Dan Roodt: Afrikaners en Europeërs, sy aan sy – praag.co.za
In Bad Godesberg het ek met 'n patriotiese Duitse dinkskrum gepraat en hulle ingelig oor die mislukking van multikulturalisme in Suid-Afrika, hoedat die konflik tussen rasse, kulture en tale eintlik net sedert 1994 toegeneem het. Tans dreig Malema en sy EFF die blankes openlik met geweld, terwyl plaasmoorde vanjaar onrusbarend toegeneem het.
Net noord van Keulen het ek 'n vergadering met 'n bekende Duitse politikus gehad wat aanvanklik net 'n uur of wat sou duur, maar die gesprek was so interessant en breedvoerig dat dit naderhand die hele middag in beslag geneem het.
So pas vanoggend het ek die notule van die gesprek ontvang met al die besluite wat geneem is. Onder andere gaan ons van aanstaande jaar af begin deelneem aan politieke gesprekke en konferensies in Europa oor die probleme wat die Westerse kultuur in die gesig staar. Suid-Afrika en Afrikaners word erken as 'n wesentlike deel van die Westerse of — soos dit op Duits vir my gestel is — Abendländische — kultuur. Die ses maande Duits wat ek op universiteit gehad het, is maar taamlik verroes maar dit was geen probleem nie, want ek verstaan die taal goed en kon my goed in geradbraakte Duits en Engels uitdruk.
By die beoogde konferensie sal Afrikaanse musici en kunstenaars optree. Dit sal sowel politiek as kultuur bestryk.
Soos ons al soveel kere hier op die PRAAG-webblad berig en geskryf het, is daar 'n sterk intellektuele en politieke beweging in Europa aan die gang wat Islam en die multikulturele samelewing verwerp. Die beweging is tegelykertyd nasionalisties én transnasionaal omdat die verskillende "regse" politieke partye nou met mekaar saamwerk. Hongarye en die regering van Viktor Orbán speel 'n sleutelrol om hierdie beweging te stimuleer en selfs te befonds. (Ek plaas die term "regs" tussen aanhalings tekens, omdat meeste van my gespreksgenote geensins stereotipies "regs" was nie; hulle kom uit die Groen beweging, uit die sakewêreld en selfs kuns en ontwerp!) Volgens die Nederlandse skrywer en meningsvormer Joost Niemoller spruit dit uit Hongarye se verlies aan grondgebied net ná die eerste wêreldoorlog tydens die berugte Versailles-konferensie. Tans bestaan daar Hongaarse minderhede in verskeie buurlande wat op soortgelyke maniere as Afrikaners benadeel word, sover dit hul taal-, kultuur- en politieke regte betref. Hongarye is ook sterk gekant teen immigrasie en die inneem van Midde-Oosterse vlugtelinge.
In Bad Godesberg, Bonn en Keulen het ek heelwat Moslems op straat gesien. Blykbaar is 20% van Bonn, die voormalige hoofstad van Duitsland, reeds Moslem.
In Nederland het ek ook indringende gesprekke gevoer, en allerlei plekke van Afrikaner- en Boere-historiese belang in die stad besoek. Onder andere het ek verby die Amstel-hotel geloop waar Paul Kruger en Leyds, die jong Nederlandse regsgeleerde, mekaar ontmoet het. Op baie maniere is ons geskiedenis en dié van Nederland ten nouste verbind.
Bokantmyop die hoek van die gebou: standbeeld van "Die Boerekryger". pic.twitter.com/ZJdSqbqFyC
— Dan Roodt (@danroodt) November 5, 2017
In Leeuwarden het ek 'n ou vriend uit Johannesburg, die boekhandelaar Marcus de Jong, besoek. Ons het oor die ou dae in Braamfontein gesels, asook oor die funeste tagtigerjare toe Suid-Afrika vanuit die buiteland gerysmier is, met die rand wat getuimel het, byna net soos tans.
Elders in Friesland, in die historiese dorpie Dokkum, het ek aandete by 'n deftige restaurant in 'n voormalige klooster saam met Adriana Stuijt van die webblad Censorbugbear genuttig. Die klooster self was in die sewentiende en agtiende eeue 'n sogenaamde "Burgerweeshuis". Van daar af is jong meisies wat goed opgevoed en onderrig is na die Kaap gestuur om met die Vryburgers in die huwelik te tree. Ons volksmoeders het dus letterlik uit die Nederlandse weeshuise gekom.
Maar dis goeie gene… ten spyte van immigrasie en die instroming van Moslems is Nederland steeds skoon, netjies en goed georganiseer. Dis 'n vreugde om te ervaar.
Tans verkeer ek nog in Amsterdam en skryf dié rubriek op die hotel se rekenaar. Om lig te kan reis, het ek geen skootrekenaar saamgebring nie. Vanmiddag ontmoet ek twee Sweedse vriende wat van Stockholm af kom en verder die reis na België gaan meemaak. Hulle gaan ook in Sweeds oor dié toer berig; só spring die vonk van een land na 'n ander, in verskillende tale, maar met daardie onderliggende besef dat elke ding wat ons doen en sê uiteindelik die naderende Westerse ondergang (sien hier onder) moet verhoed.
Dit stem mens tot diepe nadenke om Verwoerd se geboortehuis by Van Lennepkade 16 te aanskou.
'n Nederlandse vriend het my na Verwoerd se geboortehuis by Van Lennepkade 16, Amsterdam geneem, waar hy dié foto van my geneem het. Dit was koud met 'n lastige motreëntjie wat kort-kort uitgesak het. Ongeag wat 'n mens van Verwoerd mag dink, is hy nóg een van die gebore en briljante Nederlanders wat 'n sleutelrol in ons geskiedenis gespeel het. Eens het Afrikaners hom verafgod, maar die afgelope twee of drie dekades het die verraderlike Afrikanerelite wat ons aan die ANC uitgelewer het, hom honend verwerp. Ek gaan al die regdenkende Europeërs aanmoedig om die pelgrimstog na Verwoerd se geboortehuis hier in die hartjie van Amsterdam aan te pak. Kort-kort moet daar blomme gelaat word, soos blykbaar net ná sy moord in 1966 hier gedoen is.
Verwoerd, die weeskind van ons geskiedenis… nes daardie mooi Nederlandse weesmeisies wat op die skepe geklim het na 'n verre land in Afrika waar hulle sou kom werk en bou, huishou en kinders baar. Tydens die sewentiger- en tagtigerjare het die hele Westerse wêreld ons verwerp, weens die linkse propaganda en irrasionele haat wat daar teen ons opgesweep is. Marcus de Jong vertel dat Nederlandse uitgewers in 1978 besluit het om nie meer sy bestellings van boeke uit te voer nie, en sy boekwinkel begin boikot het.
Op 'n manier was ons vir 'n paar dekades 'n weesvolk wat deur ons eie bloedfamilie hier oorkant die water verwerp is. Maar nou het dinge met 'n handomkeer verander en word ons nie meer beledig of geboikot nie, maar byna soos die verlore seun terug aanvaar. Ek ervaar 'n warmte en toegeneentheid hier in Noord-Europa wat seker laas in die tyd van die Tweede Vryheidsoorlog of die eerste helfte van die twintigste eeu voelbaar was.
Een van die Nederlanders het 'n hele stapel politieke boeke aan my geskenk, ongevraag. Nog 'n teken van die tye is die nuwe Nederlandse vertaling van Oswald Spengler se Untergang des Abendlandes wat so pas hier verskyn het as De ondergang van het Avondland. Die tema van Westerse ondergang is skielik net so aktueel soos Afrikanerondergang in Suid-Afrika.
Iets wat ek nooit geweet het nie, is dat die beroemde negentiende-eeuse Calvinis, Abraham Kuyper, iewers gesê het dat Suid-Afrika in die toekoms dalk ´n sleutelrol in die oorlewing van die Nederlanders kan speel. Volgens hom bevind Nederland sigself tussen drie groot, oorlugsugtige state: Engeland, Frankryk en Duitsland. Die land kon te eniger tyd oorval en geannekseer word. Daarom was die Transvaal en die ou ZAR van sleutelbelang, nie net vir die Boere nie, maar ook vir die Nederlanders. Ons was dalk die "plan B" indien Nederland sou ondergaan…
Volgens een van my gespreksgenote geld dié Kuyperiaanse logika vandag steeds. "Die voortbestaan van Nederland en Europa is geensins gewaarborg nie. Daar bestaan 'n koalisie van Links en Islam. Die linkses is steeds aan die mag; hulle beheer die media, die universiteite en alle instellings. Die ondergang van Europa sou hulle nie in die minste skeel nie. Daarom kan 'n Afrikanervolkstaat in Suid-Afrika dalk in die toekoms vir ons 'n toevlugsoord wees, wie weet?"
Iewers in my kop weerklink die gesprekke wat ek met PW Botha kort voor sy dood gevoer het steeds. Veral sy staaltjie oor generaal Charles de Gaulle se woorde op 'n keer: "Ons mag nooit die Afrikaners in Suid-Afrika opsystoot nie. Hulle is van strategiese belang vir ons." Skielik maak dit alles sin.
Die polities korrekte gedagte dat Afrikaners by die swart bevolking van Suid-Afrika gaan integreer en as't ware daarin opgelos gaan word, is gek en onmoontlik. Eintlik kom dit op volksmoord neer; gaan lees maar die definisie in die VN se konvensie oor volksmoord. Ons is net so deel van die Aandland soos enige van ons stamlande: Nederland, Vlaandere, Frankryk of Duitsland.
En nou, oplaas, word ons nie net aanvaar nie, maar stry ons sy aan sy om te oorleef. Eintlik is dit geensins verbasend nie; dit is soos dit hoort. Nie die oorlewingstryd nie, maar die "sy aan sy".
Uit al die gesprekke en ontmoetings hier met van die leidende figure in die pro-Westerse beweging in Europa, kristalliseer twee dinge klinkklaar uit: Ons behoeftes aan selfbeskikking, enersyds, en aan nouer samewerking met Europa, sowel op ekonomiese as kulturele vlak, andersyds. Dit is waarop ons ons moet toespits. Ons mag nie langer talm om 'n stuk grondgebied in Suid-Afrika te bekom waar ons onafhanklik van die huidige verafrikaniseerde staat met sy korrupsie en verval kan begin leef nie. En ons sal nie die finansiële middele daarvoor hê as ons nie ten nouste met 'n ryker en groter Europa saamwerk nie. Die twee gaan hand aan hand.
Die tyd daarvoor was egter nog nooit so ryp soos nou nie. Ons moet die yster smee terwyl hy warm is!
Skrywer Dan RoodtGepubliseer op 6 November 2017 6 November 2017 Kategorieë Dan Roodt, RubriekeSleutelwoord Abraham Kuyper, amsterdam, Bad Godesberg, Bonn, Dokkum, Keulen, Leeuwarden, Marcus de Jong, Oswald Spengler, Van Lennepkade 16. Die Boerekryger, Verwoerd