Dowe Fokus Des 2002/Jan 2003 - Die hemel het 'n nommer
As jy een van die is wat elke dag haar of sy ma bel, hier is 'n bietjie pitkos! Daar gaan 'n dag aanbreek wat jy die telefoon optel en haar stem nie meer hoor nie!
Ek wil my ma bel. Ek moet met haar praat. Ek wil haar stem hoor, maar ek kan nie, want die Hemel het nie 'n nommer nie. Nie onder die H's in die telefoongids nie, en ook nie in die geelbladsye nie. In hierdie tegnologiese eeu met sy satelliete is daar geen direkte lyn Hemel toe nie.
Een mag droom ek dat ek deurkom Hemel to, 'n stem tel op en ek vra "Kan ek met my ma praat asseblief?" 'n Stem s� ja, maar net vir drie minute asseblief. By watter afdeling is sy?, vra 'n sagte stem. "Afdeling?..... Seker by die bak afdeling." Natuurlik sal sy mos daar wees.
Na haar dood het ek haar laaste ingeleg weggeb�re. Ek sou dit nie kon eet nie. Ek moes dit hou vir... kyk. Maar die stem s�, "Ons leef van die vrugte van die gees, hier is nie 'n bak en brou afdeling nie." Dan seker die tuin afdeling s� ek. Wat 'n planter was sy nie! Sy het vir my 'n pietersielie- en tiemie steggie geplant wat 'n tuin geword het. Maar die stem antwoord "Ons saai nie en ons plant nie, ons besit alreeds die ewige saad."
Ek raak desperaat. Watter afdeling is daar nog, vra ek? Die stem praat sag. "Ons het kore!" Nee, ek weet darem nie, sy was nooit 'n voorsanger nie. Wat nog vra ek? Die stem raak nie ongeduldig nie. "Daar is ook hulle wat sit, s� die stem. Sit hulle net, vra ek nuuskierig? Ek het my ma nooit juis gesien sit nie. "Hulle sit en luister," s� die stem. "O ja dan moet sy daar wees!!" s� ek opgewonde. Ek moes geweet het jubel ek. Sy was altyd 'n luisteraar, haar o�, haar gesig, haar hele lyf het saam geluister. Kan ek met haar praat, vra ek opgewonde? Ek is seker sy sal baie bly wees!! "Hulle wat luister word nie onderbreek nie, s� die stem baie sag, maar as jy wil kan jy saamluister."
Die droom is verby, maar die oggend onthou ek dit. En toe ek kniel, bid ek nie, ek luister. Die stem het immers ges� ek kan saamluister. Ek luister en hoor 'n stilte vol vrede. En in die vrede is daar troos. En in die troos, arms wat my vashou. En die vashou voel soos my ma se lyf. Nee, beter. Volkome. Dit verdryf verlange en verdriet. En ek word bewus van die direkte lyn hemel toe. Die lyn wat daar was voordat almal so slim geword het. Wat nooit onderbreek word of besit is nie. Jy hoef nie eers 'n nommer te onthou nie, want die Hemel is 'n kniebuiging ver.