Wat ouers moet weet oor ‘tough love’Argieffoto Hierdie rubriek is deel van ŉ reeks rubrieke wat Gielie Hoffmann publiseer oor “Wat ouers moet weet…” Lees gerus alle rubrieke deur Gielie Hoffmann op Maroela Media. – Red Iets wat gereeld opduik in gesprekke met vriende en familie is wie die ouer was wat kleintyd vir ons ŉ pakslae gegee het. Sonder uitsondering het almal pakslae gekry. Nie noodwendig baie nie. En definitief van so aard dat dit nie as fisiese mishandeling sou deurgaan nie. Maar êrens langs die pad is ons boude afgestof. Dit duik op in ons gesprekke omdat baie vriende nou klein kinders het en groot besluite moet neem oor die toepassing van dissipline. Dis interessant om te sien hoe verskil egpare onderling en met mekaar hieroor. Die ma’s is baie keer strenger, hulle moet orde handhaaf en is in beheer van baie kwelpunte waar dissipline opduik, soos huiswerk, badtyd en netjiese kamers. Die pa’s kom baie keer van buite af in en probeer of outoritêr voorkom (sonder sukses want die primêre verhouding is nog met die ma) of hulle is vredeliewend en wil net liefde uitdeel. Daarmee saam worstel almal met die vraag: pakslae of nie? Nuwe wetgewing hier rondom is ook pas bekendgestel en die interpretasie daarvan gaan ŉ daadwerklike invloed op ouers hê. Waar dit al vir jare ŉ taboe by skole was, is dit heel moontlik nou ook die voorland vir huise. Die groter vraagstuk is egter: hoe streng of tegemoetkomend moet ek wees? Die Engelse gesegde, “tough love”, som dit die beste op. Hoeveel tough, hoeveel love? Wanneer is watter een van toepassing? Jou eie ervaring hiermee gaan ŉ groot rol speel in hoe jy hieroor dink. Jou natuurlike aanslag gaan óf soortgelyk wees aan dit wat jy kleintyd ervaar het, óf die direkte teenoorgestelde tot ŉ seker mate. Ons wil of heeltemal soos ons ouers wees of glad nie. Tough love het jou of gehelp of êrens langs die pad seergemaak. Wat belangrik is om te weet van die begin af is dat dit nie die een of die ander is nie; albei is nodig. So kom ons begin dan by tough. Die sentrale fokus hier is dissipline, gehoorsaamheid, samewerking en kontrole. Die ouer wie se vertrekpunt tough is, trek ŉ duidelike streep in die sand en is onwrikbaar in hul oortuigings. Dis nie ŉ onderhandelingsproses nie en die kind is nie ŉ aktiewe deelnemer nie. Baie keer is hierdie aanslag suksesvol. Dit word egter gedryf deur vrees vir verkeerdwees, raaskry of mislukking. ŉ Kind wat net hieraan blootgestel word kan gedrewe en suksesvol wees. Of glad nie. Die geheim kom in by hoe dit uitgebalanseer word. So waar kom love in? Ouers wat ŉ sagter aanslag het, fokus op die love. Dis baie ondersteunend, liefdevol, buigsaam en sonder druk. Die fokus is meer dat die kind doelbewus gelukkig is en geliefd voel. Dit klink natuurlik ideaal. Maar daar is ook slaggate hier. Kinders leer baie keer hier nie van gevolge, of hoe om vas te byt of om te verstaan dat hulle verkeerd kan wees nie. Die toets is om te besluit: wanneer gaan ek tough wees, en wanneer gaan ek love wees. Albei is nodig. Daar moet eise gestel word maar ook ondersteuning gebied word. As daar net eise gestel word, sonder ondersteuning, kan die verhouding tussen ouer en kind langs die pad verbrokkel. As daar net ondersteuning gebied word en geen eise, loop jy die gevaar dat die kind nie voorbereid gaan wees vir wêreld daarbuite nie. Geen ondersteuning en geen eise kom natuurlik neer op roekelose en nalatige ouerskap. Dis duidelik dat ouers voor en tydens ŉ kind se grootwordjare gereeld hierdie gesprek met mekaar moet voer. Onderliggend hieraan is die respek wat die kind vir jou gaan hê asook die liefde wat hy gaan voel deurentyd. Dit beïnvloed hoe hy elke keer die boodskap gaan ontvang. Onthou, daai verhouding le die grondslag vir elke belewenis. ŉ Paar gesonde riglyne: *Die “Wat ouers moet weet”-reeks word moontlik gemaak met die vriendelike samewerking van Akademia– eersteklas hoër opleiding en opvoeding in Afrikaans.