Was daar maar ’n handboek vir ma’s! Lizette Murray, Kaapse ma van vyf seuns, gesels oor dinge wat ma-wees jou so padlangs leer.
Die aankoms van kinders en kleinkinders vir ’n kuier is gewoonlik ’n holderstebolder, vrolike deurmekaarspul! Ek het al geleer om my voete stewig op een plek te anker, want die kans dat ’n uitbundige seuntjie my onderstebo spring, is baie goed.
“Ouma, dis waaroor ek wonder. Sal Ouma sleg voel as ek eers na Oupa toe gaan? Niemand hardloop eerste na hom toe nie. Hy wag tot ons almal vir Ouma klaar gegroet het. Ek kry hom so jammer.”
Ek is skaam. Ek besef dat ek elke keer deur die vreugde-oomblikke oorweldig word. Dit trek my in. Ek sien niks anders raak nie.
Op die speelterreine by skole is daar kinders wat pouse na pouse alleen sit en die ander kinders dophou terwyl hulle speel. Hulle smag daarna om deel van die groep te wees, maar weet nie altyd hoe om te vra of hulle mag saam speel nie. Sommige kinders het nie die sosiale vaardighede nie. Ander is reeds soveel keer tevore kwaadwillig uitgesluit dat hulle nie weer deur die vernedering daarvan wil gaan nie. Eén maatjie wat haar hand na so ’n kind uitsteek en sê“Kom!”, kan ’n vaal dag vir ’n eensaam kind vol sonskyn maak.