Bid sonder ophou – Rusplekkies op my Geloofspad
Ons lees in 1Thes 5:17 , "Bid sonder ophou.". Maar wat beteken dit? Mens kan tog nie letterlik sonder ophou bid nie. John Gill sê in sy kommentaar oor hierdie vers dat die bedoeling meer is dat gelowiges daagliks en dikwels in die uitvoering van hierdie plig gevind behoort te word; want hulle behoeftes en daaglikse beproewinge en uitdagings; veroorsaak dat hulle meer genade, krag en hulp nodig het. Juis daarom moet hulle daagliks spesifiek daarvoor bid. Behalwe sekere tye egter, soos wanneer ons in die binnekamer of saam met die gesin die Genadetroon besoek, is daar ook so iets soos 'n sielsgebed. Dit is wanneer ons in die hart en uit die hart bid – private uitstortings van die siel, wat opgestuur word hemele toe, terwyl ons werk of besig is met die sake van die dag. Op so 'n wyse is die gelowige voortdurend in gebed.
"Bid sonder ophou"; beteken ook dat ons moenie ophou bid as gevolg van die daagliks sorge van die lewe, versoekinge van satan of deur ontmoediging ("wat help dit tog!") nie, want die antwoord is nie altyd dadelik daar nie. Die rede vir hierdie opdrag om met frekwensie en konstantheid te bid, is omdat die kinders van God altyd 'n behoefte aan bonatuurlike hulp het. Hulle het altyd die een of ander soort van God se barmhartigheid nodig, en daarom moet hulle voortdurend na die troon van genade gaan en daar om genade en barmhartigheid vra om hulle te help in hulle tyd van nood.
God wil ons help want God is 'n ware Vader. Ons het weer op ons beurt God se goeie dinge nodig om ons te help om regverdig te wees, om barmhartigheid lief te hê en nederig voor God te wandel. (Mika 6:8) Ons het ook Goddelike hulp nodig om broederlik, wys en opreg te reageer en om werklik in liefde te oordeel. God se hulp om al hierdie dinge op God se manier te doen, word deur gebed verseker.
In Handelinge 6:4 sê die apostels: "Maar ons sal volhard in die gebed…" In die King James Version word dit vertaal, "But we will give ourselves continually to prayer…" Ons sien dus dat Gebed is onophoudelik, nie in die letter van die woord nie, maar in die gees en in die gesindheid van gebed. Die knie kan nie altyd gebuig word nie, die lippe kan nie altyd woorde van gebed vorm nie, maar die gees kan volhard in die daad en die gemeenskap van gebed.
Ek wil egter nie vandag hierdie soorte voortdurende gebed praat nie. Ek wil oor 'n ander soort praat.
Die koninkryk van die hemele moet met geweld bestorm word
Ons lees in Mat 11:12 dat Jesus gesê het, "Maar van die dae van Johannes die Doper af tot nou toe word die koninkryk van die hemele bestorm, en bestormers gryp dit met geweld." Ek glo dat Sy woorde verband hou met Paulus se opdrag, dat ons moet bid sonder ophou. Ek glo ook dat die manier hoe ons dit moet doen, duidelik gemaak word wanneer ons na ander dinge kyk wat Jesus gesê deur die loop van Sy bediening gesê het:
'n Meer letterlike vertaling van hierdie Skrif sou wees "Want elkeen wat [in gebed] vra en aanhou bly vra, sal ontvang; en hy wat soek en aanhou soek, sal vind; en vir hom wat klop en aanhou bly klop, sal oopgemaak word."
Oor hierdie Skrifgedeelte het Theophylactus in die 11de eeu reeds gesê, "In what has preceded the Lord has commanded us to do great and difficult things. Here he shows hus how these things can be accomplished: through unceasing prayer. For He said, "Ask", that is, "keep asking," meaning "ask continuously". For He did not say, "Ask one time."
Hier is drie voorbeelde van hoe ons dit mag toepas in ons lewe:
Ons het 'n dringende behoefte: bid en hou [onophoudelik] aan bid tot die antwoord ontvang is.
Ons soek na iets, bv. doping met die Heilige Gees of genesing: Soek en bly [onophoudelik] soek totdat jy dit ontvang het.
Klop – net soos Jesus in Openb 3:20 aan die harte van mense klop, moet ook ons onophoudelik bly klop aan die harte van mense wat nie die goeie nuus van die Evangelie wil aannneem nie.
Op 'n ander plek weer, het Jesus vertel [in Luk 18:2-7] Luk 18:1-7 En Hy het ook aan hulle 'n gelykenis vertel met die oog daarop dat 'n mens gedurig moet bid en nie moedeloos word nie, (2) en gesê: Daar was 'n regter in 'n stad wat God nie gevrees en geen mens ontsien het nie. (3) En daar was in daardie stad 'n weduwee, en sy het gedurig na hom gekom en gesê: Doen reg aan my teenoor my teëparty. (4) En 'n tyd lank wou hy nie; maar daarna het hy by homself gesê: Al vrees ek God ook nie en al ontsien ek geen mens nie, (5) tog sal ek, omdat hierdie weduwee my moeite gee, aan haar reg doen, sodat sy nie eindelik kom en my in die gesig slaan nie. (6) Toe sê die Here: Hoor wat die onregverdige regter sê. (7) Sal God dan nie reg doen aan sy uitverkorenes wat dag en nag tot Hom roep nie, al is Hy ook lankmoedig in hulle geval? Hier kry ons weer dieselfde konsep wat Jesus in Mat 7:8 geleer, net op 'n ander manier: Bid sonder ophou en moenie ophou voor jy nie resultate of 'n ondubbelsinnige antwoord ontvang het nie.
Jesus vertel ook die verhaal van 'n vriend wat onverwags in die nag gaste ontvang en niks het om vir hulle voor te sit nie:
Luk 11:5-8 En Hy het vir hulle gesê: Wie van julle sal 'n vriend hê en sal middernag na hom gaan en vir hom sê: Vriend, leen my drie brode, (6) want 'n vriend van my het van 'n reis by my aangekom, en ek het niks om aan hom voor te sit nie— (7) en dié van binnekant sal antwoord en sê: Moenie my lastig val nie; die deur is al gesluit, en my kinders is saam met my al in die bed; ek kan nie opstaan om vir jou te gee nie. (8) Ek sê vir julle, al sou hy ook nie opstaan en vir hom gee omdat hy sy vriend is nie, sal hy tog ter wille van sy onbeskaamdheid opstaan en hom gee soveel as hy nodig het.
Wat beteken die woord 'onbeskaamdheid' in vers 8? Die woord word in Engels vertaal as importunity.
Hier is wat die woordeboek oor dit sê:
Importunity: "persistence, especially to the point of annoyance" m.a.w. volharding, veral tot op die punt van irritasie.
Die Griekse woord anaideia moes eintlik in die Afrikaans vertaal word as 'onbeskaamde volharding', want dit dra die idee van 'n onbeskaamde smekery, tot op die punt van irritasie.
Matthew Henry sê in sy kommentaar dat Jesus hierdie gelykenis vertel met dieselfde bedoeling as die een in hoofstuk 18: 1 naamlik dat ons voortdurend moet bid en nie moedeloos moet word nie – nie dat God oorweldig kan word deur 'n skaamtelose gesmekery nie; want ons kan nie vir Hom lastig wees nie, en ook nie Sy raad te verander nie. Ons volhard tot op die punt van irritasie teenoor ander mense, en hulle hou nie daarvan nie, maar ons vohard met God omdat Hy daarmee tevrede is. Hy sal nie geirriteerd raak met ons en ons kwaad aandoen omdat ons aanhou bly vra totdat ons 'n ondubbelsinnige antwoord ontvang nie.
Ek sluit af met 'n woord van vermaning: Ons moet nooit vir God met onbeskoftheid of 'n eisende of oneerbiedige houding nader nie. Jakobus leer ons dat ons nie het nie omdat ons nie vra nie, of omdat ons vra met die verkeerde motiewe (Jakobus 4: 3). Dat God ons toelaat om Hom te nader, is 'n aanduiding van Sy genade en genade teenoor sondaars. Maar Hy is ons Abba Vader, en ons is Sy kinders. Ons kom voor Hom net soos 'n kind voor sy aardse vader kom, met die vertroue dat sy vader hom liefhet en die beste vir hom wil hê. En as hierdie man aan sy buurman sou gee wat hy nie uit vriendskap wou gee nie, maar as gevolg van sy skaamtelose volharding, hoeveel te meer sal God wat ons opreg liefhet, vir ons gee as ons na Hom toe kom?
Wanneer ons bid sonder ophou en onwrikbare vertroue in God se beloftes het, is die voordele baie. Ons ervaar die goedheid van God wanneer ons met Hom gemeenskap het. Gemeenskap beteken kwaliteit tyd met Hom. Ons betree die Troon van Genade met vrymoedigheid en veiligheid, omdat ons weet dat Hy ons sal seën met Sy genade en liefde. Amen.