Die Reformasie wys daarom alle menslike heerskappyvoering teenoor Rome af (De Jongh 1918:154). Die Skrif is alleen reël van die geloof (NGB 7). Rome neem ook die koninkryk (en nie soos die kollegialisme die kerk nie) as vertrekpunt, maar sê dat die hemelryk en so die regeermag aan Petrus sou toevertrou wees. In hulle amp verteenwoordig die opvolgers van Petrus Christus omdat hy onfeilbaar deur die Heilige Gees gelei is. Hy is sigbare hoof van die kerk wat sy biskoplike heerskappy deur middel van 'n rangorde van priesters (hiërargie) oor die gelowiges uitoefen.
Die kerkregtelike basis vir elke dienaar is sy roeping (vgl art 3 KO). Wanneer die bekwamer predikant oor ’n swakker dominee, die dominee oor ’n ouderling of diaken, of een van hulle oor ’n ander heerskappy voer, tree hy as ’t ware in die plek van Christus, matig hom aan en neem ’n geroepe dienaar van Christus in sy diens. Hy dring hom in in die diens van ’n ander (art 80 KO). Waar iemand tekort kom of laat slap lê, kan hy volgens Mt 18 en art 81 in liefde, vriendelik en broederlik vermaan word sonder om oor hom te heers (Bos 1950:337, vgl 1578,1581).
Die idee van heerskappy is sondig en is eie aan die wêreld (Lk 22:24v). Daarteenoor het Christus juis die Griekse Woord diaken (tafelbediende), dienaar wat geen eer, status of mag suggereer nie vir die kerklike amp van Homself, apostels, ouderlinge, diakens en gelowiges geyk. Onder die dienaars kan dus geen sprake van heersers wees nie. Die eer kan alleen ’n goeie en die ander ’n swakker dienaar wees namate elkeen sy besondere roeping van die Here vervul.