Babiloniese gevangenskap van die pousdom - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Die pouslike paleis in Avignon
In die geskiedenis van die Rooms-Katolieke Kerk, die Avignon Papacy was die periode van 1309 tot 1377 waartydens sewe pous, almal Frans, in Avignon gewoon het: In 1378 verhuis Gregory XI die pouslike woning terug na Rome en sterf daar. As gevolg van 'n dispuut oor die daaropvolgende verkiesing, het 'n faksie van kardinale 'n antipoop in Avignon opgerig. Dit was die moeilike periode van 1378 tot 1417 waarna Katolieke geleerdes die "Westerse skeuring'of' die groot kontroversie van die antipope '(ook genoem' die tweede groot skeuring 'deur sommige sekulêre en Protestantse geskiedkundiges), toe partye binne die Katolieke kerk verdeeld geraak het tussen die verskillende aanspraakmakers op die kantoor van die pous. Raad van Constance in 1417 het die kontroversie uiteindelik opgelos. Die oorsaak van die verhuising na Rome was die politieke onsekerheid van die situasie in Rome. Sonder 'n sterk tydelike heerser, soos die koning van Frankryk, was die pous kwesbaar. Enersyds die verhuising na Avignon het die pous in 'n veiliger omgewing geplaas en sy rol op die internasionale verhoog vergemaklik. Aan die ander kant het dit die skuld van die pousdom aan die Franse koning beklemtoon en sy aanspraak op die superieure gesag in die gedrang gebring. Christene wou terugkeer na 'n eenvoudiger lewensstyl, ook die lewenstyl van die Avignon-pouse het meer en meer uitspattig geraak, soveel dat wanneer pous Urban V na Rome teruggekeer het, die kardinale gekla het, en hy draai na Avignon.
Benewens sy geestelike rol het die pousdom in die laat Middeleeue 'n belangrike sekulêre rol gehad. Die konflik tussen die pous en die Heilige Romeinse keiser het basies afgekom op 'n geskil oor wie die leier van die Christendom in sekulêre aangeleenthede was. In die vroeë veertiende eeu was die pousdom verby die hoogtepunt van sy sekulêre heerskappy - sy hoogtepunt was in die twaalfde en dertiende eeu verby. Die sukses van die vroeë kruistogte het grootliks tot die prestige van die pous as sekulêre leiers van die Christendom bygedra, met monarge soos die konings van Engeland, Frankryk en selfs die keiser wat slegs as 'Marshals' vir die pous opgetree het en 'hul' leërs gelei het. Een uitsondering hierop was Frederick II, wat tydens een kruistog twee keer deur die pous gekommunikeer is. Frederick II het dit geïgnoreer en was nogal suksesvol in die Heilige Land.
Vanaf Clement V, verkies tot 1305, was al die pouses tydens die huis van die pousdom in Avignon Frans. Hierdie eenvoudige feit is egter geneig om hierdie invloed te oorskat. Suid-Frankryk het destyds 'n taamlike onafhanklike kultuur uit Noord-Frankryk gehad, waar die meeste raadgewers van die koning van Frankryk vandaan kom. Arles was destyds nog onafhanklik, formeel deel van die Heilige Romeinse Ryk. Die literatuur wat in die Languedoc-omgewing in die "troubadour" -tydperk geproduseer is, is uniek en onderskei die kultuur daarvan sterk van dié van die Royal-kringe in die noorde. Selfs wat die godsdiens betref, het die Suide sy eie variant vervaardig, die Cathar-beweging, wat uiteindelik ketter verklaar is, terwyl dit bots met die leerstellings van die Kerk. Maar dit het bloot 'n sterk gevoel van onafhanklikheid in Suid-Frankryk getoon.
'N Sterker bron van invloed was die verhuising van die Romeinse Curia van Rome na Avignon in 1305. Na die impasse gedurende die 1 Formeel was dit deel van Arles, maar in werklikheid was dit onder die sterk invloed van die Franse koning. Gedurende die tyd in Avignon het die pousdom baie kenmerke van die koninklike hof aangeneem: die lewensstyl van sy kardinale het meer aan prinses herinner as geestelikes; al hoe meer Franse kardinale, dikwels familielede van die regerende pous, het sleutelposisies ingeneem; en die nabyheid van Franse troepe was 'n konstante herinnering aan waar die sekulêre mag gelê het, met die geheue van Boniface VIII nog vars.
Een van die skadelikste ontwikkelings vir die Kerk het direk ontstaan ​​uit die suksesvolle herorganisering en sentralisering van die administrasie onder Clement V en John XXII. Die pousdom het nou die aanstellings van begunstigdes regstreeks beheer en die gebruiklike verkiesingsprosesse laat vaar om hierdie aansienlike inkomste te verseker. Baie ander vorme van betaling het rykdom gebring aan die Heilige Stoel en sy kardinale: tiendes, 'n belasting van tien persent op kerklike eiendom, annateer, die inkomste van die eerste jaar nadat hy 'n pos soos biskop gevul het, spesiale belastings vir kruistogte wat nooit gebeur het nie, en alle vorme van bedeling, van toegang tot voordele sonder basiese kwalifikasies soos geletterdheid tot versoeke van 'n bekeerde Jood om sy onbekeerde ouers te besoek. Mense soos Johannes XXII, Benedict XII en Clement VI het na bewering fortuin aan duur klerekas deurgebring en by bankette is silwer en goudplate gebruik. In die geheel lyk die openbare lewe van vooraanstaande lidmate meer soos dié van vorste, eerder as lidmate van die geestelikes. Hierdie prag en korrupsie van die kerkhoof het sy weg na die laer geledere gevind: toe 'n biskop tot 'n jaarinkomste moes betaal vir die verkryging van 'n voordeel, het hy gesoek na soortgelyke maniere om geld uit sy nuwe kantoor te verkry. Dit is tot die uiterste gebring deur die begenadigers wat vrywaring vir allerhande sondes aan die armes verkoop het. Waar kwytskelding gehaat was, maar wat nodig was om die siel te verlos, is die broeders wat nie 'n Christelike weg gevolg het nie, verwerp deur die geloftes van kuisheid en armoede. Hierdie sentiment het bewegings versterk wat gevra het om terug te keer na absolute armoede, afstand te doen van alle persoonlike besittings en kerklike besittings en om te preek soos die Here en sy dissipels gedoen het. Vir die kerk, 'n instelling ingebed in die sekulêre struktuur en sy fokus op eiendom, was dit 'n gevaarlike ontwikkeling en in die vroeë veertiende eeu is die meeste van hierdie bewegings ketterend verklaar. Dit sluit die Fraticelli- en Waldensiaanse bewegings in Italië in, en die Hussietbeweging in Bohemia (geïnspireer deur John Wycliff in Engeland). Verder is die vyand van die pousdom se vyande gebruik om rykdom te toon, in teenstelling met die algemene verwagting van armoede en streng nakoming van beginsels, deur die vyande van die pousdom om aanklagte teen die pous op te stel: die koning van Frankryk Philippe gebruik die strategie net soos keiser Louis IV. In sy konflik met laasgenoemde het pous Johannes XXII twee vooraanstaande filosowe, Marsilius van Padua en William Ockham, uitgespreek wat uitgesproke kritici van die pousdom was en wat by Ludwig van Beiere in München toevlug gevind het. In reaksie daarop het William Ockham die pous van sewentig foute en sewe ketterye beskuldig.
Onderdrukking van die tempels
Die verrigtinge teen die Templars in die Raad van Vienne verteenwoordig 'n episode van hierdie tyd, wat die magte en hul verhouding weerspieël. In 1314 word die kollegium by Vienne ontbied om oor die Templars te regeer. Dit is onwaarskynlik dat die raad, oortuigend oor die skuldgevoelens van die orde as geheel, die hele bevel veroordeel op grond van die skaars getuienis wat voorgelê is. Om 'n groot druk uit te oefen, het die koning daarin geslaag om die beslissing te kry wat hy wou hê. Pous Clement V het op bevel gelas dat die bevel onderdruk word. In die katedraal van St-Maurice in Vienne het die koning van Frankryk, en sy seun, die koning van Navarra, langs hom gesit toe hy die bevel uitgevaardig het. Niemand het die geleentheid gehad om tydens daardie geleentheid te praat nie, behalwe as hy deur die pous gevra is. Die tempeliers wat in Vienne verskyn het om hul bevel te verdedig, mag nie hul saak voorlê nie: oorspronklik het kardinale van die kollegium beslis dat hulle toegelaat moet word om 'n verdediging te opper, eers na die koms van die koning van Frankryk persoonlik in Vienne, onder druk plaas op die kollegium is die besluit hersien.
Die pousdom in die veertiende eeu
Die pous en die koning van Frankryk
Boniface VIII, deur Giotto di Bondone, omstreeks 1300.
Die begin van die eeu, wat later gekenmerk sou word deur rampe soos die Swart Dood en die Honderdjarige Oorlog tussen die twee groot moondhede in Europa, het 'n pousdom blykbaar op die hoogtepunt van sy mag bevind. Pous Bonifatius VIII (1294-1303, gebore Benedict Caetani), 'n ervare politikus wat soms as bruus en arrogant beskryf word, was 'n ywerige voorstander van die Universele Soewereiniteit van die Pousdom oor die hele Christendom, soos in die elfde eeu gesê Dictatus Papae. Die konkrete aangeleentheid wat konflik met King Philip IV The Fair of France laat ontstaan ​​het, was die vraag of sekulêre here die predikante mag belas. In sy bul Clericis Laicos (1296) het Boniface VIII enige belasting op kerklike eiendom verbied behalwe deur die pousdom of die betaling van sodanige belasting. Maar slegs 'n jaar later verleen hy aan Philip IV die reg om in noodgevalle belasting op die geestelikes te verhoog. Filips het homself as 'priester-koning' gesien, en die biskoppe en geestelikes as dienaars van die kroon. 2 Die groot sukses van die Jubileumjaar 1300 (daar word berig dat tot 2 miljoen pelgrims Rome besoek het) het die aansien van die pousdom aansienlik versterk, geld na Rome gebring en daartoe gelei dat die pous sy tydelike magte grof oorskat het. Na die arrestasie van die biskop van Pamiers deur Philip IV van Frankryk, het die pous die bul uitgereik Salvator Mundi, terugtrek van alle voorregte wat die Franse koning aan hom verleen het Ausculta fili met aanklagte teen die koning, wat hom voor 'n raad in Rome geroep het. In 'n gewaagde bewering van die pouslike soewereiniteit verklaar Boniface dat "God ons oor die konings en koninkryke geplaas het." In reaksie hierop het Philip geskryf: "U eerbiedwaardige onnoselheid weet miskien dat ons niemand in die tydelike sake is nie," en hy het 'n vergadering gevra vir die Estates-generaal, 'n raad van die here van Frankryk, wat sy standpunt ondersteun het. Die koning van Frankryk het klagte van sodomie, simonie, towery en dwaalleer teen die pous uitgereik en hom voor die raad gedagvaar. Die pous se reaksie was die sterkste bevestiging tot op datum van pouslike soewereiniteit. in Unam Sanctam (18 November 1302) het hy besluit dat "dit tot redding nodig is dat elke menslike wese onderhewig moet wees aan die Romeinse pous." Hy was besig om 'n bul voor te berei wat die koning van Frankryk sou ekskommunikeer en die interdik oor Frankryk sou plaas, en om die hele geestelikes van Frankryk te ontneem, toe William Nogaret, die sterkste kritikus van die pousdom in die Franse binnekring, in September van 1303 lei. 'n afvaardiging na Rome, met opsetlike opdragte deur die koning om die pous, indien nodig met geweld, voor 'n raad te bring om te beslis oor die aanklagte teen hom. Nogaret het gekoördineer met die kardinale van die Colonna-familie, jare lange teenstanders teen wie die pous selfs vroeër in sy pousdom 'n kruistog gepreek het. In 1303 het Franse en Italiaanse troepe die pous in Anagni, sy tuisdorp, aangeval en die pous self in hegtenis geneem. Drie dae later is hy bevry deur die bevolking van Anagni. Boniface VIII, toe 68 jaar oud, is egter diep verbreek deur hierdie aanval op sy eie persoon en is 'n paar weke later oorlede.
Clement V in 'n latere gravering.
Die dood van pous Bonifatius het die pousdom van sy bekwame politikus ontneem wat sy grond kon hou teen die sekulêre mag van die koning van Frankryk. Na die versoenende pousdom van Benedictus XI (1303-1304) het Clement V (1305-1314) die volgende pous geword. Hy is in Gascony, in die suide van Frankryk, gebore, maar was nie direk met die Franse hof verbind nie. Hy het sy verkiesing aan die Franse geestelikes verskuldig. Hy het besluit om na Rome te verhuis en sy hof in Avignon tot stand gebring. In hierdie situasie van afhanklikheid van die magtige bure in Frankryk het drie beginsels die politiek gekenmerk deur Clement V: die onderdrukking van die ketterbewegings (soos die Kathare in die suide van Frankryk); die reorganisasie van die interne administrasie van die kerk; en die behoud van 'n onbereide beeld van die kerk as die enigste instrument van God se wil op aarde. Laasgenoemde is regstreeks deur Filippus IV uitgedaag toe hy 'n verhoor teen sy voormalige teëstander, pous Bonifatius VIII, vir 'n beweerde kettery gedwing het. As u 'n sterk invloed op die kardinale in die kollegium uitoefen, kan dit die kerk se gesag baie swaar tref. En baie van die politiek van Clement is ontwerp om so 'n klap te vermy, wat hy uiteindelik gedoen het. Die prys was egter toegewings op verskillende fronte; ondanks sterk persoonlike twyfel, het hy op die ou end aangedring op vervolging teen die Templars, en het hy persoonlik besluit om die bevel te onderdruk.
'N Belangrike saak tydens die pousdom van Johannes XXII (gebore Jaques Dueze in Cahors, en voorheen aartsbiskop in Avignon), was sy konflik met Louis IV, die Romeinse keiser. Laasgenoemde het die pous se reg om die keiser deur kroning te installeer weerlê. Hy het vroeër 'n soortgelyke taktiek as die koning van Frankryk, Philip, gebruik en die edeles van Duitsland ontbied om sy besluit te steun. Marsilius van Padua het die regverdiging gegee van hierdie sekulêre oppergesag oor die lande in die Heilige Romeinse Ryk. Hierdie konflik met die keiser, wat dikwels in duur oorloë geveg is, het die pousdom nog meer in die wapen van die Franse koning gedryf.
Pous Benedictus XII (1334-1342), gebore Jaques Fournier in Pamiers, was voorheen aktief in die inkwisisie teen die Cathar-beweging. In teenstelling met die taamlik bloedige prentjie van die inkwisisie in die algemeen, word daar berig dat hy baie versigtig was met die siele van die ondersoeke en baie tyd in die verrigtinge geneem het. Sy belangstelling in die versoening van die suide van Frankryk was ook die motivering vir bemiddeling tussen die koning van Frankryk en die koning van Engeland, voor die uitbreek van die Honderdjarige Oorlog.
Onder pous Clement VI (1342-1352) het die Franse belange die pousdom begin oorheers. Clement VI was voorheen aartsbiskop van Rouen en adviseur vir Philippe IV, dus was sy bande met die Franse hof baie sterker as dié van sy voorgangers. Op 'n sekere tydstip het hy selfs Franse oorlogspogings uit eie sak gefinansier. Hy was na bewering lief vir luukse klerekas en onder sy bewind het die buitensporige lewensstyl in Avignon nuwe hoogtes bereik. Clement VI is ook die pous wat tydens die swart plaag regeer het. Hierdie epidemie het tussen 1347 en 1350 deur Europa gevee en daar is vermoedelik ongeveer een derde van die bevolking van Europa dood.
Pous Innocent VI (1352-1362), gebore Etienne Aubert, was minder partydig as Clement VI. Hy was gretig om vrede tussen Frankryk en Engeland te bewerkstellig en het in 1345 en 1348 hiertoe gewerk in pouslike afvaardigings. Sy skitterende voorkoms en streng maniere het 'n groter respek in die oë van edeles aan beide kante van die konflik beveel. Hy was egter ook besluiteloos en indrukwekkend, al 'n ou man toe hy tot pous verkies is. In hierdie situasie het die koning van Frankryk daarin geslaag om die pousdom te beïnvloed, hoewel pouslike legate sleutelrolle gespeel het in verskillende pogings om die konflik te stop. In 1353 het die biskop van Porto, Guy de Boulogne, 'n konferensie probeer instel. Na aanvanklike suksesvolle samesprekings het die poging misluk, hoofsaaklik as gevolg van die wantroue van die Engelse kant oor Guy se sterk bande met die Franse hof. In 'n brief skryf Innocent VI self aan die hertog van Lancaster: "Alhoewel ons in Frankryk gebore is en hoewel ons om hierdie en ander redes die ryk van Frankryk in 'n besonderse liefde hou, maar tog ons vrede opsy gesit het, probeer om die belange van almal te dien. '
Met Pous Urban V (1362-1370) het die Franse hof oor die pousdom regstreeks beheer geraak. Urban V self word beskryf as die strengste van die Avignon-pousies na Benedict XII en waarskynlik die geestelikste van almal. Hy was egter nie 'n strateeg nie en het aansienlike toegewings aan die Franse kroon gemaak, veral in die finansies, 'n belangrike kwessie tydens die oorlog met Engeland. In 1369 het pous Urban V die huwelik van Philip the Bold van Boergondië en Margaret van Vlaandere gesteun, eerder as om bedeling aan een van Edward III se seuns te gee om met Margaret te trou. Dit toon duidelik aan die partydigheid van die pousdom, en dienooreenkomstig het die respek van die kerk gedaal. Urban het eintlik na Rome verhuis, maar het toegegee aan die begeerte van sy kardinale om na die gemak van Avignon terug te keer. 3
Schism: Die oorlog van die agt heiliges
'N Middeleeuse kaart van Rome uit 'n manuskrip van die periode (Parys, Bibliothèque Nationale, MS Ital. 81, folio 18). Die illustrasie toon dat Rome verpersoonlik is as weduwee wat die verlies van die pousdom bedroef het.
Die invloedrykste besluit in die regering van pous Gregorius XI (1370-1378) was die terugkeer na Rome in 1378. Alhoewel die pous Frans gebore is en steeds onder sterk invloed van die Franse koning was, was die toenemende konflik tussen faksies vriendelik en vyandig teenoor die Pous het 'n bedreiging vir die pouslike lande en die trou van Rome self. Toe die Pousdom 'n embargo teen graanuitvoer tydens 'n voedselskaarste 1374/1375 bewerkstellig het, het Florence verskeie stede georganiseer in 'n liga teen die Pousdom: Milaan, Bologna, Perugia, Pisa, Lucca en Genoa. Die pouslike legaat, Robert de Geneva, 'n familielid van die House of Savoy, het 'n besonder genadelose beleid teen die liga gevoer om die beheer oor hierdie stede weer te vestig. Hy het pous Gregory oortuig om Bretonse huursoldate te huur. Om 'n opstand van die inwoners van Cesena te beëindig, het hy John Hawkwood gehuur en die meerderheid van die mense gedood (tussen 2500 en 3500 mense is dood). Na sulke gebeure het die teenkanting teen die pousdom versterk. Florence het in openlike konflik met die pous gekom, 'n konflik genaamd 'die oorlog van die agt heiliges' met verwysing na die agt Florentynse raadslede wat gekies is om die konflik te orkestreer. Die hele stad Florence is gekommunikeer en as antwoord was die uitvoer van geestelike belastings gestaak. Die handel is ernstig belemmer en beide partye moes 'n oplossing vind. In sy besluit oor die terugkeer na Rome was die pous ook onder die invloed van Catherine van Siena, later gekanoniseer, wat gepreek het vir die terugkeer na Rome.
Die skeuring self is uiteindelik beëindig deur 'n reeks rade tot 1417. Die instelling van die kerkrade, met die bevoegdheid om oor die posisie van Pous te besluit, was een van die belangrikste uitkomste van die skema. Dit het egter nie langer as 1417 oorleef nie.
Die periode word die 'Babiloniese ballingskap' van die pousse genoem. Wanneer en waar hierdie term ontstaan ​​het, is onseker. Petrarch, in 'n 4 wat tydens sy verblyf in Avignon geskryf is, beskryf Avignon van daardie tyd as die 'Babilon van die weste', met verwysing na die wêreldse praktyke van die kerkhiërargie. Die term het in 1350 ontstaan ​​uit die briewe van Petrarch In die pouslike hof in Avignon. Die bynaam is polemies, deurdat dit verwys na die aanspraak van kritici dat die welvaart van die kerk op hierdie tydstip gepaard gegaan het met 'n diepgaande kompromie van die geestelike integriteit van die Pousdom, veral in die beweerde ondergeskiktheid van die magte van die kerk aan die ambisies van die Franse konings. Soos opgemerk, het die "ballingskap" van die pous in Avignon ongeveer dieselfde tyd geduur as die ballingskap van die Jode in Babilon, wat die analogie gerieflik en retories kragtig gemaak het. Die Avignon-pousdom is en word vandag dikwels uitgebeeld as heeltemal afhanklik van die Franse konings, en soms selfs verraderlik teenoor sy geestelike rol en sy erfenis in Rome.
Byna anderhalf eeu later het die Protestantse hervormer Martin Luther sy skripsie geskryf Oor die Babiloniese ballingskap van die kerk (1520), maar dit het niks met die Westerse skisme of pousdom in Avignon te doen gehad nie.
Aan die ander kant het die verhuising uit Italië en weg van Rome "die pous meer van 'n internasionale figuur gemaak, meer die pastoor van Europa as die pastoor van die Italianers." "Die pous in Avignon," gaan Chadwick voort , "Was nie slegte mans nie en het 'n baie goeie rede gehad om daar te wil woon", en toe hulle uiteindelik na Rome terugkeer, was dit om dieselfde rede waarom hulle dit aanvanklik verlaat het. Dit wil sê, hulle was nie meer veilig in Avignon nie, 'Frankryk was in chaos weens die Honderdjarige Oorlog met Engeland, en Avignon is bedreig deur groepe ongedissiplineerde soldate.' 5. Chadwick merk egter op dat die "Avignon-paleis steeds meer soos 'n fort lyk as 'n huis." Toe die pouses na Rome terugkeer, was dit ook omdat die enigste manier waarop hulle kon hoop om "aan hul historiese basis in Italië vas te hou, was om terug te gaan, hoe ongemaklik dit ook al sou wees. "
Die verhouding tussen die pousdom en Frankryk het gedurende die veertiende eeu drasties verander. Begin met 'n oop konflik tussen pous Bonifatius VIII en koning Philippe IV van Frankryk, het dit gewerk tot samewerking van 1305 tot 1342, en uiteindelik tot 'n pousdom onder die sterk invloed van die Franse troon tot 1378. Sulke partydigheid van die pousdom was een van die redes vir die dalende agting vir die instelling, wat op sy beurt een van die redes vir die skeuring van 1378-1417 was. In die tydperk van die Skerwing het die magstryd in die pousdom 'n slagveld geword van die groot moondhede, met Frankryk wat die pous in Avignon ondersteun het en Engeland die pous in Rome ondersteun. Aan die einde van die eeu, nog steeds in 'n staat van wanorde, het die pousdom die meeste van sy direkte politieke mag verloor, en die nasiestate, Frankryk en Engeland, is gevestig as die belangrikste moondhede in Europa.
In die algemeen lyk dit asof dit 'n oordrywing is om die pousdom te karakteriseer as 'n marionet van die Franse troon. Selfs gedurende die Avignon-periode, 1305 - 1378, het die Pousdom altyd sy eie doelwitte nagestreef om Christenheers te verenig (byvoorbeeld deur bemiddeling tussen Frankryk en Engeland) en om die posisie van die Kerk te handhaaf (byvoorbeeld deur die beskuldiging van kettery teen Boniface VIII te voorkom gemaak deur koning Philippe). Eers in latere tye, toe 'n sterk Franse koning 'n swak pous in die gesig gestaar het, het die pousdom aansienlike toegewings aan die Franse koning gemaak, onder die mees Frans-vriendelike pous Urban V wat deur die koning van Frankryk onder druk was. Die basis vir die uitoefening van sulke druk kan gevind word in die veranderde magsbalans in die veertiende eeu. Die bewering van die pousdom vir universele soewereiniteit, word sedert Gregory VII's herhaal Dictatus papae en wat aan die begin van die eeu deur Boniface VIII voorgehou is, was dit onmoontlik om te handhaaf te midde van die skolastiese bewegings en die invloedryke werke van Marsilius van Padua en William van Ockham. Die administratiewe herorganisasie wat met Clement V begin het, het daarin geslaag om fondse na die Heilige Stoel te bring. Die fokus op administratiewe en juridiese aangeleenthede het egter die hele Avignon-pousdom gekenmerk, en gevolglik het dit baie respek verloor onder laer adel en gewone mense, wat meer simpatiek teenoor godsdienstige ordes beloof het aan armoede eerder as aan 'n kerkhiërargie waar kardinale dikwels lewens van Princes geleef het. .
Lys van Avignon-pouse
Pous Clement V: 1305-1314
Pous Johannes XXII: 1316-1334
Pous Benedictus XII: 1334-1342
Pous Clement VI: 1342-1352
Pous Innocent VI: 1352-1362
Pous Urban V: 1362-1370
Avignon Pous Clement VII: 1378-1394
Avignon-pous Benedictus Benedictus XIII: 1394-1423 (in 1403 uit Avignon verdryf)
↑ Owen Chadwick. 'N Geskiedenis van die Christendom. (NY: Barnes & Nobles, 1995), 175
↑ Stephen Howarth. The Knights Templar: The Essential History. (Marboro Books, herdruk van 1982, 1991), 254. Die Franse koning is gesien as 'semi-goddelik, 'n wese afgesien van gewone sterflinge: sy aanraking kan, volgens hom, siekte genees. Louis IX, Philip se oupa, het dit die verste geneem, om mag en vroomheid te verenig en die grondslag te lê van 'n politieke teokrasie, 'n volk waarin God se wet uiters belangrik was, deur die koning geïnterpreteer en uitgevoer is, '252
↑ E. R. Kamers. Die slegte pouse. (Dorset Press, 1969 2003. ISBN 9780880291163), 133
↑ Petrarch, brief aan 'n vriend 1340-1353. Middeleeuse bronboek, Fordham Universiteit. 29 Maart 2008 herwin.
Chadwick, Owen. 'N Geskiedenis van die Christendom. NY: Barnes & Nobles, 1995. ISBN 0760773327
Chambers, E. R. Die slegte pouse. Dorset Press, 1969 2003. ISBN 9780880291163
Housley, Norman. The Avignon Papacy and the Crusades, 1305-1378. Oxford Oxfordshire: Clarendon Press, 1986. ISBN 9780198219576
Howarth, Stephen. The Knights Templar: The Essential History. Marboro Books, 1982 1991. ISBN 9780880296632
Petrarch, brief aan 'n vriend 1340-1353. Middeleeuse bronboek, Fordham Universiteit. 20 Junie 2020 herwin.
Renouard, Yves. The Avignon Papacy, 1305-1403. Hamden, Conn .: Archon Books, 1970. ISBN 0571091598
Walker, Williston. 'N Geskiedenis van die Christelike Kerk. New York: Scribner, 1985 ISBN 9780684184173