Jammer om die nuus te lewer, maar dit is tyd om bekommerd te wees oor die volgende ongeluk.
Die kombinasie van stagnante lone met die meeste ekonomiese winste na bo, is weer eens die ekonomie in gevaar.
Die meeste Amerikaners leef steeds in die skaduwee van die Groot Resessie wat in Desember 2007 begin het en amptelik geëindig het in Junie 2009. Meer het werk, om seker te wees. Maar hulle het nie 'n styging in hul lone gesien nie, aangepas vir inflasie.
Baie is erger as gevolg van die stygende koste van behuising, gesondheidsorg en onderwys. En die waarde van enige bates wat hulle besit, is minder as in 2007. Wat suggereer dat ons sorg vir dieselfde soort ongeluk wat ons gehad het, en moontlik so sleg soos 1929.
Verwyder die finansiële puin uit die twee vorige ongelukke en jy sal sien dat hulle albei gevolg gehad het om wanbalanse tussen die meeste mense se vermoëns te verhoog en wat hulle as werkers kon produseer. Elkeen van hierdie wanbalanse het uiteindelik die ekonomie oorgeslaan.
Dieselfde wanbalans groei weer. Die rykste 1 persent van die Amerikaners neem nou huis toe oor 20 persent van die totale inkomste, en besit meer as 40 persent van die land se rykdom.
Dit is naby aan die pieke van 1928 en 2007.
Die onderliggende probleem is nie dat Amerikaners buite hul vermoë geleef het nie. Dis dat hul middele nie met die groeiende ekonomie tred gehou het nie. Die meeste winste het boontoe gegaan.
Maar die rykes spandeer net 'n klein fraksie van wat hulle verdien. Die ekonomie hang af van die besteding van middel- en werkersklasfamilies.
Teen die eerste kwartaal van hierdie jaar was huishoudelike skuld op 'n heeltydse hoogte van $ 13.2 triljoen. Byna 80 persent van die Amerikaners woon nou betaalstrokie aan salaris.
Dit was soortgelyk in die jare wat tot die ineenstorting van 2007 gelei het. Tussen 1983 en 2007 het huishoudelike skuld gestyg terwyl die meeste ekonomiese winste boontoe gegaan het. As die meerderheid huishoudings 'n groter aandeel in die huis gehad het, sou hulle nie nodig gehad het om so diep in die skuld te gaan nie.
Net so, tussen 1913 en 1928, het die verhouding van persoonlike skuld tot die totale nasionale ekonomie byna verdubbel. Na die 1929-ongeluk het die regering nuwe maniere uitgevind om lone te verhoog - Maatskaplike Sekuriteit, werkloosheidsversekering, oortydbetaling, 'n minimum loon, die vereiste dat werkgewers met vakbonde onderhandel en uiteindelik 'n werkverskaffingsprogram genaamd die Tweede Wêreldoorlog.
Na die 2007-ongeluk het die regering die banke uitgelok en genoeg geld in die ekonomie gepomp om die skyfie te bevat. Maar afgesien van die bekostigbare versorgingswet, is niks gedoen om die onderliggende probleem van stilstaande lone aan te spreek nie.
Trump en sy Republikeinse enablers is nou omdraende regulasies wat ingestel is om Wall Street se oormatige riskante uitleen te stop.
Maar Trump se werklike bydraes tot die volgende ongeluk is sy sabotasie van die bekostigbare versorgingswet, terugrol van oortydbetaling, las op arbeidsorganisasie, belastingverlagings vir korporasies en die welgestelde maar nie vir die meeste werkers nie, programme vir armes verminder, en voorgestelde snitte. in Medicare en Medicaid - wat almal meer stres op die betaalrekeninge van die meeste Amerikaners plaas.
Tien jaar na die begin van die Groot Resessie is dit belangrik om te verstaan ​​dat die werklike wortel van die ineenstorting nie 'n bankkrisis was nie. Dit was die groeiende wanbalans tussen verbruikersbesteding en totale uitset - gebring deur stagnante lone en toenemende ongelykheid.
Daardie onbalans is terug. Kyk na jou beursies.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Is dit tyd om te begin bekommer oor die volgende resessie?