Die streekhistorikus bestudeer die verandering in tyd wat plaasvind ten opsigte van 'n gemeenskap se lewe binne 'n bepaalde geografiese gebied. Die wisselwerking tussen die gemeenskap en die fisiese omgewing waarin hy hom bevind en waaruit hy in meerdere of mindere mate moet lewe, ook die wyse waarop die mens enersyds deur die omgewing beïnvloed word en die mate waarin hy dit andersyds onderwerp en tot sy voordeel benut, is maar een faset van verandering wat die streekhistorikus interesseer. Die proses waardeur die natuurlandskap in 'n kultuurlandskap omskep word en die implikasies daarvan vir die gemeenskap is in die verlede te simplisties vertolk. Die totstandkoming van 'n kultuurlandskap is beskou as die proses waardeur die woesteny van doring en distel ontwortel is om plek te maak vir die edeler wingerd en graanland, die roofdier uitgeroei is ter wille van die veiligheid van die mens en sy veetroppe en waardeur riviere en strome opgedam is sodat daar ook in tye van droogte vir mens, dier en plant water kan wees.
Die totstandkoming van die sogenaamde kultuurlandskap is egter nie 'n ongekwalifiseerde terugkeer na die paradystoestand nie. In die skepping daarvan word die ekologiese stesels ongelukkig versteur, dikwels onnodig en soms onherstelbaar. Die langtermynuitwerking daarvan is die besoedeling van die lug en waterbronne en die grootskaalse ontwrigring van plante- en dierelewe. Die werklike omvang van die skade wat aangerig is en steeds aangerig word in die naam van voortuitgang, word waarskynlik nog nie deur almal wat daarby betrokke is en direk daardeur geraak word, besef nie.