Noel Coward - Geskiedenis Podcasts - 2021
Noel Coward is gebore in Teddington op 16 Desember 1899. Coward het op 12 begin optree en verskyn in Peter Pan in 1913. Sy eerste toneelstuk is vervaardig in 1917. Dit was egter die toneelstuk, Ek sal dit aan jou oorlaat (1920) wat hom die eerste keer nasionale erkenning gebring het. Dit is gevolg deur Die Vortex (1924), Hooikoors (1925) en Hierdie jaar van genade (1928).
Coward was ook 'n sanger wat sy eie musiek geskryf het. Sy operette Bitter soet, is vervaardig in 1929. Ander gewilde toneelstukke en musiekblyspele ingesluit Privaat lewe (1930), Kavalkade (1931) en Woorde en musiek (1932), met sy bekendste lied, Mad Dogs en Engelse. Coward het ook 'n outobiografie gepubliseer, Huidige aanduiding in 1937.
Ander gewilde liedjies deur Coward sluit in Arme Klein Ryk Meisie, 'N Kamer met uitsig, Dans Little Lady, Eendag sal ek jou vind, Alexander's Ragtime Band, Mev Worthington, Mal oor die seuntjie, London Pride en Moenie Laat ons Beastly wees vir die Duitsers nie, 'n lied wat deur die BBC verbied is omdat dit pro-Duits was.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Coward filmtekste begin skryf. Dit het ingesluit Waarin ons dien (1942), Blithe Gees (1945) en Kort ontmoeting (1945).
Na die oorlog het Coward 'n tweede bundel outobiografie gepubliseer, Onbepaalde toekoms (1954) en het verskeie toneelstukke en musiekblyspele geskryf Daar is slegte tye net om die draai (1952), Naak Met Viool (1956) en Vaar weg (1961).
Noel Coward is op 26 Maart 1973 in Port Maria, Jamaika, oorlede.
Ons moet vriendelik wees
En met 'n oop gemoed
Ons moet probeer om dit te vind
'N Manier -
Om die Duitsers daarvan te laat weet as die oorlog verby is
Dit is nie hulle wat sal moet betaal nie.
Ons moet soet wees
En taktvol en diskreet
En toe hulle 'n nederlaag gely het
Ons moet nie toelaat nie
Hulle voel ontsteld
Of ooit kry
Die gevoel dat ons met hulle in stryd is of hulle haat,
Ons toekomstige beleid moet wees om dit weer in te stel.
Laat ons nie dierlik wees vir die Duitsers nie
As ons oorwinning uiteindelik behaal word,
Dit was net die nare Nazi's wat hulle oorreed het om te veg
En hul Beethoven en Bach is regtig baie erger as hul byt
Laat ons sagmoedig teenoor hulle wees-
En draai die ander wang na hulle toe
En probeer hul latente gevoel van plesier na vore bring.
Kom ons gee hulle volle lugpariteit
En behandel die rotte met liefdadigheid,
Maar laat ons nie dierlik wees vir die Hun nie.
Ons moet regverdig wees
En wen hul liefde en vertroue
En daarby moet ons
En vra die verowerde lande om ons hande by te staan ​​om hulle te help.
Dit sou 'n wonderlike verrassing wees.
Vir baie jare-
Hulle was in trane
Omdat die arme klein geliefdes
Is so verontreg en het net verlang
Om die wêreld te bedrieg,
Verwyder die wêreld
Die wêreld in vlamme.
Dit is die oomblik dat ons hul lof moet besing.
As ons hulle beslis aan die gang gehad het
Kom ons behandel hulle baie vriendelik soos 'n gewaardeerde vriend
Ons stuur vir hulle 'n paar biskoppe as 'n vorm van huur en leen,
Kom ons wees lief vir hulle
En herhaal dit elke dag vir hulle
Die 'sterilisasie' word eenvoudig nie gedoen nie.
Kom ons help weer die vuil varke
Om die Ryn weer te beset,
Toe die tydperk van vrede en oorvloed begin het.
Ons moet staal en olie en steenkool en alles wat hulle nodig het, vir hulle stuur
Vir hul vreedsame bedoelings kan altyd gewaarborg word.
Kom ons gebruik 'n soort 'krag deur vreugde' saam met hulle,
Hulle is beter as ons in eerlike manlike pret.
Kom ons laat hulle voel hulle swel weer en bombardeer ons almal weer in die hel,
Want jy kan nie 'n gangster van sy geweer ontneem nie
Al was hulle 'n bietjie stout vir die Tsjeggies en Pole en Nederlanders
Maar ek veronderstel nie dat die lande regtig baie daaraan gedink het nie
Laat ons vry wees met hulle en deel die B.B.C. saam met hulle.
Ons moet hulle nie in die son verhinder nie.
Laat ons hul nederlaag weer versag - en bou weer hul bloedige vloot,
Sy geboorteplek staan ​​nog steeds, 'n redelik algemene baksteenhuis in Teddington, 'n stil voorstedelike dorpie naby Londen, Engeland. Een blik op hierdie gebou sal u oortuig dat wonderlike dinge op die mees beskeie plekke kan begin.
Noel Peirce Coward is op 16 Desember 1899 gebore en ontvang sy voornaam omdat Kersfees net 'n paar dae weg is. Hy was die seun van Arthur en Violet Veitch Coward. Arthur was 'n onsuksesvolle klavierverkoper met min persoonlike dryfkrag, so die finansies van die gesin was dikwels wankelrig. Violet se eerste seun is as 'n baba oorlede, en daarom het sy ongelooflike toewyding aan Noel getoon en haar bes gedoen om die armoede van die gesin te verlig. Noel se jonger broer Eric ly aan chroniese swak gesondheid wat hom die grootste deel van sy kort lewe op die agtergrond gehou het. Noel was die gesin se sterre -aantrekkingskrag.
Noel het verskeie kinderongelukke oorleef. Een keer terwyl hy op die strand speel, het 'n gebreekte bottel 'n slagaar in sy voet gesny. Die enigste persoon in sig het pas noodhulpopleiding voltooi en kon die seuntjie se lewe red. Sulke vroeë gelukstrepe het later daartoe gelei dat Noel die bynaam gekry het & quotDestiny's Tot. & Quot
Noel was van kleins af intelligent, temperamentvol en instinktief, en het op sewejarige ouderdom sy eerste fase by amateurkonserte verskyn. Hy was lief vir om te sing en dans op enige verskoning en gooi angswekkende tantrums as hy nie opgeroep word om vir gaste op te tree nie. Sy formele opleiding bestaan ​​uit 'n paar jaar aan die Chapel Royal Choir School (wat hy geminag het) en 'n paar danslesse (wat hy geniet het). 'N Leeftyd van ywerige lees en 'n skerp waarnemingsvermoë het sy gebrek aan skoolopleiding vergoed.
Coward maak sy professionele West End -debuut as 'n seuntjie in Die Groot Naam (1911) saam met Lydia Bilbrooke en Charles Hawtrey.
Coward het uitgeblink in amateur -talentprogramme. Met die aanmoediging van sy ma het hy op 12 -jarige ouderdom sy professionele toneelspelloopbaan geloods, wat sy debuut in Londen gemaak het as Prins Mossel in 'n kindervertoning genaamd Die goudvis. Hy het in verskeie West End-produksies saam met die gewilde komiese akteur-bestuurder verskyn Charles Hawtrey, en speel die & quotlost boy & quot Effens in twee West End -uitgawes van Peter Pan.
Die voorbarige Coward het later erken dat hy sy eerste seksuele ervaring op 13 -jarige ouderdom met 'n mede -akteur gehad het Philip Tonge. Sy naaste adolessente vriendskap was egter met die aspirant -aktrise en skrywer Esme Wynne. Hulle het sulke intense gesprekke gedeel dat hulle soms saamgebad het om nie 'n gedagtegang te onderbreek nie. Coward en Wynne het soms klere uitgeruil en in omgekeerde geslag deur Londen gewandel. Mettertyd het hul vriendskap vervaag, maar hul grappe en snaakse geskerts sou materiaal in baie van Coward se toekomstige toneelstukke inspireer.
Ontmoeting met High Society
In die vroeë 1900's was Engeland 'n baie klasbewuste samelewing. 'N Seunakteur wat uit arm ouers gebore is, sou deur die hoër klasse weggesteek gewees het. Coward se buitengewone vasberadenheid en sjarme het hom egter 'n voorgereg in die mooiste kringe besorg. Sy professionele en sosiale ambisies was onversadigbaar.
Noel se sosiale opkoms het begin danksy sy tienervriendskap met 'n volwasse kunstenaar Philip Streatfield. Ons weet dat hulle naby was en dat Streatfield 'n voorliefde vir jong mans gehad het. Voordat die siekte tydens oorlogstyd Streatfield tot 'n vroeë dood gedryf het, het hy 'n welgestelde sosialiteit gevra Mevrou Astley Cooper om Coward onder haar vlerk te neem. Jong Noel het gereeld by haar landgoed opgedaag. Butlers en diensmeisies, formele maaltye, ry en jag – Coward floreer in hierdie gesofistikeerde omgewing, sy eerste voorsmakie van die elegante wêreld wat hy eendag in baie van sy komedies sou verewig.
Gedurende sy naweke op die Cooper -landgoed het Coward die geskrifte van Saki, die pennaam van Hector Hugh Munro. Hierdie snaakse kortverhale fokus dikwels op die soort ryk, siniese jong mans wat die wêreld deur die Eerste Wêreldoorlog sou verpulper. Coward sou opneem waar Saki (wat in die oorlog gesterf het) opgehou het.
Lillian Gish en Coward in D.W. Die van Griffith Harte van die wêreld (1917).
Coward was te jonk om opgestel te word toe die oorlog in 1914 uitbreek, en daarom het hy steeds in toneelstukke verskyn en sy professionele reputasie opgebou. Sy eerste skermrol was in D.W. Griffith se stil film Harte van die wêreld (1917), waarna hy in verskeie tonele verskyn het Lillian Gish met 'n kruiwa rond. Net soos Noel se toneelspelloopbaan werklik belofte toon, is hy in 1918 opgeroep vir militêre plig. .
'N Geringe kopbesering wat tydens 'n oefenoefening opgedoen is, het Coward in 'n totale senuwee -ineenstorting gelei. Na nege maande se diens meestal in die hospitaal, het 'n simpatieke dokter hom gehelp om 'n eerbare mediese ontslag te kry. Hoewel Noel weer verlig was om 'n burger te wees, het Noel gevind dat die vraag na sy toneelspeltalente verdamp het. Hy het voortgegaan om 'n oudisie te doen, maar met min te doen, het hy 'n toenemende hoeveelheid energie in toneelskryf en komponeer. Hy het ook kortverhale aan verskeie tydskrifte verkoop om sy gesin te help om bymekaar te kom. Sy steeds ondersteunende ma het die gesin se huis in Londen in 'n losieshuis verander, waar sy onvermoeid gewerk het sodat Noel sy teaterdrome kon nastreef. Noel se pa, wat nie meer formele werk probeer nie, was tevrede om sy vrou te laat neem.
Noel Coward se merkwaardige selfbesit het hom deur baie moeilike situasies beleef, selfs in hierdie vroeë stadium. Toe hy in die aandklere by 'n partytjie aankom en agterkom dat die ander gaste in gemaklike klere was, het hy skaars 'n rukkie stilgehou voordat hy gesê het: "Nou, ek wil nie enigiemand om skaam te wees. & quot Dit was gedurende hierdie jare van stryd dat Coward die eerste keer ontmoet het Lorn McNaughtan, 'n vrou met 'n gevoel van organisasie en 'n soute taal, het haar die perfekte keuse gemaak om Noel se privaat sekretaris te wees en 'n rol wat sy tot haar dood meer as veertig jaar later sou vervul.
Ek laat dit aan jou oor (1920) was Coward se eerste vollengte toneelstuk wat in die West End vervaardig is, met Noel 'n leidende rol en#150 nogal 'n prestasie vir 'n seuntjie van 21. Die kort lopie het bemoedigende resensies meegebring, wat Coward se aptyt vir meer laat opvlam het. Die meeste Londense vervaardigers wou egter nie op so 'n jong dramaturg dobbel nie. Noel kyk dus oor die Atlantiese Oseaan vir moontlike redding.
In die somer van 1921 het hy genoeg geld bymekaar geskraap vir stoomskipvaart na New York, oortuig dat Amerika sy werk sou omhels. Geen geluk nie! Hy het 'n stomende somer deurgebring in Manhattan, weggekrap met die inkomste uit 'n paar kortverhale, geleef op spek wat hy op krediet gekoop het, en wonder hoekom hy ooit uit Engeland vertrek het. Coward het 'n rits waardevolle nuwe vriende gemaak, waaronder die toe onbekende akteurs Alfred Lunt en Lynn Fontanne. Hulle drie het 'n ooreenkoms gesluit om in een van Noel se toneelstukke te verskyn nadat hulle almal 'n ooreenkoms verdien het wat 'n winsgewende resultaat in die komende jare sou behaal.
Daardie somer was Coward eerstehands getuie van die vinnige uitvoerende styl van die Amerikaanse teater, 'n verfrissende verandering van die stadiger benadering van die meeste Britse produksies. Hy het ook baie aande deurgebring in die huis van die dramaturg Hartley Manners en sy vrou, die eksentrieke aktrise Laurette Taylor, in Manhattan. Jare later sou hul boonste teaterstyl Coward se komiese treffer inspireer Hooikoors.
Andre Charlot, die Fransman wat 'n skitterende reeks intieme revues gelewer het wat 'n belangrike vroeë vertoonvenster vir Noel Coward en sy liedjies was, beide in Londen en New York .
'N Simpatieke vriend het gereël dat Coward na Engeland terugkeer, waar sy geluk ten goede verander het. Die Londense produksie van sy toneelstuk Die jong idee (1923) was 'n sagte sukses, met Noel wat een van die hoofrolle vertolk het. In dieselfde jaar, vervaardiger Andre Charlot het verskeie van Coward se liedjies in die treffer -revue bevat Londen bel. Terwyl dit alles gebeur, het Noel die afronding van 'n gewaagde drama gemaak wat sy loopbaan – en sy lewe – vir ewig sou verander.
Vanaf laat 1945 tot middel 1951 het die akteur, sanger en dramaturg Noel Coward 'n huis in St Margaret's Bay gehuur, wat hy White Cliffs genoem het. Hy het dit grotendeels as 'n naweek- en vakansiehuis gebruik, en uiteindelik het hy die ander vier art deco -huise gekoop of verhuur rondom dit vir sy vriende en familie. Almal staan ​​vandag nog, maar is in privaat besit.
Die groep huise in 2012 in besit van Noel Coward in St Margaret's Bay
White Cliffs is oorspronklik gebou vir 'n vriend van Coward, die Hon Kay Norton, wat die huis met sy kenmerkende rooi teëldak genoem het, 'Kay 's Bluff '. Coward se eie landhuis op Romney Marsh is nog steeds deur die weermag beset
Noel Coward was mal oor die see. Die huis was amper daarin. Golwe het óf teen die eindmuur van die huis gestamp óf teen die muur geslaan. Noel Coward geniet die gedagte dat die White Cliffs of Dover steil aan sy regterkant opstaan, net 'n paar meter van waar hy lê (Cole Lesley: The Life of Noel Coward)
Afgesien van die see, is Coward moontlik aangetrek na St Margaret's deur die teenwoordigheid van ander vriende in die dorp, soos Lady Forbes-Robertson, 'n vooraanstaande aktrise van die vroeë 1900's wat hy gereeld besoek het.
Dit was nie 'n maklike stap nie. Die huis en al die geboue daar rondom is ernstig beskadig deur die Britse leër wat die eens modieuse toevlugsoord aan die see gebruik het as 'n Battle Training School. Om sy nuwe huis te bereik, moes Coward en sy vriende by baie verwoeste en leë huise, hotel, teekamer en kroeg en groot stukke betoninvalverdediging en draad kom.
Herstel van die groines naby die huis van Noel Coward. Vroeë 1950's
In die somer van 1945 het Coward en vriende met die hulp van 'Harry ' begin om die huis in Oktober te herstel, maar sonder verhitting of elektrisiteit. Op sy eerste aand daar het Coward gesê
'N Aand van betowering, ek weet dit gaan 'n gelukkige huis wees (Noel Coward Diaries, Payn en Morley)
In Coward se sewe jaar in die Baai het hy 'n groot aantal bekende vriende uit die kunste, film en toneel vermaak. Katherine Hepburn het hier by Spencer Tracey gebly en daagliks van die strand af geswem. Daphne Du Maurier, Ian Fleming, Gertrude Lawrence en John Mills het almal kom ontspan, Canasta en Scrabble gespeel of by Coward aangesluit in sy skilderateljee waar hy olies van die Baai en Jamaika vervaardig het. in 1946 trek sy ma en tante in een van die wit art deco -huise in.
White Cliffs geverf deur Noel Coward,
Dover Museum versameling
Namate die lewe in die dorp en op die strand weer normaal begin word, is die privaatheid van Coward bedreig. In die erge winter van 1947 val groot klompe kryt net 'n paar honderd meter van die huis af en hy moet besluit of hy die huurkontrak op White Cliffs wil verleng. Ian Fleming het hom toegelaat om sy huis in Jamaika te gebruik, waar Coward binnekort 'n plek vir homself sou bou. In 1951 besluit hy om te vertrek en terug te keer na sy huis in Romney Marsh. Ian Fleming het die huurkontrak aangeneem en dit tot 1958 as 'n naweek -toevlugsoord gebruik.
Ons het 'n klein versameling inligting oor Coward in ons argief hier met 'n meer gedetailleerde beskrywing van sy lewe in die dorp in 'n uitdruklike pamflet genaamd Noel Coward en St Margaret 's Bay deur Jean Melhuish en Connie Jewell
U moet ook sien ' Die Die lewe van Noel Coward ' deur Lesley Cole en 'Die Noel Coward Diaries' deur Graham Payn en Sheridan Morley.
In 1948 het Noël Coward, terwyl hy vakansie gehou het in die nabygeleë huis van Ian Fleming, 'Goldeneye', verlief geraak op Jamaica. Hy het besluit om sy eie huis verder langs die kus te koop. Hy koop en bou die eiendom wat hy later 'Blue Harbour' sou noem, 'n eiendom met 'n groot uitsig oor die see. Later brei hy die hoofhuis uit, bou drie gastehuisies op die groot terrein en 'n lieflike swembad langs die strand. Blue Harbour het vinnig 'n mekka geword vir Coward se vriende en die na-oorlogse 'celebrity set' van verhoog en skerm.
Teen 1955 besluit Coward uiteindelik dat Blue Harbour te druk word vir hom om te werk, wat hy 'die waardevolle vrede' nodig het. (Die foto hieronder is van die personeel by Blue Harbour tydens Noël se tyd daar - waarskynlik geneem deur Cole Lesley).
Hy was van plan om 'n toevlugsoord te koop en 'n plek gevind wat 1200 voet bokant Blue Harbour was - wat hy vir $ 150 gekoop het. Hy het 'n eenvoudige huis vir homself bo -op die heuwel laat bou, en 'n buitenswembad. Coward het die eiendom 'Firefly' genoem. Die hele eiendom het 'n merkwaardige uitsig op die noordkus van Jamaika. Die lewe by Firefly saam met goeie vriende draai om die swembad, studeer, ateljee en vrugbare gebruik van die musiekkamer en die oop eetkamer - met kos wat uit Blue Harbor gestuur word. Coward het alleen in die huis gewoon. Eers teen die einde van sy lewe woon 'n huishoudster en tuinier daar naby. Coward is in Maart 1973 by Firefly oorlede en hy is begrawe in die tuin van sy geliefde huis.
In 1978 gee Graham Payn Firefly aan die Jamaica National Heritage Trust. In die daaropvolgende jare het Firefly ongelukkig baie ernstig agteruitgegaan, en uiteindelik het Chris Blackwell (wie se ma, Blanche, 'n goeie vriend van Coward in Jamaika was) die eiendom gekoop en tot sy eertydse glorie herstel. Chris Blackwell besit steeds die eiendom en ondersteun die onderhoud daarvan finansieel. Baie van die inhoud (insluitend foto's) van die huis word besit deur die Jamaica National Heritage Trust en die Noël Coward Estate.
Peter Tod • 19 Julie 2010 • e -pos • Foto van personeel by Blue Harbour gerestoureer deur John Hunter Knowles van 'n stereo skyfie.
As deel van die vieringe in die eeufeesjaar van Noël Coward, het Victor Gollancz en Island Life 'n boek gepubliseer oor Firefly, geskryf deur Chris Salewicz en saamgestel deur Adrian Boot vir Island Outpost.
Dit is die eerste en enigste boek oor Noël se skuilplek in Jamaika en tans slegs beskikbaar by gebruikte boekwinkels.
Sommige van die teks word op hierdie webwerf aangehaal, tesame met beelde van die Noël Coward Estate.
Don't Let's Be Beastly to the Duitsers: Noël Coward se Tweede Wêreldoorlog
Die flambojante leefstyl van entertainer Noël Coward en die stryd teen sosiale konvensies was 'n hewige vasberadenheid om Nazi -Duitsland te verslaan.
Bo -prent: Noël Coward, regs, vermaak die bemanning van HMS Victorious in Ceylon, Augustus 1944. Met vergunning van Imperial War Museums.
Die Engelse vermaaklikheidster Noël Coward, 'n beroemde vernuf en wedywer, het die grootste deel van sy lewe deurgebring deur sosiale konvensies uit te daag, selfs al het hy miljoene met sy kuns verheug. Vanweë al sy flikkerende bespotting van die Britse imperialisme - veral die beroemde lied "Mad Dogs and Englishmen" uit 1931, het Coward egter sy patriotisme tydens die Tweede Wêreldoorlog trots gedra. En hy wou baie meer as sang en dans gebruik om die Nazi's wat hy so hartlik gehaat het, te oorwin.
Coward, gebore uit 'n laer-middelklasgesin in Londen in 1899, het al van kleins af betower geraak deur die vermaaklikheidswêreld-veral omdat dit 'n arena bied waarin hy relatief openlik kan wees oor sy homoseksualiteit. Hy was 'n talentvolle sanger en danser, en hy was ook besig om liedjies en toneelstukke te skryf. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is hy by die Artists 'Rifles aangewys, maar die oorsaak waarvoor Brittanje geveg het, was ondeursigtig. Coward kon homself nie oortuig nie "dat dit 'n dringende kwessie was. . . [in plaas daarvan], moet ek so gou as moontlik ryk en suksesvol word. "
Dit het hy gedoen, tussen die oorloë. Teen die dertigerjare was Noël Coward die bekroonde koning van die West End in Londen (soortgelyk aan Broadway in New York), en domineer dit en die radio met sy komedies en lighartige musiek. In die somer van 1939, met die naderende oorlog, het Coward deur Frankryk na Oos-Europa en die Sowjetunie deur die vasteland getoer, en geen kans verloor om saam met mede-profiele kunstenaars en literatore te baljaar nie. Maar hierdie aktiwiteite was 'n ernstige doel - om die donker vloed van ekstremisme en moorddadige onverdraagsaamheid oor Europa te bepaal.
Toe die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 begin, met die Duitse en Sowjet -invalle van Pole, het Coward hom onmiddellik by die Britse regering ingeroep om die oorlogspoging in enige hoedanigheid te ondersteun. Hy het veral gesmag om namens die Royal Navy, wat hy aanbid het, te werk. Na 'n kort opdrag om in Bletchley Park in intelligensie te werk, is Coward egter na Parys gestuur om ligte pligte by die Britse propagandaburo te onderneem. Hierdie poste het egter nie bygedra tot die werklike talente van Noël Coward nie, en daarna het hy 'n toer na die Verenigde State en Australië begin as 'n soort welwillendheidsambassadeur (en teoreties ten minste as 'n intelligensie -agent.)
Toe hierdie toer eindig, keer Coward terug na Londen te midde van die voortgesette Duitse bomaanval wat bekend staan ​​as die Blitz. Berigte dat die Nazi's Coward bo -aan hul sterflys gehad het in geval van 'n suksesvolle inval in Engeland, het hom glad nie aangeraak nie: 'My skat, die mense met wie ons dood moes gewees het', het hy met sy vriend Rebecca West gesê. Die bedreiging van die dood deur Duitse bomme het hom ook nie getref nie. Van een bomaanval in April 1941, skryf Coward:
'' N Paar drankies gedrink. Redelik slegte blits, maar nie so erg soos Woensdag nie. 'N Paar bomme het tydens die ete baie naby geval. Muur bult 'n bietjie en die deur waai in. Die orkes speel, niemand hou op eet of praat nie. Blitz gaan voort. Carroll Gibbons het klavier gespeel, ek het gesing, so ook Judy Campbell en 'n paar dronk Skotse Kanadese. In die geheel 'n vreemde en baie amusante aand. Mense se gedrag is absoluut wonderlik. Baie beter as galant. Wens dat die hele Amerika dit regtig kan sien en verstaan. Dankbaar vir God dat ek teruggekom het. Sou hierdie ervaring vir niks misgeloop het nie. "
Eerste minister Winston Churchill het gedink dat Coward sy tyd mors, en het dit tydens 'n privaat gehoor aan hom gesê nadat hy die entertainer beveel het om 'Mad Dogs and Englishmen' twee keer agtereenvolgens te sing. 'Gaan sing' vir die troepe 'as die gewere skiet - dit is u taak!' donder die premier. En so was Coward besig om die wêreld vol te toer en te sing en te dans oral waar Britse en Amerikaanse soldate veg, in Europa, Afrika, die Midde -Ooste en Asië.
Noël Coward, 'n rustelose artistieke gees, kon nie ophou om te skep nie. En so, selfs met sy uitmergelende toerrooster, het hy liedjies soos 'London Pride' geskryf oor die gees van diegene wat die Blitz verduur, of die heerlike 'Don't Let's Be Beastly to the Duitsers'. Laasgenoemde het die onsterflike refrein ingesluit:
'Laat ons nie dierlik wees vir die Duitsers nie,
Want jy kan nie 'n gangster van sy geweer ontneem nie,
Al was hulle 'n bietjie stout vir die Tsjeggies en Pole en Nederlanders,
Maar ek veronderstel nie dat daardie lande regtig baie daaraan gedink het nie,
Laat ons vry wees met hulle en deel die B.B.C. saam met hulle,
Ons moet hulle nie in die son verhinder nie. "
Ook in film was Coward aktief, veral in die seedrama van 1942 Waarin ons dien. Hierdie Coward het geskryf en mede-regisseur geword en ook sy droom om die Royal Navy te bedien, vervul deur 'n kaptein uit te beeld. Toe die Tweede Wêreldoorlog eindig, geniet Coward die tevredenheid om saam met Winston Churchill te eet en 'n roosterbroodjie ter ere van hom op te sit. Dit moet nog afgewag word of die oorwinnaars 'dierlik vir die Duitsers' sou wees, maar Noël Coward het amper nog drie dekades se artistieke sukses voor die dood in 1973.
"Ek het te veel om te sê": Kurt Vonnegut, die Tweede Wêreldoorlog, en Slaghuis-Vyf
Die ervarings van die skrywer Kurt Vonnegut met die 106de infanteriedivisie tydens die Slag van die Bulge en later as 'n krygsgevangene in Dresden het sy lewe ingeprent en traumatiese (en soms komiese) materiaal vir sy roman verskaf Slaghuis-Vyf en ander werke.
Edward G. Lengel is senior direkteur van programme vir die National WWII Museum se Institute for the Study of War and Democracy.
Waarom beroemd: Noël Coward het sy teaterloopbaan as kinderakteur op die Londense verhoog begin voordat hy een van die suksesvolste dramaturge, akteurs, regisseurs, vervaardigers en komponiste was. Sy toneelstukke was bedrieglik lig, geestig, stedelik en amusant, en Coward het 'n persona gekweek wat daarmee saamgegaan het. hy is gereeld uitgebeeld met 'n sigarethouer byderhand of syjas.
Coward het 27 toneelstukke geskryf, sy bekendste sluit in "Private Lives" met Laurence Olivier in sy eerste groot rol, "Blithe Spirit", "Cavalcade" en "Bitter Sweet". Hy het ook vir die film geskryf, 'In Who We Serve' was 'n Tweede Wêreldoorlog -epos waarvoor hy 'n ere -Oscar ontvang het en die klassieke romantiese film 'Brief Encounter', geregisseer deur David Lean.
Coward het ook musiekblyspele en liedjies gekomponeer wat standaarde geword het, soos "Someday I'll, Find You", "I'll See You Again", "Mad About the Boy" en "Mad Dogs and Englishmen." Hy is in 1970 deur koningin Elizabeth tot ridder geslaan.
Gebore: 16 Desember 1899
Geboorteplek: Londen, Engeland, Verenigde Koninkryk
Oorlede: 26 Maart 1973 (73 jaar oud)
Oorsaak van dood: Hartversaking nadat hy aan arteriosklerose gely het
Noël Coward, 'n veeltalige Renaissance-man van die 20ste eeu, werk hoofsaaklik as dramaturg, akteur, liedjieskrywer en sanger, maar sy kreatiewe aktiwiteite sluit ook die skryf van fiksie en poësie in wat produksie en regie vir die verhoog, film en televisie en nagklub vermaak en opname. Gedurende 'n loopbaan wat oor ses dekades strek, was hy opvallend suksesvol in hierdie verskillende strewes en het hy van die een na die ander met gemak oorgegaan, selfs as hy verskillende hoede op dieselfde tyd gedra het, bv. Skryf, regisseer en speel dieselfde rol Wys. As skrywer en as kunstenaar handhaaf hy 'n konsekwente persona, die van 'n geestige, gesofistikeerde Britse onderwerp, altyd gereed om 'n verwoestende en skreeusnaakse waarneming te lewer, dikwels ten koste van sy eie soort, soos byvoorbeeld in sy bekendste liedjie, "Mad Dogs and Englishmen." Hy was egter ook baie patrioties, soos hy demonstreer in sy liedjie "London Pride" uit die Tweede Wêreldoorlog en die rolprent In Who We Serve (wat hy kenmerkend geskryf het, mede-regisseur, hoofrol speel en die agtergrond gekomponeer het) telling vir). En sy gesofistikeerdheid kan gebruik word in die diens van klagende sentiment, soos in ballades soos "If Love Were All." Veral later in sy loopbaan het Coward sy persona in nagklubs en filmvertonings vertoon, maar sy reputasie berus meer op sy skryfwerk, hy was een van die belangrikste Britse dramaturge van die eeu en waarskynlik ook die grootste skepper van musiekteaterwerke onder sy landgenote in dieselfde tydperk, met 13 verhoogmusiekblyspele tot sy eer tussen 1923 en 1963.
Hoewel Coward die beeld van 'n hoër-klas gesofistikeerde behou het, was sy oorsprong relatief nederig. Hy is op 16 Desember 1899 gebore as Noël Peirce Coward in Teddington, Middlesex, Engeland, as die seun van Arthur Sabin Coward, 'n verkoopsman vir 'n musiekuitgewer, en Violet Agnes (Veitch) Coward. In sy kinderjare het hy begin om die talente te wys wat hy later aan die wêreld sou wys, leer om oor die klavier te speel (hy het nooit musiek geleer lees nie), toneelstukke geskryf en dit in 'n speelgoedteater opgevoer en voorberei op die lewe van 'n kunstenaar deur danslesse op tienjarige ouderdom te neem. Hy maak sy professionele debuut as akteur op 11, wat op 27 Januarie 1911 verskyn in die musiekblyspel The Goldfish in die Little Theatre in Londen. sy formele opleiding het verval. (Weereens, alhoewel Coward se beeld moontlik privaatonderrig en 'n graad van Oxford of Cambridge voorgestel het, het hy eintlik skaars 'n hoërskoolopleiding gehad.) Begin met sy verskyning in die toneelstuk The Great Name in September 1911, het hy onder die begeleiding van die groot akteur/bestuurder Charles Hawtrey, 'n model vir die allesomvattende benadering wat hy as volwassene by sy verhoogprojekte sou volg. Hy debuteer as regisseur deur 'n enkele uitvoering van 'n eenbedryf, The Daisy Chain, op 2 Februarie 1912 te hanteer. Sy eerste toneelstuk as skrywer wat vervaardig is, was die eenbedryf wat Ida Collaborates (geskryf met Esmé Wynne) , opgevoer in die Theatre Royal, Aldershot, op 20 Augustus 1917. Hy en Wynne was ook medeskrywer van Women and Whiskey, 'n ander eenbedryf, wat in November 1917 in die Wimbledon-teater opgetree is.
Coward maak sy filmdebuut as 'n ekstra in D.W. Griffith's Hearts of the World, wat in April 1918 vrygestel is. Sy teaterdebuut as liriekskrywer het gekom met die liedjie "Peter Pan" (ook bekend as "The Story of Peter Pan"), waarvoor Doris Joel die musiek gekomponeer het en saam met die lirieke. Dit is gesing deur Phyllis Titmuss in die musikale revue Tails Up, wat op 1 Junie 1918 in Londen geopen het. Die liedjie is gepubliseer en 'n opname is gemaak deur Louise Leigh. I'll Leave It to You, wat op 21 Julie 1920 in die West End in Londen (die Britse ekwivalent van Broadway) geopen is vir 'n reeks van 37 optredes, was die eerste toneelstuk wat uitsluitlik deur Coward geskryf is wat die 20-jarige vervaardiging van ou skrywer het ook daarin verskyn. Ondanks hierdie mylpaal in die loopbaan, het hy die volgende twee jaar steeds hoofsaaklik as akteur gewerk, selfs al het hy meer toneelstukke geskryf. Sy volgende toneelstuk wat vervaardig sou word, was 'n eenbedryfkomedie, The Better Half, wat op 31 Mei 1922 geopen is en 29 optredes aangebied het, gevolg deur die komedie The Young Idea in 1 lengte, wat op 1 Februarie 1923 in Londen begin het. , vir 'n reeks van 60 optredes met die dramaturg in die rolverdeling.
Coward het ook voortgegaan om liedjies te skryf, veral met die bydrae tot die musikale revue The Co-Optimists (Mei 1922) en London Calling! (4 September 1923) was die eerste musikale revue waarvoor hy as die primêre liedjieskrywer (hy het die helfte van die 26 nommers geskryf het) toegeskryf het. Hy was ook medeskrywer van die program en verskyn daarin. Die aktrise/sangeres Gertrude Lawrence, wat in die program was, het sy "Parisian Pierrot" en "Russian Blues" van die partituur opgeneem. Coward het later die liedjies sowel as 'Other Girls' opgeneem. Die revue het 316 optredes aangebied, wat hom as skrywer vir die musiekteater gevestig het. Verskeie van die liedjies is in New York opgevoer in André Charlot se London Revue van 1924 (9 Januarie 1924), wat Coward sy debuut op Broadway as liedjieskrywer gegee het. "It's the Peach", wat in 1916 geskryf is en verskyn in die musikale revue Yoicks! (11 Junie 1924), was eintlik die eerste liedjie waarvoor hy woorde sowel as musiek geskryf het. Dit was later bekend as 'verbode vrugte'. Daniel Massey, wat Coward speel, sing dit in die film Star !, die biografie van Lawrence op die skerm en op die klankbaanalbum. Coward het nog meer liedjies geskryf vir Charlot's Revue (23 September 1924), die Londense uitgawe van die vertoning wat in New York verskyn het.
Die toneelstuk wat Coward as dramaturg en regisseur gevestig het, was The Vortex (16 Desember 1924), 'n uitdagende drama wat seksuele en dwelmmiddels behandel, waarin hy ook 'n hoofrol speel. Dit het 'n sensasie in Londen veroorsaak en het 224 optredes aangebied. Die tweeling suksesse van London Calling! en The Vortex het in wese die sluise oopgemaak vir die skryfwerk wat Coward die afgelope jare gedoen het, en in 1925 was daar produksies van drie van sy reguit toneelstukke - Fallen Angels (21 April 1925), Hay Fever (7 September 1925) en Easy Deug (op Broadway, 7 Desember 1925). ('N Nuwe rolprentweergawe van Easy Virtue verskyn in 2009.) Coward het nie daarin gespeel nie, alhoewel hy regisseur was vir Hay Fever. Hy het ook nie opgetree in sy musikale revue vir die jaar, On with the Dance, wat op 20 April 1925 in Londen geopen is vir 'n reeks van 229 optredes nie, hoewel hy die boek sowel as die liedjies geskryf het. Die treffer van die program was "Poor Little Rich Girl." Nadat dit in die Broadway-produksie Charlot's Revue van 1926 (10 November 1925) geïnterpoleer is, is dit opgeneem deur Gertrude Lawrence, wat dit op die verhoog in New York gesing het, en dit het in die lente van 1926 'n treffer geword in die VSA. Dit is later opgeneem deur onder andere Tony Bennett, Chris Connor, Judy Garland, Mary Cleere Haran, Marian McPartland en Gerry Mulligan. Dit is ook deur Coward self opgeneem tydens een van die twee opnamesessies wat hy in Augustus 1925 vir HMV Records gedoen het, alhoewel die uitslae van die sessies deur die etiket verwerp is, sou die sanger/liedjieskrywer nie sy formele verbintenis met HMV begin nie (wat langer as 20 jaar) tot 1928. Hy het ook nie opgehou om op te tree nie. Hy maak sy debuut op Broadway as kunstenaar in die New York -produksie van The Vortex op 16 September 1925 en keer terug na die Londense verhoog in 'n toneelstuk wat hy nie geskryf het nie, The Constant Nymph, 'n jaar later, op 14 September 1926. Die jaar 1926 was ook produksies van twee van sy vroeë toneelstukke in Londen - The Queen Was in the Parlour (8 Augustus 1926) en The Rat Trap (18 Oktober 1926) - asook 'n nuwe toneelstuk, This Was a Man (23 November 1926) op Broadway.
Selfs as sommige van hierdie materiaal uit sy kattebak gekom het, het Coward in die middel van die twintigerjare geweldig baie geskryf, en dit was nie verbasend dat hy ná drie weke uit The Constant Nymph val nie. 'ernstige senuwee-uitputting', en vertrek op 'n wêreldwye reis wat hom tot by Hawaii gebring het. Dit was 'n patroon vir die res van sy loopbaan, omdat hy besluit het om nooit meer as drie maande in een van sy toneelstukke in Londen en drie maande op 'n slag in New York te verskyn nie, en om lang vakansies te neem in buitelandse tye (skryf dikwels meer toneelstukke en liedjies onderweg). Hy keer in 1927 terug na Londen met die toneelstukke The Marquise (16 Februarie 1927) en Home Chat (25 Oktober 1927), plus nog 'n vroeë, voorheen onopgemaakte toneelstuk, Sirocco (24 November 1927). Hiervan was slegs The Marquise suksesvol, wat valslik aan kritici voorgestel het, nie vir die laaste keer nie, dat hy na slegs drie jaar in die kollig was. In plaas daarvan keer hy terug na die verhoog as akteur in S.N. Behrman's The Second Man (24 Januarie 1928), wat 'n gesonde reeks van meer as 100 optredes gehad het, en sy derde musikale revue, This Year of Grace! (22 Maart 1928), en skryf weer die boek sowel as die musiek. Die partituur bevat 'A Room with a View', 'n Amerikaanse treffer vir Ben Selvin wat uiteindelik opgeneem is deur onder andere Hildegarde, Julie London, Russ Morgan en Artie Shaw en 'Dance, Little Lady', 'n Amerikaanse treffer vir Roger Wolfe Kahn, wat onder meer voorblaaie aangetrek het deur Ambrose en Hildegarde. Coward self het dit ook op 25 April 1928 tydens sy eerste sessie opgeteken om losbare rekords vir HMV op te stel. In die loop van drie reise na die opnamestudio die lente, sny hy ook 'Mary Make-Believe', 'Try to Learn to Love' en 'Lorelei', alles uit This Year of Grace! eie weergawes van liedjies uit sy programme wat selfs sou voortduur na die neiging vir albums met 'oorspronklike rolverdeling', wat 15 jaar later verskyn. Hierdie jaar van genade! pas by die lopie van London Calling! by 316 optredes in Londen, en nog 158 op Broadway (begin op 7 November 1928), waar Coward daarin verskyn en nuwe liedjies byvoeg, waaronder 'World Weary', wat hy opneem.
Elkeen van Coward se drie musiekblyspele was revues, vol komiese sketse en onafhanklike liedjies, maar sonder 'n storie vir sy volgende musikale onderneming het hy weer sy ambisies verhoog en 'n "boek" musiekblyspel geskryf wat hy vir eens, gedeeltelik in die 19de, opgestel het. eeu en as 'n "operet" beskou. Natuurlik het hy ook die musiek geskryf, en hy het die pos van regisseur by sy pligte gevoeg. Omdat hy genoeg gehad het om te doen, het hy ook nie verskyn in Bitter Sweet, wat op 12 Julie 1929 in Londen geopen is nie. Dit is positief ontvang, en die mees onvergeetlike liedjies daarvan is "I'll See You Again" ('n Amerikaanse treffer vir Leo Reisman en uiteindelik opgeneem deur onder andere Rosemary Clooney, Bill Evans, Eddie Fisher, Dorothy Kirsten, Mario Lanza, Guy Lombardo, Sonny Rollins, Frank Sinatra, Lawrence Welk, Art Tatum en Phil Woods) "If Love Were All" (gedek deur Julie Andrews, Shirley Bassey, Sarah Brightman, Barbara Cook, Judy Garland, Mabel Mercer, Helen Merrill, Pet Shop Boys, en ander) en "Zigeuner" (gedek deur Hildegarde, Tony Martin, Artie Shaw, Art Tatum, en ander). Die vertoning het 697 optredes aangebied, wat dit die suksesvolste musiekblyspel in Coward se loopbaan gemaak het. 'N Broadway -produksie wat op 5 November 1929 geopen is, het nog 159 optredes bygevoeg. Coward vier dit deur 'n uitgebreide reis deur Asië in 1929-1930 te doen, waartydens hy 'n belofte aan Gertrude Lawrence nakom om 'n verhoogvoertuig vir hulle twee te skryf, met die toneelstuk Private Lives. Dit het in Londen geopen vir 'n reeks van 101 optredes op 24 September 1930, en hoewel dit nie 'n musiekblyspel was nie, het Coward en Lawrence nege dae tevore die HMV -ateljee binnegegaan om tonele daaruit op te neem met dialoog en musiek, insluitend die liedjie "Someday I'll Find You", wat 'n ander lafaard -standaard geword het, opgeneem deur onder andere Doris Day, Jackie Gleason, Hildegarde, Marian McPartland, Leo Reisman, Sonny Rollins en Mel Tormé.Coward en Lawrence verhuis na New York, waar hulle op 27 Januarie 1931 open, en die toneelstuk speel daar vir 256 opvoerings. Deur die jare het dit een van Coward se suksesvolste werke geword, wat voortdurend herleef.
Terwyl Coward aan sy volgende groot verhoogwerk werk, plaas hy 'n paar liedjies in musikale revues in Londen en New York. Charles B. Cochran se 1931 Revue (Londen, 19 Maart 1931) gebruik 'Any Little Fish' en 'Half-Caste Woman', wat beide Coward op 2 Januarie 1931 opgeneem het, asook ander liedjies. In The Third Little Show (New York, 1 Junie 1931) word Beatrice Lillie bekendgestel wat 'n deuntjie bekendstel wat Coward in die Verre Ooste geskryf het, 'Mad Dogs and Englishmen', 'n geestige liedjie wat bevraagteken waarom die Engelse, terwyl hulle hul baie kolonies in die Die trope het nooit 'n middagslapie geneem soos die inboorlinge nie. Dit het Coward se kenmerkende liedjie geword en is nie net deur hom (in 1931) opgeneem nie, maar ook onder andere deur Danny Kaye en Rudy Vallée. Die Ziegfeld Follies van 1931 (New York, 1 Julie 1931) het intussen Helen Helen gesing "Half-Caste Woman".
As skrywer/regisseur het Coward 'n ander ambisieuse idee vir die verhoog, Cavalcade, 'n lang en uitbundig panorama van 30 jaar Britse geskiedenis (begin op Oujaarsaand, 1899, twee weke na sy eie geboorte). Dit het op 13 Oktober 1931 in Londen geopen vir 'n reeks van 405 optredes en bevat musiek, maar die meeste daarvan was musiek uit die tydperk wat nie deur Coward geskryf is nie. Hy het egter beide orkes- en vokale medleye van die musiek opgeneem wat op twee spesiale plate van 12 "deur HMV vrygestel is. En hy het wel 'n paar liedjies geskryf, veral" Twentieth Century Blues ", later opgeneem deur Karen Akers, Marianne Faithfull en Ray Onder andere Noble (met Al Bowlly op die koor). Met die suksesvolle vertoning van die vertoning is hy op nog een van sy lang reise, hierdie een in Suid -Amerika, en toe hy in die lente van 1932 na Londen terugkeer, was dit met nog 'n musikale revue en nog 'n toneelstuk in gedagte. Die musikale revue het die generiese naam Words and Music, en dit het op 16 September 1932 geopen, geskryf en geregisseer deur (maar nie met) Coward, vir 'n reeks van 134 optredes, wat suksesvol was gegewe die dieptes van die depressie. Dit was die Londense première van "Mad Dogs and Englishmen", sowel as nog een van Coward se waardevolste outeursregte, "Mad About the Boy", wat uiteindelik opgeneem is deur Georgia Brown, Buddy DeFranco, Helen Forrest, Jackie Gleason, Gogi Grant, Lena Horne, Juli e London, Marian McPartland, Anita O'Day, Patti Page, Elaine Paige, Tom Robinson, Cybill Shepherd, Dinah Shore, Jeri Southern, Maxine Sullivan, Dinah Washington en Phil Woods. (Ray Noble het 'n Amerikaanse treffer daarmee in 1935.) "The Younger Generation" het voorblaaie van Noble en Django Reinhardt gelok. Coward self het "Mad Dogs and Englishmen" sowel as "Let's Say Goodbye", "The Party's Over Now" en "Something to Do with Spring" uit die partituur opgeneem.
Die toneelstuk waaraan Coward gewerk het, was weer 'n beloofde projek, hierdie keer om sy vriende, die getroude waarnemende span van Alfred Lunt en Lynn Fontanne, iets met hom te doen te gee. Dit was Design for Living, 'n uitlokkende ondersoek van 'n ménage à trois wat op 24 Januarie 1933 op Broadway geopen is, geskryf en geregisseer deur Coward en was 'n hoofrol in 135 optredes. Op 11 April het hy te laat 'n opnamesessie gehou vir liedjies van Bitter Sweet, vergesel van Leo Reisman en sy orkes, wat ook "Poor Little Rich Girl" ingooi. Die resultate verskyn op 'n spesiale enkelsnit van 12 duim genaamd Noël Coward Sings, uitgereik deur RCA Victor in die Verenigde State. na sy volgende nuwe vertoning, Conversation Piece, "'n romantiese komedie met musiek" (eintlik 'n operette), waarin hy geskryf, regisseer en 'n hoofrol speel, en wat op 16 Februarie 1934 in die West End geopen is vir 'n reeks van 177 Onder die musikale nommers was "I'll Follow My Secret Heart", wat later opgeneem is deur onder andere Coleman Hawkins, Sonny Rollins, Frank Sinatra, Elisabeth Welch en Lee Wiley. Coward het dit ook opgeneem, saam met sy medester , Yvonne Printemps en Ray Noble het 'n Amerikaanse treffer gehad nadat die Amerikaanse weergawe van die vertoning op 10 Oktober 1934 geopen is vir 'n reeks van 55 optredes.
Nadat hy sy eie produksiemaatskappy gestig het, het Coward 'n groot deel van 1934 gewy aan die leiding van ander se werk vir die firma, te begin met S.N. Behrman's Biography, wat op 25 April 1934 in Londen geopen is en voortgegaan het met George S. Kaufman en Edna Ferber's Theatre Royal, wat op 23 Oktober 1934 geopen het. Ses dae later het hy 'n ongewone opnamesessie van sy eie liedjies gehou wat is nie geassosieer met enige vertoning en liedjies deur ander nie, waaronder "I Travel Alone", een van sy mees persoonlike verklarings, "Most of Ev'ry Day", Leo Robin en Ralph Rainger se "Love in Bloom" en Sam Coslow se "Fare" Jy is goed. " Intussen berei hy nog 'n toneelstuk voor vir die Lunts (maar nie homself nie, behalwe as skrywer/regisseur), Point Valaine, wat op Broadway oopmaak vir 'n onsuksesvolle lopie van 55 optredes op 16 Januarie 1935. Na die opening keer hy terug na die die eerste keer sedert 1917 om toneelspel te verfilm, met die hoofrol in die film The Scoundrel. (Alhoewel hy nie persoonlik betrokke was nie, is sy vertonings gebruik as die bronmateriaal vir 'n aantal films, waaronder The Queen Was in the Parlour , The Vortex , Easy Virtue  [alle stille films ], Private Lives , Tonight Is Ours [gebaseer op The Queen Was in the Parlour] , Cavalcade , Bitter Sweet  en Design for Living .) Die Scoundrel is goed beoordeel toe dit in Mei 1935 geopen word, maar Coward het besluit om nie veel van sy tyd aan die skerm af te staan ​​nie. Op 15 Augustus 1935 neem hy nog een van sy onafhanklike komposisies op, wat nie verband hou met enige vertoning nie, en dit was een van sy snaakste nuutheidsliedere, "Mrs. Worthington" (ook bekend as "Don't Put Your Daughter on the Stage, Mrs. Worthington "), 'n wetende veroordeling van 'n verhoogmoeder.
Coward se volgende fase-projek as skrywer/regisseur/ster was nog 'n ambisieuse poging, Tonight at 8:30, ook met Gertrude Lawrence, wat bestaan ​​uit nege eenbedrywe wat in drie nagte in repertorie opgevoer is. Dit het op 9 Januarie 1936 in Londen geopen vir 'n reeks van 157 optredes. Verskeie van die toneelstukke bevat musiek, en hy en Lawrence het musikale uittreksels vir HMV opgeneem. Hulle het die toneelstukke na New York geneem vir 'n opening op 24 November 1936 en 'n reeks van 118 optredes. Toe begin Coward as skrywer/regisseur werk aan 'n ander boekmusiek op groot skaal (maar hierdie keer nie 'n ster nie). Nadat hy Bitter Sweet as 'n 'operet' beskryf het, het hy besluit om hierdie operette eintlik te noem. Dit was 'n musiekblyspel agter die verhoog en het op 16 Maart 1938 in Londen geopen en 133 optredes aangebied. Coward het self verskeie van die liedjies daarvan opgeneem, waaronder "The Stately Homes of England", "Dearest Love" en "Where Are the Songs We Sung?" Daarna gaan hy terug na Broadway, waar hy Set to Music skryf (18 Januarie 1939 129 uitvoerings), wat eintlik 'n hersiene weergawe van Words and Music was, maar dit is opvallend vir die inleiding deur Beatrice Lillie van "Marvelous Party" ( aka "I Went to a Marvelous Party"), 'n tipies geestige liedjie wat 'n hoeksteen van Coward se nagklub -optrede sou word.
Hoewel Coward dit toe nie kon besef het nie, was Set to Music die einde van die beginfase van sy loopbaan en sy laaste legitieme verhoogwerk vir 'n geruime tyd. Gedurende die somer van 1939 berei hy twee nuwe toneelstukke voor, Present Laughter en This Happy Breed, met die doel om hulle in die herfs na Londen te bring. Maar die begin van die Tweede Wêreldoorlog op 3 September 1939 het die Britse regering gelei om die teaters tydelik te sluit, en in plaas daarvan om teaterwerk te doen, het Coward oorlogswerk gedoen en aanvanklik na Parys gegaan om 'n kantoor van regeringspropaganda op te rig. Hy het daar gebly tot April 1940, toe hy vertrek om deur die VSA te reis en Amerikaanse gevoelens oor die oorlog te meet. In die herfs is hy na Australië, en hy het die volgende paar maande opgetree vir troepe en vir fondsinsamelings daar en in Nieu -Seeland, teruggekeer na Londen in April 1941. Daarna het hy teruggegaan na kreatiewe werk, maar met 'n meer oorlogsoriëntering. . Hy het die patriotiese liedjie "London Pride" geskryf, wat hy in Julie vir HMV opgeneem het, wat later opgeneem is deur onder andere Julie Andrews en Mel Tormé. (Die oorlog het hom ook geïnspireer om nog 'n paar komiese en satiriese nommers te skryf, waaronder 'Kan u ons asseblief met 'n Bren -geweer verplig?' En 'Laat ons nie dierlik wees vir die Duitsers nie.') Blithe Spirit, 'n komiese toneelstuk oor spoke , wat hy as ''n onwaarskynlike klug' beskou het, wat hy geskryf en geregisseer het, het op 2 Julie 1941 in Londen geopen en deur die hele oorlog gehardloop, wat gehoorlede laat rus het van hul kommer vir 1 997 optredes, die langste vertoning van enige vertoning wat Coward ooit geskryf het .
In die somer van 1941 is Coward gevra om 'n idee te kry vir 'n moraalbouende film, wat inspirasie vind in die heroïese pogings van die bemanning van die HMS Kelly, wat van Kreta afgesink is, en sy kaptein, sy vriend Lord Louis Mountbatten. Die resultaat was In Who We Serve, waarvoor Coward die draaiboek en die agtergrondtelling verskaf het, wat hy saam met David Lean geregisseer het, en waarin hy as die kaptein van die skip gespeel het. Die rolprent is gedurende die eerste helfte van 1942 geskiet en op 17 September 1942 geopen, en aan Coward 'n spesiale Oscar -toekenning verdien vir 'uitstekende produksieprestasie'. Op 20 September 1942 begin hy deur Brittanje toer in 'n draaiende repertoire van Present Laughter, This Happy Breed en Blithe Spirit, wat hy die volgende ses maande gedoen het, en uiteindelik bring hy Present Laughter en This Happy Breed in April 1943 na Londen. In Julie het hy 'n toer deur die Midde -Ooste onderneem, troepe vermaak en hospitale besoek en in Oktober na Londen teruggekeer. Aan die begin van 1944 begin hy met nog 'n moeisame toer deur Afrika en daarna na Indië en Birma. Later in die jaar, na D-Day, tree hy op vir troepe in Europa en by die Stage Door Kantine in Londen.
Benewens In Who We Serve, is Coward in die bioskope verteenwoordig deur 'n Amerikaanse remake van Bitter Sweet (1941) met Jeanette MacDonald en Nelson Eddy We Were Dancing (1942), gebaseer op een van die toneelstukke in Tonight at 8:30 This Happy Breed (1944), wat Coward self vervaardig en verwerk het Blithe Spirit (1945), wat hy aangepas het en Brief Encounter (1945), gebaseer op nog een van die toneelstukke van Tonight at 8:30, wat hy vervaardig en verwerk het. Dit was die soort werk wat hy kon doen terwyl hy die meeste van sy tyd aan reis in oorlogsgebiede bestee het, maar met die einde van die oorlog in 1945 kon hy weer begin werk aan 'n groot musiekblyspel, en hy skryf en regisseur van 'n nuwe revue, Sigh No More, wat op 22 Augustus 1945 in Londen geopen is vir 'n reeks van 213 optredes. Die gewildste liedjies wat uit die program verskyn het, was die humoristiese tango "Nina" en die aangrypende ballade "Matelot". Hy het dit op 14 September 1945 saam met 'Ek wonder wat met hom gebeur het', 'Nooit weer', 'Wag 'n bietjie, Joe' en die titelsang opgeneem nie.
Alhoewel die opname van oorspronklike cast-albums teen die middel van die veertigerjare algemeen geword het vir suksesvolle Broadway-vertonings, het die naoorlogse ontbering dit in Groot-Brittanje verhoed, sodat byvoorbeeld die sterre van Sigh No More, Joyce Grenfell en Graham Payn slegs enkelsnitte opgeneem het liedjies uit die partituur. (Grenfell het "The End of the News" en Payn "Matelot" en "Sigh No More" vir Decca Records gedoen.) Die volgende vertoning van Coward was egter genoeg om 'n eie oorspronklike album te kry, die eerste vir een. van sy musiekblyspele. Dit was die Stille Oseaan 1860, wat ook die massiewe Theatre Royal, Drury Lane (wat beskadig is deur bombardemente tydens die oorlog), heropen en wat die Broadway -ster Mary Martin vertoon. Die musiek vir die vertoning, wat op 19 Desember 1946 geopen is, is op ses skyfies van 78 rpm bewaar deur Decca Coward self vier van die liedjies, insluitend die humoristiese "Oom Harry" en die ballade "Bright Was the Day", vir HMV, hoewel hy hom beperk het tot die skryf en regie van die produksie en nie daarin verskyn nie. Maar ten spyte van al hierdie opname -aktiwiteite, was Pacific 1860 eintlik 'n kommersiële mislukking met slegs 129 optredes.
Na die Tweede Wêreldoorlog het Coward meer sukses daarin geslaag om homself te herhaal as om nuwe werk te skep. Byvoorbeeld, 'n herlewing in Londen van Present Laughter (16 April 1947) in Londen, waarin hy die eerste drie maande gespeel het, was 'n treffer met 528 optredes, terwyl 'n nuwe toneelstuk, die drama Peace in Our Time ('n fantasie oor wat sou gebeur het as Duitsland Engeland tydens die Tweede Wêreldoorlog binnegeval het), wat 22 Julie 1947 geopen het, slegs 167 optredes aangebied het. In 1948 was daar herlewings van Tonight om 8:30 en Private Lives in die VSA, terwyl Coward na Frankryk gegaan het om te verskyn in 'n produksie van Present Laughter wat in Frans uitgevoer is. Gedurende die jaar het hy grond in Jamaika gekoop, waar hy 'n landgoed gebou het. Hy het ook die draaiboek vir The Astonished Heart geskryf, gebaseer op nog een van die kort toneelstukke in Tonight om 8:30 toe die film in 1949 geskiet is, waarin hy 'n hoofrol speel, en hy skryf die musiekblyspel. Dit is in Februarie 1950 geopen.
In 1950 skryf en regeer Coward sy tiende musiekblyspel, Ace of Clubs, 'n komiese raaisel wat in 'n nagklub afspeel. Dit was 'n beskeie sukses met 211 optredes en het in Londen op 7 Julie 1950 geopen. Coward het 'n paar van sy liedjies opgeneem, veral 'Sail Away', 'Why Does Love Get In the Way' en 'I Like America', en die rolverdeling het sogenaamde "vokale juwele" opgeteken uit die partituur, dws medleys van die liedjies wat op twee 12 "78's op HMV se Plum-etiket vrygestel is." Chase Me, Charlie "is gedek deur Mel Tormé, maar die treffer kom uit die program was die verslindende "Sail Away", wat Coward as titelsang vir sy 12de musiekblyspel hergebruik het, 'n dekade later, dit is opgeneem deur onder andere Laurie Beechman, Judy Garland en Pet Shop Boys.
Na Ace of Clubs het Coward begin met musiekaktiwiteite buite die wettige teater. Hy het hom by die American Columbia Records-etiket en tegelykertyd by Philips Records for Europe aangemeld en 'n voordrag van Ogden Nash se vers opgeteken by Saint-Saëns se Carnaval des Animaux (Carnival of the Animals), soos uitgevoer deur 'n orkes onder leiding van André Kostelanetz, vir 'n 10 "LP in September 1950. Coward het in Januarie 1951 saamgewerk met Kostelanetz se vrou, die operasangeres Lily Pons, vir 'n dubbel-LP-opname van Conversation Piece, vrygestel deur Columbia. En op 29 Oktober 1951 neem hy 'n nuwe stap in sy loopbaan deur 'n maand lange verlowing in 'n nagklub, die Café de Paris in Londen, te begin met 'n stel van sy bekendste liedjies. Hy keer weer in Junie 1952 terug.
Dit lyk asof Coward se nuwe loopbaan as kabaret entertainer ander areas van sy aktiwiteite verjong. Sy volgende toneelstuk, Relative Values, 'n 'ligte komedie' wat hy geskryf en geregisseer het wat op 28 November 1951 in Londen geopen is, was 'n treffer en het 477 optredes behaal. Quadrille, nog 'n komedie met die hoofrol van die Lunts wat hy geskryf en geregisseer het, het 329 optredes aangebied nadat hy op 12 September 1952 in Londen geopen het. (Tussendeur het hy 'n paar liedjies bygedra tot The Globe Revue, waarvan een die strokiesprent was "There Are Bad Times Just Around the Corner, "wat hy in sy daad gebruik en opgeneem het. Dit was sy laaste opname vir HMV. In 1992 het EMI, die moedermaatskappy van HMV, die vier-CD-boksstel The Masters 'Voice-Noel Coward: Sy HMV Recordings 1928 tot 1953, vrygestel op die Angel -filiaal.) In 1952 word ook Meet Me Tonight verfilm, 'n film uit nog drie van die Tonight om 8:30 toneelstukke, waarvoor Coward die draaiboek geskryf het waarin dit geopen is Mei 1953.
Coward het die kroningsjaar van 1953 deurgebring (wat die hemelvaart van koningin Elizabeth II na die Britse troon beklemtoon het) in die hoofrol in George Bernard Shaw se toneelstuk The Apple Cart, wat in Mei geopen is en tot 1 Augustus duur, terwyl dit terselfdertyd verskyn in 'n laataand op die Café de Paris. Hy het daarna die boek en musiek vir 'n nuwe musiekblyspel, After the Ball, geskryf, maar het dit nie regisseer of daarin verskyn nie. Die vertoning was ook ongewoon vir Coward en was nie gebaseer op 'n oorspronklike idee van hom nie, maar was 'n musikale verwerking van Oscar Wilde se toneelstuk Lady Windermere's Fan. Dit het op 10 Junie 1954 'n beskeie 188 optredes aangebied. 'N Oorspronklike cast -album is deur Philips opgeneem wat vreemd genoeg onvolledig was, omdat Shamus Locke, wat Lord Darlington gespeel het, weens kontraktuele beperkings nie op die skyf kon optree nie en die liedjies waarop hy verskyn het, eenvoudig gesny is. Coward het self nie een van die liedjies opgeneem nie, maar hy het wel sy eerste solo -LP as sanger opgeneem in Julie 1954, wat die 10 "-skyf maak wat ek jou weer sal sien vir Philips. (Dit is in 1955 in die VK vrygestel.) Die album was bedoel as 'n metgesel vir sy nagklubwerk en bestaan ​​uit nuwe weergawes van 'n paar van sy bekendste liedjies.
Vir 'n aantal jare het Coward sy aktiwiteite grootliks beperk tot Engeland, maar in 1955 het hy sy fokus na die VSA verskuif, en verrassend 'n aanbod aanvaar om in die Desert Inn in Las Vegas te verskyn in 'n verlowing wat op 7 Junie 1955 begin het, en loop tot en met 5 Julie. Op 27 en 28 Junie het Columbia die vertonings opgeneem, wat gelei het tot die lewendige LP Noel Coward in Las Vegas, wat aan die einde van die jaar vrygestel is en 'n week op nommer 14 in die Billboard -albumkaart in Januarie deurgebring het. 1956. Op 30 Augustus 1955 verfilm hy 'n kameeverskyning in die film "Around the World in 80 Days", wat in 1956 verskyn het. Dit was die eerste in 'n reeks kort, maar winsgewende optredes wat hy in klein karakters sou maak. dele in groot rolprente oor die volgende paar jaar: Our Man in Havana (1960), Surprise Package (1960), Paris When it Sizzles (1964), Bunny Lake Is Missing (1965), Boom (1968) en The Italian Job (1969). In 1955 was sy volgende projek 'n reeks Amerikaanse televisie-aanbiedinge, wat begin het met Together with Music, 'n program van 90 minute waarin hy saam met Mary Martin was, wat op 22 Oktober 1955 regstreeks opgevoer is. ('N Promosiealbum is gemaak van Dit is kommersieel vrygestel as 'n twee-LP wat deur DRG Records in 1978 opgestel is en later weer in verkorte vorm as 'n enkele CD uitgegee is.) Die ander twee spesiale aanbiedinge was weergawes van Coward-toneelstukke waarin hy geregisseer en gespeel het, Blithe Spirit op Januarie 14, 1956, en This Happy Breed op 5 Mei 1956.
Gedurende 1956 het Coward om belastingredes Groot -Brittanje verlaat en 'n permanente inwoner van Bermuda geword. Hy het in 1959 'n chalet in Les Avants, Switserland, gekoop, en dit het vanaf 1964 sy primêre woning geword, hoewel hy die grootste deel van die tyd in Jamaika gewoon het.Intussen het hy teruggekeer na toneelspel met twee van sy werke, albei as ligte komedies, gespeel in Londen: South Sea Bubble (25 April 1956) en Nude with Violin (7 November 1956). Laasgenoemde het ook 'n produksie op Broadway waarin Coward geregisseer en gespeel het, sy laaste verskyning as akteur in New York. Dit is op 14 November 1957 geopen en het 80 optredes aangebied, gevolg deur 'n toer aan die Weskus in 1958, waartydens dit afgewissel word met Present Laughter. Voor dit was Coward egter ook 'in New York', soos die titel vir 'n opvolg vir Noel Coward in Las Vegas dit stel, en die opname van die ateljee-LP Noel Coward in New York in die herfs van 1956 vir vrystelling op Columbia in 1957. Dieselfde seisoen het hy en aktrise Margaret Leighton gesproke woordopnames gemaak vir Caedmon Records van tonele uit sy toneelstukke, plus die tweede bedryf van The Apple Cart, waarin hulle in 1953 saam in Londen verskyn het. Die eerste resultaat was die LP Noël Coward en Margaret Leighton in Noël Coward Duologues, en na 'n tweede opnamesessie van Coward se poësie in Januarie 1958 kom The Apple Cart & Poems deur Noël Coward. (In 2005 is hierdie opnames, saam met ander opnames van Coward se geskrifte uitgevoer deur Simon Jones, deur Caedmon saamgevoeg in die stel met vyf CD's The Noel Coward Audio Collection.)
In 1959 het Coward die Franse farce Occupe-toi d'Amélie van Georges Feydeau aangepas in Look After Lulu, wat hy saam met Cyril Ritchard regisseer het toe dit op 3 Maart in New York geopen is vir 'n reeks van 39 optredes. Tony Richardson was die regisseur van die Britse produksie wat op 29 Julie 1959 geopen is en het 155 optredes aangebied. Coward was intussen besig met die saamstel van die partituur vir 'n ballet, London Morning, wat in première was deur die London Festival Ballet Company in die stad waarvoor dit op 14 Julie 1959 vernoem is. Kort daarna is dit deur Decca Records opgeneem, soos uitgevoer deur die London Philharmonic Orchestra onder leiding van Geoffrey Corbett. Tipies was Coward aktief op verskeie fronte in 1960. Sy volgende toneelstuk, Waiting in the Wings, het op 7 September 1960 in Londen geopen vir 'n reeks van 191 opvoerings, sy eerste volskaalse roman (na verskeie kortverhale), Pomp and Circumstance, is in November gepubliseer en het 'n topverkoper geword, en hy het die tema vir die film The Grass Is Greener (met 'n paar van sy ander musiek wat in die agtergrondmusiek gebruik word), wat in Desember vrygestel is, gekomponeer.
In 1961 het Coward sy 12de verhoogmusiek opgestel, en die laaste een waarvoor hy die boek en die liedjies sowel as die regie geskryf het, die skeepvaartkomedie Sail Away, met Elaine Stritch in die hoofrol. Dit het op 3 Oktober 1961 op Broadway geopen en 167 optredes aangebied, wat as 'n kommersiële mislukking afgesluit is. Daar is 'n oorspronklike cast -album wat deur Capitol Records uitgereik is, wat 22 weke lank in die trefferlyste deurgebring het, en Capitol het ook Coward se eie LP van sy uitvoerings van die liedjies van die program vroeg in 1962 vrygestel. Die vertoning het op 21 Junie 1962 in die West End begin, waar dit het sewe maande geduur, en daar was nog 'n cast -album, wat in 1962 in die Verenigde Koninkryk op HMV vrygestel is en in 1972 in die VSA op Stanyan Records. Coward het toesig gehou oor 'n produksie in Australië wat op 19 Julie 1963 geopen het. Daarna het hy 'n opdrag aanvaar om slegs die liedjies te skryf vir wat sy laaste nuwe musiekblyspel was, The Girl Who Came to Supper, 'n verwerking van Terence Rattigan se toneelstuk The Sleeping Prince. Dit het op 8 Desember 1963 op Broadway geopen en het 112 optredes aangebied, met 'n rolverdelingalbum op Columbia wat die Top 40 bereik het. Coward se privaat demonstrasie -opname van die liedjies van die program is in 1977 kommersieel deur DRG vrygestel. Hy het dieselfde sukses behaal 1963-1964 Broadway-seisoen met 'n musiekblyspel wat hy nie geskryf het nie, maar wat hy geregisseer het en wat aangepas is uit een van sy toneelstukke. High Spirits, gebaseer op Blithe Spirit, met 'n boek en liedjies deur Hugh Martin en Timothy Gray, het op 7 April 1964 op Broadway geopen en het 375 optredes aangebied. Coward het ook 'n herlewing van sy toneelstuk Hay Fever wat op 27 Oktober 1964 in die National Theatre in Londen geopen het, gelei tot kritieke goedkeuring, en hy het toesig gehou oor die Londense produksie van High Spirits, wat op 3 November 1964 geopen het. Hy het 'n opname gemaak van sommige van die liedjies vir 'n EP wat deur Pye Records in die Verenigde Koninkryk vrygestel is, en die snitte is later bygevoeg by 'n CD -heruitgawe van die Londense rolprentopname van die program wat deur DRG vrygestel is.
Teen die middel van die 60's het Coward, op dieselfde ouderdom as die eeu, kreatief vertraag. Die kortverhaalbundel Pretty Polly Barlow and Other Stories uit 1965 het gelei tot die aanpassing van die titelverhaal in die 1968 film A Matter of Innocence. In Mei 1965 het Coward nog 'n gesproke woord-album opgeneem, 'n weergawe van Richard Brinsley Sheridan se toneelstuk The Critic uit 1779, Mel Ferrer, wat as 'n LP deur Decca in 1966 vrygestel is. Sy volgende projek was sy laaste groot teaterpoging, 'n drietal toneelstukke Suite in Three Keys genoem, waarin hy op 14 April 1966 in Londen 'n hoofrol gespeel het, en dit was sy laaste gereelde verhoogverskyning. Op 5 Julie 1966 neem hy gesproke lirieke uit sy liedjies op vir die album Joan Sutherland Sings Noël Coward, wat deur London Records uitgereik is. Op 15 November 1967 speel hy in die oorspronklike televisiemusiekstuk Androcles and the Lion, met 'n partituur deur Richard Rodgers, in die VSA Die klankbaanalbum is deur RCA Victor Records vrygestel. Sy laaste opnameprojek het ook in die herfs van 1967 plaasgevind, toe hy poësie voorgedra het aan die een kant van 'n LP met John Betjeman aan die ander kant, vrygestel onder die titel Back to Back. Hy word laat in 1970 tot ridder geslaan en word Sir Noël Coward. Hy sterf op 26 Maart 1973 aan 'n hartaanval op 73 in sy huis in Jamaika, en word daar begrawe.
Selfs voor sy dood word Coward gevier deur voortdurende herlewings, op die verhoog en op televisie, van sy gewildste toneelstukke, veral Private Lives, Design for Living en Blithe Spirit. Net soos ander liedjieskrywers vir die musiekteater van sy generasie, was hy geneig om meer onthou te word vir sy individuele liedjies uit die tussenoorlog, eerder as vir die vertonings waaruit hulle gekom het. (Maar anders as ander tydgenote soos Irving Berlin en Cole Porter, het hy nie 'n laat meesterstuk soos Annie Get Your Gun of Kiss Me, Kate wat hom in die naoorlogse tydperk ingedink het, vertoon soos Pacific 1860, After the Ball, en Sail Away verval in die duisternis. Daar was egter 'n groot herlewing van Bitter Sweet in Londen wat in 1988 opgeneem is vir 'n rolverdelingalbum.) Die individuele liedjies het begin verskyn in nuutgeboude musikale revues al met die verskyning van Noël Coward Sweet Potato, wat in die herfs van 1968 op Broadway geloop het, is gevolg deur soortgelyke pogings as Cowardly Custard in Londen en Oh Coward! in New York in 1972, wat albei cast -albums vervaardig het. (Mr. & Mrs., 'n onsuksesvolle Londense musiekblyspel van 1968, was gebaseer op twee van die eenbedrywe van Tonight at 8:30, maar het nie Coward se musiek gebruik nie.) Noël en Gertie, wat in April 1981 die eerste keer in Londen opgetree is. , was Coward -biograaf Sheridan Morley se teaterbehandeling van die verhouding tussen Coward en Gertrude Lawrence, na aanleiding van Coward se woorde en musiek, verskyn 'n rolverdelingalbum in 1986. Noël/Cole - "Let's Do It!" was 'n Britse musikale revue uit 1994 met die liedjies van Coward en Cole Porter, en dit lewer ook 'n rolverdeling -album.
Namate Coward se eie opnames van sy liedjies in Europa die openbare domein betree het (waar die kopiereglimiet slegs 50 jaar duur), het CD -heruitgawes verwarrend in die inhoud daarvan geword, maar 'n aantal daarvan toon die voortdurende aantrekkingskrag van sy musiek, net soos baie albums gewy aan sy musiek wat deur ander opgeneem is, wat insluit: Dominic Alldis se If Love Were All: The Songs of Noël Coward The Noël Coward Songbook, deur Ian Bostridge, Sophie Daneman en Jeffrey Tate Richard Conrad se Noël Coward Songs: A Room with a Kyk Craig Jessup sing Noël Coward Barbara Lea en Keith Ingham is mal oor die seuntjie: The Songs of Noel Coward Mad About the Man, deur Carmen McRae Bobby Short is mal oor Noel Coward Die dansbande speel Noel Coward Die groot Britse dansbande speel die Musiek van Noel Coward Noel Coward Revisited (met onder andere Laurence Harvey, Hermione Gingold en Dorothy Loudon) Twentieth Century Blues: The Songs of Noël Coward (met Paul McCartney, Bryan Ferry, Elton Joh n, en onder andere Sting) en The Words and Music of Noël Coward.
In die lente van 1941, toe Londenaars die Blitz verduur, glip die superster -dramaturg Noel Coward weg na Wallis om aan 'n nuwe draaiboek te werk. & ldquoTitle [is] Blithe Gees, & rdquo het hy in sy dagboek geskryf. & ldquoBaie gay, oppervlakkige komedie oor 'n spook. Voel dit kan goed wees. & Rdquo Ses dae later was die toneelstuk klaar, en nou amper sewe dekades later word hierdie blywende gewilde komedie op Broadway herleef met 'n rolverdeling onder leiding van Rupert Everett, Angela Lansbury en Christine Ebersole. Hier is 'n terugblik op die lewe en loopbaan van 'n dramaturg wie se geestigheid tydloos bly.
Die eerste Noel
Met 'n naam geïnspireer deur die nabyheid van sy verjaardag tot Kersfees 16 Desember 1899, was Noel Peirce Coward inderdaad 'n gelukkige geskenk vir sy ouers, wat hul vorige seun die vorige jaar aan spinale meningitis verloor het. Die gesin het min geld gehad. Noel & rsquos se pa was 'n onsuksesvolle klavierstemmer en verkoopsman, en sy ma op 'n roosagtige verhoog het haar vroeggebore seuntjie op 'n professionele debuut op 10-jarige ouderdom gedruk. 'n rol in 'n toneelstuk genaamd gewen Die goudvis deur tap-dance & ldquoviolently & rdquo terwyl sy ma & ldquoNearer My God to Thee & rdquo op die klavier gespeel het. Ook die dag aangestel: die jong Gertrude Lawrence, wat grootgeword het om Coward te word en gereeld mede-akteur en muse word.
Groot sukses het vinnig gekom. Soos sy literêre eksekuteur Sheridan Morley dit in die memoires saamgevat het Lafaard, & ldquo Teen 15 het hy saam met die susters Lillian en Dorothy Gish in D.W. Griffith en rsquos se stil film Harte van die wêreld. Op 20 was hy 'n vervaardigde dramaturg, en toe hy 30 was, het hy die dwelmspeletjie geskryf Die Vortex, die epiese 400-rolverdeling Kavalkade, die ewige Privaat lewe en die liriese operette Bitter soet. & rdquo In totaal het Coward 60 vervaardigde toneelstukke en meer as 300 liedjies geskryf, plus memoires, dagboeke, kortverhale en draaiboeke.
Benewens 'n workaholisme wat gedryf is deur sy begeerte om uit armoede te ontsnap, het Coward sy glinsterende loopbaan opgebou deur dele te skryf wat perfek pas by 'n spesifieke leidende man: homself. In sy geknipte, helder, selfversekerde styl, het Coward onweerstaanbaar gekombineer reservaat en hoë kamp, ​​& rdquo -kritikus John Lahr opgemerk in Laf die dramaturg. & ldquoCoward was sy eie held en die dele wat hy vir homself geskep het, was in die algemeen stukke van sy legendariese lewe. & rdquo Dit sluit suksesvolle skrywers Charles in Blithe Gees Leo in Ontwerp vir die lewe, manne van die teater Garry in Huidige lag en wêreldreisend bon vivants Elyot in Privaat lewe.
Geklee in sy -kamerjas, hare perfek agteruit, sigarethouer en martini in die hand, het Coward en sy alter -ego's op die verhoog gesofistikeer. Toe hy in die 1920's volwasse word, het hy geen moeite gehad om ligsinnigheid ter wille van hom te vier nie. As 'n geslote gay man het hy seks en romanse saggies, selfs opstandig, behandel. Sy karakters en mans sowel as vroue en mans het gelyk dat hulle geen interne filter het nie, en sê presies wat hulle dink, met 'n groot komiese uitwerking. Ek is bly dat ek normaal is, en die tweede tweede man van Amanda en rsquos, Victor, kondig op 'n stadium aan Privaat lewe. & ldquo Wat 'n vreemde ding om oor bly te wees, & rdquo antwoord sy en voeg later by, en ek dink baie min mense is regtig heeltemal normaal, diep in hul privaat lewens. & rdquo
'N Verhaal van twee vroue
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog was Noel Coward uiters bekend aan weerskante van die Atlantiese Oseaan. Hy was mal oor die kreatiewe energie van New York, waar hy in Broadway -produksies gespeel het Ontwerp vir die lewe oorkant Alfred Lunt en Lynn Fontanne en Privaat lewe teenoor Gertrude Lawrence, Coward en rsquos lewenslange geliefde Laurence Olivier en Olivier en destydse vrou Jill Esmond. Hy het die wêreld deur gereis om steun vir die oorlogspogings in Brittanje te versterk, maar 'n steeds behoefte aan geld het hom aangespoor om 'n nuwe komedie te skryf oor 'n man wat spook deur die spook van sy eerste vrou.
Blithe Gees In my gedagtes en na die manuskrip, het Coward later geskryf oor die skryf van die toneelstuk in minder as 'n week. In 'n produksieskema wat ongelooflik vinnig lyk volgens vandag se standaarde, het die toneelstuk ses weke later, op 2 Julie 1941, in Londen en rsquos Piccadilly Theatre geopen en op 5 November 1941 in première op Broadway in die nou gesloopte Morosco-teater. is die feit dat slegs twee reëls laat val is en geen verander is tydens die repetisie van wat die dramaturg 'n Onwaarskynlike Farce in Three Acts 'genoem het nie. & rdquo
Soos Blithe Gees begin, berei romanskrywer Charles Condomine voor om 'n seance te hou wat deur 'n medium bekend as Madame Arcati gehou sal word. Vir hom is dit 'n grappige manier om navorsing te doen oor 'n nuwe roman, met die regte titel Die onsigbare. Onverwags eindig die aand egter met die spektrale herverskyning van sy eerste vrou, Elvira, uitgespreek Elveera, wat al vyf jaar dood is. Slegs Charles kan haar sien, wat onmiddellike probleme veroorsaak met sy lewendige tweede vrou, die vinnig doeltreffende Ruth. Aanvanklik bekoor deur die spookagtige Elvira en mdash met wie hy 'n meer passievolle verbintenis as met Ruth gedeel het, word Charles vinnig tussen die twee vasgevang.
Ek onthou haar fisiese aantreklikheid, wat geweldig was, en haar geestelike integriteit, wat nul was, en Charles sê van Elvira. Wat vrou #2 betref, as Ruth hardop nadink of Charles weer sou trou as sy het gesterf, sê hy lugtig, & ldquoJy sal wen & rsquot sterf & mdashyou & rsquore nie die sterwende soort nie. & rdquo
Coward het korrek veronderstel dat 'n komedie oor die dood aanklank sou vind by gehore wat in die werklike lewe voortduur in 'n stad wat daagliks bedreig word deur aanval. Hoewel die skrywer Graham Greene gebel het Blithe Gees & ldquoa vermoeide uitstalling van slegte smaak, en die publiek was mal daaroor, en die toneelstuk het 'n rekordopname in Londen van 1 997 optredes behaal. Sonder om die goed uiteengesit einde te bederf, is dit voldoende om te sê dat die kragte van die dood beteuel word Blithe Gees op 'n manier wat die harte van teatergangers in die oorlog warm gemaak het.
Blithe Gees& rsquos visueel vindingryke styl maak dit perfek vir die groot skerm, en Coward en rsquos -vriendin Rex Harrison, wat gedink het die dramaturg is 'n slegte akteur, speel Charles in David Lean & rsquos 1945 -film teenoor die oorspronklike Londense verhoogsterre Kay Hammond as Elvira en Margaret Rutherford as Madame Arcati. Coward speel self Charles in 'n Emmy-genomineerde 1956 TV-weergawe saam met Lauren Bacall! as Elvira, Claudette Colbert as Ruth en toekoms Gelukkige dae ster Marion Ross in die klein, maar deurslaggewende rol van die meisie Condomines & rsquo.
Meer as 40 jaar het verbygegaan Blithe Gees het sy eerste Broadway -herlewing gekry, maar Charles & amp het in 1964 in musikale vorm teruggekeer na die Great White Way. Hoë geeste, met Tammy Grimes as Elvira en Beatrice Lillie as Madame Arcati, het 375 optredes gehardloop en agt Tony -benoemings verdien, waaronder een vir Coward & rsquos -regie. Die koor het ingesluit Ronnie Walken, en rdquo, wat na die roem van die rolprent gegaan het as Christopher Walken. 'N Herlewing van 1987 van Blithe Gees Drie maande lank hardloop en speel Richard Chamberlain as Charles, Blythe Danner as Elvira, Judith Ivey as Ruth en Geraldine Page in 'n Tony-benoemde optrede as Madame Arcati. Tragies, het Page twee weke voor die einde van die ren aan 'n hartaanval gesterf op 62 -jarige ouderdom.
Nou Coward & rsquos & ldquopsychic m & eacutenage-a-trois, & rdquo soos John Lahr noem Blithe Gees, is terug op Broadway met Michael Blakemore as regisseur. 'N Dubbele Tony -wenner in 2000 vir die ongewone kombinasie van Soen my, Kate en Kopenhagen, Het Blakemore sy naam op Broadway in die vroeë 80's gemaak met die farcical Ruis af. & ldquoI & rsquod gesien Blithe Gees As kind in Australië, en ek het vergeet hoe goed dit gebou is, met baie verrassings langs die pad, sê die 80-jarige regisseur. Dit is 'n briljante versoening wat die karakters in situasies plaas wat vir hulle afgryslik is, maar vir ons skreeusnaaks is. "
Twee seisoene gelede het Blakemore die viermalige Tony-wenner Angela Lansbury teruggetrek as verhoogde tenniskampioen in Deuce, en hy het dit weer gedoen met Blithe Gees& rsquos Madame Arcati. Angela ruik goeie materiaal as dit onder haar neus kom, en hy sê, en sy is gebore om hierdie rol te speel. Dit is snaaks en aangrypend, en ek dink sy sal wonderlik wees. & Rdquo
Gevang tussen Christine Ebersole as Elvira en Jayne Atkinson as Ruth is die Britse akteur Rupert Everett, wie se vermoë om 'n bon mot het hom goed gedien in werke van Coward in 'n herlewing in Londen van Die Vortex en Oscar Wilde Die belangrikheid daarvan om opreg te wees op die verhoog en op die skerm. Ek dink dat Rupert 'n sekere eienaardigheid sal meebring dat Charles eg is vir die tydperk, maar ook getrou is aan ons s'n, en rdquo sê Blakemore oor Everett & rsquos Broadway -debuut. Ons het die toneelstuk in 1938 opgestel, maar dit kan ook 'n effens meer moderne inslag hê. & rdquo
'N Talent om te vermaak
In die laaste drie dekades van sy lewe het Noel Coward lof gekry as kabaretier wat wow & rsquoem in Vegas, nie minder nie, behalwe om op te tree en sy eie toneelstukke te regisseer. Sy laaste optrede in Londen was in sy eie Suite in drie sleutels in 1966, en hy word tot ridder geslaan in 1970. Namate sy gesondheid agteruitgegaan het, het hy teruggetrek na Jamaika, waar hy vriende vermaak en landskappe geskilder het. Hy sterf daar op 26 Maart 1973 en word op die eiland begrawe.
Alhoewel sommige van sy tydgenote bevraagteken het of Coward & rsquos -toneelstukke afgesien van sy eie stylvolle persona sou bly, voel sy beste komedies lewendig en fris. Lafaard sou self geamuseer gewees het deur die huidige poniekoerantkultuur en fiksasie met bekendes; hy het homself 'n halfeeu lank bemark met 'n fassinerende mengsel van ydelheid en selfveragting. Op 'n onderhoudvoerder se vraag oor hoe hy verwag om onthou te word, antwoord hy met een van sy mees gebruikte woorde: & ldquoBy my charm. & Rdquo
'In my tyd het ek 'n paar opmerklike en besonder onvergeetlike dinge gesê.'
'As 'n dramaturg toevallig 'n politieke mening of 'n morele mening of filosofie wil uitspreek, moet hy 'n goeie vakman wees om dit te doen met soveel speserye vermaak dat die publiek die boodskap kan kry sonder om daarvan bewus te wees . '
'Dit was alles vrolik en aangenaam, maar daar is altyd vir my 'n klein bietjie' beste gedrag 'wat die verrigtinge bedek. Ek kla nie hieroor nie, ek dink dit is reg en korrek, maar ek is voortdurend daarvan bewus. Ek het nie 'n basiese drang om walglike grappies te vertel en elke vyf minute 'f ** k' te sê nie, maar ek is bewus van 'n flou wrok wat ek nie kon as ek wou nie. '
Tydens middagete saam met koningin Elizabeth II
'Ek gaan die eerste klas of die derde deur die lewe, maar nooit in die tweede nie.'
'Kom ons drink die hoop dat hierdie land van ons, wat ons so baie skuld, eendag weer waardigheid en grootheid en vrede sal vind.'
'Ek is Engeland en Engeland is ek.'
'' N Engelsman is die hoogste voorbeeld van 'n mens wat 'n vry man is. '
'Sou dit nie vreeslik wees om in 'n land te woon waar hulle nie tee gehad het nie?'
Lafhartigheid oor sy kuns en sy gehoor
'Ek sal alles in die teater aanvaar ... mits dit my amuseer en ontroer. Maar as dit ook nie gebeur nie, wil ek huis toe gaan. '
'Dink aan die publiek. Behandel dit met takt en beleefdheid. Dit sal baie van u aanvaar as u slim genoeg is om dit aan u kant te wen. Moet dit nooit liefhê of verag nie. Besweer dit, bekoor dit, stel dit belang, stimuleer dit, skok dit nou en dan as jy moet, laat dit lag, laat huil en laat dink, maar bowenal ... nooit, nooit, nooit die lewende hel daaruit verveel nie. '
'Skryf is belangriker as toneelspel, om 'n baie goeie rede: dit duur. Stage toneelspel leef net in mense se herinneringe solank hulle leef. Skryf is kreatief toneelspel is interpretatief. '
'Ek dink oor die algemeen dat ek 'n beter skrywer is as wat ek daarvoor erkenning kry. Dit is redelik natuurlik dat my skryfwerk terloops waardeer word, want my persoonlikheid, optredes, musiek en legende belemmer my. Eendag, vermoed ek, as Jesus my beslis vir 'n sonstraal kry, kan my werke behoorlik beoordeel word. '
'Die teater moet met respek behandel word. Die teater is 'n wonderlike plek, 'n huis van vreemde betowering, 'n tempel van illusie. Wat dit die nadruklikste nie is en nooit sal wees nie, is 'n vuil, swak verligte, eikeboor-saal wat as 'n tydelike seepbak vir politieke propaganda dien. '
'Die enigste ding wat my regtig hartseer maak oor my dood, is dat ek nie hier sal wees om die nonsens te lees wat oor my en my werke en my motiewe geskryf sal word nie. Daar sal boeke wees wat onteenseglik bewys dat ek homoseksueel was en boeke wat ewe beslis bewys dat ek nie was nie. Daar sal gedetailleerde en onakkurate ontledings wees van my motiewe om dit of dat en van my karakter te skryf. Daar sal lyste wees van apokriewe grappe wat ek nooit gemaak het nie en vreugdevolle verkeerde aanhalings van woorde wat ek nooit gesê het nie. Wat jammer dat ek nie hier sal wees om hulle te geniet nie! '
'Vra u my raad oor toneelspel? Praat duidelik, moenie die meubels raakloop nie, en as u motivering het, dink dan aan u betaalpakkie Vrydag. '
'In die eerste bedryf trek u die aandag van die gehoor - sodra u dit kry, sal hulle u in die tweede keer terugbetaal. Speel deur die lag as jy moet. Dit sal die gehoor net laat glo dat daar so baie is dat hulle 'n paar gemis het. '
'Dit het geen nut om kursusse in toneelspel te volg nie, maar dit is baie nutteloos om kursusse in toneelspel te volg. Beter speel vir 'n slegte matinee in Hull - dit sal jou baie meer as 'n jaar deeglike onderrig leer. As ek daaraan dink, het ek nog nooit vir 'n goeie matinee in Hull gespeel nie. '
'Die teater is 'n wonderlike plek, 'n huis van vreemde betowering, 'n tempel van illusie.
'Vra u my raad oor toneelspel? Praat duidelik, moenie die meubels raakloop nie '
Noel Coward - Geskiedenis
Alhoewel dit duidelik is dat Coward se werk steeds relevant is vir die 21ste eeu, is dit die gewaagde missie van die Noël Coward Archive Trust (NCAT) om nie net die nalatenskap en invloed van Coward te bewaar nie, maar nog belangriker om die materiaal uit Coward se leeftyd in die openbaar te maak toeganklik vir studie, navorsing en kulturele groei via 'n fisiese argief en digitale voorstellings van hierdie argief.
'N Groot deel van die missie van NCAT is om in die voetspore van Coward self te volg. As 'n individu wat nie 'n formele opleiding gehad het nie, het Coward die belangrikheid van skoolopleiding baie besef en het hy homself geleer wat hy nodig het om te slaag in die wêreld waaraan hy wil behoort.
Sy vasberadenheid het vrugte afgewerp, soos gesien kan word in die prentjie regs, waar Coward later in die lewe 'n eregraad aan die Sussex -universiteit ontvang het. Dit is om hierdie rede dat NCAT se opvoedkundige pogings so prominent is in ons toekomstige doelwitte.
Boonop vorm Noël Coward se liefdadigheidsondernemings 'n groot deel van die persoon wat hy was. Hy was dikwels nie 'n bekende deel van Coward se geskiedenis nie, maar hy was in werklikheid die aktiefste president van The Actor's Orphanage (nou bekend as The Actors 'Children's Trust), en was president van 1934 tot 1956.
Coward het sy status in die samelewing op 'n kundige wyse gebruik om 'n pionier te word in verdere filantropie van beroemdhede, en hy het almal van belang in die teaterberoep oorreed om by Garden Parties te verskyn, sowel as om hulle te laat sterf of fondsinsamelingsgala's by te woon in die London Palladium, alles ten bate van die liefdadigheid.
Deur sy onwrikbare toewyding en altruïstiese werk met The Actor's Orphanage, het Coward honderde kinders nie net iewers gegee om te woon nie, maar ook 'n formele opvoeding.
NCAT wil Coward se eie filantropiese aktiwiteite weerspieël deur sy argief te gebruik om nie net opvoedingsgeleenthede vir minderbevoorregtes te bied nie, maar ook om die teater- en artistieke gemeenskap te ondersteun soos Coward self ooit gedoen het.
Hierdie geskiedenis is die toekoms van ons kultuur, en almal moet geïnspireer kan voel deur die positiewe krag wat Coward en sy tydgenote op teater en kuns gehad het.