hartseer Archives ~ Die Affêre
Tag Archives: hartseer
Posted on April 1, 2016 by Annalize
Ons het vanoggend met sonop die nuus gekry.
Jy is weg..
Sommer so is jou vuur geblus, jou vlam gedoof, jou uurglas leeg..het jy klaar geleef.
Jy, my vriendin met die vuur in jou hare, die vuur in jou hart. Jy was vuur, wind, grond en water. Passievol, rustig, sterk, diep. En op die ou einde so oneindig broos.
Sommer so het jy gegaan. Pynlik finaal, met geen basuin of fanfare.
Ek sien jou in die vuur, ek hoor jou in die wind, ek voel jou in die grond en ek proe jou in die water.
Ek dank die Here, wat jy lief gehad het, vir jou lewe, jou vriendskap en vir jou.
Steek ‘n vuur aan, skink ‘n glas wyn. My vriendin, Marianne, het verdwyn.
Posted in Gedigte, Mens Wees	Tagged hartseer, Kanker, rou, vriendskap
Posted on March 1, 2015 by Annalize
Ek sukkel. Ek wat altyd planne het, het nie nou ñ plan nie.
Ek weet dat God ñ plan het, ek weet dat ek geduld moet hê.
Ek weet nou hoe jy destyds gevoel het. Toe jy gesukkel het met wil en plig.
Ek dink ek is nou daar. Ek wil, maar is dit meer uit plig?
Ek sukkel in hierdie huis waar daar nooit stilte is nie. Terwyl ek hier skryf gil iemand. ñ Ander een roep Mamma.
Ek wens ek kan ñ paar dae stilte koop. Waar ek hierdie ding in my kop kan rondmaal en kan verwerk op ñ manier.
Waar ek my eie stem kan stilmaak en kan luister, voel wat my siele stem vir my sê.
Ek reken dis die werklike lewe, nê?
Ek noem jou Liefste, want dit is wat jy is. Jy is my Liefste. Liefde het in my hart niks hiermee te doen nie. My lyf het jou lief, my hart..maar my siel? My siel is stukkend. Gebreek deur jou patrone. Gebreek deur jou argelose benadering tot ons verbintenis.
So seergemaak en gekneus deur jou verwerping.
Ek weet jy sê jy het my nie verwerp nie, jy het my gekies, maar ek voel dit nie.
Waar ek hier sit weet ek dit nie.
Dit voel asof ek altyd die merk gaan dra. Altyd na myself in die spïeel sal staar en wonder. Wonder wat dit ín my is wat maak dat ek nie genoeg is nie? Wonder of jy altyd hierdie worsteling binne jou sal hê. Wonder of dit wat ons het, nou vir eens genoeg sal wees en sal maak dat jy wegdraai?
Wonder en wens.
Is dit die moeite werd? Sal ek wegkwyn as ek kies om te bly en altyd wonder?
Sal ek eendag ophou wonder?
Liefste, ek brand. Ek het seer. Ek wens. Ek wonder.
Here, ek HOOP.
Posted in Geskei Wees, Vrou Wees	Tagged egskeiding, hartseer, liefde, seer
Hoe lank kan ons brand?
Hoeveel keer kan jy ons in die vuur gooi
Voordat ons uitbrand
Hierdie keer was een keer te veel
Hierdie keer het daar iets gesterf
Hierdie keer het jou vir my bederf
Hierdie keer het jy jou hand oorspeel
Hoe lank voor ek sterf?
Hoe lank voor ek groet?
Wat bly dan nou oor
tussen hierdie as en roet?
Posted in Gedigte, Vrou Wees	Tagged egskeiding, hartseer, liefde
Rou en ñ awkward verhouding met pool noodles en Jack Parow
Posted on December 12, 2014 by Annalize
Daar was ñ tyd toe ek pool noodles, wyn en Jack Parow nodig gehad het om deur die dag te kom…en urbanol..en slaap pille
Net soos goeie herinnerings kom die donker ook maklik terug. ñ Song op die radio, ñ reuk..die sien van ñ sekere flossie in Spar.
Ek lees wat ek geskryf het in daardie tyd en dit help my onthou. Dit help my herstel.
Ja ek luister nogsteeds Jack. Ek is ñ closet fan. Kan dit nou nie juis in my kar speel terwyl ek carpool nie. Ek drink nogsteeds wyn, maar net omdat dit lekker is en nie omdat ek dit nodig het nie. Ek het die aand van my egskeiding ñ bottel uitgedrink. Uit die bottel. Terwyl ek op my knieë langs die swembad sit en skree. Ek het die swembad gehaat.
Ek het die pille gelos. Die slaap pille was moeilik, ek kon vir drie jaar nie slaap sonder dit nie.
Pool noodles is nou veilig in my geselskap. Ek het nie meer die drang om die wit waks uit dit uit te slaan teen ñ boom nie.
Ek het my vrese in ñ bonfire verbrand..ek is vry..
#Ek oorleef in ñ waas met kaffïene en bezodiazepiene.
My kop voel nooit meer werklik helder nie, my hart klop altyd te vinnig op ñ ritme van angs en moegheid.
My oë voel dik, my ooglede spring. My kop ñ maalkolk van wat ek moet doen, my ore moeg geluister na ander mense se probleme. Ek wil my vel afstroop ek wil my pyn ontbloot, maar vannaand moet ek glimlag, sterk lyk, in beheer wees vir my kinders. As nog iemand vir my sê ek moet sterk wees..weet julle nie dat om op te staan in die oggend terwyl jy lus is om te sterf ñ daad van ongelooflike bonatuurlike krag en moed vat nie?!!
Dom mense verwag dat as die formalitieite verby is jy net moet kan aangaan. Jy is mos immers van die man ontslae. Hulle verstaan niks van die pyn van jou verlies nie. Die finaliteit van die daad. Die bewustheid in jou hart dat jy nie meer deel is van iemand anders nie. Die hartseer wat aan jou kleef. Die gevoel van mislukking wat jy diep probeer weg bêre. Dis soos ñ amputasie, die ledemaat is weg, maar jy bly bewus van dit wat daar was.
Ek mis my man. Dit is soos wanneer iemand dood is. Die hartseer laat jou net die goeie onthou. Skielik kan ek nie meer onthou hoekom ek so ongelukkig was nie. Ek onthou net dit wat goed was.
Wie sal dit ooit verstaan. Ek is te moeg om eers te probeer. Hoe hou mens op liefhê? Hoe hou mens op mis? Hoe hou mens op hoop? Ek wens alles wil net ophou. Ek wens alles kan net normaal wees. Hoe hou mens op wens?#
Posted in Geskei Wees	Tagged egskeiding, hartseer, liefde, rou
Posted on December 10, 2014 by Annalize
Soms het ek nodig om hierdie te lees om te onthou hoe ware pyn voel.
Hoe rou ek was.
Dan vergelyk ek dit met nou en dán ervaar ek dankbaarheid in die suiwerste vorm.
Voorheen sou my lewe nou normaal gevoel het. Nou beskryf ek hierdie vervelige gewone bestaan van my as hemels.
Mens weet nie hoe lekker boring is voordat jou lewe ñ rollercoaster van op en af, drama en intrige word nie.
Posted in Geskei Wees	Tagged affair, hartseer, liefde, rou
Posted in Vrou Wees	Tagged dankbaar, egskeiding, hartseer, hoop, verlies
Posted on October 28, 2014 by Annalize
Ek was vir amper ‘n jaar stil..
Na my laaste skrywe die 23ste Desember 2013 het daar soveel gebeur.
Kom ek begin by die 24ste
Ek was bang vir Kersfees. Daar was geen afwagting nie. Geen opgewondenheid nie. Dit was ‘n dag wat my met angs gevul het.
Die logistiek daaraan verbonde. Hoe laat gaan die kinders na Pappa toe? Wanneer moet ons geskenke uitdeel? Hoe gaan ek alleen dit regkry om hulle aandag af te trek en dan skelm die geskenke onder die boom laat verskyn? Wat maak ek om te eet? Doen ek baie moeite met kos of koop ons KFC?
Hoe kry ek dit reg om nie te huil nie? Dit was immers my eerste kersfees sonder my man. Al wat ek wou doen is huil as ek daaraan dink. Ek wou ween vir my verlies aan normaal. Ek wou ween en skree en ‘n poolnoodle teen ‘n boom stukkend slaan vir die onregverdigheid van die lewe!
Wat doen my eksman vir Kersfees? Gaan hy dit alleen spandeer of saam met haar? Wat gaan hy vir haar koop? (simpel, maar ek is immers ‘n vrou!). As hy dit alleen spandeer gaan hy hartseer wees? Ek kon dit nie verduur om aan hom te dink alleen en hartseer nie, maar ek wou ook nie hê dat hy saam met haar moet wees nie.
En dan, die grootste vrees van alles, my kinders. Hoe gaan hulle voel die Kersfees? Die verantwoordelikheid het so groot gevoel, want soos alles met die egskeiding, hang hulle reaksie af van my reaksie. Hulle hou my dop. Lees goed in my gedrag en gesigsuitdrukking.
So ek was bang vir Kersfees.
Ek het baie scenarios oorweeg. Prentjies en moontlike uitkomste in my kop laat draai. Ek het besluit om Kersfees oor ander mense te maak. My gedagtes weg te dwing van my swak en ellendige omstandighede na ander mense se ellendige omstandighede.
Ek het op die ingewing van die oomblik besluit om Oukersdag na ons Kerk se ‘Miracles in the Park’ te gaan.
Dis ‘n pragtige projek waarvoor daar maande lank kos, klere en speelgoed ingesamel word.
Op die dag bedien hulle amper 2000 mense met kos vir ‘n week, klere vir die gesin en speelgoed vir die kinders.
Ek wou beleef dat ek baie rede het vir dankbaarheid. Ek wou my kinders hierby betrek en het hulle saam gevat.
Ek was skaars daar toe my foon lui. Dit was my eksman. Ek het onmiddelik aan sy stem gehoor dat hy kwaad is vir my. Ek het dadelik vir hom gesê dat hierdie dag, hierdie oomblik, moeilik genoeg is vir my en dat ek nie met hom wil praat nie. Hy het egter aangehou. Hy het my aangespreek omdat ek ‘n bybelvers op sy facebook blad gepost het. Dit het Flossie glo ontstel en dit bemoeilik sy verhouding met haar, want dit laat haar onseker voel.
Selfs ‘n jaar later laat die herinnering my nekhare orent kom.
Ek het dit verloor. By die kerk se geleentheid, omring met my gemeentelede.
Ek het ‘n paar meter weggestap en op hom begin gil.
‘Hoor jy jouself?’ ‘n oktaaf hoër ‘Hoor jy die Flerrie?’ (ek is seker ek het ‘n minder vleiende woord gebruik)
ek het herhaaldelik vir hom geskree ‘JY IS BLIND!’
‘BLIND!!!!!’ Hy was vol berou en het oor die foon begin bid ‘Here help my om te sien’
Ek het die foon doodgedruk en bewend myself probeer kalmeer.
Ek het dit vir presies twee sekondes reggekry.
Ek het ‘n boodskap aan hom en Flossie gestuur. Venynig en vol haat.
Ek wou hulle seermaak.
Het dit my beter laat voel? Nee..
Ek het soos ‘n robot pakkies begin aangee vir die strome mense. Soos die dag aangaan het die woede my verlaat en het hartseer het van my besit geneem. Ek het dolleeg gevoel.
Die dankbaarheid van die mense om my en die armoede en swaarkry het my skuldig laat besef dat ek so baie het om voor dankbaar te wees. Die Here het ‘n pleister op my seerkry geplak en ek het dit reggekry om nie inmekaar te sak en in die bondel te bly lê nie. Ek het my kop weereens opgelig en ‘n tree vorentoe gegee.
Die aand het ek opgewonde saam met die kinders na tekens van Kersvader begin soek. Ons het geskenke oopgemaak, oorskiet pizza van die middag geëet en ek het popwaentjies aanmekaar probeer sit en rekenaarspeletjies probeer installeer. Daar was ‘n leemte en ek het myself toegelaat om my kussing nat te huil.
Posted in Geskei Wees	Tagged dankbaar, Divorce, egskeiding, enkelouer, hartseer, kinders, rou
Posted on December 15, 2013 by Annalize
Jy kuier nou by die kinders…ek sit in mugg and bean..
My hart breek vir jou…die vreugde wat op jou gesig was toe jy hulle groet..
Die hartseer en alleenheid wat jy vannaand gaan voel.
Ek kan jou nie red nie..net liefhê..van ver af, op ñ emosioneel onbetrokke manier.
Ek is lief vir jou…ek sê dit altyd..my liefde vir jou is deur die Here geplant in my hart. Niks kon dit nog ooit blus..
Ons moet hierdie pad stap..pad van self ontdek, vergifnis, heel word.
Ek het jou op die altaar geplaas met volle geloof..die Here sal sorg.
Dis al prentjie wat my deur hierdie hel kry…die prentjie van ons in die Hemel saam…saam met ons kinders.
Jy voel alleen, verwerp, koud, bang…ek voel ook so. Nie omdat ek nie ons kosbare kinders by my het nie…maar omdat ek jou nie by my het nie. My lewensmaat, my eense sielsgenoot, my liefdes maat…my beste vriend.
Hierdie is soos ñ droom..ñ nagmerrie…ñ bittere aaklige werklikheid.
ñ Pad vol kole nou, my voete brandend…ek wil oor dit spring..maar ek kan nie..jy kan nie. Ons moet dit stap..die eindpunt gaan onbeskryflik mooi wees. Ek visualiseer ons op ons knieë voor die Here..die Engele wat juig.
En nou moet hulle van alle musiek in die wêreld Cranberries speel…you know I’m such a fool for you…you know you got me wrapped around your finger…do you have to let it linger…
Ek onthou kerse en wierook en liefde..
Ek sit onder ñ boom met die wind wat deur my hare waai en my hart juig, want jy het die Here gevind…
Posted in Geskei Wees, Ma Wees	Tagged egskeiding, enkelouer, hartseer, verlang
Posted on December 11, 2013 by Annalize
In die lig van die dag
In die stilte van die nag
Beleef ek die seer
Wonder ek, hoe kon dit gebeur?
Dat jy, my beste vriend
My so kon verraai
My opsetlik kon verstoot
Hoe vergeet mens die daad
Wat met vennyn en kwaad
Jou gees vertrap
En jou siel verswart
Hoe vergeet mens die pyn
Wat met vuur en vlam
Jou hart laat breek en
Jou liggaam laat knak
Hoe onthou mens weer
Om te vertrou
In jou woord en daad
Sonder twyfel en met oorgawe
Te glo dat ons twee weer
Heel en een
Saam sal leef
Posted in Gedigte, Geskei Wees	Tagged egskeiding, geloof, hartseer, hoop
Jou vingers stap ‘n pad
oor die letsels van my hart
streel saggies oor my pyn
totdat my vrees verdwyn
die palm van jou hand
voel warm teen my lyf
stroop my van verweer
laat vergeet my van die seer
jou liefde so naby
en tog so bitter ver
sonder woorde om te sê
ontneem jy my van dit
wat my hart wil hê
Posted in Gedigte, Vrou Wees	Tagged affair, egskeiding, enkelouer, hartseer, huwelik, single parent, verhouding, verkul