Ons het vantevore reeds gemeld dat Openb.13 handel oor meer as een Dier. Ons het in Openb.13:1-10 gekyk na die eerste Dier wat ’n politieke Dier was en wat verteenwoordigend was van Nero Caesar en die Romeinse Ryk. Hierdie eerste Dier se primêre doel was om die ganse wêreld onder sy heerskappy te verenig. Tot dusver was die aandag hoofsaaklik gerig op Nero en die Ryk, maar ons het steeds ook te doen met “afvallige Israel” wat die knie voor die Romeine gebuig het en daardeur, nie alleen Jesus die Verlosser gekruisig het en hul rug op God gedraai het nie, maar in die proses het hulle, hulself geskaar aan die kant van die Satan en sodoende hul sekuriteit in Rome gevind, eerder as in God Almagtig.
Die feit dat Rome en Jerusalem kop in een mus was, het radikale implikasies vir die jong kerk van die Here Jesus Christus ingehou. Jerusalem het nie gesukkel om die knie voor Rome te buig nie, maar die kerk kon dit nie doen nie, omdat die kerk, liggaam van Christus was en hulle derhalwe onderwerp het aan God en nie aan Rome nie.
Die volgende Skrifgedeeltes stel ons voor aan die tweede Dier, nl. die Godsdienstige Dier en alhoewel dit kriptiese inligting aan ons verskaf, is dit tog duidelik genoeg om die identiteit van hierdie tweede Dier te bepaal. Ons sal ook sien dat die eerste en die tweede Dier direk gekoppel kan word aan mekaar. Die godsdienstige Dier (13:11-18) manipuleer die massas tot aanbidding en volkome onderwerping aan die politieke Dier (13:1-10). Ons kan dus sê dat die tweede Dier, godsdienstig manipuleer. In die volgende verse beskryf Johannes hierdie manipulasie.
· Openb.13:11-12- ~ Toe het ek ’n ander dier gesien wat uit die aarde uit kom. Hy het twee horings gehad soos ’n lam s’n, maar hy het soos ’n draak gepraat. ﻿12﻿ Hy oefen al die gesag van die eerste namens hom uit. Hy maak dat die aarde en die bewoners daarvan die eerste aanbid, dié een waarvan die dodelike wond genees het. Die godsdienstige Dier verteenwoordig ’n demoniese manipulasie tot ’n punt waar die staat as soewerein gesien word. Hierdie godsdienstige Dier sal ons ook sien, is die afvallige Israel.
Ons sien in ons gelese gedeelte dat hier gepraat word van ’n “ander Dier”. Daar is twee betekenisse in die Griekse woord “ander”. Die een is “heteros”, wat verwys na ’n ander een, of ’n ander soort. Die tweede woorde, wat in hierdie gelese paragraaf gebruik word, is die woord “allos” wat van ’n ander een praat wat dieselfde is. Wat die Grieks dus hier vir ons wil sê, is dat die tweede Dier, ’n ander Dier as die eerste is, maar wat van dieselfde soort is (“another of the same kind”). Die tweede is nie dieselfde as die eerste nie, maar daar bestaan baie ooreenkomste.
Wat opmerklik is, is dat die eerste Dier uit die see gekom het, terwyl die tweede Dier uit die aarde gekom het. Ons het alreeds gesien dat die see na ’n heidense volk of nasies verwys en ons het gesien dat die eerste Dier verteenwoordigend van Rome was. Hierdie tweede dier kom uit die aarde en ons het ook reeds vantevore gesien dat die “aarde” na Palestina verwys. Wat of wie hierdie tweede Dier dan ook al mag wees, dit het iets te doen met Palestina.
Hierdie Dier het twee horings gehad soos ’n lam s’n, maar hy het soos ’n draak gepraat (v.11). Hierdie is ’n eienaardige voorstelling, want gewoonlik het lammers nie horings nie. Hierdie lam het egter twee horings. In die Ou Testament is “horings” beeldspraak vir, of verwys dit na aanbidding. As ons na die versierings in die Tempel kyk, sal ons sien dat daar oral versierings van horings was. Daar was bv. horings aan die punte van die altaar waar die brandoffers gebring is, asook die altaar waar die reukoffers gebring is (sien afbeelding van altaar hiernaas).
Ons weet ook dat ’n “lam”, tipies is van Ou Testamentiese aanbidding – dink bv. aan die lam wat in Isak se plek geoffer is (Gen.22), of die Eksodus -Paaslam (Eks.12), ook Lev.9 en 12, ens. Ook weet ons dat die Woord praat van Christus as die Lam van God (Joh.1:29, 36). Van die 27 keer wat daar van ’n lam gepraat word in Openbaring, word daar 26 keer na Christus verwys as die Lam – dit is net hierdie eenkeer dat die woord lam gebruik word en daar nie eksplisiet na Christus verwys word nie.
Alhoewel hierdie lam in Opneb.13, Christus in gedaante probeer naboots, praat hy soos ’n draak. Daar word 13 keer van die draak gepraat in Openbaring en elke keer is dit ’n direkte verwysing na die Satan. Al kom hierdie Dier dus as godsdienstig voor, is dit ’n verpersoonliking van- en word dit geïnspireer deur die Satan. Dit is dus satanisme in sy mees letterlike vorm!
Die tema van vals en ware godsdiens word regdeur die Nuwe Testament aangetref. Beide Jesus, sowel as Paulus het die gelowiges voortdurend gewaarsku teen die godsdienstige wolwe in skaapsklere (Matt.7:15; Hand.20:29). Jesus het nog verder gegaan en ’n onderskeid getref tussen wolwe en bokke (Matt.25:31-33). Die wolwe en bokke was daardie godsdienstige mense wat voorgegee het dat hulle skape is, maar wat dit nie was nie.
Johannes sê in v.12a dat hierdie tweede Dier, al die gesag van die eerste (dier) namens hom uit(oefen) het. Die tweede Dier tree dus as “handlanger” op van die eerste Dier. In kort, die godsdienstige Dier se gesag word aan hom verleen deur die eerste Dier, of te wel die politieke Dier. Rome verleen dus gesag aan hierdie tweede Dier en die godsdienstige Dier is afhanklik van die eerste Dier. Johannes sê voorts dat die tweede Dier, ...maak dat die aarde en die bewoners daarvan die eerste (Dier) aanbid, dié een waarvan die dodelike wond genees het (v.12b). Hyself is dus nie alleen lojaal aan die eerste nie, maar hy dwing die res van die aarde (Palestina) om ook lojaal aan die eerste te wees. Die vraag is, wie of wat is hierdie godsdienstige Dier? Daar is hoofsaaklik twee moontlikhede:
· Sommige mense meen dat hierdie tweede Dier wat hom onderwerp het aan Nero, ’n groep was wat trou gesweer het aan Rome en wat bekend gestaan het as die Keiserlikekultus. Hulle het hulle o.a. daarvoor beywer dat alle mense hulle moes onderwerp aan die gesag van Rome en spesifiek aan die keiser wat op daardie stadium in beheer was. In die briewe aan die sewe gemeentes in Klein-Asië (2:9) het Johannes verwys na die sinagoge van die Satan en in sy brief aan die gemeente in Tiatira verwys Johannes na die diep geheimenisse van die Satan (2:24). Hierdie uitdrukkings kon verwys het na heidense tempels in die stede wat deur Cultus beheer is – Cultus wat aan die hoof van hierdie Keiserlikekultus gestaan het.
· ’n Tweede moontlikheid wat meer voor die handliggend is, is dat daar ’n godsdienstige groep (“horings”) in Palestina (“aarde”) was wat beweer het dat hulle “van God” was, maar wat inderwaarheid satanies gedrewe was (“draak”) en wat trou gesweer het aan Rome. Hierdie godsdienstige groep was niemand anders as die Judaïsme (afvallige Israel). Die vraag wat waarskynlik onmiddellik gevra kan word, is in watter opsig Israel trou gesweer het aan die Romeinse Ryk? Het die Jode dan nie die Romeine gehaat nie? Ja, hulle het! Hoe kon hulle dan trou sweer aan Rome? Die Woord verskaf aan ons verskeie antwoorde op hierdie vrae. Voor Jesus gekruisig is en voor Pilatus Hom as Koning van die Jode wou vrylaat, het die Jode uitgeroep ~ Vat hom weg! Vat hom weg! Kruisig hom! ...Ons het nie ’n koning nie; ons het net die keiser (Joh.19:15). In Hand.4 het die Apostels Herodes (koning van die Jode – die Joodse regeerder in Jerusalem namens Rome) en Pontius Pilatus (die Romeinse goewerneur in Palestina) direk met mekaar verbind as kop in een mus met mekaar om Jesus tereggestel te kry. Hulle gaan voort deur te sê ~ Dit is wat werklik in hierdie stad gebeur het. Herodes en Pontius Pilatus het met heidennasies en die volk Israel saamgespan teen u heilige Dienaar, Jesus, wat deur U gesalf is (Hand.4:27). ’n Ander voorbeeld van Rome en Israel se samewerking kan in Matt.22:15-21 gevind word ~ Toe het die Fariseërs gaan besluit om Jesus met ’n vraag in ’n val te lok. ﻿16﻿ Hulle stuur toe van hulle volgelinge saam met ’n aantal Herodiane om vir Hom te sê: “Meneer, ons weet dat u iemand is wat u mening eerlik uitspreek en getrou aan die waarheid die wil van God bekend maak sonder om mense in aanmerking te neem, want u let nie op die aansien van persone nie. ﻿17﻿ Sê vir ons wat dink u: Is dit reg om aan die keiser belasting te betaal, of is dit nie?” ﻿18﻿ Maar Jesus het deur hulle valsheid gesien en vir hulle gesê: “Huigelaars! Waarom stel julle vir My ’n strik? ﻿19﻿ Wys vir My die muntstuk waarmee die belasting betaal word.” Hulle bring toe die muntstuk vir Hom, ﻿20﻿ en Hy vra vir hulle: “Wie se kop en naam is hierop?” ﻿21﻿ “Die keiser s’n,” antwoord hulle. Jesus sê vir hulle: “Gee dan aan die keiser wat aan die keiser behoort, en aan God wat aan God behoort.”
Die Herodiane het bekendgestaan daarvoor dat hulle lojaal aan die keiser was en hulle het saamgespan met die Fariseërs om Jesus verstrengel te laat raak in kleinlike politiekery, sodat Jesus in die moeilikheid sou gewees het by die Romeinse owerhede. Jesus se bg. antwoord het die Herodiane egter onkant betrap en hulle het besef dat hulle Jesus nie met hulle boosheid uitgevang sou kry nie.
Die Jode kon nie die doodstraf oplê nie, behalwe as dit met die goedkeuring van Rome geskied en dit dui daarop dat hulle heel waarskynlik Rome se goedkeuring gehad het toe hulle Stefanus (die eerste Christen martelaar) gestenig het (Hand.7). Dit is egter moontlik dat Paulus wat ’n Romeinse burger was en wat teenwoordig was by Stefanus se steniging, die nodige toestemming verleen het, hoewel dit te betwyfel is, want hy was nie ’n amptenaar nie. Met Golgota was dieselfde beginsel van toepassing – die kruisiging vind plaas o.l.v. Romeinse gesag, maar Sy dood was geïnisieer deur die Jode wat saam met die Romeine gewerk het. In Hand.16:16-24 word Paulus en Silas in Filippi in die tronk gegooi. Hierdie situasie herhaal homself in Hand.17:5-9. Ook in Hand.18:12-15 het die Jode gepoog om Paulus vervolg te kry.
’n Mens sien deurgaans deur die Evangelies en Handelinge, dat die Jode saamwerk met die Romeine teen Jesus en die Christene. Hierdie was natuurlik uiters geveinsd van die Jode, want hulle het die Romeine gehaat, maar hulle het die Romeine gebruik waar hulle kon ten einde die Christene te vervolg. In kort, die Joodse leiers het die volk ingelei tot ’n situasie waar die staat en die “kerk” se gesagsfere totaal vermeng geraak het.
Hierdie was natuurlik niks nuuts vir daardie tyd nie (eerste eeu na Christus). Regdeur die eeue het godsdiens en staat saamgespan om die kerk uitgewis te kry – ons sien dit vandag nog (dink bv. hier aan die S.A. Raad van Kerke wat onteenseglik saam met die regering in dieselfde bed slaap).
Ons sien dus dat daar twee moontlikhede t.o.v. die identiteit van die godsdienstige Dier is – óf Cultus, óf die Judaïste. Watter een is dit dan? Ek dink dit voor die handliggend dat die Judaïste die beste inpas in hierdie rol.
· Openb.13:13-15 ~ Hy doen groot tekens, sodat hy selfs vuur van die hemel af op die aarde laat kom vir die mense om te sien. ﻿14﻿ Aan hom is daar mag gegee om wondertekens namens die dier te doen, waardeur hy die bewoners van die aarde mislei. Hy sê die bewoners van die aarde ook aan om ’n beeld op te rig vir die wat die litteken van die slagmes het en wat weer lewend geword het. ﻿15﻿ Aan hom is daar ook mag gegee om asem in die se beeld te blaas, sodat die beeld kan praat en almal kan laat doodmaak wat nie die beeld aanbid nie. Hierdie drie verse is waarskynlik van die moeilikste verse in Openbaring om te verklaar en kan dit as volg verklaar word:
Hier is sprake van groot tekens en dan word daar ’n voorbeeld gegee, nl. dat hy selfs vuur van die hemel af op die aarde laat kom (het). Hierdie voorbeeld herinner sterk aan die vuur wat die profeet Elia afgebid het en derhalwe sien ons dat die Bees een of ander vals profeet is. Daar bestaan geen getuienis (in die geskiedenisboeke, of die Woord) van hierdie spesifieke wonderwerk wat plaasgevind het nie (vuur uit die hemel) en kan hierdie voorbeeld bloot net gesien word as voorbeeld om aan te toon dat hierdie beeld wat hier gebruik word, bloot gebruik word om aan te toon dat die Dier een of ander vals profeet was wat seker maak dat hy vir homself en vir Rome, volgelinge kry en behou, eerder as dat hulle Christus navolg (sien ook Openb.16:13; 19:20; 20:10). Ten einde hierdie moontlikheid te ondersteun, kan ons verwys na bv. Hand.8:9-24 waar die valsprofete (Simon die Towenaar in hierdie geval) wonderwerke gedoen het. Ons moet onthou dat ook die Satan, wonderwerke kan doen (dink aan die Egiptenare in Eksodus) – natuurlike binne perke.
Wanneer ons na v.14 kyk, sien ons die godsdienstige Dier se misleiding baie duidelik, maar hierdie is ook onteenseglik, simboliese taal wat vir ons aandui dat die godsdienstige Dier daartoe bydrae dat die politieke Dier “groter as die lewe self lyk”. M.a.w. die tweede Dier beskik oor die vermoë om die mense te mislei, sodat die mense hulleself onderwerp aan die eerste Dier, omdat hulle onder die indruk gebring word dat hulle in ’n hopelose situasie sal verkeer as hulle, hulself nié onderwerp aan die eerste Dier nie. Hier is dus sprake van allerlei towery; oë verblindery en misleiding ten einde die liggelowiges weg te lei van die Evangelieboodskap wat deur die Apostels verkondig is.
Eerste eeuse geskiedenis is vol daarvan dat talle Jode onder die invloed van vals leraars, mislei is. Daar is bv. getuienis van die Selote wat Jerusalem wou verlaat kort voor die stad voor die Romeine geval het, maar ’n vals profesie is gebring wat gesê het dat God Jerusalem sou bewaar en oorwinning aan hulle sou gee. Die Selote het gebly, net om kort daarna tot die ontnugterende realiteit gebring te word, dat hulle mislei was en hulle is in hul dosyne uitgedelg deur die Romeine.
Die invloed van hierdie godsdienstige Dier was geweldig sterk – so sterk dat almal dood(ge)maak (is) wat nie die beeld aanbid (het) nie. Histories is hierdie gebeure waar en ons sien hoe dat bykans al die Apostels en talle gelowiges dood gemaak is in ’n gekombineerde poging deur die Romeine (die politieke Dier) en die Judaïste (die godsdienstige Dier). Ons sal egter nog verder in Openbaring sien hoe hierdie optrede van die Judaïste uiteindelik teen hulle gaan draai (“back fire”) wanneer die Romeine teen die Judaïste gaan draai en hulle gaan uitwis.
Bybelstudiereeks aangebied deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) Sondagaand 14 Maart 2011
Posted by Vaaldriehoek Baptistegemeente at 9:09 PM
Iets wat nie algemeen bekend is onder die deursnee gelowige, is die feit dat die boeke Samuel, Konings en Kronieke, aanvanklik een boek in die Hebreeuse Bybel gevorm het. Net so was daar ook ’n tweede groep boeke wat saam ’n eenheid gevorm het nl. Esra en Nehemia. Dit was eers heelwat na die vestiging van die Christelike era, dat hierdie boeke geskei is. Dit is dus goed as ’n mens na hierdie versameling boeke as ’n eenheid kyk. So sal ons bv. in Esra sien hoe die tweede tempel herbou is, terwyl in Nehemia sal ons sien hoe die stadsmuur herbou is.
Ek wil dan dat ons vir die volgende klompie weke na hierdie tweede groep boeke, nl. Esra en Nehemia as eenheid kyk en daarom moet ons by Esra begin.
Dit word algemeen aanvaar dat Nehemia die skrywer van beide Esra en Nehemia was. Dit word bereken dat Esra gedurende die jaar 440 v.C. geskryf is en dit is 100 jaar nadat die Israeliete terug gekeer het uit ballingskap.
Ten einde die omstandighede te verstaan waaronder Esra en Nehemia geskryf is, moet ons ook net kortliks kyk na wat die ballingskap behels het – hoe dit begin het en hoe dit geëindig het.
2. DIE BALLINGSKAP:
Die Babiloniese Ryk was geweldig sterk rondom die 6de eeu v.C. In nagenoeg 604 v.C. het hulle weermag deur Palestina beweeg en in die proses gedurende 597 v.C. het hulle Jerusalem binnegeval. In 587 v.C. word groot gedeeltes van die stadsmuur deur die Babiloniërs vernietig en in 586 v.C. word die indrukwekkende tempel vernietig.
Terwyl die Babiloniërs in Palestina doenig was, het hulle groot getalle mense weggevoer na o.a. Babilon (in die omgewing van die huidige Bagdad in Irak), waar hulle spesifiek by die Kebarrivier gewoon het. Andere is na Susa (in die huidige Iran) weggevoer. Dit is opmerklik dat die meerderheid van die weggevoerde Israeliete, van die vernaamstes en die aansienlikste mense was – die heel armes is in Palestina agtergelaat, maar hoofsaaklik was dit die priesters en Leviete en die stamme van Juda en Benjamin wat weggevoer is. Onder hierdie ballinge was manne soos die profete Jeremia en Esegiël; Daniël van “leeukuil faam” en dan ook o.a. Esra, ’n priester en skrifgeleerde wat veral onthou word as die man wat die Torah (die Wetsrol) voorgelees het aan die teruggekeerde ballinge op die plein voor die Waterpoort in Jerusalem, waarop daar toe ’n herlewing uitgebreek het onder die Israeliete (Neh.8). Dan was daar ook Nehemia wat bekend was vir sy administratiewe bekwaamheid en ’n organiseerder by uitstek, wat die volk help herstel het ná die ballingskap en wat instrumenteel was in die herbou van die stadsmuur in Jerusalem. Beide Esra en Nehemia het van Babilon af teruggekeer na Jerusalem.
Die lewe vir ballinge in Babilon was nie te onaangenaam nie. Hulle kon werk en trou, huise bou en tuine aanlê, ens. Jeremia het hulle ook aangemoedig om dit te doen, want hulle terugkeer na die Beloofde Land, sou nie gou geskied nie. Hulle het dus ’n georganiseerde samelewing gehad. Ten spyte van die feit dat hulle redelik goed aangepas het by hulle nuwe omstandighede, het die meeste tog intens terug verlang na hul land – Die bekende Ps.137 is hier ’n pragtige weerspieëling van hul verlange ~ By die riviere van Babel, daar het ons gesit, en ons trane het gevloei as ons aan Sion dink. ﻿2﻿ Aan die wilgerbome in daardie land het ons ons liere opgehang ﻿3﻿ toe dié wat vir ons gevange weggevoer het, ons gevra het om ’n lied te sing, toe dié wat vir ons leed aangedoen het, van ons vrolikheid wou hê: “Sing vir ons ’n lied oor Sion!” ﻿4﻿ Hoe kan ons die lied van die Here sing in ’n vreemde land? ﻿5﻿ As ek jou sou vergeet, Jerusalem, mag my regterhand dan verlam raak. ﻿6﻿ Mag my tong aan my verhemelte vaskleef as ek aan jou nie dink nie, as Jerusalem nie my grootste vreugde bly nie. 7﻿ Onthou die Edomiete, Here, die dag toe Jerusalem ingeneem is, hoe hulle aangehou het met sê: “Breek af, breek af die stad tot op sy fondamente!” ﻿8﻿ Dat jy verwoes sal word, Babel, is seker. Gelukkig is die man wat jou terugbetaal vir wat jy ons aangedoen het! ﻿9﻿ Gelukkig is hy wat jou babatjies gryp en teen ’n klip verbrysel.
Die Israeliete het bly glo dat God hulle spoedig sou verlos en teruglei na hul tuisland, want hulle was tog immers God se volk (Jer.7:4). Maar die Here het hulle nie verlos nie (in elk geval nie gou nie) en Jerusalem en die tempel wat beide ’n geweldig belangrike rol in die lewe van die Israeliete gespeel het, is intussen ook nog verwoes. Te midde van hul verlange en die nuus dat hul geliefde stad en tempel verwoes is, kyk hulle na die Babiloniërs se tempels waar die afgode vereer word vir die Babiloniërs se suksesvolle veldtogte en die vraag kom by hulle op: Is die Here onse God dan waarlik die Magtige in wie ons nog altyd geglo het?
Twyfel ontstaan in hul gemoedere! Uit Esegiël se prediking hoor hulle egter dat hulle omstandighede nie die gevolg van enige swakheid aan die kant van God is nie, maar dat dit straf is op hul eie sonde. Maar soos so dikwels wanneer straf op sonde aangekondig word, blyk God se genade en liefde terselfdertyd en sal Hy ook nie te midde van hulle straf die volk verlaat nie en sal Hy hulle uiteindelik verlos en sál hulle weet dat Hy waarlik die Here is (Eseg.36:23). En Hy belowe in Eseg.36:10, dat ~ Die stede weer bewoon (sal) word, (en) die puinhope herbou word. Deur die prediking het die volk dit reggekry om in hulle geloof te volhard.
Dit word algemeen gesê dat die ballingskap 70 jaar geduur het. Hierdie 70 jaar was egter die totale tydperk (of ’n afgeronde getal) en sommige het dus korter as 70 jaar in ballingskap verkeer, want die eerste Israeliete, waaronder Jojagin, is reeds in 597 v.C. weggevoer (en Daniël selfs nog voor dit). ’n Tweede wegvoering het gepaard gegaan met die val van Jerusalem in 586 v.C. (waarmee die eintlike ballingskap begin het).
Van die bekendes wat gedurende die ballingskap oor die Babiloniese Ryk regeer het, was manne soos Nebukadneser en Belsasar.
In 538 v.C. het die terugkeer van die ballinge egter begin, nadat Cyrus, of te wel Kores van die Persiese Ryk, die Babiloniese Ryk in 539 n.C. verower het (Dan.5:30). Kom ons lees verder daarvan in die Woord.
Esra 1:1-11 ~ In die eerste regeringsjaar van koning Kores van Persië is die belofte vervul wat die Here by monde van Jeremia uitgespreek het: die Here het koning Kores van Persië laat besluit om dwarsoor sy ryk ’n proklamasie te laat afkondig. Die proklamasie, wat ook skriftelik was, het soos volg gelui: ﻿2﻿ “Koning Kores van Persië maak bekend: Die Here die God van die hemel het al die koninkryke van die aarde aan my gegee. Hy het my beveel om vir Hom ’n tempel in Jerusalem in Juda te bou. ﻿3﻿ Enigiemand onder julle wat aan sy volk behoort-mag sy God by hom wees-mag na Jerusalem in Juda toe gaan en die tempel gaan bou vir die Here die God van Israel. Hy is God in Jerusalem. ﻿4﻿ Elkeen wat van dié volk nog oor is, waar hy ook al tydelik gewoon het, moet deur die mense van sy omgewing voorsien word van die nodige silwer, goud, gebruiksgoed en vee, tesame met ’n vrywillige gawe vir die tempel van God in Jerusalem.” 5﻿ Die familiehoofde van Juda en Benjamin, asook die priesters en die Leviete, elkeen in wie God die voorneme gegee het, het toe klaargemaak om die huis van die Here in Jerusalem te gaan bou. ﻿6﻿ Al hulle bure het hulle hande gesterk deur silwerware en goud, gebruiksgoed, vee en allerlei kosbaarhede te gee, bo en behalwe al die vrywillige gawes. ﻿7﻿ Koning Kores het ook die goed laat haal wat in die huis van die Here was en wat Nebukadnesar uit Jerusalem weggevat en in die tempel van sy god gesit het. ﻿8﻿ Koning Kores van Persië het dit aan Mitredat, die sekretaris van die tesourie, laat oorhandig, en dié het ’n lys daarvan gemaak vir Sesbassar, hoof van die stam Juda. ﻿9﻿ Die volgende stukke was op die lys: dertig goue bakke, duisend silwerbakke, en-toe dit weer getel is-nog nege en twintig by, ﻿10﻿ dertig goue komme, vier honderd en tien silwerkomme na hertelling, en ’n duisend ander stukke. ﻿11﻿ Daar was altesame vyf duisend vier honderd stukke goud en silwer. Sesbassar het alles saamgevat toe hy die ballinge van Babel af na Jerusalem toe gebring het.
4. DIE TERUGKEER:
Iets wonderliks het in 538 v.C. gebeur – ons lees in v.1 ~ ... die Here het koning Kores van Persië laat besluit. Die Here het die koning laat besluit! Hoe wonderlik om te besef dat God agter regerings en regeerders se besluite sit en dat Hy bepaal hoe hulle volgens Sy raadsbesluit moet optree. Ons het reeds in Eks.7:3 ’n pragtige voorbeeld hiervan, toe die Here vir Moses gesê het ~ Maar Ek sal die farao hardkoppig maak, sodat Ek baie tekens en wonders in Egipte kan doen. Ook in Kores se geval, plant God die gedagte in sy gemoed vir sy proklamasie en Kores reik dan die volgende verklaring uit ~ Die Here die God van die hemel het al die koninkryke van die aarde aan my gegee. Hy het my beveel om vir Hom ’n tempel in Jerusalem in Juda te bou. ﻿3﻿ Enigiemand onder julle wat aan sy volk behoort-mag sy God by hom wees-mag na Jerusalem in Juda toe gaan en die tempel gaan bou vir die Here die God van Israel. Die tempel gaan herbou word en wat meer is, al die Israeliete wat op daardie stadium as ballinge in die Babiloniese Ryk gebly het, ontvang toestemming om terug te keer na Jerusalem.
Hierdie woorde van Kores is egter niks nuuts nie, want hierdie aankondiging is bloot maar net ’n vervulling van ’n profesie wat Jesaja nagenoeg 200 jaar vantevore gebring het in Jes.44:28, maar ook Jeremia het in Jer.29:10 hieroor geprofeteer ~ ﻿ So sê die Here: Oor presies sewentig jaar sal Ek Babel straf en julle onder my sorg neem en dan sal Ek my belofte nakom om julle hier na Jerusalem toe terug te bring. Jeremia gaan in Jer.33:10-11a voort, deur verder te profeteer ~ So sê die Here: Daar word nog gehoor dat julle van hierdie plek sê dit is verwoes, sonder mense en sonder diere. Maar in die stede van Juda en in die strate van Jerusalem wat verwoes en sonder mense en sonder inwoners en diere was, ﻿11﻿ sal daar weer blydskap en vreugde wees, ook huweliksfeeste, die mense sal die Here die Almagtige loof. God het belowe dat Hy Sy kinders sou terugbring na Jerusalem en nou doen hy dit deur Kores se proklamasie!
So dikwels gebeur dinge in die wêreld rondom ons en is dit moeilik om God se hand agter dit alles te sien, omdat ons dit beskou as die normale en natuurlike verloop van sake. Om God agter sulke gebeure te sien vereis ’n geloofsvisie en sonder so ’n visie sal ons armer wees en sien ons nie God se daaglikse betrokkenheid in daaglikse dinge raak nie en mag ons selfs oor Sy bestaan begin twyfel. Dink jy dat die huidige gebeure in Noord-Afrika en die Midde-Ooste (Egipte, Oman, Libië, ens.) waar die een diktator na die ander nou in die stof byt, bloot maar net deel is van die beloop van die lewe? O nee, ook daar agter sit God Almagtig! Wat Sy plan hiermee is, weet ons nog nie, maar Hy orkestreer gewis daardie gebeure!
Kores het bevel gegee dat die tempel herbou moet word. Hy gee ook opdrag dat al die tempelgereedskap teruggegee moes word, wat voor die tempel verwoes is, deur Nebukadneser uit die tempel gebuit is. Daar is ’n behoorlike lys van al hierdie gereedskap saamgestel deur die sekretaris van die tesourie en hierdie tempelstukke word met koninklike waardigheid hanteer en gesertifiseer, omdat dit gawes van die Here is. Nadat die lys saamgestel is, word dit aan Sesbassar wat op daardie stadium hoof van die stam van Juda was, oorhandig om terug te neem na Jerusalem. Wanneer ons na die lys kyk, sien ons dat daar 5 400 stukke in totaal was. Hierdie getal vind ons in v.11, maar as ons na vv.9-10 kyk en die getalle daar bymekaar tel, vind ons slegs 2 499 stukke.
Hierdie oënskynlike verskil kan egter maklik verklaar word. Eerstens weet ons dat ook hierdie boek onder die inspirasie van die Heilige Gees geskryf is en dat daar dus nie ’n fout begaan is met die getalle nie. Die mees waarskynlikste verklaring is dat Esra in vv.9-10 eers net ’n lys gemaak het van die belangrikste items en in v.11 het hy die totale hoeveelheid vermeld.
Wanneer ons later in hoofstuk 7 by Esra terugkom, sal ons sien dat hierdie terugtog van Sesbassar, nagenoeg 4 maande geduur het en dat dit waarskynlik gedurende die lente van 537 v.C. plaasgevind het. Ons sal ook sien dat Sesbassar deurgaans die waardigheid van hierdie kosbare vrag moes handhaaf.
Die detail waarmee hierdie gebeure rondom die tempelgereedskap opgeteken is, was nie om dowe neute nie. Nebukadneser het hierdie heilige tempelstukke weggevoer en dit in die proses ontheilig deurdat hy dit in die Babiloniese afgodstempels laat plaas het. Nebukadneser het daardeur probeer aantoon dat sy gode groter was as die God aan wie hierdie gereedskap gewei was.
Dit was egter nou tyd dat God aan Sy volk toon wie hulle God waarlik is en Hy begin deur die tempelgereedskap byeen te bring. In 2Tim.2:20-21 vergelyk Paulus gelowiges ook met hierdie tempelgereedskap wanneer hy sê ~ In ’n groot huis is daar nie alleen voorwerpe van goud en silwer nie, maar ook van hout en klei. Sommige is vir besondere gebruik en ander vir die alledaagse. ﻿21﻿ As iemand hom van die kwaad gereinig het, sal hy ’n voorwerp vir besondere gebruik wees. Dan sal hy vir die eienaar afgesonder en bruikbaar wees, voorberei vir enige goeie diens. Ten spyte van die verskeidenheid van voorwerpe (van goue bakke tot silwerstukke), weet ons dat daar net so ’n verskeidenheid van gelowiges is, maar net soos elke stukkie van die tempelgereedskap kosbaar en heilig vir God was, net so kosbaar en heilig is elke gelowige in die oë van God.
Ons sien in hierdie eerste hoofstuk van Esra ’n voortsetting van die Bybelse tema van die “oorblyfsel” (“remnant”). Regdeur die Ou Testament sien ons telkens hoe God se volk in sonde val, waarop ons God se oordeel in aksie sien, maar elke keer red Hy ’n klein groepie mense vir Homself – ’n oorblyfsel. Noag en sy gesin is ’n goeie voorbeeld hiervan. Hier in Esra sien ons dat nagenoeg 43 000 mense terugkeer na Israel (Esra 2:64-67), in vergelyking met die ...ag honderd duisend weerbare man wat kon oorlog maak en Juda (se) vyf honderd duisend (2Sam.24:9), ’n totaal dus van 1,3 miljoen weerbare manne wat maar nagenoeg 422 jaar vantevore in Israel onder Dawid se heerskappy in Israel geleef het – voorwaar slegs ’n oorblyfsel!
Hierdie tema van ’n oorblyfsel wat God telkemale spaar is ’n tema wat ook in die Nuwe Testament voortgesit word. So sien ons bv. ’n klein groepie gelowiges wat God in 70 n.C. uit Jerusalem na Pella gelei het, toe die stad en tempel onder die hand van die Romeine verwoes is. Paulus skryf ook oor hierdie tema in Rom.11:5 wanneer hy sê ~ Net so is dit ook vandag: daar is ’n oorblyfsel wat uit genade deur God uitverkies is.
God gaan steeds voort om ’n oorblyfsel van gelowiges wat getrou bly aan Hom, te bewaar en daarom hoef jy en ek nooit bevrees te wees dat God Sy rug op ons sal draai nie – Hy het ons uitverkies en daarom sal ons deel bly van God se oorblyfsel, omdat ons ...as Sy eiendom beseël (is) en die Heilige Gees in ons harte gegee (is) as waarborg van wat ons nog sal ontvang (2Kor.1:22).
Die boek Esra in die algemeen en die eerste hoofstuk in die besonder, is ’n boek en hoofstuk van hoop en herstel vir elke gelowige. Indien jou lewe deurspek is met sonde en rebellie teen God, is daar steeds hoop omdat God ’n God van vergifnis is, ’n God wat nie Sy rug sal draai op elkeen wat Sy aangesig soek en om vergifnis vra nie, want 1Joh.1:9 leer ons ~ Maar as ons ons sondes bely-Hy is getrou en regverdig, Hy vergewe ons ons sondes en reinig ons van alle ongeregtigheid. En ons het uit hierdie eerste hoofstuk van Esra tog immers geleer, dat God ’n betroubare God is wat Sy beloftes nakom.
Ons verkeer baie dikwels ook in krisisse en mag ons dalk wonder of Hy waarlik die magtige en liefdevolle God is in wie ons nog altyd geglo het. So dikwels lyk dit asof daar nooit uitkoms uit ons omstandighede gaan wees nie en tree daar dikwels twyfel in ons gemoed in. Maar net soos met die ballinge van destyds, moet ons weet dat God in beheer is en het Hy reeds ’n meesterplan in plek vir ons lewe. Ons moet net bly vashou aan Hom en bly uitroep na Hom en Hy sál uitkoms stuur. Hy neem ons baie dikwels deur beproewing, maar Hy weet wat ons in ons omstandighede nodig het en al weet ons dikwels nie wat die uiteinde gaan wees nie, sál Hy toesien dat ons nie bo ons kragte versoek word nie.
Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te Antipas Gereformeerde Baptiste Gemeente (Vereeniging) op 06 Maart 2011