Musiek interpreteer gedigte buite die woorde wat op papier staan. Dit dra ander nuanses óm en agter ’n gedig oor – weerspieël ook ’n komponis se begrip van en gevoel oor daardie gedig.
Twee van Suid-Afrika se voorste toonsetters van Afrikaanse gedigte, Laurinda Hofmeyr en Hendrik Hofmeyr, het saamgestem in hul gesprek met Daniel Hugo (in die Boekgesprekreeks) oor die toonsetting van gedigte: As musiek en gedigte bymekaar kom, is daar ’n noue band tussen woorde en note, ’n interaksie tussen digter en komponis.
Nou, waar hy klasgee aan die Universiteit Stellenbosch, laat hy sy studente met die toonsetting van gedigte eksperimenteer. “Ons kyk na die style van verskillende komponiste – hoe elkeen van hulle ’n bepaalde gedig sou toonset.”
Laurinda het gesê sy dink aan haar toonsettings as “ligte musiek”. Hendrik dink egter aan sy toonsettings as “liedere”. “Tussen ’n ‘kunslied’ en ’n ‘liedjie’ lê daar ’n lied,” volgens hom.
Hoe besluit Laurinda watter gedig sy wil toonset? “Dis die moeilikste, om daardie besluit te neem. Daarom is ’n opdrag vir my eintlik makliker. Maar as ek self kies, is daar gewoonlik iets in ’n gedig wat my tref, wat met my resoneer. En dan dink ek watter musiek daarby sou pas. Ek beskou myself as ’n singer-songwriter.”
Albei Hofmeyrs dink aan die komposisie van ’n gedig as ’n kind. As hy eers gebore is, moet hy sy eie pad loop.