vrese – Christastories
Konyntjies in my kop en handsak
1 Comment on Konyntjies in my kop en handsak
Self het ek nog nooit hasies of konyntjies aangehou nie, maar soos ek verstaan, is dit nogal 'n risiko. As jy net enetjie het, vergaan hy of sy gou van eensaamheid, en as jy meer as een het, sit jy voor jy jou oë uitvee met 'n menigte wat net meer word, so sê hulle.
Nou ja, die sagte diertjies kon ek nog altyd weerstaan, maar ek sit met 'n soortgelyke probleem – en nogal in my handsak, van alle plekke!
Daardie ewige klein papiertjies – kontantstrokies, kasregisterstrokies, papiertjies wat die kaartmasjientjie uitspoeg … wanneer ek die keuse gegee word, sê ek altyd nee dankie; as ek onthou, frommel ek dit dadelik op en gooi dit weg; by die geldmasjien in die muur kies ek getrou "geen strokie" … tog word dit net meer!
Boonop vertel die bangmaak-brigade ook vir my dat daardie papiertjies vir skelms 'n poort is na allerlei onheilighede. Ek het daardie klein stukkies papier wat ek in die supermark kry nadat ek met my kaart vir my inkopies betaal het, al noukeurig bestudeer, en ek sien nie nommers of wagwoorde daar wat vir my lyk of dit iemand sal toegang gee tot my baie beperkte skatte nie – maar "mens weet nooit"! Inderdaad, mens weet nooit – veral hierdie mens weet régtig nooit, en weet gewoonlik niks!
Ek wag nou net vir daardie slim mense wat altyd alles weet om vir my die proses te verduidelik: wanneer, en hoe, kry daardie oënskynlik onskuldige papiertjies dit reg om so te vermenigvuldig dat my beursie boeppens staan – maar wanneer ek 'n blink geldjie vir die karwag soek, is daar net wit papiertjies in? Watter proses veroorsaak dat, as ek die papiertjies bestudeer, ek niks daarop herken nie? Ek kan sweer ek was op daardie datum nie by die deur uit nie – ek herken nie daardie winkel se naam nie – wat beteken daardie kodes – waste snaakse bedrag is dié? Hoe gebeur dit dat ek, wat bietjie obsessief is om nie los goetertjies in my kar te laat rondlê nie, tog gedurig so 'n wit strokie daar kry? Of twee? En wanneer klim hulle in verlede winter se baadjiesakke?
Dalk, miskien … waarskynlik is hulle verwant aan negatiewe gedagtes, selftwyfel, ongegronde vrese en idees wat niks goeds inhou nie. Om hulle te bêre, dien geen doel nie. Dit is onmoontlik om hulle te orden. Hulle maak nie eens meer sin na 'n dag of twee nie. As ek hulle opgaar, gaan hulle my lewe oorneem, my versmoor. Al wat hulle in toom hou, is 'n baie bewustelike besluit en 'n aanhoudende, streng en gereelde uitroeiproses. Dis bietjie soos skottelgoed was of herfsblare hark – dit hou nooit op nie. Maar dit is noodsaaklik, en beslis terapeuties!