Geskryf deur Arne Næss
Om 'n groen party op nasionale vlak te bou, vind slegs plaas in die relatief min "demokratiese" lande. Dit is nodig dat die groen politiek na ander dele van die wêreld versprei. Maar die inhoud van die verskillende groenpartyprogramme sal moet aanpas by verskillende politieke en ekologiese situasies en sal onvermydelik groot verskille toon. Interne twis kan tot 'n minimum beperk word deur duidelik te wees oor die verskille tussen die fundamentalistiese en pragmatiese posisies in groen partytjies.
Fundamentaliste hou 'n harde lyn op ekologiese kwessies; pragmatiste is bereid om kompromieë te oorweeg ter wille van sosiale geregtigheid, byvoorbeeld. Sommige kompromieë moet gemaak word. In Noorweë is die fundamentalisme sterk, alhoewel daar 'n bereidwilligheid is om die welsynsprofiel van die politieke links te handhaaf. Wat volg is 'n kort hervatting van die Noorse Groen politieke program as een voorbeeld van die groen politiek in 'n Eerste Wêreldland.
Die publikasie wat die Noorse Groenprogram beskryf, bestaan ​​uit tien hoofstukke, waarvan die eerste die basiese waardes beskryf. Die inleidende verklaring in hierdie hoofstuk bestaan ​​uit ses sinne waarvan die eerste twee die volgende is: "Ons wat vandag leef, het 'n duidelike verantwoordelikheid ten opsigte van toekomstige geslagte, vir ander lewensvorme en vir die wêreldgemeenskap. wil hulle 'n Aarde agterlaat wat so ryk en divers is as die een wat ons mense geërf het. " Die uitdrukking "globale gemeenskap" beteken nie dieselfde as "menslike gemeenskap" nie, maar verwys eerder na die samehang van alle lewende wesens in die aarde se ekosfeer. Rykheid en diversiteit is bedoel om die menslike kulturele diversiteit ook in te sluit. Dit word duidelik gestel dat ons mense baie spesiale verpligtinge teenoor ons medemense het.
Na die inleidende nota is daar twaalf punte wat basiese waardes uiteensit, waarvan sommige:
* Huidige maatskaplike ontwikkelingskoerse kan slegs plaasvind ten koste van die kwaliteit van lewe, wat immers 'n basiese waarde is;
* sosiale en globale solidariteit impliseer om die tendens na die toenemende verskille tussen ryk en arm te keer;
* die materiële standaarde in die ryk lande moet omgekeer word; en
* Burokrasie en die krag van kapitaal moet ook verminder word. Hierdie verlagings is die onvermydelike gevolge van die beklemtoning van sekere basiese menslike waardes; hulle is nie selfstandige doelwitte in en van hulleself nie.
Ander basiese waardes in die Noorse Groen-program sluit in 'n tegnologie wat aangepas is vir die natuur en die mens, kulturele diversiteit, lewensvatbare plaaslike gemeenskappe en respek vir die natuur en lewe. Ander belangrike kwessies sluit in:
* 'n toename in die minimum loon;
* die herverdeling van rykdom;
* desentralisasie en die ondersteuning van klein organisasies;
* die deelname van kinders en jonges in produktiewe werk;
* Ekologiese argitektuur wat klein kinders toegang gee tot die vrye natuur, nie net parke nie;
* oordrag van militêre bronne aan omgewingsake;
* globale samewerking en sekuriteit; en
* die ondersteuning van groepe wat vir alternatiewe soorte samelewings werk.
Bogenoemde lys van sleutelkwessies bied 'n indruk van die volledigheid van die Noorse Groenpartyprogram. Soos die meeste Europese Groen partye, probeer die Noorse program die belangrikste bekommernisse van die drie groot sosiale bewegings van ons tyd in te sluit: die vredesbeweging, die sosiale geregtigheidsbeweging en die ekologiebeweging. Dit is 'n formidabele taak en vereis groot dissipline; maar na my mening kan die uiterste posisies binne die drie bewegings nie almal geakkommodeer word nie. Byvoorbeeld, antirasistiese gevoelens is sterk in Noorweë, wat lei tot liberale immigrasiebeleid, maar ongelukkig ignoreer hierdie beleid dikwels ekologiese oorwegings. Aangesien vandag se leefstyle in die rykste lande van die wêreld gigantiese afval per capita verseker, vergeleke met lewenstyl in arm lande, skep immigrasie van arm tot ryk lande meer ekologiese stres. Dit is duidelik dat die kinders van immigrante die noodlottige verbruikspatrone van die ryk lande sal aanneem en sodoende die ekologiese krisis toevoeg.
In my skatting sien groen partye, insluitend die Noorse, nie voldoende dat solidariteit en deernis vir mense in die Derde Wêreld, veral vir die kinders, 'n tienvoudige toename in die bydrae tot die daaglikse stryd teen verwoestende honger en vernederende marteling in baie arm lande as 'n meer ekologies gesonde oplossing.
Die vernaamste dryfkrag van die Deep Ecology-beweging, in vergelyking met die res van die ekologiese beweging, is die identifikasie en solidariteit met alle lewe. Mense is ons naaste in terme van identifikasie met alle lewe: Groene partye moet politieke planne insluit vir deelname in die stryd teen wêreldhongersnood en vir basiese menswaardigheid. Groen programme in die rykste lande moet voorstelle insluit om arm lande wat deur immigrante van selfs arm lande lande binnegeval word, te help. Immigrasiebeleid moet in 'n globale konteks gesien word.
Dit is 'n wydverspreide praktyk om politici, en die hoofde van politieke partye te beskuldig, swak te wees in hul ondersteuning van omgewingsake, en om groen slagspreuke aan te neem, maar stel nooit sterk optrede vir oplossings vir die ekologiese krisis voor nie. Maar party politici moet kiesersondersteuning hê, en dit is redelik duidelik dat kragtige drukgroepe enige beslissende ekologiese program sal beveg. Politici sal nie programme of projekte voorstel wat onaanvaarbaar is vir die leierskap van groot drukgroepe wie se goed georganiseerde effektiewe optrede spesiale belange ondersteun nie. Spesiale belangegroep-demokrasie, soos dit vandag funksioneer, voorkom groot veranderinge in ekologiese beleide.
Mense het hulp nodig om hul teenstrydighede te erken: byvoorbeeld, hulle mag sterk omgewingsbekommernis bely, maar ondersteun hulle deur middel van hul aksies spesiale belangegroepe wat verhoed dat verantwoordelike ekologiese beleid aanvaar word of selfs deur die belangrikste politieke partye voorgestel word. Wat almal in hierdie situasie kan doen, is om tyd te spandeer hoe hulle direk of indirek die voortsetting van plaaslike, streeks- of nasionale beleid wat ekologies onverantwoordelik is, ondersteun.
Die spesiale rol van die diep-ekologie-beweging in die politieke lewe het verskeie aspekte. Vir die een verwerp dit die monopolie van noukeurige menslike en korttermyn-beredeneringspatrone ten gunste van lewensgesentreerde langtermyn-argumente. Dit verwerp ook die mens-in-omgewing metafoor ten gunste van 'n meer realistiese mens-in-ekosisteme en politiek-in-ekosisteme een. Dit veralgemeen die meeste ekopolitieke kwessies: van "hulpbronne" na "hulpbronne vir ..."; van "lewensgehalte" na "lewensgehalte vir ..."; van "verbruik" na "verbruik vir ..."; waar "vir ..." is, plaas ons "nie net mense nie, maar ander lewende wesens."
Ondersteuners van die Deep Ecology-beweging het, as hoofbron van motivering en deursettingsvermoë, 'n filosofiese / ekologiese totaalbeskouing ('n ekosofie) wat insluit oortuigings rakende fundamentele doelwitte en waardes in die lewe, wat dit op politieke beredenering van toepassing is. Dit beteken dat dit nie net argumente gebruik van die gewone, maar smal soort nie, maar ook argumente van die vlak van 'n diep totaalbeskouing en met die ekologiese krisis in gedagte.
Maar ondersteuners van die Deep Ecology-beweging beskou nie die ekologiese krisis as die enigste globale krisis nie; Daar is ook krisisse van sosiale geregtigheid, en van oorlog en georganiseerde geweld. En daar is natuurlik politieke probleme wat net ver verwyder word van ekologie. Nietemin het die ondersteuners van die Deep Ecology-beweging iets belangrik om by te dra tot die oplossing van hierdie krisisse: hulle bied 'n voorbeeld van die gewelddadige aktivisme wat in die komende jare nodig is.
Diep ekologie vir die 21ste eeu,
geredigeer deur George Sessions.
Hersien met toestemming van die uitgewer, Shambhala Publications http://www.shambhala.com
Arne Naess is professor emeritus van filosofie, en was vir baie jare die voorsitter van die filosofie departement aan die Universiteit van Oslo, Noorweë. Hy is die skrywer van Ekologie, Gemeenskap en Lewenstyl: Oorsig van 'n Ekologie (1989) en baie boeke en referate oor empiriese linguistiek, wetenskapsfilosofie, Spinoza, Gandhi en ekologie.