Kuruman, Andriesvale en verder (3)
Januarie 13, 2010 in Sonder kategorie
Die aand eet ons ‘n heerlike buffet ete by die Kalahari Lodge op Koës wat bestaan uit skaapvleis en slaaie. Te lekker! Oor ‘n paar koue moute hou ons kajuitraad en besluit om die volgende dag so gou as moontlik in Windhoek te kom waar ons toegang sal hê tot ‘n werkswinkel om die verkoelers van die karretjies te skuif sodat dit meer lug kan skep en sodoende die enjintjies meer effektief sal kan afkoel.
Simon en sy span is ook daar en ons gesels kopstukke, dan is dit terug skool toe en almal kruip in.
Vroegoggend vlieg Dwayne en Tito onder die Land Rover in en pluk die petroltenk uit. Ons kry los stukkies rubber in die petrol en ontdek ook dat die duur nuwe petrolpyp wat Strat ingesit het voor ons weg is nie heeltemal petrolbestand is nie. Ons vermoed dit het te doen met die kwaliteit van die petrol in die platteland. Daar is baie raad en planne van alle oorde maar al wat ons kan doen is om die stuk pyp te vervang en te hoop vir die beste.
Almal pak op en ons vat weer die pad. Die Chev ry vooruit en ons volg so goed ons kan. Wat ons egter nie besef nie is dat die Chev op die ondersteuningspanne se roete ry, terwyl ons kortpad vat Windhoek toe. Die Landy gaan staan elke 50 kilometer en al manier om hom weer aan die gang te kry is om brandstof in te gooi tot hy vol is. Ek dra ses kanne petrol en twee kanne diesel agterop die Isuzu en stop elke keer saam met Strat om petrol in te gooi. Die Isuzu maak Cochas net – net. Trouens my diesel raak op soos ek by die vulstasie inry en ek gooi diesel in. Dan moet die dieselpomp met die hand gepomp word totdat daar weer diesel in die enjin is en ons ry terug tot waar ons die Landy kry, 6 kilo’s buite die dorp. Ons gooi weer petrol uit die kanne uit en Strat ry tot op Cochas waar hy by die vulstasie volmaak. Ons trek groot aandag en dan vat ons weer die pad.
Intussen het die Chev twee pap wiele opgetel, en na die spaarwiel opgesit is, moet hulle noodgedwonge een van die Nanyi’s aflaai en hulp gaan soek. Gilo kry dit reg om ‘n tweedehandse band by ‘n boer te koop en hulle is dan weer op pad, maar hulle verloor drie ure.
Ons sukkel aan tot by die teerpad en dan kry Strat ‘n blink plan. Ons vat ‘n stuk spaar petrolpyp en druk hom van buite af in die Landy se petroltenk in. Dan plak ons die pyp aan die buitekant van die Landy vas en herlei dit na die enjin toe. Dit veroorsaak dat die petrol teen ‘n koeler temperatuur by die enjin aankom sodat die BMW rekenaar nie weer in ‘n stil stuipe ingaan nie en uiteindelik kan ons ry sonder om elke 50 kilo’s te stop. Ons kom teen skemer in Windhoek aan by die Aurebusch Kamp en Karavaanpark. Volgens die organiseerders is daar vir ons almal plek bespreek, maar die ongeskikte knaap agter die toonbank lig my in dat hulle vol is. Ons bel vir Simon, Simon bel die karavaanpark en skielik is daar vir ons plek. Almal se moermeters is teen die tyd goed in die rooi en kamp opslaan is nie ‘n aangename ondervinding nie. Strat ry saam met Tito na die werkswinkel waar daar aan die Nanyi’s gewerk word en vat ons inkopiesakke met die bestandele vir die aandete saam met hom. Ons kom egter reg met ‘n paar blikke wat ek in my noodkis het en ek gaan naderhand slaap. In die nag begin dit reen en ek skarrel rond om alles onder die seil in te kry. Iewers in die nag kom Strat en Tito terug. Willie, Gilo en Meneer Vuil slaap elders.
Volgende oggend is ek vroeg op en begin brekvis aanmekaar slaan, maar Strat en Tito vat weer die pad sonder om te eet. Ek voer die Sjinese en die res van die span, en dan pak ons op ons gemak op. Ons gooi diesel in, ry ‘n draai deur Windhoek en kry dan ‘n kaart van die stad. Ons spoor die adres van die werkswinkel op en kom by die werkswinkel aan waar werk aan die twee karretjies se verkoelers vluks vorder. Die viertrek voertuigie se verkoeler is reeds hoog teen die raam opgeskuif waar dit lekker lug kan vang en ons wag vir nog onderdele om die werk aan die tweetrek te voltooi.
Die werkswinkle behoort aan Dippies, ‘n sakeman en beesboer van Windhoek. Hy’s ‘n petrolkop van formaat en net waar jy kyk staan renmotors en tydrenmotors van alle kleure en geure. Hy gooi sy fasiliteite vir ons oop en gee ons selfs ‘n drywer wat vir Strat kan rondry na al wat winkel is om die nodige te koop.
Een probleem waarin ons, ons vasloop is om die pype van die enjin na die verkoeler te verleng. Ons kan, vir verskeie redes, nie net rubber gebruik nie, en die metaalpyp wat ons kan opspoor is te duk of te dun om in die rubber hegstukke in te pas. Maar ‘n boer maak ‘n plan…
Ons kry ‘n stuk steel van ‘n ou sonsambreel en dis net die regte dikte. Een, twee, drie saag ons dit in die regte lengtes, sit die spulletjie aanmekaar en siedaar die verkoelers is aan die enjins gekoppel. Teen die tyd is dit egter al drieuur en ons jaag om by die aflaaiplek te kom van waar ons met die karretjies op die grondpad Swakopmund toe moet ry.
Snotvis, Petro en Yian gaan teerpad om met die bostreiler, Meneer Vuil laai ons af by die begin van die grondpad en hy draai dan om, om ook met die teerpad langs Swakop toe te ry. Ek en Strat ry in in die tweetrek Nanyi en Willie en Gilo in die viertrek. Dwayne, Tito, Number One Son en Bob kom agterna met die Landy en sleep die Jianshe op sy sleepwa.
Op die BBC program Top Gear, het ek een aand gesien hoe die drie aanbieders gaan soek na ‘the best driving road in the world’. Hulle het met ‘n Ferarri, ‘n Porsche en ‘n Aston Martin iewers in Frankryk of Italië ‘n asemrowende bergpas gaan ry en dit verklaar as die die beste pad om vinnig op te ry in die wêreld. Wel ek het nuus vir hulle…
Die, om en by, 300 kilometer grondpad tussen Windhoek en Swakopmund deur die Naukluft Namib Wildreservaat is sekerlik die lekkerste grondpad in die wêreld. Wye draaie, op en afdraaendes, ongelooflike vistas en asembenewende afgronde, maak van die pad ‘n belewenis om te ry. Maar bewaar jou siel as jy ‘n wiel verkeerd neersit!
Gelukkig is Strat ‘n man wat die stange goed kan vasvat en ons bom teen die roete af teen ‘n spoed wat min mense hom dit sal kan nadoen. Halfpad is daar ‘n klein plato aan die kant van die pad en die plaaslike boere rig tradisioneel hier ‘n rusplek in waar die Desert Run mense eetgoed en koeldrank kan koop. Ons kom egter so laat daar aan dat hulle al opgepak is, en ons kan net ‘n koeldrank by hulle kry. Ons wag omtrent ‘n halfuur, maar daar is geen teken van ons spanmaats nie. Strat besluit dat ons maar moet aanstoot angesien ons moet probeer om Swakop te haal voor donker.
Ons gooi die mielies en ry teen die sakkende son in, kus toe. Die brandstof raak min en ons stop by ‘n plaas om te hoor of ons nie dalk ‘n paar liter kan koop nie, maar die plek is gesluit en daar is nie eers ‘n hond om vir ons te blaf nie. Net voor dit heeltemal donker is, gaan staan ons sonder petrol. Ons draai die karretjie met sy rug na die wind en maak onsself so klein as wat ons kan om die geniepsige briesie te ontduik. Dis naderhand pikdonker en vrek koud en ons wag.
Na omtrent ‘n uur sien ons ligte op die horison en na nog tien minute trek Willie en Gilo langs ons in. Hulle het baie gesukkel met die viertrek se enjinrekenaar, maar uiteindelik ‘n plan bewimpel om die ding koel te hou en toe, na ‘n pap wiel, en hulp van die ondersteuningspan, lekker aan die gang gekom. Na nog ‘n paar minute kom die Landy ook daar aan en ons gooi brandstof in. Dan vlieg ons weg vir ‘n mal, opwindende rit deur die nag. In ‘n stadium wys Strat na die spoedmeter en tot my verbasing sien ek dat ons vinniger as 160 ry… Dis hoekom ek aan die sportsoort deelnaam. Ek het al baanrenne gedoen, aan tydrenne deelgeneem en met ‘n motorfiets gejaag, maar niks gee my die adrenalien inspuiting wat ‘n goedopgestelde veldwedren motor my gee nie. Daar dikwels nie ‘n pad nie. Daar’s gereeld klippe en dongas om te vermy of om oor te spring. Baie keer is jy nieseker of jy nog op die roete is nie, en dikwels maak mens nie klaar nie. Maar die gevoel van genoegdoening en oorwinning as jy na agt of nege ure uit die kar uitklim is onbeskryflik, al het jy heel laaste klaargemaak…
Ek het ‘n stuk plastieksak onder my t-hemp ingedruk om die erste koue te keer en Strat het ‘n stuk koerant geryp. Ten spyte van die voorsorg kry ons steeds baie koud, met wind wat van oral af in die karretjie inwarrel. Veral my knieë – ons dra kortbroeke – voel naderhand solied gevries. Uiteindelik kom ons tog by die teerpad aan buite Swakop, waar Meneer Vuil en die sleepwa vir ons wag. Ons laai en kies koers na ons splaapplek, en warm koffie, toe. Magtag, maar dit was ‘n ent!
← Kuruman, Andriesvale en verder (2)
Kuruman, Andriesvale en verder (4) →
9 antwoorde op Kuruman, Andriesvale en verder (3)
DallaSePa het gesê op Januarie 13, 2010
Lank … ma lekker!
plankloper het gesê op Januarie 14, 2010
eiewys-gekkigheid het gesê op Januarie 14, 2010
Baie,baie goed geskryf!
plankloper het gesê op Januarie 15, 2010
Lekker wereld daai! Ek kan verstaan hoekom jy verlang!
zephur het gesê op Januarie 15, 2010
Plankloper lekker naweek vir jou
plankloper het gesê op Januarie 16, 2010
Dit was heerlik! Dankie dat ky kom inloer het.
kerneelsie het gesê op Januarie 16, 2010
Amper mis ek die een. Ek dog nog al die jare ons byna 24 uur terug rit van Margate af een jaar met ‘n Fiat 128 was ‘n belewenis(Die water het net heeltyd verdwyn uit die verkoeler uit)
Maar hierdie klink BAIE lekkerder.
Ek’s amper klaar met die vierde (en laaste) deel van die storie. Magtag DIT was ‘n ent.
Ek het ook op ‘n slag Fiat gery… Ek weet wat jy bedoel!