie ontsteek is toe 'n eksterne ontploffing onder die romp van die skip ontstaan ​​het. Hierdie verslag gooi brandstof oor gewilde verontwaardiging in die VSA, wat die oorlog onvermydelik maak.  Spanje se ondersoek het tot die teenoorgestelde gevolgtrekking gekom: die ontploffing het binne die skip ontstaan. Ander ondersoeke in latere jare het tot verskillende teenstrydige gevolgtrekkings gekom, maar het geen invloed gehad op die koms van die oorlog nie. In 1974 het admiraal Hyman George Rickover sy personeel na die dokumente laat kyk en besluit daar is 'n interne ontploffing.  'n Studie in opdrag van National Geographic tydskrif in 1999, met behulp van AME -rekenaarmodellering, gesê dat 'n myn die ontploffing kon veroorsaak het, maar daar is geen definitiewe bewyse gevind nie. 
Oorlog verklaar Redigeer
Na Maine vernietig is, het die koerantuitgewers Hearst en Pulitzer in New York besluit dat die Spaanse die skuld het, en hulle het hierdie teorie as feit in hul koerante bekend gemaak.  Hulle gebruik albei sensasionele en verstommende weergawes van 'gruweldade' wat die Spanjaarde in Kuba gepleeg het deur opskrifte in hul koerante te gebruik, soos 'Spaanse moordenaars' en 'Remember The Maine'. Hulle pers oordryf wat gebeur en hoe die Spaanse die Kubaanse gevangenes behandel.  Die verhale was gebaseer op feitelike verslae, maar meestal is die artikels wat gepubliseer is, versier en geskryf met brandende taal wat emosionele en dikwels verhitte reaksies onder lesers veroorsaak. 'N Algemene mite sê valslik dat toe illustreerder Frederic Remington sê dat daar geen oorlog in Kuba aan die kom was nie, Hearst gereageer het: "U verskaf die foto's en ek sal die oorlog lewer." 
Hierdie nuwe "geel joernalistiek" was egter ongewoon buite New York, en historici beskou dit nie meer as die belangrikste krag wat die nasionale stemming vorm nie.  Die openbare mening landwyd het wel onmiddellike optrede geëis, wat die pogings van president McKinley, speaker van die huis, Thomas Brackett Reed en die sakegemeenskap oorweldig het om 'n onderhandelde oplossing te vind. Wall Street, groot ondernemings, hoë finansies en Main Street -ondernemings regoor die land was hard teen oorlog en het vrede geëis.  Na jare van erge depressie was die ekonomiese vooruitsigte vir die binnelandse ekonomie skielik weer helder in 1897. Die onsekerhede van oorlogvoering het egter 'n ernstige bedreiging vir volle ekonomiese herstel ingehou. 'Oorlog sal die vooruitgang van voorspoed belemmer en die land baie jare terugbring', het die polisie gewaarsku New Jersey Trade Review. Die toonaangewende spoorwegtydskrif redakteer: "Uit kommersiële en huursoldate oogpunt lyk dit eienaardig bitter dat hierdie oorlog sou kom wanneer die land reeds soveel gely het en rus en vrede nodig gehad het." McKinley het baie aandag gegee aan die sterk teenoorlogse konsensus van die sakegemeenskap en versterk sy vasberadenheid om diplomasie en onderhandeling te gebruik eerder as brutale geweld om die Spaanse tirannie in Kuba te beëindig.  Historikus Nick Kapur voer aan dat McKinley se optrede toe hy oorlog toe beweeg, nie in verskillende drukgroepe gewortel was nie, maar in sy diep gevestigde 'Victoriaanse' waardes, veral arbitrasie, pasifisme, humanitarisme en manlike selfbeheersing. 
'N Toespraak wat die Republikeinse senator Redfield Proctor van Vermont op 17 Maart 1898 gelewer het, het die situasie deeglik ontleed en die vooroorlogse saak sterk versterk. Proctor het tot die gevolgtrekking gekom dat oorlog die enigste antwoord was. : 210 Baie in die sake- en godsdiensgemeenskappe wat tot dan toe oorlog gekant het, het van kant gekruis, wat McKinley en Speaker Reed byna alleen gelaat het in hul weerstand teen 'n oorlog.    Op 11 April beëindig McKinley sy verset en vra die kongres om magtiging om Amerikaanse troepe na Kuba te stuur om die burgeroorlog daar te beëindig, in die wete dat die kongres 'n oorlog sal dwing.
Op 19 April, terwyl die kongres gesamentlike besluite oorweeg om die onafhanklikheid van Kuba te ondersteun, het die Republikeinse senator Henry M. Teller van Colorado die Teller -wysiging voorgestel om te verseker dat die VSA na die oorlog nie permanente beheer oor Kuba sou vestig nie. Die wysiging, waarin daar geen voorneme is om Kuba te annekseer nie, het die Senaat met 42 tot 35 goedgekeur en die Huis het dieselfde dag, 311 tot 6, saamgestem. onafhanklikheid van Spanje te verkry. President McKinley het die gesamentlike resolusie op 20 April 1898 onderteken en die ultimatum is na Spanje gestuur.  In reaksie hierop het Spanje op 21 April diplomatieke betrekkinge met die Verenigde State verbreek. Op dieselfde dag het die Amerikaanse vloot 'n blokkade van Kuba begin.  Op 23 April het Spanje op die blokkade gereageer deur oorlog te verklaar aan die VSA 
Op 25 April het die Amerikaanse kongres in natura gereageer en verklaar dat 'n oorlogstoestand tussen die VSA en Spanje de facto bestaan ​​het sedert 21 April, die dag toe die blokkade van Kuba begin het. 
Die vloot was gereed, maar die weermag was nie goed voorbereid op die oorlog nie en het radikale veranderinge in planne aangebring en vinnig voorraad aangeskaf. In die lente van 1898 was die sterkte van die Amerikaanse gereelde weermag slegs 25 000 man. Die weermag wou 50 000 nuwe manne hê, maar het meer as 220 000 ontvang deur vrywilligers en die mobilisering van die nasionale garde van die staat,  en selfs die eerste aand ná die ontploffing van die USS byna 100 000 man gekry. Maine. 
Die oorweldigende konsensus van waarnemers in die 1890's en historici sedertdien, is dat 'n toename in humanitêre kommer oor die toestand van die Kubane die belangrikste dryfveer was wat die oorlog met Spanje in 1898 veroorsaak het. McKinley het dit laat in 1897 bondig gestel dat as Spanje kon sy krisis nie oplos nie, die Verenigde State sou ''n plig opgelê word deur ons verpligtinge teenoor onsself, die beskawing en die mensdom om met geweld in te gryp'.  Inmenging in terme van die onderhandeling van 'n skikking was onmoontlik - nóg Spanje of die opstandelinge was dit eens. Louis Perez sê: "Die moralistiese determinante van oorlog in 1898 het beslis 'n oorheersende verklarende gewig in die historiografie gekry."  Teen die vyftigerjare het Amerikaanse politieke wetenskaplikes egter begin om die oorlog aan te val as 'n fout op grond van idealisme, met die argument dat 'n beter beleid realisme sou wees. Hulle ontken die idealisme deur te suggereer dat die mense doelbewus mislei is deur propaganda en sensasionele geel joernalistiek. Politieke wetenskaplike Robert Osgood, wat in 1953 geskryf het, het die aanval op die Amerikaanse besluitnemingsproses gelei as 'n deurmekaar mengsel van "eiegeregtigheid en opregte morele ywer", in die vorm van 'n "kruistog" en 'n kombinasie van "ridderfout en nasionale selfgeldigheid. "  Osgood het aangevoer:
'N Oorlog om Kuba te bevry van Spaanse despotisme, korrupsie en wreedheid, van die vuilheid en siektes en barbaarsheid van die herkonsentrasiekampe van generaal' Butcher 'Weyler, van die verwoesting van haciendas, die uitroeiing van gesinne en die woede van vroue wat 'n slag vir die mensdom en demokrasie. Niemand sou daaraan twyfel as hy glo - en skeptisisme was nie gewild nie - die oordrywing van die Kubaan Junta's propaganda en die onstuimige verdraaiings en verbeeldingryke leuens deurdring die "geel velle" van Hearst en Pulitzer teen 'n gesamentlike koers van 2 miljoen [koerantkopieë] per dag. 
In sy Oorlog en ryk,  Prof. Paul Atwood van die Universiteit van Massachusetts (Boston) skryf:
Die Spaans -Amerikaanse oorlog was gebaseer op volstrekte leuens en het beskuldigings teen die bedoelde vyand opgevoer. . Oorlogskoors in die algemene bevolking het nooit 'n kritieke temperatuur bereik totdat die toevallige insinking van die USS Maine is doelbewus en valslik toegeskryf aan Spaanse skurk. . In 'n kriptiese boodskap. Senator Lodge het geskryf dat ''n ontploffing enige dag in Kuba kan plaasvind wat baie dinge kan regstel. Ons het 'n slagskip in die hawe van Havana, en ons vloot, wat oortref alles wat die Spaanse het, is gemasker by die Dry Tortugas.
In sy outobiografie  gee Theodore Roosevelt sy siening van die oorsprong van die oorlog:
Ons eie direkte belange was groot vanweë die Kubaanse tabak en suiker, en veral as gevolg van Kuba se verhouding tot die geprojekteerde Isthmian [Panama] kanaal. Maar selfs groter was ons belange vanuit die mensdom. . Dit was ons plig, selfs meer vanuit die oogpunt van nasionale eer as vanuit die oogpunt van nasionale belang, om die verwoesting en vernietiging te stop. As gevolg van hierdie oorwegings het ek oorlog verkies.
In die 333 jaar van Spaanse heerskappy het die Filippyne ontwikkel van 'n klein oorsese kolonie wat regeer is van die onderkoning van Nieu -Spanje tot 'n land met moderne elemente in die stede. Die Spaanssprekende middelklasse van die 19de eeu is meestal opgelei in die liberale idees uit Europa. Onder hierdie Ilustrados was die Filippynse nasionale held José Rizal, wat groter hervormings van die Spaanse owerhede geëis het. Hierdie beweging het uiteindelik gelei tot die Filippynse rewolusie teen die Spaanse koloniale bewind. Die revolusie was in 'n toestand van wapenstilstand sedert die ondertekening van die pakt van Biak-na-Bato in 1897, met revolusionêre leiers wat ballingskap buite die land aanvaar het.
Luitenant William Warren Kimball, stafinligtingsbeampte van die Naval War College , het op 1 Junie 1896 'n plan vir oorlog met Spanje opgestel, insluitend die Filippyne, bekend as "die Kimball -plan". 
Op 23 April 1898 verskyn 'n dokument van goewerneur -generaal Basilio Augustín in die Manila Gazette koerantwaarskuwing oor die dreigende oorlog en 'n beroep op die Filippyne om aan die kant van Spanje deel te neem. [e]
Die eerste geveg tussen Amerikaanse en Spaanse magte was in Manilabaai, waar Commodore George Dewey op 1 Mei aan die bevel was van die Amerikaanse vloot se asiatiese eskader aan boord van USS Olympia, het binne 'n paar uur 'n Spaanse eskader onder admiraal Patricio Montojo verslaan. [f] Dewey het dit reggekry met slegs nege gewondes.   Met die Duitse beslaglegging op Tsingtao in 1897, het Dewey se eskader die enigste vlootmag in die Verre Ooste geword sonder 'n eie plaaslike basis, en was te kampe met steenkool- en ammunisieprobleme.  Ondanks hierdie probleme het die Asiatiese eskader die Spaanse vloot vernietig en die hawe van Manila verower. 
Na Dewey se oorwinning, het Manila Bay gevul met die oorlogskepe van ander vlootmagte.  Die Duitse eskader van agt skepe, oënskynlik in die Filippynse waters om Duitse belange te beskerm, het uitlokkend opgetree - voor Amerikaanse skepe gesny, geweier om die Amerikaanse vlag te groet (volgens die gebruike van vlootvriendelikheid), met opnames van die hawe, en landingsvoorrade vir die beleërde Spaanse. 
Met sy eie belange was Duitsland gretig om van alle geleenthede gebruik te maak wat die konflik op die eilande bied.  Daar was destyds 'n vrees dat die eilande 'n Duitse besitting sou word.  Die Amerikaners noem Duitsland se bluf en bedreig konflik as die aggressie voortduur. Die Duitsers het teruggestaan.   Destyds het die Duitsers verwag dat die konfrontasie in die Filippyne sou eindig in 'n Amerikaanse nederlaag, met die rewolusionêre wat Manila gevange neem en die Filippyne ryp laat vir Duitse pluk. 
Commodore Dewey het Emilio Aguinaldo, 'n Filippynse leier wat in 1896 die opstand teen die Spaanse heerskappy in die Filippyne gelei het, van ballingskap in Hong Kong na die Filippyne vervoer om meer Filippyne teen die Spaanse koloniale regering byeen te bring.  Teen 9 Junie beheer die magte van Aguinaldo die provinsies Bulacan, Cavite, Laguna, Batangas, Bataan, Zambales, Pampanga, Pangasinan en Mindoro en beleër Manila.  Op 12 Junie verklaar Aguinaldo die onafhanklikheid van die Filippyne.  
Op 5 Augustus, op instruksie van Spanje, het goewerneur-generaal Basilio Augustin die bevel van die Filippyne aan sy adjunk, Fermin Jaudenes, oorgegee.  Op 13 Augustus, met Amerikaanse bevelvoerders wat nie daarvan bewus was dat 'n vredesprotokol onderteken is tussen Spanje en die VSA op die vorige dag in Washington DC nie, het Amerikaanse magte die stad Manila van die Spaanse in die Slag van Manila verower. [g]   Hierdie geveg was die einde van die Filippyns -Amerikaanse samewerking, aangesien die Amerikaanse optrede om te keer dat Filippynse magte die verowerde stad Manila binnedring, diep gegrief is deur die Filippyne. Dit het later gelei tot die Filippyns -Amerikaanse oorlog, , wat meer dodelik en duurder sou wees as die Spaans -Amerikaanse oorlog.
Die VSA het 'n mag van ongeveer 11 000 grondtroepe na die Filippyne gestuur. Op 14 Augustus 1899 kapituleer die Spaanse kaptein-generaal Jaudenes formeel en die Amerikaanse generaal Merritt het die oorgawe formeel aanvaar en verklaar dat die vestiging van 'n Amerikaanse militêre regering in besetting is. Die kapitulasie dokument verklaar: "Die oorgawe van die Filippynse argipel." en 'n meganisme uiteengesit vir die fisiese prestasie daarvan.   Dieselfde dag het die Schurman -kommissie aanbeveel dat die VSA beheer oor die Filippyne behou, moontlik in die toekoms onafhanklikheid verleen.  Op 10 Desember 1898 het die Spaanse regering die Filippyne aan die Verenigde State afgestaan ​​in die Verdrag van Parys. Gewapende konflik het tussen die Amerikaanse magte en die Filippyne uitgebreek toe Amerikaanse troepe na die einde van die oorlog die plek van die Spaanse in beheer van die land begin inneem het, wat vinnig in die Filippyns -Amerikaanse oorlog oorgeneem het.
Op 20 Junie 1898 het 'n Amerikaanse vloot onder bevel van kaptein Henry Glass, bestaande uit die beskermde vaartuig USS Charleston en drie transporte wat troepe na die Filippyne vervoer het, het die Apra -hawe van Guam binnegegaan. Kaptein Glass het verseëlde bevele geopen wat hom opdrag gegee het om na Guam te gaan en dit te vang. Charleston 'n paar rondtes op Fort Santa Cruz afgevuur sonder om terugbrand te ontvang. Twee plaaslike amptenare, wat nie geweet het dat daar oorlog verklaar is nie en wat geglo het dat die afvuur 'n saluut was, kom toe Charleston om verskoning te vra vir hul onvermoë om die groet terug te gee terwyl hulle uit die kruit was. Glass het hulle meegedeel dat die VSA en Spanje in oorlog was. 
Die volgende dag stuur Glass luitenant William Braunersruehter om die Spaanse goewerneur te ontmoet om die oorgawe van die eiland en die Spaanse garnisoen daar te reël. Ongeveer 54 Spaanse infanterie is as krygsgevangenes gevange geneem en na die Filippyne vervoer. Geen Amerikaanse magte is op Guam gelaat nie, maar die enigste Amerikaanse burger op die eiland, Frank Portusach, het aan kaptein Glass gesê dat hy dinge sal oppas totdat Amerikaanse troepe terugkom. 
Theodore Roosevelt bepleit ingryping in Kuba, beide vir die Kubaanse mense en om die Monroe -leer te bevorder. Terwyl hy assistent-sekretaris van die vloot was, het hy die vloot op oorlogstyd geplaas en Dewey se Asiatiese eskader voorberei vir die geveg. Hy werk ook saam met Leonard Wood om die weermag te oortuig om 'n vrywillige regiment op te rig, die 1ste Amerikaanse vrywillige kavallerie. Wood het bevel gekry oor die regiment wat vinnig bekend gestaan ​​het as die 'Rough Riders'. 
Die Amerikaners was van plan om Spanje se leërmagte in Kuba te vernietig, die hawestad Santiago de Cuba te verower en die Spaanse Karibiese eskader (ook bekend as die Flota de Ultramar) te vernietig. Om Santiago te bereik, moes hulle deur gekonsentreerde Spaanse verdediging in die San Juan -heuwels en 'n klein dorpie in El Caney. Die Amerikaanse magte is in Kuba gehelp deur die onafhanklike rebelle onder leiding van generaal Calixto García.
Kubaanse sentiment Redigeer
Die Kubaanse publiek het 'n geruime tyd geglo dat die Amerikaanse regering moontlik die sleutel tot sy onafhanklikheid sou hê, en selfs anneksasie is 'n tyd lank oorweeg, wat historikus Louis Pérez in sy boek ondersoek het Kuba en die Verenigde State: Ties of Singular Intimacy. Die Kubane het baie ontevredenheid teenoor die Spaanse regering gehad weens jare lange manipulasie van die Spanjaarde.Die vooruitsig om die Verenigde State by die geveg betrokke te kry, word deur baie Kubane as 'n stap in die regte rigting beskou. Terwyl die Kubane versigtig was vir die voorneme van die Verenigde State, het die oorweldigende steun van die Amerikaanse publiek 'n mate van gemoedsrus aan die Kubane gebied, omdat hulle geglo het dat die Verenigde State daartoe verbind is om hulle te help om hul onafhanklikheid te bereik. Met die instelling van die Platt -wysiging van 1903 na die oorlog, sowel as ekonomiese en militêre manipulasie van die Verenigde State, het die Kubaanse sentiment teenoor die Verenigde State egter gepolariseer geraak, met baie Kubane wat teleurgesteld was met die voortgesette Amerikaanse inmenging. 
Van 22 tot 24 Junie het die Vyfde Leërkorps onder generaal William R. Shafter geland by Daiquirí en Siboney, oos van Santiago, en 'n Amerikaanse operasionele basis gestig. 'N Kontingent Spaanse troepe, wat op 23 Junie 'n skermutseling met die Amerikaners naby Siboney beveg het, het teruggetrek na hul liggies gevestigde posisies in Las Guasimas. 'N Voorbewaker van Amerikaanse magte onder die voormalige Konfederale Generaal Joseph Wheeler het Kubaanse verkenningspartye geïgnoreer en beveel om met omsigtigheid voort te gaan. Hulle het die Spaanse agterhoede van ongeveer 2 000 soldate onder leiding van generaal Antero Rubín , wat hulle effektief in 'n hinderlaag beland het, in die Slag van Las Guasimas op 24 Junie aangegryp. Die geveg het besluiteloos geëindig ten gunste van Spanje en die Spaanse het Las Guasimas verlaat op hul beplande terugtog na Santiago.
Die Amerikaanse weermag het skermutselinge uit die burgeroorlog in diens geneem aan die hoof van die oprukkende kolomme. Drie van vier van die Amerikaanse soldate wat vrywillig as skirmishers opgetree het aan die hoof van die Amerikaanse kolom, is dood, waaronder Hamilton Fish II (kleinseun van Hamilton Fish, die minister van buitelandse sake onder Ulysses S. Grant) en kaptein Allyn K. Capron jr., Wat Theodore Roosevelt sou beskryf as een van die beste natuurlike leiers en soldate wat hy ooit ontmoet het. Slegs Oklahoma Territory Pawnee Indian, Tom Isbell, sewe keer gewond, het oorleef. 
Gereelde Spaanse troepe was meestal gewapen met moderne, 7 mm 1893 Spaanse Mauser-gewere van 1893 en gebruik rooklose poeier. Die hoëspoed 7 × 57mm Mauser-rondte is deur die Amerikaners die 'Spaanse horing' genoem as gevolg van die supersoniese kraak toe dit oor die hoof beweeg het. Ander onreëlmatige troepe was gewapen met Remington Rolling Block-gewere in .43 Spaans met rooklose poeier en koeëls met koperomslag. Amerikaanse gewone infanterie was gewapen met die .30–40 Krag – Jørgensen, 'n bout-geweer met 'n komplekse tydskrif. Beide die Amerikaanse gewone kavallerie en die vrywillige kavallerie het rooklose ammunisie gebruik. In latere gevegte het staatsvrywilligers die .45-70 Springfield, 'n enkelpoot swart poeiergeweer, gebruik. 
Op 1 Julie het 'n gesamentlike mag van ongeveer 15.000 Amerikaanse troepe in gereelde infanterie- en kavalerieregimente, insluitend al vier die "Kleurling" Buffelsoldaatregimente van die weermag, en vrywilligersregimente, waaronder Roosevelt en sy "Rough Riders", die 71ste New York , die 2de Massachusetts Infanterie en 1ste Noord-Carolina, en rebelle Kubaanse magte het 1 270 gevestigde Spanjaarde aangeval tydens gevaarlike frontaanvalle in die burgeroorlogstyl tydens die Slag van El Caney en Slag van San Juan Hill buite Santiago.  Meer as 200 Amerikaanse soldate is dood en byna 1 200 gewond in die gevegte, danksy die hoë vuurtempo wat die Spanjaarde by die Amerikaners neergesit het.  Die ondersteuning van vuur deur Gatling -gewere was van kritieke belang vir die sukses van die aanval.   Cervera het twee dae later besluit om uit Santiago te ontsnap. Eerste luitenant John J. Pershing, met die bynaam "Black Jack", het tydens die oorlog toesig gehou oor die 10de Kavalerie -eenheid. Pershing en sy eenheid het in die Slag van San Juan Hill geveg. Pershing is aangehaal vir sy dapperheid tydens die geveg.
Die Spaanse magte by Guantánamo was so afgesonder deur mariniers en Kubaanse magte dat hulle nie geweet het dat Santiago beleër word nie, en dat hul magte in die noordelike deel van die provinsie nie deur Kubaanse linies kon breek nie. Dit was nie die geval met die Escario -hulpkolom van Manzanillo, , wat Kubaanse weerstand verbybeweeg het nie, maar te laat opgedaag het om aan die beleg deel te neem.
Na die gevegte van San Juan Hill en El Caney, stop die Amerikaanse opmars. Spaanse troepe het Fort Canosa suksesvol verdedig, sodat hulle hul lyn kon stabiliseer en die toegang tot Santiago kon belemmer. Die Amerikaners en Kubane het met geweld begin met 'n bloedige, verwurgende beleg van die stad.  Gedurende die nagte het Kubaanse troepe opeenvolgende reekse "loopgrawe" (verhoogde borstelinge) gegrawe na die Spaanse posisies. Sodra dit voltooi is, is hierdie parapette deur Amerikaanse soldate beset en 'n nuwe stel opgrawings het voortgegaan. Amerikaanse troepe, wat daagliks verliese gely het as gevolg van die Spaanse brand, het veel meer ly as gevolg van hitte-uitputting en muskietgedraagde siektes.  By die westelike benaderings tot die stad het die Kubaanse generaal Calixto Garcia begin om die stad in te dring, wat baie paniek en vrees vir weerwraak onder die Spaanse magte veroorsaak het.
Slag van Tayacoba Wysig
Luitenant Carter P. Johnson van die Buffalo Soldiers se 10de Kavalerie, met ondervinding in spesiale operasierolle as hoof van die 10de Kavalerie se aangehegte Apache -verkenners in die Apache -oorloë, het 50 soldate uit die regiment gekies om 'n ontplooiingsmissie met minstens 375 Kubaanse soldate te lei onder die Kubaanse brigadier -generaal Emilio Nunez en ander voorrade aan die monding van die San Juan -rivier oos van Cienfuegos. Op 29 Junie 1898, 'n verkenningspan in landingsbote uit die vervoer Florida en Fanita probeer om op die strand te land, maar is deur Spaanse vuur afgeweer. 'N Tweede poging is op 30 Junie 1898 gedoen, maar 'n span verkenningssoldate was vasgekeer op die strand naby die monding van die Tallabacoa -rivier. 'N Span van vier soldate het hierdie groep gered en ere -ere ontvang. Die USS Peoria en die USS wat onlangs aangekom het Helena het toe die strand beskut om die Spaanse af te lei, terwyl die Kubaanse ontplooiing 40 myl oos geland het by Palo Alto, waar hulle met die Kubaanse generaal Gomez skakel.  
Die belangrikste hawe van Santiago de Cuba was die belangrikste doelwit van vlootoperasies tydens die oorlog. Die Amerikaanse vloot wat Santiago aanval, het skuiling nodig gehad teen die somer -orkaanseisoen, Guantánamobaai, met sy uitstekende hawe, is gekies. Die inval van 1898 in Guantánamobaai het tussen 6 en 10 Junie plaasgevind, met die eerste Amerikaanse vlootaanval en die daaropvolgende suksesvolle landing van Amerikaanse mariniers met vlootondersteuning.
Op 23 April het 'n raad van senior admirale van die Spaanse vloot besluit om die eskader van admiraal Pascual Cervera y Topete van vier gepantserde kruisers en drie torpedobootvernietigers te beveel om van hul huidige plek in Kaap Verde af te gaan (vertrek van Cádiz, Spanje) na die Wes -Indiese Eilande. 
Die Slag van Santiago de Cuba op 3 Julie was die grootste vlootbetrokkenheid van die Spaans -Amerikaanse oorlog en het gelei tot die vernietiging van die Spaanse Karibiese eskader. In Mei is die vloot van die Spaanse admiraal Pascual Cervera y Topete in die hawe van Santiago opgemerk deur Amerikaanse magte, waar hulle skuiling geneem het vir beskerming teen see -aanvalle. 'N Afwagting van twee maande tussen die Spaanse en Amerikaanse vlootmagte het gevolg.
Toe die Spaanse eskader uiteindelik probeer om die hawe op 3 Julie te verlaat, het die Amerikaanse magte vyf van die ses skepe vernietig of gegrond. Slegs een Spaanse vaartuig, die nuwe pantserkruiser Cristóbal Colón, oorleef, maar haar kaptein het haar vlag afgehaal en haar afgetakel toe die Amerikaners haar uiteindelik inhaal. Die 1,612 Spaanse matrose wat gevange geneem is, insluitend admiraal Cervera, is na Seavey's Island by die Portsmouth Naval Shipyard in Kittery, Maine, gestuur, waar hulle van 11 Julie tot middel September as krygsgevangenes in Camp Long opgesluit was.
Tydens die afwagting is die Amerikaanse assistent-vlootkonstrukteur, luitenant Richmond Pearson Hobson, deur admiraal William T. Sampson beveel om die kolwer USS te laat sink Merrimac in die hawe om die Spaanse vloot op te bottel. Die missie was 'n mislukking, en Hobson en sy bemanning is gevange geneem. Hulle is op 6 Julie uitgeruil, en Hobson het 'n nasionale held geword; hy het in 1933 die Erepenning ontvang, as uittredmiraal afgetree en 'n kongreslid geword.
Amerikaanse onttrekking Redigeer
Geelkoors het vinnig onder die Amerikaanse besettingsmag versprei en dit lamgelê. 'N Groep bekommerde offisiere van die Amerikaanse weermag het Theodore Roosevelt gekies om 'n versoek aan Washington op te stel dat hy die weermag sou onttrek, 'n versoek wat gelykstaande was aan generaal Shafter, wat sy mag beskryf as 'n' leër van herstellendes '. Teen die tyd van sy brief was 75% van die mag in Kuba ongeskik vir diens. 
Op 7 Augustus het die Amerikaanse invalsmag Kuba begin verlaat. Die ontruiming was nie totaal nie. Die Amerikaanse weermag het die swart negende Amerikaanse kavalerieregiment in Kuba gehou om die besetting te ondersteun. Die logika was dat hul ras en die feit dat baie swart vrywilligers uit die suidelike state gekom het, hulle teen siektes sou beskerm; hierdie logika het daartoe gelei dat hierdie soldate die bynaam 'Immunes' gekry het. Maar toe die negende vertrek, het 73 van sy 984 soldate die siekte opgedoen. 
Puerto Rico Wysig
Op 24 Mei 1898, in 'n brief aan Theodore Roosevelt, skryf Henry Cabot Lodge, "Porto Rico word nie vergeet nie en ons wil dit hê". 
In dieselfde maand is luitenant Henry H. Whitney van die Vierde Artillerie van die Verenigde State op 'n verkenningsmissie na Puerto Rico gestuur, geborg deur die Army's Bureau of Military Intelligence. Hy het voor die inval kaarte en inligting oor die Spaanse militêre magte aan die Amerikaanse regering verskaf.
Die Amerikaanse offensief het op 12 Mei 1898 begin toe 'n eskader van 12 Amerikaanse skepe onder bevel van agterhoof William T. Sampson van die Amerikaanse vloot die hoofstad van die argipel, San Juan, aangeval het. Alhoewel die skade wat die stad aangerig het, minimaal was, het die Amerikaners 'n blokkade in die stad se hawe, San Juanbaai, gevestig. Op 22 Junie het die kruiser Isabel II en die vernietiger Terreur het 'n Spaanse teenaanval gelewer, maar kon nie die blokkade breek nie en Terreur beskadig is.
Die landaanval het op 25 Julie begin toe 1300 infanteriesoldate onder leiding van Nelson A. Miles aan die kus van Guánica vertrek het. Die eerste georganiseerde gewapende opposisie het in Yauco plaasgevind in wat bekend geword het as die Slag van Yauco. 
Hierdie ontmoeting is gevolg deur die Slag van Fajardo. Die Verenigde State het op 1 Augustus beheer oor Fajardo oorgeneem, maar moes op 5 Augustus onttrek nadat 'n groep van 200 Puerto Ricaanse-Spaanse soldate onder leiding van Pedro del Pino beheer oor die stad verkry het, terwyl die meeste burgerlike inwoners na 'n nabygeleë vuurtoring gevlug het. Die Amerikaners het groter opposisie teëgekom tydens die Slag van Guayama en toe hulle vorder na die binneland van die hoofeiland. Hulle was besig met 'n kruisvuur by die Guamaní -rivierbrug, Coamo en Silva Heights en uiteindelik by die Slag van Asomante.   Die gevegte was onoortuigend toe die geallieerde soldate terugtrek.
'N Slag in San Germán is op 'n soortgelyke wyse afgesluit met die Spaanse terugtrek na Lares. Op 9 Augustus 1898 het Amerikaanse troepe wat eenhede agtervolg het wat teruggetrek het van Coamo, teëgekom in Aibonito op 'n berg wat bekend staan ​​as Cerro Gervasio del Asomante en het teruggetrek nadat ses van hul soldate beseer is. Hulle het drie dae later teruggekeer, versterk met artillerie -eenhede en 'n verrassingsaanval probeer doen. In die daaropvolgende kruisvuur het verwarde soldate gerapporteer dat hulle Spaanse versterkings naby gesien het en dat vyf Amerikaanse offisiere ernstig beseer is, wat 'n terugtrekbevel veroorsaak het. Alle militêre optrede in Puerto Rico is op 13 Augustus opgeskort nadat die Amerikaanse president William McKinley en die Franse ambassadeur Jules Cambon, namens die Spaanse regering, 'n wapenstilstand onderteken het waardeur Spanje sy soewereiniteit oor Puerto Rico prysgegee het. 
Kort nadat die oorlog in April begin het, beveel die Spaanse vloot groot eenhede van sy vloot om by Cádiz te konsentreer om die 2de eskader te vorm, onder bevel van admiraal Manuel de la Cámara y Livermoore.  Twee van Spanje se kragtigste oorlogskepe, die slagskip Pelayo en die splinternuwe pantserkruiser Keiser Carlos V, was nie beskikbaar toe die oorlog begin nie - eersgenoemde ondergaan heropbou in 'n Franse werf en laasgenoemde nog nie by haar bouers afgelewer nie - maar albei is in diens geneem en na Cámara se eskader gestuur.  Die eskader is beveel om die Spaanse kus te beskerm teen aanvalle deur die Amerikaanse vloot. Geen sulke aanvalle het plaasgevind nie, en terwyl Cámara se eskader by Cádiz ledig gelê het, het die Amerikaanse vlootmagte op 1 Mei Montojo se eskader in Manilabaai vernietig en Cervera se eskader op 27 Mei gebottel.
Gedurende Mei het die Spaanse ministerie van mariene opsies oorweeg om Cámara se eskader in diens te neem. Die Spaanse minister van Marine Ramón Auñón y Villalón het planne beraam vir Cámara om 'n deel van sy eskader oor die Atlantiese Oseaan te neem en 'n stad aan die oostkus van die Verenigde State te bombardeer - verkieslik Charleston, Suid -Carolina - en dan na die Karibiese Eilande te gaan om hawe te maak by San Juan, Havana, of Santiago de Cuba, , maar uiteindelik is hierdie idee laat vaar. Intussen het Amerikaanse intelligensie reeds op 15 Mei gerugte aangemeld dat Spanje dit ook oorweeg om Cámara se eskader na die Filippyne te stuur om Dewey se eskader te vernietig en die Spaanse magte daar te versterk met nuwe troepe.  Pelayo en Emperado Carlos V elkeen was kragtiger as enige van Dewey se skepe, en die moontlikheid van hul aankoms in die Filippyne was baie kommerwekkend vir die Verenigde State, wat inderhaas gereël het om 10 000 bykomende Amerikaanse weermagte na die Filippyne te stuur en twee Amerikaanse vlootmonitors te stuur om Dewey te versterk . 
Op 15 Junie het Cámara uiteindelik bevele ontvang om onmiddellik na die Filippyne te vertrek. Sy eskader, bestaande uit Pelayo (sy vlagskip), Keiser Carlos V, twee hulpkruisers, drie vernietigers en vier kolwers, sou Cádiz vertrek en vier vervoer begelei. Nadat hy twee van die transporte losgemaak het om onafhanklik na die Karibiese Eilande te stoom, sou sy eskader na die Filippyne gaan en die ander twee transporte begelei, wat 4000 Spaanse leërtroepe vervoer het om die Spaanse magte daar te versterk. Daarna sou hy Dewey se eskader vernietig.    Gevolglik het hy op 16 Junie  van Cádiz gesorteer, en nadat hy twee van die transports vir hul reise na die Karibiese Eilande losgemaak het, het hy op 17 Junie  Gibraltar verbygery en by Port Said aangekom, aan die noordelike punt van die Suezkanaal, op 26 Junie.  Daar het hy gevind dat Amerikaanse agente al die steenkool wat aan die ander kant van die kanaal in Suez beskikbaar was, gekoop het om te keer dat sy skepe daarmee saamkolf  en op 29 Junie 'n boodskap ontvang van die Britse regering, wat Egipte beheer het by die tyd dat sy eskader nie toegelaat is om in Egiptiese waters te steenkool nie, omdat dit Egiptiese en Britse neutraliteit sou skend.  
Opdrag om voort te gaan,  Cámara se eskader het op 5–6 Julie deur die Suez -kanaal gegaan. Teen daardie tyd het die Amerikaanse vlootdepartement aangekondig dat 'n "gepantserde eskader met kruisers" van die Amerikaanse vloot sou vergader en 'onmiddellik na die Spaanse kus'  sou gaan, en daar is ook 'n boodskap aan Spanje oor die uitwissing van Cervera se eskader Santiago de Cuba het op 3 Julie die swaar magte van die Amerikaanse vloot bevry van die blokkade daar. Uit vrees vir die veiligheid van die Spaanse kus herinner die Spaanse ministerie van mariene Cámara se eskader, wat toe op 7 Julie 1898 die Rooi See bereik het.  Cámara se eskader keer terug na Spanje en arriveer op 23 Julie by Cartagena. Cámara en die twee magtigste oorlogskepe van Spanje het dus nooit gevegte tydens die oorlog gesien nie. 
Met nederlae in Kuba en die Filippyne, en sy vloot op albei plekke vernietig, het Spanje om vrede gedagvaar en is daar onderhandelinge tussen die twee partye geopen. Na die siekte en dood van die Britse konsul Edward Henry Rawson-Walker, het die Amerikaanse admiraal George Dewey die Belgiese konsul by Manila, Édouard André, versoek om Rawson-Walker se plek in te neem as tussenganger by die Spaanse regering.   
Vyandelikhede is op 12 Augustus 1898 gestaak, met die ondertekening in Washington van 'n Protokol van Vrede tussen die Verenigde State en Spanje.  Na meer as twee maande se moeilike onderhandelinge, is die formele vredesverdrag, die Verdrag van Parys, op 10 Desember 1898 in Parys onderteken  en is op 6 Februarie 1899 deur die Senaat van die Verenigde State bekragtig.
Die Verenigde State het in die verdrag Spanje se kolonies van die Filippyne, Guam en Puerto Rico gekry, en Kuba het 'n Amerikaanse protektoraat geword.  Die verdrag het op 11 April 1899 in Kuba in werking getree, met Kubane wat slegs as waarnemers deelgeneem het. Sedert 17 Julie 1898 beset en dus onder die jurisdiksie van die Amerikaanse militêre regering (USMG), het Kuba sy eie burgerlike regering gevorm en op 20 Mei 1902 onafhanklikheid verkry, met die aangekondigde einde van die USMG -jurisdiksie oor die eiland. Die VSA het die nuwe regering egter verskeie beperkings opgelê, insluitend die verbod op alliansies met ander lande, en het die reg voorbehou om in te gryp. Die VSA het ook 'n de facto ewigdurende huur van Guantánamobaai.   
Die oorlog het 16 weke geduur.  John Hay (die Amerikaanse ambassadeur in die Verenigde Koninkryk), wat uit Londen aan sy vriend Theodore Roosevelt skryf, verklaar dat dit ''n wonderlike klein oorlog' 'was.   Die pers het getoon dat Noordelikes en Suidelinge, swartes en blankes teen 'n gewone vyand veg, om die littekens wat uit die Amerikaanse burgeroorlog oorgebly het, te verlig.  Voorbeeld hiervan was die feit dat vier voormalige generaals van die konfederate state in die oorlog gedien het, nou in die Amerikaanse weermag en almal weer soortgelyke geledere gehad het. Hierdie beamptes sluit in Matthew Butler, Fitzhugh Lee, Thomas L. Rosser en Joseph Wheeler, hoewel slegs laasgenoemde aksie ondergaan het. Tog, op 'n opwindende oomblik tydens die Slag van Las Guasimas, het Wheeler blykbaar vir 'n oomblik vergeet watter oorlog hy voer, nadat hy vermoedelik uitgeroep het "Kom ons, seuns! Ons het die verdomde Yankees weer aan die gang!" 
Die oorlog het Amerikaanse toetrede tot wêreldsake gemerk. Sedertdien het die VSA 'n beduidende hand gehad in verskillende konflikte regoor die wêreld en het hulle baie verdrae en ooreenkomste aangegaan. Die paniek van 1893 was op hierdie punt verby, en die VSA het 'n lang en voorspoedige tydperk van ekonomiese en bevolkingsgroei en tegnologiese innovasie betree wat deur die 1920's geduur het. 
Die oorlog het die nasionale identiteit herdefinieer, dien as 'n soort oplossing vir die sosiale verdeeldheid wat die Amerikaanse gedagtes teister en 'n model vir alle toekomstige nuusberigte. 
Die idee van Amerikaanse imperialisme het in die publiek se gedagtes verander na die kort en suksesvolle Spaans -Amerikaanse oorlog.As gevolg van die sterk invloed van die Verenigde State diplomaties en militêr, het die status van Kuba na die oorlog grootliks op Amerikaanse optrede staatgemaak. Twee groot ontwikkelings het uit die Spaans -Amerikaanse oorlog ontstaan: een: dit het die visie van die Verenigde State op homself as 'n "verdediger van demokrasie" en as 'n groot wêreldmoondheid stewig gevestig, en twee het ernstige gevolge gehad vir die Kubaanse -Amerikaanse betrekkinge in in die toekoms. Soos historikus Louis Pérez in sy boek aangevoer het Kuba in die Amerikaanse verbeelding: metafoor en die keiserlike etos, die Spaans -Amerikaanse oorlog van 1898 "het permanent bepaal hoe Amerikaners aan hulself dink: 'n regverdige volk wat tot diens van 'n regverdige doel gegee word". 
Nadraai in Spanje Redigeer
Die oorlog het die Spaanse Ryk aansienlik verminder. Spanje het sedert die vroeë 19de eeu as 'n keiserlike mag gedaal as gevolg van die inval van Napoleon. Die verlies van Kuba het 'n nasionale trauma veroorsaak weens die verwantskap van skiereiland Spanjaarde met Kuba, wat eerder as 'n ander provinsie van Spanje as 'n kolonie beskou is. Spanje het slegs 'n handjievol buitelandse besittings behou: Spaans Wes -Afrika (Spaanse Sahara), Spaanse Guinee, Spaanse Marokko en die Kanariese Eilande. Met die verlies van die Filippyne het Spanje se oorblywende besittings in die Stille Oseaan op die Caroline-eilande en die Mariana-eilande onhoudbaar geword en is dit in die Duits-Spaanse Verdrag (1899) aan Duitsland  verkoop.
Die Spaanse soldaat Julio Cervera Baviera, wat in die Puerto Ricaanse veldtog gedien het, publiseer 'n pamflet waarin hy die inboorlinge van die kolonie die skuld gee vir die besetting deur die Amerikaners en sê: 'Ek het nog nooit so 'n diensbare, ondankbare land gesien nie (dws. Puerto Rico]. In vier-en-twintig uur het die mense van Puerto Rico oorgegaan van vurig Spaans tot entoesiasties Amerikaans. Hulle het hulself verneder en toegegee aan die indringer toe die slaaf buig voor die magtige heer.  Hy is uitgedaag tot 'n tweestryd deur 'n groep jong Puerto Ricane vir die skryf van hierdie pamflet. 
Kultureel, het 'n nuwe golf genaamd die Generasie van '98 ontstaan ​​as 'n reaksie op hierdie trauma, wat 'n herlewing in die Spaanse kultuur was. Ekonomies was die oorlog tot voordeel van Spanje, want na die oorlog is groot bedrae kapitaal wat deur Spanjaarde in Kuba en die Verenigde State gehou is, na die skiereiland terugbesorg en in Spanje belê. Hierdie massiewe vloei van kapitaal (gelykstaande aan 25% van die bruto binnelandse produk van een jaar) het gehelp om die groot moderne ondernemings in Spanje te ontwikkel in die staal-, chemiese, finansiële, meganiese, tekstiel-, skeepswerf- en elektriese kragbedryf.  Die politieke gevolge was egter ernstig. Die nederlaag in die oorlog het begin verswak van die brose politieke stabiliteit wat vroeër deur die heerskappy van Alfonso XII gevestig was.
Teller- en Platt -wysigings wysig
Die Teller -wysiging is op 19 April 1898 in die Senaat aanvaar, met 'n stem van 42 teen 35 teen. Daarna het die Huis van Verteenwoordigers die wysiging aangeneem met 'n stemming van 311 teen 6 teen die toestemming van president William McKinley om die resolusie te onderteken.  Die Teller -wysiging, wat op 20 April 1898 aangeneem is, was 'n belofte van die Verenigde State aan die Kubaanse bevolking dat dit nie oorlog verklaar om Kuba te annekseer nie, maar om dit te help om onafhanklikheid van Spanje te verkry. Die Platt -wysiging was 'n besluit van die Amerikaanse regering om Kubaanse aangeleenthede te vorm sonder om die Teller -wysiging te skend. 
Die Amerikaanse kongres het die Teller -wysiging voor die oorlog geslaag en die Kubaanse onafhanklikheid belowe. Die Senaat het die Platt -wysiging egter as ruiter aangeneem in 'n wetsontwerp op die bewilliging van die weermag, wat 'n vredesverdrag op Kuba afgedwing het wat hom verbied het om verdragte met ander nasies te onderteken of 'n staatskuld op te neem. Die Platt-wysiging is gestoot deur imperialiste wat Amerikaanse mag in die buiteland wou projekteer (in teenstelling met die Teller-wysiging wat deur anti-imperialiste aangevoer is wat 'n beperking op die Amerikaanse bewind gevra het). Die wysiging het die Verenigde State die reg gegee om Kuba militêr te stabiliseer soos nodig.  Boonop het die Platt -wysiging die Verenigde State toegelaat om mariniers na Kuba te ontplooi as die vryheid en onafhanklikheid daarvan ooit bedreig of in gevaar gestel word deur 'n eksterne of interne mag.  Die Platt -wysiging het ook voorsiening gemaak vir 'n permanente Amerikaanse vlootbasis in Kuba.  Guantánamobaai is tot stand gebring na die ondertekening van die Kubaanse -Amerikaanse verdragsverdrag in 1903. Ondanks dat Kuba tegnies onafhanklik geword het nadat die oorlog geëindig het, het die Amerikaanse regering verseker dat dit 'n vorm van mag en beheer oor Kubaanse aangeleenthede.
Nadraai in die Verenigde State Redigeer
Die VSA het die voormalige Spaanse kolonies Puerto Rico, die Filippyne en Guam geannekseer.  Die idee van die Verenigde State as 'n keiserlike mag, met kolonies, is binnelands sterk gedebatteer met president McKinley en die pro-imperialiste wat hul weg wen oor vokale opposisie onder leiding van demokraat William Jennings Bryan,  wat die oorlog ondersteun het . Die Amerikaanse publiek ondersteun grootliks die besit van kolonies, maar daar was baie uitgesproke kritici soos Mark Twain, wat geskryf het Die Oorlogsgebed in protes. Roosevelt het 'n oorlogsheld teruggekeer na die Verenigde State  en hy is gou tot goewerneur van New York verkies en word daarna die vise -president. Op die ouderdom van 42 word hy die jongste persoon wat president geword het na die moord op president McKinley.
Die oorlog het die betrekkinge tussen die Amerikaanse noorde en suide verder herstel. Die oorlog het vir die eerste keer sedert die einde van die Burgeroorlog in 1865 aan beide kante 'n gemeenskaplike vyand gegee, en daar is baie vriendskappe tussen soldate uit die noordelike en suidelike state gevorm tydens hul diensreise. Dit was 'n belangrike ontwikkeling, aangesien baie soldate in hierdie oorlog die kinders was van burgeroorlogveterane aan beide kante. 
Die Afro-Amerikaanse gemeenskap het die rebelle in Kuba sterk ondersteun, die toetrede tot die oorlog ondersteun en aansien verwerf uit hul oorlogstyd in die weermag. Woordvoerders het opgemerk dat 33 Afro-Amerikaanse seelui in die Maine ontploffing. Die invloedrykste swart leier, Booker T. Washington, het aangevoer dat sy ras gereed was om te veg. Oorlog het hulle 'n kans gebied "om diens te lewer aan ons land wat geen ander ras kan nie", omdat hulle, anders as blankes, 'gewoond' was aan die 'eienaardige en gevaarlike klimaat' van Kuba. Een van die Swart eenhede wat in die oorlog gedien het, was die 9de Kavalerieregiment. In Maart 1898 belowe Washington die Sekretaris van die Vloot dat die oorlog beantwoord sal word deur "ten minste tienduisend lojale, dapper, sterk swart mans in die suide wat 'n geleentheid soek om hul lojaliteit aan ons land te betoon, en met graagte hierdie metode sal volg om hul dankbaarheid te toon vir die lewens wat afgelê is en die opofferings, sodat swartes hul vryheid en regte kan hê. " 
Veterane Verenigings Redigeer
In 1904 is die Verenigde Spaanse Oorlogsveterane geskep uit kleiner groepe van die veterane van die Spaans -Amerikaanse Oorlog. Vandag is die organisasie opgehou, maar dit het 'n erfgenaam agtergelaat in die Seuns van Spaans -Amerikaanse oorlogsveterane, wat in 1937 geskep is by die 39ste nasionale kamp van die Verenigde Spaanse oorlogsveterane. Volgens data van die Amerikaanse Departement van Veterane Sake is die laaste oorlewende Amerikaanse veteraan van die konflik, Nathan E. Cook, op 10 September 1992 oorlede op 106 -jarige ouderdom. (As die gegewens geglo moet word, is Cook, gebore Oktober 10, 1885, sou slegs 12 jaar oud gewees het toe hy in die oorlog gedien het.)
Die Veterane of Foreign Wars of the United States (VFW) is in 1914 gestig uit die samesmelting van twee veterane -organisasies wat albei in 1899 ontstaan ​​het: die American Veterans of Foreign Service en die National Society of the Army of the Philippines.  Eersgenoemde is gevorm vir veterane van die Spaans -Amerikaanse oorlog, terwyl laasgenoemde vir veterane uit die Filippyns -Amerikaanse oorlog gevorm is. Beide organisasies is gestig in reaksie op die algemene verwaarlosing -veterane wat terugkeer uit die oorlog wat deur die regering ondervind is.
Om die koste van die oorlog te betaal, het die Kongres 'n aksynsbelasting op langafstandtelefondienste aanvaar.  Destyds het dit slegs welgestelde Amerikaners wat telefone besit, geraak. Die kongres het egter nagelaat om die belasting op te skort nadat die oorlog vier maande later geëindig het, en die belasting het meer as 100 jaar lank gebly totdat op 1 Augustus 2006 aangekondig is dat die Amerikaanse departement van tesourie en die IRS nie meer belasting invorder. 
Na -oorlogse Amerikaanse belegging in Puerto Rico Edit
Die verandering in die soewereiniteit van Puerto Rico, soos die besetting van Kuba, het groot veranderinge in die insulêre en Amerikaanse ekonomie meegebring. Voor 1898 het die suikerbedryf in Puerto Rico amper 'n halfeeu gedaal. [ aanhaling nodig ] In die tweede helfte van die negentiende eeu het tegnologiese vooruitgang die kapitaalvereistes verhoog om mededingend te bly in die suikerbedryf. Die landbou het begin skuif na koffieproduksie, wat minder kapitaal en grondversameling verg. Hierdie neigings is egter omgekeer met Amerikaanse hegemonie. Vroeë Amerikaanse geld- en regsbeleid het dit vir plaaslike boere moeiliker gemaak om hul bedrywighede voort te sit, en vir Amerikaanse ondernemings om grond makliker te maak.  Dit, saam met die groot kapitaalreserwes van Amerikaanse ondernemings, het gelei tot 'n herlewing in die Puerto Ricaanse neute- en suikerbedryf in die vorm van groot agro-industriële komplekse in Amerikaanse besit.
Terselfdertyd het die opname van Puerto Rico in die Amerikaanse tariefstelsel as 'n doeane -gebied, wat Puerto Rico effektief as 'n staat met betrekking tot interne of eksterne handel behandel, die mede -afhanklikheid van die insulêre en vastelandse ekonomieë verhoog en suikeruitvoer met tarief bevoordeel. beskerming. In 1897 koop die Verenigde State 19,6 persent van die uitvoer van Puerto Rico, terwyl hulle 18,5 persent van die invoer lewer. Teen 1905 het hierdie syfers tot onderskeidelik 84 persent en 85 persent gestyg.  Koffie is egter nie beskerm nie, aangesien dit nie 'n produk van die vasteland was nie. Terselfdertyd het Kuba en Spanje, tradisioneel die grootste invoerders van Puerto Ricaanse koffie, Puerto Rico onderhewig aan voorheen onbekende invoertariewe. Hierdie twee effekte het gelei tot 'n afname in die koffiebedryf. Van 1897 tot 1901 het koffie van 65,8 persent van die uitvoer na 19,6 persent gegaan, terwyl suiker van 21,6 persent tot 55 persent gestyg het.  Die tariefstelsel bied ook 'n beskermde mark vir Puerto Ricaanse tabakuitvoer. Die tabakbedryf het van byna nie in Puerto Rico bestaan ​​nie, na 'n groot deel van die landbousektor in die land. [ aanhaling nodig ]
Die Spaans -Amerikaanse oorlog was die eerste Amerikaanse oorlog waarin die filmkamera 'n rol gespeel het.  Die argief van die Library of Congress bevat baie films en filmsnitte uit die oorlog.  Boonop is 'n paar rolprente oor die oorlog gemaak. Dit sluit in
Die Rough Riders, 'n stille film uit 1927
'N Boodskap aan Garcia, 1936, 'n televisieminiserie uit 1997 onder leiding van John Milius, met Tom Berenger (Theodore Roosevelt), Gary Busey (Joseph Wheeler), Sam Elliott (Buckey O'Neill), Dale Dye (Leonard Wood), Brian Keith (William McKinley) , George Hamilton (William Randolph Hearst) en R. Lee Ermey (John Hay)
Smeltkroes: die Spaans-Amerikaanse oorlog, 'n televisiedokumentêr uit 1999 van PBS
Die Spaans -Amerikaanse oorlog: eerste ingryping, 'n 2007 -dokudrama van The History Channel
Baler, 'n film uit 2008 oor die beleg van Baler
Los últimos de Filipinas ("The Last Ones of the Philippines"), 'n Spaanse biografiese film uit 1945 wat geregisseer is deur Antonio Román
1898, Our Last Men in the Philippines, 'n bekroonde 2016-film oor die beleg van Baler
Die Amerikaanse toekennings en versierings van die Spaans -Amerikaanse oorlog was soos volg:
Oorlogsdiens en eerbewyse Redigeer
Na -oorlogse besettingsdiens Redigeer
Army Cross of Military Merit/Cruces del Mérito Militar-Spanje het twee Crosses of Military Merit uitgereik, waaronder een vir vegters met 'n rooi kenteken en 'n rooi lint met 'n wit streep, en een vir nie-vegters met 'n wit kenteken en 'n wit lint met 'n rooi streep. 'N Voorbeeld van die Silwer Kruis van Militêre Meriete met die rooi embleem vir vegters is op 18 Julie 1898 uitgereik vir goeie gedrag op 11 Mei ter verdediging van die vesting El Faro en die Pueblo de Jagua op 11 Mei in die Slag van Cienfuegos. 
Army Operations Medal/Medalla Para Ejercito de Operaciones, Kuba 
Medalje vir vrywilligers/Medalla Para Los Volunatrios, Kubaanse veldtog, 1895–1898 
Weermagoperasie -medalje vir Vaolr, dissipline en lojaliteit, Filippyne, 1896–1898 
Weermagmedalje vir vrywilligers/Medalla Para Los Voluntarios, Filippyne, Luzon -veldtog, 1896–1897 
Ander lande Redigeer
Die regerings van Spanje en Kuba het 'n wye verskeidenheid militêre toekennings uitgereik om Spaanse, Kubaanse en Filippynse soldate wat in die konflik gedien het, te vereer.
^ ab Onbekend deur die primêre strydlustiges.
^ Die VSA verklaar oorlog op 25 April 1898, maar dateer die begin van die oorlog terugwerkend tot 21 April
^ Die getal is die totaal van alle Kubaanse rebelle wat aktief was tussen 1895 en 1898. 
^ Sommige historici verkies alternatiewe titels, byvoorbeeld:
Louis A. Pérez (1998), Die oorlog van 1898: die Verenigde State en Kuba in geskiedenis en geskiedskrywing, UNC Press Books, ISBN978-0807847428, geargiveer uit die oorspronklike op 24 April 2016, opgespoor op 31 Oktober 2015
Benjamin R. Beede (1994), Die oorlog van 1898 en Amerikaanse ingrypings, 1898–1934: 'n ensiklopedie, Taylor & amp; Francis, ISBN978-0824056247, op 27 Mei 2016 uit die oorspronklike argief, teruggehaal op 31 Oktober 2015
Thomas David Schoonover Walter LaFeber (2005), Oom Sam se oorlog van 1898 en die oorsprong van globalisering, University Press of Kentucky, ISBN978-0813191225, geargiveer uit die oorspronklike op 7 Mei 2016, opgehaal op 31 Oktober 2015
Virginia Marie Bouvier (2001), Wie se Amerika?: Die oorlog van 1898 en die gevegte om die nasie te definieer, Praeger, ISBN978-0275967949, geargiveer uit die oorspronklike op 14 Mei 2016, opgespoor op 31 Oktober 2015
1. Dit is die Engelse teks van die dokument soos gepubliseer deur die ondersteunende bron, moontlik vertaal uit die oorspronklike Spaans of Tagalog. In 1898 was Spaans, Tagalog en Engels amptelike tale in die Spaanse koloniale Filippyne.  2. In die Spaanse koloniale Filippyne word die term Filippynse was voorbehou vir volbloed Spanjaarde wat in die Filippyne gebore is (insulares). Volbloed Spanjaarde wat op die Spaanse skiereiland gebore is, is genoem peninsulares. Die Filippyne wat ons vandag ken, is toe genoem indios.  
Die teks van die dokument soos gepubliseer in die aangehaalde bron was soos volg:
KANTOOR VAN DIE REGERING EN VAN DIE KAPTEIN-ALGEMEEN VAN DIE FILIPPINE
Vyandelikhede tussen Spanje en die Verenigde State het uitgebreek.
Die oomblik het aangebreek dat ons aan die wêreld moet wys dat ons meer as dapper is om te seëvier oor diegene wat as troue vriende gedink het, ons onheil benut en ons adel benut het deur gebruik te maak van die middele wat beskaafde nasies as veroordelend beskou. en minagtend.
Die Amerikaners, tevrede met hul maatskaplike vooruitgang, het ons geduld uit die weg geruim en die oorlog begin deur goddelose taktiek, verraderlike dade en skendings van menseregte en interne ooreenkomste.
Veg sal kort en deurslaggewend wees. God van oorwinnings sal hierdie oorwinning heerlik en volledig maak soos dit deur rede en geregtigheid aan ons saak vereis word.
Spanje, wat op die simpatie van alle nasies reken, sal met triomf uit die nuwe toets kom, deur die avonturiers van die lande wat sonder samehangendheid en poste aan die mensdom skandelike tradisies en die ondankbare skouspel van sommige ambassades waarbinne hulle gebreek word, te verbrysel en stil te maak. woon saam intriges en laster, lafhartigheid en sinisme.
'N Amerikaanse eskader, beman deur vreemdelinge, deur onwetende ongedissiplineerde mans, kom die argipel binne om ons wat ons as ons lewe beskou, vryheid te eer, van ons te gryp. Dit probeer Amerikaanse matrose inspireer (motiveer) deur te sê dat ons swak is; hulle word aangemoedig om voort te gaan met 'n onderneming wat bereik kan word, naamlik om die Katolieke godsdiens te vervang met Protestantisme, hulle beskou u as 'n volk wat groei belemmer wat hulle sal aangryp jou rykdom asof jy nie jou regte op eiendom ken nie, sal hulle diegene wegneem wat hulle as nuttig beskou om hul skepe te beman, om uitgebuit te word as werkers in hul velde en fabrieke.
Nuttelose planne! Belaglike roemery!
U onwankelbare moed is genoeg om diegene wat dit durf waag, tot stilstand te bring. Ons weet dat u hulle nie sal laat bespot met die geloof wat u bely nie, met hul voete om die tempel van die ware God te trap, wantroue om die heilige beelde wat u eer te vernietig, sal u nie toelaat dat die indringers die grafkelder van u voorvaders ontheilig nie hul beskeie passies ten koste van die eer van u vroue en dogters, sal u nie toelaat om al die eiendomme wat u opgehoop het deur eerlike werk in beslag te neem nie, sodat u nie die misdade kan pleeg wat geïnspireer is deur hul goddeloosheid en hebsug, omdat u dapperheid en patriotisme voldoende is om hulle weg te skrik en die mense wat hulself beskaafd en gekultiveerd noem, neer te lê op die uitwissing van die inboorlinge van Noord -Amerika in plaas daarvan om hulle te probeer lok om 'n beskaafde lewe te lei en vordering.
Filippyne! Berei uself voor vir die geveg en verenig u onder die glorieryke Spaanse vlag, altyd bedek met louere, laat ons veg, oortuig dat die oorwinning ons pogings sal kroon en laat ons die intimasies van ons vyande beantwoord met 'n besluit wat by 'n Christen en patriot pas, met 'n kreet van "Lank lewe Spanje!"
Manila, 23 April 1898
Hy het nie 911 gebel nie, maar het telefonies vir Maitland gesê dat hul dogter nie asemhaal nie, en waardevolle tyd mors wat haar lewe kon red.
Toneel: Tien lede van dieselfde gesin het in hierdie motorhuis in Suttonsbaai, Michigan, op grond van Chippewa Indiane gewoon
'Sy kon beslis nie die hindernisse op haar bed, die kussings, oorkom om op die vloer te beland nie. Selfs as sy dit gedoen het, hoe gaan sy die kondoom suig? '
Laastens het hy gesê: 'Dit is moeilik om iets meer aanstootlik voor te stel as die mondelinge verkragting van 'n baba van 15 weke.'
Regters het ook gehoor van getuies wat as kinders beweer het dat hulle ook seksueel misbruik is deur Deuman.
Die advokaat het aangevoer dat sy kliënt 'n trotse vader was en dat die motorhuis wat hulle met tien ander mense gedeel het 'n 'ongeluk was wat wag om te gebeur'.
Vrae oor die verskaffing van 'n e -posadres aan WIPO vir kommunikasie onder die Madrid -stelsel
Aansoekers, in die internasionale aansoek, nuwe houers, in 'n versoek om die registrasie van 'n verandering in eienaarskap, en verteenwoordigers, as sodanig aangestel in die internasionale aansoek, in 'n versoek om op te neem of in 'n aparte kommunikasie, moet hul eie e -posadres aandui .
Die COVID-19-pandemie ontwrig steeds posdienste wêreldwyd in verskillende grade. Verder, in sommige gevalle, het leiding van plaaslike gesondheidsowerhede die vermoë van WIPO beïnvloed om poskommunikasie te stuur. Nietemin het WIPO nog nooit opgehou om elektroniese kommunikasie aan sy gebruikers te stuur nie.
In September 2020 het die Vergadering van die Madrid -unie besluit om e -pos 'n vereiste aanduiding en voorreg elektroniese kommunikasie te maak om te voorkom dat aansoekers en houers, of hul verteenwoordigers, tydsensitiewe kommunikasie, soos kennisgewings van voorlopige weiering, ontvang en nie reageer nie tyd, wat kan lei tot die verlies van regte.
E -posadres word 'n vereiste aanduiding in:
internasionale aansoeke wat op 1 Februarie 2021 deur die kantoor van herkoms ontvang is
versoeke om registrasie van verandering in eienaarskap wat deur WIPO of deur die betrokke kantoor ontvang is, op 1 Februarie 2021 of later na ontvangs deur 'n kantoor,
versoek om die aanstelling van 'n verteenwoordiger wat op of na 1 Februarie 2021 gemaak is, op te teken in 'n internasionale aansoek, in 'n versoek om op te neem of in 'n aparte kommunikasie.
Ja, u, as die aansoeker, en u verteenwoordiger, as u een aanstel, moet u onderskeie e -posadres in die internasionale aansoek verskaf. Dieselfde geld as u die nuwe houer is in 'n versoek om die eienaarskap te verander en u 'n verteenwoordiger aanstel.
Alhoewel WIPO u volledige kontakbesonderhede (insluitend e -posadres) benodig, sal WIPO met u verteenwoordiger kommunikeer. WIPO sal egter in die volgende paar situasies met u kommunikeer:
indien die aanstelling van u verteenwoordiger onreëlmatig of gekanselleer is, op u versoek of op versoek van u verteenwoordiger, sal u kennisgewings gestuur word totdat 'n verteenwoordiger aangestel is
ses maande voor die verstryking van die hernuwingsdatum, word 'n nie -amptelike kennisgewing aan u en u verteenwoordiger gestuur om u twee te herinner aan die presiese datum waarop die internasionale registrasie verstryk het
in die geval van nie-hernuwing van die internasionale registrasie, sal die kennisgewing van sodanige nie-hernuwing aan u en u verteenwoordiger gestuur word.
Nee, dit is in stryd met die regulasies ingevolge die Madrid -protokol omdat die aansoeker of houer sy of haar eie e -posadres moet aandui. Daar is verdere praktiese en regsoorwegings wat in ag geneem moet word. Byvoorbeeld, as die aanstelling van die verteenwoordiger gekanselleer word, stuur WIPO alle kommunikasie na die e -posadres wat die aansoeker of die houer as sy of haar eie aangedui het. Dit kan negatiewe gevolge vir die voormalige verteenwoordiger hê as die aansoeker die e -posadres van die voormalige verteenwoordiger as sy of haar eie aangedui het en die regte daardeur verlore gaan.
WIPO sal voortgaan om kommunikasie per pos te stuur aan aansoekers, houers of verteenwoordigers wat nie 'n e -posadres aangedui het nie, omdat dit nie voor die datum van inwerkingtreding van die nuwe vereiste (dws voor 1 Februarie 2021) vereis is nie. . Dit sal ook kommunikasie per pos stuur wanneer 'n elektroniese kommunikasie nie die bedoelde ontvanger bereik nie.
Nee, WIPO sal u e -posadres nie aan die publiek beskikbaar stel nie. WIPO sal u e-posadres nie op die aanlyn-inligtingsdienste van Madrid-stelsel (bv. WIPO Gazette of International Marks.
As u die aansoeker is, stuur WIPO 'n kennisgewing van onreëlmatigheid aan u of u verteenwoordiger (indien enige), en u sal drie maande hê vanaf die datum van die kennisgewing van die onreëlmatigheid deur WIPO om u e -posadres aan WIPO aan te dui. As u dit nie binne daardie tydperk aandui nie, word u internasionale aansoek as afgeweer beskou.
As u die nuwe houer is in 'n versoek vir die aantekening van 'n verandering in eienaarskap, stuur WIPO 'n kennisgewing van onreëlmatigheid aan u of u verteenwoordiger (indien enige), en u het drie maande vanaf die datum van die kennisgewing van die onreëlmatigheid WIPO om u e -posadres aan WIPO aan te dui. As u dit nie binne die tydperk aandui nie, sal WIPO u nie as die nuwe houer aanteken nie en sal die versoek as afgeweer beskou word.
As u die verteenwoordiger is, sal WIPO u afspraak nie opneem nie, aangesien u versoek onreëlmatig is. WIPO sal u sowel as die aansoeker of houer hiervan in kennis stel en alle relevante kommunikasie slegs aan die aansoeker of houer stuur totdat u behoorlik aangestel is. Die aansoeker of houer kan u as verteenwoordiger aanstel in 'n nuwe kommunikasie wat aan die voorgeskrewe vereistes voldoen.
'N Onreëlmatige afspraak wat in 'n internasionale aansoek of in 'n versoek om opname gemaak word, sal die opname van die afspraak verhoed, maar dit sal nie verhoed dat die internasionale registrasie of die verandering van eienaarskap na gelang van die geval in die Internasionale Register aangeteken word nie .
Nee, dit beïnvloed nie die datum van u internasionale registrasie nie, mits WIPO oor voldoende inligting beskik om u of u verteenwoordiger op enige moontlike manier (bv. 'N telefoonnommer) te kontak en op voorwaarde dat u hierdie onreëlmatigheid regstel voor die verstryking van die gegewe tydsbeperking.
U kan soek na u internasionale registrasie of hangende aansoek op Madrid Monitor. Die beeld van 'n koevert links van u internasionale registrasie of hangende aansoek dui aan dat WIPO steeds poskommunikasie stuur omdat nie u of u verteenwoordiger 'n e -posadres aangedui het nie.
U kan 'n aanlynvorm in Contact Madrid gebruik om u e -posadres aan te dui of te verander. Gebruikers kan hul e -posadres aandui en hul internasionale registrasies lys. Vir hangende aansoeke kan gebruikers die ooreenstemmende WIPO -verwysingsnommer aandui, wat verskyn in alle kommunikasie van WIPO. WIPO sal die versoek verwerk en kontak met gebruikers om meer inligting te vra of om die geldigheid van die versoek te bevestig.
Die man wat die skat weggesteek het, is 'n dekade lange soektog na 'n skat wat diep in die Rotsgebergte weggesteek is en tot verskeie mense se dood gelei het.
Forrest Fenn, 'n nuwe Mexikaanse kunshandelaar, het Sondag onthul dat sy beroemde skat gevind is, volgens 'n plasing op sy webwerf wat hy aan NBC News bevestig het.
Die skat, wat in 'n 13de-eeuse Romaanse bronskis geplaas is, was tussen 2009 en 2010 weggesteek met 'n geskatte $ 2 miljoen goud, juweliersware en edelstene, het die 89-jarige gesê.
Die premie was êrens in die berge noord van Santa Fe, en was óf in New Mexico, Colorado, Wyoming of Montana, maar Fenn het nie in sy aankondiging gespesifiseer waar dit presies gevind is nie.
'Dit was onder 'n afdak van sterre in die welige, beboste plantegroei van die Rotsgebergte en het nie meer as 10 jaar gelede van die plek waar ek dit weggesteek het, beweeg nie,' het Fenn geskryf.
Die kunshandelaar het nege leidrade in die herinnering aan sy soekers gelaat om hulle te help om die skat te vind en gesê die jag is bedoel om mense buite te kry en die natuur te verken. Maar die wenke was nie genoeg om baie van hulle veilig te hou nie. In die dekade tussen die wegkruip en ontdekking daarvan, sterf verskeie mense in hul soektog.
"Ek wens die duisende mense wat aan die soektog deelgeneem het, geluk en hoop dat hulle deur die belofte van ander ontdekkings voortgesit sal word," het Fenn geskryf.
Opsomming en analise van die Spaanse kolonisasie
Maar saam met die Spanjaarde het siektes ontstaan ​​waarteen die inboorlinge van die Nuwe Wêreld geen immuniteit gehad het nie.
Wat daarna gevolg het, was een van die grootste tragedies in die menslike geskiedenis, aangesien pokke, griep en ander oordraagbare siektes die inheemse bevolking verwoes en doodgemaak het miljoene. Ja, baie.
Die Spanjaarde wou nooit die mense van die Nuwe Wêreld vernietig nie - hulle doel was immers om inheemse arbeid vir hul eie doel te gebruik - en byna onmiddellik het 'n debat in Spanje ontstaan ​​oor die regte van inboorlinge. Dit was die eerste keer dat 'n Europese nasie bewustelik oor die regte en status van nie-Christene gedebatteer het.
Die verkeer van Europeërs na die Amerikas was nie 'n eenrigtingstraat nie. Die sogenaamde Columbian Exchange het Europese goedere en idees na die Nuwe Wêreld gebring-insluitend die perd, wat nie in die Westerse Halfrond was nie-en het nuwe plante en diere na die Ou Wêreld teruggebring, insluitend aartappels, mielies, tamaties en ander gewasse. Die wêreld is vir ewig verander deur die nuwe horisonne wat deur die onverskrokke ontdekkingsreisigers van Spanje geopen is, ondanks die wandade van die Spaanse bewind in Amerika.
Spaanse veroweraars, wat hoofsaaklik arm adellikes was uit die verarmde weste en suide van Spanje, kon die reuse -ryke van die Nuwe Wêreld verower met behulp van voortreflike militêre tegnologie, siektes (wat inheemse weerstand verswak het) en militêre taktiek, insluitend verrassingsaanvalle en kragtige alliansies met plaaslike stamme.
Nadat 'n gebied verower is, is dit verdeel encomiendas, of toekennings van grond. Belangriker nog, die inheemse mense self is na die veroweraars, wat die land en sy mense die titel gekry het in ruil vir 'n belofte om die inboorlinge die Christendom te leer. Hierdie stelsel is swaar misbruik, en inheemse Amerikaners in die hele Amerikas is verminder tot 'n toestand van virtuele slawerny.
As gevolg van natuurlike uitputting en harde wanbestuur, het die bevolking van inheemse arbeiders egter gou te klein geword vir die vraatsugtige Spaanse, sodat hulle Afrika -slawe begin invoer het om in suikerplantasies en silwermyne te werk. Die bekendstelling van Afrika -tradisies aan die inheemse Amerikaners en mestizo kulture wat reeds bestaan ​​het, het tot 'n sosiale mengsel ryker as in feitlik enige ander wêrelddeel gelei, hoewel rassisme steeds 'n donker rol in die nuwe wêreld gespeel het.
Die koloniale samelewing was hiërargies, gebaseer op die hoeveelheid nie-Spaanse bloed wat 'n persoon besit. 'N Ingewikkelde stelsel, genaamd die casta, omskryf meer as 100 afsonderlike name vir groepe wat sekere vlakke van inheemse Amerikaanse en Afrikaanse bloed bevat. Werksgeleenthede, regeringsposisies, landtitels en byna alles in die Amerikas het volgens hierdie stelsel gefunksioneer, met diegene boaan die voorkeur bo die laer op die lys.
Diskriminasie en onderdrukking was natuurlik kenmerke van die Spaanse koloniale bewind gedurende sy geskiedenis.
Die regering van Spanje in Madrid het hard probeer om die Nuwe Wêreld te regeer, ondanks sy afstand van Europa. Gebruik 'n stelsel van onderkonge en gehore, koninklike appèlhowe, kon die Spaanse monargie beheer uitoefen oor Spaanse setlaars, selfs al wou hulle geen inmenging van die sentrale regering hê nie.
The Crown was geregtig op 'n vyfde van alle mynwins, en hierdie groot inkomste het Spanje gehelp om teen 1600 die grootste en magtigste ryk in Europa te word. Godsdiens is vermeng met politiek om 'n hibriede stelsel te skep in wat die Amerikaanse suidweste sou word: Sendelinge van Dominicane, Franciskane en Jesuïete is dikwels in beheer van groot gebiede in die huidige Texas, Arizona, New Mexico en later Kalifornië.
Met die doel om die Katolieke godsdiens na die nuwe wêreld te bring, kon Spanje ook die bestaande kerkregerings vir sy eie politieke gebruik gebruik. Vandag meng godsdiens en politiek steeds in Latyns -Amerika.
Die heerskappy van baie swaar hande uit Madrid en die nuwe idees van vryheid en vryheid wat uit die Amerikaanse en Franse revolusies gekom het, het die onafhanklikheidsoorloë in die vroeë 19de eeu tot gevolg gehad. Simón Bolívar - die Groot Bevryder - en José de San Martin het die stryd om onafhanklikheid gelei, hoewel dit nie 'n stryd was vir inheemse regte of namens die armes nie. Diegene wat vir Suid -Amerikaanse onafhanklikheid geveg het, is geroep criollos, In Amerika gebore afstammelinge van Spanjaarde, en hulle het geslagte lank voortgegaan om die vele nuwe nasies van Spaans-Amerika te regeer.
Die Spaanse het 'n nalatenskap van wreedheid en uitbuiting agtergelaat, maar hulle het ook daarin geslaag om die wêreld oop te maak en kulturele uitruilings te verhoog tot 'n vlak wat nog nooit in die menslike geskiedenis gesien is nie.
Hoe lank het dit pos geneem om tussen Madrid en Mexiko te kom? - Geskiedenis
& quotTypiese stadium van die Concord -tipe wat deur snelbedrywe op die landpaadjies gebruik word.
Buffelsoldate waak van bo af, ca. 1869. & quot
[Foto uit die Library of Congress]
Kapt. John Silas, Pioneer Stage and Rail Man
Die eerste Concord -koets is in 1827 gebou. Die koste van $ 1200 - $ 1500 was meer as tweeduisend pond. Abbot Downing Company het leerstoele onder die koets gebruik, wat 'n swaaiende beweging gee in plaas van om op en af ​​van 'n veerophanging te ruk. Die onderneming vervaardig meer as 40 verskillende tipes waens en waens by die wa -fabriek in Concord, New Hampshire. Abbot Downing Company ontbind in 1847. Hulle het weer saamgesmelt in 1865, toe Lewis Downing, Jr., en J.S. en E.A. Abbott Company het die Abbott-Downing Company gestig. Hulle het voortgegaan met die vervaardiging van waens, waens en waens onder die naam van die onderneming tot 1919. Die Abbot-Downing Company het meestal ongeveer 300 mense in diens gehad. Almal was mans behalwe een: van 1865 tot 1895 Marie F. Putnam gestikte leersitplekke en versierings vir elke koets wat uit die Concord -fabriek kom, insluitend dié wat Wells Fargo & amp Company gekoop het. Vir die hele 30 jaar was sy die enigste vroulike werknemer van die onderneming.
Elke afrigter het 'n nommer van die fabriek Abbot-Downing gekry. Die Concord Coaches het die reputasie dat hulle stewig, ruim en gemaklik was. Aan die voorkant en agterkant van die stagecoach was leer 'stewels' waar bagasie, pos en waardevolle items tydens die reis gestoor is, met die res van die bagasie bo -op die koets. Soms het selfs passasiers bo -op die bus gesit, maar die meeste het verkies om die moeilike reis na binne te verduur, as dit nie te druk was nie. As dit die geval was, sou 'n enkele koetsier nege passasiers binne hou en 'n dosyn of meer op die dak. Die vensters van 'n verhoogkooi het leerrol-gordyne en drie leerbedekte sitplekke wat min beenruimte bied. Die meeste reisigers het ongeveer vyftien duim om in te druk as die bus 'n kapasiteit van nege passasiers het. Die een wat in die middel vasgesteek het, het gewoonlik die ergste gehad, want daar was geen rugsteun nie. In plaas daarvan moes hulle leerbandjies wat aan die plafon hang, vashou. Die gemiddelde spoed was slegs agt myl per uur.
'N Voorbeeld van 'n tariefrooster in Lincoln, New Hampshire:
- 1ste klas: $ 7,00 (al die pad gery)
- 2de klas: moes op slegte plekke op die pad loop
- 3de klas: dieselfde as hierbo, maar moes ook teen heuwels stoot
Tydens die Burgeroorlog, toe die spanning tussen die Verenigde State uitmekaar was, het postkoetse gereelde vervoer en kommunikasie tussen St. Louis, Missouri in die Ooste en San Francisco, Kalifornië in die Weste gelewer.
Alhoewel die Pony Express dikwels die eerste vinnige poslyn oor die kontinent van Noord -Amerika van die Missouri -rivier tot by die Stille Oseaan -kus was, het die Butterfield Stage die Pony Express met byna drie jaar voorafgegaan. Butterfield Overland Stage het op 15 September 1858 begin rol toe die posdiens twee keer per week begin het. 'N Butterfield Overland Concord Stagecoach is begin in San Francisco en 'n ander Overland Stage in Tipton, Missouri, waar hulle oor die beter paaie gehardloop het. Namate dit moeiliker geraak het, is die passasiers en pos na die "waens" oorgeplaas wat ontwerp is vir die moeilikste toestande. Elke lopie het 2,812 myl beslaan en moes binne 25 dae of minder voltooi word om in aanmerking te kom vir die $ 600,000 staatstoelae vir posdiens.
Die laaste Amerikaanse hoofstuk oor die gebruik van die verhoogkoetse het tussen 1890 en ongeveer 1915 plaasgevind. Uiteindelik was dit die motorbus, nie die trein nie, wat die uiteindelike gebruik van hierdie perdevoertuie veroorsaak het. Nadat die hoofspoorlyne tot stand gekom het, was dit dikwels nie prakties om met 'n spoorlyn na 'n plek met 'n hoër hoogte te gaan nie. Teen 1918 was die afrigters slegs in 'n paar bergoorde of westelike nasionale parke werksaam as deel van die 'westelike' romantiek vir toeriste.
[Bron: Uittreksel uit Wikipedia.org en ander verskillende bronne
Kapt. Silas St. John - Pionierposverhoog en spoorwegman aan die grens in die vroeë 1850's
Terwyl reisigers van vandag afgeskrik word deur die toenemende veiligheidsprobleme van lugreise na 9-11, moet u oorweeg wat reisigers moes verduur gedurende die dae toe koetsryers in Arizona dreun. Aan die einde van die 19de eeu het reisigers op die Butterfield Stage -lyn die ongemak ontdek van nabye plekke, stowwerige paadjies en eensame verhoogstasies, sowel as die bedreiging van Indiese aanvalle en rowers. Maar so moeilik as wat reis in daardie dae was, het die Ou Weste nog steeds 'n etiketkode gehad vir die passasiers van die koets. Hier is 'n paar van die reëls van die reis van postkoetse gedurende die 1870's:
• Toe 'n bestuurder 'n passasier vra om uit te stap, word 'n mens aangeraai om dit te doen en nie daaroor te kla nie.
• As die span perde weghardloop, is dit beter om in die koets te sit, want die meeste passasiers wat spring, is ernstig beseer.
• Rook en spoeg aan die vrykant van die afrigter is afgeraai.
• Gedrink word toegelaat, maar passasiers sal na verwagting deel.
• vloek is nie toegelaat nie, en ook nie op jou buurman se skouer nie.
• Reisigers moet nie wys op plekke waar moorde plaasgevind het nie, veral nie as & quotdelicate & quot passasiers aan boord was nie.
• Dit is ontmoedig om 'n mens se hare te smeer, omdat stof daarby sou kleef.
En volgens die Omaha Herald in 1877, moet u nie 'n oomblik dink dat u gaan piekniek hou nie. Verwag ergernis, ongemak en probleme. As u teleurgesteld is, dank die hemel. & Quot
[Bron: Van "Arizona Highways", bygedra deur Sara Hemp]
'N Kort geskiedenis van die Bozeman -roete
Goue koors! Die 49ers was een van die eerstes in die Weste wat met die besmetting besmet was toe hulle die California Trail na die goudvelde van die Sierra Nevada geneem het.Volgende was mans soos John Merin Bozeman wat na Colorado gekom het in die goudstormloop van Pikes Peak, wat in 1859 begin het en gedurende die vroeë 1860's geduur het. Miskien het hy selfs 'Pikes Peak or Bust' op 'n wa -omslag geskilder, soos baie destyds.
Bozeman, gebore in 1835 in Pickens County, Ga., Het grootgeword aan die voet van die Blue Ridge -berge, waar plasermynbou algemeen voorkom. In die oortuiging dat goud die hoop op 'n beter toekoms was, het sy vader sy huis, vrou en vyf kinders in 1849 na die goudvelde in Kalifornië verlaat. Clarissa Andrews voordat u Kalifornië bereik. Aangesien dit 40 dae geneem het om die reis langs die weskus te onderneem, is die lyk van die 33-jarige William Bozeman oorboord gegooi.
Miskien beïnvloed deur sy vader se voorbeeld, het John Bozeman sy vrou en drie jong dogters in 1860 agtergelaat om by 'n groep van 15 mans aan te sluit wat na die goudvelde in Colorado gaan. Die opgrawings daar was minder winsgewend as wat hy gehoop het, en daarom waag hy na die volgende aktiwiteitsentrum, noordwaarts na Montana -gebied. Teen daardie tyd het sommige Pikes Peak -veterane ryk neerslae op die oewer van Grasshopper Creek naby Bannack ontdek. Bozeman kom egter eers in Junie 1862 aan toe die stormloop amper verby was.
In Mei 1863 is 'n nuwe deposito gevind by Alder Gulch, ongeveer 75 kilometer oos van die vroeëre staking by Bannack. Die woord het vinnig versprei en die mynwerkers het die Grasshopper Creek -staking verlaat en na die nuwe delwerye gehaas. Die heuwels langs Alder Gulch was binnekort bedek met mynwerkers se tente, kwastskuilings en ruwe houthutte, en toe dit tyd was om die amptelike dokument met die naam van die nuwe stad in te dien, noem hulle dit Virginia City.
Maar Bozeman het van loopbaan verander. Die bestendige stroom prospekteerders wat na die gebied beweeg, het hom laat dink dat hy, in plaas van goud, meer geld kan verdien deur die mynwerkers te ontgin. Dus het hy saam met die plaaslike bergman John Jacobs sy kragte aangesluit. Bozeman was 'n promotor en Jacobs 'n ervare gids wat die lê van die land, die riviere, watergate en berge geken het. Saam het hulle gesoek na 'n kortpad na die Montana -goudvelde vanaf die Oregon Trail in die huidige Wyoming.
'N Ou roete
Die roete wat hulle gekies het, was 'n goed gebruikte gang wat Indiese stamme al eeue lank gevolg het. Teen die 1860's was dit ook bekend aan blanke ontdekkingsreisigers, vallers en handelaars. In 1859-1860 het kapt William F. Raynolds van die US Army Corps of Topographical Engineers 'n ekspedisie gelei wat die streek verken het in 'n poging om vier moontlike wa-roetes deur die noorde van Wyoming en die suide van Montana op te spoor. Amptenare in die oorlogsdepartement het gehoop om 'n netwerk van paaie te bou wat die gebied oopmaak vir blanke nedersettings. Raynolds se gids was Jim Bridger, die voormalige trapper, nou gids en weermagverkenner, wat 40 jaar in die Rockies gewoon het en die topografie van die Weste goed verstaan ​​het.
Raynolds het berig dat daar 'n gordel van 20 myl breed was wat baie geskik was vir 'n wa, en skryf gedeeltelik: 'Ek twyfel nie of dit die groot reislyn in die vallei van die Three Forks [in Montana] sal word nie. Hierdie strook word onmiddellik aan die voet van die berge natgemaak deur die talle strome wat in die heuwels styg, maar gou verdwyn in die oop land daaronder, terwyl die omwenteling van die bergwapen so eenvormig is in rigting dat 'n relatief reguit pad kan naby hul voet gelê word. "
Die 500 myl lange gang het berge en woestyne vermy en het dus miskien ses weke reistyd deur 'n rowwer land uitgeskakel. Daar was ook goeie gras en water vir die osse of muile wat die waens getrek het, asook vars wild en brandhout vir die reisigers.
Voorheen het goudsoekers uit die Ooste óf stoombote na Fort Benton geneem aan die hoof van die seevaart op die Missouri -rivier en 250 myl suidwes na Alder Gulch gereis, óf hulle het die Oregon -roete na Fort Hall in Idaho Territory geneem, noordwaarts gedraai en gereis 275 myl na die goudgrawe van Montana.
Bozeman se roete het afstand gered deur 'n diagonaal te verlaat en die Oregon -roete by Deer Creek Crossing naby die huidige Glenrock, Wyo te verlaat. Van daar af draai hulle noord deur die Powder River Basin, wat in die suide grens aan die North Platte, in die noorde by die Yellowstone -rivier, in die weste deur die Bighornberge en in die ooste deur die Black Hills.
Daarna het hulle weswaarts gegaan in die rigting van die seewater van die Tongrivier, verby die huidige gemeenskappe van Big Horn en Dayton, Wyo, waarvandaan hulle noordwes verder gegaan het, die Yellowstone -vallei binnegegaan en deur die suide van Montana gevorder het tot by die goudvelde in Virginia City.
'N Eerste poging, 1863
Die enigste nadeel - en dit was 'n groot een - was die gevaar van die Indiese aanval. Die roete het deur uitstekende buffeljagvelde gekruis wat aan die Lakota Sioux onder die voorwaardes van die 1851 Verdrag van Fort Laramie. Die Lakota, saam met hul bondgenote, die Arapaho en Noord -Cheyenne, sou hierdie inval op hul land gewelddadig weerstaan.
Die eerste van die verskeie emigrantstreine het op die roete begin ry, nie lank nadat Bozeman en Jacobs die roete klaar gemerk het nie. 'N Trein van 46 waens met 89 mans, 10 vroue en verskeie kinders het Deer Creek op 6 Julie 1863 verlaat. Bozeman het die groep gelei, vergesel van Jacobs en 'n ander gids, Rafael Gallegos. Hulle het net 150 myl afgelê toe hulle gekonfronteer word deur 'n groot groep Noordelike Cheyenne- en Sioux -krygers, wat hulle gewaarsku het om terug te draai of om vermoor te word. Die ontevrede groep het teruggetrek na die hoof -emigrantpad nadat hulle verneem het dat 'n militêre begeleiding nie beskikbaar was om hulle veilig na die goudvelde te begelei nie. Hierdie voorval het plaasgevind op Rock Creek, vier kilometer noord van die huidige Buffalo, Wyo.
Bozeman en nege mans het egter voortgegaan om hul lewens te waag om die nuwe pad te volg. Hulle ry deur die nagte en slaap gedurende die dae, en vermy verdere konflik met die Indiane. Na 21 dae het hulle veilig die Gallatin -vallei bereik deur middel van wat nou bekend staan ​​as Bozeman Pass, tussen die huidige Livingston en Bozeman, Mont. Bozeman se dapperheid om deur die korter pad na Virginia City te gaan, het hom baie respek vir die emigrante besorg en was die belangrikste rede waarom die roete vir hom vernoem is.
Die Townsend -trein, 1864
'N Jaar later het vier treine met 'n totaal van 450 waens en 1500 mense die Bozeman -afsny na die Montana -goudvelde gery. Hierdie reis was basies sonder voorval, behalwe vir die Townsend -groep.
Volgens die historikus Robert Murray het die Townsend-trein met 150 motors die Deer Creek laat in Junie verlaat. Op die oggend van 9 Julie het hulle 'n groot groep krygers sien aankom by 'n katoenhoutbos op Soldier Creek, 'n entjie wes van die kruising van Powderrivier. Gidse John Richard, jr. En Mitch Boyer het met die Indiane gepraat en gevind dat hulle op pad was om die Kraaie in te val. Kaptein Townsend gee die Indiane kos, maar weier om hulle saam met die trein te laat reis.
Toe een van die emigrante vermis raak, stuur Townsend 'n klein mag om hom te soek. Hulle het gevind dat die Indiane die man doodgemaak het, en 'n geveg het gevolg. Die emigrante het egter die oorhand gehad omdat hulle goed gewapen was met herhaalde Henry- en Spencer -gewere. Drie emigrante mans en dertien Indiërs is in die geveg dood, maar die trein ry verder na sy bestemming sonder verdere voorval.
Story se Texas -beeste
Volgens historikus Susan Badger Doyle het die ware emigrasieperiode van die Bozeman-roete slegs van 1863-1866 geduur. Doyle het opgemerk dat die emigrante nie noodwendig die idee gehad het dat die Indiërs hul reis gevaarlik sou maak nie. Sy het geskryf dat 'die roete nog 'n ander vorm van Manifest Destiny was: hulle het uitgekom, hulle oorwin en hulle lewenswyse opgelê. Dit lyk asof die meeste glo dat die land hul regte is en dat die Indiane oorval sal word of dat hulle sal verdwyn of opsy geskuif word. "
In 1866 het Nelson Story, wat ryk geword het in die goudvelde van Montana, 'n manier gesoek om beesvleis te voorsien vir die ontluikende mynkampe. Hy het beeste in Texas gekoop en ondanks die bedreiging van Indiese aanvalle, het hy sy kudde van 3 000 kop noordwaarts op die Bozeman -roete gery. Hy is vergesel deur 'n wa -trein wat kruideniersware na die Gallatin -vallei vervoer het. Alhoewel die land vol Indiërs was, het Story se partytjie ongemaklik vorentoe gegaan.
Daar het egter probleme ontstaan ​​toe hulle by die konstruksieterrein van Fort Phil Kearny, naby huidige Story, Wyo, kom. Kol. Henry B. Carrington was in bevel by die fort, een van die drie forte wat daardie jaar gebou is om reisigers op die roete te beskerm.
Carrington het geëis dat Story se partytjie daar stop, omdat hy nie hul veiligheid kan waarborg nie. Op 'n donker nag het Story en sy cowboys sy vee afgerond en vertrek. Na slegs 'n klein skermutseling met die vyandige stamme, bereik die groep van Story Montana met alle waens en die kudde ongeskonde.
Doyle merk ook op dat die roete teen 1866 hoofsaaklik 'n militêre vervoerpad geword het. Die stamme se weerstand teen die teenwoordigheid van die forte en militêre reise op die pad het bekend gestaan ​​as die Rooi Wolkoorlog, vernoem na die Oglala Lakota Sioux -oorlogsleier.
Wat Bozeman betref, ná slegs een seisoen van leiding tree hy uit die onderneming. Hy vestig hom in 1864 by die hek van die Gallatin -vallei en stig Bozeman, Mont., Drie jaar later word hy vermoor terwyl hy op die Bozeman -roete reis.
Hy en sy sakevennoot, Thomas Cover, het Bozeman na Fort C.F. Smith op 19 April 1867 om te sien of hulle 'n regeringskontrak vir meel van hul meelmolen in Bozeman kan kry. Onderweg het 'n onverwagte ontmoeting met vyf Piegan -Indiane geëindig met Bozeman vermoor en Cover gewond. Cover het teruggekeer na die stad Bozeman en die dood van sy lewensmaat aangemeld. Sommige teenstrydighede in Cover se rekeninge het sommige historici egter laat wonder of Cover self moontlik sy lewensmaat vermoor het. Drie jaar later is Bozeman se lyk na Bozeman verplaas waar dit begrawe is in die Sunset Hills -begraafplaas in Bozeman, Mont.
Op 6 November 1868 onderteken Red Cloud 'n verdrag met die Amerikaanse regering wat die sluiting van die forte gewaarborg het. Nadat die weermag vertrek het, het die Indiane die forte verbrand en die Bozeman -roete is amptelik gesluit. Die roete is egter weer gebruik in 1876, toe troepe onder genl. George Crook drie afsonderlike kere in die Poeierrivierkom ingeloop het op veldtogte om die Cheyenne en Lakota Sioux te onderwerp.
Vandag is die Bozeman Trail-gang steeds 'n belangrike noord-suid-reisroete, met 'n snelweg wat die wa en perdpaadjies vervang. Diegene wat die roete besoek, kan nog steeds die wonderlike, omliggende land sien en kan hulle voorstel hoe welige, ongerepte en vol belofte die omgewing moes verskyn het vir reisigers wat elke dag van hul reis 'n nuwe horison gesien het.
Die spore van die wa, geleë op openbare grond naby die Fetterman -monument in die noorde van Wyoming, kan maklik gesien word en lewer kontemporêre bewyse van die vroeë dagreise. Daar is ook merkers en historiese interpretasieborde op baie ander plekke langs die roete.
Doyle, Susan Badger. "Refleksies," in Belofte: Bozeman's Trail to Destiny, geredigeer deur Serle Chapman en Susan Badger Doyle, 147-151. Park City, Utah: Pavey Western Publishing, 2004.
Hebard, Grace Raymond en EA Brininstool, Die Bozeman -roete: historiese verslag oor die blaas van die oorlandse roetes in die noordweste en die gevegte met Red Cloud's Warriors, vol. 1, 1922. Herdruk, Glendale, Kalifornië: Arthur H. Clark Company, 1960.
Vir 'n slag is al die hiperbole geregverdig. Dit is sonder twyfel 'n paar van die grootste verhale in die geskiedenis en 'n paar van die merkwaardigste dade van die geskiedenis. Baie was verskriklik en afgryslik - net soos die gevolge daarvan. Reis ek in die tradisionele samelewings van die Amerikas, byna 500 jaar na die verowering, het ek dikwels pessimisties gevoel oor die lot van al hierdie kulture, aangesien hulle veg teen die lang nagevolge van die gebeure en die aanvang van die globale kultuur. Hulle gekodeerde identiteite, wat oor millennia opgebou is, word binne net 'n geslag of twee so vinnig weggeskrop. Soos ons almal weet, laat die geskiedenis baie wonde agter.
. 'n paar van die grootste verhale in die geskiedenis en 'n paar van die merkwaardigste dade van die geskiedenis.
Sommige wonde genees nooit, maar mettertyd genees sommige dit. Die Conquista was tegelyk een van die belangrikste gebeurtenisse in die geskiedenis, en een van die wreedste en verwoestendste. In die geskiedenis is daar egter geen terugkeer nie. Blame of spyt is nutteloos. Al wat ons kan doen is om te probeer verstaan.
Aztec Eagle Warrior, Mexico City © Geskiedenis werk ook op geheimsinnige maniere. Uit die puin van die verlede word nuwe identiteite gevorm uit die hand wat op hande is, en op 'n magiese manier dra dit die gekodeerde herinneringe voort in samelewings en beskawings, sowel as by mense. Iets word oorgedra, amper op die manier van genetika. Aan die begin van die derde millennium leef die verlede steeds voort in die huidige geslag, wat nuwe wêrelde vorm uit die puin van die oue en die meedoënlose opmars van die geskiedenis.
Op persoonlike vlak het ek 'n finale erkenning. Pervers, miskien, het ek hierdie reise voltooi met 'n gruwelike bewondering vir mense soos Mansio. Die brutaliteit van die Pizarros was soms ongelooflik. Daar bestaan ​​egter geen twyfel dat hulle manne van hul tyd was nie. As ek in 'n goeie soort in hul voetspore trap, soos Cieza de Leon, as metgesel in my rugsak, kon ek nie anders as om hulle ongelooflike moed, senuwee en uithouvermoë te bewonder nie. Natuurlik het hulle geweet dat hulle die tegnologiese voorsprong het bo die beskawings van die Bronstydperk, wat deur 'n ongeluk in die geskiedenis tot in die 16de eeu gekom het. Tog was 'n mens voortdurend verbaas oor hul bomenslike wilskrag. 'Baie nasies het ander uitgeblink en hulle oorkom', het Pedro de Cieza de Leon geskryf en terugkyk op hierdie ongelooflike gebeure:
Inka -terras by Ollantaytambo © 'Die paar het al die vele oorwin. Hulle sê Alexander die Grote, met 33 000 Masedoniërs, het onderneem om die wêreld te verower. So ook met die Romeine. Maar geen nasie het met sulke besluite deurgeloop deur sulke arbeid, of sulke lang periodes van hongersnood, of so 'n groot afstand afgelê as wat die Spanjaarde gedoen het nie. In 'n tydperk van 70 jaar het hulle 'n nuwe wêreld oorkom en geopen, groter as die een waarvan ons kennis gehad het, en ondersoek wat onbekend was en nog nooit gesien is nie. ' - Pedro de Cieza de Leon