Ôs kom in Menee Pretorius se kantoor gestap en hy mossie nog tyd ie: “Meneer Trantraal en Mejuffrou Smit, ek het ’n probleem en julle gaan my help hierdie probleem oplos.” Hy sê vi ôs hy kannie onthou die laaste kee wat ’n Afrikaanse kind ytgestaan et byrie prysuitdeling einde vannie jaa nie en hy is nou moeg daavan dat die Engelse kinnes wegstap met die pryse elke jaa.
“Kom bad!” Ja, dis die begin van suicide hour. Etenstyd, badtyd, slaaptyd is ongetwyfeld dié deel van die dag waarna ouers met klein kinders die meeste opsien. En ná die aankoms van Reuben (20 maande) op die hakke van sy boetie, is selfmoorduur ekstra spesiaal. Terwyl Claire sorg dat Reuben ferm in sy badstoeltjie sit, onderskep ek vir klein Paul om die eerste blinde draai wat hy met sy blou-en-wit skopfiets neem. “Kom ons trek gou uit,” sê ek terwyl ek hom kamer toe dra. Nadat hy die nodige protes aangeteken het, gee hy oor en sy klere lê soos konfetti oor sy kamervloer gestrooi. Ek het net sy handjie geneem om bad toe te stap, toe ek hoor daar is aksie in die badkamer. Reuben het net begin omrol en besluit hy gaan sy nuwe toertjie in sy badstoel probeer. Al wat hy immers nodig het, is dat mamma haar gesig net halfpad weg draai op soek na ’n waslap en dan is die tyd ryp! So besef klein Paul hy is nou alleen en spring terug op die skopfiets! Hoe dan anders? Dié tyd van die dag is gewoonlik ook wanneer die natuur druk en normaalweg vang Pampers die presentjies. Vandag, egter, gaan klein Paul nie keer dat sulke tyd inmeng met sy fietsrygenot nie. Met elke vastrap word die naproduk van die dag se vaste kos uitgerol tot op die sitplek van sy skopfiets, met die eerste draai beland dit bo op die agterwiel, ’n halwe sekonde later onder die wiel en toe word dit deel van die wiel. Natuurlik laat hy ’n afdruk oral waar hy ry! Oomblikke later tref die reuk my en gewaar ek die spore van pret en plesier oor die sitkamervloer en -mat. So ’n fiets kan nogal skerp draai, dink ek. Dié keer tel ek die protesterende renjaer onder sy kieliebakke op en dra hom met uitgestrekte arms na sy ma toe. Tye soos dié is dit verseker haar kind! Mammas doen alles vir hul kinders, offer alle ydelheid op, skuif hulleself en hul behoeftes altyd opsy, troos, dokter, dissiplineer en is ’n rots vir hul kinders se onseker sieletjies. Dit alles doen hulle net om meeste van die tyd met ondankbaarheid beloon te word. Die waarheid is egter dat pappas sonder mammas beswaarlik die mas opkom. Mammas is verseker die ongesonge heldinne van ons daaglikse bestaan! Met ’n oorweldigende gevoel van dankbaarheid teenoor my vrou kruip ek handeviervoet met ’n emmer seepwater en ’n skropborsel agter die skopfiets se spoor aan. So leer ek vinnig dat die omtrek van daai wit agterwiel presies 40 cm is! Hoe insiggewend is dit tog nie om kinders groot te maak nie!
Deur te kyk na die paartjies wat my vriende is, het ek besef dat ’n mens nooit soveel liefde sal ervaar soos dié van jou eie babatjie nie, en dit wou ek bitter graag hê. Ek het altyd gesê: As ek nie ’n man het teen die tyd dat ek 28 is nie, gaan ek ’n babatjie aanneem. Ek glo dat daar miljoene kindertjies in die wêreld is wat die liefde van ’n mamma verdien, en nie om weggegooi of verwerp te word nie. Teen die ouderdom van 27 het die Here my met ’n wonderlike man geseën. Drie maande later is ons getroud en 10 maande later is my eerste wonderwerkie gebore. Ek is nou in die derde trimester van my tweede swangerskap en besef elke dag wat ’n wonderwerk dit is om ’n lewe te dra. Ek glo dat die Here vir elkeen wat in Hom glo, sal gee wat sy hart begeer. As dit jou begeerte is om die lewe te skenk en jy jou baba aan die Here opdra, sal jy kry wat jou hart begeer, in God se tyd. Hou net moed en glo.
Ons pragtige babadogtertjie, Lea, is op 26 Februarie 2018 gebore. Dit was die hoogtepunt van my lewe, nie net omdat my grootste droom waar geword het nie, maar omdat ek op daardie dag gesien het wat ware liefde is. Van die oomblik dat sy gebore is, het haar pappa haar sy nie verlaat nie; die trane van blydskap en liefde in sy oë was onbeskryflik. Ons is huis toe met die perfekste mensie wat ek nog gesien het. Haar pappa, die beste man vir wie enige vrou kan vra, is met elke vuil doek wakker, hy is daar as ons borsvoed om seker te maak ons het nie iets nodig nie, hy bad haar, knip haar naeltjies en help tot om haar uitrusting vir die dag te kies. Dankie my man, Werner, jy is ’n engel uit die hemel en ons is baie lief vir jou.
Toe my oudste 12 jaar gelede gebore is, het ek net twee weke lank geborsvoed. Seer, onkundig en moeg het ek die strydbyl neergelê en die formuleblik nader getrek. Nou, baie jare later, borsvoed ek my tweede seuntjie al 10 maande lank. Bors is die beste! Aan die ma’s wat kan: Hou uit! Woon ’n paar fisiosessies by en druk deur die aanvanklike seer. Dis regtig die moeite werd. Ek werk heeltyds en met my Lansinoh-dubbelelektriese pomp melk ek drie keer bedags in ’n japtrap uit. Aanvaar dit van ’n ma wat misluk, opgestaan en weer probeer het!
Jou naels stukkend is van al die Lego-blokkies uitmekaarhaal. ’n Vyfjarige dink ook dis jou primêre doel in die lewe om sy Lego-blokkies te soek en hy beskou dit as ’n guns wat hy jou doen as jy saam met hom speel.
Jy moet debatteer oor hoe die tandemuis nou eintlik die geld by hom uitkry. Jou dogtertjie het tyd afgestaan om ’n kaartjie vir die muis te skryf, jou seuntjie werk uit hoe hy die geld na jou toe vervoer. Dra hy dit in sy mond? Het hy dalk ’n sakkie om sy lyf? Is daar twee muise wat mekaar help?
Surika! Kom help asseblief gou hier,” roep haar pa van die onderste verdieping af. Surika sit haar pen met ’n sug neer. Sy is besig om deur haar opsommings te gaan. Hulle begin oor ’n maand met die halfjaareksamen.
Sy sien op die groot staanhorlosie in die gang dit is halfagt. Buite is dit al heeltemal donker. Toe sy by haar pa se spreekkamer instap, kan sy haar oë nie glo nie.
Renier, die eerste span se flank, lê op die ondersoektafel oopgesper. In net sy blou oefenbroek. Mnr. Bronkhorst, die nuwe onderwyser, probeer die bloed wat uit Renier se bobeen stroom met ’n vadoek keer. “Sussa, kry vir pa ’n naald, asseblief.”
Dié woorde laat Renier sy tande vasklem en hy kry ’n verbete kyk in sy oë. Ooglopend gereed vir nog pyn. Surika se pa frons. “Is jy seker daar is nie nog ’n botteltjie nie?” “Daar is nog, pa. Ek het net ’n grappie gemaak.”
Surika ryg solank gare deur die naald en hou dit dan na haar pa uit. Maar haar pa skud sy kop moeg. “Sal jy sommer, Surika? Jy kan in elk geval baie fyner as ek werk.”
“Daai hond is meer blaf as byt. Maar dit het ek te laat ontdek. Om hom te probeer afskud, het ek kortpad deur die parkie gevat. Die volgende oomblik is daar ’n kraan voor my. Ek het gemik om oor te spring, maar toe trap ek in ’n molsgat.”
“O, hy gaan sommer twee koop. En vir die res van die kwartaal die seunskoshuis se toilette skrop,” sê mnr. Bronkhorst terwyl hy sy hande vryf.
Teen dié tyd is Surika klaar. Sy staan stram op en vryf oor haar knieknoppe. Haar pa gee haar skouer ’n klein drukkie toe sy verby hom loop.
“Pleks jy ook leer; nou tempteer jy ou, onskuldige vroue,” hoor sy mnr. Bronkhorst raas terwyl sy die trap opklim.
Surika sit eenkant in die hoek van die skoolterrein teen ’n akkerboom se stam. Onder haar is ’n digte blad krakende bruin blare. Haar wiskundehandboek lê oop op haar skoot. Sy konsentreer so hard dat sy haar onderlip vasbyt. ’
'n Geritsel digby haar laat haar gesteurd opkyk. Dit is Renier. Gewapen met ’n kruk. Haar pa het dit seker aan hom gegee om hom te help om die gewig van sy gewonde been af te hou.
“Goed; doen jy dit dan,” daag Surika hom uit. Binne ’n minuut het hy dit reg. Surika gaan die antwoord twee keer agter in die boek na.
“Meneer stel dit te ingewikkeld. En julle vrek mos daaroor om alles nog meer te kompliseer. Ek sal dit vir jou vereenvoudig.”
Surika onderbreek Renier. “Ek gee nie om oor jou sportvooruitsigte nie. Ek het dit vir my pa gedoen.”