Beste Koopjes Haarverzorging(20)
2-delige Magic Multi Use Bang Rinka Haircut Big Bang Inside Button Cosmetica gekruld haar
3 stuks Rinka Haircut Roll Bang Waver Demon gekruld haar
1 stuks Japan Coiling Bang Magic Double zelfklevend peer hoofd haar Tools Of Single Hair Curler PressReader - Beeld: 2017-07-15 - Mal­la­wii t­toe Deurr va­ge­vuurr na par­ra­dys
Mal­la­wii t­toe Deurr va­ge­vuurr na par­ra­dys
Jus­tus Vi­sa­gie het Ja­mes Ban­da, ’n Ma­la­wi­ër wat in Jo­han­nes­burg werk, ’n 2 000 km­op­laai na Li­long­we in Ma­la­wi ge­gee. Die reis het ook ten doel ge­had om vas te stel of ’n mens met suk­ses in ’n ge­wo­ne kar in Sui­der­A­fri­ka kan toer – van Jo­han­nes­burg tot in
Beeld - 2017-07-15 - Front Page - JUS­TUS VI­SA­GIE @ry­vei­lig
Dis een­uur die og­gend in Ha­ra­re, Zim­bab­we. Ons reis al 18 uur lank en het nog net 1 000 km ge­vor­der, van Jo­han­nes­burg tot hier. Ek het die gas­te­huis laat weet ons kom nie meer daar slaap nie. Ek en Ja­mes het be­sluit om lie­wer af­los­styl tot in Li­long­we te ry.
Nou be­vind ons ons voor ’n En­gen-vul­sta­sie se QuickS­hop, langs Zim se hoof­stad. Ek tiep die pas­sa­sier­stoel ag­ter­oor, gooi ’n hal­we slaap­pil in my keel af en trek ’n slaap­mas­ker oor my oë. En­gen het on­we­tend die kam­peer­be­dryf be­tree.
Twee uur la­ter maak Ja­mes my wak­ker. Hy’t ge­noeg van die rus­be­sig­heid ge­had en swaai die Su­zu­ki Ba­le­no se neus na die uit­gang. Ek slaap on­rus­tig ver­der.
Be­won­de­ring vir Ad­mi­re
Die ver­naam­ste re­de vir ons ver­traag­de gang was die ve­ny­ni­ge be­amp­tes – aan al­bei kan­te – van die be­rug­te Beit­brug-grens­pos. Die Suid-A­fri­kaan­se be­amp­tes het be­sluit bur­gers en nie­bur­gers van ons land, wat van die Re­pu­bliek na Zim­bab­we reis, moet al­mal saam in een neer­druk­ken­de tou staan.
Die Hoof­man van Rye praat ver­al met Zim se men­se as­of hul­le la­er­skool­kin­ders is. In vo­ri­ge le­wens het dié of­fi­sie­re waar­skyn­lik on­ge­wens­tes op trei­ne na Auschwitz ge­laai.
Aan die Zim-kant gaan dit ’n bie­tjie be­ter. Te mid­de van kans­vat­ters en smou­se wat soos per­de­vlieë op ons toe­sak, kom Ad­mi­re C­hi­go­ve­ra na ons aan­ge­stap. Hy’s ’n stu­dent wat as vry­wil­li­ger vir Zim se toe­ris­me­o­wer­heid werk.
In sy skof van so­wat 12 uur help hy Suid-A­fri­ka­ners om die bu­ro­kra­tie­se pro­se­du­re – om jou en jou mo­tor in Zim te kry – te na­vi­geer. Met sy hulp be­taal ek om­trent $43 (A­me­ri­kaan­se dol­lars) vir die voor­reg om my mo­tor op Zim se so­ge­naam­de paaie te ry. Selfs met Ad­mi­re se hulp is dit ’n uit­ge­rek­te pro­ses met amp­te­na­re wat ook hier in sta­di­ge ak­sie be­weeg. Ja­mes pro- beer Ad­mi­re ’n fooi­tjie gee, maar hy wys dit van die hand.
Ons is ver­lig om weer op die pad te wees, maar voel ook ef­fens ver­slae.
Dan kom ons die eer­ste pad- blok­ka­de teë. “Good e­ve­ning. Tee eye pee, ple­a­se,” sê die spiet­kop of po­lie­sman. TIP staan vir tem­po­ra­ry im­port per­mit. Dis reg, jy voer jou kar ty­de­lik in, al ry jy net deur die land. En by­na el­ke bly­ge­maak­te kon­sta­bel of troep wil dié do­ku­ment sien. Dit word don­ker. Ek kan la­ter nie meer ont­hou hoe­veel keer ons on­der­vra word nie.
Ja­mes sê dis goed dat ek wit is, om­dat die ge­regs­die­naars hui­we­rig is om ’n wit mens se reis te ver­traag.
Ons pro­beer die pig­men­ta­sie­si­tu­a­sie uit­buit. El­ke keer wan­neer ons nog ’n pad­blok­ka­de voor ge­waar, maak ek ge­reed om die lig­gie in die kar aan te sit. Wan­neer die be­amp­te ons kar na­der, sit ek die lig­gie aan, om die groot Mhlun­gu te ont­hul. Dik­wels werk dit. Ek dink aan Koos Kom­buis se li­riek: “. . . jou pas­poort is jou ryk, wit vel . . .”
Toe ge­beur dit: die mo­tor tref ’n dier wat skie­lik oor die pad hol.
Die mo­tor kom tot stil­stand en ons klim uit. Ek is te­ge­lyk ont­steld en kwaad vir die roe­ke­lo­se, dooie dier. Die lug­ver­sor­ging is ook bok­veld toe, maar die en­jin se ver­koe­ler is ge­luk­kig on­ge­deerd.
Dis al lig toe ons by die Nya­ma­pan­da-grens­pos tus­sen Zim en Mo­sam­biek op­daag. Ek moet der­de­par­ty-ver­se­ke­ring vir die mo­tor koop. Die eer­ste ver­se­ke­raar wil my in­loop, maar ek kon­dig luid­keels aan dat ek van die een ver­se­ke­raar na die an­der gaan soek vir die bes­te prys. Skie­lik daal die prys aan­sien­lik.
Li­long­we en die meer
Ná so­wat twee uur steek ons die der­de grens oor en kort daar­na be­reik ons Li­long­we, ’n vaal stad son­der sjar­me. Ek be­land in die Cross­ro­ads Ho­tel. Dit lyk soos ’n Ci­ty Lod­ge in die 1990’s, maar is on­re­a­lis­ties duur.
Die vol­gen­de og­gend kom laai Ja­mes my op en ons ry na die pyn­lik net­jie­se Su­zu­ki-a­gent­skap in Li­long­we. Die diens is f­link en bin­ne mi­nu­te gee die werks­win­kel­be­stuur­der ’n prog­no­se: Dit sal nie help om die lug­ver­sor­ger se ver­koe­ler te ver­vang nie, want die ska­de aan die Ba­le­no se neus maak dat die ver­koe­ler nie ste­wig gaan sit nie. My lot is be­paal: Ek gaan ’n snik­he­te sub­tro­pie­se A­fri­ka son­der lug­ver­sor­ging ge­niet.
Ek staak my self­be­jam­me­ring en ons ry na ’n ge­wil­de strand
aan die suid­wes­te­li­ke kant van die meer, ’n uur van Li­long­we af. Die skoon­heid en groot­te van die meer slaan my a­sem weg. Dis glas­hel­der en lig­blou van kleur, om­soom deur skoon wit sand. Dis ’n weeks­dag en daar’s nie meer as agt an­der men­se nie. Ons neem fo­to’s en dren­tel na die Sun­bi­rd Li­vings­to­nia Be­ach Ho­tel se mooi re­stau­rant vir vis uit die meer.
Dis spits­tyd toe ons deur die dor­pie Sa­li­ma ry, op pad te­rug na Li­long­we.
Ons is om­ring van pen­de­laars, maar die mees­te van hul­le is nie in mo­tors nie, maar op fiet­se. Daar’s ook heel­wat fiet­staxi’s. Dis ge­wo­ne trap­fiet­se, maar daar’s ’n sit­plek­kie ag­ter die “be­stuur­der” waar­op die be­ta­len­de pas­sa­sier sit.
Die vol­gen­de og­gend ver­trek ek na Blan­ty­re, 380 km suid van Li­long­we. My eind­be­stem­ming is na­by dié stad: Ga­me Ha­ven Lod­ge en sy k­lein wild­re­ser­vaat, as­ook Sa­tem­wa, ’n kof­fie-en-tee­plan­ta­sie.
’n Drag­ti­ge ka­meel­perd, swart tee
Dis reeds don­ker in Blan­ty­re toe ek daar aan­kom. Die stad is boom­ryk, heu­wel­ag­tig en lyk veel in­te­res­san­ter as Li­long­we. ’n Half­uur la­ter is ek by die Ga­me Ha­ven Lod­ge, my tuis­te vir twee nag­te. Die vol­gen­de og­gend gaan ek op ’n wil­drit saam met die ei­e­naar, G­reg Gan­geHar­ris. Hy’s is so broeis soos ’n pa wat sy eer­ste­ling ver­wag, hoe­wel hy nie veel met die swan­ger­skap te doen ge­had het nie: Sy ka­meel­perd-paar ver­wag ’n ba­ba. Ons en die ka­meel­per­de loer na me­kaar deur die ruig­te. “Kyk, dis die koei,” sê G­reg. Die ho­rin­kies op haar kop buig na me­kaar.” Op pad na Sa­tem­wa, tien mi­nu­te van Ga­me Ha­ven, ry ons ver­by die re­ser­vaat se prent­jie­mooi ne­ge-put­jie-gholf­baan.
Ons draai by Sa­tem­wa se toe­gangs­pad in. Daar is hoë, ou bo­me aan weers­kan­te van die grond­pad, maar plek-plek sien ’n mens ’n gol­wen­de o­se­aan van tee­plan­te, al­mal op die­self­de hoog­te ge­sny, so net­jies plat en reg­op soos Ko­bus Wie­se en Mi­ke Bol­huis se kap­sels. Die op­stal da­teer van die 1920’s en is nou ’n luuk­se boe­tiek­ho­tel.
Ek be­stel ’n swart tee en daar­na ’n wit­te – al­bei heer­lik – en koop ge­roos­ter­de kof­fie­bo­ne.
Ná twee nag­te by Ga­me Ha­ven be­gin my te­rug­tog en ’n vol­gen­de ron­de grens­pos-pyn. Maar voor­dat ek Jo­han­nes­burg gaan be­reik, wag daar ’n laas­te be­stem­ming op my: C­hi­ma­ni­ma­ni in die sui­de van Zim­bab­we.
Die ein­de van die wê­reld?
By ’n brand­stof­pou­se suid van Ha­ra­re voel ek iets ver­ont­rus­tend aan. Dit is as­of die lug vi­breer.
Die son­lig op die mo­tor se glans­verf word vaal­grys. Dan sien ek dit: ’n wolk wat soos ’n oor­log­skip in my ge­sigs­veld in­be­weeg en dit vul. Mi­nu­te la­ter maak die he­me­le oop. Die re­ën is so swaar, dis as­of die twee­de sond­vloed ge­kom het om die smet van Bob, Gra­ce en die he­le Za­nu-PF weg te was.
Ek be­reik Mu­ta­re en bid dat die mo­tor nie in ’n don­ga val wat deur wa­ter ver­steek is nie. Ten min­ste werk die straat­lig­te.
Ter­wyl ek die dorp ver­laat, maak die he­mel­se slui­se weer oop.
Ek volg ’n mi­ni­bus-taxi en ge­bruik hom as my gids, ter­wyl ons teen 30 km/h voort kruip.
Pad na die he­mel
Ek het in die oos­te­li­ke hoog­lan­de van Zim­bab­we aan­ge­kom. Die pad kron­kel op en op en ver­der op. Die re­ën het heel­te­mal op­ge­hou en die vol maan wink ag­ter die wol­ke en deur die bo­me ter­wyl ek ry.
Ek is deur die va­ge­vuur en in die pa­ra­dys.
Die pad is net my­ne. Ek wil lof­ge­san­ge aan die in­ge­ni­eurs wat dit ge­bou het, skryf. Die va­rings, die bo­me, die kran­se, die glin­ste­ren­de pad – dis so mooi dit laat die hart pyn.
Ek ge­niet die Su­zu­ki se uit­ste­ken­de pad­greep en pre­sie­se stuur.
Om 21:30 be­reik ek die een­perd-dorp C­hi­ma­ni­ma­ni en volg Ja­ne High, die ei­e­naar, se aan­wy­sings na die Frog and Fern Cot­ta­ges. Ek vind die steil grond­pad wat daar­heen lei. Die Ba­le­no, ’n ge­wo­ne, voor­wiel­aan­ge­dre­we mo­tor, tem die glib­be­ri­ge op­per­vlak moei­te­loos.
’n K­lip-en-hout­hui­sie, M­zan­je Ca­bin, is aan my toe­ge­ken. Daar is ’n kag­gel in die sit­ka­mer, ’n groot kom­buis en bad­ka­mer met stort. By die voor­deur is daar ’n hout­dek, waar Kar­mi die blin­de Duit­se her­ders­hond deur die nag “wag­hou”.
Die vol­gen­de dag ry ek die 15 km na Tes­sa’s Pool en dié na­tuur­li­ke swem­plek se twee wa­ter­val­le. Ek swem na waar hul­le op my af­tui­mel.
Die res van die tyd vat ek mid­dag­sla­pies, drink je­ne­wer en rum (teen mus­kie­te) en lees ou ek­sem­pla­re van Va­ni­ty Fair.
Ek weer­staan Ja­ne se sub­tie­le aan­moe­di­ging om op die berg te gaan stap.
Die vyf grens­pos­te was heel­te­mal uit­mer­ge­lend, ver­dui­de­lik ek.
Ná drie nag­te in die C­hi­ma­ni­ma­ni-pa­ra­dys, keer ek te­rug na die Goud­stad.
Hoe vaar ’n ge­wo­ne mo­tor noord van ons lands­grens?
Eer­stens was die Su­zu­ki Ba­le­no 1.4 GLX (hand­rat) be­son­der lig op brand­stof; net 5.3 li­ter/100 km (19 km/li­ter).
Sy ka­juit is ruim en sy ba­ga­sie­bak bo­ge­mid­deld groot.
Hy het die hor­de slag­ga­te oorleef, maar dit was deels ge­luk. ’n Hoë bak­kie of 4x4 met ’n groot bos­bre­ker sou geen ska­de ge­ly het in die in­si­dent met die dier nie. )
Fo­to’s: JUS­TUS VI­SA­GIE
By Tes­sa’s Pool, na­by C­hi­ma­ni­ma­ni in Zim­bab­we, kan ’n mens on­der die twee wa­ter­val­le swem.
Die M­zan­je Ca­bin by die Frog and Fern na­by C­hi­ma­ni­ma­ni, Zim­bab­we.
“Wat noem die blon­di­ne haar se­bra? Kol­le.” Twee se­bras in Ga­me Ha­ven deel ’n grap­pie.
Die gholf­baan by Ga­me Ha­ven Lod­ge na­by Blan­ty­re, Ma­la­wi.
Ja­mes Ban­da en die Su­zu­ki Ba­le­no op een van die Ma­la­wi­meer se stran­de.
Die ou op­stal by die tee­en­kof­fie­plaas Sa­tem­wa, na­by Blan­ty­re.
’n N­ja­la­koei in die veld by Ga­me Ha­ven na­by Blan­ty­re, Ma­la­wi.
Een van die ou Sa­tem­wa­op­stal se tui­ne. Daar’s ’n sag­te laag groen oor die ou pla­vei­sel.