Siemens-Schuckert Werke S.S.W. E II - Inligting
Die Siemens-Schuckert Werke S.S.W. E II was 'n variant op die vroeëre S.S.W. E I monoplane verkenner, maar gebruik 'n Argus inline-enjin in die plek van die Siemens roterende enjin van die E I. Die E I was 'n skouer gevleuelde eenvliegtuig, met vleuel kronkelende kontroles en 'n taamlik hoë onderstel. Dit word aangedryf deur 'n ongewone Siemens -draaimotor, en een bondel van twintig vliegtuie is vervaardig.
Die E II was 'n baie soortgelyke eenvlerk met 'n skouervleuel, hoewel foto's dui daarop dat die onderstel laer was. Die Siemens -roterende enjin is vervang met 'n 120 pk Argus As II -inlynmotor, maar die twee vliegtuie was andersins baie soortgelyk.
'N Enkele prototipe E II is vroeg in 1916 voltooi. Die vliegtuig het neergestort tydens 'n demonstrasie in Döberitz in Junie 1916. Destyds is dit deur die ontwerper, Franz Steffen, gevlieg en is hy dood in die ongeluk.
Enjin: Argus As II
Bewapening: een Spandau -masjiengeweer
Die geskiedenis van Siemens
Met of sonder 'n eis: vir meer as 30 jaar verskyn die handelsmerk in die kleur petrol teen 'n wit agtergrond. Deesdae is petrol 'n modieuse kleur wat elegansie en diepsinnigheid verteenwoordig. Toe Siemens vir hierdie kleur gekies het en 'n paar jaar later 'n nuut ontwerpte handelsnaam-logo opdok, het dit 'n unieke merk geskep wat ook die eenvormigheid beliggaam waarna hy al dekades lank streef.
Die wêreld se eerste elektries aangedrewe tram, een van Werner von Siemens se belangrikste innovasies, is 140 jaar gelede op 12 Mei 1881 in die voorstad Gross-Lichterfelde in Berlyn ingehuldig. Die 2,5 kilometer lange lyn verbind die Lichterfelde-stasie met die militêre akademie. Vanaf die eerste dag van gereelde diens was die tram 'n groot sukses: dit het in die eerste drie maande alleen 12 000 passasiers vervoer. Maar die ontwikkeling van hierdie mylpaal van stedelike vervoer het nie volgens plan verloop nie.
Dit word vandag nog gebruik - die metro -lyn van Budapest, wat die naam M1 dra op die Hongaarse hoofstad se metronetwerk. Vir die plaaslike bevolking is dit eenvoudig die 'klein ondergrondse'. Dit is gebou deur Siemens en Halske en het geskiedenis gemaak, aangesien dit die eerste ondergrondse elektriese ondergrondse lyn op die Europese vasteland is, wat as voorbeeld dien vir ander metro -projekte. Na 'n konstruksietydperk van net twee jaar, is die 3,75 km lange lyn met sy altesaam elf stoppe op 2 Mei 1896 ingehuldig.
Siemens-Schuckert (of Siemens-Schuckertwerke) was 'n Duitse elektriese ingenieursonderneming met sy hoofkwartier in Berlyn, Erlangen en Neurenberg, wat in 1966 by die Siemens AG opgeneem is.
Siemens Schuckert is in 1903 gestig toe Siemens & amp Halske Schuckertwerke verkry het.  Daarna spesialiseer Siemens & Halske in kommunikasie-ingenieurswese en Siemens-Schuckert in kragingenieurswese en pneumatiese instrumente. Tydens World War I het Siemens-Schuckert ook vliegtuie vervaardig. Dit het die vervaardiging van die bekende Protos -voertuie in 1908 oorgeneem. In World War II het die maatskappy 'n fabriek wat vliegtuie en ander onderdele vervaardig in Monowitz naby Auschwitz. Daar was 'n werkerskamp naby die fabriek, bekend as Bobrek concentration camp.
Die Siemens Schuckert -logo het bestaan ​​uit 'n S met 'n kleiner S in die middel, met die klein S met 45 grade links gedraai. [note 𔀳]  Die logo is gebruik in die laat 1960's, toe beide maatskappye saamgesmelt het met die Siemens-Reiniger-Werke AG om die huidige Siemens AG te vorm.
'N Siemens Schuckert foi fundada van 1903 word deur Siemens en Halske AG in Schuckertwerke verkoop. Depois disso, a Siemens & amp Halske se especializou em engenharia de comunicações e a Siemens-Schuckert em engenharia de potência and instrumentos pneumáticos. Durante a Primeira Guerra Mundial en Siemens-Schuckert também produciu aviões. Ela fabricou os renomados veículos Protos em 1908.
Die logika van Siemens Schuckert bestaan ​​uit 'n "S" met 'n 'S', maar dit kan nie meer 'n 45 -gradering oplewer nie.  Ons kan ook die laaste 60 eenhede gebruik, en ons kan ook saam met Siemens-Reiniger-Werke AG werk as 'n Siemens AG.
'N Siemens-Schuckert-konstruksie kan vir 'n tydperk van 'n Primeira Guerra Mundial e no período entre Guerras gemaak word. Ela também produciu motores aeronáuticos usando a marca Siemens-Halske, wat ontwikkel kan word, kan deur die Primeira Guerra vervaardig word. A companhia foi reorganizada com o nome de Brandenburgische Motorenwerke, of eenvoudig Bramo, uit 1936, en 'n ander tarief vir die voorval in 1939 deur BMW vir 'n tornaar BMW Flugmotorenbau. [ 2 ]
Kelsy draai langs 'n bemarkingsplan wat insluit
tuinboekies, advertensies en velddae om die Troy te plaas
gevestig in die kollig op die tuinbewerking. In 1957 het C. W. Kelsy
het afgetree en die onderneming oorgegee aan die mense wat gewerk het
saam met hom deur die jare.
In 1959 koop die Porter Cable Company 'n kontrole
belang in Rototiller, Inc. en het die grootste deel van die vervaardiging verskuif
fasiliteite na Syracuse, New York. In 1960 verkoop Porter Cable
Rototiller, Inc. by Rockwell Manufacturing van Pittsburgh. Rockwell
wou binnekort die bewerkerbedryf uitskakel en dit aan sommige aanbied
die oorspronklike werknemers by die Troy -aanleg. Ken die produk 's
potensiaal en baie van die vervaardigingstoerusting in plek,
hierdie werknemers het die onderneming in Oktober 1961 na Troy teruggebring,
onder die naam Watco Machine Products, Inc. Hul nuwer model,
Die Trojaanse perd, is bemark deur middel van 'n nasionale posbestelling
besigheid. 'N Handelsmerkuitdaging in 1968 deur 'n groot vervaardiger
grondverskuiwingstoerusting het die naam Trojaanse perd verander
aan Troy-Bilt & reg ter ere van sy tuisdorp, en die firmanaam Watco
is vernoem na Garden Way Manufacturing Company. Troy-Bilt & reg
beveel 'n aandeel in die rystelsel.
Data van Duitse vliegtuie van die Eerste Wêreldoorlog 
Lengte: 6.5 m (21 ft 4 in)
Spanwydte: 9.37 m (30 ft 9 in)
Hoogte: 2.72 m (8 ft 11 in) 
Vleuel gebied: 12,46 m 2 (134,1 vk. voet)
Leë gewig: 540 kg (1,190 lb)
Totale gewig: 710 kg (1.565 en#160 lb)
Kragsentrale: 1 × Siemens-Halske Sh.IIIa 11-silinder roterende, 120 kW (160 pk)
Propellers: 4 lemme
Maksimum spoed: 220 km/h (140 mph, 120 kn)
Reeks: 350 km (220 my, 190 nmi) 
Tyd tot hoogte: 16 min tot 6.000 m (19.680 voet)
Siemens-Schuckert het 'n aantal ontwerpe in die Eerste Wêreldoorlog en tussen-oorlogse era gebou. Hulle vervaardig ook vliegtuigmotors onder die Siemens-Halske merk, wat na die einde van die Eerste Wêreldoorlog ontwikkel het tot hul belangrikste produkreeks. Die onderneming herorganiseer as Brandenburgische Motorenwerke, of eenvoudig Bramo, in 1936, [ aanhaling nodig ] en is later in 1939 deur BMW gekoop om te word BMW Flugmotorenbau. 
Siemens-Schuckert het vroeg in die Eerste Wêreldoorlog 'n aantal swaar bomwerpers ontwerp en 'n lopie van sewe Riesenflugzeug gebou. Die SSW R-reeks, wat bedoel was om gebruik te word in die strategiese rol in langvlugte, het drie Benz Bz.III-enjins van 150 pk in die kajuit wat twee skroewe aandryf wat deur 'n kombinasie van leerkegel en sentrifugale sleutel aan 'n gemeenskaplike ratkas gekoppel is. koppelaar in SSW RI aan die SSW R.VII -modelle (die SSW R.VIII het vier enjins gebruik). In die geval van enjinonderbreking, wat destyds uiters algemeen was, kon die bomwerper voortgaan om op twee enjins te vlieg, terwyl die derde deur die motorwerktuigkundige herstel is. Twee transmissieas het die krag van die ratkas oorgeskakel na die propeller-ratkaste wat op die vleuelstutte gemonteer is. Alhoewel daar probleme met die koppelaarstelsel was, was die ratkas betroubaar as dit behoorlik onderhou word. Die SSW R.1 deur die SSW R.VII -ontwerpe was bekend vir hul kenmerkende gevurkte romp. Verskeie van hierdie vliegtuie (SSW R.V deur die SSW R.VII) het aan die Oosfront geveg. Alhoewel dit interessant was, was die koste hiervan en die R-tipe van ander maatskappye so groot dat die lugmag uiteindelik die konsep laat vaar het totdat meer praktiese ontwerpe later in die oorlog opgedaag het.
Die eerste vegter wat by die werke ontwerp is, was die Siemens-Schuckert EI wat middel 1915 verskyn het en was die eerste vliegtuig wat aangedryf is deur die Siemens-Halske Sh.I, 'n nuwe draaibank, ontwikkel deur Siemens-Schuckert, waarin die silinders en die skroef draai in teenoorgestelde rigtings. 'N Klein aantal produksiemasjiene is aan verskillende persone verskaf Feldflieger Abteilung om die voorraad van die Fokker- en Pfalz -vliegtuievegters aan te vul wat destyds hoofsaaklik vir begeleiding gebruik is. Die prototipe SSW E.II, aangedryf deur die inlyn Argus AsII, het in Junie 1916 neergestort en Franz Steffen, een van die ontwerpers van die SSW R -tipes, doodgemaak. Vroeg in 1916 is die eerste generasie Duitse vegvliegtuie deur die Nieuport 11 en die Nieuport 17 uitgesluit, wat baie vinnig gevolg het en Siemens-Schuckert het 'n gevange Nieuport 17 ontvang om te "studeer". Die gevolglike SSW DI is aangedryf deur die Siemens-Halske Sh.I, maar was andersins 'n redelik letterlike kopie van die Nieuport 17. Hierdie vliegtuig was die eerste Siemens-Schuckert-vegter wat in hoeveelheid bestel is, maar teen die tyd dat dit beskikbaar was in getalle (tot in 1917) is dit uitgedeel deur hedendaagse Albatros -vegters.
Die ontwikkeling van die Sh.I -enjin het gelei tot die 160 pk Sh.III, miskien een van die mees gevorderde enjinontwerpe van die oorlog. Die DI-vegter vorm ook die basis vir 'n reeks oorspronklike ontwerpe wat teen die einde van 1917 'n hoogtepunt bereik het in die Siemens-Schuckert D.III, wat vroeg in 1918 in beperkte produksie gegaan het, en wat in tuisverdedigingseenhede gebruik is. vanweë sy uitstekende klimtempo. Verdere modifikasies het die hantering en prestasie daarvan verbeter om die Siemens-Schuckert D.IV. Verskeie uitlopers van die ontwerp het drievliegtuie en eenvliegtuie ingesluit, maar niemand het produksie gesien nie.
Met die einde van die oorlog het die produksie van die D.IV voortgegaan, hoofsaaklik vir verkope aan Switserland wat hulle laat in die 1920's gevlieg het. Met die ondertekening van die Verdrag van Versailles die volgende jaar is alle vliegtuigproduksie in Duitsland gestaak. Siemens-Schuckert verdwyn onmiddellik, maar Siemens-Halske gaan voort met die verkoop van die Sh.III en begin met die ontwikkeling van kleiner enjins vir die burgerlike mark. Teen die middel van die twintigerjare was hul roterende enjins nie meer in die mode nie, maar "nie-draai" weergawes van dieselfde basiese meganika het gelei tot 'n reeks 7-silinder radiale enjins, die Sh.10 tot en met Sh.14A, wat tot 150 en #160pk in die 14A. Die Sh.14A het 'n topverkoper in die opleidingsmark geword, en meer as 15 000 van al die weergawes is uiteindelik gebou.
Siemens-Halske het nie meer kompeterende enjins vir die groter mark nie, en om dit aan te spreek, het hulle in 1929 'n lisensie gekry om die 9-silinder Bristol Jupiter IV te vervaardig. Geringe veranderinge vir die Duitse mark het gelei tot die Sh.20 en Sh.21. Na die evolusie van hul kleiner Sh.14's, is die enjin verveeld om die 900 pk -ontwerp, die Sh.22, te lewer. In 1933 is die nuwe motornaam deur die RLM bekendgestel, en hierdie ontwerp het die Sh.322 geword toe Siemens die 300-blok getalle gekry het. Die Sh.322 -ontwerp het probleme met betroubaarheid gehad en het nooit gewild geraak nie.
Die maatskappy herorganiseer as Bramo in 1936 en gaan voort met die ontwikkeling van wat nou hul eie groot enjin was. Die verandering van die Sh.322 met die toevoeging van brandstofinspuiting en 'n nuwe aanjaer het gelei tot die Bramo 323 Fafnir, wat in 1937 in produksie begin is. Alhoewel die motor nogal verouderd was wat die ontwerp betref, het die motor teen hierdie tyd tot 'n baie betroubare kragbron ontwikkel, ondanks die relatief swak brandstofverbruik, en 5 500 is vervaardig totdat die lyne in 1944 stilgehou het.
In ontwerpterme was die 323 basies 'n doodloopstraat met min groeipotensiaal. Teen die begin van die oorlog was sy 1000 pk reeds aan die onderkant van die prestasie skaal, en die gebruik was beperk tot vervoer en bomwerpers. Om 'n 1.500-motor van 160 pk te bou, het Bramo begin met die ontwikkeling van 'n twee-ry weergawe van die enjin as die Bramo 329, wat soortgelyke ontwikkelings weerspieël by BMW wat hul Pratt & Whitney Hornet in twee rye probeer opskaal het BMW 139. Die ontwerp van albei enjins was in 1939 ver gevorderd toe BMW Bramo gekoop het en die werk aan die 329 gekanselleer het om te konsentreer op die uitstekende BMW 801.
Die besef van die radiaalontwikkeling in twee rye was 'n riskante voorstel. Bramo-ingenieurs het ook in 1938 begin met die ontwikkeling van aksiale vloei-enjins. Hulle het 'n ontwikkelingskontrak gekry om voort te gaan met twee ontwerpe, wat later die 109-002 en 109-003 sou word. toe die RLM amptelik begin met die ontwikkeling van vliegtuie. Die -002 het 'n gevorderde kontra -roterende kompressor gebruik vir ekstra doeltreffendheid, terwyl die -003 'n eenvoudiger kompressor/stator stelsel gebruik het wat vandag nog in moderne ontwerpe gebruik word. Die -002 was te ingewikkeld en die werk daaraan het gou geëindig, maar die -003 het beslis belofte gemaak en uiteindelik die BMW 003 geword.
As gevolg van sy aktiwiteite in Engeland, het die broer van Werner von Siemens, Wilhelm Siemens, 'n belangrike rol gespeel in die vestiging van die onderneming op internasionale markte. Sewe jaar jonger as Werner het Wilhelm in 1850 die agent van Siemens & Halske in Londen geword. In 1858 word die aparte Britse filiaal Siemens, Halske & amp. Nadat hy suksesvol kabels in die Middellandse See gelê het, het die onderneming 'n deurbraak bereik in die moeilike Britse telegrafimark.
Ten spyte van sy talle sakebedrywighede, beskou Wilhelm - wat Britse burgerskap verkry het en sy naam na William verander het - homself in die eerste plek as 'n wetenskaplike en ingenieur. In Engeland word sy naam hoofsaaklik geassosieer met wetenskaplike navorsing en sy verbintenis tot akademiese samelewings.
'N Paar maande voor sy dood in November 1883 word William Siemens tot ridder geslaan deur koningin Victoria van Engeland.
Siemens-Schuckert D.I Ons kan meer as 1916 in Siemens-Schukert Werke werk.
»Wer nie bei Siemens-Schuckert war, / bei AEG und Borsig, / der kennt des Lebens Jammer nie, / der hat ihn noch vor sich. / Da bist du nichts, da wirst du nichts, / wenn auch der Magen kluckert, / so ist's bei Borsig, AEG, / bei Siemens und bei Schuckert. «
Bei der Vereinigung der Starkstromabteilungen von Siemens & Halske und der Elektrizitäts-Aktiengesellschaft vormals Schuckert & amp Co. (EAG) entstand am 1. April 1903 sterf Siemens-Schuckertwerke GmbH, deren Mehrheitsgesellschafterin sterf Siemens & Halske AG oorlog.  Erster SSW-Geschäftsführer war bis 1912 Alfred Berliner.
Terwyl des Zweiten Weltkriegs in die Werken in Nürnberg u. a. Munisie vir die Kriegsführung hergestellt. Häftlinge des KZ Flossenbürg mussten im KZ-Außenlager Nürnberg in den Siemens-Schuckertwerken arbeiten.  Auch in Neustadt-Coburg und in Berlin mussten Zwangsarbeiterinnen en KZ-Häftlinge in den dortigen Werken arbeiten. 
Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde wegen der unsicheren Zukunft des Standorts Berlin, versterk deur die Mitte 1948 begonnen Berlin-Blockade, der Verwaltungs- bzw. Hauptsitz zum 1. April 1949 nach Erlangen verlegt. Gleichzeitig wurde München Sitz der Siemens & Halske AG, Berlyn blieb jedoch zweiter Sitz beider Unternehmen. Ernst von Siemens veranlasste 1966 die Fusion der Siemens-Schuckertwerke AG mit der Siemens & Halske AG und der Siemens-Reiniger-Werke AG zur heutigen Siemens AG. 
Van 1906 tot 1910 stal die firma auch Automobile her, vornehmlich Elektroautos wie die Elektrische Viktoria.
Der Tipe B. (1906–1908) war ein viersitziger Wagen, der als Victoria, Limousine of Landaulet erhältlich war. Elektriese motor kan op 'n afstand tussen Wagenboden en 4,8 kW by 600–1.200 min −1 ab. Dort, we bei others Automobilen der Verbrennungsmotor saß, war die Batterie des Tipe B. eingebaut. Beeld uit 44 Zelle (= 88 V) en gespeelde 145 Ah. Das reichte vir 80 km Fahrtstrecke.
Daneben gab es noch Fahrzeuge mit benzin-elektrischem Antrieb or reinen Ottomotoren. Een 6/10-PS-Wagen word volledig uit Automobilwerk Wilhelm Körting zugekauft and mit ownen Emblemen versehen.
1908 übernahmen die Siemens-Schuckertwerke GmbH den Automobilhersteller Protos. Seitdem erhielten nur noch die Elektrofahrzeuge den Markennamen Siemens-Schuckert. Ons kan nog tot 1910 gebou word, in Berliner taxi's.
In 2010 sal die Siemens een van die tipe B -toestelle ontvang, wat die funksies van die funksies van fotobehang en foto's kan ondersteun, maar ook vir die belangrikste konstruksies.