Uit die Mond van die Suigeling: 2015
En die grootste Survivor is: Survivor!
Behalwe Noot vir Noot is daar seker nie nog 'n program wat 'n kanniedood is soos die Amerikaanse weergawe van "Survivor" nie. Die program, wat al sedert die begin, in 2000, deur Jeff Probst aangebied word en wat niksvermoedende Amerikaners jaar na jaar in miljoenêrs verander. Bygesê, ek weet nie of ek sal doen wat hulle moet doen om daardie geld te wen nie. As jy vir vyf weke in wind en weer op drie riete moes lê langs iemand wat laas op 'n plaas in North Dakota gebad het (en toe ook net so een maal per maand), sou jy ook 'n miljoen dollar verdien het vir jou moeite. Die program is soos 'n fyn-uitgewerkte, gechoreografeerde boendoe-dans wat waarskynlik etlike miljoene dollar kos om te vervaardig. Met Jeff wat al vir 15 jaar presies dieselfde goed sê soos "Wanna know whatcha playin for?" of "I'll go tally the votes" of "Survivors ready... go!" Al is dit oorbekend, is geen van die reekse kinderspeletjies nie. Maar jy weet ook nie wat is regte pyn en lyding en wat is showbiz nie. Jy weet nie of daar dalk agter 'n piesangblaar 'n wasbak ingebou is waar die Amerikaanse deelnemers twee maal per dag daardie perfekte wit tande van hulle met behulp van Aquafresh borsel, en elke oggend deur 'n spesiaal-aangestelde sun tan lotion sproeier, toegespuit word voor daar met die dag se verfilming begin word nie. Mens weet dit nie. Maar mens kan wel sien dat die gelêery op die riete regtig is en dat mens nie uitgeteerdheid weens 'n dieët van rys en muggies, of slapeloosheid weens die rietslapery onder die elemente, vir die kamera kan wegsteek nie, al blink die tande soos die sterre in die hemel. Ek weet nie by die hoeveelste reeks "Survivor" trek nie, want mens kan dit ook nie google nie, want dan sien jy wie't die reekse gewen (siende dat die SABC drie jaar agter Amerika is met die uitsaai van die program). Al wat ek weet is, al is dit bietjie lank in die tand, en al is ek al mens wat ek ken wat nog SABC kyk - Maandagaand met Survivor bly 'n treat. Want jy weet nooit wie volgende ge"blindside" word nie en wat maak die lewe dan nou interessanter as 'n aand vol kinkels in die kabel?
Posted by S van Niekerk at 10:48 PM No comments:
Selfies: Elke kliek, 'n meesterstuk
Om 'n selfportret te skilder sit nie in enigeen se broek nie. As jy byvoorbeeld wil begin en jy vat die verfkwassie by die kwassiekant vas, (dis nou die deel met die haartjies) dan het jy al misluk nog voor jy begin het. Om suksesvol te wees as 'n selfportretskilder moes jy reeds die skilderkuns bemeester het. Jy moes ten minste al 'n uitkenbare hond, kat of bok kon skilder wat nie gelyk het soos 'n koei of 'n wollerige monster wat kinders skrikmaak nie. En jy moet oë kan skilder. Mens kan nog wegkom met 'n skewe ken, of 'n ore wat nie ewe groot is nie, maar oë onderskei die skildermanne van die skildermuise. En dit sal ook nie help as jy kortpad kies en 'n selfportret skilder van jouself met toe-oë nie: dis sommer net gewoonweg kroek. 'n Selfportret vat tyd, maar die resultaat, as jy weet wat jy doen, is baie bevredigend. Deesdae, egter, skilder niemand meer hulleself nie. Al selfportrette wat jy deesdae kry is van 'n gesig en 'n deel van die persoon se arm in dieselfde portret. En dis foto's, nie skilderye nie. Want as jy 'n selfoon het kan jy 'n afbeelding van jouself op jou foon verewig. Maar weet net: dit sal vir ewig 'n selfportret van jou en jou arm wees, tot jy genoeg geld bymekaar geskraap het om uiteindelik die Selfie-stick te koop, of, van nature spog met lang arms. Vincent van Gogh het dertig selfportrette geskilder oor die verloop van vier jaar. Dit was seker 'n langsame proses van die regte kleure meng, en met moeite, die korrekte skakerings op doek aanbring. Hy sou dalk 'n paar keer van voor af moes begin as hy dalk die ronding van sy ken, of sy haarlyn nie die eerste keer reg kon kry nie. As hy toe 'n selfoon gehad het, kon hy dertig "selfportrette" binne 'n paar sekondes gedoen het. En op elkeen sou sy ore ewe groot gewees het. Behalwe, miskien, die een wat hy afgekap het uit skilder-frustrasie.
Posted by S van Niekerk at 4:52 PM No comments:
Posted by S van Niekerk at 3:02 PM No comments:
Dit is so opwindend dat ABBA nou uiteindelik Suid-Afrika toe kom! 32 jaar nadat hulle opgebreek het voel ons gevlei dat hulle ons land gekies het om 'n terugkeer na die wêreldverhoog te maak. Net 'n waarskuwing: vandat Agnetha op die suurstofmasjien is en deur die masker moet sing, klink "The Winner Took it all", nog mooi maar nie heeltemal meer dieselfde nie. En Frida - met die 'husky stem' - wel, dit is nou 'husky light', en vandat sy haar stuitjie moes laat verwyder na die ski-ongeluk in 1987, is "Fernando" ook nie meer dieselfde nie. Noudat sy op 'n stoel moet sit langs haar sangmaats om die vuurtjie. Mens merk ook amper nie eers die loopraam op nie, dit lyk soos 'n mikrofoonstaander. Amper. Bjorn sing nog OK, sy geheue is net nie meer so lekker nie, maar dit het nie sy sang aangetas nie. En Bennie speel nou klavier met 'n rugstut. Maar die stut is so goed verbloem, al wat uitsteek is so een pienk gedeelte wat nie deur die spandex-top bedek kon word nie. In die naweek waar Dana Winner en One Direction ons tref het ek gaan dink: dis dalk beter om na jou gunsteling popsanger te gaan kyk en luister terwyl hulle wel nog SA toe kom, en nog vanself die mikrofoon kan vashou. O ja, en die deel oor ABBA was wensdenkery. Maar niks is onmoontlik in ons vreemde wêreld nie.
Posted by S van Niekerk at 7:27 AM No comments:
My vroegste herinnering aan die Randse Skou was toe ek baie klein was en 'n toffie-appel geëet het wat groter as my kop was. Daar was net iets betowerend aan daardie dag en sedertdien is ek steeds 'n Skou-junkie. Hierdie jaar is die Skou al 119 jaar aan die gang en volgende week is dit weer sulke tyd. Kyk, in 119 jaar het baie aan die Skou verander. Ek weet nie op watter heuwel of in watter skuur hy begin het nie, ek weet net dit was in Aucklandpark toe ek die eerste keer gegaan het - waar WITS vandag is - maar sedert 1985 is dit by Nasrec Uitstalsentrum, heel gepas naby die Randse Skou afrit op die N1, en tussen die mynhope. Vir kinders is en was die groot trekpleister nog altyd die pretpark, die "rye". Die "Looping Star" roller coaster (want "roller coaster" klink baie beter as 'wipwaentjies'), die swaaie, die skulpe, die Break Dancer, die Spookhuis en die Rotor, wat in die rondte gedraai het terwyl jy aan die muur vasgesuig het, en die grond onder jou weggeval het. Vandag is die rye meer modern, maar sekere van die ou gunstelinge is nog daar. Die Skou is in effek 'n uitstalling, met allerande ware wat in die groot uitstalsale aan die publiek vertoon word. Soos die meubelsaal. Of die saal met die "gadgets". Oral is demonstrasies en goed waaraan jy kan proe of ruik of voel. Iemand maak jou skoene skoon by die een stalletjie, probeer 'n koffiemasjien aan jou verkoop by 'n ander, of 'n borrelbad, of 'n snoekertafel, kompleet met muurbehangsels van honde wat snoeker speel, op. Ander ou bekende uitstallings is die karavane, en die weermag. Kosstalletjies is oral en daar is selfs 'n vlooimark. Mens sou sweer ek word betaal om die Skou te bemark. Maar dis nie waar nie. Daar is net soveel jare se wonderlike herinneringe vasgevang by hierdie jaarlikse fees dat ek nie anders kan as om liries daaroor te raak nie. Nou goed, die toegang is nogal duur en die Skou is deesdae kleiner as die verlede. Maar vir 'n uitstappie vir die gesin op 'n koel Aprilaand is daar baie om te doen en sien by die Randse Skou. En daar is sekerlik nog toffieappels ook. Ek dink net ek gaan sukkel om deesdae een te kry wat so groot soos my kop is.
Posted by S van Niekerk at 8:14 PM No comments:
Wat het ons geluister voor ons plate gehad het? O ja. Plate. "Langspeelplate". Wie sou selfs net 'n paar jaar terug kon dink jy daag by 'n braai op en, soos jy instap, vra iemand: ag, terwyl jy nou by die platespeler verbyloop, sit sommer daardie nuwe plaat van Bobby van Jaarsveld op, asseblief? Hoe bisar. Vir ons klomp wat in die 70's kinders was kan niemand enigiets van plate vertel nie. Van ons lekkerste tye was om partytjies te hou en plate te luister. Baie soos vandag. Om nie te praat van die kinderplate wat ons "opgeluister" het nie. Dit was goeie tye, maar in die 90's is ons deur CD's gered van krapperige plaatklanke van die 70's en die dowwe klank van die 80's se kassette (wat op 'n goeie somersaand sommer deur die kassetspeler opgevreet sou word). Nou het die wiel gedraai. Teruggedraai. Plaaslike sangers, en internasionales ook, gee nou weer hulle musiek op plaat uit. So, moenie verbaas wees as jy een oggend in jou sitkamer instap en sien 'n venster is gebreek, maar al wat vermis word is jou ou plate nie. Plate is nou weer in aanvraag. Wonder bo wonder wil mense weer soos van ouds 'n ou-bekende ritueel uitvoer. Hulle wil 'n plaat van die rak afhaal, die platespeler aansit, die plaat uit sy omslag haal, hom korrek posisioneer op die speler, die naald oplig en dit plaas op die draaiende plaat op die draaitafel. Dis nogal omslagtig. En jy kan ook nie die hele plaat in een beweging deurluister nie. Aikona. Op 'n stadium moet jy hom omdraai om na die ander helfte op die ander kant van die plaat te luister. Kant 1 en kant 2. Onthou ook: langspeelplate speel teen 'n spesifieke spoed - drie-en-dertig en 'n derde. As jy die speler op 45 sit, gaan Bobby klink soos 'n smurfie. Lyk my, in die lewe verander baie dinge, maar baie dinge bly dieselfde. Soos met plate. Selfs oupa sal verbaas wees as hy vir sy agterkleinkind vra om vir hom 'n plaat van Pat Boone op te sit. Die kind sal waarskynlik weet hoe om dit te doen en het dalk onlangs self die hele reeks van Pat Boone se plate op e-bay gekoop. Of miskien Piet Botha of Pat Benatar.
Posted by S van Niekerk at 7:37 AM No comments:
Toe die steak die rooster tref besluit jy met genoegdoening hierdie gaan 'n lekker aandjie wees. Die gaslamp staan op die opslaantafel, en die kinders hardloop in die rondte daar om soos motte om 'n kers. Onder die gesuis van die briljante stukke vleis op die kole is daar 'n kriekekoor aan die gang wat jou net weereens herinner dat dit somer is en dat hierdie die lekkerste tyd van die jaar is om in die aande langs 'n braaivleisvuur te sit en die naggeluide in te neem. Hier langs die vuur voel mens so ver verwyderd van die regte wêreld daar buite, en die gewone dinge wat gewoonlik jou tyd saans in beslag neem. Jou vrou skink vir jou 'n knertsie, en so sit julle in stilte en luister na hoe die somersaand homself uitspeel, anders as gewoonlik wanneer die kinders een of ander blêrende rekenaarspeletjie speel, of die alarm afgaan, of iemand die klokkie by die hek lui, of 'n radio iewers aan is. Jy vat rustig nog 'n sluk uit jou glas en dink oor die haastige pas van die lewe. Oor werk, en stres en al die ure wat mens insit in 'n resies wat meestal na niks meer as 'n blote gejaag na wind voel nie. Oor hoe min mens regtig net stil op een plek gaan sit en niks doen nie, behalwe om te kyk hoe vleis braai en kinders speel. Dit gebeur nie baie nie. En toe is die vleis gaar en die kinders het bedaar en eet julle as gesin saam om die opslaantafel - by gaslamplig, saam met 'n bietjie lig van die gebluste braaivleisvuur en die volmaan wat laag op die horison hang. Hierdie lewe is iets waaraan mens gewoond kan raak, dink jy, en waarskynlik sal moet want "load-shedding" het ons verander in kampeerders in ons eie tuine saans. Iets wat nie noodwendig altyd 'n slegte idee is nie.
Posted by S van Niekerk at 7:49 PM No comments:
As jy so op jou bank gelê het die vakansie en na ou flieks gekyk het, sou jy sien in "Back to the future 2" reis Marty McFly van 1985 na 2015. En dis toe wat jy besef: dis 2015! Die toekoms is hier! Maar net toe jy in jou blink oorpakkie in jou supersoniese vaartuig gou Spar toe wou vlieg, om van daardie miniatuur pizzatjies te gaan koop wat woeps-waps in groot pizzas verander, besef jy: jy besit nie silwer klere nie en al hoekom jou kar nie wiele het nie is omdat die bande laasnag afgesteel is. En, o ja, daardie pizzas is ook nog nie op die mark nie. Om een of ander rede, in flieks wat oor die toekoms handel, vlieg almal altyd rond in ruimtetuigies, dra silwer of goue klere wat te styf sit, en het robotte vir vriende. Dalk het ek net te veel Buck Rogers-reekse gekyk. Die toekoms lyk toe eintlik glad nie so anders soos al die TV-reekse en flieks voorspel het nie: ons ry nog in gewone motors rond en pizza kom nog steeds in 'n boks so groot, dit sal nooit vanself in 'n standaard, groen, Alberton-asblik pas nie. Maar, dan weer, as jy mooi daaroor gaan nadink het die lewe eintlik, in sekere opsigte, drasties verander sedert 1985. Behalwe die politieke veranderinge in die land, is daar eintlik te veel goed om op te noem. Soos: die melkman lewer nie meer melk by jou voordeur af nie, jy moet dit self aflewer; jy kyk nie meer flieks op 'n TV-stel so groot en swaar soos 'n sumo-stoeier, of gaan huur videobande met flieks op by die videowinkel wat jy op jou videomasjien speel nie; niemand skryf meer vir mekaar briewe en pos dit in 'n posbus by die poskantoor nie; ons het selfone, skootrekenaars, i-pads, die internet, dstv, pvr... So, al vlieg ons nog nie rond op skateboards, of gaan ons voordeure elektronies oop soos in Back to the Future nie, ten minste gaan daar baie meer aan by die druk van 'n knoppie in 2015 as in 1985. Dis nou te sê as die krag nie af is, of jy in die swembad gespring het met jou selfoon in jou sak nie.
Posted by S van Niekerk at 9:31 PM No comments:
'n Mens kan nog vol brawade wees oor baie dinge in die lewe en maak of jy in beheer van alles is. Tot iets jou tref wat so onvoorspelbaar is dat jy wil verstik aan jou oggendkoffie en in die geheim wil begin huil soos 'n babatjie, bloot uit pure magteloosheid: tandpyn. Die vet weet hoekom mens nie as kind gedoen het wat jy veronderstel was om te doen nie, en dit is om minder lekkers te eet en meer na jou tande om te sien. Maar ons wou nie luister nie. Ek moet tog byvoeg: hierdie ding tref nie almal nie. Sekere mense is geseën met 'n fantastiese konstitusie wat goeie tande insluit. Veral as jy nog van die Kaap af kom en dalk grootgeword het naby 'n goeie dam (soos my oupa Wally van Porterville), daar waar die water jou vriend was, en nie soos ander mense, wie se gebit reeds van kindsbeen af deur water uit 'n Brak Pan opgevreet is nie. Tandpyn kom soos 'n dief in die nag: een dag is jy nog jouself en dan, skielik, is jy iemand anders. Iemand met 'n diepgewortelde krisis wat nie vanself wil oorwaai nie, maak nie saak hoeveel pynpille of pakkies pynpoeiers jy gebruik om dit te probeer doodgooi nie. Op 'n stadium moet jy maar jou trots saam met die laaste pil in die pakkie sluk en die man in die wit jas besoek: die een wie se neus of mond jy nog nooit gesien het nie en wat jou eers seerder gaan maak voor jy beter gaan begin voel. Tandpyn kan voorkom word, dit weet ons. Maar ons weet ook ons moenie witbrood eet of grassny as dit reën nie, maar ons doen dit in elk geval. Ons hou maar aan om sjokolade voor die TV te eet en gaskoeldrank te drink, al weet ons die uiteinde is iets wat jy nie jou grootste vyand sal toewens nie. Of, miskien dalk net vir hom, maar niemand anders nie.
Kopiereg S van Niekerk 2015
Posted by S van Niekerk at 4:09 PM No comments:
Die Dieët Waarvan Niemand Praat nie
Jy is wat jy eet, sê hulle, so, kan jy toelaat dat wat jy eet tussen jou en ware geluk kom?
Die meeste van ons het dieselfde probleem: jy wil 'n paar kilogram verloor voor die vakansie, maar waar om te begin? Vat nou maar die dieët waarvan almal op die oomblik praat, die Banting-dieët van prof. Tim Noakes. Hulle sê die klem is op baie proteïn en weg met die koolhidrate. Dit is 'n dieët wat veroorsaak dat mense byvoorbeeld op baie snaakse tye spek eet. Spek vir ontbyt, spek vir middagete, spek vir 'n middernag-happie. Dit maak net nie sin nie. Ek dink enige vark daar buite het baie om oor bekommerd te wees. Wat het geword van 'n onskuldige stukkie roosterbrood met 'n eier op? Of 'n vetkoek met maalvleis? As meel dan so sleg vir jou is, hoekom nie net 'n halwe vetkoek eet en die ander helfte skenk aan iemand minder bevoorreg as jy nie? Maar met hierdie dieët is dit nie moontlik nie. Koolhidrate (brood ens.) is uit soos koekies in die weeshuis. (Koekies is ook uit, terloops). Hierdie dieët is een ding, maar sê nou dit werk nie op sy eie goed genoeg vir jou nie - jy wil meer gewig verloor en jy begin jou diëte kombineer? Konsternasie! Dan begin jy dalk, behalwe koolhidrate, ook vrugte uitsny, want dit is te soet. En botter, want dis te vetterig. En alle vleis, want dit kan siektes veroorsaak. En enigiets koud, want koue is skadelik vir die liggaam. Ook enigiets warm want dit kan die liggaam laat oorverhit. Op die ou end kan jy net 'n halwe glas water drink wat jy met water moet verdun. Is dit die pad na ware geluk, wat jou gewig aanbetref? Matigheid is seker maar die ding. Eet iets van alles, maar niks wat nie op 'n teelepel pas nie, en ook nie net spek nie. Want iewers hardloop 'n baie bang varkie rond, en ek wonder net: is dit regverdig teenoor hom?