Jeugdige werkloses kan ŉ bate wordFoto: WikiImages/Pixabay.com Ons het ná 1994 almal verwag dat die volledige Suid-Afrikaanse samelewing kon deel in positiewe uitkomste soos armoedeverligting, werkskepping, sosiale sekerheid, landelike ontwikkeling en grondhervorming, demokratiese konsolidasie, morele en etiese grondslae en waardesisteme, asook die regte van kultuur- en minderheidsgroepe. Terwyl die regering in 2017 agter terme soos radikale ekonomiese transformasie wegkruip en dit ideologies probeer regverdig, krimp die ekonomie jaarliks en werkloosheid word al meer. Almal se 1994-verwagtinge is getemper! Nêrens word dit beter gesien as in die steeds groeiende werkloosheidskoers wat tans op 36,4% staan nie. Dit verteenwoordig sowat 9,3 miljoen mense. Die ekonoom, Mike Schüssler, skryf onlangs dat altesaam 37% van Suid-Afrika se volwassenes werkloos is en ons het nou die derde hoogste werkloosheidsyfer ter wêreld. Ann Bernstein, uitvoerende direktrise van die Sentrum vir Ontwikkeling en Onderneming (CDE), se kommer is duidelik in haar verwysing na jeugwerkloosheid wanneer sy sê dat byna 6 miljoen jong mense teen einde 2016 werkloos was, maar 7,5 miljoen was nie in diens of opleiding nie. Werkloosheid onder 15- tot 34-jariges is volgens haar een van die grootste maatskaplik-ekonomiese probleme in die land. Daarom is dit van kritieke belang dat Suid-Afrika die snel groeiende jong bevolking in ŉ bate vir die land verander, veel eerder as die al groter wordende las wat dit tans is. Onderwys en vaardigheidsopleiding behoort daarom ŉ prioriteit te wees. Die tragedie is egter dat die teenoorgestelde gebeur. Volgens die Wêreld- Ekonomiese Forum se jongste ranglys oor mededingendheid het Suid-Afrika, wat hoër onderwys en opleiding betref, geval van die 75ste plek in 2016 na die 88ste plek in 2017. Dit word duidelik dat daar baie anders gedink sal moet word oor die werkloosheid-tsunami. Suid-Afrika sal eers ekonomiese volwassenheid bereik indien pres. Zuma en sy opvolgers besef dat ons minder moet praat in terme van swart Suid-Afrikaners se aandeel in die ekonomie, maar meer in terme van die aktiewe bydrae tot die ekonomie. Dit kan egter slegs bereik word indien daar ŉ besef by die ANC en sy leiers is dat niemand ŉ groter deelname in die ekonomie kan opeis sonder eie inisiatief en harde werk nie. Daardie realisme was wel in 2012 teenwoordig met die Nasionale Ontwikkelingsplan wat daarop gemik was om teen 2030 armoede uit te skakel en ongelykheid te verminder deur Suid-Afrikaners te laat saamstaan, ’n inklusiewe ekonomie te kweek en vaardighede op te bou. Was dit maar net nog ŉ lugkasteel wat deur ideologie verswelg is? Die verlede het wel antwoorde vir vandag se uitdagings. Ná die Groot Depressie in die dertigerjare het die staat wel betrokke geraak en is werkloses onder meer ingespan om dwarslêers te lê vir die groeiende spoor-infrastruktuur. Ook militêre leiers het met oplossings vorendag gekom. So is Spesiale Diensbataljonne as ŉ sosio-militêre skema gestig om jong manne te help om uit werkloosheid en gevolglik uiterste armoede van daardie jare te ontsnap. Die doelwit was om die jong mans deur militêre dissipline en fiksheid toe te rus om verskeie ambagte te leer en hulle ná ŉ tydperk van minstens ŉ jaar weer in diens te kon stel. Met behulp van die departement van arbeid en welsyn kon die Spesiale Diensbataljonne reeds teen die einde van 1937 sowat 6 858 jong mans van arbeid voorsien. Veral die polisie, spoorweë, gevangenisdiens en mynwese het gebaat uit die Spesiale Diensbataljonne. Hierdie Spesiale Diensbataljonne is ten tyde van die Tweede Wêreldoorloog en ná afloop daarvan omgeskakel in volledige militêre eenhede en so het die spesialis-pantsereenhede ontstaan. Daar sal wel op groot skaal gedink moet word om die ekonomie te stimuleer sodat werk geskep kan word. Dr. Theuns Eloff skryf juis op 11 Oktober 2017 oor die agteruitgang in SA se infrastruktuur met verwysing na ŉ omvattende verslag oor water, sanitasie, paaie, spoorlyne, elektrisiteit, gesondheid en onderwys wat die Suid-Afrikaanse Instituut vir Siviele Ingenieurs onlangs met behulp van die WNNR gepubliseer het. Dr. Eloff skryf dat infrastruktuur soos water, sanitasie, paaie en onderwysgeriewe openbare bates is wat in almal se belang is en bestuur moet word. Dit verbeter lewensverwagting, fasiliteer sosiale mobiliteit en toegang tot ekonomiese geleenthede, en help ekonomiese groei en werkgeleenthede skep. Na aanleiding hiervan moet die vraag dan gevra word: Wat is verkeerd daarmee om op groot skaal arbeidsmagte byeen te bring om die instandhouding van ons infrastruktuur en byvoorbeeld paaie, veral slaggate, te behartig en herstel? Die Spesiale Diensbataljonne ná die Groot Depressie het jong mans met vaardighede toegerus om ekonomies aktiewe burgers van die land te word. Dit kan in 2017 weer gebeur, maar dit sal ŉ verbintenis tot ekonomiese ontwikkeling en vrye deelname van almal in die ekonomie beteken.