Antieke skedel is in die 18de eeu geboor en geoes vir medisyne - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die skedel van 'n man wat in die 15de onthoof is ste eeu was die middelpunt van 'n raaisel totdat kenners onthul het dat die skedel geoes is om as medisyne gebruik te word.
Binne die grafkelder van die Otranto -katedraal in Italië is 'n onrusbarende gesig - die skedels en bene van ongeveer 800 mans sit agter groot glaspanele en staar uit as 'n herdenking van 'n verhaal van godsdienstige verset. Die dooie mans, wat na bewering in 1480 tereggestel is deur die inval van Ottomaanse Turke, staan ​​bekend as die 'martrys van Otranto'.
Skedels en bene van 'die Martelare van Otranto' staar agter glaspanele in die Otranto -katedraal, Italië, uit. Laurent Massoptier, Wikimedia Commons
Volgens Discovery News is een van hierdie skedels uniek omdat dit 16 perfek ronde gate aan die bokant het. Hoe die gate gemaak is, en vir watter doel, het kundiges en besoekers aan die katedraal in die war gesteek. Navorsers kon egter onlangs vasstel dat die gate ná die dood in die skedel getrap is-of geboor is-as 'n manier om die opgemaakte poeier te oes.
Die skedel is agter die glas gehou en navorsers kon nie direk toegang daartoe kry nie, maar visuele ondersoek het bepaal dat die gate almal gewone, ronde vorms was. Agt van die 16 gate was deur die skedel verveeld, merk Discovery News op.
Daar word vermoed dat skedel- en beenpoeier baie siektes en siektes behandel, soos epilepsie, verlamming of beroerte. Daar word geglo dat hierdie kwale en ander veroorsaak word deur demone of magiese invloede.
'N Navorsingsartikel oor die skedel is in die Journal of Ethnopharmacology gepubliseer. Dit bevat 'n uiteensetting van die bevindings van Gino Fornaciari, professor in geskiedenis van medisyne en paleopatologie aan die Universiteit van Pisa, en kollegas.
18de-eeuse Franse illustrasie van trepanasie.
Fornaciari en kollegas vermoed dat die verdiepings en gate lank na die slagoffer se dood in die skedel geboor is en dat dit gemaak is met 'n instrument wat spesifiek ontwerp is om die been in poeier te verpulp. Hy beskryf die instrument as ''n spesifieke tipe trepan, met 'n halfmaanvormige lem of 'n afgeronde stuk; 'n Gereedskap van hierdie tipe kon nie beenskywe produseer nie, maar slegs beenpoeier.
Afgeronde boorpunte wat gebruik word in trepanning waarin die been verpoeier word om die poeier te versamel. Krediet: Gino Fornaciari et al.
Die skedelmonster is beduidend. Die unieke bewyse ondersteun bekende tekste en historiese verslae oor die gebruik van beenpoeier in medisyne. Dit is ook van belang vir die navorsers vanweë die godsdienstige konteks daarvan.
Die 813 'martelare van Otranto' staan ​​bekend as die beskermheiliges van die Italiaanse stad Otranto. Daar word gesê dat hulle op 14 Augustus 1480 gesterf het ná 'n 15 dae lange aanval op die stad deur 'n oorweldigende Ottomaanse mag. Duisende is geslag, en nog duisende vroue en kinders is as slawerny verkoop. Enige soldate of vegmanne wat deur die beleg geleef het, is gevange geneem. Die verhaal lui dat hulle opdrag gekry het om hulle van die Christendom na die Islam te bekeer. Toe hulle weier, word gesê dat hulle een vir een tydens 'n massa -teregstelling onthoof is, en dat hul skedels en bene nou in die Otranto -katedraal woon.
Skedel van 'die Martelare van Otranto' in die Otranto -katedraal, Italië. Andrea Marutti/ Flickr
Fornaciari en kollegas teoretiseer dat die bene waarskynlik as sterk martelaars en heiliges beskou word, aangesien die oorblyfsels van martelaars en heiliges afkomstig was, 'n 'kragtige bestanddeel vir farmakologiese preparate'.
Valentina Giuffra, van die Pisa-universiteit se afdeling vir paleopatologie en mede-outeur van die studie, het aan Discovery News gesê: 'Die kop word beskou as die belangrikste deel van die menslike liggaam. Daar word geglo dat onsigbare geestelike kragte net daar, selfs na die dood, aktief bly. "
Die Franse chemikus Nicolas Lémery (1645–1715) het in sy werk "Pharmacopée universelle" geskryf dat die poeierkop, in kombinasie met water en ingesluk, 'n effektiewe behandeling was vir 'siektes van die brein', berig LiveScience. Lémery het verder gesê: 'Die skedel van 'n persoon wat aan 'n gewelddadige en skielike dood gesterf het, is beter as die van 'n man wat aan 'n lang siekte gesterf het of wat uit 'n begraafplaas geneem is: die vormers het byna al sy geeste gehou, wat in laasgenoemde is verteer, hetsy deur siekte of deur die aarde. "
In die 18 ste eeu se skedelpoeier is as medisyne gebruik om siektes te behandel. Hierdie potjie -etiket verteenwoordig "CRAN (IUM) HUM (A) N (UM) P (RE) P (ARA) T (UM)". Krediet: Museum vir Apteek, Krakow
Dit is nie bekend waarom die spesifieke skedel uit die vele gekies is wat geboor moet word nie. Die navorsers kan slegs suggereer dat die prosedure plaasgevind het toe die skedels en bene in 1711 noukeurig in die glaskaste gerangskik is.
Daar is baie ingesamel oor die praktyk van trepanasie en antieke chirurgie, met argeologiese vondste wat onthullingsoperasies wat in Siberië 2000 jaar gelede uitgevoer is, onthul het, beenbooroperasies in prehistoriese Peru en skedel -trepanasie in skedels in Turkye wat dateer uit 9000 v.C.
Hierdie histories belangrike heilige (en gat) skedel gee 'n seldsame blik op die wêreld van historiese medisyne en die gebruik van menslike oorskot in farmakologiese behandelings.
Voorgestelde foto: skedel met veelvuldige boormerke. Krediet: Gino Fornaciari/Universiteit van Pisa
Antieke Iraanse medisyne
Die praktyk en studie van medisyne in Persië het 'n lang en vrugbare geskiedenis.  Die Iraanse akademiese sentrums soos Gundeshapur Universiteit (3de eeu nC) was 'n teelaarde vir die vakbond tussen groot wetenskaplikes uit verskillende beskawings.   Hierdie sentrums het die teorieë van hul voorgangers suksesvol gevolg en hul wetenskaplike navorsing baie deur die geskiedenis uitgebrei. Perse was die eerste stigters van die moderne hospitaalstelsel.  
In onlangse jare het sommige eksperimentele studies inderdaad die middeleeuse Iraanse mediese middels geëvalueer met behulp van moderne wetenskaplike metodes. Hierdie studies het die moontlikheid van herlewing van tradisionele behandelings op grond van bewysgebaseerde medisyne verhoog. 
'N Gat in die kop: 'n geskiedenis van trepanasie
'N Detail van die trephineringskit van 'n 17de-eeuse vlootchirurg. Die trifyne is baie soortgelyk aan die antieke Romeinse en die moderne.
In 1865, in die ou Inca -stad Cuzco, het Ephraim George Squier, ontdekkingsreisiger, argeoloog, etnoloog en U.S. aanklaers in Sentraal -Amerika, 'n ongewone geskenk ontvang van sy gasvrou, Señora Zentino, 'n vrou wat bekend staan ​​as die beste versamelaar van kuns en oudhede in Peru. Die geskenk was 'n skedel van 'n groot nabygeleë Inca -begraafplaas. Wat ongewoon was aan die skedel, was dat 'n gat wat effens groter as 'n vierkante meter was, daaruit gesny is. Squier se oordeel was dat die skedelgat nie 'n besering was nie, maar die gevolg was van 'n doelbewuste chirurgiese operasie, bekend as trepanning, en verder dat die persoon die operasie oorleef het.
Toe die skedel aan 'n vergadering van die New York Academy of Medicine voorgelê is, wou die gehoor nie glo dat iemand 'n hekwerkoperasie deur 'n Peruaanse Indiër kon oorleef het nie. Afgesien van die rassisme wat destyds kenmerkend was, is die skeptisisme aangevuur deur die feit dat die oorlewingsyfer van trephining (en baie ander operasies) selde 10 persent in die beste hospitale van die dag bereik het, en dus word die operasie as een beskou van die gevaarlikste chirurgiese prosedures. Die hoofrede vir die lae oorlewingsyfer was die dodelike infeksies wat toe in hospitale heers. 'N Ander een was dat die operasie slegs in baie ernstige gevalle van kopbesering probeer is.
Squier bring toe sy Peruaanse skedel na die voorste gesag in Europa oor die menslike skedel, Paul Broca, professor in eksterne patologie en kliniese chirurgie aan die Universiteit van Parys en stigter van die eerste antropologiese samelewing. Vandag is Broca natuurlik veral bekend vir sy lokalisering van spraak in die derde frontale konvolusie, 'Broca's area', die eerste voorbeeld van serebrale lokalisering van 'n sielkundige funksie, maar op die oomblik lyk dit asof sy roem hoofsaaklik vir sy kraniometriese karakter was. en antropologiese studies.
Die getrapte Inca -skedel wat aan Ephraim George Squier gegee is. Dit woon nou in die American Museum of Natural History.
Broca en meer skedels
Nadat hy die skedel ondersoek het en 'n paar van sy chirurgiese kollegas geraadpleeg het, was Broca seker dat die gat in die skedel te wyte was aan trephinasie en dat die pasiënt 'n rukkie oorleef het. Maar toe Broca hierdie gevolgtrekkings in 1876 aan die Anthropological Society of Paris rapporteer, was die gehoor, net soos in die Verenigde State, twyfelagtig dat Indiërs hierdie moeilike operasie suksesvol kon uitgevoer het.
Sewe jaar later is 'n ontdekking in Sentraal -Frankryk gemaak wat Broca se interpretasie van Squier se skedel bevestig het, of ten minste bewys het dat 'primitiewe', inderdaad neolitiese, suksesvol kan trifineer. 'N Aantal skedels in 'n neolitiese graf is gevind met ronde gate van twee tot drie sentimeter breed. Die skedels het gekapte rande asof hulle met 'n skerp klip geskraap is. Nog meer opvallend is dat skyfies van dieselfde grootte as die gate op hierdie plekke gevind is. Sommige van die skywe het klein gaatjies in, miskien as amulette. Alhoewel 'n paar skywe na die dood uitgesny is, was dit in die meeste gevalle duidelik uit die littekenvorming aan die rand van die wond dat die interval tussen operasie en dood jare moes gewees het. Trofiese skedels is gevind van beide geslagte en van alle ouderdomme. Byna geen van die skedelgate in hierdie monster was toevallig, patologies of traumaties nie. Boonop het baie min van die skedels tekens van depressiewe breuke getoon, 'n algemene aanduiding vir trephining in die moderne tyd.
Trofiese skedels is op wydverspreide plekke in alle dele van die wêreld ontdek, op plekke wat uit die laat paleolitiese tydperk tot hierdie eeu dateer.
Hierdie bevindings het uiteindelik vasgestel dat die Neolitiese man 'n oorlewingstrefinasie kan uitvoer, maar die motivering vir hierdie operasie onopgelos gelaat het. Aanvanklik het Broca gedink dat die praktyk 'n soort godsdienstige ritueel moes wees, maar later het hy tot die gevolgtrekking gekom dat dit ten minste in sommige gevalle terapeutiese betekenis moes gehad het. Broca het eintlik meer artikels oor prehistoriese trephinasie en die moontlike motivering daarvan geskryf as oor die kortikale lokalisering van taal. Sedert Broca se tyd is duisende getekende skedels gevind en byna soveel papiere daaroor geskryf. Hulle is op wydverspreide plekke in alle dele van die wêreld ontdek op plekke wat uit die laat Paleolithicum tot hierdie eeu dateer. Die gewone skattings vir oorlewing van verskillende monsters van getekende skedels wissel van 50 persent tot 90 persent, met die meeste ramings aan die hoër kant.
Metodes van trephining
Oor tyd en ruimte is vyf hoofmetodes van trifinasie gebruik. Die eerste was reghoekige sny snitte soos in Squier se skedel. Hierdie is eers gemaak met obsidiaan-, vuursteen- of ander harde klipmesse en later met metaalmesse. Peruaanse begraafplase bevat dikwels 'n geboë metaalmes, 'n tumi, wat goed geskik is vir die taak. (Die tumi is deur die Peruaanse Akademie vir Chirurgie as sy embleem aanvaar.) Benewens Peru, is daar in Frankryk, Israel en Afrika ook skedels gevind wat met hierdie prosedure getrap is.
Die tweede metode was om met 'n vuursteen te skraap soos in skedels wat in Frankryk gevind is en deur Broca bestudeer is. Broca het getoon dat hy hierdie openinge kan reproduseer deur met 'n stuk glas te skraap, hoewel 'n baie dik volwasse skedel hom 50 minute geneem het om die rustyd te tel as gevolg van die moegheid van die hand. Dit was 'n besonder algemene metode en het tot in die Renaissance in Italië voortgeduur.
Verskillende metodes om te trek: (1) skraap (2) groef (3) vervelig en sny (4) reghoekige sny snitte.
Die derde metode was om 'n sirkelvormige groef te sny en dan die skyf been af ​​te lig. Dit is nog 'n algemene en wydverspreide metode en was nog steeds ten minste tot onlangs in Kenia gebruik.
Die vierde metode, die gebruik van 'n sirkelvormige trefien- of kroonsaag, het moontlik uit die derde ontwikkel. Die trefien is 'n hol silinder met 'n getande onderrand. Die gebruik daarvan is breedvoerig deur Hippokrates beskryf. Teen die tyd van Celsus, 'n eerste-eeuse Romeinse mediese skrywer, het dit 'n intrekbare sentrale pen en 'n dwarsgreep gehad. Dit lyk amper identies aan moderne trefines, insluitend die een wat ek as aapstudente gebruik het.
Die vyfde metode was om 'n sirkel gate met 'n goeie afstand te boor en dan die been tussen die gate te sny of te beitel. 'N Boog is moontlik gebruik om te boor of die boor is eenvoudig met die hand gedraai. Hierdie metode is deur Celsus aanbeveel, deur die Arabiere aangeneem en het in die Middeleeue 'n standaardmetode geword. Daar word ook berig dat dit in Peru en tot onlangs in Noord -Afrika gebruik is. Dit is in wese dieselfde as die moderne metode om 'n groot osteoplastiese klep te draai waarin 'n Gigli-saag ('n skerp rand) gebruik word om tussen 'n stel klein getrapte of geboorde gate te saag. (Ek het hierdie metode ook as nagraadse student gebruik.)
"Trepan " Versus "Trephine "
Die verband tussen die terme trepan en trefien is 'n nuuskierige een. Die terme is nou sinonieme, maar het verskillende oorsprong en het eens verskillende betekenisse gehad. In Hippokrates se tyd die terme terebra en trepanon (van die Griekse trupanon, 'n boorder) is gebruik vir die instrument wat baie ooreenstem met die moderne trefien. In die 16de eeu het Fabricius ab Aquapendente 'n driehoekige instrument uitgevind om gate in die skedel te verveel. (Hy was die onderwyser van Harvey en die ontdekker van veneuse kleppe.) Dit het drie arms met verskillende vormpunte. Elke punt kan op die skedel aangebring word met die ander twee as handvatsels. Hy noem dit 'n 'tre boetes' uit die Latyn vir drie eindes, wat geword het verkeer en dan trefien, en teen 1656 is dit as sinoniem vir trepan, as 'n term vir die ouer instrument. In 'n ander weergawe van die etimologie is 'n heel ander driehoekige instrument om 'n gat in die skedel te verveel, in 1639 uitgevind deur John Woodall, 'n chirurg in Londen, wat ook sy instrument 'tres fines' genoem het. trefina en dan trefien en uiteindelik 'n sinoniem vir trepan. Meer algemeen, in Renaissance -tye en later, was trifinasie 'n gewilde operasie en 'n groot verskeidenheid instrumente om dit uit te voer, is uitgevind.
Waarom het soveel kulture in verskillende periodes gate in die skedel gesny of geboor? Aangesien die meeste getekende skedels afkomstig is van verdwaalde nie -letterlike kulture, is die probleem om die motivering vir die toring in hierdie kulture te herkonstrueer, moeilik. Daar is egter inligting oor trephining in Westerse medisyne vanaf die vyfde eeu v.G.J. Beide hierdie bronne kan vroeër tye lig werp op die redes vir die praktyk. In die volgende afdelings kyk ons ​​na trifinasie in Hippokratiese medisyne, in antieke Chinese medisyne, in Europese medisyne vanaf die Renaissance, in hedendaagse nie-Westerse medisyne en op die internet vandag.
Die vroegste gedetailleerde verslag van trephining is in die Hippokratiese korpus, die eerste groot deel van die Westerse wetenskaplike of mediese skryfwerk wat oorleef het. Alhoewel daar geen twyfel bestaan ​​dat daar in die vyfde eeu vC 'n beroemde geneesheer genaamd Hippokrates was nie, is dit nie duidelik watter van die Hippokratiese werke deur hom geskryf is nie. Die mees uitgebreide bespreking van kopbeserings en die gebruik van trephining in die behandeling daarvan is in die Hippokratiese werk On Wounds in the Head.
'N Verhefstelstel van die 17de-eeuse vlootchirurg.
Hierdie verhandeling beskryf vyf tipes kopwonde. Interessant genoeg is die enigste tipe waarvoor daar nie bepleit word nie, in gevalle van depressiewe breuke. Selfs as daar nie veel tekens van kneusplekke is nie, word dit aanbeveel om 'n gat in die kop te boor. Die trephining -instrument was baie soortgelyk aan die moderne trephine, behalwe dat dit tussen die hande of deur 'n boog en tou gedraai is eerder as deur 'n dwarsstuk te gebruik. Die Hippokratiese skrywer beklemtoon die belangrikheid daarvan om stadig en versigtig te werk te gaan om te voorkom dat die [durale] membraan beseer word. Bykomende advies was om "die trefien] in koue water te dompel om te verhoed dat die been verhit word. . . ondersoek gereeld die sirkelspoor van die saag met die sonde. . . . [en] mik heen en weer bewegings. " Om met 'n hegting oor 'n hegting te skuur, moet sorgvuldig vermy word.
Die Hippokratiese dokters het geglo dat stilstaande bloed (soos stilstaande water) sleg was. Dit kan verval en na pus verander. Daarom was die rede vir trephining, of ten minste een rede, om die bloed te laat vloei voordat dit bederf.
Blykbaar het die Hippokratiese dokters bloeding van 'n kopwond verwag, en die rede waarom die gat in die skedel geboor is, was om die bloed te laat ontsnap ('laat bloed deur met 'n klein trepie te perforeer, met 'n kort tussenpose [vir die dura]' "). Waarom wou hulle hê dat die bloed opraak, aangesien hulle vermoedelik geen idee gehad het van intraserebrale druk nie? Alhoewel die redes vir trephining nie bespreek word in "On Wounds in the Head, blyk dit duidelik uit ander Hippokratiese verhandelinge soos "On Wounds and On Diseases. water) was sleg. Dit kan verval en na pus verander. Die rede vir die trepering, of ten minste een rede, was dus om die bloed te laat vloei voordat dit bederf. In gevalle van depressiewe breuke, was dit nie nodig om te trifineer nie, aangesien daar reeds gedeeltes in die skedelbreuk was sodat die bloed kon ontsnap.
Teen Galen se tyd (129-1999) was trephining standaard gebruik vir die behandeling van skedelbreuk om druk te verlig, toegang te verkry tot skedelfragmente wat die dura bedreig het, en, soos in Hippokratiese medisyne, vir dreinering. Galen bespreek die tegnieke en instrumente breedvoerig en bepleit die praktyk op diere, veral die Barbary -aap (Macaca sylvana). Hy was deeglik bewus daarvan om skade of druk op die dura te vermy en het inderdaad eksperimente uitgevoer oor die effek van pers op die dura by diere.
Trepanasie in antieke China
Die moontlikheid dat trepanasie in antieke China beoefen is, word voorgestel deur die volgende verhaal oor Cao Cao en Hua Tua, uit 'n historiese roman toegeskryf aan Luo Guanzhong, geskryf in die Ming -dinastie (1368-1644) en aan die einde in 168-280 van die Later Han -dinastie. Cao Cao was bevelvoerder van die Han -magte en postuum keiser van die Wei -dinastie, en Hua Tuo was (en is nog steeds) 'n beroemde geneesheer van die tyd.
Cao Cao skree en word wakker, sy kop klop ondraaglik.Dokters is gesoek, maar niemand kon verligting bring nie. Die hofbeamptes was depressief. Hua Xin het 'n voorstel ingedien: 'U hoogheid, weet u van die wonderlike dokter Hua Tuo? . . . U hoogheid behoort na hom te roep. "
Hua Tuo is vinnig ontbied en beveel om die sieklike koning te ondersoek. 'Die erge hoofpyn van u hoogheid is te danke aan 'n aktiewe humor. Die oorsaak is in die skedel, waar ingeslote lug en vloeistowwe opbou. Medisyne sal niks baat nie. Die metode wat ek sou aanbeveel, is die volgende: na algemene narkose sal ek u skedel met 'n knip oopmaak en die oortollige stof verwyder, eers dan kan die oorsaak daarvan verwyder word. "Probeer jy my doodmaak?" Cao Cao protesteer woedend. . . [en]. . . beveel Hua Tuo in die tronk en ondervra.
Tien dae later sterf Hua Tuo. Sy mediese teks het met sy dood verlore gegaan.
Sedert die Renaissance tot aan die begin van die 19de eeu word wydverspreid beoefen en beoefen vir die behandeling van kopwonde. Die mees algemene gebruik was in die behandeling van depressiewe frakture en deurdringende kopwonde. Vanweë die hoë voorkoms van sterftes, veral toe die dura binnegedring is, was daar gedurende hierdie lang tydperk in die mediese literatuur aansienlike debat oor of en wanneer om te trifineer. Behalwe die trephining in gevalle van skedelbreuk, het die Hippokratiese praktyk van "profilaktiese trephinasie" in die afwesigheid van fraktuur na kopbesering voortgegaan. Byvoorbeeld, in die 1800's het Cornish -mynwerkers "daarop aangedring om hul skedels te verveel" na kopbeserings, selfs al was daar geen teken van breuk nie.
Die beoefening van trifinasie was so gevaarlik dat die eerste vereiste vir die operasie gesê is "dat die wondchirurg self op sy kop geval het".
Tot in die vroeë 19de eeu is daar 'n trifinasie in die huis gedoen. Toe die operasie egter na hospitale oorgeplaas is, was die sterftesyfer so hoog dat die beëindiging van die rede, insluitend die behandeling van frakture en ander kopbeserings, skerp afgeneem het. Die praktyk was so gevaarlik dat die eerste vereiste vir die operasie was "dat die wondchirurg self op sy kop moes geval het". Of soos Sir Astley Cooper dit in 1839 gestel het, "As jy 'n toring wil maak, moet jy om die beurt getrek word." Dit was teen hierdie agtergrond dat die ontdekking van neolitiese trephining in die middel van die 19de eeu so ongelooflik was vir die Amerikaanse en Franse mediese gemeenskappe. Uiteindelik het die bekendstelling van moderne antisepsis en profylaxe van infeksie aan die einde van die 19de eeu, sowel as 'n groter begrip van die belangrikheid van intracerebrale druk by kopbesering, die moontlikheid gegee dat trifinasie terugkeer as 'n algemene prosedure vir die hantering van koptrauma.
In die moderne neurochirurgiese praktyk is trephining nog steeds 'n belangrike prosedure, maar dit word nie meer op sigself as terapeuties beskou nie. Dit kan gebruik word vir ondersoekende diagnose, vir die verligting van intraserebrale druk (soos vanaf 'n epidurale of subdurale hematoom), vir die debridement van 'n deurdringende wond en om toegang te verkry tot die dura en vandaar die brein self (byvoorbeeld om 'n poort te bied wat 'n stereotaktiese sonde in die brein kan invoer.)
Epilepsie en geestesiektes
In die Europese mediese tradisie was trephining, benewens die gebruik daarvan in die behandeling van kopbesering, 'n belangrike terapie vir twee ander toestande, epilepsie en geestesongesteldheid.
'N 16de-eeuse houtsny van 'n verwoesting in die huis. Let op die man wat 'n doek aantrek, die vrou wat bid en die kat wat 'n rot vang.
Die tradisie van hervorming as 'n behandeling vir epilepsie begin reeds by Aretaeus die Kappadokiaan (ongeveer 150), een van die bekendste Griekse dokters, en duur tot in die 18de eeu. Die chirurgiese teks uit die 13de eeu "Quattuor magistri " het aanbeveel om die skedels van epileptici oop te maak sodat "die humors en die lug kan uitgaan en verdamp." Teen die 17de eeu het die trifinasie vir epilepsie egter begin word beskou as 'n uiterste maatstaf, soos in Riverius, "The Practice of Physick " (1655):
As alle middele misluk, is die laaste oplossing om die voorste deel van die Skul oop te maak met 'n Trepan, op afstand van die hegtings, sodat die bose lug kan uitasem. Op hierdie manier is baie desperate epilepsies genees, en dit kan veilig gedoen word as die Chyrurgeon vaardig is.
Een teks uit die 13de eeu het aanbeveel dat die skedels van epileptici oopgemaak word sodat "die humeur en die lug kan uitgaan en verdamp".
Teen die 18de eeu het die voorkoms van trephining vir epilepsie afgeneem en die rasionaal daarvan het verander. In plaas van die idee om 'n uitgang vir bose dampe en humors toe te laat, was die doel om 'n paar gelokaliseerde patologie te verwyder. Teen die 19de eeu was trephining vir epilepsie beperk tot die behandeling van traumatiese epilepsie, dit wil sê gevalle wat verband hou met bekende kopbesering.
'N Ander gebruik van trephining was as 'n behandeling vir geestesiektes. In sy "Practica Chirurgiae het Roger van Parma (ca. 1170) geskryf:
Vir manie of weemoed word 'n kruis insnyding in die bokant van die kop gemaak en die skedel word binnegedring, sodat die skadelike materiaal na buite kan uitasem. Die pasiënt word in kettings gehou en die wond word behandel, soos hierbo, onder behandeling van wonde.
Robert Burton, in "Anatomy of Melancholy " (1652), bepleit ook die verveling van 'n kranige gat vir waansin, net soos die groot Oxford -neuroanatoom en dokter Thomas Willis (1621-1675).
Hieronymus Bosch se The Cure for Madness (of dwaasheid), ook bekend as The Stone Operation, toon 'n chirurgiese insnyding in die kopvel.
Waarskynlik die bekendste uitbeeldings van skynbare trephining vir geestesongesteldhede is in die vroeë Vlaamse Renaissance -skildery. Dus, Hieronymus Bosch Die genesing vir waansin (of dwaasheid), ook bekend as Die klip operasie, toon 'n chirurgiese insnyding in die kopvel. Die opskrif is gedeeltelik vertaal "Meester, grawe die stene van dwaasheid uit." Daar is soortgelyke voorstellings van die verwydering van klippe uit die kop deur Peter Bruegel, Jan Steen, Pieter Huys en ander kunstenaars van die tyd.
Teen die 18de eeu het "die meeste betroubare en verligte chirurge die praktyk laat vaar. . . [verwoesting]. . . vir psigiatriese afwykings of hoofpyn sonder bewyse van trauma. Dus,. . . die skedel moes nooit getrek word vir 'interne afwykings van die kop' nie. '
Hiking in Afrika
Herodotus beskryf die Libiërs as om die koppe van hul kinders te versmoor om 'te voorkom dat hulle deur 'n vloei van rum uit die kop in hul na -lewe geteister word'. En inderdaad is daar getinte skedels gevind onder die mense waaroor hy waarskynlik geskryf het, die Tuareg -nomades.
'N Belangrike inligtingsbron oor die motivering vir trephinasie is hedendaagse tradisionele praktisyns en hul pasiënte. Daar is letterlik honderde 20ste-eeuse verhale oor verwoesting, veral in Oseaniese en Afrika-kulture. Veral gedetailleerde en onlangse foto's het betrekking op die Kisii van South Nyanza in Kenia en bevat foto's van chirurgiese instrumente, praktisyns en pasiënte Röntgenfoto's van die skedels van oorlewende pasiënte, gedetailleerde onderhoude en selfs 'n dokumentêre film.
Die antieke Griekse geskiedskrywer Herodotus beskryf die Libiërs as om die koppe van hul kinders te versmoor om 'te voorkom dat hulle deur 'n vloei van rum uit die kop in hul lewens gebore word'.
Trephining onder die Kisii word hoofsaaklik uitgevoer om hoofpyn te verlig na 'n soort kopbesering. Volgens Margetts word dit nie gedoen vir 'psigose, epilepsie, duiseligheid of geesbesit' nie. Die operasie word uitgevoer deur algemene geneeshere en duur 'n paar uur. Terughoudendheid eerder as narkose word gebruik. Die gat in die skedel word gewoonlik gemaak deur met 'n skerp mes met 'n geboë punt te skraap om te voorkom dat die dura beseer word. Verskillende medisyne word voor, tydens en na die operasie toegedien, maar dit lyk asof die aard daarvan nie bestudeer is nie. Sterfte word deur een owerheid beskryf as 'laag, miskien 5 persent'. Dit lyk asof die praktisyns en pasiënte baie tevrede is met die resultate van die operasie.
Alhoewel hoofpyn na kopbesering die algemeenste rede is vir kontantbeoefening deur hedendaagse beoefenaars van tradisionele medisyne in Afrika en elders, word ander redes in die literatuur genoem, soos "om die bose geeste wat 'n ondraaglike hoofpyn veroorsaak het, te laat vaar."
Trephining op die internet
Vandag is die gebruik van trephining nie beperk tot chirurgiese suites of mans met tradisionele medisyne nie. Dit word deur die International Trepanation Advocacy Group bepleit as 'n middel tot verligting en verbeterde bewussyn. Hulle algemene idee is dat wanneer die skedelhegtings in die kinderjare toegemaak word, dit 'breinpulsasies rem, wat drome, verbeelding en intense persepsies kan verloor'. Hulle sê: 'herstel die intrakraniale polsdruk wat lei tot 'n permanente toename van die brein-bloedvolume, wat lei tot 'n versnelde breinmetabolisme en meer areas van die brein wat gelyktydig funksioneer' en 'verhoogde oorspronklikheid, kreatiwiteit en ... vlak. " Behalwe sulke "fisiologiese" argumente, ondersteun die groep die praktyk deur te wys op die ou, wydverspreide en voortgesette teenwoordigheid daarvan in ander kulture. Hierdie spesifieke vorm van alternatiewe medisyne het onlangs aansienlike, indien nie heeltemal positiewe publisiteit, gekry: In November 1998 verskyn dit op ER, die televisiesepie in 'n noodgeval.
Die verweer vir alternatiewe medisyne is dat dit moet werk omdat dit al so lank bestaan, 'n oënskynlik aantreklike argument vir die toenemende gewildheid van tradisionele vyfduisend-plus-jarige Chinese mediese praktyke. Die geval van trephining dui egter daarop dat net omdat 'n prosedure baie oud is, dit nie noodwendig effektief is nie, ten minste vir verbeterde verligting en kreatiwiteit.
Trepanasie as 'n empiriese, indien nie 'n rasionele prosedure nie
Die mees algemene siening van die prehistoriese en die nie-Westerse praktyk van trephining, veral in die afwesigheid van 'n depressiewe breuk, was dat dit 'n soort "bygeloof", "primitiewe denke", "magie" of "uitdrywing" verteenwoordig. Tog ondersoek die redes vir die praktyk onder die Hippokratiese en vroeë Europese dokters sowel as onder hedendaagse Keniaanse praktisyns 'n ander siening. In hierdie kontekste en kulture het trifining moontlik 'n effektiewe empiriese benadering tot hoofbesering en die hoofpyn wat daarmee gepaard gaan, verskyn. Hoofpyn na kopbesering voel dikwels soos 'n "stamp" en "druk" in die kop, en die idee dat 'n gat in die skedel dit kan verlig, is nie noodwendig magies of bisar nie. Verder gaan epidurale bloeding soms gepaard met kopbesering, en in hierdie gevalle kan trephining moontlik die intrakraniale druk verminder het. Uiteindelik beteken die oënskynlik uitstekende oorlewingsyfer dat die prosedure, ten minste totdat dit na 'n hospitaal verhuis het, moontlik aan die belangrikste vereiste van medisyne voldoen het, "geen skade doen nie."
Die eerste Internasionale Colloquium on Cranial Trepanation in Human History is in April 2000 aan die Universiteit van Birmingham gehou. Referate van hierdie unieke driedaagse vergadering is gepubliseer as Trepanation: History, Discovery, Theory, wat die mees volledige oorsig van die onderwerp bied datum. 'N Belangrike prestasie van die byeenkoms was die bewys dat trepanasie wydverspreid in baie streke van Europa, Asië, Afrika, Oseanië en die Amerikas in beide voor- en geletterde tydperke voorkom. Die bundel bevat ook illustrasies van getekende skedels uit baie kulture en van die groot verskeidenheid instrumente wat gebruik word.
'N Ander interessante verwikkeling was die terugkeer van E. L. Margetts na die Kisii van Kenia, wie se beoefening hy 25 jaar tevore bestudeer het. Hy skat dat daar nou meer as 100 chirurge kan wees wat die operasie uitvoer. Anders as in die verlede, gebruik hulle nou moderne Westerse plaaslike verdowingsmiddels wat voor die operasie in die kopvel ingespuit is. Die redes vir die baie lae infeksiesyfer is egter nog nie stelselmatig bestudeer nie.
Sedert my oorspronklike artikel blyk dit dat daar 'n toename in internetwebwerwe was wat beplanning en dikwels self-trekking beplan, onder andere vir die behandeling van depressie, chroniese moegheidsindroom en stres en om geestelike 'energie en krag' te verbeter.
Die British Medical Journal het hierdie verwikkelinge ernstig genoeg geneem om 'n waarskuwing oor die gevare daarvan te gee:
Dokters het gewaarsku oor die gevare van trepanning na die bekendstelling van verskeie webwerwe wat die 'doen dit self' -operasie en die geval van 'n Gloucestershire -vrou wat 'n gat in die skedel geboor het, geboor het. Kommer is uitgespreek oor die toenemende belangstelling in trepanning vir verskeie toestande, waaronder depressie en chroniese moegheidsindroom. Kommer neem ook toe oor die toenemende promosie van trepanning, insluitend video's, T-hemde en 'n virtuele trepanning-winkelsentrum op die internet.
Trepanning het wydverspreide publisiteit gekry toe die chirurg Stephen Maturin die prosedure op 'n matroos uitgevoer het met die oog op die vergaderde bemanning in die film Master and Commander: The Far Side of the World, gebaseer op die Patrick O'Brian -vlootromans oor die Napoleontiese oorloë.
Charles G. Gross was 'n baanbrekende neurowetenskaplike wat gespesialiseer het in visie en die funksies van die serebrale korteks. Hierdie opstel is uittreksel uit sy boek "A Hole in the Head: More Tales in the History of Neuroscience. "
Die geskiedenis van geestesongesteldheid: van Skedeloefeninge aan Gelukkige pille
Die oneindig uiteenlopende persoonlikhede van mense het sowel wetenskaplikes as mede -lede van die samelewing gefassineer gedurende die bestaan ​​van die mensdom. Wat veral interessant is, is wat gebeur as 'n mens se gedagtes hom teëstaan ​​en wat gedoen kan word, indien enigsins, om hierdie tragiese gebeurtenis om te keer.
Pogings om geestesongesteldheid te behandel, dateer reeds in 5000 vC, soos blyk uit die ontdekking van getande skedels in streke waar die antieke wêreldkulture tuis was (Porter 10). Die vroeë mens het algemeen geglo dat geestesongesteldheid die gevolg was van bonatuurlike verskynsels soos geestelike of demoniese besit, towery, die bose oog of 'n kwaai godheid, en reageer dus met ewe mistieke, en soms brutale, behandelings.
Trephining (ook bekend as trepanning) het die eerste keer in die Neolitiese tyd plaasgevind. Tydens hierdie prosedure is 'n gat of trefien met behulp van ruwe klipinstrumente in die skedel gekap. Daar word geglo dat deur hierdie opening die bose gees (s)-wat vermoedelik in 'n kop en bewoon word en hul psigopatologie veroorsaak-vrygelaat sou word en die individu genees sou word (& ldquoMeasuring & rdquo). Sommige wat hierdie prosedure ondergaan het, het dit oorleef en het moontlik jare daarna geleef, terwyl getekende skedels van primitiewe mense tekens van genesing toon. Druk op die brein kan ook toevallig ook verlig word (Butcher 28). Hierdie prosedure het deur die eeue geduur om verskeie siektes soos skedelbreuke en migraine sowel as geestesongesteldheid te behandel, alhoewel met meer gesofistikeerde hulpmiddels soos skedelsae en bore wat uitsluitlik vir hierdie doel ontwikkel is (& ldquoMeasuring & rdquo).
In antieke Mesopotamië het priester-dokters die geestesongesteldes met magies-godsdienstige rituele behandel, aangesien geestelike patologie vermoedelik demoniese besit is (Alexander 19). Uitdrywing, besweringe, gebed, versoening en ander verskillende mistieke rituele is gebruik om die bose gees te verdryf. Ander middele wat met meer menslike middele probeer is om die gees aan te spreek-dreigemente, omkopery, straf en soms onderdanigheid, was 'n effektiewe genesing (Alexander 8).
Figuur 1: 'N Uitbeelding van die trepan uit die skildery Die steen sny (omstreeks 1494) deur Hieronymus Bosch.
Hebreërs het geglo dat alle mense deur God die siekte toegedien is as straf omdat hulle sonde gepleeg het, en selfs demone wat vermoedelik sommige siektes veroorsaak het, word toegeskryf aan God en rsquos toorn. Tog word God ook beskou as die uiteindelike geneser en oor die algemeen was Hebreeuse dokters priesters wat spesiale maniere gehad het om 'n beroep op die hoër mag te doen om siektes te genees. Op dieselfde geestelike wyse skryf ou Perse siekte aan demone toe en glo dat goeie gesondheid verkry kan word deur die nodige voorsorgmaatreëls om siektes te voorkom en te beskerm. Dit sluit in voldoende higiëne en suiwerheid van die gees en liggaam wat bereik is deur goeie dade en gedagtes (Alexander 20-22).
Ou Egiptenare blyk die mees vooruitstrewende te wees in die behandeling van geestesongesteldheid, aangesien hulle aanbeveel het dat mense met geestelike patologie aan ontspanningsaktiwiteite soos konserte, danse en skildery deelneem om simptome te verlig en 'n gevoel van normaliteit te verkry. Die Egiptenare was ook baie gevorderd wat medisyne, chirurgie en kennis van die menslike liggaam betref. Twee papirus dateer uit die sestiende eeu vC, die Edwin Smith -papirus en die Ebers -papirus, dokumenteer vroeë behandeling van wonde, chirurgiese operasies en identifiseer die brein heel waarskynlik vir die eerste keer as die plek van geestelike funksies.
Hierdie papiere toon ook aan dat, ondanks vernuwende denke oor siektes, magie en besweringe gebruik is om siektes van onbekende oorsprong te behandel, wat dikwels vermoedelik deur bonatuurlike kragte veroorsaak word, soos demone of ontevrede goddelike wesens (Butcher 28). Antieke Egiptenare het ook die vroeë Griekse oortuiging gedeel dat histerie by vroue, wat nou bekend staan ​​as die omskakelingsversteuring, veroorsaak is deur 'n baarmoederverlammende baarmoeder, en dat dit die vagina gebruik om die orgaan weer in die regte posisie te lok (Alexander 21).
In al hierdie antieke beskawings word geestesongesteldheid toegeskryf aan een of ander bonatuurlike krag, gewoonlik 'n ontevrede godheid. Die meeste siektes, veral geestesongesteldheid, word as 'n straf vir hul oortredings op 'n individu of groep mense beskou. Benewens die wydverspreide gebruik van eksorcisme en gebed, is musiek gebruik as 'n terapie om emosie te beïnvloed, en die sing van sjarme en spreuke is uitgevoer in Babilonië, Assirië, die Middellandse See en Egipte in die hoop om 'n genesing te kry (Rosen ).
Die oortuigings oor geestesongesteldheid en behoorlike behandelings is deur vroeë Europese denkers verander, en in sommige gevalle gevorder. Tussen die 5de en 3de eeu vC ontken die Griekse geneesheer Hippocrates die lang oortuiging dat geestesongesteldheid deur bonatuurlike kragte veroorsaak word en stel in plaas daarvan voor dat dit voortspruit uit natuurlike voorvalle in die menslike liggaam, veral patologie in die brein. Hippokrates, en later die Romeinse geneesheer Galen, het die konsep bekendgestel van die vier essensiële vloeistowwe van die menslike liggaam en slym, gal en swart gal en mdash waarvan die kombinasies die unieke persoonlikhede van individue veroorsaak het (Butcher 29).
Gedurende die Middeleeue word vermoedelik geestesongesteldheid as gevolg van 'n wanbalans tussen hierdie humors.Om die liggaam weer in ewewig te bring, het pasiënte koors, lakseermiddels gekry en bloeding met bloedsuiers of koppies geneem (MacDonald 187). Spesifieke suiwering sluit 'n konkoksie in wat deur Ptolemeus ontwikkel is Hiera Logadii, wat aalwyne, swart hellebore en kolosynte gekombineer het en vermoedelik een van melancholie reinig. Confectio Hamech was 'n ander lakseermiddel wat deur die Arabiere ontwikkel is wat myrobalans, rabarber en senna bevat (MacDonald 187). Later is tabak wat uit Amerika ingevoer is, in die volksmond gebruik om braking te veroorsaak (MacDonald 188). Ander behandelings om die humors te beïnvloed, was om bloed uit die voorkop te onttrek of om die kefaliese, saphene en/of hemorroïdale are te tik om korrupte humors uit die brein te verwyder (MacDonald 191). Benewens suiwering en bloedverlies (ook bekend as flebotomie), word pasgemaakte diëte aanbeveel. Byvoorbeeld, 'n mens wat mal is, word aangesê om diëte te volg wat afkoel en verdun, en wat bestaan ​​uit slaaigroen, garswater en melk, en wyn en rooivleis vermy (Porter 42).
Besorging en versorging van geestesongesteldes is oor die algemeen aan die individu oorgelaat, hoewel 'n mate van ingryping van buite plaasgevind het. Die eerste geesteshospitaal is in 792 CE in Bagdad gestig en is kort daarna gevolg deur ander in Aleppo en Damaskus, maar die vestiging van asiel en institusionalisering het egter baie later plaasgevind (Butcher 32). Die geestesongesteldes wat onder die toesig van die gesin is, is wyd misbruik en terughou, veral in Christen -Europa. Vanweë die skaamte en stigma wat aan geestesongesteldheid verbonde is, het baie hul geestesongestelde familielede in die kelders weggesteek, hulle in varkhokke gehok of onder die beheer van bediendes geplaas (Porter 92). Ander is deur hul gesinne verlaat en oorgelaat aan 'n lewe van bedel en rondlê.
Die sosiale stigma wat aan geestesongesteldheid verbonde is, is, en is dit nog steeds, uitgespreek in lande wat sterk bande het met eer aan die gesin en afhanklik is van huwelike om alliansies te sluit en gesinne van lastige dogters te verlig. In China is geestesongesteldes deur hul families weggesteek uit vrees dat die gemeenskap sou glo dat die verdriet die gevolg was van immorele gedrag deur die individu en/of hul familielede. Daar word ook geglo dat geestesongesteldes 'n lot gehad het wat 'n negatiewe invloed sou hê op almal wat met die versteurde persoon omgaan, potensiële vryers wegskrik en tot die idee lei dat geestesongesteldheid aansteeklik is (Phillips 10).
Histories in Griekeland impliseer & ldquoa geestesongestelde [familielid] 'n oorerflike, gestremde toestand in die bloedlyn en bedreig [die familie & rsquos] identiteit as 'n eerbare eenheid, en daarom het behandeling van geestesongestelde in hierdie kulture 'n lewe van verborge opsluiting of verlating beteken deur one & rsquos familie (Blue 305). Geestelik siek rondlopers is alleen gelaat om deur die strate te dwaal solank dit geen sosiale versteuring veroorsaak nie. Diegene wat as gevaarlik of onhanteerbaar beskou is, beide in gesinshuise of op straat, is aan die polisie oorgegee en in die tronk of in die kerkers gesit, soms lewenslank (Stigma 43). Veral in Europa gedurende die Middeleeue is slae toegedien aan geestesongesteldes wat as straf opgetree het vir die versteurings wat hul gedrag veroorsaak het en as 'n manier om individue uit hul siektes te onderrig. Ander wat as oorlas beskou is, is uit die stad geslaan (Rosen).
Gedurende die Middeleeue en tot die massastigting van asiele is humanistiese dokters, mediese astroloë, apteke en volks- of tradisionele genesers behandelings vir geestesongesteldhede aangebied (MacDonald 175). Afgesien van sekulêre uitdrywing, was gebede, sjarme, amulette en ander mistieke behandelings beskikbaar. In die 17de eeu was astrale talismans gewild en is dit maklik gemaak met koper- of blikembleme met astrologiese tekens wat daarin gegraveer is en op astrologies belangrike tye gegiet is. Dit is om die nek van die geteisterdes gedra terwyl hulle gebede opgedra het (MacDonald 213-214). Om die nek was ook stukke Latynse liturgie toegedraai in papier, gebind met 'n blaar mugwortel of Sint -Janskruidwortel en vasgemaak met taft (MacDonald 214). Amulette is ook gebruik, aangevul met gebede en sjarme, om ontsteld geeste te kalmeer, mistieke infeksie te voorkom en te beskerm teen hekse en bose geeste (MacDonald 214). Kalmeermiddels gedurende die 17de eeu bestaan ​​uit opiumkorrels, losmaakmiddels en laudanum om die pyn en geestesongesteldheid te versag (MacDonald 190). Vervolg op die volgende bladsy en raquo
Daar is bewyse van hierdie praktyk, Trepanning, in die Neolithicum. Dit bestaan ​​uit die deurboor van die skedel met 'n skerp element - of met metaalmesse wanneer dit reeds bestaan ​​- om die brein te bereik.
Hierdie metode was bedoel om van migraine tot epilepsie of psigose te genees. In antieke beskawings, soos die Egiptenaar of die Maya, is dit nie seker of die praktyk bestaan ​​uit 'n chirurgiese ingryping of slegs op 'n ritueel gereageer het nie, 'sê Dinarès.
Die feit dat 'n Trepanning gely het, hoef nie sinoniem met die dood te wees nie. Skedels wat getrap is met tekens van oorlewing, is gevind.
Dit word bewys deur die groei van nuwe been rondom die trepanasiegat, "beklemtoon hierdie egiptoloog en sê dat die mediese praktyk vandag van krag is. Byvoorbeeld, om 'n hematoom te dreineer. Dit is 'n algemene tegniek vir neurochirurge.
Die 16de-eeuse man, Paracelsus, 'n Duits-Switserse geneesheer, het die voordele van vars bloed versprei om die lewenskragtigheid van die liggaam te handhaaf-sy volgelinge het so behep geraak met bloed dat hulle selfs voorgestel het om dit uit 'n lewende liggaam te haal.
Die bloed moes vars wees, en hierdie vereiste was nogal uitdagend. Destyds kon die armes nie die duur medisyne wat uit komplekse verbindings bestaan, bekostig nie. Hulle het dus op kannibale medisyne staatgemaak.
Om die meeste voordeel te trek uit sulke praktyke, het hulle vroeër by teregstellings gestaan, 'n klein bedrag betaal en die warm bloed van die veroordeelde gedrink - eenvoudig bruto.
Deur hierdie enkele voorval kan u die krag waarneem wat die beul van die 16de eeu besit. Een is in die Duitse lande as 'n groot geneser bestempel, 'n sosiale helper wat mense bevoordeel het.
Mense het ook opsies gehad - rou of gaar bloed. Baie het verkies dat die bloed gekook word, en in 1679 word 'n resep van die Franciskaanse apteke bekendgestel waarin die prosedure vir die bereiding van marmelade uiteengesit word.
Bloed is as sterk beskou in terme van geestelike konteks. Mense het geglo dat bloed die siel so gedra het; vars bloed word as die doeltreffendste beskou.
Daar was 'n bloedvoorkeur ten opsigte van geslag. Mense verkies dikwels om bloed van jong mans te drink terwyl ander bloed van maagdelike jong vroue.
Geskiedenis van geestesongesteldheid voor die 1900's Plus wrede en ondoeltreffende behandelings van die tye
Alhoewel geestesongesteldhede sedert die begin van die opgetekende geskiedenis by mense voorkom, het ons eers aan die einde van die 19de en begin van die 20ste eeu die ontwikkeling van psigoanalise gesien. Gedurende hierdie tydperk het bewegings vir geesteshigiëne in baie van die ontwikkelde lande ontstaan. Dit was bedoel om waansin te voorkom deur inisiatiewe vir openbare gesondheid, insluitend klinieke, die ontwikkeling van kliniese sielkunde, psigiatrie en maatskaplike werk.
Voor hierdie tyd was die begrip en behandeling van geestesongesteldheid egter nie lineêre of progressiewe pogings nie; dit was hoofsaaklik te wyte aan die ongelykheid in die geloofstelsels wat elke groot samelewing voorgehou het, benewens die feit dat abnormale gedrag in een samelewing normaal vir 'n ander.
Daarom word gedrag wat van kulturele norme afgewyk het, dikwels as geestesversteurings bestempel. Hierdie kenmerke word gereeld gebruik as 'n manier om individue of groepe wat as gevaarlik vir die status quo beskou word, stil te maak en te beheer, veral as godsdiensinstellings bedreig word.
Alhoewel geestesongesteldheid vandag gereeld geïdentifiseer word deur die vraag of lyers 'n risiko vir hulself of ander inhou, belemmer hulle siektes hul normale werk of benadeel hulle verhoudings met familie en vriende, maar dit was nie 'n oorweging voor die 19de eeu nie.
Laaste oordeel deur Jacob de Backer. Hierdie skildery beeld die duiwel uit, soos dit gereeld in die Christelike kuns gesien word, met 'n drietand as sy septer en kenmerkende wapen deur Jacob de Backer - Eie werk (BurgererSF),
Publieke domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=22376613
Hoe antieke beskawings geestesongesteldheid beskou het
In die ou tyd is geestesversteurings dikwels beskou as die produk van bonatuurlike gebeurtenisse en 'n aanduiding van 'n stryd tussen goed en kwaad. Diegene wat aan 'n geestesongesteldheid ly, word dikwels as die werk van die duiwel uitgebeeld en word soms as boos beskou of het hul siel verloor. Gevolglik het baie vroeë beskawings nie net godsdienstige priesters nie, maar ook sjamane, towenaars en towenaars gebruik om gedrag wat as afwykend beskou word, te behandel.
In sommige samelewings word vermoed dat geestesversteurings veroorsaak word deur die wanbalans van vloeistowwe of as gevolg van siek organe van die menslike liggaam. Sommige samelewings, soos in die geval van antieke Griekeland, het die idee voorgestel dat chemiese wanbalans gebaseer op die vier humors (swart gal, geel gal, slym en bloed) die oorsaak van geestesongesteldheid is.
Die Moslem -dokter Avicenna het die verband tussen die gees en die liggaam ondersoek in sy �non of Medicine ". Die �rs Papyrus " uit antieke Egipte het verbindings gemaak tussen geestesongesteldhede en fisiese siektes soos harttoestande.
Die pseudowetenskap, bekend as Phrenology, ontwikkel deur die Duitse geneesheer Franz Joseph Gall in 1796, behels die meting van stampe op die skedel om geestelike eienskappe te voorspel. Hierdie idee was gebaseer op die konsep dat verskillende dele van die brein unieke funksies het. Die vorm van die skedel weerspieël hoe hierdie gebiede presteer. Daarom kan 'n geestesversteuring by implikasie met hierdie metodiek gediagnoseer word.
'N Psigogeniese (sielkundige oorsprong) benadering tot geestesongesteldheid het eers laat in die 18de en die hele 19de eeu begin plaasvind. Die woord "psychogenic" is in 1894 deur die Duitse dokter Robert Sommer in die psigiatrie ingevoer. Hierdie tydperk was miskien die begin van wat ons vandag as moderne psigiatrie verstaan.
Hoe verskillende samelewings geestesongesteldheid behandel het
As gevolg van die verskillende geloofstelsels van vorige samelewings en kulture, het individue wat as geestesongesteld is, 'n wye verskeidenheid behandelings en sorg ontvang. Daarom sou gemeenskappe waar geestesongesteldheid as gevolg van fisiese of biologiese faktore afkomstig was, lyers met bloedverlies, trefinasie, kruiemiddels en purgeermiddels behandel, meestal as 'n manier om die humors te balanseer. In samelewings waar demoniese besittings die skuld gekry het vir abnormale gedrag, sou eksorsisme of ander vorme van mistieke rituele uitgevoer word.
In alle samelewings was isolasie in asiel, tempels of selfs vasgeketting in kerke metodes wat gebruik word vir geestesongestelde mense wat as gewelddadig beskou word.
In hierdie artikel word bespreek hoe verskillende samelewings geestesongesteldhede beskou en behandel het. Die leser sal ook leer oor sommige van die behandelings wat in die pre-moderne tyd gebruik is en wat wreed en ondoeltreffend was.
'N Mosaïek van Hippokrates op die vloer van die Asclepieion van Kos, met Asklepius in die middel, 2de-3de eeu
Geestesongesteldheid in antieke Griekeland
In antieke Griekeland omstreeks 400 vC was Hippokrates 'n vroeë voorstander van die idee dat sielkundige afwykings deur biologiese faktore veroorsaak word, en daarom het hy bonatuurlike redes vir waansin verwerp. Hy het vier kategorieë van geestesongesteldhede ingedeel: epilepsie, manie, melancholie en breinkoors.
Al hierdie dinge het 'n somatogene oorsprong (sellulêr of organies) eerder as psigogenies. Onder hierdie biologiese model het hy sifilis geïdentifiseer as 'n siekte wat geestesversteurings veroorsaak. Hy postuleer ook die teorie waarin histerie veroorsaak word deur die baarmoeder wat vrylik in die vroulike liggaam ronddwaal en gevolglik 'n siekte wat slegs vroue tref.
Soos in antieke Rome, het Griekse mediese praktisyns waansin beskou as 'n verband met doelloos dwaal en geweld. Sokrates het egter gevoel dat demente sekere positiewe eienskappe besit, naamlik die vermoë om profetiese gedigte te inspireer tot die waansin van geliefdes en ander mistieke kragte.
Hierdie ruimdenkende benadering tot geestesongesteldheid het hom sowel as sy volgelinge, Plato en Aristoteles, in staat gestel om menslike gevoelens te ondersoek en te bespreek, soos plesier-motivering-rasionaliteit. Hulle teoretiseer of persoonlike eienskappe aangebore is of 'n produk van ervaring, 'n onderwerp wat nog steeds deur sielkundige bespreek word. Hierdie wye verskeidenheid onderwerpe wat deur die Griekse filosowe ondersoek is, kan beskou word as 'n voorloper van die hedendaagse sielkunde.
Die Hospital of St. Mary of Bethlehem is in 1247 in Londen as 'n hospies gestig. Dit het later die hospitaal van Bethlem geword. Uiteindelik bekend as Bedlam. Die pasiënte was bekend as 'quotlunatics.' Public Domain,
Europa se Middeleeue
Ongeveer agthonderd jaar nadat die klassieke Griekse tydperk geëindig het, was Europa op die punt van die Middeleeue. 'N Tyd waarin logika en die strewe na kennis plek maak vir godsdienstige ywer, bygeloof en die kerstening van heidens Europa. Dit was 'n tyd toe die teorieë rakende geestesongesteldheid teruggekeer het na die geestelike van die fisiese. Namate die kennis wat die Grieke opgedoen het verlore gegaan het en die Christendom versprei het, het demoniese besittings die basiese aanname geword vir enige afwykende gedrag.
Die verantwoordelikheid vir die behandeling van geestesongesteldes is na die Katolieke priesters verskuif, daarna is mistieke rituele as uitdrywing, gebede en ander godsdienstige seremonies gebruik as 'n manier om die geteisterdes te behandel. Terwyl geestelik siekes in die algemeen hul vryheid toegelaat word, maar as hulle nie gevaarlik is nie, word baie van die mense wat as kranksinnig of dement beskou word, dikwels as hekse bestempel of deur demone bewoon.
Dr Philippe Pinel by die Salp êtri ère, 1795 deur Tony Robert-Fleury. Pinel beveel die verwydering van kettings van pasiënte by die Paris Asylum vir waansinnige vroue.
Instellings, asiele en behandelings
Aan die begin van die 1400's is die eerste Europese instelling spesifiek vir kranksinniges in Valencia, Spanje, gestig. Van hier af het die Europeërs toenemend geestesongesteldes afgesonder met gestremdes, rondlopers en misdadigers. Diegene wat as dement beskou word, is onmenslik behandel, dikwels vasgemaak aan mure in kerkers.
Dit was eers in die laat 1700's, lank na die Middeleeue, dat daar hervormings ingestel is in die behandeling van geestesongesteldes. In Frankryk het dokter Phillipe Pinel van die Bic être kranksinnige asiel die gebruik van kettings en boeie verbied. Hy het pasiënte uit kerke verwyder, hulle het sonnige kamers voorsien en hulle toegelaat om op die asielgronde te oefen.
Gedurende hierdie tydperk was geestelike behandelings uiteenlopend. Bloedverlammings se dieet verander om die lyer te bevry van skadelike humors, uitdroging van die nagmaal, seksuele afleiding vir die liefdes, en so erg as 'n kopoperasie of trefinasie, was een van die algemeenste behandelings vir geestesgestremdes.
Ayurveda - Foto deur Katherine Hanlon op Unsplash
In 400 vC beskryf die ou Indiese Joga Sutra eksterne oorsake van geestesongesteldheid as gevolg van die sondes wat tydens die huidige en vorige lewens van die pasiënte gepleeg is. Hierdie sondes sluit in die verontagsaming van verwante oorlede persone, bomenslike agente, gode, spoke en hemelse wesens. Elkeen van hierdie entiteite kan verskillende simptome veroorsaak, afhangende van die erns van die sonde.
Die antieke Hindoe -geskrifte Ramayana en Mahabharata wat onderskeidelik uit 700 en 400 vC dateer, beskryf depressie en angs as refleksies van abstrakte metafisiese entiteite, bonatuurlike middels, towery en heksery. Die Charaka Samhita van 600 vC, 'n deel van die Hindoe Ayurveda-tradisionele medisyne-stelsel, het gesien dat alle siektes, insluitend geestesongesteldhede, te wyte was aan die wanbalans van wind, gal en slym, beskou as die drie liggaamskragte genaamd Tri-Dosha.
Dit stem ooreen met die drie elemente van die heelal: lug, vuur en water. Ayurveda stel die oorsake van hierdie wanbalans voor as 'n onvanpaste dieet, oneerbiedigheid vir die gode, geestelike skok as gevolg van oormatige vrees of vreugde en gebrekkige liggaamlike aktiwiteit. Dit het behandelings aanbeveel om sekere kruie, salf, sjarme, gebede en morele of emosionele oorreding in te sluit.
Die vroegste vorm van psigoterapie in Indië was die gebruik van talismans, sjarme, gebede en slaap in tempels tydens die uitvoering van rituele. Daar word geglo dat die skok van 'n pasiënt 'n manier is om geestelike stabiliteit terug te bring. Pasiënte sou daarna geterroriseer word deur blootstelling aan slange, olifante, leeus, tiere of mans wat as bandiete aangetrek is.
Verouderde ghee, 'n vorm van geklaarde botter kan toegedien word. Bykomende stowwe wat gebruik is, was: Tinospora cordifolia (Hartblaar Maanzaad), radyse gemeng met die asafetida plant, centella asiatica en serpentine wortels. Toe die sonde en toordery vermoed word, was dit gebruiklik om die geteisterdes in tronke en asiel te heg.
'N Corundum Evil Eye Amulet uit Mesapotamië 𩣚nieliness
Deur Danieliness - Eie werk, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=12567621
Midde -Ooste gedurende die Middeleeue
Islamitiese Persiese en Arabiese geleerdes het antieke Griekse konsepte geïntegreer in godsdienstige denke en idees ontwikkel oor melancholie, manie, hallusinasies, dwalings, histerie en ander geestesversteurings. Hierdie kwale het oor die algemeen verband gehou met die verlies van rede deur breinafwykings, maar ook met geestelike en mistieke implikasies. Baie mediese praktisyns het gedink dat dementie veroorsaak word deur die besit van 'n moontlik goeie of slegte of#x201Cdjinn " of genie. Gedurende die vroeë stadiums van die Middeleeue het die risiko dat pasiënte wat vermoedelik 'n djinn in hulle het, die kans geslaan om die entiteit uit te dryf.
Diagnose en behandeling van geestesversteuring in die vroeë periodes van die Moslemwêreld het ontwikkel tot die identifisering van drie tipes toestande: (1) Die organiese (somatogene) benadering gebaseer op patologie en biologiese faktore. (2) Die sielkundige (psigogeniese) benadering met die klem op intrapsigiese prosesse en konflik. (3) Die magiese of heilige benadering wat kranksinnigheid vanuit 'n bonatuurlike en goddelike perspektief beskou.
Die eerste psigiatriese hospitale of asale is in Arabiese lande gestig. terug na 705 nC in Bagdad. Daarna is ander instellings in Kaïro en Damaskus gestig. Die hoofdoel van hierdie instellings was om geestesongesteldes te isoleer en te behandel. Behandelings het genesers (Sufi -meesters) ingesluit wat geeste genaamd jinns sou uitdryf deur die lees van die Koran, gebede, musiek speel, dans en die pasiënt drasties slaan, soms met stokke. 'N Praktyk wat tot vandag toe voortduur.
Akupunktuurpunte, afkomstig van 'n Chinese manuskrip in die Biblioth èque Nationale de France.
Met vergunning van die Biblioth èque Nationale, Paris - Public Domain
Opnames uit antieke China wat teruggaan tot 1100 vC dui op 'n kombinasie van 'n somatogene en bonatuurlike benadering tot begrip sowel as die behandeling van demensie. Die gebruik van Tradisionele Chinese Geneeskunde (TCM), wat klem gelê het op kruiemiddels, akupunktuur en emosionele terapie, was algemeen in die hele Midde -Koninkryk.
Simptome, meganismes en behandelings vir geestesongesteldheid soos beskryf in die Huangdi Neijing of Esoteriese Skrif van die Geel Keiser beklemtoon die verband tussen liggaamlike organe en emosies. Gevolglik word elk van die 𠇏ive Viscera " — ȀLever, hart, milt, longe en niere — beskou as organe wat elk van die 𠇏ive Intents " &# x200Ahun-siel, gees, po-siel, wil en voorneme. Daar word gesê dat die Five Viscera ook ooreenstem met verskillende emosies:#x200A — 𠂪nger, vreugde, bekommernis, smart en vrees.
Daarom, wanneer 'n viscerale orgaan verandering ondervind, sou die geestestoestand wat daarmee ooreenstem ook verander. Omgekeerd sou enige wanbalans in emosies ook verandering in die ooreenstemmende orgaan veroorsaak.
Die Huangdi Neijing het egter ook aanvaar dat demoniese besit 'n rol speel in geestesongesteldheid. TCM -beoefenaars van hierdie era het gevoel dat sekere ruimtes van emosionele uitbarstings soos begrafnisondernemings of gevalle van trauma die Wei Chi kan oopmaak sodat 'n individu in besit kan wees van 'n gees of demoon. Volgens die Chinese filosofie van Wuxing of 𠇏ive stage ", wat gebruik is om interaksies en verhoudings tussen verskynsels te beskryf, verteenwoordig geestesongesteldheid die wanbalans tussen die yin en yang.
Omslag van boek deur Thomas Willis & apos & apos & aposPathologiae cerebri et nervosi generis specimen & apos & apos (1667) Dit is 'n belangrike werk oor die patologie en neurofisiologie van die brein. Willis het bygedra tot die ontwikkeling van psigiatrie.
Europa en die Amerikas 16 tot 18de eeu
Voor die tydperk tussen die 16de en 18de eeu oorheers bonatuurlike teorieë oor geestesongesteldheid Europa. Algemene behandelings vir dementie was gebaseer op bygeloof, astrologie en alchemie. Dit het gebed, aanraking van godsdienstige oorblyfsels, belydenis en versoening ingesluit.
Aan die begin van die 13de eeu het diegene wat geag word geestelik te ly, veral vroue vervolg as hekse of as besit van die duiwel. Op die hoogtepunt van hierdie heksejagte in 1563 het Johan Weyer 'n Nederlandse dokter, okkultis en demonoloog geskryf De Praestigiis Daemonum et Incantationibus ac Venificiis (Oor die illusies van die demone en oor spreuke en gifstowwe) 'n verhandeling teen die vervolging van hekse. Hy het aangevoer dat dit niks meer is as vroue wat aan 'n geestesongesteldheid ly nie. Hy het verder aangevoer dat waansin nie te wyte was aan demoniese besit nie, maar eerder aan 'n gebrekkige metabolisme en siektes.
Net so, in 1584, skryf Reginald Scot, 'n Engelse parlementariër Die ontdekking van heksery, wat ook gekant was teen die oortuiging dat heksery bestaan. In sy skryfwerk onthul hy hoe die sogenaamde wonderbaarlike towerkuns gedoen is. Ongelukkig het die Katolieke Inkwisisie albei hul geskrifte verbied en heksejag het nie gedaal totdat meer as 100,000 hekse tussen die 17de en 18de eeu op die brandstapel verbrand is nie.
Teen die einde van die 16de eeu het die vestiging van hospitale en asale vir die behandeling van geestesongesteldes sowel as om armes, haweloses, werkloses en misdadigers begin floreer. Oorloë en ekonomiese depressie het 'n groot aantal ongewenste dinge veroorsaak dat mense hulle skeiding van die samelewing eis, wat gevolglik na hierdie instellings gestuur is. Twee van die bekendste instellings was St. Mary van Bethlehem in Londen, uiteindelik bekend as Bedlam, en die H ô Hospital G én éral van Parys. Die meeste van diegene wat in hierdie instellings ingeperk was, is teen hul wil aangehou, in vuilheid geleef en dikwels aan mure vasgeketting. Hierdie instellings was teen 'n fooi oop vir openbare besigtiging.
Gedurende hierdie tyd is dementiteit somaties beskou met soortgelyke behandelings as ander fisiese siektes, insluitend bloedverlating, purgeermiddels en die veroorsaak van braking. Die verstandelik siekes is egter as wilde diere beskou en behandel. Hulle het swaar ondergaan, insluitend beperkings in kettings of vasgemaak aan stoele en beddens.
Namate asale geprivatiseer word, roem hul eienaars op hul vermoë om die 'whip ' te gebruik om orde te handhaaf en diegene wat geïnstitusionaliseer is, onderdanig en onder beheer te hou. Die behandeling in die paar openbare asiele wat in Europa oorgebly het, was egter ewe barbaars.
Iewers in die 18de eeu het protesoptogte toegeneem oor die omstandighede waaronder geestesongesteldes geleef het. 'N Meer humanitêre benadering het gewild geword. In baie hospitale in Europa is kettings verwyder en goeie higiëne is aangemoedig. Pasiënte het ontspannings- en beroepsopleiding ontvang, sowel as die vermoë om op die terrein van die instelling te beweeg.
Amerika se benadering tot die geestesongestelde weerspieëlde Europa. Asiele soos die Pennsylvania -hospitaal in Philadelphia en die Williamsburg -hospitaal in Williamsburg, Virginia, wat onderskeidelik in 1756 en 1773 gestig is, het die gevestigde somatogene teorie van geestesongesteldheid gevolg. Benjamin Rush beskou die vader van die Amerikaanse psigiatrie as omhels en leer behandelings soos bloedverlating, gyrators en kalmeerstoel. Toe die Tuke 's York Retreat in Londen, Engeland egter die model geword het vir beste praktyke in die behandeling van kranksinniges in 1772, het die meeste privaat asiel in die Verenigde State kort daarna gevolg.
Dit was egter eers in 1817 toe psigogeniese behandelings soos deernisvolle sorg en fisieke arbeid 'n standaard geword het onder die nuwe Amerikaanse asielstede. Instellings soos die Friends Asylum in Frankfort, Pennsylvania en die Bloomingdale Asylum in New York het 'n morele benadering aangeneem vir die behandeling van pasiënte.
Geskiedenis van naeltjies
Soos die geskiedenis van baie speserye, gaan die geskiedenis van naeltjies baie eeue terug. Trouens, hierdie speserye was een van die eerstes wat verhandel is, en daar is bewyse van naeltjies gevind in vate wat tot 1721 vC dateer. Inheems aan die Malucca -eilande, soos baie speserye is, was naeltjies ooit 'n waardevolle goed wat die antieke Romeine waardeer het.
Maar dit was nie net die Romeine wat naeltjies geniet het nie. Daar word gesê dat die Chinese dit al in 226 vC gebruik het. Hulle het blykbaar die blommetjies gekou voordat hulle 'n gehoor by die keiser gehad het, sodat hulle asem nie sleg sou ruik nie.
Saam met neutmuskaat was naeltjies een van die kosbaarste speserye van die 16de en 17de eeu, en die beheer daarvan het ekspedisies sowel as oorloë veroorsaak. In 1522 keer Magellan se skip terug van sy noodlottige reis om die wêreld (Magellan is self in die Filipyne tydens die Slag van Mactan doodgemaak) met 'n skip vol naeltjies en neutmuskaat, tot groot vreugde van Spanje. Natuurlik wou almal handel dryf, aangesien naeltjies meer werd was as hul gewig in goud. In 1605 vind die Nederlanders hul weg na die Molukken en steek hulle hul hand in die speseryhandel.
Trouens, die Nederlanders wou 'n monopolie op naeltjies hê, en daarom het hulle naeltjiebome vernietig wat oral buite hul beheer ontstaan ​​het. Dit het uiteindelik heelwat opstand veroorsaak omdat die inheemse tradisie 'n naeltjieboom sou plant by die geboorte van 'n kind en die lewe van die boom sielkundig direk gekoppel was aan die van die kind. As daar iets met die boom gebeur, het dit niks goeds voorspel vir die spesifieke kind met wie dit geassosieer word nie. Die inheemse eilandbewoners het die Nederlanders gehaat, oral waar hulle hul boomverbrandingsveldtog uitgebrei het.
Maar monopolieë duur nooit vir ewig nie. Dit het nie lank geduur voordat ander hul hande in die kruidnagelbedryf probeer het nie. Teen die 18de eeu word naeltjies op ander plekke, waaronder onder meer Zanzibar, Madagaskar, Brasilië, Mauritius, Ternate, Tidore en Tanzania, verbou. Met die ontbinding van die handelsmonopolie het die prys van naeltjies gedaal en uiteindelik het naeltjies 'n gunsteling spesery geword vir alle klasse van die samelewing, oor die hele wêreld.
Hierdie spesery het sy naam gekry van die Franse woord "clou", wat spykers beteken, soos baie opgemerk het oor hoeveel naeltjies naels lyk. Die naeltjie is die gedroogde blomknop van 'n immergroen boom. Daar word gesê dat essensiële olie baie medisinale eienskappe het en word al eeue lank gebruik om baie siektes te genees. Die interessantste is dat naeltjies al lank gebruik word om tandheelkunde te help, aangesien dit plaaslike narkose -eienskappe het.
Alhoewel hulle vandag te min waardeer word vir hul medisinale gebruike, is naeltjies histories gebruik om baie siektes te behandel. Hulle het antiseptiese, antibakteriese, antifungale, antispasmodiese, antivirale, antiparasitiese, pynstillende en simulatiewe eienskappe, wat hulle 'n uitstekende algehele geneser maak. Dit kan gebruik word om die verstand te stimuleer, asook om naarheid, diarree te voorkom, hoes te verlig, vertering te help en selfs toestande soos malaria en cholera te behandel. Hulle kan ook plaaslik gebruik word vir die behandeling van aknee, puisies en sere.
Die mediese geskiedenis van antieke Persië kan in drie verskillende periodes verdeel word. Die sesde boek van Zend-Avesta bevat 'n paar van die vroegste verslae van die geskiedenis van antieke Iraanse medisyne. Die Vendidad bestee eintlik die meeste van die laaste hoofstukke aan medisyne. 
Die Vendidad, een van die oorlewende tekste van die Zend-Avesta, onderskei drie soorte medisyne: medisyne deur die mes (chirurgie), medisyne deur kruie en medisyne deur goddelike woorde en die beste medisyne was volgens die Vendidad genesing deur goddelike woorde: 
Van al die genesers O Spitama Zarathustra, naamlik diegene wat genees met die mes, met kruie en met heilige besweringe, is die laaste een die sterkste omdat hy genees van die bron van siektes.
Alhoewel die Avesta verskeie noemenswaardige dokters noem, sou die belangrikste-Mani, Roozbeh en Bozorgmehr-later verskyn. 
Die tweede tydperk dek die era van die sogenaamde Pahlavi -literatuur, waar die hele onderwerp van geneeskunde stelselmatig behandel is in 'n interessante traktaat wat opgeneem is in die ensiklopediese werk van Dinkart, , wat 4333 siektes in gewysigde vorm bevat. 
Die derde era begin met die Achaemenidiese dinastie en dek die tydperk van Darius I van Persië, waarvan die belangstelling in medisyne so groot was dat hy die mediese skool in Sais, Egipte, wat vroeër vernietig is, herstel het sy boeke en toerusting. 
Die eerste onderwyshospitaal was die Academy of Gundishapur in die Persiese Ryk. Sommige kenners gaan so ver om te beweer dat "die krediet vir die hele hospitaalstelsel in baie groot mate aan Persië gegee moet word". 
Volgens die Vendidad moes dokters, om vaardigheid te bewys, drie pasiënte van die volgelinge van Divyasnan genees, as hulle misluk, hulle kon nie medisyne beoefen nie. Op die eerste oogopslag lyk hierdie aanbeveling diskriminerend en gebaseer op menslike eksperimente. Maar sommige skrywers het dit so uitgelê dat dokters van die begin af geleer is om die verstandelike versperring te verwyder en om teëstanders sowel as vriende te behandel.   Die doktersfooi vir diens was gebaseer op die inkomste van die pasiënt.
Die praktyk van antieke Iraanse medisyne is onderbreek deur die Arabiese inval (630 nC). Die vooruitgang van die Sassanid-periode is egter voortgesit en uitgebrei tydens die opbloei van Islamitiese wetenskappe in Bagdad, met die Arabiese teks Tārīkh al-ḥukamā wat die Akademie van Gondishapur erkenning gee vir die vestiging van lisensie van dokters en behoorlike mediese behandeling en opleiding. Baie Pahlavi-skrifte is in Arabies vertaal, en die streek Groter Iran het dokters en wetenskaplikes soos Abū ʿAlī al-Ḥusayn ibn ʿAbd Allāh ibn Sīnā en Muhammad ibn Zakariya al-Razi sowel as wiskundiges soos Kharazmi en Omar Khayyám opgelewer.  Hulle het die Griekse, Indiese en Persiese antieke mediese erfenis versamel en stelselmatig uitgebrei en verdere ontdekkings gemaak. 
Middeleeuse Islamitiese Tydperk Redigeer
Een van die belangrikste rolle wat Middeleeuse Iraanse geleerdes op wetenskaplike gebied gespeel het, was die bewaring, konsolidasie, koördinering en ontwikkeling van idees en kennis in antieke beskawings. Sommige Iraniërs Hakim (praktisyns) soos Muhammad ibn Zakariya ar-Razi, in die Weste bekend as Rhazes, en Ibn Sina, beter bekend as Avicennawas nie net verantwoordelik vir die versameling van al die bestaande inligting oor die destydse medisyne nie, maar het ook hul eie skerp waarnemings, eksperimentering en vaardighede bygevoeg.   "Qanoon fel teb of Avicenna" ("The Canon") en "Kitab al-Hawi of Razi" ("Continens") was van die 13de tot die 18de eeu een van die sentrale tekste in Westerse mediese onderwys.  
In die 14de eeu werk die Persiese taal medies Tashrih al-badan (Anatomie van die liggaam), deur Mansur ibn Ilyas (c. 1390), bevat omvattende diagramme van die liggaam se strukturele, senuweestelsel en bloedsomloopstelsels. 
Kraniale chirurgie en geestesgesondheid Redigeer
Bewyse van chirurgie dateer uit die 3de eeu vC toe die eerste kraniale operasie in die Shahr-e-Sukhteh (verbrande stad) in die suidooste van Iran uitgevoer is. Die argeologiese studies oor die skedel van 'n 13-jarige meisie wat aan hidrokefalie ly, het aangedui dat sy 'n kraniale operasie ondergaan het om 'n deel van haar skedelbeen te neem en dat die meisie minstens ses maande na die operasie geleef het. 
Daar bestaan ​​nog verskeie dokumente waaruit die definisies en behandelings van hoofpyn in Middeleeuse Persië vasgestel kan word. Hierdie dokumente gee gedetailleerde en akkurate kliniese inligting oor die verskillende tipes hoofpyn. Die middeleeuse dokters noem verskillende tekens en simptome, oënskynlike oorsake en higiëniese en dieetreëls vir die voorkoming van hoofpyn. Die middeleeuse geskrifte is akkuraat en lewendig en bevat lang lyste met stowwe wat gebruik word vir die behandeling van hoofpyn. Baie van die benaderings van dokters in die Middeleeuse Persië word egter vandag aanvaar, maar nog meer daarvan kan vir moderne medisyne nuttig wees.  'n Antiepileptiese geneesmiddelterapieplan in die Middeleeuse Iraanse medisyne word geïndividualiseer, met 'n individuele en gekombineerde geneesmiddelterapie met 'n doseringsskedule vir elkeen. Dokters beklemtoon die belangrikheid van dosis en toedieningsweg en bepaal 'n skedule vir toediening van medisyne. Onlangse diere -eksperimente bevestig die antikonvulsiewe sterkte van sommige van die verbindings wat deur Middeleeuse Iraanse praktisyns aanbeveel word vir die behandeling van epilepsie. 
Verloskunde en ginekologie Redigeer
In die 10de -eeuse werk van Shahnama beskryf Ferdowsi 'n keisersnee wat op Rudaba uitgevoer is, waartydens 'n spesiale wynagent deur 'n Zoroastriese priester voorberei is en as verdowingsmiddel  gebruik is om bewusteloosheid vir die operasie te veroorsaak.  Alhoewel die inhoud grotendeels mities is, illustreer die gedeelte werkende kennis van narkose in antieke Persië.
Maak gate in die skedel: Antieke sielkunde?
Stel jou net voor: 'n gat van 2,5 tot 5 cm in deursnee, wat met die hand in die skedel van 'n lewende man geboor word, sonder verdowing of asepsis, gedurende 30 tot 60 lang minute. Dit is miskien die oudste vorm van breinoperasies wat die mens ken: dit word trepanning (van Grieks trupanon, boorder) of trephining genoem. En een van die redes waarom hierdie beenverkoelingprosedure uitgevoer is, was miskien dieselfde as wat moderne chirurge, soos dr. Egas Moniz, gemotiveer het om sielkundige chirurgie uit te voer om geestelike simptome te verlig.
Skedels met tekens van trepanning is feitlik gevind in alle dele van die wêreld waar die mens gewoon het. Trepanning is waarskynlik die oudste chirurgiese operasie wat die mens ken: bewyse daarvoor strek tot op 40 000 jaar oue Cro-Magnon-terreine.
Trepanning was 'modieus' aan en af ​​deur die eeue, waarskynlik met verskillende redes. Dit is beoefen in die Steentydperk, in Antieke Egipte, in die Griekse en Romeinse pre-historiese en klassieke tye, in die Verre en Midde-Ooste, onder die Keltiese stamme, in China (oud en onlangs), Indië, onder die Maya's, Asteke en Inkas, onder Brasiliaanse Indiane (karaya en eugano), in die Suidsee en in Noord- en Ekwatoriaal -Afrika (waar hulle nog steeds gebruik word, ongelooflik soos dit mag lyk).
Die eerste historiese en mediese verslag oor trepanning in die oudheid is in 1867 deur E.G. Squier, in Noord -Amerika, en deur Paul Broca, in Europa.
Aztec -mes wat van brons gemaak is
en goud (1200-1400 AC)
"Kroon" trefiene uit die 17de eeu
Magiese en godsdienstige rituele, geluk te bring en opoffering te bring, ens. In baie kulture (veral dié wat as hoofaanbidders bekend gestaan ​​het, omdat dit die kop en brein in hul godsdiens spesiale betekenis toegeskryf het), was trepanning baie algemeen, en die ronde been wat uit die skedel gehaal word, word as 'n amulet gebruik. Daar is 'n moontlikheid dat die groot aantal geteisterde skedels wat in militêre poste gevind is, van vyande afkomstig was, wat as verskaffers van hierdie amulette gebruik is.
Sjamanistiese terapieë, hoofsaaklik as gevolg van die oortuiging dat die oopmaak van die skedel 'n slegte gees of demone sou bevry wat die liggaam van die pasiënt bewoon het. Hierdie trepanasies kan dan as 'sielkundige chirurgie' beskou word, in die sin dat waarskynlik die mees algemene aanduidings geestesiektes, epilepsie, blindheid, ens.
Vir die behandeling van wettige mediese toestande, soos sterk hoofpyn, skedelbreuke en wonde, osteomiëlitis, enkefalitis, verhoogde intrakraniale druk as gevolg van hematome, hidrokefalus en breingewasse, ens. Trouens, vir sommige van hierdie toestande toon trepanning 'n ware terapeutiese effek, en dit word steeds deur neurochirurge gebruik. In die Suidsee en in Noord -Afrikaanse stamme (rifkabyla en hausa) en Kenia (kisi) word trepanning uitgevoer, veral vir die verligting van oorlogswonde aan die kop. Die Vader van Geneeskunde, Hippokrates, het gedetailleerde instruksies geskryf oor hoe om skedeltrein te doen vir verskillende mediese toestande,
Vanaf die Middeleeue tot in die 18de eeu in Europa was trepanning algemeen as 'n mediese prosedure, net soos bloedverlies, dit wil sê, dit het geen mediese nut op sigself nie. Herhaalde trepanning was algemeen, byvoorbeeld, dit hou verband dat prins Philip van Oranje 17 keer deur sy dokter getrap is. De La Touche, 'n Franse dokter, het binne 'n tydperk van twee maande 52 keer een van sy pasiënte getrap! Baie dokters, van die Romeinse tyd af, het ook geglo dat die beenplate (wat rondelle genoem word) wat uit 'n getrapte skedel geneem is, terapeutiese waarde het as dit verpulver word en gemeng word met ander drankies wat aan die pasiënte gegee word vir verskeie siektes.
Antieke Griekse metaaltrifiene
Trepanning is uitgevoer óf deur beenskuur (met 'n skerp randsteen of vulkaniese glasmesse) óf deur te sny (met halfsirkelvormige trefiene, wat sny deur middel van 'n swaaiende beweging, soos dié wat in die beskawings in Sentraal- en Suid-Amerika voorkom). Die Egiptenare het die sirkelvormige trefien uitgevind, gemaak deur 'n buis met getande rande, wat baie makliker deur middel van rotasie sny, en wat dan op groot skaal in Griekeland en Rome gebruik is, en die oorsprong was van die & quotcrown & quot -trefien, wat in Europa van die eerste tot die 19de eeu. Een van die belangrikste uitvindings in trefientegnologie was die sentrale piek, wat gebruik is om die rotasiebeweging te sentreer, sodat 'n beter presisie verkry is.