BELYDENIS - eCKE (betroubare christelike kernensiklopedie)
BELYDENIS kan enersyds die erkenning van sonde* en skuld* wees, en andersyds die erkenning van geloofswaarhede*. Dit kan 'n erkenning teenoor God wees, en dit kan ook 'n erkenning of getuienis voor medemense wees.
Skuldbelydenis of sondebelydenis is 'n eerste tree na die herstel van gebroke verhoudings. Dit is 'n teken van berou en van die wil om 'n nuwe rigting in te slaan. Wie sy sonde* voor God bely, mag weet dat God dit vergewe en sy ongereg­tigheid wegneem (1 Joh 1:9). Ter wille van versoening kan dit ook nodig wees om skuld teenoor 'n medemens te bely. Om eg te wees, moet skuldbelydenis met berou gepaard gaan. Dit kan indiwidueel geskied, of gesamentlik gedoen word. Laasgenoemde is 'n belangrike deel van die gereformeerde* erediensliturgie* en gebeur gewoonlik by wyse van 'n lied. 'n Ander voorbeeld is dat die NG Kerk* se Algemene Sinode van 1990 in 'n gesamentlike belydenis bely het dat hy ten opsigte van sy regverdiging van apart­heid* ernstig gefouteer het.
Belydenis as 'n geloofsuitspraak is 'n we­sen­like deel van die gelowige en die kerk se bestaan. In die Nuwe Testament* is daar reeds enkele duidelike belydenisse, bv U is die Christus (Mark 8:29), Hy (Jesus) is die Seun van God (Joh 1:34), Jesus is die Here (1 Kor 12:3). Laas­genoemde was waarskynlik 'n vroeë doopsimbool/belydenis waarop omvattender belydenisse gevolg het. Die kerk het dit ook vroeg nodig gevind om die hoofwaar­hede van sy geloof in belydenisse saam te vat, onder andere in drie wat vandag nog algemeen aanvaar word, naamlik die Apostoliese Geloofsbelydenis*, die Ge­loofsbelydenis van Nisea* en die Ge­loofsbelydenis van Atanasius*. Bekende belydenisskrifte in Protestantse kerke is die Tweede Helvetiese Konfessie, die Thir­ty-nine Articles*, die Nederlandse Geloofsbelydenis*, die Heidelbergse Ka­te­gismus* en die Dordtse Leerreëls*. Daar is ook enkele 20ste eeuse belydenisskrif­te, soos die Belydenis van Belhar* (1986). (Kyk ook: Geloofsbelydenis.)