Wat ons weet van heupdysplasie by honde - Hondsgesondheid
Navorsing oor honde heupdisplasie (CHD) dui daarop dat dit 'n meer komplekse siekte is as wat eers gedink is.
Heupdisplasie ("slegte ontwikkeling") kom voor by mense en baie soorte diere. By sommige honde rasse is dit die mees algemene oorsaak van osteoartritis of degeneratiewe gewrigsiekte. Omdat beide mense en honde heupdisplasie kry, is honde 'n goeie onderwerp om in navorsing te gebruik. Die meeste van hierdie tegnieke hieronder word ook op mense gebruik.
Navorsing oor honde heupdisplasie (CHD) stel voor dat dit 'n meer komplekse siekte is as wat eers gedink is. Daar is geen eenvoudige antwoorde of oplossings vir die probleem nie.
Die kompleksiteit van CHD lei tot navorsingsbevindinge wat teenstrydig blyk te wees. Baie aspekte van die siekte is egter herhaaldelik en onafhanklik gedokumenteer en word algemeen aanvaar deur die wetenskaplike gemeenskap. Drie belangrike is:
Honde-dysplasie word veroorsaak deur die teenwoordigheid van baie gene (poligene). Alhoewel geen omgewingsoorsaak gevind is nie, dra baie omgewingsfaktore by tot die uitdrukking daarvan in 'n spesifieke hond (fenotipe).
Die enigste manier om die voorkoms van CHD te verminder, is deur selektief te teel vir normale heupe.
Radiografie is die aanvaarde manier om die heupstatus te evalueer.
Ongeag wat die aanvangsfaktor of -faktore kan wees, dit lyk of die abnormale losheid van die heupgewrig na 2 weke oud is die geval wat die meeste gerapporteer word wat heupdisplasie tot gevolg het. Daar is egter uitsonderings hierop, en honde met stywe heupe het heupdisplasie ontwikkel.
Die vroeë veranderinge word nie maklik opgespoor nie. Ernstige gevalle kan so vroeg as 7 weke oud gediagnoseer word. Ander kan eers meer as 2 jaar oud in radiografieë verskyn.
Die meeste geërfde eienskappe by diere is poligene. Hierdie eienskappe volg nie patrone wat gebaseer is op dominante / resessiewe pare nie, omdat poligeniese eienskappe deur baie gene beïnvloed word. Slegs sommige hondjies het dieselfde kombinasie van gene vir die eienskap as die ouers. Sommige het 'n meer wenslike kombinasie, terwyl ander 'n minder wenslike patroon het.
Namate die aantal betrokke gene toeneem, neem die moontlike uitkomste ook toe. Onthou ook dat dit ook moontlik is dat verskillende gene 'n verskillende invloed op die eienskap het, wat die uitkomste aansienlik bemoeilik.
'N Hond met uitstekende heupe, maar met meer as 25 persent van sy broers en susters wat deur heupdisplasie geraak word, is waarskynlik 'n swakker voorkeur as 'n hond met 'n mooi heup en minder as 25 persent van sy broers en susters wat dysplasie het.
Die tekens van heupdisplasie wissel van verminderde oefeningstoleransie tot ernstige verlamming.
Kruisings van honde wat geneig is tot heupdisplasie sal waarskynlik ook kwesbaar wees vir hierdie toestand. Basters soos die Boxer Lab Mix en die Duitse herder Rottweiler Mix moet op 'n vroeë ouderdom gekeur word om heupdisplasie te diagnoseer.
Volgens Heupdysplasie: 'n Gids vir honde telers en eienaars , deur E.A. Corley en G.G. Keller:
"Die tekens [van heupdisplasie] wissel van verminderde oefeningstoleransie tot ernstige verlamming. Dit sluit in: onwilligheid of onvermoë om trappe op of af te gaan, moeilikheid om uit 'n sittende of liggende posisie op te staan, bunny-spring-gang tydens hardloop, styfheid vroegoggend wat verbeter as die hond opwarm, verandering in geaardheid as gevolg van pyn , mankheid na oefening, wankelende gang, 'n klikgeluid wanneer jy loop, en vele ander. Baie honde sal hul swaartepunt vorentoe skuif in 'n poging om gewig en druk op die heupe te verlig. Hierdie honde het gewoonlik 'n voorkant wat goed ontwikkel lyk ten opsigte van die agterkant.
'By dysplastiese honde is die heupgewrig 'n verswakte struktuur wat meer onderhewig is aan beseerheid deur normale aktiwiteite, soos om van 'n bank af te spring of 'n rowwe behuising met 'n speelmaat te hê. Dikwels lei dit tot 'n akute lamheid wat in die gedagtes van die eienaar deur die besering veroorsaak is, terwyl die onderliggende dysplasie die gewrig meer vatbaar maak vir beserings. Dit is duidelik dat die normale heup beseer kan word, maar die radiografiese ondersoek kan gewoonlik onderskei tussen 'n heupprobleem as gevolg van dysplasie en een weens ander oorsake.
"CHD kan nie gediagnoseer word deur waar te neem hoe die hond beweeg, optree, gaan lê, ens. Die kliniese tekens kan deur ander probleme veroorsaak word nie; daarom is 'n volledige ortopediese en radiografiese ondersoek nodig voordat u tot die gevolgtrekking kom dat die tekens deur CHD veroorsaak word. "
Daar is getoon dat omgewingsfaktore, soos die tipe kos en oefening in die hondjie, die simptome wat in dieselfde werpsel voorkom, beïnvloed. Daaropvolgende generasies uit albei groepe het dieselfde dosisse van dysplasie getoon, wat beteken dat hoewel die fenotipe beïnvloed kan word, die genotipe bepaal wat bepaal of 'n hond die potensiaal het om met heupdisplasie geraak te word.
Oor die algemeen het lae proteïen-diëte en lae aktiwiteitsvlakke deur die hondjie die simptome van heupdisplasie aansienlik verminder. Die mate van dieetvermindering en geen aktiwiteit is wel of nie prakties vir die gemiddelde persoon om te probeer nie.
Dit is die beste om u hondjie die eerste jaar in die lewe van geen sprong te hou nie. Dit is ook die beste om te hou van volgehoue ​​oefening tot minstens 'n jaar oud. Volgehoue ​​oefening sluit in: draf met die eienaar, trek gewigte, trek, hardloop saam met die eienaar op die fiets, ens. Selfs vir honde wat nie die risiko van heupdisplasie het nie, is dit verstandig om nie te vroeg te sterk te oefen nie, aangesien sodanige oefening die regte gewrigsgroei kan beïnvloed. wat lei tot soortgelyke probleme soos artritis op die gewrig of OCD.
Diagnose van heupdysplasie
Enige diagnose van heupdisplasie moet deur kundige radiografiese diagnose gemaak word. Dit behels die neem van X-strale van die gewrig en die stuur van die film na organisasies wat die hond sal evalueer, registreer en sertifiseer.
Veeartse sal die film dikwels self 'diagnoseer', maar as die vraag van kritieke belang is, is dit die beste om dit behoorlik te laat evalueer (tensy u veearts natuurlik radiografiese evaluering ervaar - nie almal nie).
U kan nie 'n betroubare diagnose stel van heupdisplasie op grond van eksterne simptome, soos mankheid of loop nie.
Hier is 'n veearts met wenke oor hoe om 'n hond met hipdysplasie te oefen:
Die lewe vir honde met heupdysplasie
Diagnose van heupdisplasie is nie 'n outomatiese doodsvonnis vir u hond nie! Omdat dit 'n poligenetiese eienskap is, is die wisselvalligheid van uitdrukking eintlik taamlik groot.
Sommige honde ervaar min of geen ongemak nie, en u sal nooit weet dat hulle heupdisplasie het nie, tensy u daarvoor toets. Ander honde kan meer pyn ervaar, maar dit kan maklik beheer word met behoorlike oefening en oordeelkundige gebruik van aspirien onder leiding van 'n veearts. Slegs 'n klein persentasie van die gevalle is so verlam deur heupdisplasie dat hulle moet doodgemaak word.
U moet enige hond wat heupdisplasie het, onmiddellik kastreer. Die enigste bekende manier om hierdie siekte uit te skakel, lê in goed bestuurde teelprogramme, dus doen u deel deur die moontlikheid uit te skakel dat u hond tot die algehele probleem sal bydra.
Bespreek met u veearts geskikte strategieë vir die hantering van heupdisplasie. In die meeste gevalle is die algemene raad om te voorkom dat die hond enige vorm van spring of ander skielike spanning in die gewrigte veroorsaak.
Omdat vaste spieropbou rondom die gewrig die druk op die gewrig help verlig, word daar egter gereeld aanbeveel, maar swem boaan die lys as die beste voordeel met die minste spanning in die gewrigte.