Eerbied vir lewe as ’n etiek-filosofie is die een groot bydraes van Schweitzer, maar hyself het opgemerk dat daarnaas ’n ander insig sy denke oorheers het: mens behoort voorspoed in die lewe nie as vanselfsprekend te beskou nie; voorspoed vereis ’n “dankoffer” in die vorm van ondersteuning of diens.21 As kind, vertel Schweitzer, het hy twee onuitwisbare ervarings beleef. Die eerste was die oorweldigende smart en lyding in die wêreld; die tweede die verontrusting oor “the right to good fortune [Glück]” soos wat hyself dit beleef het as ’n gelukkige kind wat in ’n bevoorregte en liefdevolle gesin groot geword het (Schweitzer 1924:60-62).