‘Ver’ in ‘n droom-wereld, ‘n alternatiewe werklikheid, wat net soms vir kort oomblikke raakgesien word, soos toe sy oudste broer vir hom kom kuier het in die Kalahari, met die spierwit Bryanston BMW gery het tot waar die teerpad ophou, sodat Frans hom en sy fyn gekleede vroutjie in die stowwerige Venture kon laai en met die sandpad langs tot voor die asbes huisie met sy groen dak kon bring, in die skaduwee van die massiewe ou Kameeldoring boom.
‘n Dag waarop iemand vir wie hy omgee die moeite gedoen het om iets te kom sien van wie hy is en waar hy homself bevind.
“Ver, my ou mater”, se Frans dit hardop. “Ver van almal, dis waar my gedagtes nog altyd was. Jy kan dit sien in wat ek doen. Ek kan dit sien in mense se verdwaasdheid oor wat ek kies. My Pa het altyd gese ek tree op asof ek aan die agter speen gesuig het. Dis hoe hy sy verdwaasdheid in woorde gesit het, maar hy’t nie verstaan nie. Dit was nooit dat ek gevoel het ek het te min gekry nie. Dis iets anders. Gedagtes wat jy dalk nie eens sal snap nie.”
“Dis, okay”, verduidelik Frans vir Tsing Ling. “Soos ons kleintjie vir wie jy so baie lief is, altyd se, dis okay. Mnr Kelbrick het waarskynlik sy eie bagasie gehad wat van hom gemaak het wat hy was. Elkeen van ons dra maar so in die stilligheid aan die goed wat in ons tassies gelaai word van die dag dat ons hier aankom. Dis net ‘n geskenk as jy dit iewers langs die pad regkry om die tassies neer te sit en aan te stap asof daai tassies nooit joune was nie. Dit sit nie sommer in ons broek nie.”