Maar terwyl daar inderdaad vir alles ‘n plek is onder die son, is alles wat geskryf word vir baie lesers nie dieselfde in aard of gehalte nie. Daar is die bietjie gesonde verstand wat die teoretisering relativeer en wat wel lei tot nadenke oor waar en hoe bepaalde tekste in die huis van die literatuur inpas.
Op die agterblad van Anne-Ghrett Erasmus se debuutbundel word die woord “vriendelik” tweekeer gebruik. Die digter word “die vriendelike digter” genoem en die begin van die bundel word beskryf as “‘n vriendelike uitnodiging”. En dit is dan ook so dat die bundel as geheel ‘n “vriendelike” indruk maak.
“die lekkerste perske is ‘n vy” bevat ligte verse oor verskillende aspekte van die lewe van ‘n taalsensitiewe mens. In nege kort afdelings word die gedigte in die bundel saamgegroepeer rondom temas of onderwerpe. Daar is ‘n afdeling oor skryf en die ontdekking van die vermoëns van die woord as poëtiese instrument en dan volg gedigte waarin natuurindrukke van die gewone omgewing weergegee word (eintlik impressies soos in die impressionisme). Daar is ‘n groepie gedigte oor religieë, oor vriendskap en vriende, oor seerkry en ontnugtering, maar ook oor die durende aard van liefde, aspekte van moederskap en seks, die vrees vir en verwerking van siekte, smart en die aanwesigheid van die dood.
Die gedigte toon min onderlinge samehang en is dus ‘n verslag van die verskeidenheid dinge wat ‘n lewe vul of eintlik ‘n lewe uitmaak. Dit bly dan ook ten spyte van ‘n bepaalde woordvirtuositeit losstaande stellings. Daar is duidelik ‘n literêre verwysingsveld waaruit die digter put, soos blyk uit die verwysings na Van Wyk Louw, Breytenbach, Jan (Jan Rabie?), Lindenbergh en Cloete. Daar word ook met duidelik vertroude kennis na skilderye en die praktyk van skilder verwys sodat die gedigte in die wyer wêreld van die kunste asemhaal.
Daar is ongetwyfeld ‘n plek vir ligter toeganklike poësie, waarmee mense kan identifiseer, soos wat ook met verhalende tekste die geval is. Maar daar is ook ander soorte poësie.
Baie dankie, Louis. Ja, die titel, toe ek dit die eerste keer gehoor het, het dit my ook laat giggel. Dit som vir my eintlik op waaroor die skeppingsproses gaan, hetsy dig, skryf of skilder. Die finale produk wat jy jou verbeel as jy begin skep word dikwels omskep in iets anders. En dis mos altyd lekker as ‘n mens kan terugsit en dink ja! hierdie gedig is nou af of die skildery is voltooi, al het die perske ‘n vy geword.
‘n Skildery kom, net soos ‘n reël na my toe. Albei onafhanklik en op sy eie manier. Daar moet verseker kruisbestuiwing plaasvind, maar ek dink dis meer in die onderbewuste dat die kwas en die pen met mekaar gesels.
Louis, reëls kondig hulself maar aan. Daar is bepaalde plekke, soos bv. ‘n plaas in die Klein Karoo, waar die reëls altyd vinniger kom. En dan is ek bevoorreg om paaie te kruis met baie kreatiewe mense, mense wat ‘n mens baie inspireer en jou kop oopmaak en jou verder laat sien as net die alledaagse.
Die eerste afdeling gaan oor skryf, droom en skilderye. Afdeling twee bestaan uit natuurgedigte. Die derde bestaan uit religieuse gedigte. In afdeling vier lewer die gedigte sosiale kommentaar oor spesifieke plekke. Die vyfde afdeling is oor vriende. Afdeling ses gaan oor mislukte verhoudings, teenoor afdeling sewe wat liefdesgedigte is. Afdeling agt is oor geboorte, groei, vrese, siektes en die dood. Die laaste afdeling gaan oor verhuising en dan die aansluiting met die openingsvers, nl. “Loop“.