Die laaste paar dekades is ’n ommeswaai in die Suid-Afrikaanse geskiedskrywing te bespeur waarvolgens met ’n kritiese oog na sogenaamde volkshelde van die verlede gekyk word. Met hierdie stelling sou geargumenteer kon word dat dit vanselfsprekend is dat ander taal- en kultuurgroepe as die Afrikaners hulle tot so ’n benadering sou wend. Dit is egter uit die pen van Afrikaanssprekende historici dat dieper as ooit in die heersers se lewe gedelf word en hulle uit die ingebedde verheerliking van voorheen gelig word. En boonop het ’n nuwe uitgewery hierdie brawe stap geneem.
Die vraag word in die verloop van tien hoofstukke uiteengesit. In hoofstuk een “Paul Kruger se lewensloop, 1825–1890” word hoofsaaklik op sy lewe tot en met 1890 gefokus en die doel daarmee, volgens Heydenrych, is om die leser ’n beeld van die man te gee wat die ZAR se lotgevalle in die laaste dekade van die negentiende eeu moes hanteer. Die vraag is waarom is Kruger se lewe nie tot en met sy dood en begrafnis hanteer nie? So ’n benadering sou nie afbreuk aan die bundel gedoen het wat net op die jare 1890 tot 1895 fokus nie.
Hoofstuk drie, “Twee skandale: die Eloff-waterkonsessie en die spaaiderskandaal” handel oor Kruger se optrede met die Selati-spoorwegskandaal en die spaaider-geskenke. Die leser kry ’n beeld van ontvangers van geskenke en hulle eggenotes wat in die strate ry en op hulle goue horlosies kyk. Niks het van die Eloff-konsessie (FC Eloff, skoonseun van Kruger) gekom nie, maar dit het volgens Heydenrych van 1890 af die spilpunt geword waaromheen die kritiek teen Kruger se konsessiebeleid saamgetrek is.
Hoofstuk vier “Die standplaasskandaal: Paul Kruger as pleitbesorger vir sy amptenare” handel oor die standplaasskandaal van 1892–93. Kruger het volgens Heydenrych sy bes gedoen om die Departement van Mynwese se swak hantering van die aansoeke vir standplase goed te praat. Kruger het nooit die belangrike feit raakgesien of erken dat die standplase volgens die Goudwet vir die delwers bedoel was om huise of winkelhuise te bou en nie vir die algemene publiek nie.
Die strydvraag van die stemreg vir die Uitlanderbevolking in die ZAR word in hoofstuk tien “Die Uitlanderstemregkwessie” bespreek. In dié lywige hoofstuk word die kwessie deeglik bekyk.
Elke hoofstuk beskik oor ’n besonder goed geskrewe en verhelderende slotgedeelte waar Heydenrych perspektief op die raakpunte van die voorafgaande hoofstuk gee. Ten spyte hiervan eindig die publikasie ietwat stomp en sou ’n oorkoepelende slotbeskouing waarin die koerantbronne geëvalueer word en die bevindinge saamgevat word, van waarde gewees het. Dit sou kon aansluit by die vermelde doel van die outeur, soos in die voorwoord uiteengesit, dat die koerantbronne benut is om tot Kruger se presidentskap deur te dring.
Tipografies val die publikasie maklik op die oog en die illustrasies is goed gekies. Dit is egter jammer dat ’n illustrasielys ontbreek, deels waarskynlik daaraan toe te skryf dat die illustrasies ongenommer in die publikasie opgeneem is.