Die Tempel van Universele Redding (Guangji Si 广济寺)
TEMPEL VAN UNIVERSELE REDDINGSTYD
12th eeu: 'n Tempel vir die West Liu Village (Xi Liu Cun Si 西 刘 村 寺) is in die huidige Beijing opgerig op die terrein van die latere Tempel van Universele Redding.
14th eeu: Die tempel is herdoop tot die Bao'en Hongji (报 恩洪 济) tempel. Teen die einde van die eeu is dit vernietig tydens militêre konflikte in die gebied.
1466: Bygestaan ​​deur keiserlike beskerming, is 'n tempel herbou op die plek van die ruïnes van die Bao'en Hongji -tempel. Die keiser het die tempel die naam "Spreading Compassion Temple of Universal Rescue" genoem.
1678: 'n Wit marmer -ordineringsplatform is by die tempel gebou.
1912: Sun Yatsen, president van die Republiek van China, die land se eerste moderne staat, het by die tempel gepraat.
1931: Die tempel verwoes tydens 'n brand tydens 'n seremonie om die nasie te beskerm en te beskerm.
1935: Die tempel word herbou in sy Ming -dinastie -styl, wat dateer uit die tyd toe dit die eerste keer keiserlike beskerming ontvang het.
1953: Nadat hy in polisie- en militêre gebruike beland het en skade gely het as gevolg van die Chinese burgeroorlog, is die tempel heropen onder beskerming van die nuwe kommunistiese regering en het die hoofkwartier van die Chinese Boeddhistiese Vereniging (Zhongguo Fojiao Xiehui 中国 佛教 协会; BAC) , 'n instelling wat deur die regering goedgekeur is. Die tempel het 'n belangrike diplomatieke funksie gespeel in die ontvangs van afvaardigings van besoekende Boeddhiste uit ander Asiatiese lande. Dit is egter nie weer vir die publiek oopgemaak nie.
1966: Met die aanvang van die Groot Proletariese Kulturele Revolusie, het die tempel opgehou om amptelike funksies te vervul en is die BAC gesluit. Beskuldigde van die vernietiging van alle oorblyfsels van die voormalige 'feodale' kultuur van China, het skare Rooi Garde die tempel aangeval, maar dit het meestal ongeskonde oorleef.
1972: Premier Zhou Enlai beveel die herstel van die tempel en die rehabilitasie van die BAC.
1980: Die BAC het vir die eerste keer sedert die kulturele rewolusie weer by die tempel byeengekom, en die tempel hervat sy godsdienstige en amptelike funksies.
1980's (laat): Na 'n geleidelike vermindering van die beperkings, het die tempel gedurende die gewone ure oopgemaak vir die algemene publiek en toegewyde rituele aktiwiteite is vir die eerste keer in die geskiedenis van die Volksrepubliek hervat.
1990's (middel): Leke -boeddhisme het begin groei en die binnehof van die tempel, die noordelikste van die tempel, was gasheer vir 'n lewendige openbare godsdienstige toneel, waaronder amateur -leke -predikers en die deel en bespreking van gewilde Boeddhistiese literatuur. Die tempelmonnike het ook 'n gratis, twee keer per week 'lesing oor die Skrif' (jiangjing ke 讲经 课) klas opgestel om leke en ander belangstellende besoekers in Boeddhistiese leerstellings op te voed.
2006: Die Tempel van Universele Redding word aangewys as 'n belangrike plek vir die beskerming van kulturele oorblyfsels.
2008: Die tempel het meer as $ 900,000 ($ 150,000) geskenk om 'n laerskool in die provinsie Gansu te herbou wat deur die aardbewing in Wenchuan verwoes is.
2010's (middel): Die tempelowerhede het groter beheer geneem oor die openbare diskoerse en materiaal wat in die buitenste binnehof gedeel is, wat grotendeels opgehou het om as 'n gewilde godsdienstige en burgerlike ruimte te funksioneer.
2018: Uitgebreide opknappingswerk het by die tempel plaasgevind in die kader van die bewaring van kulturele oorblyfsels.
Min is bekend oor die oorspronklike West Liu Village -tempel wat op die terrein in die huidige Bejing gebou is. Die latere Tempel van Universele Redding, wat in die vyftiende eeu gebou is, was die poging van 'n groep ywerige monnike uit die provinsie Shanxi wat die ruïnes van die vorige tempel wat byna honderd jaar gelede verwoes is, ontdek het en 'n gelofte afgelê het om dit te herbou. Ondersteuning vir hierdie heropbou was afkomstig van 'n keiserlike paleisadministrateur genaamd Liao Ping (廖 屏), wat uiteindelik 'n suksesvolle versoek aan die keiser Xianzong van die Ming -dinastie gerig het om die tempel sy naam te gee.
Die tempel het 'n belangrike rol gespeel in die afstamming van die Lü Zong -skool, een van die agt sentrale skole van die Mahayana -boeddhisme. Die Lü Zong -skool lê klem op die volgende van monastiese reëls (Vinaya) (Li en Bjork 2020: 93). Later het die tempel 'n belangrike plek geword vir die ordening van nuwe kloosters.
Die aantal inwonende tempelmonnike het deur die geskiedenis gewissel, met periodes waarin die kloosterwoning heeltemal verlaat is na brande of die toewysing van die tempel vir sekulêre gebruike. In die periode na die kulturele rewolusie het tussen die vyftien en vyf-en-twintig kloosters oor die algemeen in die tempel gewoon, terwyl ander senior kloosterleiers van die BAC af en toe in die noordelikste gedeelte van die tempel gewoon het.
Die beoefenaars van die tempel volg die leerstellings van Siddhartha Gautama, 'n prins in die Sákya -koninkryk in die noordooste van Indië wat waarskynlik in die vyfde tot vierde eeu vC geleef het. Volgens Boeddhistiese geskrifte het Siddhartha sy status as prins en toekomstige koning prysgegee om 'n peripatetiese lewe te lei as 'n afvallige en leraar. Sy volgelinge het geglo dat hy die finale ontwaking en bevryding van die siklus van wêreldse lyding bereik het, wat hom "die Boeddha" gemaak het of verlig. Siddhartha het die oudste kloosterorde ter wêreld gestig, saamgestel uit vroue en mans wat sy voorbeeld wou volg. Ander volgelinge van Boeddhisme sluit in leke (of leke -praktisyns) wat die Boeddha se leerstellings beoefen, maar binne die samelewing bly en nie by die kloosterorde aansluit nie. Lekpraktisyns het dikwels as beskermhere van kloosters gedien en voedsel, klere en skuiling aan hulle verskaf in die hoop om genoeg verdienste te verdien om self in die daaropvolgende lewens as monnike hergebore te word. In moderne tye het leke in hul huidige lewens toenemend besorg geraak oor geestelike bereiking, hoewel hul rol as ondersteuners van kloosters belangrik bly.
Soos die meeste Han -Chinese tempels, behoort die Tempel van Universele Redding tot die Mahayana Boeddhisme (in die Chinese Dacheng Fojiao 大乘 佛教), een van drie 'voertuie' van Boeddhistiese leerstellings, wat algemeen in Oos -Asiatiese lande voorkom. Mahayana Boeddhisme is gebaseer op die ideaal van bodhisattvas, wat beloof om nie finale ontwaking te bereik nie, totdat hulle alle ander lewende wesens van lyding gered het.
Nie almal wat na die Tempel van Universele Redding kom, volg 'n Boeddhistiese godsdienstige weg nie. Gedurende sy geskiedenis, insluitend die huidige tyd, het die tempel ook gedien as 'n plek vir toegewyde aanbidding waarin aanbidders buig en af ​​en toe offers bring voor beelde van boeddha's en bodhisattva's in die tempel en hulle as godhede met magiese magte. Baie van hierdie aanbidders soek die seëninge van goeie gesondheid, lang lewe, materiële voorspoed en vele ander wêreldse bekommernisse. Alhoewel die ortodokse Boeddhisme gebaseer is op die oortuiging dat die huidige optrede heeltemal die toekomstige gevolge bepaal, insluitend die toekomstige wedergeboorte, was dit in die meeste Boeddhistiese lande al lank gebruiklik dat leke en aanbidders hulp van monnike soek by die uitvoering van rituele vir hul oorledenes. om te verseker dat die geliefdes veilig voortgaan met 'n gunstige wedergeboorte. China is geen uitsondering hierop nie, en monnike by die Temple of Universal Rescue hou af en toe rituele vir die korrekte bevryding van 'n persoon se 'siel' by die toekomstige wedergeboorte (chaodu 超度). Aangesien die Temple of Universal Rescue egter die hoofkwartiertempel van die Chinese Boeddhistiese Vereniging is, vind die tempelmonnike dit belangrik om ortodoksie te handhaaf, en 'n mens sien minder voorbeelde van vergoedingsrituele soos die bevrydingsritueel as by Boeddhistiese tempels elders in Sjina.
Die ordening van nuwe monnike was 'n belangrike funksie van die Tempel van Universele Redding sedert sy ordineringsplatform in die vroeë Qing -dinastie gebou is. Daarbenewens het die afgelope paar jaar tweejaarlikse leke -omskakelingsplegtighede plaasgevind, met 'n paar honderd deelnemers op 'n slag. [Beeld regs] Benewens hierdie, lei die tempelmonnike leke en ander besoekers by die weeklikse Dharma Assemblies (fahui 法 会) in 'n liturgiese ritueel bekend as die Chanting of the Sutras (songjing 诵经; Sien ook, Gildow 2014). Dharma-byeenkomste vind plaas op die eerste, agtste, vyftiende en drie-en-twintigste dae van die maanmaand. Op verskillende tye deur die jaar word spesiale byeenkomste gehou met bykomende rituele en soms 'n preek. Die belangrikste hiervan is die viering van die Boeddha se verjaardag (yufo jie 浴佛 节); die verjaardag, bekeringsdag en verligtingsdag van die bodhisattva Guanyin; en die Yulanpen -dag (dikwels in die volksmond bekend as die Hungry Ghost Festival) waarin diegene wat hergebore is as 'honger spoke' (of, kan 'n mens sê, demone [gui 鬼]) gevoed word en die Dharma as 'n daad van medelye verkondig. Tydens die Boeddha se verjaardag staan ​​leke toue, dikwels vir meer as 'n uur om water oor 'n klein standbeeld van die baba Boeddha te gooi as 'n daad van seën en uiting van respek vir die groot leermeester wat hy sou word. [Beeld regs] Op die Yulanpen -dag lei die monnike leke in 'n lang nagritueel, bekend as die Feeding of the Flaming Mouths (fang yankou 放 焰 口), so genoem omdat daar geglo word dat geeste as 'n karmiese straf wedergebore word met vlamtonge in hul keel wat alle voedsel wat in hul mond kom, oplos voordat dit hul maag kan voed; tydens die ritueel kan die monnike deur die krag van die Dharma hierdie ongeluk omseil, wat die ritueel die enigste keer maak dat die spoke voeding kan ontvang. Hulle hoor ook die prediking van die Dharma wat hul tyd in die hel kan verkort. Leke kan tablette koop wat tempelvrywilligers aan die binnemuur van die Yuantong -saal hou waar die ritueel plaasvind. Op die tablette staan ​​die name van die afgestorwe geliefdes van die borge, om te verseker dat die voorouers se name in die saal ingeroep word sodat hulle gevoed en gepreek kan word.
Benewens hierdie periodieke Dharma -byeenkomste, vergader die tempelmonnike oggendstydtogte (zaoke 早 课) en aandgodsdiens (wanke 晚 课) wat elke dag begin en eindig. Die oggenddiens word elke oggend omstreeks 4:45 gehou en die aandaand om 3:45. 'N Klein aantal leke neem ook deel aan die toewyding, veral aandete.
Aanhangers voltooi gewoonlik 'n rituele omsingeling van die tempel langs die sentrale as. Vanuit die mees suidelike poort kom hulle deur die buitenste binnehof en gaan na die Tianwang 天王 -saal, waar hulle die toekomstige Boeddha Maitreya (Mile Pusa 弥勒 菩萨) en die bodhisattva Skanda (Weituo pusa 韦驮 菩萨) offer. Hulle gaan dan na die binnehof en na die tempel se grootste Mahavira -saal (Daxiong Baodian 大雄宝殿), waar hulle offerandes bied aan die Boeddha's van Three Realms (Sanshi Fo 三世 佛) - Kaśyapa Buddha (Shijiaye Fo 是 迦叶 佛), Shakyamuni Buddha (Shijiamouni) Fo 释迦牟尼 佛), en die Boeddha wat die Paradys van Western Bliss, Amitabha (Amituofo 阿弥陀佛), voorsit. Uiteindelik gaan hulle na die noordelikste binnehof wat vir die publiek oopgemaak is, waar hulle offers bring aan Guanyin 观音, die bodhisattva van deernis, wie se beeld in die Yuantong 圆通 -saal woon.
Die opening van die tempel het geleidelik daartoe gelei dat dit 'n belangrike plek geword het vir inwoners van Beijing in die hoop om te ontdek waaroor godsdiens en Boeddhisme gaan. Die gebrek aan toegangsgeld, die roem van die tempel as 'n histories belangrike tempel en die grootliks ongebruikte groot oop ruimte van die buitenste binnehof van die tempel, het dit 'n ideale plek gemaak vir die bespreking van Boeddhistiese leerstellings en die verband daarmee met hedendaagse probleme. Vanaf die negentigerjare het 'n wye verskeidenheid gratis boeddhistiese literatuur en later kasset- en video-opnames op die vasteland van China beskikbaar geword. Hierdie multimediamateriaal wissel in inhoud. Die volopste was reproduksies van gewilde Boeddhistiese geskrifte soos die Sutra van oneindige lewe (Wu Liang Shou Jing 无量寿经), wat die Paradise of Western Bliss beskryf, en die Lotus Sutra (Fahua Jing 法华经), wat 'n reeks gelykenisse gebruik om lesers op te voed oor die bodhisattva -pad, die moontlikheid van universele redding vir alle lewende wesens en die oneindige leeftyd van die Boeddha. Ander gewilde tekste was boeke oor moraliteit (shanshu 善 书), met vermaaklike verhale wat die korrekte etiese optrede en die karmiese gevolg van goeie en slegte dade leer. Sommige van hierdie moraalboeke was reproduksies van gewilde morele boeke uit China se verlede, soos die Grootboeke van verdienste en kwaad (Gongguoge 功过 格); ander is egter deur hedendaagse kloosters of leke geskryf en het verband gehou met karmiese lesse uit hedendaagse ervarings. Basiese inleidings tot Boeddhistiese leerstellings, veral dié wat geskryf is deur meester Jingkong 净空, 'n gewilde Australiese Chinese Boeddhistiese monnik, is ook baie wyd gelees. U kan ook thaumaturgiese tekste vind wat genesing, 'n lang lewe en positiewe karma beloof het aan diegene wat dit voorgedra het. Boeke en klank- en video -opnames met preke deur beroemde kloosters en leke wat Boeddhistiese leerstellings met die alledaagse lewe verband hou, was ook algemeen (sien ook Fisher 2011).
Omdat die Tempel van Universele Redding een van die min aktiewe Boeddhistiese tempels was wat in die vroeë post-Mao-tydperk in Beijing vir die publiek oopgemaak is, het dit 'n belangrike plek geword vir die verspreiding van hierdie multimediamateriaal, 'n daad wat die skenker verdienstelik was. Diegene wat in die materiaal belang gestel het, het soms gebly om dit met mede -praktisyns in die ruim binnehof van die tempel te bespreek. Onder die leke het sommige selfverklaarde deskundiges geword deur die materiaal te lees en te kyk, en hulle sou van haar werk ;;;; impromptu preke oor die inhoud daarvan. [Beeld regs] As hulle hoor hoe hierdie leermeesters met 'n opgewekte, verhewe stem 'n gehoor toespreek, sou ander luisteraars in die omgewing dwaal, gretig om alles te leer wat hulle kon oor 'n voorheen onbekende godsdiens. Baie van hierdie "predikers" het slegs een of twee keer die rol aangeneem; ander het egter 'n gereelde opvolging ontwikkel en selfs hul eie interpretasies van Boeddhistiese leerstellings getik en versprei (sien ook Fisher 2014). Benewens die predikerkringe en besprekingsgroepe, het groepe wat in die binnehof gesing en sutras gesing het, in die vroeë 2010's algemeen begin word.
Die verskynsel van die predikerkringe en besprekingsgroepe het moontlik antesedente in die tempel se verlede gehad. Amptelike geskiedenis van die tempel fokus voorspelbaar op die strukture, kulturele skatte, die praktyke van sy kloosters of sy beroemde besoekers. Daar is egter enkele berigte oor monnike en ten minste een leek wat gedurende die vroeë twintigste eeu vir tempelbesoekers preek (Pratt 1928: 36, Xu 2003: 28). Besoekers is toe ongetwyfeld aangetrokke deur die belangrike geskiedenis en reputasie van die tempel as die woning van belangrike kloosterleeraars by wie hulle hoop om leiding oor die Dharma te soek. By die aankoms by die tempel het hulle egter gevind dat dit nie gereeld moontlik was om 'n gehoor te kry met hierdie vooraanstaande leraars nie, en daarom het mede -leke wat hul eie interpretasies aangebied het, 'n aantreklike alternatief geword. Dit is egter ook waarskynlik dat die Boeddhistiese openbare sfeer wat in die tempelhof geskep is, in die 1990's en 2000's op sy lewendigste was: tydens die kulturele rewolusie is Boeddhistiese geskrifte vernietig en die openbare onderrig en praktyk van Boeddhisme feitlik uitgewis, veral in stedelike gebiede. Inwoners van Beijing was vir 'n generasie gesosialiseer in 'n ateïstiese materialistiese wêreldbeskouing wat Boeddhisme en ander godsdienste as fundamenteel vals en skadelik beskou het. Aangesien die beperkings op godsdiensbeoefening vanaf die 1980's verlig is, was baie mense egter nuuskierig oor hierdie ontbrekende deel van hul erfenis en wou hulle graag inligting verkry wat hulle sou vind op plekke soos die buitenste binnehof van die Tempel van Universele Redding. Boonop het baie Chinese burgers aan die einde van die twintigste en vroeë een-en-twintigste eeu 'n ernstige betekenisverlies in hul lewens ervaar, veral die generasie wat jong volwassenes was tydens die Kulturele Revolusie. Baie is gemobiliseer as Rooi Garde, 'n geslag, teen die einde van die eeu, middeljarig, wat goed verteenwoordig was in die groepe van die binnehof. Gedurende die ideologiese ywer van die kulturele revolusie en die oortuiging dat hulle 'n wêreldwye sosialisme bou, het hierdie generasie verlate gevoel toe die post-Mao-staat teen die laat sewentigerjare na 'n meer pragmatiese benadering tot bestuur oorgeskakel het. Met die klem op universele deernis, egalitarisme en die belangrikheid van alledaagse etiese optrede, het Boeddhisme 'n bron van betekenis gebied wat vir sommige hierdie leemtes vervul het.
Tydens die hoogtepunt van sy gewildheid as 'n openbare godsdienstige ruimte, bevat die binnehof tegelykertyd 300 honderd deelnemers en vyf aktiewe predikerkringe. Deelnemers sou so vroeg as 9:4 arriveer en sommige het gebly totdat die tempel om 30:5 of 2010 uur gesluit was, met die meerderheid die eerste paar uur na die einde van die Gesang van die Sutras. Teen die vroeë XNUMX's het die verskynsel egter begin afneem, en teen die einde van die dekade het dit feitlik nie meer bestaan ​​nie (sien kwessies/kontroversies hieronder).
Sedert die tempel heropen het die monnike ook aktief 'n rol gespeel in die herlewing van Boeddhisme aan leke, hoofsaaklik deur twee keer per week twee keer per week 'n lesing oor die Skriflesing te gee. Anders as die Dharma -byeenkomste, wat op verskillende dae van die week in die Westerse kalender val, wat dit moeilik maak vir leke om op 'n normale weeklikse werkskedule by te woon, vind die skriftuurklasse op Saterdag- en Sondagoggende plaas, wat dit vir 'n groter verskeidenheid toeganklik maak van deelnemers. Die klasse word aangebied deur verskillende monnike wie se onderrigmetodes aansienlik wissel: sommige hou bloot lesings terwyl ander hul gehoor probeer betrek. Die onderwerp vir elke klas of periode van klasse wissel ook; verskillende semesters of selfs verskillende klasse bou nie noodwendig op mekaar nie. My etnografiese navorsing dui daarop dat die motivering van die deelnemers, soos met ander klasse in tempels elders in China, ook verskil. Sommige is geïnteresseerd in 'n gedetailleerde begrip van die Boeddhistiese leerstellings om hul eie praktyk te help; ander glo dat slegs deur na die preke te luister, verdienste en geestelike vooruitgang verkry word, selfs al verstaan ​​hulle nie die inhoud van die preke op kognitiewe vlak nie.
Die tempel was ook betrokke by liefdadigheidsuitreikings, wat dateer uit die vroeë negentiende eeu, tydens die Qing -dinastie, toe die tempelmonnike gevaar loop deur verlate liggame op die slagveld bymekaar te maak en begrafnisritusse vir hulle uit te voer (Naquin 2000: 650). In die vroeë Republikeinse tydperk (vroeg in die twintigste eeu), aangemoedig deur hervormers binne die staat sowel as binne Boeddhistiese kringe, het Boeddhiste begin om liefdadigheidswerk te doen. Die Temple of Universal Rescue het 'n skool gehuisves en maaltye vir behoeftiges voorsien (Xu 2003: 27; Humphreys 1948: 106). In die huidige tydperk het die tempel geld voorsien vir die herstel van 'n laerskool wat tydens die aardbewing in Sichuan in 2008 vernietig is. 'N Donasieboks vir die staatsbeheerde liefdadigheidsorganisasie Project Hope (Xiwang Gongcheng 希望 工程), wat skoolhou in minderbevoorregte dele van die land, staan ​​buite die hoof Mahavira-saal. Die hedendaagse tempel is egter minder betrokke by liefdadigheidswerk as baie ander Boeddhistiese tempels in China, wat hul eie liefdadigheidsgronde het.
Die leierskap van godsdienstige plekke, insluitend Boeddhistiese, in die kommunistiese China is baie kompleks (sien byvoorbeeld Ashiwa en Wank 2006; Huang 2019; Nichols 2020). Nie alle tempels bestaan ​​as godsdienstige plekke wat deur die regering gemagtig is nie, ondanks die teenwoordigheid van godsdienstige beelde, aanbiddingspraktyke of selfs inwonende geestelikes. Die Tempel van Universele Redding, as hoofkwartier van die Chinese Boeddhistiese Vereniging, is 'n amptelik geregistreerde godsdienstige plek, maar dit is ook 'n beskermde kulturele oorblyfsels. Selfs as 'n godsdienstige plek, dien dit 'n dubbele funksie as 'n praktiserende tempel in eie reg, met sy eie inwonende monnike, en as die woning van senior monnike binne die BAC, sowel as die hoofkwartier van die kantore van die Vereniging. Terwyl die daaglikse werking van die tempel grootliks aan die inwoners se kloosters behoort, word belangrike besluite oor infrastruktuur of selfs personeel deur 'n aantal regerings- en verenigingsliggame geneem.
Die tempel word gelei deur sy abt (zhuchi 主持). 'N Ander belangrike rol word vervul deur die gasteprefek (zhike 知客) wat verantwoordelik is vir die verhouding van die tempel tot die buitewêreld. Ander monnike het spesifieke rituele, administratiewe en onderhoudspligte (Sien, Welch 1967). Soos in alle Boeddhistiese tempels in die hedendaagse China, speel leke ook 'n belangrike rol in die daaglikse bedrywighede. Dit is deels omdat daar 'n relatief klein aantal monnike is in verhouding tot die groeiende aantal leke en die groot aantal besoekers wat die tempel elke week ontvang, veral tydens Dharma -byeenkomste. Die tempel reël weekliks tot sewentig leke -vrywilligers in formele werkskedules. Hulle pligte sluit in kook, skoonmaak, herstel en onderhoud, die toediening van die wierookure tydens die Dharma -byeenkomste en die koördinering en beheer van besoekers, veral tydens groot rituele geleenthede. Hierdie vrywilligersaktiwiteite staan ​​bekend as 'die beskerming van die Dharma' (hufa 护法). Dit is aantreklik vir leke as 'n bron van verdienste, sowel as 'n geleentheid om 'n gemeenskap te skep, veral vir ouer, afgetrede vrywilligers wat die meerderheid uitmaak. Op verskillende tye het die tempel ook jonger vrywilligers, dikwels hoërskool- of universiteitstudente, gekoördineer vir groot Dharma-byeenkomste om te help met rituele aktiwiteite en met skarebeheer. Die aktiwiteite van hierdie jonger vrywilligers (waarna die sekulêre term yigong genoem word) maak deel uit van 'n onlangse neiging tot burgerlike vrywilligerswerk deur die generasie wat na die 1980's gebore is. Yigong -vrywilligers, wat nie altyd leke is nie, word dikwels meer gemotiveer deur die begeerte om nuwe dinge te probeer en nuwe mense te ontmoet as die geleentheid om verdienste te verdien binne 'n Boeddhistiese soteriologie.
Boonop het die tempel 'n klein betaalde personeel van tempelwerkers, insluitend veiligheidswagte en onderhoudswerkers.
Histories het Boeddhistiese tempels in China gesukkel tussen die eise van die wêreldse samelewing en hul funksies as ruimtes van godsdienstige toevlug. Die idee van afstanddoening word makliker aanvaar in Boeddhisme se geboorteplek van Indië as in China. Volks Chinese godsdiens is gesentreer rondom die gesin, en Boeddhisme was nog altyd 'n potensieel ontwrigtende krag vir die gesinsgesentreerde model van godsdienstigheid. Boeddhisme het in sy lang geskiedenis in China by baie geleenthede vervolg, en die kulturele revolusie was slegs die mees onlangse voorbeeld. Boeddhistiese praktisyns het egter ook aangepas by die Chinese samelewing deur rituele vir gewone aanbidders uit te voer, die inlywing van boeddha's en bodhisattvas in die Chinese panteon te aanvaar en diep gekoesterde Chinese waardes soos respek vir voorouers deur rituele soos die Voeding van die vlammende mond te aanvaar. Die moderne Tempel van Universele Redding weerspieël hierdie spanning, enersyds 'n ruimte vir klooster -toevlug, soms verrassend stil en kalm in 'n besige stad en andersyds 'n ruimte vir populêre godsdienstige praktyk. Die belangrike administratiewe funksie daarvan as die hoofkwartier van die Chinese Boeddhistiese Vereniging weerspieël die noodsaaklikheid dat Chinese Boeddhisme verantwoordelik en reageer op 'n ateïstiese staat wat godsdiens steeds met agterdog bejeën.
Slegs 'n paar monnike in China sou daarop aandring dat Boeddhistiese tempels uitsluitlik bewaar word as ruimtes vir klooster -toevlugsoord sonder openbare funksies, en baie (hoewel nie die meeste nie) is betrokke by uitreik na die leke en die algemene publiek. Daar is egter lyne wat kloosters en ander tempelbestuurders wil trek, selfs al kry hulle nie altyd hul sin nie. In die afgelope jare, by die Tempel van Universele Redding, het baie hiervan betrekking gehad op die aktiwiteite van die predikerkringe en besprekingsgroepe in die tempel se buitenste binnehof.
Gedurende die langste periode van my etnografiese navorsing aan die tempel in die vroeë 2000's, het die tempelmonnike, hul jarelange leke -studente en soms leiers in die vereniging kommer uitgespreek oor die aktiwiteite van die predikerkringe en besprekingsgroepe, veral die ongereguleerde verspreiding van multimediamateriaal in die binnehof. Hierdie leiers van die tempel het, te verstane, gevoel dat hulle, en nie amateurpredikers sonder godsdienstige geloofsbriewe nie, sowel die reg as die verantwoordelikheid het om te sê wat ortodokse Boeddhistiese leerstellings was. Om godsdienstige en politieke redes was die tempelowerhede veral besorg daaroor dat die publiek leer om 'ware' Boeddhistiese leerstellings te onderskei van volksgeloofsoortuigings of, selfs nog meer, verbode leerstellings soos dié van die Falun Gong -geestelike beweging, wat baie Boeddhistiese bewyse toegeëien het. simbole en konsepte. Tog het die tempelowerhede vir die grootste deel van die vroeë 2000's nie 'n reguleringsapparaat gehad om die binnehofgroepe ten volle te beheer nie: daar was 'n leidingsvakuum by die tempel, wat 'n paar jaar lank nie 'n abt was nie, en 'n gebrek aan belangstelling van die owerhede buite die tempel.
Met die aanstelling van 'n nuwe abt het die middel van die 2000's die tekens gereeld op die binnehof aangebring wat die publiek gewaarsku het dat alle verspreide godsdienstige materiaal eers deur die tempel se gastekantoor goedgekeur moet word en dat hulle ongemagtigde openbare prediking moet frons. Maar etlike jare is tekens soos hierdie grootliks geïgnoreer, en die aktiwiteite van die predikerkringe en besprekingsgroepe het soos voorheen voortgegaan. Teen die vroeë 2010's het die tempel egter meer aktief gewerk om die ruimte oor te neem: dit parkeer 'n groot aantal motors daar en begin stalletjies oprig om goedere met 'n Boeddhistiese tema te verkoop. [Beeld regs] Die groter gebruik van die binnehof het meer opeenhoping veroorsaak. Tydens een groot Dharma -byeenkoms wat ek bygewoon het, breek een van die jong yigong -vrywilligers 'n predikerkring op wat die enigste ingang na die binnehof blokkeer, wat lei tot 'n geskreeu tussen die vrywilliger en die prediker. Vir die prediker, wat al baie jare self Boeddhistiese leerstellings bestudeer het en elke week vryelik oor sy kennis aan 'n belangstellende gehoor gepreek het, was dit uiters vernederend. Die vrywilliger was egter van mening dat hy die belangrikste verantwoordelikheid gekry het om te verseker dat mense vlot kan beweeg tussen rituele aktiwiteite wat deur die tempelmonnike gereël word, wie se predikant die regmatige gesag probeer opneem het.
Teen die middel van die 2010's, onder die voorsitterskap van Xi Jinping, het die tempelleiers meer steun van buite-owerhede ontvang om hul eie ruimte te beheer en het hulle meer proaktief geword om die predikers te dwing om hul ongeplande preke te staak. Hulle beperk die verspreiding van Boeddhistiese tema-literatuur en multimediamateriaal tot een tafel in die binnehof wat deur lekevrywilligers beoefen is.
Ten spyte hiervan bly die Tempel van Universele Redding 'n lewendige godsdienstige plek vir kloosters en leke, met 'n aktiewe rituele program, die voortsetting van die Skrifklasse en die voortgesette beskikbaarheid van 'n wye verskeidenheid gratis Boeddhistiese materiaal om te lees en te sien. [Beeld regs] Hoewel die lekepredikers nie kan voortgaan om te preek nie, het sommige hulle opvolging elders geneem; ander bly in die tempel om aan rituele aktiwiteite deel te neem. Tradisionele praktisyns soek steeds hul advies, al is dit meer diskreet, en beveel ander om dit ook te doen. Baie beoefenaars, veral bejaardes, kom steeds bymekaar in die binne- en die binnehof om saam te kuier, Boeddhistiese geskrifte te bespreek en 'n bietjie verligting te kry van die hitte in die somermaande. In die algemeen is die Temple of Universal Rescue 'n toonbeeld van die vasberadenheid van die Boeddhisme se aantrekkingskrag, selfs in een van die mees sekulêre wêreldstede.
Beeld #1: 'n Leke -bekeringseremonie by die Temple of Universal Rescue.
Beeld #2: Viering van Boeddha se verjaardag in die Tempel van Universele Redding.
Beeld #3: 'n Onvoorwaardelike preek by die Tempel van Universele Redding.
Beeld #4: Stalletjies wat opgerig is om goedere met 'n Boeddhistiese tema te verkoop by die Temple of Universal Rescue.
Beeld #5: Gratis Boeddhistiese materiaal om te lees en te sien wat deur leke verskaf word as 'n daad van verdienste.
Ashiwa, Yoshiko en David L. Wank. 2006. "Die politiek van 'n herlewende Boeddhistiese tempel: staat, vereniging en godsdiens in Suidoos -China." Tydskrif van Asiatiese Studies 65: 337-60.
Visser, Gareth. 2014. Van kamerade tot Bodhisattvas: Morele dimensies van boeddhistiese praktyke in hedendaagse China. Honolulu: Universiteit van Hawai`i Press.
Visser, Gareth. 2011. "Moraliteitstekste en die hergroei van leke-boeddhisme in China." Bl. 53-80 in Godsdiens in die hedendaagse China: tradisie en innovasie, geredigeer deur Adam Yuet Chau. New York: Routledge.
Gildow, Douglas M. 2014. "The Chinese Buddhist Ritual Field: Common Public Rituals in PRC Monasteries Today." Tydskrif vir Chinese Boeddhistiese Studies 27: 59-127.
Huang Weishan. 2019. "Stedelike herstrukturering en tempelagentskap - 'n gevallestudie van die Jing'an -tempel." Bl. 251-70 in Boeddhisme na Mao: onderhandelinge, kontinuiteite en heruitvindings, onder redaksie van Ji Zhe, Gareth Fisher en André Laliberté. Honolulu: University of Hawai'i Press.
Humphreys, Kersfees. 1948. Via Tokio. New York: Hutchison en Co.
Li Yao 瑶 瑶 en Madelyn Bjork. 2020. "Guangji -tempel." Bl. 92-105 in Godsdienste van Beijing, geredigeer deur You Bin en Timothy Knepper. New York: Bloomsbury Academic Press.
Naquin, Susan. 2000. Peking: tempels en stadslewe, 1400-1900. Berkeley: Universiteit van Kalifornië Pers.
Nichols, Brian J. 2020. "Ondervra godsdienstige toerisme by Boeddhistiese kloosters in China." Bl. 183-205 in Boeddhistiese toerisme in Asië, onder redaksie van Courtney Bruntz en Brooke Schedneck. Honolulu: University of Hawai`i Press.
Pratt, James Bissett. 1928. Die pelgrimstog van Boeddhisme en 'n Boeddhistiese pelgrimstog. New York: Macmillan Press.
Welch, Holmes. 1967. Die praktyk van die Chinese Boeddhisme, 1900-1950. Cambridge: Harvard Universiteit Pers.