Meer as ooit – Felicia Snyman
Alles is net te veel vir haar. Sy kan nie teen sulke mense opstaan nie. Die hele doel hoekom sy hierheen gekom het, was om vrede en geluk te vind. Nou is sy stoksielalleen in 'n vreemde plek, en mense beskuldig haar van die een ding waarvan sy probeer wegkom het. Ontrouheid.
Sy sak agter haar tafel neer en huil asof die einde van die wêreld aangebreek het. Sy sit 'n hele rukkie in 'n klein bondeltjie op die vloer.
"Rinamari . . ."
Sy hoor vaagweg 'n sagte stem, maar sy is net eenvoudig nie daartoe in staat om haar reg te ruk nie. Iemand raak liggies aan haar skouer en sy lig haar gesig op.
Deur 'n gordyn van trane sien sy die geelgroen oë bekommerd na haar kyk. Hy het op sy hurke langs haar neergesak en sy hand bly sag op haar skouer.
"Wat het gebeur? Het iemand iets oorgekom?"
Hy vra 'n string vrae en soek vir enige verduideliking in haar oë.
Sy skud net haar kop en probeer die woorde uitkry. Sy lyk seker vir hom totaal en al pateties, want pateties is presies soos sy voel.
Hy lig haar ken op en vee 'n traan liggies van haar wang af.
"Asseblief, praat met my."
Sy woorde is so teer dat dit 'n hele nuwe stortvloed trane veroorsaak en sy ruk soos sy snik.
Sy manlike instink om te beskerm skop in en hy vou haar sonder enige skroom in sy arms toe. Die hitte van sy lyf en sy sterk arms wat haar omvou, laat haar veilig voel. Sy begin snik vir snik vertel wat vandag gebeur het.
"En hy het gesê ek is 'n vermetele slang. Ek sal nooit so iets doen nie. Ek ken nie eens die mense nie. Hy was so lelik met my. En die tafel het my been getref."
Sy weet nie waarom sy die laaste deel byvoeg nie, maar dit voel asof hy alles sou wou weet.
"Wie is hierdie mense?"
Hy klink gevaarlik kwaad en sy kyk effens verras na hom. Is hy regtig nou vies oor die hele ding?
Sy kry die naam net-net uit en voel hoe haar lip weer bewe. Sy kan nie glo dit ontstel haar so nie. Hy vee sag oor haar mond. 'n Warm sensasie skiet deur haar en sy trek effens weg.
Sy knik. Sy arms verstyf effens. Sy wonder of hy die mense ken. Sy kyk op na hom.
'n Breukdeel van 'n sekonde sien sy weer hoe aantreklik hierdie man is; dan raak sy oorbewus van hoe sy op hierdie oomblik moet lyk. Daar is seker maskarastrepe oor haar gesig en sy lyk waarskynlik verskriklik. Sy vryf oor haar wange.
"Ek's jammer. Dit klink eintlik baie pateties. Ek is nie gewoonlik so 'n groot baba nie. Net vir die rekord, ek kon dalk een of twee dinge teruggesê het wat in retrospek nie so professioneel was soos wat ek behoort te wees nie."
Sy voel skaam en weerloos. Haar hart is regtig seer oor die woorde wat die man haar toegesnou het.
Alexander glimlag en vee weer oor haar wang.
"Dit is allesbehalwe pateties. Ek is baie bly jy het darem ten minste probeer om vir jouself op te kom. Niemand het die reg om so met jou te praat nie. Jy kan maar huil as jou hart seer is. En jou oë is op hierdie oomblik asemrowend mooi."
Sy soek vir enige spot in sy oë of stem. Dalk sê hy dit net om haar te laat beter voel. Hy kyk egter steeds net na haar en sy kan sien hy bedoel dit.
Hy staan op en trek haar sag saam met hom op. Sy voel seer en moeg van die huil. Wie ook al gesê het 'n mens voel beter as jy gehuil het, jok. Jy voel inderdaad nog erger.
"Miskien moet jy iets kry om te eet of te drink en dan huis toe gaan en 'n lekker warm bad gaan vat."
Sy verwelkom sy voorstel en bewonder sy insig terselfdertyd. Hierdie man is vol verrassings.
"Dit klink soos 'n baie goeie idee. Ek wil net eers badkamer toe gaan en dan die laaste papierwerk vir môre afhandel."
Sy begin skarrel, deels omdat sy teenwoordigheid haar nou begin teister. Haar hart klop heel-
temal onreëlmatig wanneer hy so naby aan haar staan.
"Gaan jy oukei wees?" Hy bly naby haar staan en kyk besorg af na haar.
"Jip. Vir seker. Baie dankie dat jy my getroos en geluister het na my tranedal. Dit het baie gehelp. Ek sal môre weer kans sien vir die volgende uitdaging of beproewing."
Sy glimlag stram. Dit voel baie soos 'n leuen. Sy sal eerder weer in sy arms wil inloop en net daar bly. Veilig. Warm. Droomverlore.
Rinamari skrik vir haar eie gedagtes en draai vinnig weg. Sy moes nooit gehuil het nie.
"Ek moet gou iets gaan afhandel. Ek gaan jou bel sodra ek klaar is. Ry asseblief versigtig."
Iets in sy stem laat haar voel dat sy dankbaar moet wees sy is nie die taak wat afgehandel moet word nie. Sy probeer opreg glimlag.
"Dankie, maar dis nie nodig nie."
"Ek weet dis nie nodig nie. Ek wil."
Alexander draai om en begin by die deur uitstap. Sy kyk hom 'n oomblik agterna. Hy draai skielik om en stap weer reguit na haar toe.
Sy frons vraend.
"Wag. Daar is iets wat ek eers moet doen."
Hy praat baie naby aan haar terwyl hy met sy hand aan haar gesig raak. Sy staan verstar en deurmekaar.
Skielik raak sy lippe ongelooflik sag aan hare. Dit voel asof iets net liggies oor haar mond gevee het, maar dit stuur elektriese strome deur haar hele lyf. Hy soen haar 'n tweede keer, effens harder, maar steeds asof sy kan breek. Sy mond huiwer 'n oomblik teen hare, dan draai hy om en stap doelgerig uit die vertrek uit.
Rinamari weet nie wat nou net gebeur het nie. Sy staan soos 'n soutpilaar. Haar vingers raak sag aan haar lippe. Die sensasie van die soen van 'n oomblik gelede is steeds tasbaar.
Sy probeer haar helderheid herwin, maar al waaraan sy kan dink, is hoe graag sy meer van hom wil hê.