Mary's Story: Skilderkuns om die verlede en genesing vry te stel
Sommige sê dat pyn 'n waarskuwing is dat iets beskadig is, maar wat van pynvrye groot trauma? ...
Meer as twintig jaar gelede het die lewe my uitgedaag. Ek het depressief geword en alles in my lewe het gebreek en verander. Ek het gevoel dat ek weggedryf het van myself en alles wat ek geweet het.
In 'n oomblik van wanhoop het ek besef ek het 'n visie en 'n droom gehad wat ek nooit geaktualiseer het nie. Ek wou altyd 'n kunstenaar wees, maar het nie die tyd of vaardigheid gehad nie en het nie geweet hoe om te gaan leer nie. Dit was 'n keerpunt in my lewe.
Ek het toenemend depressief geword en geïmmobiliseer. Ten spyte van terapie, selfhelpboeke en werkswinkels, was ek besig om te flounder. Ek het probeer om iets buite myself te vind om my pyn te verlig.
My kreatiewe proses: diep genesing en transformasie
Dan was daar 'n wonderwerk. 'N Vriend van my het my na 'n ateljee genooi om kuns te maak. Dit was 'n straal van hoop - iets wat my interesseer. Alles in my lewe het sag geword tot ek begin verf het.
Kuns het my son geword, my water en my kos. Dit het my soveel aangewakker dat ek weer lewendig gevoel het. Ek het verlief geraak op 'n kunstenaar. Ek het elke dag begin skilder. My kreatiewe proses was soos 'n rivier: 'n bron van energie wat baie genesend en transformatief was.
Hierdie ervaring het my tot my kern verander. Ek het 'n genesing van genesing gehad wat so goed geword het dat ek goed geword het en ek het 'n ander persoon geword.
Tik in my entoesiasme en wees regtig lewend
Ek het my eie entoesiasme en krag aangepak om werklik lewend te wees. Ek het elke dag in my ateljee gewerk. Ek het die kunstenaar in my lewe genooi en ek het die kunstenaar van my eie lewe geword. Dit was 'n vertrekpunt waar ek nooit teruggekyk het nie. My lewe was op 'n pad om 'n lot te vul wat ontvou het. Ek het geweet iets is aan die gang wat was diep en verbind my tot my geestelike doel.
Ek het 'n groot doek uitgehaal en het nie eens geweet hoe om 'n kwas te hou nie. Ek het al tydskrifte gekyk en 'n foto gesien van 'n vrou wat gebreek en verwronge was. Dit was hoe ek gevoel het. Ek het begin skilder. Ek was opgewonde oor die kleure van die verf, hoe die vorms op die papier verskyn het. My skildery was groot. Soos ek gewerk het, het dit soos iets begin lyk - dit het gelyk soos my pyn, hoe ek gevoel het. Ek het vergeet van hoe ek gevoel het en in plaas daarvan gekyk hoe ek gevoel het. Ek was opgewonde oor die maak van die skildery.
Toe het ek nog 'n doek gekry en 'n reeks skilderye van vrou begin. Hulle was in die begin almal verwring. Ek het gekleurde agtergronde geverf. Ek het foto's van myself geneem en ek het selfportrette begin skilder. Ek word in die proses geabsorbeer en geverf hoe ek gevoel het, in plaas daarvan om te dink hoe ek gevoel het. Ek het begin besef ek het my lewe geskilder.
Die vrystelling van my energie op die doek
Daarna het ek vir my 'n ateljee ruimte geskep en net begin skilder. In die begin het ek geen poging aangewend om myself of my proses te definieer nie. Ek het geverf van pure gevoelstande. Ek het geabsorbeer in die suiwer uitdrukking en gebaar van skildery. Ek kon my energie passievol op die doek loslaat. Die reeks was selfportrette.
Die eerste skildery noem ek "Sny My Hart uit." Dit was my pyn, 'n diep intense en sterwende pyn. Die figuur is gebreek, vervorm, diffuse, verkrummel, huil en bloeding. Ek het haar "geverf". Hierdie figuur was my wanhoop, my uncensored en suiwer emosionele energie. En in die oomblik dat ek hierdie prentjie vrygestel het, het ek teruggekyk, gekyk en gevat. Wat ek gesien het, was 'n aspek van myself wat ek nie tot nou toe gekonfronteer het nie, dit was so lelik.
Tog voel ek kalm en losstaande in hierdie oomblik van aangesig tot aangesig met myself. Ek het op 'n intense emosionele en fisiese vlak losgelaat. Skildery is fisies vir my; Ek verlig my pyn terwyl ek dit verf.
Vir die eerste keer het ek my pyn op 'n vreemde, nuwe manier ervaar. As skilder het ek voor my doek gestaan ​​en was vir die eerste keer in beheer. Ek het my emosies geverf. Ek het my lyf geverf. Ek kon voel dat ek die skepper van myself was.
Skildery as 'n manier om die verlede te ontsluit
Toe ek teruggekeer het na my ateljee, het ek gesien dat die skildery gevang het en 'n oomblik bevat wat nou verby was. Die skildery het gebly, alhoewel die emosie geslaag het. Dit was 'n voorwerp wat 'n beeld bevat wat in egte uitdrukking geskep is. Ek het verby verby gegaan. Ek het besef dat ek my eie transformasie getuig.
Terwyl ek 'n reeks selfportrette geskilder het, het ek gesukkel met vorm en perspektief. Metafories het ek my innerlike vorm en innerlike perspektief herskep en herbou. Die eksterne kreatiewe proses weerspieël my innerlike wêreld. Ek het besef dat die manifestasie van beweging en verandering kragtig was. Dit was 'n proses om myself te ken.
Kreatiwiteit en kuns as 'n voertuig vir genesing
Terwyl ek myself in die skildery gedompel het, het ek nie net goed geword nie, maar het ek die kunstenaar geword wat ek altyd wou wees. My kreatiwiteit was deel van myself wat ek nie erken of vereer het nie. Deur hierdie ervaring het ek besef dat kuns as 'n hulpmiddel vir genesing gebruik kan word.
Kuns het 'n manier geword om myself te ken deur die ervaring van my pyn. As ek my emosies sien, kan ek van hulle wegkom. Hulle het my kuns geword, heeltemal los van my. In wese het ek vry geword.
Ek het twee jaar as kunstenaar in my ateljee bestee. Ek het my kinders geverf op die strand. Ek het die omliggende provinsies wat ek gesien het, geverf. Ek het stillewe op die kombuistafel gebou om die dinge wat ek liefgehad het, te verf.
My siekte en my kuns gebruik om myself gesond te maak en ander te help
Sedert ek verpleegster en kuns my genees het, het ek gehoop om kuns in die gesondheidsorgstelsel te bring. Dit was my geleentheid om ander te help om hulself te help. Niemand het my ooit vertel dat ek my siekte kon gebruik nie en kon dit konstruktief gebruik om myself te help.
Oral waarna ek gekyk het, het dit gelyk of ek in verhouding was met 'n vorm van genesing wat van my lewe afvallig was. Dit het my nie ondersteun soos ek dit nodig gehad het nie. Dit was eers nadat ek myself in my kreatiewe werk gegooi het dat ek 'n sterk genesende effek gehad het. Ek moes my hele lewe in iets kragtig gooi. Ek het my hele lewe nodig gehad, want dit was hoe ek betrokke was by my siekte.
Kuns en genesing het my lewe verander. Ek het myself gesond gemaak. My proses was nie gefragmenteer nie: een uur, twee keer per week. My siekte was so oorweldigend dat ek my genesing altyd moes leef, nie net by besoeke aan 'n terapeut nie. Sedert ek verpleegster was, het ek gehoop om kuns in die gesondheidsorgstelsel te bring.
Dit was my geleentheid om ander te help om hulself te help. Niemand het my ooit vertel dat ek my siekte konstruktief kon gebruik nie. Wat my gaan genees - en ander - was 'n verhouding met myself wat fundamenteel anders was as wat ek voorheen gehad het. Ek kon altyd daar vir myself wees.
© 2013 deur Michael Samuels en Mary Rockwood Lane.
Genesing met die kunste: 'n 12-weekprogram om jouself en jou gemeenskap te genees
deur Michael Samuels MD en Mary Rockwood Lane Ph.D.
Mary Rockwood Lane, RN, PhD, is mede-stigter en mede-direkteur emeritis van Shands Kuns in Medisyne aan die Universiteit van Florida, Gainseville, waar sy kreatiwiteit en spiritualiteit in gesondheidsorg leer. Sy is tans besig om navorsing te doen oor kreatiwiteit en spiritualiteit aan die einde van die lewe. Sy is die mede-outeur van vyf boeke, insluitend Kreatiewe Genesing en Geestelike liggaam te genees.