Die keuse van die gedigtitel is vindingryk en skep afwagting wat voortreflik gerealiseer word. Die slotreëls sê alles: die afgetredenes se ingenomenheid met en selfs verwondering aan die “kleurlingkelner/ wat vir jou die tafelgebed in Afrikaans doen” verraai tegelyk ’n verknogtheid aan die oue en ’n uitreik na die nuwe. In die gedig “Brandfort”, wat inderdaad soos jy impliseer, ‘n sleutelteks is, probeer ek aantoon dat die gedig die plek (die soom ?) is waarin intertekstuele eggo’s opgevang word, assosiasies hulle voltrek én die wonder kan gebeur dat historiese tye en geskeide ruimtes versoen word in een magiese moment, hier die Europese merels wat sigbaar raak in ‘n Vrystaatse hemelruim. En hy doen ook groot tekens, sodat hy selfs vuur uit die hemel laat neerdaal op die aarde voor die oë van die mense" (Op. 13:11-13). In die kort bekendstelling van die bundel op Versindaba (http://versindaba.co.za/publikasies/) word die stelling gemaak dat die “digter … met deernis na die weerloses en kwesbares” kyk. My vraag is of die bundel wel ‘n perspektief bied op weerloosheid in hierdie sin, en of ‘n bepaalde lewensingesteldheid, ‘n wyse van omgaan met die menslike wêreld, eerder verwoord word?