Josaphat sit en droom in 'n landskap van die Werkswinkel van Diebold Lauber, c 1469. Getty Musuem
Vanaf die 11de eeu het die Legende van Barlaam en Josaphat het 'n gewildheid in die Middeleeuse Weste geniet, wat miskien deur geen ander legende bereik is nie. Dit was beskikbaar in meer as 60 weergawes in die belangrikste tale van Europa, die Christelike Ooste en Afrika. Die Engelse leiers was die bekendste sedert die opname daarvan in William Caxton se vertaling van 1483 van die Golden Legend.
Europese lesers het min geweet dat die verhaal wat hulle uit die lewe van die heilige Josaphat liefgehad het, eintlik was van Siddhartha Gautama, die Boeddha, die stigter van die Boeddhisme.
Die asketiese lewe
Volgens die legende het daar 'n koning met die naam Abenner in Indië geheers, gedompel in die plesier van die wêreld. Toe die koning 'n seun Josaphat het, het 'n astroloog voorspel dat hy die wêreld sou verlaat. Om hierdie uitkoms te vermy, het die koning beveel dat 'n stad vir sy seun gebou moet word, waar armoede, siekte, ouderdom en dood uitgesluit is.
Maar Josaphat het buite die stad gereis waar hy by een geleentheid 'n blinde man en 'n verskriklike misvormde teëgekom het, en by 'n ander geleentheid 'n ou man wat deur siekte afgeweeg is. hy besef die onbestaanbaarheid van alle dinge:
Daar is nie meer soetheid in hierdie verbygaande lewe noudat ek hierdie dinge gesien het nie [...] Geleidelike en skielike dood is saam.
Terwyl hy hierdie geestelike krisis beleef het, het die wyse Barlaam uit Sri Lanka Josaphat bereik en hom vertel van die verwerping van wêreldse strewe en die aanvaarding van die Christelike ideaal vir die asketiese lewe. Prins Josaphat is tot die Christendom bekeer en het die ideaal van die geestelike lewe van armoede, eenvoud en toewyding aan God begin beoefen.
Toneelstukke uit die verhaal van Jehosofat uit die Bybel. Augsburg, G. Zainer, c.1475. Harvard-kunsmuseums / Fogg-museum, geskenk van Paul J. Sachs
Om sy soeke te vermy, het sy vader hom met verleidelike meisies omring, wat hom "met elke soort versoeking gepoets het waarmee hulle sy aptyt wou wek".
Josaphat het hulle almal verset.
Na die dood van sy vader het Josaphat vasbeslote gebly om sy asketiese lewe voort te sit en het hy die troon abdikeer. Hy het na Sri Lanka gereis op soek na Barlaam. Na 'n soeke van twee jaar, het Josaphat Barlaam in die berge gevind en hom tot 'n dood van asketisme by hom aangesluit.
'N Groot heilige
Barlaam en Josaphat is opgeneem in die kalenders van heiliges in beide die Westerse en Oosterse kerke. Teen die 10de eeu is hulle opgeneem in die kalenders van die Oosterse kerke, en teen die einde van die 13de eeu in dié van die Katolieke kerk.
In die boek weet ons as Die reis van Marco Polo, wat ongeveer 1300 gepubliseer is, het die Weste sy eerste weergawe van die Boeddha-lewe gegee. Hy verklaar dat - as die Boeddha 'n Christen was - 'hy 'n groot heilige [...] sou gewees het vir die goeie lewe en suiwerheid wat hy gelei het'.
In 1446 het 'n skerp redakteur van die Travels die ooreenkoms opgemerk. 'Dit is soos die lewe van die heilige Iosafat', verklaar hy.
Dit was egter eers in die 19de eeu die Weste bewus geword het van Boeddhisme as 'n godsdiens in eie reg. As gevolg van die redigering en vertaling van die Boeddhistiese geskrifte wat dateer (vanaf die eerste eeu vC) vanaf die 1830's, het betroubare inligting oor die lewe van die stigter van die Boeddhisme in die Weste begin groei.
Toe het die Weste die verhaal van die jong Indiese prins leer ken, Gautamawie se vader - bang dat sy seun die wêreld sou verlaat - hom in sy paleis afgesonder gehou het. Soos Josaphat, het Gautama uiteindelik ouderdom, siekte en dood ondervind. En net soos Josaphat het hy die paleis verlaat om 'n asketiese lewe te lei op soek na die betekenis van lyding.
Na baie proewe het Gautama onder die Bodhi-boom gesit en uiteindelik verligting bereik en sodoende 'n Boeddha geword.
Eers in 1869 het hierdie nuutgevonde kennis in die Weste oor die lewe van die Boeddha onontbeerlik gelei tot die besef dat die Boeddha, in sy gedaante as heilige Josaphat, al ongeveer 900 jaar 'n heilige in die Christendom was.
Hoe het die verhaal van die Boeddha die verhaal geword van Josaphat? Die proses was lank en ingewikkeld. In wese reis die verhaal van die Boeddha wat in die Sanskrit-taal in Indië begin het, ooswaarts na China, dan weswaarts langs die Silkweg waar dit beïnvloed is deur die asketisme van die godsdiens van die Manichees.
Dit is toe oorgedra in Arabies, Grieks en Latyn. Uit hierdie Latynse weergawes sou dit in verskillende Europese tale vertaal word.
Jare voordat die Weste iets van die Boeddha geweet het, was sy lewe en die asketiese ideaal wat dit gesimboliseer het, 'n positiewe krag in die geestelike lewe van Christene.
The Legend of Barlaam en Josaphat demonstreer kragtig die intieme verbande tussen Boeddhisme en Christendom in hul toewyding aan die asketiese, meditatiewe en mistieke godsdienstige lewe.
Min Christelike heiliges het 'n beter aanspraak op die titel as die Boeddha.
In 'n era waar die Boeddhistiese spiritualiteit van "bewustheid'Is baie op die Westerse agenda, ons moet let op die lang en positiewe geskiedenis van die invloed van Boeddhisme op die Weste. Deur die verhaal van Barlaam en Josaphat het die Boeddhistiese spiritualiteit die afgelope duisend jaar 'n belangrike rol in ons Westerse erfenis gespeel.
Philip C. Almond, emeritus-professor in die geskiedenis van godsdienstige denke, Die Universiteit van Queensland
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Hoe die Boeddha 'n Christelike Sint geword het