Ongetiteld (’n Dialoog) deur Tertius Fourie | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: Ongetiteld (’n Dialoog)
Datum gepubliseer: 01 Dec 2014
“Het jy regtig hierdie geskilder?”
“Ja.” antwoord ek.
“Wanneer het jy dit begin doen?” haar vingerpunte voel-voel liggies aan die tekstuur.
“Toe ek uit daardie plek ontslaan is.” snaaks genoeg voel ek glad nie ongemaklik om dit met haar te deel nie.
“Dit is baie donker; nes jou skryfwerk.” sy klink meer gefassineerd as bekommerd. En daarvan hou ek.
“Ja.” hoekom bloos ek tog?
“Ek verstaan nie – het die psigiaters en sielkundiges jou dan nie gehelp toe jy in daardie plek was nie. Ek meen, het hulle nie die donker uit jou gekry nie?”
“Hulle het my gehelp om oor sekere dinge te kom. Maar onthou – donker is nie net donker nie, wit nie net wit nie en swart nie net swart nie. Ons almal het maar ons demone wat stuk-stuk in ons kuns na vore kom. Nie dat ek myself as ’n kunstenaar beskou nie, maar jy weet wat ek bedoel…”
“Hmm,” sy frons effens “wit nie net wit en swart nie net swart…” en dan met ’n sexy glimlag “is dit nou weer Derrida wat jy aanhaal?”
“Nie direk nie, maar sy dekonstruksie speel onder andere rond met sulke idees.”
Sy gee my ’n betekenisvolle kyk. My knieë word lam. Sy is regtig beeldskoon, dink ek.
“Ek moet nou weer gaan.”
“Okay.” nodeloos om te sê is ek teleurgesteld.
“Jy het my nommer. Bel maar as jy wil gesels.”
“Dankie, ek sal.”
“En asseblief…pas jouself tog op.”
“Ek sal probeer.”
Dit is goed geskryf. Dit is prikkelend. Laat iets vir die verbeelding. 'n Mens wil nog hoor. . .lees altans!! Bravo!!
4 jaar 11 maande 2 weke 4 dae 19 ure oud
Ek kan soortvan deel met hierdie gevoel, en die dag wanneer die engel soos `n dolk in jou hart-in vlieg, smelt al die donker weg, en jy sweef in die kalm oseaan van gelukkige melancholie. (al is dit net vir `n minuut)
Die lewe Hunkering