Die wêreld se eerste rekenaardrukker was 'n negentiende eeuse meganiesaangedrewe toestel wat deur Charles Babbage ontwerp is vir sy Difference Engine.
1.1.1 Inkpoeiergebaseerde drukkers
1.1.3 Termiese wasdrukkers
Die volgende drukkertegnologieë word deesdae in moderne rekenaardrukkers aangetref (met ingang Julie 2006):
Inkpoeiergebaseerde drukkers werk op dieselfde manier as baie fotokopieërders deur die inkpoeier aan die medium te laat klou. Die mees algemene drukker van hierdie soort is die laserdrukker wat 'n laser gebruik om 'n inkbeeld op 'n fotosensitiewe drom vas te lê, wat dan na die medium oorgedra kan word. Laserdrukkers is bekend vir hulle hoë kwaliteit drukwerk, goeie drukspoed en lae koste per eksemplaar en word dikwels gebruik vir algemene drukwerk in kantore. Hulle word egter minder deur gebruikers aangekoop vanweë hul hoër aanvanklike koste.
Inkstraaldrukkers sproei baie klein, presiese hoeveelhede ink op die media. Inkstraaldrukwerk is die mees algemene drukkers wat gewone verbruikers gebruik aangesien hulle goedkoop is om te vervaardig. Byna al die moderne inkstraaldrukkers kan kleurdrukwerk doen, terwyl sommiges wat bekend staan as fotodrukkers ekstra pigmente bevat om die beter kleurskakerings te lewer wat benodig word vir hoëkwaliteit fotografiese drukwerk (en is ook daartoe in staat om op dukkerfotografiese karton te druk in plaas van gewone kantoorpapier).
Inkstraaldrukkers se werking berus op klein gaatjies wat baie klein inkborrels kan vorm wat dan uiteindelik as klein druppels ink op die papier gespuit word. Inkstraaldrukkers kan hoëkwaliteit teks- en grafiese drukwerk verrig. Hulle werk ook oor die algemeen baie stil en hulle aanvanklike koste is baie laer as laserdrukkers, met die nadeel dat die uiteindelike koste per eksemplaar baie duurder is, aangesien die ink gereeld vervang moet word. Verder volg die vervaardigers van inkstraaldrukkers 'n besigheidsmodel soortgelyk aan dié wat deur die vervaardigers van skeermesse gebruik word; waar die drukkers dikwels teen minder as die vervaardigingskoste verkoop word en die ink daarvoor wat dan teen 'n hoë winsgrens verkoop word. Verskeie wetlike en tegnologiese middele word gebruik om gebruikers te forseer om slegs die vervaardiger se ink aan te koop (wat dus lei tot verskafferafhanklikheid); daar is egter 'n groeiende mark vir derdeparty inkmodules (nuut of herwindes) asook hervulstelle.
Termiese inkdrukkers wat ook soms as faseveranderingsdrukkers bekend staan is 'n soort termiese drukker. Hulle gebruik soliede, gekleurde wasstokkies wat op die medium gesmelt word. Hulle word algemeen gebruik as kleurdrukkers in kantore en is uiters geskik vir drukwerk op media wat nie poreus is nie, soos onder andere op transparante. Die kostes van hierdie drukkers is soortgelyk as dié van 'n laserdrukkers. Die nadele van hierdie drukkers is dat hulle kragverbruik baie hoog is. Verder is Xerox ook die enigste vervaardiger van hierdie soort drukker.
'n Inksublimasiedrukker is 'n drukker wat hitte gebruik om die ink na die medium oor te dra. Die proses word gewoonlik in stappe gedoen waar kleure opeenvolgend op die medium neergelê word. Dié soort drukker is hoofsaaklik geskik vir die druk van hoëkwaliteit grafiese drukwerk, insluitend kleurfoto's maar is minder geskik vir teks.
Hierdie soort drukkers is veral in die dae van die hoofraamrekenaars gebruik. 'n Ander naam vir hierdie soort drukkers is ook banddrukker of lyndrukker, omdat hulle altyd 'n hele lyn (reël) op een slag gedruk het. Die meeste van hierdie is nou deur hoëspoedlaserdrukkers vervang. Die basiese beginsel van hierdie drukkertipe was om lettertipes wat op 'n omlopende staalband gemonteer was verby 'n hammerbank te beweeg. Sodra 'n sekere letter by die spesifieke plek verbygekom het, het 'n hammertjie op die staalband geslaan en die geïmboseerde letter op die papier geslaan wat dan deur 'n kleurlint 'n merk van die letter op die papier afgedruk het.
Die voordeel van kettingdrukkers was hulle kon 'n redelik vinnige spoed handhaaf en was ook geskik om deurslae van tot 3 en selfs 4 (afhangende van hoe veel lae papier en koolpapier in die eindelose drukkerpapier) in een deurloop te doen.
Indien drukkerpapier met verskillende lae gebruik is, moes dit ook eers van mekaar af losgemaak word, in 'n sogenoemde dekolasieproses. Daar is dan ook die (nou onnodige) koolpapier verwyder. Die selfinkpapier het later deur 'n spesifieke chemiese proses op die voor en agterkant van die papier hierdie werk makliker gemaak en selfs meer kopie toegelaat, omdat hierdie papier(band) dan dunner was (sonder enige koolpapier lae tussen in). Die drukspoed van dierdie drukkers is nie in karakters per sekonde (KPS) gemeet nie, maar in lyne per minuut (LPM). Die drukspoed was, afhanklik van die drukkermodel, tussen 100 LPM en 1600 LPM.
Daar is egter nog 'n unieke matrikslyndrukker, omdat dit nie 'n kettingdrukker is nie, maar tog in hierdie klas val. Dit is eintlik maar 'n baie groot naalddrukker of kolmatriksdrukker, waarvan die drukkop nie heen en weer beweeg nie, maar vasgemonteer is oor die hele papierband se breedte. Dit maak gebruik van 'n spesiale hammerbank wat in sowat 8 of 9 modules saamgevoeg is waarvan elke module hammers dan 'n afstand van sowat 2 duim bedruk. Die hammers slaan deur 'n teen inklint en tik verskeie kolletjies op die papier af, soos die papier verby die groot drukkop wat rek oor die hele papier span getrek word.
Deur hierdie konsep te gebruik kan die drukker basies enige letter of grafiese teken op die papier 'uithammer', en was selfs geskik vir die druk van strepieskodes. Die vervaardiger van hierdie drukker was Mannesmann-Tally. Basies was dit 'n ontwikkeling wat gekom het uit die vinnige drukspoed van kettingdrukkers en die buigsaamheid van die kolmatriksdrukkers. Weëns die geraasontwikkeling deur al die hammers wat slaan wanner die drukker werk, is die hele drukker in 'n klankdempende kas geplaas om die geraasvlak drasties te verminder, wat ook weer bygedra het tot gebruik in kantore. Die drukspoed was onderskeidelik, afhanklik van die drukkermodel:
Termiese drukkers se werking berus op die verhitting van sekere gebiede op spesiale papier wat sensitief ten opsigte van hitte is. Hierdie drukkers is beperk tot spesiale doeleindes soos kasregisters en faksmasjiene.
Repair4Printer - 'n Samestelling van doen-dit-selfgidse oor die herstel van rekenaardrukkers.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Rekenaardrukker&oldid=1987071"
Last edited on 13 Mei 2019, at 18:54