Waarom het mense in die Victoriaanse tyd soveel kinders gehad? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Waarom het mense in die Victoriaanse tyd soveel kinders gehad?
Ek kyk na my afkoms, en ek het uitgevind dat my oupagrootjie, gebore in 1897, een van veertien kinders was!
Nou weet ek dat dit selfs gedurende die tydperk 'n groot aantal kinders is om te hê, maar nie baie nie. Daarom is my vraag: wat was die belangrikste motivering om soveel kinders te hê?
Was dit 'n gebrek aan begrip oor hoe bevrugting plaasvind, 'n gebrek aan voorbehoeding (wat eintlik nie baie sin maak nie, aangesien onttrekking steeds gebruik kan word), of bloot 'n begeerte om 'n nalatenskap te handhaaf?
Daar is 'n naam in die mediese gemeenskap vir diegene wat op onttrekking staatmaak as 'n voorbehoedmetode - daar word na sulke mense verwys as 'ouers'. U gemiddelde handboek vir gesondheidsorg op die hoërskool gee u die sukseskoers vir verskillende soorte pre-moderne voorbehoeding. (Onthou dat kunsmatige voorbehoeding in sommige lande onwettig was).
Kindersterftesyfer kan meer as 50% beloop, en die enigste manier om 'n veilige en gesonde aftrede te verseker, was om baie kinders te hê. Daar was geen welsynstaat om u pensioen te bied nie. As u wou eet nadat u te oud was om te werk, was die enigste opsie om genoeg kinders te hê om dit waarskynlik te maak dat een van hulle sou oorleef en ryk genoeg was om u te onderhou.
As u gesin baie arm is, is die marginale koste om 'n kind groot te maak klein; dit verg nie veel meer geld om 'n gesin van 14 as 'n gesin van 12 te onderhou nie - en min mense kon geld spaar, sodat 2 kinders nie meer rykdom as 12 geskep het nie. Net minder liefde.
Daar is ook sterk sielkundige redes - Voorlopige navorsing oor moderne enkelmoederskap in armoede dui daarop dat die liefde van 'n kind een van die min dinge is wat verseker kan word in 'n wêreld waar min beheer kan word.
Twee ekstra punte gebaseer op kommentaar - ek het nie navorsing om dit te ondersteun nie.
Vroue het geen wettige reg gehad om hul mans te weier nie (in die meeste lande). Mans het geen verpligting gehad om kinders groot te maak nie. Dit skep 'n perverse aansporing.
Daar is bewyse dat vroue meer as 50% van die tye 'n miskraam gehad het en dat miskraam verband hou met die honger van die moeder. Ek vermoed dat 50% van die swangerskappe, 'n ruwe benadering, 50% van die geboortes gesterf het, en 50% van die wat tot 'n jaar gehaal het, nie tot vyf gehaal het nie. Soos iemand anders gesê het, is dit moontlik dat Victorian's dit nie gedoen het nie besluit om groter gesinne te hê, het hulle net toegang gehad tot meer kos en meer rykdom en meer van die kinders wat hulle oorleef het. Dit is 'n hipotese wat getoets kan word deur iemand met 'n beter mediese geskiedenis as myne.
U het tereg gesê dat 14 kinders groter is as die meeste gesinne van die tydperk, veral as hulle almal dieselfde ma gehad het. Die dood tydens bevalling was destyds nie ongewoon nie. Een van my Victoriaanse voorouers het 12 broers en susters gehad, almal met dieselfde ma. 'N Ander voorouer was een van 11 kinders, maar die pa is weer getroud nadat sy eerste vrou in die bevalling gesterf het.
In geen geval het al die kinders oorleef om volwassenes te wees nie. En dit is een van die redes waarom mense in die Victoriaanse tyd groot gesinne gehad het. Kindersterftes was dikwels uiters hoog, veral in stedelike gebiede. Slegs 40 persent van die kinders wat in die 1850's gebore is, sou hul 60ste verjaardag bereik.
Aangesien daar normaalweg van kinders verwag sou word om op hul oudag vir hul ouers te sorg, was 'n groot gesin dikwels die enigste manier om in hul eie toekoms te voorsien.
Alhoewel daar verskillende voorbehoedmetodes beskikbaar was, was die bevordering van die gebruik van hierdie metodes onwettig, soos blyk uit die beroemde verhoor van Annie Besant en Charles Bradlaugh. Dit gesê, besprekings oor die onderwerp in die konteks van wyer sosiale kwessies blyk aanvaarbaar te wees.
Dit lyk asof kondome, vaginale sponse en douches die belangrikste metodes van kunsmatige voorbehoeding in Victoriaanse Brittanje was, met die veronderstelling dat mense dit werklik kon kry en uitvind hoe dit effektief gebruik kan word.
Natuurlik was daar baie wat eenvoudige onthouding (of inderdaad die onttrekkingsmetode) verkondig as 'n 'moreel aanvaarbare' metode van gesinsbeplanning. Dit is waarskynlik ook 'n belangrike faktor in die voorkoms van groot gesinne op daardie tydstip.
Een invloed op gesinne in die "Victoriaanse" tyd was koningin Victoria self. Sy het nege kinders gehad, al was sy 'n enigste kind. Dit was ondanks die feit dat sy toegang gehad het tot enige voorbehoedmiddel wat beskikbaar was. Sy het die bynaam "Ouma van Europa" gekry vanweë haar 42 kleinkinders, maar dit verteenwoordig gemiddeld "slegs" 4,7 kinders vir elk van haar kinders. Sy was meer produktief as haar onmiddellike voorouers of afstammelinge.
Mansmode, in Engeland, word gereeld deur die koning bepaal (die gewoonte om die onderste knoppie van u baadjie oopgeknoop te laat, was te danke aan 'n Engelse koning), en die heersende koningin het gehelp om die 'mode' in 'n ander gebied te stel. Victoria het van 1819 tot 1901 geleef (regeer van 1837 tot 1901), so haar voorbeeld het lank geduur.
'N Vergelyking van die bevolkingsgroeikoerse in Europa het getoon dat "Engeland en Wallis" tussen 1800-1900 hoër groeikoerse as ander Europese lande gehad het. Koningin Victoria het moontlik nie die gedrag van 'ander nasies' beïnvloed nie, maar die OP kom uit die Verenigde Koninkryk, so hierdie antwoord is slegs vir die Verenigde Koninkryk.
Dit is 'n geval van vooroordeel by oorlewing.
Julle grootouers het baie kinders gehad, so sommige het oorleef en sommige van die wat oorleef het baie kinders gehad, en sommige het kinders gehad en sommige het oorleef, ens. Dit lyk asof almal se grootouers baie kinders gehad het omdat diegene wat nie baie kinders gehad het nie, het nie afstammelinge om nuuskierig te wees oor hoeveel kinders hul grootouers gehad het nie.
Daar was baie mense wat glad nie kinders gehad het nie, en baie wat nie kinders gehad het nie, anders sou die Engelse bevolking elke 35 jaar verdubbel het in plaas van elke 35 jaar te verdubbel (en immigrasie uit Europa en Ierland is ingesluit by hierdie verdubbeling).
Daar is 'n sterk verband tussen die gelykheid van vroue, veral toegang tot onderwys, en die aantal kinders wat hulle baar. Sien byvoorbeeld hierdie artikel. Daar is 'n mooi grafiek verder wat die korrelasie toon.
Daar is geen behoefte aan toegang tot spesifieke voorbehoedmiddels om 14 kinders te vermy nie (miskien is kondome nuttig, maar noukeurige siklusopsporing sal die werk doen). Nuwer navorsing toon dat die afname in kinders per vrou wat saamgeval het met die koms van hormonale voorbehoeding in die sestigerjare, eintlik nie die gevolg is van die verbeterde voorbehoeding nie, maar eerder van die verbetering van die selfbeskikking van vroue. Dit lyk asof die tipiese opgevoede vrou 14 kinders het. As niks anders nie (soos 'n beduidende kans om te sterf in een van hierdie geboortes), belemmer dit waarskynlik haar opvoeding en loopbaan.
Dit was nie heeltemal die geval dat paartjies in die Victoriaanse tyd 'n paar geslagte tevore meer kinders gehad het as hul voorouers nie (hoewel beter algemene gesondheid en welstand wel vrugbaarheid verbeter het).
Gedurende die Victoriaanse tydperk was dit egter die geval dat verbeterings in voeding, gesondheid, sanitasie, ens. Verseker het dat baie meer kinders die kritiek gevaarlike kinderjare kon oorleef.
My derde grootouers Robert en Susan Mackender, van Lakenheath, Suffolk het tien kinders gehad tussen 1822 en 1845. Ek weet nie hoeveel van hulle die kleintyd oorleef het nie. Maar my grootouers, John Benjamin en Mary Hunt van Swanton Abbott, Norfolk het tussen 1868 en 1895 veertien kinders gehad, wat almal tot volwassenheid oorleef het.
Ek twyfel of enige vader van tien of meer kinders 'n militêre historikus of genetiese bioloog was wat 'n futuristiese raaiskoot neem en voorspel dat daar in die volgende 100 jaar 'massiewe oorloë' sal wees, óf in hierdie land se grond of êrens anders wat impliseer dat ten minste 3 of 5 van hulle kleinkinders sal in die oorlog sterf, of 'n alternatiewe biologiese futuristiese raaiskoot kan 'n massiewe plaag voorspel, soos 'n ander swart dood, tifus, malaria of tuberkulose, of polio, siektes wat maklik tien kan uitwis meer kleinkinders of agterkleinkinders. Dus, in afwagting van al hierdie futuristiese, sombere tye ... moet u eenvoudig 'baie kinders hê' ... om die eindpunt van die lewenshindernisse te bereik.
Ek sukkel net met die kwessie van voortdurende swangerskappe toe die kindersterftesyfers so hoog was. In die eeue voor antibiotika, pasteurisering en skoon water, ens., Het ALMAL geweet dat die kans op 'n baba se oorlewing 50/50 kan wees. Omdat geboortebeperking nie beskikbaar of ondoeltreffend was nie, was onthouding die enigste oplossing. Tog het mense in die vrugbare ouderdom seks voortgebring wat tot veelvuldige geboortes gelei het, omdat hulle geweet het dat sommige kinders waarskynlik nie sou oorleef nie. Ek is seker daar was hartseer, maar nie genoeg om meer babas te vermy op die enigste manier wat gewaarborg word nie. Dit lyk vir my dat mense die dood van babas en kinders baie meer feitelik moes aanvaar het as wat ons vandag doen. Miskien was dit in baie huise 'n berekende besluit om soveel babas as moontlik te hê ... om die sterftesyfer teen te werk, of, in die geval van armes, om te verseker dat daar genoeg hande is om te werk, of, in die geval van rykes en aristokraties gesinne, om die familienaam en dinastie voort te sit.
Kindersterfte, toe dit onvermydelik plaasgevind het, was 'God se wil' ... die rede wat mense vandag nog vasbyt. Aangesien vroue elke drie tot drie jaar vanaf die ouderdom van 22 tot 42 jaar swanger raak, was daar blykbaar nie veel tyd om oor dooie kinders te treur nie. U het eenvoudig aanhou swanger raak, wat ook al. Ek kan nie anders as om dit ontstellend te vind nie. Ek dank God dat hy geleef het in 'n tyd van beter gesondheidsorg, keuses en verligting.
Aanvulling van ander antwoorde. Beoordeel u mense van die verlede volgens u eie moderne standaarde?
Het 'n kind 'n toewyding, harde werk of opoffering verteenwoordig? Ja, maar: soos hierbo gesê, voeding 6 is nie veel duurder as voeding 5 nie. Selfs vandag nog sê mense met 6 kinders dieselfde - uitgawes is in baie opsigte nie lineêr nie - skaalvoordele met kos, gedeelde klere, speelgoed en boeke, hulp van die ouer kinders (bv. Geen betaalde oppas vir die jonger nie), meer goed bereidwilligheid van mense in die omgewing. Daar is geen rede dat dit in die Victoriaanse tyd minder waar sou wees nie.
Verder, selfs sonder kinders was dit 'n voltydse werk om sonder die moderne toestelle die huis te hou en te kook.
Ek vind dit altyd snaaks as moderne feministe gereedgemaakte hoenderborsvleis in die mikrogolf gooi en na 10 minute eet en kla "in die verlede kon vroue nie die kombuis verlaat nie! Patriargie! Onderdrukking!". Maar my oumagrootjie kon nie hoendervleis koop nie, die enigste manier om vleis te eet, was om 'n lewendige hoender te koop (ten minste sou die winkeljong dit vir jou wurg) en dan die vere met die hand pluk, oopmaak om die ingewande skoon te maak, en begin dan kook - nadat die man die hout vir die houtoond gesny het. Sondag se pasta met hoender sou sedert Donderdag werk verg, aangesien pasta nie gereed was om te koop nie, moes sy meel koop, meng, fermenteer, sny en droog die pasta in spaghetti -formaat voordat dit gaargemaak word.
Toe die vroue trou, het hulle reeds geweet dat 'vrou, huishoudster en moeder' van die eerste dag af behoorlik gedoen is, en as hulle nie geld gehad het om bediendes aan te stel om die werk te doen nie, was enigiets anders ondenkbaar. Elke meisiese droom van prins sjarmant sou hierdie voltydse werk behels, of wat nog meer? Om honger te lei? Om 'n pot goud in die tuin te vind?
ander uitgawes? medisyne was meestal doktersbesoeke en liefdadigheidshospitale. Daar is nie versekeringsplanne per capita betaal nie - geen duur antibiotika en inenting nie, geen Xray, MRI -skanderings, geen premies vir mediese versekering nie. En dit was in elk geval buite bereik van baie mense, dit maak nie saak hoeveel kinders u het nie. Min mense het geld vir privaat onderwys gehad, selfs vir een kind. Die meeste was afhanklik van openbare, kerklike of liefdadigheidsskole, of sou selfs met geen of min formele skoolopleiding gaan. Elke kind het vandag 'n voorspelbare prys: (kos + skool + mediese versekering + duur speelgoed), maar vir die grootste deel van die menslike verhaal was dit net nog 'n mond en nog 'n handjie - dit sou redelik vroeg begin wees, nie om 25 nie kollege.
Om kinders te hê was nie so 'n moeilike besluit soos vandag nie, en baie meer dinge was in elk geval duidelik buite beheer - of ons dink ten minste dat ons vandag in beheer is.
'n Christelike aspek wat ons vandag verloor het, is die yuk-faktor van voorbehoeding wat voorheen algemeen was. As 'n egpaar seks het terwyl hulle oop is vir bevrugting, vertrou hulle mekaar met hul lewens, deur die lewenslange verbintenis tot 'n nuwe kind te aanvaar en die ander te vertrou dat hulle naby is om te help. Seks met voorbehoeding is bloot wedersydse plesier, en verwag dat liefde sal toeneem sonder dat elke liefde 'n herhaalde daad van lewensverbintenis en vertroue is. Voorbehoeding ruik na 'onvertroue' - as u regtig van hom/haar hou, verwag u nie dat u saam sal wees nie? Om die kinders saam groot te maak? Vertrou jy hom/haar nie? Waarom het u u eie planne sonder hom/haar, is u nie 'n getroude man/vrou nie? Dit moet baie te doen hê met die astronomiese vlak van egskeiding vandag.
Dit was duidelik dat hulle geweet het dat onttrekking nie betroubaar is nie, maar dat daar kondome bestaan. Hulle was nie so beskikbaar of bekend nie, meestal omdat die meeste mense dit nie sou wou hê nie.
En, watter standaard is verstandiger? Verlede of hede? Glo u regtig in 200 jaar van vrede, voorspoed en 1,5 kind/vrou? Leef u nie in 'n samelewing wat nie eers op die lang termyn kan bestaan ​​nie, en kritiseer u die samelewings uit die verlede wat onder swaarder omstandighede oorleef en gegroei het?
BTW: dit kan interessant wees om te weet dat die katolieke kerk nie 'n definitiewe mening het oor voorbehoeding buite die huwelik nie. Humane Vitae behandel slegs voorbehoeding in die huwelikskonteks. As iemand reeds hoereer, is dit duidelik nie so relevant om te bespreek of daar nog 'n gepaardgaande sonde is of nie.
Victoriaanse kinders in die Victoriaanse tyd
Die lewe vir Victoriaanse kinders in die Victoriaanse tyd (1830 tot 1900) was niks soos kinderjare in die hedendaagse wêreld nie. Vir die rykes was daar 'n oorweldigende gevoel van verveling en die voortdurende begeerte om behoorlik en beleefd te wees, met baie min kommunikasie van ouer tot kind. Vir die arm Victoriaanse kinders was die lewe baie anders. Die arme kinders moes openbare werke werk vir hul gesinne om te oorleef. Speelgoed was niks anders as tuisgemaakte poppe of houtblokke nie. Aan die ander kant was hul gesinslewe nouer en liefdevoller.
Vind uit hoekom en luister na die podcast -episode hieronder!
Deesdae gebruik ons ​​elektrisiteit en gas om ons huise en fabrieke aan te dryf en te verhit, maar in die Victoriaanse tyd was hierdie vorme van energie nie ontwikkel nie.
Steenkool was die primêre brandstof, steenkool wat diep uit die myne gekap is - en dit is in groter hoeveelhede as ooit gebruik.
Een rede is dat die bevolking gedurende hierdie tyd geweldig toegeneem het, van 19 miljoen mense in 1831, tot meer as 32 miljoen in 1901.
Meer om te klik.
Dit was omdat verbeterings in gesondheids- en mediese behandelings beteken het dat mense langer geleef het en groter gesinne kon hê.
Hierdie nuwe gesinne het nuwe huise nodig, almal het steenkool nodig vir die rooster.
'N Ander groot rede vir die vraag na steenkool is dat fabrieke met 'n fenomenale tempo ontstaan ​​het.
Met die uitbreiding van fabrieke gedurende die Victoriaanse tydperk, was daar 'n toenemende vraag na steenkool om masjinerie aan te dryf, en steenkool het altyd van ondergronds af gekom in donker, klam, gevaarlike tonnels.
Danksy tegnologie kan myne dieper gegrawe word, met smal tonnels wat letterlik kilometers onder die grond loop.
En deur hierdie tonnels was daar kinders wat in die smalste ruimtes kon inpas en vir amper geen geld kon werk nie. Die werk wat hulle verrig het, was net so sleg soos die fabrieke, met die ekstra nadeel van diegene wat dagskofte werk, het slegs een keer per week sonlig gesien.
Hele gesinne werk by die myn, kinders dikwels so jonk as vier. Die salaris was baie swak, en daarom het gesinne probeer om soveel as moontlik te verdien deur ook al hul kinders werk toe te stuur.
Dit was uiters ongesonde en gevaarlike werk, en dit was algemeen dat kinders en volwassenes beseer of selfs doodgemaak word.
In 1842 het dit onwettig geword dat kinders en vroue in myne werk, maar dinge het nie onmiddellik verander nie.
Daar was net een inspekteur vir die hele land, en hy moes kennis gee dat hy 'n myn sou besoek, en dit was dus maklik vir myneienaars om die verandering in die wet te ignoreer.
Dit was nie net steenkoolmyne waarin mense gewerk het nie ...
Leisteen is 'n nuttige mineraal omdat dit lig en waterdig is- selfs die Romeine het dit gebruik omdat dit so veelsydig was. Dit word diep onder die grond ontgin, en in die Verenigde Koninkryk word dit op verskillende plekke aangetref, maar meestal in dele van Wallis. Dit word tot vandag toe gebruik vir bakstene en dakteëls.
Daar was 'n massiewe toename in die vraag na leiklip in die Victoriaanse era. Teen 1898 vervaardig 17 000 werkers jaarliks ​​meer as 'n halfmiljoen ton leisteen. Baie van hierdie werkers was kinders. So, wat het die vraag veroorsaak?
Een rede is die verandering in tegnologie. Nuwe stoom aangedrewe bote het beteken dat ons ons goedere oor die hele wêreld kon stuur-en die wêreld wou graag by ons koop. Ons kan skepe met ons leisteen na Amerika stuur, wat die myn -eienaars baie ryk maak.
Tegnologie soos stoomkrag het ook baie nuwe fabrieke tot gevolg gehad-en hierdie fabrieke benodig leisteen vir hul dakke, net soos die nuwe behuising wat vir ons toenemende bevolking gebou is, wat in die 1900's met 'n derde toegeneem het.
Om in leisteenmyne te werk, was, soos alle mynwerk, uiters gevaarlik vir kinders, en ontploffings en ineenstortings was algemeen.
Dit het tyd geneem voordat die wette verander het.
Tussen 1840 en 1842 het regeringsinspekteurs die Walliese steenkoolvelde besoek en met baie kindermynwerkers gesels. Hierdie onderhoude is aan die parlement voorgelê as deel van die kommissie van ondersoek na die toestand van kinders in diens.
Alhoewel dinge nie oornag verander het nie, het dit ten minste aandag getrek aan die openbare aandag oor die toestand van kindermynwerkers, en teen die begin van die eeu was skoolopleiding verpligtend vir die jonger as 11 - wat hulle van hierdie onaangename werk red.
Mynwerk wat kinders gedoen het
• Seuns en meisies wat op hul hande en knieë in die diepste tonnels gewerk het, en karre met steenkool agter hulle gesleep het deur kettings aan hul gordel vas te maak.
• Omdat die myne gereeld nat was, het kinders die hele dag in sopnat klere deurgebring.
• Skroewige knieë was die minste bekommernisse - jy sou dit amper nie raakgesien het as jou spiere skree en 'n verlammende rugpyn kry nie.
• Nie alle kinders het karre getrek nie - sommige het hulle met hul koppe gedruk (hulle het kaal kolle gegee) en ander het steenkool met trappies en in gange in mandjies op hul rug gedra.
• Sommige steenkoolmyne het pitponies gebruik om die steenkool om die myne te beweeg. 'N Vervoerder sou die perde van die steenkoolvlak na die mynskag lei. Vervoerers was gewoonlik tussen 14 en 17 jaar oud, en die grootte was belangrik - te groot en sou nie in die mynskagte pas nie.
• Seuns en meisies so jonk as 6 jaar sou 'valdeure' in die tonnels oopmaak wanneer 'n kar verby moes kom. Vir die res van die tyd het hulle op hul eie in die donker gesit en wag vir die volgende wa.
• Hulle het dikwels nie 'n kers gehad nie omdat kerse geld kos. En kon hul pos nie 'n minuut verlaat nie, ingeval 'n deur oopgemaak moes word.
• Hoewel dit vervelig en redelik skrikwekkend was, was dit 'n belangrike taak vir die veiligheid van die myn en mynwerkers. Deur deure toe te hou, het dit moontlik gehelp om gevaarlike gasse op te bou.
• Seuns en meisies wat s onsuiwerhede van steenkool met die hand in 'n steenkoolbreker.
• Die eerste funksie was om steenkool in stukke te breek en in stukke van byna eenvormige grootte te sorteer, 'n proses wat bekend staan ​​as breek.
• Maar steenkool word dikwels gemeng met onsuiwerhede soos rots, leiklip, swael, as, klei of grond, en die tweede funksie was om soveel moontlik onsuiwerhede te verwyder en die steenkool te gradeer op grond van die oorblywende onsuiwerhede. Dit was nie nodig toe steenkool in die produksiemetodes van die kothuis gebruik is nie, maar dit het nodig geword toe skaalvoordele die produksie na vroeë fabrieke met 'n groter arbeidsmag verskuif het en die installasies in groter hoeveelhede glas en yster begin produseer het.
• Steenkoolbreek was baie gevaarlik en moeilik en het 10 uur per dag, 6 dae per week intensief gewerk.
• Hulle het op houtbanke gesit wat oor geite en vervoerbande sit. Sommige van die seuns werk bo -op die geute. Hierdie seuns stop die steenkool deur hul stewels in die stroom steenkool te druk wat onder hulle vloei en probeer om die onsuiwerhede uit te haal. Ander sou die steenkool in 'n horisontale houer herlei, waar hulle die ongewenste materiaal sou uitsoek voordat die steenkool na die skoon steenkoolhouers sou gaan.
• As u dink dat u vreeslike blase kan hanteer wat vries, koue arms, lang ure en nie veel geld nie, kan u 'n wasser wees wat die looderts was wat u pa in 'n Victoriaanse loodmyn opgegrawe het.
• Eers breek jy dit met 'n hamer, wat beteken dat jy die vlymskerp stukkies wat elke keer in die lug vlieg, kan ontwyk. Dan versamel u al die stukke met u blote hande en plaas dit in 'n sif aan die einde van 'n paal. Daarna kom die koue deel. Jy pomp die sif op en af ​​in 'n emmer yskoue water. Dit is nie maklik nie - die einde van die paal is hoër as jy, so jy moet spring om dit te bereik. Dit breek terug en jy sal nie ophou bewe nie. dit is miskien nie so erg in die somer nie, maar stel jou voor dat jy dit in die middel van die winter doen.
U kan meer te wete kom oor steenkoolmynbou en die werk wat kinders vroeër by die National Coal Mining Museum gedoen het
Waarskynlik die slegste werk ooit
'N Werknemer by die werk c. 1850, ruwe riool in een van die klam, gevaarlike en onbekende rioolwater onder die strate van Londen. Van Mayhew's London Labour en die London Poor.
Om gedurende die 19de eeu in enige groot stad te woon, in 'n tyd toe die staat weinig aan 'n veiligheidsnet voorsien het, was 'n bewys van armoede en begeerte op 'n skaal wat in die meeste Westerse lande vandag ondenkbaar is. In Londen het die kombinasie van lae lone, afgryslike behuising, 'n vinnig stygende bevolking en ellendige gesondheidsorg byvoorbeeld gelei tot die skerp verdeling van een stad in twee. 'N Welgestelde minderheid aristokrate en professionele persone het gemaklik in die goeie dele van die stad gewoon, deur bediendes gekos en in waens vervoer, terwyl die groot meerderheid wanhopig gesukkel het om te bestaan ​​in stinkende krotbuurte waar geen heer of dame ooit getrap het nie, en wat die meeste van die bevoorregtes het geen idee gehad nie. Dit was 'n situasie wat Dickens, wat in Oliver twist stel sy afgryslike lesers bekend aan Bill Sikes se lêplek op die ware en lawaaierige eiland van Jacob 's, en wie het meneer Podsnap, in Ons wedersydse vriend, dring daarop aan: "Ek wil nie daarvan weet nie, ek kies nie om dit te bespreek nie, ek erken dit nie! "
Uit die oog, en al te dikwels uit die oog, het die werkende mense van die Britse hoofstad dit tog reggekry om op buitengewone maniere vir hulle lewens te besweer. Ons gids vir die blywende eienaardigheid van baie mid-Victoriaanse beroepe is Henry Mayhew, wie se monumentale studie in vier volumes oor London Labour and the London Poor bly een van die klassieke uit die werkersgeskiedenis. Mayhew, wat ons 'n jaar gelede laas ontmoet het en die lewens van Londense smouse in hierdie tydperk beskryf het, was 'n baanbreker-joernalis-sosioloog wat 'n onderhoud gevoer het met verteenwoordigers van honderde ooglopende vreemde bedrywe en elke detail van hul lewens in hul eie neergeskryf het woorde om 'n lewendige, panoramiese oorsig van die alledaagse lewe in die middel-Victoriaanse stad saam te stel.
Onder die meer onvergeetlike vergaderings van Mayhew was ontmoetings met die "bone grubber, " die "Hindoo-kanaalverkoper, ", 'n agtjarige meisie waterkers-verkoper en die " suiwer finder, " wie se verrassend gesogte werk was om hondemors op te tel en aan looierye te verkoop, wat dit dan gebruik het om leer te genees. Nie een van sy onderdane wek egter meer fassinasie of groter afkeer onder sy lesers as die manne wat hul bestaan ​​gemaak het deur toegang tot die riool in Londen te dwing om laagwater te lok en deur hulle te dwaal, soms kilometers ver, op te soek en te versamel die allerhande stukkies van die strate hierbo afgespoel: bene, toufragmente, metaalstukkies, silwer eetgerei en as hulle gelukkig was, muntstukke in die strate daarbo neergesak en in die geute gevee het.
'N Londense riool in die 19de eeu. Hierdie een, soos blyk uit die ligas wat deur 'n rooster penetreer, moet naby die oppervlak wees, terwyl ander so diep as 40 voet onder die stad geloop het.
Mayhew noem hulle riooljagters " of "toshers, en#8221 en laasgenoemde term het die ras gedefinieer, alhoewel dit eintlik 'n taamlik groter toepassing in die Victoriaanse tyd gehad het. as die riool, en het ook op vullishope gewag toe die inhoud van beskadigde huise verbrand en dan deur die as gesif is vir waardevolle items. Hulle is nietemin meestal gevier vir die lewe wat die rioolwater aan hulle gegee het, wat genoeg was om 'n stam van ongeveer 200 mans te ondersteun, en elkeen van hulle is slegs bekend onder sy bynaam: Lanky Bill, Long Tom, One-eyed George, Short- gewapende Jack. Volgens die informante van Mayhew ' het die toshers 'n ordentlike bestaan ​​verdien, gemiddeld ses sjielings per dag en 'n bedrag gelykstaande aan ongeveer $ 50 vandag. Dit was voldoende om hulle onder die aristokrasie van die werkersklas te rangskik, en soos die verbaasde skrywer opgemerk het, sou die eiendom wat uit die riool van Londen verhaal is, nie minder as 16320,000 per jaar beloop het nie . "
Die toshers -werk was egter gevaarlik, en ná 1840, toe dit onwettig gemaak is om die rioolnetwerk sonder uitdruklike toestemming te betree, en 'n beloning vir almal wat daaroor ingelig is, aangebied is, was dit ook geheimsinnig meestal snags deur lanternlig. Hulle het ons nie toegelaat om aan die oewer te werk nie, en 'n riooljagter het gekla, en daar was 'n klein gevaar. Hulle vrees hoe ons versmoor, maar dit gee nie om as ons honger ly nie! "
Hoe die beroepslede hul werk geheim gehou het, is 'n raaisel, want Mayhew maak dit duidelik dat hul rok baie kenmerkend was. "Hierdie toshers, " het hy geskryf,
kan gesien word, veral aan die Surrey -kant van die Teems, in lang, vetsugtige jasse, toegerus met sakke met groot kapasiteit, en hul onderste ledemate omhul in 'n vuil seilbroek, en ook al die ou skoene skoene. , met 'n doekskort wat hulle om hulle vasbind, en 'n donker lantern wat soortgelyk is aan 'n polisieman, maak hulle voor hulle vas op die regterbors, op so 'n manier dat by die verwydering van die skaduwee die oog van die bul die lig werp reguit vorentoe as hulle in 'n regop posisie is, maar as hulle buk, gooi dit die lig direk onder hulle sodat hulle 'n voorwerp duidelik aan hul voete kan sien. Hulle dra 'n sak op hul rug, en in hul linkerhand 'n paal van ongeveer sewe of agt voet lank, waarvan die een kant 'n groot ysterskoffel is.
Henry Mayhew beskryf die straatlewe in Londen in die 1840's en 821750's, en lewer 'n onvergelykbare verslag van 'n desperate lewe in die werkersklasse en#8217 eie woorde.
Hierdie skoffel was die belangrikste hulpmiddel vir die riooljagters en handel. Op die rivier het dit soms hul lewens gered, want as hulle, soos gereeld gebeur, selfs vir die mees ervare, in 'n moeras sink, gooi hulle onmiddellik die lang paal gewapen met die skoffel uit en gryp dit vas voorwerp binne bereik, word daardeur in staat gestel om hulself uit te trek. " In die riool was die skoffel van onskatbare waarde om in die opgehoopte modder te grawe op soek na die begrawe stukkies wat skoongemaak en verkoop kon word.
Om te weet waar om die waardevolste stukke detritus te vind, was noodsaaklik, en die meeste toshers het in bendes van drie of vier gewerk, gelei deur 'n veteraan wat gereeld tussen 60 en 80 jaar oud was. Hierdie mans het die geheime liggings van die krake wat onder die oppervlak van die rioolwater gelê het, geken, en daar was gereeld kontant. Soms, " skryf Mayhew, " hulle duik hul arm tot by die elmboog in die modder en vuilheid en bring sjielings, sespenne, halfkrone en soms halfsoewereine en soewereine op. Hulle vind altyd dat die muntstukke bo -op die rand tussen die bakstene onderaan staan, waar die mortel weggeslyt is. "
Die lewe onder die strate in Londen was miskien verbasend winsgewend vir die ervare riooljagter, maar die stadsowerhede het 'n punt: dit was ook moeilik, en oorlewing het gedetailleerde kennis van die vele gevare vereis. Daar was byvoorbeeld sluise wat by eb opgehef is, wat 'n vloedgolf vol afvalwater in die laer riool vrygelaat het, wat genoeg was om te verdrink of die onversorgdes in stukke te jaag. Omgekeerd loop toshers wat te ver in die eindelose doolhof van gange gedwaal het, vas dat hulle vasgekeer word deur 'n stygende gety, wat deur die afsetpunte langs die kusstroom instroom en die hoof riole twee keer per dag op die dak gevul het.
Tog was die werk nie ongesond nie, of so het die riooljagters self geglo. Die manne wat Mayhew ontmoet het, was sterk, robuust en selfs bruin van kleur, dikwels verrassend lank, miskien dankie aan die immuunstelsel wat gewoond geraak het aan die werk, en was vas oortuig dat die stank wat hulle in die tonnels teëgekom het. 8220 dra op verskillende maniere by tot hul algemene gesondheid. " Dit was meer waarskynlik, meen die skrywer, dat hulle 'n siekte sou opdoen in die krotbuurte waarin hulle gewoon het, waarvan die grootste en oorvol was langs Rosemary Lane, in die armer suide kant van die rivier.
Toegang tot hierdie hof word verkry deur 'n donker smal ingang, skaars wyer as 'n deuropening, onder die eerste verdieping van een van die huise in die aangrensende straat. Die voorhof self is ongeveer 50 meter lank en nie meer as drie meter breed nie, omring deur hoë houthuise, met aanslae in baie boonste verdiepings wat die lig amper uitsluit, en dit lyk asof hulle op die koppe neerval. van die indringer. Die hof is dig bewoon …. My informant, toe die geraas opgehou het, het die saak soos volg verduidelik: U sien, meneer, daar is meer as dertig huise in hierdie hof, en daar is nie minder nie as agt kamers in elke huis wat nou daar is Ek weet nege of tien mense in sommige van die kamers, maar sê net vier in elke kamer en bereken waarna dit kom. " vervolg my informant, grinnik en vryf oor sy hande in duidelike blydskap oor die resultaat, en jy kan net sowel 'n paar honderd op die stert vashou om hulle gewig te maak, want ons is nie regtig 'n pertikler nie honderd of twee op die een of ander manier op hierdie plekke hier. "
'N Bende rioolspoelers en werk deur die stad, in teenstelling met die tuimelaars in die Londense riool laat in die 19de eeu.
Daar is nog geen spoor gevind van die riooljagters voor Mayhew se ontmoeting met hulle nie, maar daar is geen rede om aan te neem dat die beroep nie 'n ou beroep was nie. Londen het sedert die Romeinse tyd 'n rioolstelsel gehad, en 'n paar chaotiese middeleeuse konstruksiewerk is gereguleer deur Henry VIII 's Bill of Riools, uitgereik in 1531. Die wetsontwerp het agt verskillende groepe kommissarisse ingestel en hulle aangekla van die bewaring van die tonnels in hul distrik in goeie herstel, alhoewel elkeen verantwoordelik was vir slegs een deel van die stad, het die reëling gewaarborg dat die groeiende rioolnetwerk volgens 'n eenvormige standaard gebou sou word en op geen enkele kaart aangeteken sou word nie.
Dit was dus nooit moontlik om met sekerheid te sê presies hoe omvangryk die labrynth onder Londen was nie. Hedendaagse ramings het tot 13 000 myl geloop, maar die meeste van hierdie tonnels was natuurlik te klein om die toshers in te span, maar daar was ten minste 360 ​​groot riole wat in die 17de eeu metselwerk gemaak is. Mayhew het opgemerk dat hierdie tonnels gemiddeld 'n hoogte van 3 voet 9 duim was, en sedert 540 myl van die netwerk in die 1870's formeel ondersoek is, lyk dit nie te veel om aan te dui dat miskien 'n duisend myl se tonnel eintlik na 'n vasberade man was nie. Die netwerk was beslis voldoende om te verseker dat honderde kilometers onbekende tonnels onbekend bly vir selfs die mees ervare onder die toshers.
Rioolspoelers werk by een van die ondergrondse sluise wat af en toe noodlottig geblyk het vir onversorgde toshers wat stroomaf van die onverwagse vloed gevang is.
Dit is in hierdie omstandighede nie verbasend dat legendes versprei het onder die mans wat in die tonnels bestaan ​​het nie. Mayhew het een van die merkwaardigste stukke folklore aangeteken wat algemeen onder die toshers voorkom: dat 'n rasse wilde varke in die riole onder Hampstead, in die verre noorde van die stad, bewoon het. Hierdie verhaal ­ – 'n voorloper van die verhale van "alligators in die riool " gehoor 'n eeu later in New York – stel voor dat 'n dragtige sog
per ongeluk deur die riool deur 'n opening afgeklim, en wegdwaal van die plek af, strooi haar nageslag in die afvoer en voed die afval en vullis spoel dit voortdurend in. Hier word beweer dat die ras geweldig vermeerder het en amper net so wreed geword het as wat hulle talle is.
Gelukkig, volgens dieselfde legende, was die swart varke wat onder Hampstead toegeneem het, nie in staat om die tonnels te deurkruis wat deur die Teems opgedaag het nie, maar die bou van die rioolnetwerk het hulle verplig om Fleet Ditch –a overgedekte rivier – " oor te steek en soos dit is die hardnekkige aard van 'n vark om te swem teen die stroom, die wilde varke van die riole werk altyd terug na hul oorspronklike woonbuurte en is dus nooit te sien nie. "
'N Tweede mite, baie gretiger geglo, vertel van die bestaan ​​(Jacqueline Simpson en Jennifer Westwood-rekord) " van 'n geheimsinnige, gelukbringende koningin Rat ":
Dit was 'n bonatuurlike wese waarvan die ware voorkoms was van 'n rot waarna sy die toshers sou volg, onsigbaar, terwyl hulle werk, en toe sy een sien wat sy graag wou hê, sou sy 'n sexy vrou word en hom aankla. As hy haar 'n nag sou gee om te onthou, sou sy hom geluk in sy werk gee; hy sou sekerlik baie geld en waardevolle items vind. Hy sou nie noodwendig raai wie sy is nie, want alhoewel die koninginrot sekere eienaardighede in haar menslike gedaante gehad het (haar oë weerkaats lig soos 'n dier, en sy het kloue op haar tone), sou hy dit waarskynlik nie opmerk nie liefde in 'n donker hoek. Maar as hy wel vermoed het en oor haar gepraat het, sou sy geluk onmiddellik verander, want hy sou verdrink of 'n aaklige ongeluk beleef.
Herstel van die vlootriool. Dit was een van die belangrikste kanale onder Londen en het die waters gedra van wat vroeër 'n aansienlike rivier was tot die uitbreiding van die stad veroorsaak het dat dit gebou en ondergedompel is.
Een so 'n tradisie is oorgedra in die familie van 'n diensmeester genaamd Jerry Sweetly, wat in 1890 oorlede is, en uiteindelik meer as 'n eeu later gepubliseer is. Volgens hierdie familie -legende het Sweetly die koninginrot in 'n kroeg teëgekom. Hulle het tot middernag gedrink, gaan dans, en dan het die meisie hom na 'n lappakhuis gebring om liefde te maak. rat sou hulle skade berokken), het hy saggies uitgeslaan en die meisie laat verdwyn en weer verskyn as 'n reusagtige rot in die balke. Vanuit hierdie uitkykpunt het sy vir die seuntjie gesê: " Jy sal geluk kry, maar jy het my nog nie klaar betaal nie! "
Die oortreding van die koninginrot het ernstige gevolge vir Sweetly gehad, dieselfde tradisie het geloop. Sy eerste vrou sterf tydens die bevalling, sy tweede op die rivier, vergruis tussen 'n skuit en die kaai. Maar soos die legende belowe het, was die toskêr se kinders gelukkig, en een keer in elke geslag in die Sweetly -gesin is 'n vroulike kind gebore met oë wat nie ooreenstem nie, en een blou, die ander grys, die kleur van die rivier.
Koninginrotte en mitiese rioolvarke was natuurlik nie die enigste gevare waarmee die toshers te kampe het nie. Baie van die tonnels waarin hulle gewerk het, was besig om te verkrummel en vervalle, die bakstene van die Mayfair -riool, en Peter Ackroyd sê dat daar net so vrot was soos gemmerbrood wat jy met 'n lepel kon uitgeskep het. En hulle het soms in duie gestort en die onversigtige riooljagters begrawe wat hulle versteur het. Sakke van versmorende en plofbare gasse soos waterstof wat geswel is, was ook algemeen, en niemand kon gereeld kontak met allerhande menslike afval vermy nie. Die eindeloos nuuskierige Mayhew het aangeteken dat die " -deposito " in die riool gevind is
Daar is gevind dat dit al die bestanddele uit die gaswerke bevat en verskeie chemiese en minerale vervaardigings dooie honde, katte, katjies en rotte afval uit die slaghuise, soms selfs die ingewande van die diere se straatpaadjie, vuil van alle groente -afval , stal-mis die vullis van vark-styes nag-grond as vrot mortier en vullis van verskillende soorte.
Joseph Bazalgette se nuwe rioolstelsel het die Teems van vuilheid skoongemaak en die stad van stank en nog erger gered, asook om Londen 'n nuwe oriëntasiepunt te bied: The Embankment, wat nog langs die Teems loop, is gebou om nuwe super-riole te bedek wat het die afvalwater van die stad veilig ooswaarts na die see gedra.
Dat die riool van die middel van die 19de eeu onreëlmatig was, kan nie betwyfel word nie, is dit algemeen onderhewig, sê Michelle Allen, dat die tonnels vulkane van vuil gegroeide are is wat op enige oomblik in 'n stormwind van vuil gas kan ontplof, en vergiftig almal wat hulle nie kon versmoor nie. " Tog, het die toshers self aangedring, beteken dit nie dat die werksomstandighede onder Londen heeltemal ondraaglik is nie. Die rioolwerke het trouens baie jare redelik doeltreffend gewerk, veral omdat hulle tot 1815 nie veel meer moes doen as die reën wat in die strate geval het nie. Voor die datum het die stad se latrines in die putte gestroom, nie die rioolnetwerk nie, en selfs toe die wette verander is, het dit 'n paar jaar geneem om die ontlasting op te bou.
Teen die laat 1840's versleg die riool in Londen egter skerp, en die Teems self, wat hul onbehandelde ontslag ontvang het, was in werklikheid dood. Teen daardie tyd was dit jaarliks ​​die stortingsterrein vir 150 miljoen ton afval, en in warm weer het die stank ondraaglik geword, die stad het sy huidige rioolnetwerk te danke aan die Groot Stink van Londen, die berugte produk van 'n lang tyd somer van warm, stil weer in 1858 wat 'n miasma veroorsaak wat so onderdrukkend was dat die parlement ontruim moes word. Die behoefte aan 'n oplossing het so duidelik geword dat die ingenieur Joseph Bazalgette binnekort sir Joseph sou wees, 'n dankbare nasie bedank vir sy vindingryke oplossing vir die probleem en die riool aangewend is. Die idee van Bazalgette was om 'n hele nuwe stelsel van super-riole te bou wat langs die rand van die rivier loop, die bestaande netwerk onderskep voordat dit die inhoud daarvan kan afvoer, en dit verby die oostelike rand van die stad kan voer om verwerk te word in nuwe suiweringsaanlegte.
Die uitgang van 'n Londense riool voor Bazalgette se verbeterings, vanaf Punch (1849). Hierdie uitvloei was die punte waardeur die toshers die ondergrondse laboratorium binnekom wat hulle so goed leer ken het.
Selfs nadat die tonnels agteruitgegaan het en dit toenemend gevaarliker geword het, was die dood meer as enigiets anders die dood as gevolg van versmoring of ontploffing, maar aanvalle deur rotte. Die byt van 'n rioolrot was 'n ernstige saak, soos 'n ander van Mayhew se informante, Jack Black –the " Rat and Mole Destroyer to Her Majesty " – verduidelik. " As die byt sleg is, " Swart het gesê dat dit 'n harde kern vorm in die ulkus, wat inderdaad baie klop. Hierdie kern is so groot soos 'n gekookte vis se oog, en so hard soos klip. Ek sny die byt oor die algemeen skoon met 'n lanset en druk …. Ek is byna oral gebyt, selfs waar ek u nie kan noem nie, meneer. "
Daar was baie verhale, het Henry Mayhew afgesluit, van toshers ' ontmoetings met sulke rotte, en van hulle " wat duisende doodgemaak het#8230 in hul lewensstryd, ", maar die meeste het sleg geëindig. Tensy hy in geselskap was, sodat die rotte nie wou aanval nie, was die riooljagter gedoem. Hy sou verder veg met sy skoffel, en uiteindelik het die swerms van die wilde dinge hom oorweldig. 'n paar dae later het dit net nog 'n voorbeeld geword van die detritus van die tonnels, wat in die rigting van die Teems gedryf het en die onvermydelike ontdekking daarvan deur 'n ander bende toshers wat die oorskot van hul ontslape kollega sou vind en tot in die bene opgetel het. "
Peter Ackroyd. London Under. Londen: Vintage, 2012 Michele Allen. Reinig die stad: Sanitêre geografieë in Victoriaanse Londen. Athene: Ohio University Press, Thomas Boyle, 2008. Swart varke in die riole van Hampstead: onder die oppervlak van die Victoriaanse sensasionalisme. Londen: Viking, 1989 Stephen Halliday. The Great Stink of London: Sir Joseph Bazelgette and the Cleansing of the Victorian Metropolis. Stroud: Sutton Publishing, 1999 'A London Antiquary '. 'N Woordeboek van moderne sleng-, kant- en vulwoordwoorde … Londen: John Camden Hotten, 859 Henry Mayhew. Londense karakters en skelms. Londen: Folio, 1996 Liza Picard. Victoriaanse Londen: The Life of a City, 1840-1870. Londen: Weidenfeld & amp; Nicolson, 2005 Jennifer Westwood en Jacqueline Simpson. The Lore of the Land: A Guide to England 's Legends, van Spring-Heeled Jack tot by die Witches of Warboys. Londen: Penguin, 2005.
Die Museum van Belaglik Interessante Dinge
Die eerste fotografiese beelde aan die einde van die 1820's moes ure lank blootgestel word om dit op film vas te lê. Verbeterings in die tegnologie het daartoe gelei dat hierdie blootstellingstyd deur die loop van die 19de eeu drasties verminder is tot minute, dan sekondes. Maar intussen het die lang blootstellings ons 'n paar onmiskenbare Victoriaanse fotografiebyeenkomste gegee, soos die stywe postuur en glimlaggende gesigte van mense wat probeer stilbly terwyl hulle foto's geneem word.
Dit lyk asof kinders destyds net so onstuimig was as vandag, want 'n ander amusante konvensie het ontwikkel: foto's met verborge moeders wat probeer om hul kleintjies stil te hou vir 'n nie-vaag prentjie. Hierdie fantastiese portrette van kinders (gevind via Retronaut) bevat almal hul ma, vermom as stoele of gekamoefleer onder dekoratiewe gooi agter hulle. Kan u al die moeders (en een pa) raaksien?
// Via Retronaut en The Hidden Mother flickr -groep. Baie dankie aan my eie lieflike ma dat u die skakel na hierdie foto's gestuur het! Ek belowe volgende keer dat ons 'n gesinsfoto neem wat ons nie sal laat wegkruip onder 'n kombers nie.
UPDATE 04/07/12: Vir meer verborge moederbeelde, kyk na die opvolg van hierdie berig, " Meer verborge moeders in Victoriaanse fotografie: nadoodse foto's of nie? "
Deel dit met jou vreemdste vriende:
Wat 'n heeltemal eienaardige tradisie, maak my bang! Hulle lyk soos spoke.
Of die geheel en al of sommige van die foto's na die dood geneem is, kan betwis word sonder die herkoms van die foto's.
Ek wil egter daarop wys dat die seuntjie links op foto #2 baie donker hande het. Dit is onwaarskynlik 'n effek van blote skaduwees, maar waarskynlik die effek van bloedpoel (http://en.wikipedia.org/wiki/Livor_mortis). Die kind is waarskynlik vroeër dood as die broers en susters. As 'n genealoog is ek bewus van ongeveer 10 broers en susters in my gesin wat binne een week oorlede is. Soms was fotograwe nie onmiddellik by die dood beskikbaar nie.
Victoriane was ook versigtig oor netheid weens die kennis van siektes wat deur kieme veroorsaak word (Pasteur 1860's). Daar is 'n moontlikheid dat sommige van hierdie versteekte moeders, terwyl hulle probeer het om die laaste geheue van oorlede kinders te kry, ook probeer om hulself te beskerm teen die opsporing van wat hul kinders vermoor het en wat moontlik oorgedra na oorlewende kinders. Dit sou veral belangrik gewees het tydens epidemies van siekte, aangesien dit lank voor antibiotika was.
In die Victoriaanse era is die dooies tuis voorberei. Troues en begrafnisse is albei in die huise gehou, gewoonlik nie uit kerke nie. Lyke is tuis skoongemaak en voorberei, en plattelandse gesinne het hul eie kiste gemaak en kinders op hul eie plase begrawe. Vandag is ons ver verwyderd van die dood.
Die fotografie van dooie babas gaan vandag voort, maar is sosiaal onaanvaarbaar om oor te praat. Vra egter enige verpleegster in die verloskundige of kindergeneeskunde -afdeling in u plaaslike hospitaal oor fotografie van doodgebore babas en oorlede kinders. Dooie kinders is een van die laaste taboes in die moderne kultuur. Ek weet. Niemand wil die foto van my seun sien nie.
In #8 kan jy sien hoe die lyk agter die seuntjie staan ​​& #8230.
die kinders op die foto's is nie oorlede nie, want die sewende van bo is Clive Palmers se oupa.
Het dit op Memory Box herblog en kommentaar gelewer:
Gaste kan altyd 'n foto saam met ons maak!
Hou nog altyd van ou foto's, my granfoke het baie gehad, maar toe die geplakte dag verlore gaan, sou 'n goeie foto graag meer wou sien, dankie xxx
Baie dankie dat u dit met alle mense gedeel het
jy herken eintlik waaroor jy praat!
Geboekmerk. Bespreek ook asseblief met my webwerf =). Ons het moontlik 'n skakel
verander reëling onder ons
Beelde #3 en #8 hierbo het staanplekke agter hulle en #8212 beteken dit dat hulle oorlede is? Of is hierdie 'n tegniek wat ook vir lewende vakke gebruik word om hulle te help om hul koppe stil te hou?
Stande is hoofsaaklik gebruik vir lewende onderwerpe. Soms sou 'n ouer of selfs 'n assistent van 'n fotograaf die kind by 'n kronkelende kind hou om hom gerus te stel. Altyd in hierdie prente sou daar vingers en tone vervaag, die oë is byna altyd ingetrek. As ek na sommige van hierdie foto's kyk, is ek oortuig dat verskeie post mortem die meeste lewe, en ek dink 'n ouer kind op die foto kan hê met 'n baba broer of suster.
Baie van die kinders wat deur 'n versteekte ma aangehou word, is dood. Die Victoriane was regtig grillerig. Op baie van die foto's is verskeie kinders dood, aangesien daar destyds 'n hoë kindersterftesyfer was. Daarom kan u sien dat hulle gewoonlik deur staanplekke opgehou word. Wat die oop oë betref. Hulle was óf glas óf geverf. Memento Mori was destyds baie gewild. Ma was gewoond om 'n dooie kind op te sit en bedek om soos 'n stoel te lyk. Waarom ek die behoefte het om die gesig van my ma te bedek, is vir my te veel.
nee, hulle is nie dood nie. Hulle moes baie minute stil sit om 'n duidelike beeld te kry, daarom lyk hulle so staties. Kyk na ander foto's van die era, en almal lyk soos 'n standbeeld, onbeweeglik en onwerklik.
Deur 'n moeder met 'n oorlede kind te fotografeer, gee dit nie net 'n mate van lewenskrag aan die kind nie, maar gee dit ook 'n gevoel van dood aan die moeder. Volwassenes wat in hul kiste gefotografeer is, 'n taak wat ek 'n paar keer moes uitvoer, het nog nooit 'n lewende persoon op die foto's gehad nie.
Wat van die moontlikheid dat dit nie 'n ma onder die kombers is nie, maar 'n verpleegster of 'n fotograaf se assistent? Ook oor STANDS …. Ek het my eie familiefoto uit 1872 van my oupagrootjie (Winthrop Travell) en sy broers. Hulle is formeel geklee, ongemaklik, met staanplekke agter hulle (broer van 3 jaar vasgemaak aan 'n stoel), met stywe uitdrukkings op hul gesigte. Al die broers het as oumense geleef.
Nee, glad nie dooie foto's nie. Die enigste rede waarom hulle die ouers laat lyk het, is dat die foto net van die kinders was. My ma het foto's van haar grootouers/ouers gehad wat net so gelyk het. As dit 'n mode was, is dit eers gedoen as die kinders nie kon vertrou dat hulle stil moes bly nie. U moet onthou dat 'n foto soos hierdie destyds baie duur was. U het net een keer geneem, en u wou nie hê die kind moet beweeg en die prentjie verwoes nie. Dit is waarom die een kind by die kop vasgehou word en dat hy nie stil genoeg gestaan ​​het nie. Hierdie is nie dooie foto's nie, en dit is net belaglik om te glo dat dit so is. Daar is baie regte Victoriaanse en meer onlangse foto's van kinders wat verby is. Die rede waarom hulle afgeneem is toe hulle gesterf het, was amper wat reeds genoem is. Foto's was duur. 'N Kind kan sterf en is nooit in sy hele lewe afgeneem nie. Of selfs iemand ouer, daar was moontlik nie 'n paar foto's van hulle hul hele lewe nie. Dit was die enigste manier waarop hulle die persoon moes probeer onthou. Selfs toe ek jonk was, het my ma my eenkeer vertel dat die foto's wat sy elke jaar geneem het voordat ek begin skoolhou het, haar 'n weeklikse loon betaal het. Vroeë 60's. En my ma het destyds ordentlike geld vir 'n vrou verdien. So nee, hierdie foto's is nie dood nie. Dit is net gewone foto's, en die ouers wou nie hê dat die kinders moet mors nie en dat hul hardverdiende geld vermors moet word.
My broer het aanbeveel dat ek van hierdie webwerf hou. Hy was eens heeltemal reg.
Hierdie voorlegging het werklik my dag gemaak. U kan eenvoudig nie glo hoeveel tyd ek aan hierdie inligting bestee het nie! Dankie!
Die rou -etiket was destyds baie ekstreem, hoe is 'n pm -foto nog meer griezelig dan met juweliersware wat gemaak is met die hare van die oorledene of die beperkings op klere en sosiale interaksies?
Wat 'n ongelooflike versameling …..en die rede waarom ek op u fantastiese webwerf gestruikel het, my skoonsuster het die verskynsel 'verborgen moeder ' genoem.
Dit is so baie interessant! Ek het 'n graad in geskiedenis, skryf Victoriaanse en begin van die eeu fiksie, en skryf 'n blog wat fokus op dieselfde tydperke en nog nooit hiervan gehoor het nie. Regtig wonderlike goed. Ek gaan beslis hierdie plasing met my lesers deel. Dankie dat jy dit geplaas het!
Skrywer van A White Room (Julie 2013)
Hou van hierdie beelde! Die eerste foto is terloops geneem in 1839. Die meeste van hierdie beelde kon nie vroeër as 1850's gewees het met die prosesse wat gebruik is nie. Die eerste foto's wat vir portrette gebruik is, het ongeveer 10-15 minute se blootstelling gehad. Nog steeds baie lank en ongemaklik, maar nie heeltemal ure nie.
Ek dink "#10 " is dalk dood, want die pen op die vloer agter hom is 'n apparaat wat destyds uitgevind is om mense in 'n staande posisie te laat staan ​​en jy kan dit op die vloer agter sy regterbeen sien
Pragtige pos, ek het die foto's van die dooie kinders gesien, almal so ontroerend …
Wat laat jou dink dat dit moeders is? Dit is waarskynlik verpleegsters, kindermeisies, ander huisbediendes wat nie die moeite werd is om in 'n gesinsportret te wees nie.
Ek het nie nou die kommentaar behoorlik op my selfoon gelees nie en sal op 'n skootrekenaar lees, maar die boek Wisconsin Death Trip bevat 'n gedeelte oor foto's van dooie kinders. Dit was in 1895 die mode in Amerika. Die kinders is duidelik dood en sommige is in kiste.
Daar is 'n paar lelike kinders op hierdie foto's, maar daar is duidelik geen dooies nie.
Pingback: Victoriaanse Bizaar -babafotografie | Lexington Fotografie
Nog steeds verbaas dat hulle steeds in fokus is, selfs al is ma daar om hulle vas te hou! Maar hulle lyk 'n bietjie freaky! Sommige is glad nie baie goed vermom nie!
Dit is steeds beter as die Victoriaanse foto's van dooie kinders. Dit is die snaakste.
Dit is so interessant. Ek is mal oor vintage foto's en het 'n klein versameling. Ek is nie seker of een van hulle oorlede is nie, maar ek het onlangs op 'n Pinterest -bord afgekom met alle nadoodse ondersoeke. foto's en baie van die klere en posisies was dieselfde vir foto's wat nie oorlede is nie, maar ek kon beslis sien dat die meeste van hulle dood was. Alhoewel ek seker is dat daar foto's is van nadoodse ondersoek. dat ek nie die verskil sou kon sien nie.
PS- hierdie webwerf is reg by my bondgenoot- nuwe volgeling hier!
Sit 'n skakel hierop in my blog. :)
Wonderlik! Dit is eintlik 'n wonderlike paragraaf, ek het 'n baie duidelike idee
aangaande hierdie paragraaf.
Is die derde van onder af 'n vrou? Hulle dra 'n broek. Ek neem aan dit was die vader of miskien 'n fotograaf se assistent.
Die kind op die tweede prentjie is beslis oorlede. U kan die staanplek agter hom aan sy voete sien, en die ma hou sy kop omhoog. 100% oorlede.
Verpleegsters en diensmeisies hoef nie noodwendig weggesteek te word nie.#8212 Baie Amerikaanse foto's wys dat versorgers hul aanklagte vashou of stel, sien foto's wat geneem is voor/tydens die Amerikaanse burgeroorlog.
Dit 's in Amerika. In Engeland sou die dienaars onsigbaar wees. Goewerneurs en oppassers het geen respek gekry nie en dit sou onvanpas gewees het om saam met die kinders afgeneem te word. Hulle was immers net bediendes.
As ek die sosiale agtergrond van die kinders in ag neem, glo ek dat dit nie die moeder is wat hier verborge is nie, maar waarskynlik die oppasser. Dit was kinders uit die hoër klas en dit sou onwaardig wees dat hul moeders tot meubels teruggekeer en onder gooi en gordyne gekamoefleer word. In plaas daarvan poseer hulle langs hul kinders met hul beste klere en juwele. Wat van toepassing was op die "mistress " was natuurlik nie van toepassing op die hulp nie. Nannies en nat verpleegsters het die kinders sedert die geboorte grootgemaak en hulle was nodig om die jongste van hulle kalm te hou. Hulle sou egter die prentjie markeer as hulle langs die kinders verskyn wat op 'n foto geneem word. Daarom moes hulle as deel van die dekor vermom word (interessante implikasies hier met betrekking tot die sosiale status van bediendes in die Victoriaanse tyd).
Ek het gewonder of dit by iemand opgekom het dat sommige van die verborge 'moeders ' glad nie die moeders is nie. Fotografie was nie oop vir die massas nie, en ook nie te duur nie, maar ek het opgemerk dat 'n aantal portrette van ma- en kindergroepe of net kinders wat in my eie familie bestaan, rondom die tyd van die vader geneem is. #8217s of moeder se dood. In ons portrette was die kinders nie jonger as ses jaar nie, dus is daar geen behoefte aan 'n versteekte moeder nie. Met babas en kleuters verstaan ​​ek ten volle dat 'n tante of 'n ouma moontlik saam met die kind/kinders vir die foto sou sit, maar verborge sou wees. Die klere van die kinders op die meeste van die getoonde foto's lyk egter nie soos rou nie, soos ons s'n ook van kop tot tone swart is, insluitend die meisie se haarlintjies.
Ek het ook 'n staander gesien wat vir volwassenes en kinders gebruik is, met 'n halfsirkelvormige klem wat om die agterkant van die nek geplaas is om die kop in posisie te hou, die belangrikste deel van die liggaam om stil te bly.
Laastens voel ek dat diegene wat sommige van die bogenoemde foto's as afgestorwe kinders beskou, duidelik (alhoewel gelukkig) nog nooit 'n lyk gesien het nie, en dat geen make-up of artistieke reëling die feit kan verberg as u kyk na wat is nie meer 'n lewende, asemhalende persoon nie.
Dit is 'n goeie punt dat hulle nie eintlik moeders is nie. Baie mense het ook aangevoer dat baie van die verborge figure waarskynlik glad nie familielede was nie, maar fotostudio -assistente. Dankie vir die kommentaar.
Ek weet ek is te laat om te reageer, maar ek moet sê dat#2 blomme het, en hierdie reël is in 'n paar van die skakels herhaal: Blomme was ook 'n algemene voorwerp in die nadoodse fotografie van alle soorte. 8221
Al met al 'n baie interessante artikel en kommentaar. Dankie dat u my Vrydag na 5:00 gehelp het!
Dit is skreeusnaaks! Ma's doen vandag nog steeds dieselfde ding en stuur hul kinders die wêreld in en sweet net in die hoop dat hulle hulself sal gedra. God verhinder dat iemand dink dat ek iets daarmee te doen gehad het dat my kind iets anders was wat van nature perfek was of stil sit.
Ek is laat vir hierdie plasing/bespreking (het dit op Reddit gesien), maar wou net sê dat my neef 'n doodgebore kind gebaar het wat sy byna die volle termyn gehad het. Hulle het hom skoongemaak en aangetrek, en die gesin het hom elkeen vasgehou en verskeie foto's geneem. Destyds het ek gedink dit was 'n bietjie vreemd/grillerig, maar dit was duidelik hul besluit en deel van hul rouproses.
Dit herinner my daaraan dat dit bloot die menslike natuur is.
sommige van die kinders wat as moontlik oorlede is, het 'n bietjie vaag arms of bene.
Ek dink ook dat dit gedurende hierdie tyd as normaal beskou is om kinders heroïne te gee vir hoes. hierdie kinders kan bloot bedwelm word.
As u na hierdie skakel gaan, http://margaretgunnng.blogspot.com/2012/01/i-see-dead-people-victorian-post-mortem.html toon dit eintlik 'n tekening van die gebruikte erwe … soooooo grillerig!
Nog 'n oogpunt vir die onderwerp van verborge ouers op foto's: hulle het 'n terugkeer gemaak as gevolg van paspoortregulasies wat vereis dat selfs pasgebore kinders 'n fotopaspoort moet hê.
Maar nuuskierig: ek het 'n dosyn foto's van 1930 tot vandag met verborge volwassenes wat kinders op hul plek hou. Ten minste in my familie is dit tot vandag toe gebruiklik. Selfs my seun het 'n paar foto's geneem met iemand agter 'n gordyn of leunstoel toe hy 'n baba was.
Ek het vroeër baba -portrette geneem deur 'n wit baba kombers oor my linker skouer te sit, die baba wat in my linkerhand sit, en ek ondersteun hulle bolyf met my regterhand, wat ook die kamera losmaak. 'N Ouer of 'n broer of suster sou naby die kamera staan ​​en sodra die glimlag kom, is die foto geneem. Ek het 'n paar vernuwings gehad, fotograwe uit die 19de eeu wat ek nie gehad het nie, 'n filmkamera met blaarluiter, en ek moet nie die stroboskopbeligting vergeet nie. Die manier waarop ek die babas geposeer het, het gelyk asof hulle op hul eie sit.
Ek stem nie saam dat hierdie gestorwe kinders uitbeeld nie. Ek het min ervaring met momento mori -foto's, maar twee gedagtes:
Ek het vir tintfoto's geposeer (as 'n volwasse kunsmodel) en ek kan u vertel dat kinders a) ABSOLUUT sou baat by 'n staander of stut. Dit is moeilik om die houding vas te hou as 'n welmenende volwassene. Jou kop en ledemate word vinnig moeg en dit is moeilik om stil te bly gedurende die 8-13 sekondes wat die skoot vereis en b) Ouderwetse kameras van hierdie tipe is nogal vreemd, want as die lens oop is, is daar 'n lig daaragter. Dit is ongelooflik moeilik om direk na die lens te kyk vir die vereiste tydsduur, en die kere wat ek dit probeer het, is dit amper onmoontlik om nie te knip nie. So wegkyk van die lens sou nodig gewees het. Net 'n paar persoonlike waarnemings.
Dankie dat u die persoonlike ervaring gedeel het. Ek neem aan dat hierdie foto's die oorspronklike metodes herhaal het en dat dit die prosedures wat in die 1800's gebruik is, duidelik sou verteenwoordig. Ek het 'n moeilike tyd gehad om mense van die blootstellingstyd te oortuig. Gewoonlik verwys dit binne minute, maar dit is onakkuraat. Dit was baie langer, maar teen die tyd dat dit hoofstroom geword het, was dit sekondes. Klink dit nie te lank nie, maar nog steeds lank genoeg om hulp nodig te hê om stil te bly. Op sommige van die foto's hierbo kan u die vaagheid sien wat veroorsaak word deur die kinderbeweging. A "dead " gee weg dat die kind gesond en gesond is. Jammer, ek kon die straf nie weerstaan ​​nie. )
Leer uself oor die fotografiese geskiedenis voordat u datums rondgooi. Daar was geen film as fotografiese basis tot in die 1870's nie (met afsondering van geïsoleerde eksperimente). Die vroegste suksesvolle permanente foto wat ons oorleef, is van 1826 op 'n PEWTER (METAL) bord deur Nicéphore Niepce. Die eerste lewensvatbare fotografiese proses wat in wese 'n direkte positiewe beeld op 'n silwer gekopieerde bord was, is in 1839 in Parys deur Louis Daguerre aangekondig. Die eerste negatief-positiewe proses (oor PAPIERNEGATIEF) is ongeveer dieselfde tyd deur J. Fox Talbot aan die publiek bekendgestel. En so aan. Ten minste sou almal met basiese algemene kennis 1839 (Daguerreotype) as 'n belangrike beginpunt beskou vir fotografie soos ons dit vandag ken (maar baie anders as hoe ons dit vandag ken). Net omdat dit in die 19de eeu nie beteken dat 'n dekade en jaar sou gebeur nie. Waar de hel het jy laat " laat 1820's " vandaan ?!
Ek sal toegee dat die gebruik van die woord 'film ' in die eerste sin 'n oorsaak van redigering was, maar soos u self gesê het, was dit in 1826 toe Niepce dit reggekry het om die eerste permanente fotografiese beeld te skep waar ek in die hel kry die laat 1820's van. Dit was nie 'n berig wat die vroeë eksperimente met fotografiese prosesse uiteensit of enige aanspraak maak op die belangrikste beginpunte van fotografie soos ons dit vandag ken nie, maar oor 'n snaakse fotografiese konvensie wat baie jare later ontwikkel het. Dit is die onvolmaakte skryfkuns vir 'n breë gehoor en nie 'n gerespekteerde tydskrif nie, Curmudgeon Academicus: om 'n kort konteks te gee waarom iets ontwikkel het, moet u moontlik komplekse konsepte en tydperke van die geskiedenis in 'n enkele sin of woord ( dink byvoorbeeld as mense na die 'Ancient World ' verwys). Ek waardeer u ooglopende passie vir die geskiedenis van fotografie en u oog vir detail, maar u punt sal beter bedien word met 'n minder neerbuigende houding. Niemand respekteer Comic Book Guy nie.
Die datum is inderdaad 'n belangrike punt in die geskiedenis van fotografie, Chelsea! Dit het moontlik agt uur blootstellingstyd geneem, maar dit het bewys dat dit gedoen kon word. U verwysing na "film " pla my nie in die minste nie en ek is deeglik bewus van die geskiedenis daarvan. Dit is nie die plek om te kies oor semantiek nie. En u het reg, as dit 'n belangrike fout op die gebied was, kry beleefdheid en takt meer studente as onbeskoftheid en arrogansie.
Sulke skaduwees volg ons lank daarna!
Ek stem saam, dit is belaglik interessant (en vreemd)
OMG. Dit moet een van die vreemdste dinge wees wat ek gesien het (ja, ek leef 'n rustige lewe). Eers was die foto's vreemd genoeg, met die omhulde ma/voog, maar om te dink dat dit moontlik oorlede is, is eenvoudig bisar. Dit gee my die vreemde gevoel waar ek nie daarvan hou nie, maar ek bly terugkyk. : o
Haha ek ken die gevoel! Ek dink dat die gevoel dat ek wil wegkyk, maar daarna terugkeer, dikwels die kern is van wat iets belaglik interessant vir my maak.
dit is baie snaaks en inderdaad baie vreemd !! Kom net van pinterest verby!
Hierdie is creepy cool! Ek hou van hierdie pos Chelsea. :)
Ek het op 'n ander webwerf gelees dat die foto's vertoon word, en sodoende word die verborge volwassene uitgesny. Dus, in 'n raam met 'n mat aan die muur gehang, lyk dit miskien nie so grillerig nie.
Ja, ek dink dit is 'n baie goeie punt om te noem! Ek dink die bedoeling vir baie van hierdie foto's was om in gesinsalbums te gaan, sodat hulle ook geknip en geknip sou word om die verborge moeder te verberg. Dankie vir die goeie kommentaar.
Kyk na foto's 9 en 10. U kan die sirkelvormige afdruk sien wat die pen -raam agter gelaat het om hierdie vroeë kleurtipes te huisves. U kan u duidelik voorstel hoe dit die " versteekte moeder " sou verberg. Ek hou baie hiervan en het self verskeie, sowel as baie nadoodse ondersoeke.
Hi. Chris (Static Instincts) volg my vintage foto -blog en nooi my uit om na hierdie pos en kommentaar te kyk. Ek wil graag 'n paar gedagtes byvoeg as ek verstaan ​​dat ek NIE 'n kenner is nie, maar net 'n stokperdjie.
In die eerste plek, Chelsea, dit is wonderlik! Ek is mal oor hierdie foto's. Nie lank gelede was die konsep van die verborge volwassene in kinderportrette vir my heeltemal nuut en vreemd. Dankie dat u 'n paar goeie voorbeelde geplaas het. Ek veronderstel dat dit, net so vreemd soos dit vandag vir ons lyk, 'n aanvaarde byeenkoms moes gewees het.
Terwyl die meeste post mortem -foto's lyk soos foto's van lyke (wat dit is), is daar memento mori -foto's wat opvallend lewensgetrou is. Gewoonlik sit hulle in die bed of in 'n kis, maar soms sit hulle regop, sit saam met ander familielede, ens. Soms is hulle oë oop, hul wange getinte, ens. Alhoewel ek nie op spesifieke beelde hier wil weddenskap nie, is daar 'n moontlikheid dat een of twee hiervan post mortem kan wees.
Dit was inderdaad algemeen dat woelige kinders ingehou moes word vir die lang blootstellingstye wat die fotografiese tegnologie van die dag vereis het. Afhangende van die beskikbare beligting, moet die posse tot ongeveer 'n minuut gehou word. Maatreëls soos die verborge mense wat hierbo getoon word, sou dus getref word. Kopklemme en ander stut -toestelle is ook gebruik. Ek het selfs gelees dat kinders soms eenvoudig aan 'n stoel vasgemaak was. (Foto's van diere het soortgelyke probleme opgelewer.) En Chris, ek is jammer om dit te weerspreek, maar sulke maatreëls word ook gereeld by volwassenes getref. Om selfs 'n eenvoudige houding en gesigsuitdrukking so lank stil te hou, kan moeiliker wees as wat dit klink. Terloops, as u op die vloer agter die kind in foto #2 kyk, sien u die voete van 'n kopklemstandaard (hoewel dit blyk dat hy ook menslike hulp agter die gordyn kry).
Geboorte van die 19de eeu
Toe mans en vroue in die 1830's trou, het hulle gewoonlik aanvaar dat kinders vinnig en gereeld sou volg. Die oorheersende gevoel was dat kinders net 'gekom' het en dat daar min te doen was. Vroue is aangemoedig om moederskap as noodlot en plig te beskou, en briewe en dagboeke uit die tyd dui daarop dat baie dit ernstig probeer het. Gesinne was groot, met gemiddeld ses tot agt kinders, maar gemiddeldes kan misleidend wees. Gesinne met baie meer kinders was algemeen. Die belangrikste determinante van gesinsgrootte in hierdie tyd was ouderdom by huwelik en ouderdom tydens menopouse. Vroue wat in die vroeë tot middel-twintigerjare getroud is, met ander woorde, kan verwag dat hulle voortdurend kinders in die vroeë tot middel-veertigerjare sal baar, en hoewel die tussenposes tussen kinders wissel tussen vroue, kan die meeste verwag om elke twee tot drie jaar 'n nuwe baba te hê. gedurende hierdie jare. Die eerste kind het gewoonlik binne een of hoogstens twee jaar van die huwelik aangekom.
In die 1830's was die bevalling pynlik en gevaarlik. Die enigste pynverligting wat beskikbaar was, was opium, gewoonlik verkoop as 'n slaapplek bekend as laudanum, maar dit is byna nooit gebruik nie. Daar word algemeen geglo dat vroue bestem is om tydens die bevalling te ly, soos die Bybel bepaal het. Byna alle babas is tuis gebore, gewoonlik met die hulp van familie en vriende. Daar was ook vroue wat as vroedvroue geoefen het, hoewel daar geen formele opleiding was nie, en die meeste vroedvroue was ervare vroue wat self verskeie kinders gebaar het. Dokters is oor die algemeen eers gebel as die geboortes verleng is en daar is gevrees dat die ma sou sterf, maar hul ingryping het groot risiko's meegebring. Daar was instrumente om tydens die bevalling te gebruik, maar geen verdowingsmiddels of 'n begrip van antisepsis nie, wat beteken dat die risiko van infeksie as gevolg van mediese ingryping baie hoog was. Opleiding in verloskunde was op sy beste rudimentêr en was eers baie later verpligtend vir dokters. In werklikheid was dokters dikwels die onbewuste bron van infeksie vir vroue in die kinderbed, wat besmetting van vorige pasiënte oordra. Hospitale was die laaste uitweg, wat slegs deur die armes en desperate gesoek is. Die sterftesyfers in hospitale was baie hoog.
Die belangrikste gevare vir vroue tydens bevalling was langdurige geboorte, oormatige bloeding en infeksie. Langdurige geboortes het dikwels gevolg toe kraam begin het met babas in die sitplek (voete eerste), of veel erger, dwars (sywaarts). Wanhopige en pynlike pogings sal aangewend word om hierdie babas te 'draai', selde suksesvol. 'N Ander algemene probleem in hierdie tyd was 'n smal of misvormde bekken wat veroorsaak word deur ragitis in die kinderjare - 'n siekte wat veral voorkom by armer vroue en as gevolg van onvoldoende dieet en blootstelling aan sonlig (vitamien D -tekort). In uiterste gevalle, waar dit duidelik geword het na twee of meer dae van kraam dat 'n kind nie gebore kan word nie, kan 'n dokter probeer om instrumente te gebruik, óf om die kind los te trek, óf om die kind te verpletter. Dikwels was die baba in hierdie stadium reeds dood en die kans was groot dat die ma ook sou sterf, hetsy as gevolg van skok of infeksie. Dit was besluite wat geneem is in desperate omstandighede, toe daar geen ander hoop was nie, en die suksessyfer laag was. Oormatige bloeding was nog 'n algemene probleem en is steeds 'n risiko tydens bevalling, maar moderne verloskunde gebruik medisyne wat dit help beheer. In die negentiende eeu was daar amper niks wat 'n vroedvrou of dokter kon doen om 'n bloeding na die geboorte te stop nie en baie vroue het letterlik doodgebloei.
Infeksie was die ander groot plaag van bevalling. Vroue is baie vatbaar vir infeksie tydens en onmiddellik na die bevallingsproses, en kraamkoors was baie algemeen en vreesbevange in die negentiende eeu. Selfs 'n probleemlose aflewering was geen waarborg vir 'n veilige herstel van die bevalling nie, maar langdurige geboorte, behoud van die plasenta (of 'n deel daarvan) of enige vorm van chirurgiese ingryping het die risiko aansienlik verhoog. Kinderbedkoors kom gewoonlik twee of drie dae na geboorte voor, maar sodra dit eers vasgestel is, het dit 'n byna onvermydelike uitkoms. Die werklike oorsaak van dood was bloedvergiftiging of septisemie, gewoonlik tussen 'n week en tien dae na aflewering. Moederssterftesyfers het tot in die twintigste eeu in Australië hoog gebly.
Veral vroue, maar ook hul mans, het elke geboorte benoud benader. Baie vroue het hulself gereeld voorberei op die dood, en die terme wat hulle gebruik het om hul naderende 'inlewing' te beskryf, weerspieël dit. Geboorte word dikwels beskryf as 'n vrou se 'tyd van verhoor'. Een kaptein van 'n skip, wat in 1836 na Suid -Australië reis en sy baie swanger vrou in Brittanje agterlaat, verwys in sy dagboek na sy vrou se 'probeer -uur', of by geleentheid, na haar 'beproewende uur van naturs smart [sic]'. Kinders is gereeld gestuur om by vriende of familie te bly terwyl 'n geboorte nader kom, sodat hulle nie die geluid van hul ma gespaar kan kry wat van pyn roep nie. Soms was hulle nie bewus daarvan dat daar selfs nog 'n baba verwag word totdat hulle weer huis toe was nie. Die Kerk van Engeland het 'n spesiale dankoffer aangebied vir vroue wat die bevalling oorleef het, en eerder eienaardig Die danksegging van vroue na die bevalling, algemeen bekend as die kerk van vroue. Daar was ook 'n volharding van die oortuiging dat vroue 'onrein' was na die bevalling, 'n voortsetting van die ouer maatstaf vir menstruerende vroue wat die nagmaal ontvang het, en dit was algemeen om eers na die nagmaal terug te keer nadat bloeding na die bevalling geëindig het en nadat vrou was 'kerklik'.
Die gebruik van pynverligting tydens bevalling het teen die einde van die eeu net geleidelik toegeneem. Koningin Victoria was bekend as die pionier in die gebruik van chloroform vir haar agtste bevalling in 1854, en dit het gehelp om die praktyk gewild te maak, maar baie dokters was steeds gekant teen die gebruik daarvan. Net so het beter begrip van infeksie en die geleidelike aanvaarding van die beginsels van antisepsis tydens chirurgie en bevalling vanaf die middelste dekades van die eeu gehelp om die infeksiesyfer te verminder. Teen die einde van die eeu het 'n toenemende gevoel ontstaan ​​dat baie vroue se lewens gered kan word as vroue onder mediese toesig in hospitale gebore kan word. Die eerste privaat kraamhospitaal, die Queen's Home, is in 1902 in Rose Park geopen. Tot op hierdie stadium was die enigste ander kraamhospitaal die Lying-in-hospitaal in die Destitute Asylum in Kintore Avenue. Dit was slegs beskikbaar vir arm vroue of alleenstaande moeders sonder enige ander hulpmiddel. Die Queen's Home is in 1939 herdoop tot die Queen Victoria -hospitaal en is in 1946 tot 'n openbare hospitaal verklaar. Teen daardie tyd was dit meer algemeen dat babas in hospitale gebore word as tuis.
Die grootste verandering in die bevrugtingslewe van Suid-Australiese vroue was egter 'n beduidende afname in die aantal geboortes per vrou, blyk uit die middel van die laat 1870's. Wat bekend staan ​​as die 'vrugbaarheidsoorgang'- 'n oorgang van hoë vlakke van natuurlike vrugbaarheid na 'n lae 'beheerde' vrugbaarheid- was vanaf die 1880's goed aan die gang in Suid-Australië. Dit was 'n verskynsel wat vanaf die latere dekades van die negentiende eeu oor die hele westerse wêreld versprei het, maar dit is duidelik dat Suid -Australiese vroue een van die vroegste deelnemers aan die vrugbaarheidsoorgang was. In die afwesigheid van 'n beduidende vooruitgang in die tegnologie van geboortebeperking op hierdie tydstip, stel historici nou voor dat hierdie verskynsel algemene kulturele verandering verteenwoordig: paartjies sien kleiner gesinne toenemend die gewenste norm en verander hul seksuele praktyke dienooreenkomstig. Daar word beweer dat vroue se toenemende emansipasie in hierdie dekades 'n belangrike bydraende faktor is in wat dikwels die 'stille revolusie' genoem word. Daar was nog steeds baie gesinne wat volgens moderne standaarde groot was, maar dit word as anachronisties beskou. Teen 1900 kon die 'gemiddelde' getroude vrou verwag om vier kinders te kry - ongeveer die helfte van die getal wat haar ma en ouma sou verwag het - en die getalle het in die eerste paar dekades van die twintigste eeu steeds gedaal
Lewe op 'n Victoriaanse plaas
Boerdery was 'n integrale deel van die lewe in die Victoriaanse tyd. In 1837 toe koningin Victoria op die troon kom, het meer as die helfte van die bevolking van Groot -Brittanje op die platteland gewerk.
Elke dorpie het 'n hiërargie gehad met die eienaar as die plaaslike grondeienaar. Die huurderboer was sosiaal iewers tussen 'n arbeider en 'n grondeienaar.
Victoriaanse boere uit Yorkshire
Aan die onderkant van die sosiale en ekonomiese leer was die plaasarbeiders.
Die lewensomstandighede vir Victoriaanse plaaswerkers was dikwels beknop en basies. Hulle het hul eie klein groentetuin gehad en 'n vark aangehou om die gesin te voed.
Farming Village at Twilight deur Van Gogh
Na die oes word koringblare ingesamel en meel en brood gemaak, en hulle maak hul eie cider, bier en wyn uit vrugte soos vlierbessies.
Selfs kinders het vanaf die ouderdom van ses jaar hard op die plaas gewerk.
Seuns word in diens geneem om die voëls van die gewasse af te skrik, die vee te beskerm teen verdwaal, hop te pluk, aartappels en boontjies te saai, sampioene en kuddes bymekaar te maak.
Hulle sal ook vuurmaakhout bymekaarmaak, sakke met graan vul en koolraap versnipper.
Met die ouderdom gaan hulle voort met ploegwerk en ander harde fisiese take.
Met die oestyd het almal bygestaan ​​om hooi te maak of oeste te oes.
In die 1850's het 'n plaasarbeider van Dorset ses sjielings per week verdien (30 sent!) Ontbyt was 'n swak pap meel, botter en water.
Middag het hulle brood en soms 'n stukkie kaas geëet. Aandete was brood of aartappels en soms 'n stukkie spek.
Met die oestyd het hy deur sy meester 'n kruik bier gegee.
Vakmanne op die plaas
Vakmanne soos timmermanne, leerlooiers en smede het almal nuttige ambagte wat op Victoriaanse plase nodig was en gewoonlik plaaslik gehuur sou word.
Die smid sou stawe, hake en metaalwerk smee, asook hoefysters en gereedskap maak. Die wielmaker het wawiele en waens gemaak.
Houtwerkers het meubels, heiningpale, hekke, penne, houtbakke en houtklompe gemaak waaraan die smid metaalpunte gevoeg het.
Saalmanne, koetsiers en kuipers (vatmakers) het almal hul rol in die Victoriaanse plaaslewe gespeel.
Vooruitgang in tegnologie
Victoriaanse boere het gedurende die 19de eeu baie verander.
Gereedskap het gegaan van primitiewe houtwerktuie tot stewige ystergereedskap en meganisasie het die personeellede dramaties verminder.
Howard & aposs Patent Lever Horse Hark
Verbeterde sade sade het die oes verhoog.
Die omheining van grond het tot groter landerye gelei en wisselbou is gebruik om die opbrengs te verhoog.
Die gebruik van stoomkrag het gelei tot die bekendstelling van plaasmasjinerie wat baie doeltreffender en makliker was om te gebruik as perde en handgereedskap.
Draagbare stoomenjin wat op plase gebruik word
Dit het daartoe gelei dat minder plaasarbeid nodig was, hoewel groot boedels bykomend tot die werkers wat op die landgoed gewoon het, ekstra seisoenarbeid gehuur het.
Victoriaanse boere word beskou as 'n noodsaaklike deel van die ekonomie en arbeidsmag, veral in landelike gemeenskappe.
Die boere het huur aan die verhuurder betaal, tiendes betaal en baie arbeiders in diens geneem wat andersins werkloos sou gewees het.
Vrou wat met Scutcher -masjien werk
Hulle het op hul beurt plaaslike winkels en handelaars in bedryf gehou.
Victoriaanse plase het tot in die vroeë 1880's floreer en daarna kom 'n reeks slegte oeste en uitbrake van siektes by hul diere.
Baie plase wat al generasies lank in bedryf was, het bankrot geraak en eers aan die einde van die 1880's het die boerdery weer begin floreer.
Maak kinders groot in die Victoriaanse tyd
Aan die einde van die agtiende eeu het die meeste Britse kinders skaars kinderjare bestaan, aangesien hulle 'n leeftyd van harde arbeid begin het sodra hulle in staat was tot eenvoudige take. Daarteenoor was die gelukkige kinders van die rykes in die algemeen bederf en het hulle spesiale voorsiening gemaak vir die behoefte aan 'n lang kinderjare, maar wat op dieselfde manier dieselfde pyn kon verduur as diegene wat nie so gelukkig was nie.
Kinderopvoeding in die Victoriaanse tyd was glad nie soortgelyk aan kinderopvoeding vandag nie. Daar was natuurlik twee verskillende kategorieë oor hoe die kind grootgemaak is. Hulle het van die een uiterste na die ander gegaan. Hulle was die verskil tussen die klasse.
Die lewe van 'n hoër klas kind tydens die Victoriaanse tydperk was, soos 'n mens dit stel, bedompig, konvensioneel en roetine, om nie eens te praat van eensaam op sekere tye nie. Ander meen dat Victoriaanse kinders nogal tevrede moes gewees het, aangesien hulle net die beste speelgoed, klere en opvoeding behandel het, en dit was absurd om selfs te dink dat die kind verwaarloos was.
Moeders en vaders is as spesiale, glansryke gaste beskou, omdat hulle nooit by die huis was nie en selde deur hul kinders gesien is. Dit was omdat die kind en die ouer heeltemal 'n aparte bestaan ​​gehad het, wat hulle eers op 'n sekere tyd van die dag voor hul ouers moes verskyn.
Baie Victoriaanse kinders, soos Winston Churchill en Harriet Marden, onthou sulke koue verhoudings tussen hulself en hul moeders dat hulle sou kon tel hoeveel keer hulle in hul lewens omhels is. Die gesinslewe was formeel, maar gedurende die tyd het die opvoedingshandleidings vir kinders grootgemaak en moedersbande aangemoedig, maar moeders was koel en ver. Kinders was 'n gerief vir hul ouers; hulle het hulle gehoorsaam, net soos 'n weermagoffisier. Sir Osbert Sitwell het eenkeer aangevoer:
Ouers was bewus daarvan dat die kind 'n oorlas en 'n hele aantal bediendes sou wees, benewens die ingewikkelde voogdyskap van kleuterskole en skoolkamers, was dit nie soveel nodig om die baba te help as om hom van sy vader of moeder af te skerm nie, behalwe op sommige geleenthede, aangesien hy deur hulle as byvoegsels, speelgoed of versierings gebruik kon word.
Alhoewel dit slegs 'n minderheid van die ouers beskryf, was dit altyd in die beste belang dat die kind nie gehoor word nie, maar dat dit selde geneem is om die kind te ondersoek.
Dit was die era van verpleegsters en kindermeisies, die kind is nie grootgemaak deur die vrou wat hom gebaar het nie, maar deur die gehuurde hulp. Dit verseker die ouers van 'n goeie opvoeding, aangesien hulle die oppasser inlig om hul oortuigings en sedes by die kinders in te boesem. Dit verseker ook konstante sorg en 'n wakende oog.
Die lewe van die kinders was gereeld, dit het selde die kwekery uitgegaan, tensy dit 'n wandeling in die park was of om 'n dansklas saam met die oppasser by te woon. Die kind het ontbyt om agtuur geëet, aandete om 12 uur en tee om sesuur. Toe die kinders 'n sekere ouderdom bereik het, is hulle toegelaat om saam met hul ma te eet vir 'n middagete om 10 uur en kon hulle 'n uur voor die ete in hul ma se kleedkamer deurbring.
Behalwe maaltye, af en toe besoeke aan ma en kort wandelinge in die park, het die kind niks anders te doen as om met uitspattige speelgoed te speel nie, soos die speelgoedteater, die stoom-aangedrewe trein, jack-in-the-boxes en pragtige poppe.
Dit was baie belangrik om 'n pligsgetroue, oplettende verpleegkundige te kies, aangesien sy die kinders sal grootmaak tot die laaste jare waarin hulle deur die skool grootgemaak word.
Daarom het ouers hulle gekeur voordat hulle hulle aangestel het. Baie oppassers, in teenstelling met die Mary Poppins -stereotipe, was gewoonlik ongetroude diensmeisies wat streng was om sadisties te wees.
Alhoewel daarenteen warm en sorgsaam was, was dit die enigste liefde en geselskap in die kind se lewe. Selfs met die strenge aspekte van die kwekery, kon die versorgende oppas alles tot die maaltye verhelder, wat eentonig was in teenstelling met dié van hul ouers wat sou smul aan 'n dertien-gang maaltyd terwyl hulle gekookte aartappels en skaapvleis sou afdwing.
Hulle is nie toegelaat om te eet in suikergoed, vars vrugte, gebakte gebak of suikergoed nie, want dit is vermoed dat sulke ryk kosse sleg is vir die spysverteringstelsel van die kind en sy sedes.
Kinders wat in die welgestelde gesinne van hierdie tydperk grootgemaak is, het lewens wat baie beskermend was, baie versmorend, en hulle kon geen emosie toon aan die mense wat verantwoordelik was om hulle na hierdie wêreld te bring nie.
Hulle moes altyd eerlik en korrek optree en slegs praat as daar met hulle gepraat word. In ons hedendaagse ouderdom sou ons dit waarskynlik beskou as geestelike mishandeling, en al was dit die geleerdes, was die gesinne in die laer klasse meer geheg, meer gebind as 'n gesin.
Die regime vir die opvoeding van die armer gesinne was glad nie so uitspattig en belaglik soos die van aristokrasie nie. Hulle was gewoonlik heg, het in sulke klein woonbuurte gewoon, alles gedeel en kon geen gehuurde hulp bekostig om die kinders groot te maak nie. Die laer klas kinders het nie die duur speelgoed, die aandag van die verpleegster en die gemak van 'n gesonde dieet geniet nie.
Die gaping tussen hierdie kinders het verminder toe ons die twintigste eeu betree, alhoewel hulle in die Victoriaanse era dieselfde tydverdryf, opvoedkundige fasiliteite en welsyn kom deel het.
Die streng opvoeding van prominente Victoriaanse kinders het sy stempel op die samelewing afgedruk. Alhoewel dit amper 100 jaar sedert die einde van hierdie era is, het dit baie lank geneem voordat die kind aan die noukeurige en rigiede maniere van so 'n kontrastyd ontsnap het en uiteindelik vry was om 'n gevoel, gedagte en opinie uit te spreek sonder gestraf word.
Dit laat 'n mens twyfel oor die moraliteit en sin in die gedagtes van hierdie ouers, wat op 'n manier kinders gehad het wat hulle nie versorg het nie, maar hulle lewenslank vir hulle voorsien het. Ouers wou perfeksie hê in plaas van toewyding. En dit lyk alles belaglik, maar dit blyk dat hulle minder geweld, meer respek en feitlik 'n beter samelewing was.
Dit wil voorkom asof die Victoriane die regte idee gehad het ten opsigte van die strengheid en die bewys van respek, maar hulle ontbreek liefde en gevoel op die gebied van kinderopvoeding.
Evans, Hillary en Mary. Die Victoriaanse. New York: Arco, 1973.
Greenleaf, Barbara Kaye. Kinders deur die eeue. New York: McGraw-Hill, 1978, pp. 78-83.
Kennedy, David. Kinders. Londen: Batsford, 1971, pp. 59-67.
Help ons om sy glimlag op te los met u ou opstelle, dit neem sekondes!
-Ons is op soek na vorige opstelle, laboratoriums en opdragte wat u uitgevoer het!
Skrywer: William Anderson (Schoolworkhelper Editorial Team)
Onderwyser en vryskutskrywer. Wetenskaponderwyser en liefhebber van opstelle. Artikel laas hersien: 2020 | St Rosemary Institution © 2010-2021 | Creative Commons 4.0
Nannies was plaasvervangende ouers
Daar was baie verskillende situasies vir Victoriaanse kinders, gebaseer op die vraag of u gesin arm of ryk was, en dit was geensins lekker vir die kinders nie. Victoriaanse kinders is dikwels grootgemaak deur nannies wat as plaasvervangende ouers gefunksioneer het. Ek veronderstel dat dit nog steeds gebeur, hoewel in teorie verwag word dat die kindermeisies wat moderne mammas vir hul kinders gebruik, 'n bietjie mooier sal wees as Victoriaanse oppassers.
Victoriaanse kindermeisies was gewoonlik ouer vroue wat nooit kinders gehad het nie, en hulle het nie die reputasie gehad dat hulle warm was nie. In plaas daarvan was hulle hard en kras en die teenoorgestelde van wat jy vandag op 'n posadvertensie vir 'n oppasser sou plaas.
Waarom het mense in die Victoriaanse tyd soveel kinders gehad? - Geskiedenis
Gebruik met toestemming van die World Publishing Company
Gebruik met toestemming van Corbis Images for Education
Die idee dat kinders regte het wat die staat moet beskerm, het aan die begin van die negentiende eeu dom gelyk, maar teen die dood van koningin Victoria in 1901 het dit aansienlike steun gekry. Vanaf die 1830's het die Victoriane 'n verskeidenheid wette aangeneem wat daarop gemik was om die welstand van kinders by die werk, op skool of in die huis te beskerm. Hierdie aktivisme is deels gemotiveer deur 'n toenemende aanvaarding van die Romantiese idee dat kinders onskuldige wesens is wat teen die volwasse wêreld beskerm moet word en toegelaat moet word om hul kinderjare te geniet. Namate die eeu aangestap het, het skrywers en kunstenaars toenemend sentimentaliseerde beelde van kinders begin produseer, met die klem op hul engele, pragtige eienskappe. Ondanks sulke retoriek het werklike hervorming egter nie vinnig gekom nie. Hoë kindersterftes, onvoldoende skoolopleiding en kinderarbeid het tot aan die einde van die eeu voortgeduur, wat daarop dui dat baie Victoriane nie oortuig was dat die kinderjare as 'n beskermde tydperk van afhanklikheid en ontwikkeling aangewys moes word nie.
'N Volk van kinders
Victoria & rsquos Engeland was 'n kindergedomineerde samelewing. Gedurende haar lang regering was een uit elke drie van haar onderdane jonger as vyftien. Die bevolkingsontploffing wat gedurende hierdie tydperk plaasgevind het, het gepaard gegaan met 'n geweldige mate van industrialisering en verstedeliking teen die einde van die eeu; 'n oorgrote meerderheid kinders woon eerder in dorpe as in landelike gemeenskappe. Gesinne was geneig om groot te wees, hoewel die geboortesyfer in die loop van die eeu effens afgeneem het namate meer inligting oor voorbehoeding beskikbaar geword het. Die vinnige groei van dorpe oortref vinnig bekostigbare behuising, wat tot oorbevolking en skokkend swak sanitêre toestande gelei het. Tesame met aansteeklike siektes en onsuiwer melk en voedsel, het hierdie faktore bygedra tot 'n baie hoë sterftesyfer vir kinders en kinders.
Arme kinders wat die kinderjare oorleef het, is dikwels op 'n vroeë ouderdom aan die werk gesit. In die 1830's en 40's het baie kinders in tekstielmeulens en steenkoolmyne gewerk, waar werksomstandighede dikwels dodelik was. Meisies van so jonk as vyf jaar het as verpleegsters of diensmeisies by welgestelde gesinne in diens gegaan. Landelike kinders het op plase of in kothuishoudings gewerk, terwyl duisende stedelike kinders as straatsmokkers gewerk het, vuurhoutjies verkoop of kruisings vee (sien figuur 1). Kinderarbeid was nie nuut nie, maar namate industrialisasie voortgegaan het, het dit meer sigbaar geword, aangesien massas van verwoeste, verswakte kinders die stad se strate oorvol was.
Filantrope, godsdiensleiers, dokters, joernaliste en kunstenaars het almal hulle beywer om die lewens van arm kinders te verbeter. In 1840 het Lord Ashley (later die 7de graaf van Shaftesbury) gehelp met die oprigting van die Children & rsquos Employment Commission, wat parlementêre verslae gepubliseer het oor toestande in myne en kolwerye. Die skokkende getuienis in hierdie verslae het Elizabeth Barrett Browning en rsquos se beroemde protesgedig & The Cry of the Children (1844) geïnspireer. Shaftesbury word president van Ragged School Union, 'n evangeliese organisasie wat honderde skole vir die armes gestig het. Bekende kinderbesparers soos Mary Carpenter en dr. Thomas Barnardo het in Ragged Schools klas gegee voordat hulle hul eie instellings vir behoeftige jeugdiges geopen het. Dr Barnardo beskryf sommige van sy sendingpogings in die Kinders en rsquos Tesourie (sien figuur 2), terwyl ondersoekende verslaggewers soos Henry Mayhew onvermoeid gedokumenteer het oor die haglike omstandighede wat baie werkersgesinne ondergaan het.
Die romans van Charles Dickens, die gewildste skrywer van die Victoriaanse era, onthul ook 'n ernstige kommer oor die kwesbaarheid van kinders. Toe Dickens twaalf jaar oud was, is sy pa in die gevangenis gesit weens skuld en is hy in 'n swart fabriek gestuur, 'n voorval wat hom sy hele lewe lank agtervolg het. Sy romans is vol verwaarloosde, uitgebuite of mishandelde kinders: die wees Oliver Twist, die kreupele Tiny Tim, die gestremde Smike en gedoemde tykes soos Paul Dombey en Little Nell. Soos Barrett Browning, is Dickens gegalvaniseer deur onthullings van gruwels in die werklike lewe. Oliver twist (1837) is geskryf in reaksie op die drakoniese New Poor Law van 1834, wat geïnspireer is deur die teorieë van die utilitaristiese filosoof Jeremy Bentham. Hierdie wet het die behoeftiges verplaas na gevangenisagtige instellings wat werkhuise genoem word, gesinne verdeel en hulle aan afskuwelike lewensomstandighede en harde arbeid onderwerp.
Net so, by die skep van die patetiese karakter van Jo, die straatveër Donker Huis (1852-3), is Dickens geïnspireer deur die getuienis van 'n werklike kinderarbeider wat in 'n wetverslag van 1850 ondervra is. Beide seuns erken onder ondervraging dat niemand ooit die moeite gedoen het om hulle iets te leer nie, selfs nie die kortste gebed nie. Jo & rsquos se dramatiese doodstoneel stel Dickens in staat om oor die lot van sulke verlate waifs te dink:
Dood, u Majesteit. Dood, my here en here. Dooie, regte dominees en verkeerde dominees van elke volgorde. Dood, mans en vroue, gebore met hemelse deernis in julle harte. En elke dag so om ons sterf. (Hoofstuk XLVII)
Dit is maklik om die verontwaardigde aktivisme van skrywers soos Dickens te interpreteer as 'n aanduiding van 'n transformasie in die openbare sentiment oor kinders. Maar sulke protesoptredes is aangevuur deur die feit dat baie mense steeds geglo het dat kinders nie deur die staat van volwassenes beskerm moet word nie. Koningin Victoria en haar man, prins Albert, het vir baie gepraat toe hy aangevoer het dat die werkende kinders en kinders 'n onontbeerlike bron van gesinsinkomste was (Horn, Stadskind 100).
Alhoewel wetgewing wat daarop gemik was om kinderarbeid te reguleer en te verminder, deur die eeu aangeneem is, was daar geen poging om dit heeltemal te verbied nie. Skuiwergate in wette soos die fabriekswet van 1833 en die wet op werkswinkels van 1867, tesame met 'n gebrek aan plaaslike handhawing, het beteken dat baie kinders aanhou werk. So laat as 1891 was meer as 100 000 meisies tussen die ouderdomme van 10 en 14 jaar nog as huishulp in Engeland en Wallis werksaam. In dieselfde jaar het die Britse regering sy voete gesleep om die minimum ouderdom vir deeltydse fabriekswerk van 10 na 11 te verhoog, alhoewel hulle beloof het om dit op 12 te verleng tydens 'n Europese kongres van 1890 oor kinderarbeid.
Onderwyshervorming het ook stadig verloop. In die vroeë 1860's het die Royal Commission on Popular Education verklaar dat verpligte skoolopleiding vir alle kinders nie verkrygbaar of wenslik is nie. die vroegste ouderdom waarop dit die liggaamlike inspanning kan verduur as dat dit op skool moet bly (Horn, Stadskind 74). 'N Ander kragtige belemmering vir die totstandkoming van 'n openbare skoolstelsel was godsdienstige onenigheid tussen die Kerk van Engeland en nie -konformiste oor die inhoud en omvang van godsdiensonderrig wat wetgewende pogings tot 1870 gestaak het, toe die Elementary Education Act uiteindelik 'n nasionale netwerk van laerskole geskep het. 'N Soortgelyke voorsiening vir sekondêre onderwys is eers in 1902 aangeneem. Gesinne in die middel- en hoër klas kon tutors in diens neem of hul kinders na privaatskole stuur, maar dit was ongereguleerd en het baie verskil in kwaliteit. Meisies was slegter daaraan toe as seuns, aangesien baie mense geglo het dat huishoudelike vaardighede en basiese geletterdheid al is wat hulle nodig het om te leer.
Wat verklaar die trae tempo van hervorming? Die opkoms van die industriële kapitalisme het 'n groot vraag na goedkoop arbeid geskep, wat kinders beslis was. In reaksie op hierdie oplewing, omhels Victoriaanse ekonome en politici a laissez faire benadering wat behels dat staatsinmenging tot die minimum beperk word. Baie gesinne het gedwing om self te sorg, en het soveel armoede verduur dat hul kinders se lone inderdaad van deurslaggewende belang was vir hul voortbestaan. En alhoewel die romantiese geloof in die kinderonskuld besig was om te versprei, het baie vasgeklou aan die Calvinistiese idee van erfsonde, wat meen dat werk goed is vir kinders, aangesien & ldquoSatan onheil vind vir ledige hande om te doen. & Rdquo
Die onskuldige ideaal
Maar met die verloop van die eeu het al hoe meer mense die idee aanvaar dat kinderjare 'n beskermde tydperk van opvoeding en genot moet wees. Hoe stadig die hervorming ook al kom, dit kom: in 1851 het ten volle een derde van die Engelse kinders geen opvoeding ontvang nie, terwyl teen die einde van die eeu byna negentig persent sewe tot agt jaar lank skoolgegaan het. Terselfdertyd was daar 'n ontploffing van boeke, tydskrifte, speelgoed en speletjies wat daarop gemik was om kinders te vermaak. Inderdaad, kinder- en rsquos -literatuur het uitgegroei tot wat kritici sy & ldquoGoue Eeu noem. & Rdquo
Met sy golwende uitbeelding van die kwekerylewe, Catherine Sinclair & rsquos Vakansiehuis (1839) word dikwels beskou as 'n belangrike teks wat die fokus van kinderfiksie van fiksie van onderrig na vreugde verskuif het. Klassieke soos Edward Lear en rsquos 'N Nonsensboek (1846) en Lewis Carroll & rsquos Alice & rsquos Adventures in Wonderland (1865) het hierdie tradisie voortgesit. Deur fantasie en realisme te meng, het skrywers soos Juliana Ewing, Mary Louisa Molesworth en E. Nesbit 'n lewendige prentjie van die middelklas-kwekery geskilder as 'n broein van stokperdjies: privaat teater, uitgebreide speletjies, tuinmaak, die samestelling van gesinstydskrifte, ensovoorts op.
Net soos Dickens, het kinder- en rsquos -skrywers dikwels hul oortuiging uitgespreek in die volmaakte suiwerheid van die jonges, soos wanneer Carroll geesdriftig was, en hulle onskuldige bewusteloosheid is baie mooi en gee 'n mens 'n gevoel van eerbied, soos by die teenwoordigheid van iets heiligs & rdquo (Briewe 381) Sulke gevoelens het toenemend algemeen geword in preke, poësie en tydskrifte uit hierdie tydperk, die Victoriane haal dikwels Wordsworth & rsquos -aanspraak in die Immortality Ode aan dat & ldquoHeaven oor ons lê in ons kinderskoene! & Rdquo Kunstenaars soos Charles West Cope en John Everett Millais het tientalle huishoudelike vervaardig genre skilderye met titels soos Die eerste musiekles (1863) en My eerste preek (1862-3), wat die kind uitbeeld as 'n bastion van eenvoud, onskuld en speelsheid. Vroue is ook geprys omdat hulle hierdie eienskappe beliggaam het, en saam met kinders is hulle aangemoedig om 'n aparte sfeer te bewoon: om hulle uit die arbeidsmag te onttrek, hul status as afhanklikes te omhels en die manlike broodwinner 'n toevlug te bied van die kapitaliste van die hond-eet-hond wêreld buite die gesin.
Verbruik van kinderjare
Ironies genoeg, selfs al het die Victoriane kinders verteenwoordig in teenstelling met die materialistiese wêreld van handel en wins, is die figuur van die kind gekommodifiseer en vertoon soos nog nooit tevore nie. Die Pears Soap Company het byvoorbeeld reproduksieregte op Millais -skilderye gekoop Kersie ryp (1879) en Borrels (1886), en plaas die beelde in advertensies en kalenders (sien figuur 3). Wanneer Kersie ryp Die tydskrif is in 'n Kersfeesjaarblad as 'n middelpunt van kleur gekies, en het vinnig 500 000 eksemplare verkoop. Kate Greenaway het ook voordeel getrek uit die toenemende publieke aptyt vir beelde van kinderjare, wat haar waterverf van kinders speel nie net in haar baie gewilde boeke nie, maar ook op handdoeke, plakpapier, stilstaande, seep en klere.
Werklike jongmense is ook voor die publiek geparadeer. Met nuwe aanbiedingsmeubels soos die wasbak en die perambulator kan babas in 'n bewonderende wêreld vertoon word. Kinderakteurs verskyn in rekordgetalle op die verhoog en tree op in pantomimes, ballette, operette, regstreekse dramas, vertonings, musieksale en sirkusoptredes. Teen die 1880's het Drury Lane Theatre 150-200 kinders per pantomime gehuur. Kinderkindertjies soos Jean Davenport en Lydia Howard het die gehoor verstom deur dieselfde rolle in dieselfde aand te speel, terwyl talle ondernemings gereeld produksies vir alle kinders uitvoer. Die beroemde D & rsquoOyly Carte Opera Company het byvoorbeeld 'n kinderspeletjie wat die operette van Gilbert en Sullivan aantrek sonder die hulp van 'n enkele volwasse kunstenaar.
Die kultus van die kind
Namate kinders meer sigbaar op die verhoog geword het, het die vraag natuurlik ontstaan: is dit werk? Oor die kwessie het daar in die 1880's aansienlike twispunte ontstaan. Opvoedkundige aktiviste soos Millicent Garrett Fawcett het daarop aangedring dat kinders onder tien jaar uit die fabriek en werkswinkels verbied moet word om voltyds teaterwerk te doen. Teatermense en ander kunstenaars, waaronder Carroll en die digter Ernest Dowson, was dit sterk nie eens nie. Volgens toneelspel was toneelspel nie 'n kunswerk nie, maar 'n kuns, en kinders het daarby gebaat en dit geniet.
Dowson ontwikkel hierdie argument in sy artikel uit 1889 & ldquo The Cult of the Child. kyk kinders optree. & ldquo Ontnugterde en rdquo-grootmense, wat moeg is vir die ingewikkeldheid van die hedendaagse lewe, vind verligting deur hul aandag op kinders te rig: uitstekende plesier. & rdquo Dowson en ander lede van die & ldquocult & rdquo het daarop aangedring dat die oorweging van die onskuldige eenvoud van kinders 'n gesonde regstelling was vir die tawwe en skeptisisme van die moderne lewe. Godsdienstige twyfel neem toe, veral na die publikasie van Charles Darwin se bevindinge oor evolusie. Sommige kommentators het voorgestel dat die kind God geleidelik as 'n voorwerp van aanbidding vervang.
Maar alhoewel aanhangers van die kultus van die kind hul waardering in godsdienstige en/of estetiese terme beskryf, onthul die kuns wat hulle produseer 'n ontstellende neiging om die kind as die ideale romantiese maat te beskou. In romans soos Carroll & rsquos Sylvie en Bruno (1889) en J. M. Barrie & rsquos Die klein wit voëltjie (1902) jaag agtervolgers na kinders eerder as vroue, terwyl Dowson 'n sonnetreeks skryf waarin hy die sjarme vier en 'n klein meisie. & Rdquo Dowson raak ook verlief op 'n elfjarige met die naam Adelaide Foltinowicz, wat haar voorstel toe sy veertien was . Hy was nie alleen vooraanstaande Victoriane soos John Ruskin en die aartsbiskop van Canterbury het ook jong meisies bejammer nie, en kinderprostitusie was 'n aanvaarde as betreurde feit van die Londense lewe.
Vir ons oë lyk die Victoriane baie inkonsekwent in terme van hul houding teenoor kinders. Kinderaanbidders wat rapsodies geraak het oor die volmaakte suiwerheid van kinders, het hulle gelyktydig erotiseer. Selfs al het sentimentaliteit oor die kinderjare nuwe hoogtes bereik, het die idee dat alle kinders wreedaardig is, ook wydverspreide steun gekry, en baie Victoriaanse het die wet van herkapitulasie aanvaar, en dit het bepaal dat as 'n kind ontwikkel, hy of sy die ontwikkelingsfases van die menslike ras herhaal. Hierdie geloof in die wreedheid van alle kinders en die kinderlikheid van alle wilde mense het 'n regverdiging gedien om kinders aan streng dissipline te onderwerp, en inboorlinge van ander lande aan die heerskappy van die uitbreidende Britse Ryk (Cunningham 98).
Hierdie teenstrydige impulse van wreedheid en kommer het die optrede van individuele Victoriaanse ingelig. Die joernalis W. T. Stead bied 'n uitstekende voorbeeld. In 1885 het hy 'n veldtog begin om bewustheid oor kinderprostitusie te verhoog en die regering te dwing om die ouderdom van toestemming te verhoog. Maar sy metode om hierdie bewonderenswaardige doelwitte na te streef, het hom in die tronk laat beland. Om te bewys dat maagde in rekordgetalle op straat verkoop word, het hy 'n dertienjarige meisie ontvoer sonder om vir haar ouers te vertel wat hy met haar wou doen. Nadat hy die onbewuste meisie aan 'n mediese ondersoek onderwerp het om haar suiwerheid te bewys, bedwelm hy haar, maak asof hy haar aankla en stuur haar na Parys. Die onstuimige verslag wat hy oor hierdie gebeurtenisse geskryf het, bevat opskrifte soos & ldquoThe Violation of Virgins & rdquo en & ldquoStrapping Girls Down. sestien. Hierdie bisarre gebeurtenis bevat 'n paar van die teenstrydige diskoerse wat rondom die Victoriaanse kind rondloop.
Boone, Troy. Jeug van donkerste Engeland: Werkersklas-kinders in die hart van die Victoriaanse Ryk. New York: Routledge, 2005.
Bristow, Joseph. Empire Boys: Adventures in a Man & rsquos World. Londen: HarperCollins, 1991.
Coveney, Peter. The Image of Childhood: The Individual and Society: A Study of the Theme in English Literature. Eerwaarde Ed. Baltimore: Penguin books, 1967.
Cunningham, Hugh. Die kinders van die armes: voorstellings van die kinderjare sedert die sewentiende eeu. Cambridge, MA: Blackwell, 1991.
Davidoff, Leonore en Catherine Hall. Family Fortunes: Men and Women of the English Middle Class, 1780-1850. Chicago: U van Chicago P, 1897.
Garlitz, Barbara. & ldquoThe Immortality Ode: Its Cultural Culture. & rdquo Studies in Engelse letterkunde 6 (1966): 639-649.
Higonnet, Anne. Foto's van onskuld: die geskiedenis en krisis van die ideale kinderjare. Londen: Thames en Hudson, 1998.
Horn, Pamela. Die Victoriaanse plattelandse kind. Thrupp, Stroud, UK: Sutton, 1997.
---. Die Victoriaanse stadskind. New York: NYUP, 1997.
Kincaid, James. Kinderliefde: die erotiese kind en die Victoriaanse kultuur. New York: Routledge, 1992.
Robson, Catherine. Men in Wonderland: The Lost Girlhood of the Victorian Gentleman. Princeton: Princeton UP, 2001.
Steedman, Carolyn. Vreemde ontwrigtings: kinderjare en die idee van menslike binneland, 1780-1930. Cambridge, MA: Harvard UP, 1995.
Walvin, James. A Child & rsquos World: A Social History of English Childhood 1800-1914. New York: Penguin, 1982.