Afdeling C: Die Rol van Christus en sy Woord
In voorbereiding op die openbaring van die valse Christus, word die ware Christus se beeld afgebreek om van Hom net ’n gewone mens te maak wie se aansprake oor sy Godheid verwerp word. Negatiewe reaksies oor Jesus Christus lei eers na ’n verswakte verhouding met Hom, dan na ’n gebroke verhouding, en uiteindelik na openlike vyandskap teenoor Hom. Die Antichris en sy volgelinge sal onder Jesus se mees uitgesproke vyande wees en nie skroom om by elke geleentheid lasterlike uitlatings oor Hom te maak nie.
Die Bybel sluit in Openbaring 22 af met ’n duidelike en beeldende beskrywing van wie die Here Jesus is, van die wonderlike dinge wat Hy vir sy bruidsgemeente gedoen het en nog steeds doen, maar ook van die oordele wat wag op diegene wat Hom geminag en die integriteit van sy Woord versmaai het. Dit is elke persoon se keuse of hy voor Jesus as die Verlosser en hemelse Bruidegom wil verskyn wat hom in sy koninkryk sal innooi, en of hy voor Jesus as Regter wil verskyn wat hom weens sy sonde en geestelike dwalings sal veroordeel.
Vyandskap teen die ware Jesus sal nie ongestraf gelaat word nie, en in die tyd van “die toorn van die Lam” (Op. 6:16-17) sal sy teëstanders ontdek dat dit “vreeslik is om te val in die hande van die lewende God” (Heb. 10:31; Op. 19:19-21). Vir ’n meer volledige begrip van Jesus Christus is dit nodig om nie net ’n studie van sy verlossingswerk te maak nie, maar ook van sy oordele. Verskillende oordele sal gedurende die komende verdrukking plaasvind, en ook daarna. Christus is nie net Verlosser nie, maar ook Regter en Koning.
11. Wegval van die Ware Jesus af
Die wêreld is onder groot druk om die rug te draai op die ware Christus van die Bybel sodat daar ruimte geskep kan word vir ’n multigodsdienstige ontvanklikheid vir die verskyning van die valse Christus van alle gelowe. Die komende Messias-Koning van die misleide wêreld sal die Antichris wees, die groot teëstander van die ware Christus. ’n Toenemende aantal mense is positief op sy koms ingestel, totaal onbewus van die feit dat hulle deur die duiwel mislei is om die weg voor te berei vir die verskyning van ’n valse vredevors vir die hele mensdom.
Daar moet noodwendig eers ’n grootskaalse wegbeweeg van die waarheid af plaasvind voordat die dwaling van ’n valse Christus in mense se harte gevestig kan word. Dit is presies wat vandag besig is om te gebeur. ’n Breë spektrum gelowiges – insluitend ’n groot aantal teoloë en predikante – is betrokke by ’n vervalproses wat van die waarheid af na die leuen lei. Baie van diegene wat vroeër volgelinge van die eksklusiewe en unieke Christelike geloof was waarin Jesus die enigste Verlosser van die wêreld is, het oorgeskakel na ’n inklusiewe, intergeloofsbenadering en sodoende kampvegters geword vir ’n ander Jesus, nl. die Antichris.
Hoe kan daar so ’n drastiese verandering van denke intree by persone wat toegang tot die Bybel het en van beter behoort te weet? Misleiding is altyd die gevolg van onkunde, ongeloof, of blootstelling aan valse leerstellings. Sulke mense is onkundig oor die volle omvang van die Goddelike waarheid. Hulle lees nie die Bybel nie, of glo nie wat daarin staan nie, en het dus nie vaste oortuigings en ’n duidelike Christelike verwysingsraamwerk nie. Jesus het ons veral met die oog op die eindtyd gewaarsku: “Pas op dat niemand julle mislei nie. Want baie sal onder my Naam kom en sê: Ek is die Christus! en hulle sal baie mense mislei” (Matt. 24:4-5). Wanneer daar in ’n persoon se hart twyfel oor die ware Christus geskep is, raak hy van Hom afvallig en word soveel makliker die volgeling van valse profete en valse christusse (Matt. 24:24).
Volgens die Bybel gaan hierdie vervalproses in die laaste dae ongekende afmetings aanneem, omdat dit volgens die profetiese woord nou die tyd vir die verskyning van die valse Christus is. Die verwerping van die ware Christus vind in die volgende drie stadiums plaas:
Verflouing in liefde vir Christus
Heel eerste begin daar groter afstand ontstaan tussen Christus en sy volgelinge. Hulle het Hom nie meer bo alles lief nie, bly nie gereeld in verbinding met Hom deur gebed en Bybelstudie nie, en laat toe dat sonde en negatiewe ervarings hulle van Hom af wegtrek. Daar is verskeie redes vir die verwydering wat intree:
“En omdat die ongeregtigheid vermeerder word, sal die liefde van die meeste verkoel” (Matt. 24:12). Terwyl die wêreld boser word in voorbereiding op die openbaring van “die mens van sonde” (2 Thess. 2:3), begin baie Christene ook permissief te leef en dryf stadig maar seker van die Here Jesus af weg. ’n Opregte wandel met Christus vereis ’n verbintenis tot selfverloëning, heiligmaking en vervulling met die Heilige Gees. Wanneer die nastreef van hierdie opdragte oor geestelike groei nagelaat word, word gelowiges van die Here af weggetrek deur hulleself oor te gee aan sonde, hoogmoed en ander vleeslike begeertes.
Paulus sê dat daar in die eerste eeu reeds baie van die “broeders in Christus” was wat weer openlik in sonde begin leef het en as gevolg daarvan gevaar geloop het om heeltemal van Christus afvallig te raak: “Sorg daarvoor, broeders, dat daar nie miskien in een van julle ’n bose en ongelowige hart is deurdat hy van die lewende God afvallig word nie. Maar vermaan mekaar elke dag ... sodat niemand van julle deur die verleiding van die sonde verhard word nie” (Heb. 3:12-13). Ons moenie vir die duiwel enige plek gee in ons lewe nie (Ef. 4:27), want dit sal ons verhouding met Jesus benadeel en uiteindelik verbreek.
Oordrewe materialisme het ook verwoestende gevolge omdat dit mense geestelik laat afkoel en lou word, en dit is afstootlik vir Christus: Omdat jy lou is ... sal Ek jou uit my mond spuug. Want jy sê: Ek is ryk en het verryk geword en het aan niks gebrek nie; en jy weet nie dat dit jy is wat ellendig en beklaenswaardig en arm en blind en naak is nie” (Op. 3:16-17). Sulke mense word deur hulle eie prestasies en voorspoed van die Here en sy geestelike rykdomme af weggetrek: “Die geldgierigheid is ’n wortel van alle euwels; en omdat sommige dit begeer, het hulle afgedwaal van die geloof” (1 Tim. 6:10).
’n Ander belangrike rede vir geestelike afkoeling teenoor Jesus Christus is geestelike misleiding. Valse leraars bied dikwels ’n verwronge beeld van Jesus aan deur Hom eensydig en verdraaid voor te stel. Sommige van sy Goddelike attribute word óf verswyg óf openlik ontken, met die gevolg dat ’n valse Jesus verkondig word. Paulus het vir ’n afvallige en teruggevalle gemeente gesê: “Ek vrees dat, net soos die slang Eva deur sy listigheid bedrieg het, julle sinne so miskien bedorwe kan raak, vervreemd van die opregtheid teenoor Christus. Want as iemand kom en ’n ander Jesus verkondig as wat ons verkondig het, ... laat julle jul dit goed geval” (2 Kor. 11:3-4). Gelowiges word leerstellig van die ware Christus af weggelok. As hierdie proses nie omgekeer word nie, sal algehele vervreemding ten opsigte van die waarheid mettertyd intree.
Die verlating van Christus deur sommige afvalliges
Gelowiges wat aanhou verkoel in hulle verhouding teenoor Christus, loop gevaar om uiteindelik totaal van Hom afvallig te raak en as gevolg daarvan in ’n geestelike woestyn te beland waarin hulle sal wegkwyn. Dit is ’n tragiese feit dat nie alle Christene in die Here Jesus bly en op die weg van heiligmaking volhard nie. Die Verlosser het gesê: “Bly in My, soos Ek in julle. Net soos die loot geen vrug kan dra van homself nie, so julle ook nie as julle in My nie bly nie. ... As iemand in My nie bly nie [dit is ’n besliste moontlikheid], word hy uitgewerp soos die loot en verdroog, en hulle maak dit bymekaar en gooi dit in die vuur” (Joh. 15:4-6). Die aantal voormalige gelowiges wie se name nou op die lys van afvalliges verskyn, is besig om daagliks toe te neem.
Iemand wat nie meer die Here Jesus waarlik liefhet nie, maak ruimte vir ander liefdes in sy lewe – liefde vir homself, vir sonde, vir rykdom en selfs (ten koste van Christus) vir sy kerk en predikant. Christus het so ’n gemeente soos volg berispe: “Ek het teen jou dat jy jou eerste liefde verlaat het. Onthou dan waarvandaan jy uitgeval het, en bekeer jou en doen die eerste werke. Anders kom Ek gou na jou toe en sal jou kandelaar van sy plek verwyder as jy jou nie bekeer nie” (Op. 2:4-5). Dit was nie die eerste waarskuwing teen afvalligheid wat die kerk in Éfese ontvang het nie. Paulus het hulle vroeër gewaarsku dat hulle ná sy vertrek deur valse leraars mislei en van Christus af weggelei sou word op ’n verkeerde pad (Hand. 20:29-30). Hulle het nie op een van die waarskuwings ag geslaan nie.
Hierdie gemeente het die werklike gemeenskap met Christus geleidelik laat vaar en daarna sy Naam gebruik as ’n blote simbool van ’n veraf en vae Godsfiguur. In plaas daarvan om ’n aktiewe verhouding met Hom te handhaaf, het hulle ander liefdes en doelwitte nagejaag. Hulle het nie hulle prioriteite reggestel deur na hulle verlore, eerste liefde terug te keer nie, maar met hulle dooie vormgodsdiens en vreemde liefdes voortgegaan.
Die gemeente in Éfese het ’n onleerbare gees gehad en was hardkoppig verbind tot die verkondiging van hulle gevestigde dwalings. Selfs nadat hulle ’n brief van vermaning vanaf die opgestane Christus self ontvang het deur die bemiddeling van die apostel Johannes (Op. 2:1-7), het hulle hul nie bekeer nie en die Here het uiteindelik sy Gees aan hulle onttrek. Daarna het die leë, humanistiese boodskappe van naasteliefde en goeie werke, wat deur hulle leraars verkondig is, sonder enige vereiste vir wedergeboorte en ’n lewende verhouding met Christus, vir die meeste van die misleide en selfgesentreerde lidmate irrelevant en vervelig geraak. Hulle het die kerk in groot getalle begin verlaat, die gemeente het doodgeloop, die kerkgebou was later in onbruik en het totaal vervalle geraak. Net ’n verlate ruïne was deur die eeue heen die stille getuienis van ’n eens dinamiese gemeente van Christus wat lank gelede in Éfese gevestig was. Groot geestelike duisternis het hier ingetree en die hele land (tans Turkye) het ’n sterk vesting vir ’n nie-Christelike geloof geword. Dit is vandag nog so.
Baie mense bevind hulle in dieselfde situasie. Ten spyte van talle waarskuwing het hulle aangehou om van die Here Jesus af weg te dwaal, en uiteindelik is hulle verhouding met Hom heeltemal verbreek. Paulus het selfs vir Timótheüs teen so ’n moontlikheid gewaarsku: “Dit is ’n betroubare woord en werd om ten volle aangeneem te word, dat Christus Jesus in die wêreld gekom het om sondaars te red. ... Hierdie boodskap vertrou ek aan jou toe ... sodat jy daardeur die goeie stryd kan stry en aan die geloof en ’n goeie gewete vashou. Sommige het dit van hulle weggestoot en aan die geloof skipbreuk gely, onder wie daar is Himenéüs en Alexander” (1 Tim. 1:15, 18-20).
In sy tweede pastorale brief aan Timótheüs verwys Paulus weer na hierdie afvalliges uit ’n vorige lewe van geloof: “[Hulle het] van die waarheid afgedwaal, omdat hulle sê dat die opstanding al plaasgevind het; en hulle keer die geloof van sommige om” (2 Tim. 2:18). Die situasie is vandag baie erger omdat daar groot getalle afvallige teoloë is wat sê dat Christus nie uit die dood opgestaan het nie en dat daar nie vir die regverdiges wat in Hom glo, ’n eerste opstanding voor die millennium sal wees nie (vgl. Luk. 14:14; Op. 20:6).
Die geloof van talle moderne gelowiges word in die ongekarteerde waters van rasionele postmodernisme omgekeer op grond van hulle verwerping van wetenskaplik onverklaarbare wonderwerke en ander bonatuurlike ingrypings deur God. Hulle verlaat hulle eerste liefde en word skipbreukelinge in hulle geestelike lewe omdat hulle onder andere nie meer in die opstanding van Christus en sy volgelinge glo nie (1 Kor. 15:17-23). Sulke mense volg nie Bybelse voorskrifte oor hoe om in die waarheid geanker te bly nie, en laat na om hulle geestelike lewe te voed en te koester deur in die genade en kennis van Christus te groei. Hulle weet ook nie hoe om geestelik staande te bly teen die aanhoudende aanslae en misleiding van die Bose nie (Ef. 6:10-13; 2 Kor. 10:3-5; 2 Pet. 3:17; 1 Tim. 4:1).
Dit is vir ware dissipels van Christus duidelik dat teruggevalle gelowiges slegs naamchristene is omdat hulle nie langer ’n lewende verhouding met Jesus Christus handhaaf nie. Sommige van hulle is leerstellig mislei en glo nie meer in die ware evangelieboodskap nie. Ander het moreel verstrik geraak in sonde. Soos die verlore seun het hulle heeltemal vasgevang geraak in ’n lewenstyl van materialisme, onbeperkte menslike vryhede, losbandige partytjies, dubbele standaarde en ander sondes. Hulle word ook opgeroep om uit hulle afvallige toestand tot bekering te kom en na die vaderhuis terug te keer. As hulle dit nie doen nie, sal hulle in hul sonde sterf en die gevolge daarvan moet dra.
Die belastering van Christus
Op die verste punt van verval is daar ’n groep afvalliges wat geestelike verraad teenoor Christus pleeg deur doelbewus van hulleself teëstanders en selfs openlike vyande van die Bybelse Seun van God te maak. Hulle opponeer en belaster Hom so ver as moontlik en gebruik nietige argumente om die Bybel wat van Jesus getuig (Hy is die Woord wat vlees geword het) te bevraagteken, te verdraai, in ’n slegte lig te stel of totaal te verwerp. Sulke mense adem die gees van die Antichris – hy sal “sy mond oopmaak om te laster teen God, om sy Naam en sy tabernakel en die wat in die hemel woon, te laster” (Op. 13:6; vgl. 1 Joh. 2:22).
Verbale laster is maar net een vorm van die ontering van God se Naam. Baie mense gebruik sulke growwe en aanhoudende lastertaal dat hulle nie twee sinne kan praat sonder om die Naam van God in al sy vorms ydellik te gebruik nie. Daar is egter talle ander maniere waarop God deur sy teëstanders beledig, belaster en verkleineer word. Hieronder is veral die geestelike verraad wat teen Hom gepleeg word. Lasteraars val die Drie-enige God meedoënloos aan in ’n poging om die Vader, die Seun en die Heilige Gees negatief voor te stel deur hulle Goddelike beeld en attribute te vervals en af te kraak, hulle met die afgode gelyk te stel, en selfs hulle bestaan heeltemal te ontken.
Onder hierdie groep lasteraars is daar ’n groot aantal teoloë wat alles moontlik doen om Jesus van sy Godheid te ontneem en van Hom net ’n gewone menslike profeet te maak. Hulle ontken sy bonatuurlike verwekking deur die Heilige Gees, sy eenheid met die Vader, die heilsbetekenis van sy kruisdood, sy liggaamlike opstanding uit die dood, sy hemelvaart, asook die belofte van sy wederkoms uit die hemel. Die moderne wetenskap is hulle “god” en hulle aanvaar geen god, persoon of verskynsel waaraan bonatuurlike eienskappe toegeskryf word nie.
Humanistiese teoloë beskou die Bybelse Jesus wat deur evangeliese, Bybelgelowige Christene aanbid word, as die “kultiese Jesus”. Vir hulle is Hy ’n fiktiewe god wat gestalte gekry het uit die idealistiese denke van die apostels en vroeë kerkvaders. Hulle was na bewering afgunstig op die gode van die heidense volke, en het toe besluit om hulle eie God te skep deur vir Jesus subjektief tot God te verklaar. Vir die apostels van Jesus, insluitend Paulus, is Hy die menslike manifestasie van die Drie-enige God (Kol. 1:15; 2:9).
Volgens rasionalistiese teoloë het die Bybelse Jesus wat as die Seun van God en ook God self uit die hemel gekom het, nooit bestaan nie. Hulle bied hulle eie, menslik gekonseptualiseerde Jesus – die “historiese Jesus” – as ’n plaasvervanger vir die “Bybelse Jesus van geloof” aan. Hierdie Jesus is nie die bonatuurlike God-Mens nie, sy kruisiging staan nie met die vergifnis van sonde in verband nie, en hy het slegs gekom om aan ons liefde, nederigheid, verdraagsaamheid en meegevoel met gemarginaliseerde mense in die samelewing te leer. Dit het tot ’n sosiale evangelie gelei waarin hulpverlening aan armes en onderdruktes die belangrikste fokus is. Verder pas hulle Christelike verdraagsaamheid toe op die terrein van ons verhouding teenoor ander gelowe, en op grond daarvan regverdig hulle intergeloofsbande en multigodsdienstige ekumeniese betrekkinge.
In die VSA is daar in 1985 deur voorstanders van teologiese rasionalisme ’n Jesus Seminaar gestig waardeur hulle ’n alternatiewe, duiwelsgeïnspireerde “historiese Jesus” aan die wêreld bied wat ’n vervalsing van die ware Jesus is (vgl. 2 Kor. 11:3-4; Gal. 1:6-8). Leiers van hierdie beweging is ook na Suid-Afrika genooi en hier het hulle openlik die spot gedryf met die “beweerde” bonatuurlike attribute van Jesus. Hulle het gesê dat sy kruisdood ’n blote politieke daad was (die algemene teregstelling van kriminele) wat geen heilsbetekenis vir ons het nie, dat Hy nie begrawe is nie (honde het glo sy lyk gevreet) en dat Hy nie uit die dood opgestaan het nie. Hulle het ook sy Vader as ’n wreedaard bestempel omdat Hy sy Seun aan die grusame foltering van ’n kruisdood oorgegee het.
Die aanvaarding van hierdie uiterste kettery het ’n groeiende beweging in baie dele van die wêreld geword, en ook sommige teologiese fakulteite diep binnegedring. Mense wat hierdie idees oor ’n “ander Jesus” huldig, is voorlopers van die Antichris. Die Here Jesus het agnostiese Joodse leiers in die eerste eeu gewaarsku dat as hulle Hom verwerp, hulle hulleself deur eie toedoen aan die kant van die valse Messias sou skaar (Joh. 5:43). Hulle sal hierdie vervalser met ope arms verwelkom wanneer hy kom.
Voorsorgmaatreëls teen verval
Elke mens op aarde moet vasstel waar hy met Jesus Christus staan, want dit raak sy toekoms hier én in die ewigheid ten nouste: “Ondersoek julleself of julle in die geloof is; stel julleself op die proef. Of is julle nie seker van julself dat Jesus Christus in julle is nie – as julle ten minste nie verwerplik is nie” (2 Kor. 13:5). Die vraag is nie of ons net verstandelik van Jesus kennis geneem het nie, maar of Hy deur die geloof in ons harte woon en ons lewens ingrypend verander het: “Hy wat die Seun het, het die lewe; wie die Seun van God nie het nie, het nie die lewe nie” (1 Joh. 5:12).
Indien ons seker van ons redding is, moet ons na hartsreiniging en vervulling met die Heilige Gees streef. Ons moet die heiligmaking in die vrees van God volbring (2 Kor. 7:1), want dan alleen sal Christus volle gestalte in ons aanneem, en sal Hy gedurig meer word in ons lewe en onsself minder (Joh. 3:30). Daar moet dus geestelike ontwikkeling by ons wees sodat ons kan opgroei na die mate van die volheid van Christus, “sodat ons nie meer kinders sou wees nie wat soos golwe geslinger en heen en weer gedryf word deur elke wind van lering” (Ef. 4:13-14). Dit is ons enigste waarborg teen geestelike verval.
Wanneer Christene nie in die Here groei nie, tree daar geestelike stagnasie en uiteindelik geestelike verval by hulle in. Die glybaan van verval is baie ernstig en gevaarlik, want dit eindig in die dood indien ’n persoon nie betyds op hierdie afdraandepad omdraai nie. Jakobus sê: “... en as die sonde tot volle ontwikkeling gekom het, bring dit die dood voort” (Jak. 1:15).
Dit is dus baie belangrik dat ons die tekens van geestelike verval in ’n vroeë stadium sal raaksien en paslike stappe daarteen doen. Eers koel ’n persoon net af in sy verhouding teenoor Jesus Christus. Die redes hiervoor moet bepaal word, want die oorsaak daarvan is altyd sonde of misleiding van een of ander aard. Indien ’n persoon niks hieraan doen nie, sal hy al hoe verder van Christus af wegdrywe en uiteindelik sy eerste liefde verlaat. Indien hy dan nog steeds nie omdraai nie, sal hy in die kring van die spotters eindig (Ps. 1:1). Hier sal hy met agnostici en ander afvalliges assosieer wat met die Christelike geloof die spot dryf.
In ’n gevorderde stadium van verval sal die krag van die dwaling so sterk in die teruggevalle persoon werksaam wees dat hy die leuens van die groot teëstander van Jesus sal glo (2 Thess. 2:11). Onder die invloed van sataniese misleiding sal hy dan bereid wees om ’n verbond met die Antichris te sluit, onbewus van die feit dat dit tot sy finale en ewige verdoemenis sal lei (Op. 14:9-11).
12. Die Laaste Twaalf Uitsprake van die Bybel
Die Bybel is ’n uiters belangrike boek omdat dit unieke inligting bevat oor God en sy koninkryk, die stryd teen die opponerende koninkryk van die duisternis, die ontstaan van die mens, sy verval in sonde, sy geestelike herstel en ewige toekoms, asook God se vernuwende werk en einddoel met sy skepping. Die Bybel begin in Génesis met ’n kategoriese stelling oor die ontstaan van alle dinge, en eindig in Openbaring met die voltrekking van God se oordele oor die koninkryk van die duisternis en die skep van ’n nuwe hemel en aarde. Die gelowiges van alle tye sal vir ewig in die seëninge van die nuwe skepping deel.
In die laaste twaalf verse van Openbaring 22 word daar twaalf basiese stellings gemaak oor Jesus Christus, die integriteit van sy Woord, ons verhouding met Hom, die absolute sekerheid van sy wederkoms, asook die ewige straf wat op sondaars wag. In die lig van alles wat in Openbaring én die hele res van die Bybel gesê word, is daar sekere uiters belangrike sake wat uitgesonder word vir beklemtoning in die laaste hoofstuk van God se Woord aan ons. Dit lui só:
10. “En hy het vir my gesê: Moenie die woorde van die profesie van hierdie boek verseël nie, want die tyd is naby.
11. Wie onreg doen, laat hom nog meer onreg doen; en wie vuil is, laat hom nog vuiler word; en laat die regverdige nog regverdiger word, en laat die heilige nog heiliger word.
12. En kyk, Ek kom gou, en my loon is by My, om elkeen te vergeld soos sy werk sal wees.
13. Ek is die Alfa en die Oméga, die begin en die einde, die eerste en die laaste.
14. Salig is die wat sy gebooie doen, sodat hulle reg kan hê op die boom van die lewe en ingaan deur die poorte in die stad.
15. Maar buite is die honde en die towenaars en die hoereerders en die moordenaars en die afgodedienaars en elkeen wat leuens liefhet en doen.
16. Ek, Jesus, het my engel gestuur om hierdie dinge aan julle voor die gemeentes te betuig. Ek is die wortel en die geslag van Dawid, die blink môrester.
17. En die Gees en die bruid sê: Kom! En laat hom wat hoor, sê: Kom! En laat hom wat dors het, kom; en laat hom wat wil, die water van die lewe neem, verniet.
18. Want ek betuig aan elkeen wat die woorde van die profesie van hierdie boek hoor: As iemand by hierdie dinge byvoeg, dan sal God oor hom die plae byvoeg waarvan in hierdie boek geskrywe is.
19. En as iemand iets van die woorde van die boek van hierdie profesie wegneem, dan sal God sy deel wegneem uit die boek van die lewe en uit die heilige stad en uit die dinge waarvan in hierdie boek geskrywe is.
20. Hy wat dit getuig, sê: Ja, Ek kom gou. Amen, ja kom, Here Jesus!
21. Die genade van onse Here Jesus Christus sy met julle almal! Amen” (Op. 22:10-21).
Die twaalf belangrike stellings in hierdie gedeelte is die volgende:
1. Verkondig die profesieë
“Moenie die woorde van die profesie van hierdie boek verseël nie, want die tyd is naby” (v. 10). Die boek Openbaring, en ook alle ander Bybelse profesieë, mag nie as onverstaanbare beeldspraak beskryf, vermy, en daardeur vir mense geslote gehou word nie. Onkunde oor die profetiese woord sal mense beroof van ’n verwysingsraamwerk om die vervulling van die tekens van die tye te verklaar, en gevolglik ook ontneem van ’n Bybelse toekomsverwagting. Die gevolg hiervan sal wees dat gelowiges maklik hulle uitsig op die hemel en die ewige lewe verloor, en dan al hulle aandag daaraan wy om korttermyn, aardse ideale na te jaag. Hierdie oorwegend sekulêre uitkyk op die lewe sal veroorsaak dat hulle geestelik verarm raak en nalaat om skatte in die hemel bymekaar te maak deur dinge te doen wat ewigheidswaarde het.
Verder het mense sonder ’n wederkomsverwagting ook nie ’n Bybelse perspektief op dinge wat in die wêreld gebeur nie, en weet hulle nie waarheen dit gaan lei nie. Hulle verval gevolglik maklik ulle vervalHin wanhoop wanneer dit sleg begin gaan op aarde, in plaas daarvan om te waak en te bid sodat hulle die Goddelike toorn wat aan die kom is, kan ontvlug (Luk. 21:36; 1 Thess. 1:10). Daar is goeie redes waarom ons die wederkoms van Jesus Christus moet verkondig en in die lig daarvan moet leef – dit is belangrik om te weet dat Hy ons kom haal.
2. Heiligmaking te midde van groter geestelike polarisasie
“Wie onreg doen, laat hom nog meer onreg doen; en wie vuil is, laat hom nog vuiler word; en laat die regverdige nog regverdiger word, en laat die heilige nog heiliger word” (v. 11). Die Here verwag van almal van ons om onderskeidende keuses in die lewe te maak. Die eerste keuse op die pad van ons geestelike ontwaking het betrekking op ’n besluit om Jesus Christus as ons Verlosser aan te neem. Daarna moet ons die pad van heiligmaking bewandel en voortdurend keuses maak wat daartoe sal lei dat ons toeneem in regverdigheid en heiligheid. Volgens die Bybel gaan die meerderheid mense nie die regte keuses uitoefen nie, en sal gevolglik op die pad van sonde volhard (Matt. 7:13-14; Joh. 3:19). Hierdie uiteenlopende reaksies sal na ’n proses van geestelike polarisasie in die wêreld lei, wat in die eindtyd groter afmetings sal aanneem namate die boosheid in intensiteit toeneem (1 Tim. 4:1; 2 Tim. 3:1-5).
In die postmoderne wêreld is daar groter druk ter wille van eenheid en konformiteit met die heersende, humanistiese sienings. Hierdie druk word hoofsaaklik op die minderheidsgroep evangeliese Christene toegepas, sodat hulle van hul Bybelse beginsels sal afsien en by die meerderheid inval. Ongelukkig is daar Christene wat onder hierdie druk swig en in hulle liefde vir die Here Jesus verkoel wanneer die ongeregtigheid toeneem (Matt. 24:12). In plaas van om meer heilig te word, word hulle meer soos die verdorwe, materialistiese wêreld. Ons moet egter nie aan hierdie druk toegee nie, en veel eerder die proses van polarisasie as onafwendbaar beskou. Daar kan nie ’n versoeningsbrug tussen die smal pad en die breë pad gebou word nie.
Ons moet in gedagte hou dat die opdrag om meer regverdig en heilig te word, vereis dat ons sal toeneem in die genade en kennis van Jesus Christus (2 Pet. 3:18). Baie Christene is so besig om sekulêre belange na te jaag en in die proses in rykdom en wêreldse kennis toe te neem, dat hulle glad nie in die kennis van Christus toeneem nie. Indien hulle hierdie belangrike verpligting nalaat, sal hulle nie regtig ’n standpunt teenoor die verdorwe wêreld kan inneem nie, maar gaandeweg al hoe meer soos die wêreld begin word.
3. ’n Tyd van beloning en afrekening
“Kyk, Ek kom gou, en my loon is by My, om elkeen te vergeld soos sy werk sal wees” (v. 12). Alle mense moet besef dat hulle hele lewenswandel (al die werke wat hulle gedoen het) in die hemel opgeskryf is, en dat hulle ewige toekoms in die lig daarvan bepaal sal word. Wat die regverdiges betref, is al hulle sondes wat hulle gedoen het, en wat hulle bely en laat staan het, vergewe, uitgewis en nie meer op hulle rekord nie (1 Joh. 1:9; Jer. 31:34). Die kwaliteit van hulle Christenskap sal egter bepaal word volgens die werke wat hulle ná hulle bekering gedoen het (1 Kor. 3:11-15). Werke wat nie ewigheidswaarde het nie, sal nie die vuurtoets van Christus se regterstoel-oordeel deurstaan nie, daarom is dit moontlik dat sommige Christene as mislukte dissipels, met leë hande, voor die Here sal verskyn. Hulle het nie onder die leiding van die Heilige Gees werke gedoen wat by die bekering pas nie, omdat hulle nie heiligmaking as ’n saak van erns nagestreef het nie.
Wat die goddeloses betref, sal hulle ooreenkomstig hulle bose werke veroordeel en in die poel van vuur gewerp word (Op. 20:11-15). Alle sondes, ook dit wat hulle in die geheim gedoen het, sal geopenbaar word en teen hulle getuig. Hulle het nooit na die kruis gegaan waar hulle sonde vergewe en uitgewis kon word nie, daarom sal dit hulle uiteindelik na die verderf sleep.
4. Die voorrang en ewige selfbestaan van Jesus Christus
“Ek is die Alfa en die Oméga, die begin en die einde, die eerste en die laaste” (v. 13). Ons moet nooit die fout maak om Christus as ’n sterflike mens te sien wat net ’n beperkte aardse bestaan gehad het nie. Hy is die begin van die skepping van God, Hy onderhou dit en sal uiteindelik alles nuut maak. Paulus sê: “Hy is die Beeld van die onsienlike God, die Eersgeborene van die hele Skepping; want in Hom is alle dinge geskape wat in die hemel en op die aarde is ... . Hy is voor alle dinge, en in Hom hou alle dinge stand” (Kol. 1:15-17). Jesus Christus het ’n ewige selfbestaan en word nie deur die verganklikheid van die skepping geraak nie. Hy het die aarde geskape, Hy het dit uit ’n verwoeste toestand herskep, Hy onderhou dit steeds en sal dit eendag in ’n volmaakte toestand nuut maak.
As ons aan Christus behoort, word ons lede van sy onverganklike liggaam (1 Kor. 12:27). Ons het ’n ondubbelsinnige opdrag om in Hom te bly (Joh. 15:4) en nooit enige aspek of deel van ons lewe buite Hom te bedink of te lei nie. Hy het ons uit die duisternis tot sy wonderbare lig oorgebring toe Hy ons siele gered het (1 Pet. 2:9). Daarna woon Hy in ons harte deur die Heilige Gees (Joh. 14:23). Tydens die opstanding van die regverdiges sal Hy aan ons onverganklike, nuwe liggame gee en sal ons vir altyd in sy heerlike teenwoordigheid lewe (1 Thess. 4:16-18; 1 Kor. 15:51-53).
As die Alfa en die Oméga is Jesus Christus die begin, die middelpunt en die eindbestemming van alle dinge. Hy is die bepalende norm en bring skeiding tussen dié wat vir Hom en dié wat teen Hom is (Luk. 9:50). Alles wat werklik goed is, vloei uit Hom en sy geregtigheid voort, terwyl alle boosheid in opposisie teen Hom is en deur Hom gestraf gaan word – dit is waarom die Bybel sê: “Die getuienis van Jesus is die gees van die profesie” (19:10). Die gelowiges wat in Hom is, word geseën, en buite Hom is al die ongelowiges wat geoordeel gaan word. Ons leef dus geestelik en moreel in ’n wêreld wat óf Christelik óf antichristelik is. Mense se val in sonde en verlorenheid, of hulle opstanding in ’n nuwe lewe, staan in verband met hulle verhouding teenoor Hom (vgl. Luk. 2:34). Hy is vir almal die Alfa en die Oméga, daarom sal die laaste woorde van seën of veroordeling in die menslike lewe op aarde uit sy mond kom.
5. Gehoorsaamheid aan sy opdragte
“Salig is die wat sy gebooie doen” (v. 14). In verskeie ander vertalings word hierdie teks soos volg vertaal: “Salig is die wat hulle klere was” (NIV, RSV, AB, NAB). Dit vind noue aansluiting by dit wat van die martelare gesê word in Openbaring 7:14: “... hulle het hul klere gewas en hul klere wit gemaak in die bloed van die Lam.” Wanneer die begrip “gebooie” gebruik word, moet dit Nuwe-Testamenties vertolk word met die oog daarop om God se wil ten opsigte van die Here Jesus te doen (Matt. 7:21). Dit behels onder meer om met Christus versoen te word en reiniging deur sy bloed te verkry (Ef. 1:7; 1 Pet. 1:18-19).
Hierdie vers bevat die laaste van sewe saligsprekinge in die boek Openbaring, wat almal in samehang met mekaar aanvaar moet word:
· “Salig is hy wat die woorde van die profesie lees, en die wat dit hoor en bewaar wat daarin geskrywe is, want die tyd is naby” (1:3).
· “Salig is van nou af die dode wat in Christus sterwe. ... En hulle werke volg met hulle” (14:13).
· “Salig is hy wat waak en sy klere bewaar” (16:15).
· “Salig is die wat genooi is na die bruilofsmaal van die Lam” (19:9).
· “Salig en heilig is hy wat deel het aan die eerste opstanding (20:6).
· “Salig is hy wat die woorde van die profesie van hierdie boek bewaar” (22:7).
· “Salig is die wat sy gebooie doen [wat hulle klere was]” (22:14).
Hierdie saligsprekinge plaas ’n verpligting op ons om aan hulle eise te voldoen as ons die seën daarvan wil beërf. Almal van hulle is op ons verhouding met Christus gerig, want hierdie laaste boek van die Bybel is “Die Openbaring van Jesus Christus” (Op. 1:1).
6. Die bevestiging van die ewige verderf
“Buite is die honde en die towenaars en die hoereerders en die moordenaars en die afgodedienaars en elkeen wat leuens liefhet en doen” (v. 15). Soos wat daar groot seën op die getroue dissipels van Christus wag, is daar ook groot oordele wat op die goddeloses wag. Hulle grootste sonde is dat hulle die Here Jesus as Verlosser verwerp het omdat hulle nooit die knie voor Hom gebuig het om hulle sonde teenoor Hom te bely en volle vergifnis, asook die ewige lewe, by Hom te verkry nie. Reeds van Ou-Testamentiese tye af word die oordeel wat op die sondaars wag, beskryf as “groot smaadheid, vir ewig afgryslik” (Dan. 12:2).
In Openbaring 20:5 word die tweede opstanding beskryf, wat sal lei tot die sondaars se oordeel voor die groot wit troon. Daarna volg hulle oordeel: “En as dit bevind is dat iemand nie opgeskryf was in die boek van die lewe nie, is hy in die poel van vuur gewerp” (Op. 20:15). Onder die verlorenes sal ook miljoene vormgodsdienstiges wees uit kerke wat net in naam Christelik was – hulle het slegs ’n uiterlike gedaante van godsaligheid gehad, sonder veranderde harte. Sulke mense sal tevergeefs op hulle kerklidmaatskap en “goeie lewe” aanspraak maak (Matt. 7:21-23) omdat dit, sonder wedergeboorte, niemand se siel kan red nie (vgl. Joh. 3:3). Ons moet in gebed die knie voor die Here Jesus buig, ons sonde en verlorenheid teenoor Hom bely en Hom as ons persoonlike Saligmaker aanneem – dan alleen sal ons die getuienis van die Heilige Gees in ons harte verkry dat ons kinders van God is (Rom. 8:16).
7. Jesus Christus is God én mens
“Ek is die wortel en die geslag van Dawid” (v. 16a). Ons moet Christus nie net as die biologiese Seun van Dawid sien nie – Hy is ook Dawid se Here wat van altyd af bestaan. Die ‘wortel’ van Dawid bevestig Jesus se Godheid – Hy is die oorsprong of Here van Dawid! Deur die ‘geslag’ van Dawid word sy mensheid aangedui – Hy is die Seun van Dawid. Die Joodse leiers kon hierdie groot waarheid nie begryp nie, daarom het Jesus vir hulle gevra: “Wat dink julle van die Christus? Wie se seun is Hy? Hulle antwoord Hom: Dawid s’n. Hy sê vir hulle: Hoe is dit dan dat Dawid Hom in die gees Here noem? ... As Dawid Hom dan Here noem, hoe is Hy sy seun? En niemand kon Hom ’n woord antwoord nie” (Matt. 22:41-46).
Jesus Christus is die beloofde Messias wat in die huis van Dawid uit die stam van Juda gebore is, die saad van Abraham deur wie al die nasies geseën sou word (Gen. 22:18). Terselfdertyd is Hy egter die God van Abraham, Isak en Jakob, en het Hy vir die Joodse leiers gesê: “Voordat Abraham was, is Ek” (Joh. 8:58; Die NKJV stel dit nog duideliker: “... before Abraham was, I AM”). Paulus sê dat Christus na die vlees uit Israel gebore is: “Hy wat oor alles is, God, lofwaardig tot in ewigheid!” (Rom. 9:4-5). Hy is volmaak God én volmaak mens omdat Hy die Seun van God én die Seun van Dawid is. Die engel het vir Maria gesê: “Jy sal swanger word en ’n Seun baar, en jy moet Hom Jesus noem. Hy sal groot wees en die Seun van die Allerhoogste genoem word; en die Here God sal aan Hom die troon van sy vader Dawid gee” (Luk. 1:31-32).
8. Hy is die Blink Môrester
Die Here Jesus sê ook: “Ek is ... die blink môrester” (v. 16b). Hy is self die belofte van ’n helder nuwe dag wat oor hierdie donker wêreld sal aanbreek. Petrus voeg hierby: “En ons het die profetiese woord wat baie vas is, waarop julle tog moet ag gee soos op ’n lamp wat in ’n donker plek skyn, totdat die dag aanbreek en die môrester opgaan in julle harte” (2 Pet. 1:19). Die môrester is by uitstek die simbool van hoop – die verwagting van ’n nuwe dag wat weldra sal aanbreek. In Jesus Christus het ons ’n hoopvolle toekoms. Ons kan verby die spanning van die huidige lewe kyk na die strale van ’n helder nuwe dag wat met sy wederkoms oor hierdie donker wêreld sal aanbreek. Deur die tekens van sy koms kan ons ook in die ontwrigtende omstandighede van die huidige tyd sy naderende voetstappe herken.
Diegene sonder ’n Christelike toekomsverwagting is nie in staat om wêreldgebeure geestelik te beoordeel nie, en word maklik deur al die slegte nuus en donker vooruitsigte tot wanhoop gedryf. As die Môrester in jou hart is, sal jy nie die slagoffer van donker gedagtes wees nie. Jy sal vir seker weet waarheen jy op pad is en jouself doelgerig hierop voorberei. Ons moet daarna streef om na gees, siel én liggaam onberispelik in heiligheid te wees by die wederkoms van onse Here Jesus Christus (1 Thess. 5:23-24).
9. Net die Seun van God bied aan ons die water van die lewe
“Die Gees en die bruid sê: Kom! En laat hom wat hoor, sê: Kom! En laat hom wat dors het, kom; en laat hom wat wil, die water van die lewe neem, verniet” (v. 17). Die Here Jesus is die enigste water van die lewe vir ’n geestelik sterwende wêreld, daarom het Hy gesê: “As iemand dors het, laat hom na My toe kom en drink ...” (Joh. 7:37). “Aan die dorstige sal Ek gee uit die fontein van die water van die lewe, verniet” (Op. 21:6). Hy het ook gesê: “Elkeen wat drink van die water wat Ek hom sal gee, sal in ewigheid nooit dors kry nie” (Joh. 4:14).
Alle mense moet vir redding na die Here Jesus gelei word, want daar is geen moontlikheid vir redding buite Hom nie (Hand. 4:12). Die uitnodiging vir redding moet verstaanbaar en oorredend gedoen word, want elke mens het ’n vrye wil en kan die aanbod van die hand wys as hy of sy nie duidelik verstaan waaroor dit gaan nie. Die Here dwing niemand nie, en het ook nie net sekere mense vir redding uitverkies nie, daarom sê Hy: “... laat hom wat wil, die water van die lewe neem, verniet.” Mense wat nie van hierdie vriendelike en gratis aanbod gebruik maak nie, het ’n donker, gevaarlike en onbekende toekoms buite die Here.
In die eerste eeu het Christus vir die inwoners van Jerusalem gesê: “Ek wou julle bymekaarmaak ... en julle wou nie!” (Matt. 23:37). Benewens hulle voortgesette geestelike misleiding en onkunde, was die vernietiging van Jerusalem en die internasionale verstrooiing van die Jode die gevolg van hulle verwerping van die Messias – hulle het ’n geestelike droogte bo die fontein van lewende water verkies.
Dit is steeds gebiedend noodsaaklik dat hierdie lewensbelangrike boodskap na almal op aarde moet uitgaan. ’n Oproep tot bekering gaan van die Gees en die bruid af uit. Die Heilige Gees spreek deur die Woord en ook deur die boodskappe, persoonlike gesprekke en geskrifte van alle ware gelowiges. Ons Christene wat lede van die bruidsgemeente van die Here Jesus is, is deur die Heilige Gees bemagtig om die boodskap van redding aan alle mense op aarde te verkondig (Hand. 1:8). Die verantwoordelikheid rus op die hoorders om op hierdie boodskap te reageer, want dit is nie net in hulle eie geestelike belang nie, maar ook tot die eer van die Here om seker te maak dat hulle Christus se dissipels is en nie sy vyande nie.
10. ’n Waarskuwing teen die aantasting van God se Woord
Die heel laaste en baie ernstige waarskuwing wat in die Bybel opgeteken is, is teen die aantasting van die Bybel as God se Woord: “As iemand by hierdie dinge byvoeg, dan sal God oor hom die plae byvoeg waarvan in hierdie boek geskrywe is. En as iemand iets van die woorde van die boek van hierdie profesie wegneem, dan sal God sy deel wegneem uit die boek van die lewe” (v. 18-19). Die hele raad van God aan die mensdom is in die Bybel vervat (vgl. Hand. 20:27), en Openbaring was die laaste, letterlikgeïnspireerde boodskap wat God aan almal op aarde gerig het.
Ons mag niks by wyse van buite-Bybelse boodskappe by God se Woord voeg nie, daarom is dit aanmatigend en absoluut misleidend wanneer mense beweer dat die Here verdere boodskappe aan hulle gerig het deur middel van drome, visioene, vreemde tale, hoorbare stemme, die raadpleging van gestorwenes of gesprekke met engele. Die Here het wel sommige van hierdie kommunikasiemetodes gebruik voordat die Bybel klaar geskryf was (vgl. Heb. 1:1), maar noudat ons ook die volle, Nuwe-Testamentiese openbaring van Jesus Christus het, mag ons niks daarby voeg nie.
Daar mag ook niks uit die Bybel weggelaat word deur bv. aspekte van die boodskap daarvan te ontken nie. Daar is baie mense wat nie die Here Jesus se maagdelike geboorte aanvaar nie, en ook nie sy Godheid, opstanding uit die dood, hemelvaart, of sy fisiese wederkoms na die aarde aan die einde van die kerkdispensasie nie. Sulke mense ontken ook die letterlike vervulling van ander eindtydse profesieë soos die wegraping, die volle herstel van Israel as ’n Messiaanse staat, die opkoms van die Antichris na ’n posisie van wêreldleierskap, en die uitgiet van God se toorn gedurende die sewe jaar van die verdrukking. Hierdie gebeure word letterlik in die boek Openbaring beskryf, asook in ander profetiese boeke van die Bybel, maar word nie ernstig opgeneem deur die skeptici en agnostici nie. Wanneer sekere persone nie die uitsprake van die Bybel ernstig opneem nie, dan toon hulle minagting vir die Outeur van hierdie Boek.
Wat sal met mense gebeur wat hulleself aan die sonde van ongeloof skuldig maak, deur God se Woord te verwerp en gedurig na redes te soek waarom hulle nie in die Bybel hoef te glo nie? God se oordele sal oor hulle kom. Selfs al was hulle gered maar het dan later in ernstige dwalings verval, sal hulle name uit die boek van die lewe uitgewis word. Sulke voormalige gelowiges verval heeltemal uit die genade, soos die Galásiërs wat die wet bo die kruisboodskap verkies en die twee probeer vermeng het (Gal. 5:4; Rom. 10:4), diegene onder die Hebreërs wat in ongeloof verval het omdat hulle na ’n lewe van sonde teruggekeer het wat in stryd met die geregtigheid van Christus was (Heb. 3:12), asook alle misleide gelowiges wat na valse voorstellings van die Woord van God luister en dan hulle geloof daarin stel (1 Tim. 4:1).
As ons egter op die weg van die waarheid volhard en ons nie aan hierdie sondes skuldig maak nie, sal ons name nooit uitgewis word uit die boek van die lewe nie (Op. 3:5); maar dan moet daar ook van ons gesê kan word: “Jy het my Woord bewaar en my Naam nie verloën nie” (Op. 3:8). Die Bybel in die oorspronklike tale is die enigste betroubare bron van inligting oor God en die mens, asook die redding en heiliging van verlore mense: “Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid, sodat die mens van God volkome kan wees, vir elke goeie werk volkome toegerus” (2 Tim. 3:16-17).
Verskillende vertalings van die Bybel moet versigtig geëvalueer word, want baie van hulle het swakhede en foute in. Doen ’n vergelykende studie en gebruik verklarende woordeboeke. Let ook op die vertolking van die Woord in preke en in Christelike boeke. Baie van die predikers en skrywers verdraai die Woord en wyk van die gesonde leer van die Bybel af sodat hulle ’n meer sosiaal aanvaarbare boodskap kan verkondig (2 Tim. 4:3-4). Hulle is ook besig om na willekeur by te voeg en weg te laat, en sal deur dieselfde Woord wat hulle verander en verdraai het, geoordeel word.
11. ’n Finale bevestiging dat Christus gou kom
“Ja, Ek kom gou” (v. 20). Dit is belangrik om te begryp dat alle Christene van alle tye ’n korttermyn wederkomsverwagting behoort te hê, sodat hulle altyd ’n ewigheidsperspektief op hulle lewe kan hê. Dit sal hulle help om hulle prioriteite reg te kan bepaal sodat hulle beter voorbereid kan wees op die ewige lewe. Sonder hierdie verwagting sal hulle swak gemotiveerd wees om werke te doen wat by die bekering pas, en om daardeur skatte in die hemel bymekaar te maak (Matt. 6:20).
Neem verder in ag dat die Here dikwels binne die raamwerk van die groter prentjie van die menslike geskiedenis op aarde met ons praat. In hierdie verband is ’n duisend jaar soos ons dit ervaar, vir Hom soos ’n dag (vgl. 2 Pet. 3:8). Die heilsgeskiedenis van die mens sedert Adam verloop herkenbaar in ’n week van millennia waarin elke dag omtrent 1 000 jaar voorstel: twee dae van Adam tot by Abraham, twee dae van Abraham tot by Christus, twee dae van kerkgeskiedenis tussen Christus se eerste en tweede koms, gevolg deur die sewende dag van die vrederyk op aarde. Die kerkbedeling het vroeg op die vyfde dag van hierdie week begin en behoort vroeg in die sewende dag (enige tyd nou) afgesluit te word.
Volgens Hoséa 6:1-2 sou Israel vir twee dae (van omtrent 2 000 jaar) in ander lande weg van die Here af verstrooid wees weens die verwerping van die Messias, en sal dan op die derde dag sedert die koms van die Messias met Hom versoen wees en voor sy aangesig lewe in hulle land (in die duisendjarige vrederyk). Die derde dag ná Christus is dus dieselfde as die sewende dag ná Adam. Die Here Jesus verwys ook na die “twee dae” van die kerkbedeling waartydens mense van satansmag en geestelike kwale verlos sal word (Luk. 13:32), gevolg deur die derde dag wanneer Hy sy bestemming as Koning sal bereik.
Die hele oorblyfsel in Israel sal aan die einde van die komende verdrukking gered word (Jer. 30:7; 31:31-38; Eseg. 36:22-28; Sag. 12:10–13:1; Rom. 11:25-26). Dan eers sal hulle waarlik die volk van God wees en deur Hom gebruik kan word om hulle doel as die Messias se getuies te bereik. Ons sien reeds die vroeë tekens van Israel se nasionale geestelike ontwaking, daarom weet ons dat die Messias inderdaad “gou” kom.
12. Die versekering dat sy genade met ons sal wees
“Die genade van onse Here Jesus Christus sy met julle almal!” (v. 21). Ons moet die belofte in die geloof aanneem dat die Here Jesus in elke behoefte van ons wil voorsien na die rykdom van sy genade (Ef. 2:7; Fil. 4:19). Ons is egter nie nou in die vrederyk nie, en dus nie bestem om in hierdie bedeling soos konings in oorvloed te leef nie. Ons is bywoners en vreemdelinge in ’n wêreld wat in die mag van die Bose lê (1 Pet. 2:11; 1 Joh. 5:19), daarom moet ons vergenoeg wees as daar in ons basiese behoeftes voorsien word (1 Tim. 6:8). Enigiets meer as dit kom op gierigheid neer. Die basiese behoeftes van alle mense is nie dieselfde nie, daarom moet ons nie ander se voorbeeld nastreef nie, maar slegs ons eie situasie in oënskou neem wanneer ons vir seëninge bid.
Hou vas aan die belofte dat die Here jou nie sal begewe of verlaat nie (Heb. 13:5), maar onthou ook dat daar ’n moontlikheid is dat jy dalk van Hom afvallig en vervreemd kan raak (Joh. 15:6; Op. 2:4-5). Waak teen wegdwaling en afvalligheid en streef daarna om ’n oorwinnaar te wees in die stryd van die lewe. As jy tot die Here nader, sal Hy tot jou nader (Jak. 4:8). Tree tot sy genadetroon toe in die gebed in jou binnekamer, dan sal jy ervaar dat Hy jou daar buite in die openbaar, tussen die sondaars, staande sal hou (Matt. 6:6).
Bid die Here Jesus se genade op jou hele lewe af, en ook op die lewens van ander vir wie jy intree. Glo dat sy genade onder alle omstandighede vir jou genoeg is, ook op ’n siekbed (2 Kor. 12:7-10). Selfs in ’n wêreld waarin die sonde en ongeregtigheid elke dag besig is om meer te word, is die Here se genade nog steeds meer oorvloedig as al die probleme en sal jy nooit nodig hê om voor die aanslag van sonde te swig nie (Rom. 5:20). Paulus het altyd die genade van die Here op die gemeentes afgebid: “Die genade van die Here Jesus Christus sy met julle almal!” (Rom. 16:24).
13. Hoedanighede Waarin die Here Jesus Gaan Verskyn
Die kerkbedeling is besig om ten einde te spoed, en dit beteken dat die groot, eindtydse openbaring van Jesus Christus baie naby is. Hy gaan in ’n relatief kort tyd in verskillende hoedanighede aan verskillende groepe mense geopenbaar word, afhangend van die verhouding waarin hulle teenoor Hom staan. Hierdie groot groepe mense is eerstens die ware gelowiges van alle tye, tweedens die ongeredde wêreld, en derdens die volk Israel.
Christus as Regter en Bruidegom van gelowiges
Die heel eerste eindtydse openbaring van Jesus Christus sal aan die liggaam van ware gelowiges van alle tye wees. Dit sluit die hele Nuwe-Testamentiese kerk in, asook Ou-Testamentiese gelowiges wat God behaag en op die belofte van die Messias gewag het (vgl. Heb. 11:24-26, 39-40). Diegene wat reeds ontslaap het, sal tydens die opstanding van die regverdiges opgewek word, met verheerlikte liggame beklee word, en weggevoer word saam met die lewende gelowiges wat in ’n oogwink verander en verheerlik sal word (vgl. 1 Kor. 15:51-53).
Paulus beskryf hierdie gebeurtenis só: “Want die Here self sal van die hemel neerdaal met ’n geroep, met die stem van ’n aartsengel en met geklank van die basuin van God; en die wat in Christus gesterf het, sal eerste opstaan. Daarna sal ons wat in die lewe oorbly, saam met hulle in wolke weggevoer word die Here tegemoet in die lug; en so sal ons altyd by die Here wees” (1 Thess. 4:16-17). Hierdie ontmoeting en vereniging met Christus sal dus nie op aarde geskied nie, maar iewers in die ruimte. Daarna neem Hy ons na ons hemelse woning, soos belowe: “Ek gaan om vir julle plek te berei ... [dan] kom Ek weer en sal julle na My toe neem, sodat julle ook kan wees waar Ek is” (Joh. 14:2-3).
As deel van die verheerliking van die gelowiges sal die Here Jesus tydens sy regterstoel-oordeel in die hemel genadeloon volgens elkeen se werke toeken (vgl. Matt. 25:14-27; 1 Kor. 3:8-15; 2 Kor. 5:10). Jesus Christus gaan dus heel eerste die Regter van die ware gelowiges wees – nie om te véroordeel nie, want hulle is almal uit genade gered, maar om te béoordeel. Nie alle dissipels van Christus het Hom met ewe veel ywer gedien nie, en daar sal selfs diegene onder hulle wees wat met leë hande voor Hom sal verskyn.
Ná die regterstoel-oordeel sal Christus as die hemelse Bruidegom met sy aardse bruid verenig word. Hierna word die kerk nie meer die bruid van Christus genoem nie (vgl. Matt. 25:1-13; 2 Kor. 11:2), maar die vrou van die Lam (Op. 19:7). Daar word ook na die verheerlikte kerk as “ouderlinge” verwys wat rondom Christus se troon sal vergader om sy lof te besing: “Toe sing hulle ’n nuwe lied en sê: U is waardig om die boek te neem en sy seëls oop te maak, want U is geslag en het ons vir God met u bloed gekoop uit elke stam en taal en volk en nasie” (Op. 5:9).
Dit is belangrik om te begryp dat die verheerlikte kerk wat in Openbaring 4 en 5 beskryf word as 24 ouderlinge uit alle volke, stamme en tale op aarde, in die hemel sal wees voordat die eerste seëls van God se oordele in Openbaring 6 oopgemaak word. Waarom 24 ouderlinge? In 1 Kronieke 24 is die totale priesterdom in Israel in 24 groepe verdeel wat elkeen twee weke per jaar tempeldiens gedoen het. Die Nuwe-Testamentiese “priesterdom” (diensknegte of ouderlinge) van die Here word hier simbolies as 24 voorgestel, wat ’n aanduiding is van die totale groep dissipels uit alle volke.
Regter van die ongeredde wêreld
Die Antichris sal op aarde geopenbaar word kort ná die opstanding van die gelowiges en hulle wegvoering hemel toe saam met die lewende gelowiges wat ook onverganklike nuwe liggame gekry het (1 Kor. 15:51-53). Tot op daardie oomblik was die teenwoordigheid van die kerk van Christus op aarde ’n teëhouende faktor teen die openbaring en magsoorname van die Antichris.
Paulus sê: “Want die verborgenheid van die ongeregtigheid is al aan die werk [die onsigbare werking van die Antichris se gees deur die eeue heen], net totdat hy wat nou teëhou [die kerk van Christus as ’n tempel van die Heilige Gees], uit die weg geruim is; en dan sal die ongeregtige [die Antichris] geopenbaar word, hy wat die Here met die asem van sy mond sal verdelg en deur die verskyning van sy wederkoms tot niet sal maak, hy wie se koms is volgens die werking van die Satan met allerhande kragtige dade en tekens en wonders van die leuen en met allerhande verleiding van ongeregtigheid in die wat verlore gaan, omdat hulle die liefde tot die waarheid nie aangeneem het om gered te word nie. En daarom sal God hulle die krag van die dwaling stuur, om die leuen te glo, sodat almal geoordeel kan word wat die waarheid nie geglo het nie, maar behae gehad het in die ongeregtigheid” (2 Thess. 2:7-12).
Wanneer die ware gelowiges – dit is die getuies van Christus deur wie sy lig op aarde geskyn het – skielik weggeneem is, gaan daar op alle lewensterreine groot veranderings intree. Die Here Jesus sal dan vir sewe jaar die oordele van “die dag van die Here” (vgl. Jes. 13:9-13) uitstort oor ’n wêreldbevolking wat Hom as Verlosser verwerp het. Hulle sal nie erfgename van sy hemelse koninkryk wees nie, omdat hulle van hulself vyande van Hom gemaak het – dit sal ook diegene insluit wat Hom net met hulle lippe bely het, maar wie se onweergebore harte ver van Hom af was (Matt. 15:8).
Drie reekse van sewe oordele elk (Op. 6 tot 19), wat progressief erger sal word, gaan binne ’n tydperk van sewe jaar oor die aarde uitgestort word wanneer Christus as Regter die rebelse mensdom tot verantwoording roep. Onder hulle sal ook die grootste deel van die volk Israel wees wat tot in daardie stadium steeds sal weier om Jesus as Messias te erken en aan te neem. Net die Messiaanse (waarlik geredde Jode) sal saam met die ware kerk weggeneem word.
Die verdrukking word in twee dele van 3½ jaar elk verdeel. Dit is twee duidelik afgebakende tydperke van 42 maande of 1 260 dae elk, waarvan net die tweede helfte “die groot verdrukking” genoem word. Die verdrukking van sewe jaar begin wanneer die Antichris ’n sewe jaar lange verbond met Israel en die nasies sluit (Dan. 9:27), terwyl die groot verdrukking van die laaste 3½ jaar sal begin nadat die Antichris homself in die herboude tempel in Jerusalem tot God verklaar en ook ’n afgodsbeeld van homself in die Allerheiligste laat oprig het (Matt. 24:15-22; 2 Thess. 2:4; Op. 13:14-15).
Aan die begin van die sewe jaar gaan die eerste seël van God se oordele in die hemel oopgemaak word. Dan sal daar ’n wit perd op aarde uithardloop, waarvan die ruiter ’n boog en ’n kroon het. Dit is ’n verwysing na die Antichris wat ’n valse vredevors met groot mag sal wees. Hy word ook met die daaropvolgende drie perde geassosieer, wat uiteindelik vir die dood van ’n kwart van die wêreldbevolking verantwoordelik sal wees (Op. 6:3-8).
Dit is belangrik om duidelikheid te verkry oor die aanvanklike openbaring van die Antichris as ’n populêre vredevors. Hy gaan nie as ’n tiran en mensemoordenaar op die toneel verskyn nie, maar as ’n “redder” van die mensdom, wat daarin sal slaag om vir ’n tyd lank vrede en wêreldeenheid te skep, ook tussen alle gelowe. Almal van hulle sal hom in verwondering navolg en ook aanbid (Op. 13:3-4). Dit sal aanvanklik lyk asof alles goed gaan.
Geestelike misleiding sal die oorheersende kenmerk van die verdrukking wees. Omdat die verlore mensdom nie die ware Messias navolg nie, sal hulle die krag van die dwaling ontvang om die Antichris se leuens te glo (2 Thess. 2:9-12). Hulle sal vas glo dat die valse messias die ware messias is en hom van harte aanbid. Almal sal hom as ’n Goddelike verlosser en vredemaker sien omdat hy groot tekens en wonders sal doen, ’n dreigende derde wêreldoorlog sal afweer, omstandighede sal skep wat die wêreldekonomie weer op dreef sal kry, eenheid tussen die verdeelde godsdienste en nasies sal bring, en globalisme na sy finale fase voer deur die instelling van ’n wêreldregering met uitvoerende magte.
Hierdie intensiewe misleiding sal saam met die proses van toenemende globalisasie vir die eerste 3½ jaar van die verdrukking verloop, en die oorgrote deel van die mensdom sal hoogs ingenome met hulle nuwe wêreldorde wees. ’n Aansienlike aantal mense, hoewel nog steeds ’n minderheid, sal in hierdie tyd besef dat die Antichris ’n misleier uit die koninkryk van Satan is, en soveel as moontlik mense teen hom waarsku. Hierdie beweging sal by ’n herlewing begin waarin 144 000 Jode gered sal word (Op. 7:1-8). Deur hulle getuienis sal ook baie ander mense uit alle nasies gered word (Op. 7:9-17).
Hierdie bekeerlinge sal in botsing wees met die ideologie, wette en beginsels van die nuwe wêreldorde. Gaandeweg sal daar hewiger vervolging teen hulle ingestel word, want hulle sal mense teen die rampe en oordele van die dag van die Here waarsku, wat ná 42 maande van valse vrede in volle sterkte op aarde sal voorkom.
Teen die middel van die verdrukking sal daar ook uit ander oorde opstande teen die Antichris en sy wêreldregering wees, en ’n sluipmoordaanval sal ook op hom uitgevoer word. Sy wond sal egter genees, en dan sal hy in totaliteit deur die gees van Satan beset word en as die ergste tiran van alle tye geopenbaar word (Op. 13:11-18). Die valse profeet sal saam met hom werk en hulle sal meedoënloos toeslaan op alle teëstanders wat weier om die Antichris te aanbid en sy nommer te aanvaar.
Die Antichris sal dan nie meer die ruiter van die wit vredesperd wees nie, maar die ruiter van die rooi perd van oorlog, die swart perd van rantsoenering en hongersnood, en die vaal perd van die dood. In hierdie tyd sal die Here ongekende oordele oor die goddelose ryk van die dier uitstort. Hieronder sal natuurrampe met ’n baie groot vernietigingskrag wees. Hierdie plae en oordele sal gaandeweg so erg raak dat die vervalle mensdom sal besef dat dit God is wat hulle straf, en saam met die Antichris sal hulle God laster oor die plae (Op. 13:5-6; 16:9-11).
Terwyl die goddeloses se laster en verhardheid van hart erger word, sal die plae en rampe ook al hoe erger word. Die aardbewings sal uiteindelik so intens en wydverspreid raak dat daar nie meer ’n veilige woonplek op aarde sal wees nie. Geboue sal oral intuimel, en die ryk van die Antichris sal tot in sy fondamente geskud word: “... en daar het ’n groot aardbewing gekom soos daar nog nie gewees het vandat die mense op die aarde was nie – so ’n geweldige groot aardbewing. ... En die stede van die nasies het geval. ... En alle eilande het gevlug, en berge is daar nie gevind nie; en groot hael, omtrent ’n talent swaar [sowat 50 kg.], het op die mense geval; en die mense het God gelaster oor die plaag van die hael, omdat sy plaag ontsettend groot was” (Op. 16:18-21).
Die oorlewende mense sal baie goed weet dat daar nie slegs wetenskaplike verklarings vir die buitengewone rampe aangebied kan word nie, maar dat dit die oordele van “die dag van die Here” is (vgl. Jes. 13:9-13; Joël 2:1-2, 10-11, 31; Sef. 1:14-15). Geboue sal oral ineenstort, massiewe haelstene sal verwoesting saai, en meteoriete (brokstukke van meteore en asteroïede wat in die atmosfeer ontplof) sal op baie plekke val en alles in ’n groot omtrek vernietig (Op. 6:13). Paniekbevange sal mense na die berge vlug, maar die berge sal ook intuimel en kranse sal val. Die voortvlugtendes sal tot die berge en rotse uitroep: “Val op ons en verberg ons vir die aangesig van Hom wat op die troon sit, en vir die toorn van die Lam; want die groot dag van sy toorn het gekom, en wie kan bestaan?” (Op. 6:16-17).
Die hoogtepunt van die oordele wat Christus as Regter van die verlore mensdom sal uitstort, sal tydens die slag van Armagéddon op die dag van sy wederkoms wees. Johannes sê: “En ek het die dier [die Antichris] en die konings van die aarde en hulle leërs versameld gesien, om oorlog te voer teen Hom wat op die perd sit [Christus], en teen sy leër. En die dier is gevange geneem, en saam met hom die valse profeet wat die tekens in sy teenwoordigheid gedoen het, waarmee hy húlle verlei het wat die merk van die dier ontvang en sy beeld aanbid het. Lewend is die twee gewerp in die vuurpoel wat met swawel brand. En die ander is gedood met die swaard wat uit die mond gaan van Hom wat op die perd sit; en al die voëls is versadig van hulle vlees” (Op. 19:19-21).
Christus sal net ’n woord spreek wat tot sy vyande se onmiddellike verdelging sal lei. Sagaría brei verder hieroor uit: “En die Here sal uittrek en stryd voer teen dié nasies soos op die dag van sy stryd, die dag van oorlog. ... En dit sal die plaag wees waarmee die Here die volke sal tref wat opgetrek het om teen Jerusalem te veg: Hy sal hulle vlees laat wegteer terwyl hulle nog op hul voete staan; en hulle oë sal wegteer in hulle holtes, en hulle tong wegteer in hulle mond” (Sag. 14:3, 12).
Oordeel vir die oorlewendes uit die verdrukking
Ná die oordeel van Armagéddon sal Christus eers met die oorblyfsel van Israel versoen word, wanneer almal van hulle gered sal word (Sag. 12:10–13:1). Hierna sal Hy al die oorlewende mense op aarde (die nie-Joodse wêreld) voor sy troon van heerlikheid daag om die bokke van die skape af te skei. Die ongereddes sal veroordeel word, terwyl die gereddes deel van die vrederyk sal wees wat Christus op aarde sal instel:
“Wanneer die Seun van die mens in sy heerlikheid kom en al die heilige engele saam met Hom, dan sal Hy op sy heerlike troon sit; en voor Hom sal al die nasies versamel word, en Hy sal hulle van mekaar afskei soos die herder die skape van die bokke afskei … . Dan sal die Koning vir die wat aan sy regterhand is, sê: Kom, julle geseëndes van my Vader, beërf die koninkryk wat vir julle berei is van die grondlegging van die wêreld af. Want Ek het honger gehad, en julle het My te ete gegee; Ek het dors gehad, en julle het My te drinke gegee; Ek was ’n vreemdeling, en julle het My herberg gegee; Ek was naak, en julle het My geklee; Ek was siek, en julle het My besoek; in die gevangenis was Ek, en julle het na My gekom. … Voorwaar Ek sê vir julle, vir sover julle dit gedoen het aan een van die geringstes van hierdie broeders van My, het julle dit aan My gedoen. Dan sal Hy ook vir dié aan sy linkerhand sê: Gaan weg van My, julle vervloektes, in die ewige vuur wat berei is vir die duiwel en sy engele” (Matt. 25:31-41).
Die uitdrukking “hierdie broeders van My” verwys na ’n derde groep wat nie onder die bokke of skape is nie. Die enigste moontlike groep wat dit kan wees, is die Jode, want hulle is die aardse volksgenote van Jesus. In die groot benoudheid en vervolging van die verdrukking sal die Jode ’n baie moeilike tyd hê (Matt. 24:15-21), want die magte van die Antichris sal probeer om Israel heeltemal uit te wis. Lede van nie-Joodse nasies wat in hierdie tyd uit hulle pad sal gaan om Jode te help, sal daardeur te kenne gee dat hulle die Antichris se opdrag vir ’n Joodse volksmoord verwerp, en dat hulle deur die liefde van die ware Christus gemotiveer word om ’n helpende hand na die voortvlugtende Jode te reik. Dit sal baie gevaarlik wees om hulp van hierdie aard te verleen, omdat die Antichris dit as verraad sal beskou om die Jode wat hom verwerp het, op enige manier te help om te kan oorleef.
Die werke van hierdie nie-Joodse weldoeners sal hulle nie red nie; dit sal ’n bewys wees van hulle redding. Hulle sal saam met Jesus Christus in sy koninkryk regeer, terwyl die verlorenes wat saam met die Antichris die Jode vervolg het, veroordeel sal word.
Jesus Christus as Koning van die wêreld
Wanneer die Here Jesus weer kom, kom Hy as die “Koning van die konings” (Op. 19:16). Hy sal ’n wêreldwye Messiaanse koninkryk vestig en van die troon van Dawid af uit Jerusalem regeer. Hierdie belofte is voor sy geboorte as mens aan Maria gemaak: “En kyk, jy sal swanger word en ’n Seun baar, en jy moet Hom Jesus noem. Hy sal groot wees en die Seun van die Allerhoogste genoem word; en die Here God sal aan Hom die troon van sy vader Dawid gee” (Luk. 1:31-32).
Die Here Jesus is nie tydens sy eerste koms as Koning aanvaar nie, omdat Hy hierdie amp eers tydens sy wederkoms sal beklee: “Daarna sal Ek terugkom en die vervalle hut van Dawid weer oprig, en wat daarvan verwoes is, sal Ek weer oprig en dit herstel, sodat die oorblyfsel van die mense die Here kan soek, en al die nasies oor wie my Naam uitgeroep is, spreek die Here wat al hierdie dinge doen” (Hand. 15:16-17).
Nog voordat die Here Jesus tydens sy wederkoms as Koning sy voete op die Olyfberg sal sit, sal die aankondiging van sy aardse koninkryk al in die hemel gemaak word: “En die sewende engel het geblaas, en daar was groot stemme in die hemel wat sê: Die koninkryke van die wêreld het die eiendom van onse Here geword en van sy Christus, en Hy sal as Koning heers tot in alle ewigheid” (Op. 11:15). Dit sal ook die vervulling van ’n profesie in Daniël 2:44-45 wees, dat die aardse koninkryke in die eindtyd fisies vernietig en ’n hemelse koninkryk in hulle plek gevestig sal word.
In hierdie tyd, ná die verdelging van die Antichris en sy magte (Op. 19:19-21), sal die duiwel as die verleier van die nasies gebind word (Op. 20:1-3). As gevolg hiervan sal oorlogvoering en rebellie teen die koninkryk van God heeltemal ophou. Die Here sal geëer en sy geestelik ontwaakte volk Israel in hoë aansien wees. Al die volgende profesieë sal dus letterlik vervul word:
· “En aan die einde van die dae sal die berg van die huis van die Here vasstaan op die top van die berge en verhewe wees bo die heuwels, en al die nasies sal daarheen toestroom. En baie volke sal heengaan en sê: Kom laat ons optrek na die berg van die Here, na die huis van die God van Jakob, dat Hy ons sy weë kan leer en ons in sy paaie kan wandel. Want uit Sion sal die wet uitgaan en die woord van die Here uit Jerusalem. En Hy sal oordeel tussen die nasies en regspreek oor baie volke; en hulle sal van hul swaarde pikke smee en van hul spiese snoeimesse; nie meer sal nasie teen nasie die swaard ophef nie, en hulle sal nie meer leer om oorlog te voer nie” (Jes. 2:2-4).
· “In dié tyd sal hulle Jerusalem noem die troon van die Here; en al die nasies sal daarheen saamkom vanweë die Naam van die Here in Jerusalem; en hulle sal nie meer wandel na die verharding van hul bose hart nie” (Jer. 3:17).
· “So sê die Here van die leërskare: Nog sal volke aankom en die inwoners van baie stede. En die inwoners van die een stad sal gaan na die ander en sê: Kom, laat ons heengaan om die aangesig van die Here om genade te smeek en die Here van die leërskare te soek. Ek wil ook gaan! So sal dan baie volke en magtige nasies kom om die Here van die leërskare in Jerusalem te soek en die aangesig van die Here om genade te smeek. So sê die Here van die leërskare: In dié dae sal tien man uit al die tale van die nasies die slip van 'n Joodse man gryp en dit vashou en sê: Ons wil met julle saamgaan, want ons het gehoor dat God met julle is” (Sag. 8:20-23).
In ons toewyding aan die Here Jesus moet ons al die hoedanighede waarin Hy Homself openbaar, in ag neem omdat elkeen van hulle verskillende eise aan ons stel. Ons verhouding met Hom begin op daardie dag wanneer ons Hom as ons Verlosser aanneem. Hierdie stap moet na ’n volle oorgawe lei sodat ons met die Heilige Gees vervul kan word en Christus ook ten volle as ons Heiligmaking kan ervaar (1 Kor. 1:30). Dit sal ons in staat stel om aan te hou groei in die kennis en genade van Christus (Ef. 4:13-14; 2 Pet. 3:18).
Ons moet deurentyd op die hoedanighede ingestel wees waarin Christus Homself tydens sy wederkoms aan ons gaan openbaar, naamlik Bruidegom en Regter. Wat sy posisie as Bruidegom betref, moet ons nou reeds voorberei word om onberispelik in heiligheid te wees wanneer ons as sy bruid voor Hom verskyn (Ef. 5:25-27; 1 Thess. 3:13; 5:23-24). Ons moet ook sorg dat ons met vrymoedigheid voor sy regterstoel sal verskyn om rekenskap van ons lewens ná bekering te gee (Rom. 14:10-12).
Indien ons waardig bevind word om voor Jesus Christus as Regter en Bruidegom te verskyn, dan sal ons ook waardig wees om as konings saam met Hom in sy koninkryk te regeer (Rom. 8:17; 2 Tim. 2:12; Op. 5:9-10). Die Here sal vir sy getroue dissipel wat met sy pond tien ponde wins verdien het, sê: “Mooi so, goeie dienskneg; omdat jy in die minste getrou gewees het, moet jy gesag hê oor tien stede” (Luk. 19:17). Die pond wat hy gebruik het, dui op ’n Godgegewe werkvermoë deur die Heilige Gees, en die Here Jesus verwag van al sy diensknegte om werke te doen wat by die bekering pas.
Wat die ongeredde wêreld betref, het hulle niks gedoen om die toorn wat aan die kom is, te ontvlug nie (vgl. 1 Thess. 1:10). Die Here Jesus het gesê: “... dan sal daar groot verdrukking wees soos daar van die begin van die wêreld af tot nou toe nie gewees het en ook nooit sal wees nie. En as daardie dae nie verkort was nie, sou geen vlees gered word nie” (Matt. 24:21-22). Slegs diegene wat geestelik waardig is, sal die tyd van goddelike toorn ontvlug (Luk. 21:36).
Die “groot verdrukking” dui spesifiek op die tweede helfte van die verdrukking, wat ná 42 maande van antichristelike misleiding en valse wêreldeenheid sal aanbreek. Daarna vind die oordeel plaas oor diegene wat die verdrukking oorleef het, gevolg deur die instelling van Christus se vrederyk. Aan die einde van die vrederyk sal alle sondaars van alle eeue voor die groot wit troon gedaag word om hulle finale oordeel te ontvang (Op. 20:11-15).