'N legende van rykdom
deur Bob Mandel
Eendag was daar 'n slaapgigant. Hy het geslaap in 'n hoë bergvallei, net oor die heuwel van 'n klein, rustige dorpie. Die inwoners het van hierdie groot wese geweet. Dikwels sal hulle Hom in sy eindelose slaap hoor oordra, en laat geboue skud en vensters verpletter, of brul as Hy 'n slegte droom gehad het en 'n verskriklike roering op hul ruggraat stuur.
Maar dit was 'n dorpie van klein mense, en min van hulle het die grootte of sterkte gehad om naby die Sleep Giant te waag. Trouens, selfs al het hy net oor die naaste heuwel geslaap, het baie min, indien enige, van die dorpenaars, hul ouers of hul grootouers ooit die Great Sleeping One gesien.
Soos gewoonlik in stories soos hierdie, was daar baie legendes oor die Sleeping Giant. Alhoewel niemand seker geweet het of enige van hulle die Reus eintlik gesien het nie, het die oudstes van die dorp beweer hulle het in hul jeug en hulle het onder mekaar geargumenteer of Hy 'n goeie reus was wat die dorp of 'n slegte reus beskerm het, wanneer dit ontwaak word, sou alle dorpelingen onderwerp word. Een ouderling "onthou" toe die reus eers aangekom het. Hy het gesê dat die dorp op daardie tydstip uiters ryk was, anders as nou, 'n tyd van groot skaarsheid en stryd. "Dit was net 'n dorpie van die ryk mans. Almal het meer goud as wat hulle moontlik kon gebruik," het die ouer herinner. Maar toe verskyn die reus.
Hy het daarop aangedring dat al die goud versamel en in 'n grot oor die heuwel geplaas word. Toe dit gebeur het, het die reus gesê hy is moeg en sal 'n middagslapie neem, en niemand moet Hom wakker maak as hulle hul goud of hul lewens waardeer nie.
Die Dorp Debatte
Nog 'n ouer het gesê om nie saam te stem nie. Elke dag in die town square-kafee, sou hierdie twee oudstes die dorp verby verby terwyl ander dorpenaars gekyk het, sommige met hul eie variasies van hierdie legendes. Volgens hierdie tweede ouderling was die eerste ouer se geheue heeltemal onbetroubaar. Die waarheid was, ja, die dorp was eens baie ryk en ja, die inwoners het hul goud in 'n grot oor die heuwel gestoor. Toe verskyn eendag 'n soort reus en sê hy kan hulle ook leer hoe om reuse te wees. Vir 'n rukkie was die lesse suksesvol, en sommige van die klein dorpies het groter geword. Toe het diegene wat klein gebly het of nie hul lesse kon leer nie, jaloers geword en die dorpenaars het onder mekaar begin veg soos nooit tevore nie.
Uiteindelik, nadat 'n groot dorpenaar 'n klein Villager vermoor het, het die soort Giant geskree: "STOP!" so hard dat al die inwoners 'n geruime tydjie in hul ore hoor lui. Skielik was al die inwoners wat groot geword het weer klein. Toe kondig die soort Reus aan dat Hy in die volgende vallei langs die grot gaan slaap en nie sou wakker word en hulle leer voordat hulle opgehou veg het en om vergifnis gebid het nie. Hy het gesê dat as iemand probeer om Hom wakker te maak voordat daar vrede in die dorp was, Hy sou vertrek en nooit weer sou terugkeer nie.
Die reus het gaan slaap. Die inwoners het nie geweet wat om te doen nie: hulle het die Reus liefgehad en wou sy lesse leer. Hulle wou nie hê dat Hy moes vertrek nie, maar hulle kon nie ophou om onder mekaar te veg nie. Hoe meer hulle geveg het, hoe skrikser het hulle gegroei. Hul vrees het geboorte gegee aan die idee dat die Sleeping Giant hul goud gesteel het en daar was geen manier om dit uit die grot te kry waar Hy geslaap het nie. Daar was 'n derde ouderling wat gelag het en gesê daar was glad nie slapende reuse nie. Hy het beweer dat die inwoners slagoffers van 'n kollektiewe dwaling gehad het. Maar niemand het in hierdie opsig belanggestel nie.
Gered deur kinders
Hierdie verhale het die nuuskierigheid ontlok en die lewendige verbeelding van die kinders gewek. Hulle het gewag om die Slaapreus te sien, maar dit was streng verbode om dit deur hul ouers te doen. Harde tye het die klein dorpie gryp. Die lewe het 'n saak geword van stryd, uithouvermoë, armoede, en óf uitbarstings van konflik of stille ellende. Hoe meer die kinders die swaarkry van hul ouers opgemerk het, hoe meer het hulle besluit om iets te doen. En daardie iets 'het die vorm van die Sleeping Giant. Eendag na skool het die kinders verdwyn in die bergvallei waar die Sleep Giant geslaap het. Terwyl hulle die Groot Een genader het, het hulle onder mekaar gedebatteer watter optrede, indien enige, om te neem. Een seuntjie het die groep aangemoedig om terug te draai en sy vriende van die legende van die Sleeping Giant se enorme mag en meanness te herinner. 'N Klein meisie het nee gesê, hulle moes die magtige Reus wakker maak en beweer dat miskien Hy hul ouers sal red uit die toestand van armoede, stryd en ongelukkigheid. Die meeste van die kinders het in die middel vasgevang, vrees en bekommernis skud hul knieë, ontsag en wonder hoe hulle hul fantasie kietel. Die kinders het nader gekom en die Sleeping Giant gesien. Hy was veel groter as wat hulle ooit gedink het. Dit het al die kinders van die dorp, byna honderd van hulle, om die reuse se groot liggaam omring. Die kinders het instinktief hande gehou en in stilte gestaan, sonder om te weet wat om volgende te doen.
Terug in die dorp het die ouers opgemerk dat hul kinders verdwyn het. Alhoewel hulle die ergste vermoed het, was hulle nog te bang om na hulle te gaan. Hulle het in hul plek van gebed bymekaargekom en gevra dat hulle hul nageslag veilig en vinnig sal teruggee. Een vir een het die dorpenaars op hul knieë geval en van die diepte van hul skelm af gehuil en hoop dat hul kinders sonder kwaad verlos kon word. En tog, ten spyte van hul ellende, skaarsheid, stryd en ongelukkigheid, het een van hierdie klein mense nie gewaag om uit die veiligheid van die dorpie te waag nie.
Die kinders het naby die slaapgigant gestaan, verlam deur hul vrees en die vrees van hul ouers. Desnieteenstaande het een dapper meisie die groot Slapende Een met 'n stok gestamp, en binnekort het al die ander kinders bymekaargekom. Die kinders het toe in harmonie gekies:
Wake up Giant, Wake up Giant
Word wakker van jou eindelose droom.
Maak jou oë oop, Ontwaak en styg.
En asseblief, wees nie gemeen nie.
Tog het die reus geslaap.
Die kinders het voortgegaan om te klim op die Sleeping Giant se groot uitgespreide liggaam. Ten spyte van hulle begeerte, het hulle vorentoe gedraai, asof hulle deur 'n krag selfs groter as die Reus Homself gedryf word. Ten slotte het die Groot een onder die druk van hierdie magtige kollektiewe onskuld geroer. Die kinders het 'n groot diep asem gekry en in harmonie gebly van die volheid van hul klein longe, "ONS JOU GROOT AWAKENING!"
Die Reuse Awakens
Die berge het gebrul. Die heuwels het gerol, en die dalende reus se vallei heen en weer heen en weer in al sy majesteit. Terug in die dorp het geboue geskud en vensters gebreek. Dit het gelyk asof 'n reuse aardbewing geslaan het, soos die einde van die wêreld naby was, en al die klein dorpiegangers het soos veiligheidsgetalle geskree, bang vir hul lewens en die lewens van hul verlore kinders.
Terwyl die Reus gaan sit het, het die kinders van sy liggaam af beweeg, maar nie weggehardloop nie. Die Reus het sy oë saggies gevryf. Hy het 'n gaap gegroei wat deur die heuwels gesink het. Toe kyk hy na al die kinders en die grootste glimlag in die wêreld het oor sy groot gesig versprei. Stil Hy het vir hulle gesê: "Ek is joune, jy is myne." Hy het sy groot arms in liefde uitgestrek. Sy vingers vryf tentakels uit.
Die ontwaakte Reus het 'n reuse ingeasem en stadig uitasem. Sy asem skep 'n sagte, liefdevolle windwerveling wat die kinders opgehef en in sirkels van soet bries gedraai het - winderigheid van sagte liefde. Terwyl hulle omgedraai het, het hulle gegroei, soos hulle gegroei het, het hulle in 'n paar kort sekondes van kleinigheid tot grootte verander. Toe die Reus hulle laat val, was hulle nie meer klein kinders nie. Hulle was reuse self, Sy is baie gelyk in grootte, vorm en sterkte.
Die kinders was verstom deur hul transformasie. Die Slaapreus het die reuse kinders een vir een opgestaan ​​en omhels. Toe het Hy hulle in die geheime grot geneem waar die goud al soveel jare weggesteek was. Die kinders het die duisternis van die grot binnegegaan; maar toe hulle hul oë gefokus het, het hulle die briljante verblindende lig gesien. Goud, diamante, smaragdes, sapphires 'n Technicolor skatkis van oneindige oorvloed.
Terug By Die Dorp
Intussen het die dorpenaars bymekaargekom in die dorpsplein. Hulle het gevoel dat 'n groot verandering plaasgevind het, maar niemand kon dit uitdruk nie. Skielik het hulle besef dat liefde die vrees in hulle harte vervang het. In hierdie liefde was vreugde en vrede en geloof in die toekoms. Geen bekommernisse nie, het hulle gelyktydig gedink. Hulle was in die versoeking om die verandering wat plaasgevind het, te bespreek en te debatteer, maar hulle het begin om te glimlag, giggel, dan guffaw.
Hul gelag is skielik onderbreek deur 'n harde stootgeluid wat hulle van die heuwels na hulle toe versamel het. Hulle kyk na die kruin van die heuwel en sien 'n leër van reuse wat in harmonie staan. Die kinders kyk na hul klein dorpie en hul geskokte klein ouers. Dit lyk vir hulle soos 'n klein dorpie miere.
Hulle het ingeasem, soos die Sleep Giant hulle geleer het, en het 'n swaaiende wind saggies in die rigting van die dorp ingeblaas. Hul ouers is in die lug gevee, soos hulle voorheen was, het magiese tornado's gekeer en in 'n paar, kort, winderige sekondes van kleinigheid tot grootte verander. Toe die ouers weer opkyk, het hulle hul kinders herken en in vreugde en trane na hulle gehardloop om hul verlossers te omhels. (Vervolg)
"Wake Up To Riches"
Bob Mandel is 'n pionier van self-verbetering vir meer as 20 jaar en is mede-eienaar van Loving Relationship Training International en International Seminars Leadership Programs, Inc. Hy is die skrywer van: Hart oor hakke (50 maniere om nie jou minnaar te verlaat nie), en Wake Up To Riches. Bob kan bereik word deur: ISLP, 21 Sabbaday Lane, Washington, CT 06793, VSA. Besoek sy webwerf vir inligting oor seminare en meer: http://www.bobmandel.com