Mag om te ondersoek - Geskiedenis Podcasts - 2022
'Die kongres het die bevoegdheid om ondersoeke te doen met die doel om wette te maak, die doeltreffendheid van huidige wette te hersien of om te sien of programme op die manier waarop die kongres bedoel word, bestuur word.
Die nodige en behoorlike klousule word gebruik om regeringsoptrede wat nie in die Grondwet is nie, te dek. Dit skep dus geïmpliseerde magte. Dit is bevoegdhede wat nie in die Grondwet staan ​​nie, maar word geïmpliseer deur die regering se behoefte om sy funksies uit te voer. Streng konstruksioniste argumenteer teen die meer liberale interpretasie van hierdie klousule en beweer dat die kongres nie die mag het om enigiets wat nie in die Grondwet is nie, op te stel. Die saak kom ter sprake in die saak van McCullogh v. Maryland. Maryland het beweer dat die Eerste Bank van die Verenigde State ongrondwetlik was, aangesien dit nie in die Grondwet vereis is nie. Die staat het voortgegaan om die Bank te belas. John Marshall, wat vir 'n eenparige hooggeregshof skryf, het beslis dat die optrede van Maryland ongrondwetlik is, aangesien dit geen deel van die regering kan belas nie. Die Hof het ook bevind dat die Bank self grondwetlik was ingevolge die 'nodige en behoorlike' klousule.
Moreland -kommissie om openbare korrupsie te ondersoek
Die Kommissie om openbare korrupsie te ondersoek was 'n openbare entiteit wat deur die goewerneur van New York, Andrew Cuomo, in Julie 2013 ingevolge die Moreland Act van die staat gestig is, met die doel om politici en politieke organisasies in New York te ondersoek vir oortredings van staatswette wat verkiesings, veldtogte en politieke geldinsameling reguleer.  Cuomo het die kommissie ontbind nadat hy in Maart 2014 beskeie etiese hervorming goedgekeur het, waarop die Amerikaanse prokureur Preet Bharara aangekondig het dat hy sal voortgaan met die ondersoek na die doelwitte van die kommissie en die kantoor van die goewerneur self.
Die ondersoeke van die kommissie het onder meer gekyk na die gebruik van 'huishoudelike rekeninge' wat deur politici gehou word, en hoe die fondse wat tot hierdie rekeninge bygedra is, gebruik word. In New York word sulke rekeninge toegelaat vir algemene administratiewe uitgawes en mag hulle onbeperkte skenkings aanvaar - maar die geld mag nie aangewend word vir veldtoguitgawes, insluitend politieke advertensies nie. Volgens die New York Times was 'n doelwit vir hierdie element van die ondersoek die New York Democratic Party, wat na bewering soveel as $ 4 miljoen aan huishoudelike rekeninge op televisie -advertensies bestee het. 
Die kommissie het ook dagvaardings uitgereik aan die regsfirmas wat baie wetgewers in New York in diens het, waaronder die speaker van die vergadering, Sheldon Silver, en die senaatleiers Dean Skelos en Jeffrey D. Klein.   Die doel van die dagvaardings was om te bepaal watter werk die voltydse wetgewers verrig het om hul inkomste van buite te verdien, en of daar 'n belangebotsing bestaan ​​tussen die kliënte van die wetgewers en die firmas en die sake van die staat .  Die wetgewer het in die staatshof aangekla en aangevoer dat die goewerneur en die Moreland -kommissie nie die mag gehad het om dagvaardings uit te reik nie. Die regsgeding is laat vaar toe die kommissie ontbind is.
Die kommissie is in Maart 2014 deur goewerneur Cuomo gestaak, nadat 'n pakket etiese hervormings in die jaarlikse staatsbegroting deur die New Yorkse wetgewer beding is.  Die kommissie het 'n voorlopige verslag van sy bevindings op 2 Desember 2013 uitgereik.  Tydens sy werk en na die ontbinding daarvan word die goewerneurskantoor daarvan beskuldig dat hy die ondersoeke van die kommissie ingemeng en beperk het. Volgens mediaberigte het Lawrence Schwartz, die sekretaris van die goewerneur, die kommissie belet om dagvaardings uit te reik aan organisasies wat bande met goewerneur Cuomo het, en dat die kommissie geen ongerymdhede van die uitvoerende administrasie mag ondersoek nie.  In reaksie hierop het Cuomo aangevoer dat die kommissie 'n uitvoerende liggaam was wat nie onafhanklik was nie, en die Moreland -wet waaronder die kommissie byeengeroep is, het hom toegelaat om sy aktiwiteite te monitor en te beheer. In aanhalings wat deur Crain se New York, Het Cuomo gesê: "Dit is nie 'n regsvraag nie. Die Moreland-kommissie was my kommissie. Dit is my kommissie. My dagvaardingsbevoegdheid, my Moreland-kommissie. Ek kan dit aanstel, ek kan dit ontbind. Ek stel u aan, ek kan u môre ontstel . " 
Nadat die kommissie ontbind is, is die goewerneur en die kommissie gekritiseer deur waghonde van die regering, aanklaers in New York en die Amerikaanse prokureur vir die Suidelike Distrik van New York, Preet Bharara. Bharara het 'n ondersoek ingestel na die kommissie, die moontlike inmenging deur die kantoor van die goewerneur en na die doelwitte van die kommissie se eie onvolledige ondersoeke. Hy het ook wetgewers en die goewerneur se kantoor opdrag gegee om enige dokumente wat met die kommissie verband hou, te bewaar.   In 2015 het ondersoeke deur die kantoor van Bharara gelei tot die arrestasie en skuldigbevinding van die speaker, Silver en die meerderheidsleier van die senaat, Skelos. Toe kondig die Amerikaanse prokureur in Januarie 2016 die einde van sy ondersoek na die sluiting van die kommissie aan. 
In Maart 2017 het president Donald Trump Bharara afgedank te midde van 'n ondersoek rakende Trump -aanstellings. Bharara het later getwiet: 'Terloops, ek weet hoe die Moreland -kommissie moes gevoel het.' 
Kriminele ondersoek: die geskiedenis en die belangrikheid daarvan vir wetstoepassing
Die kriminele ondersoekers van vandag is die produk van die ryk geskiedenis van polisiëring in Amerika. Basiese polisie -praktyke en -prosedures is in die verlede gewortel. Kriminele ondersoeke in Amerika kan egter sy oorsprong in Engeland vind. Opsporingsaktiwiteite was reeds in 1534 in Engeland duidelik. Tussen die 16de eeu en die vroeë deel van die 19de eeu was opsporing die provinsie van burgers en misdadigers wat opgetree het as informateurs, diefstakers en konstabels. Die regering het burgers sowel as misdadigers aangemoedig om inligting oor onwettige aktiwiteite te verskaf.
Burgers het geld gekry of hulle is bevry van verpligte openbare dienste. Kriminele het geld, straffeloosheid van vervolging of, in sommige gevalle, vergifnis gekry (Klockars 1985, p. 64-91). Maar eers in die 1850's is die stelsel van privaat geborgde nagwagte in die meeste stede vervang deur 'n gewone polisiemag wat deur plaaslike regerings georganiseer, gemagtig en gesubsidieer is (Peak, 2006). Toe die Metropolitan Police Act in 1929 aangeneem word, was die Engelse ervaring met kriminele ondersoek in wese negatief.
Die probleme verbonde aan korrupsie, geheimhouding, bedrog en verstrikking plus die klasgebaseerde sosiale en politieke konflik van die tydperk het gelei tot die skepping van 'n sigbare, voorkomende polisie (Smith 1985, p. 61-62). Die leiers van die nuwe polisie, Robert Peel, Charles Rowan en Richard Mayne het versigtig opgetree in hul benadering tot opsporing. Terwyl hulle hoofsaaklik besorg was oor openbare aanvaarding, was daar ook 'n vraag oor hoe effektief die nuwe polisie sou wees om die meer vaardige misdadigers aan te keer (Jones, 1982).
Alhoewel 'n klein speureenheid eers in 1842 gestig is, kon die Londense polisie nie die behoefte aan opsporingsaktiwiteite voor die tyd ignoreer nie. Gewone klere is gebruik om sakelui te vang en vakbond- en politieke vergaderings by te woon. Toe die speureenheid gestig is, was dit geregverdig op grond van die noodsaaklikheid om op moord te reageer, 'n gruwelike misdaad wat die polisie met die versekering van openbare steun kan ondersoek. Dit het die presedent van die speurder gevestig as 'n polisiebeampte wat hoofsaaklik gereageer het op die ernstiger en ingewikkelder misdade (Klockars 1985, p. 64-91).
Meer as enige ander enkele persoon verdien Robert Peel krediet as die "vader" van moderne polisiëring. Hy was 'n lid van die Engelse elite -sosiale en politieke klas en het meer as 30 jaar lank geveg om die basiese struktuur van wetstoepassing in die land te verbeter. Teen die vroeë negentiende eeu het die ou stelsel van wetstoepassing in Engeland begin ineenstort. Londen het gegroei tot 'n groot industriële stad met probleme van armoede, wanorde, etniese konflik en misdaad. Die Gordon-onluste in 1780, 'n botsing tussen Ierse immigrante en Engelse burgers, het 'n debat van 50 jaar veroorsaak oor die behoefte aan beter openbare veiligheid.
Die nuwe polisie weerspieël sy visie van 'n doeltreffende, proaktiewe polisiemag. Beamptes het gou bekend geword as 'Bobbies' ter ere van sir Robert Peel (Critchley, 1972). Baie van die vroeë Amerikaanse polisiedepartemente was egter weinig meer as uitgebreide weergawes van die ou horlosiestelsel. Die polisiedepartement in Boston het slegs nege beamptes in 1838. Die eerste Amerikaanse polisiebeamptes het nie uniforms gedra nie, maar is slegs geïdentifiseer deur 'n kenmerkende hoed en kenteken. Hulle het ook nie vuurwapens gedra nie. Wapens het eers in die laat negentiende eeu standaardtoerusting geword as gevolg van toenemende misdaad en geweld.
Amerikaners het die meeste van die Londense model van moderne polisiëring geleen: die missie van misdaadvoorkoming, die strategie van sigbare patrollie oor vaste slae en die kwasi-militêre organisasiestruktuur. Die struktuur van die politieke beheer van die polisie was egter baie anders. Die Verenigde State was 'n baie meer demokratiese land as Brittanje. Amerikaanse kiesers - slegs wit mans met eiendom tot die laaste deel van die negentiende eeu - het direkte beheer oor alle regeringsinstansies uitgeoefen. Inwoners van Londen het daarteenoor geen direkte beheer oor hul polisie gehad nie.
As gevolg hiervan was die Amerikaanse polisiedepartemente onmiddellik onderdompel in die plaaslike politiek, 'n situasie wat tot baie ernstige probleme gelei het. Die kommissarisse van die Londense polisie, bevry van politieke invloed, kon hoë personeelstandaarde handhaaf (Miller, 1977). In die Verenigde State het die politiek egter elke aspek van die Amerikaanse polisiëring in die negentiende eeu beïnvloed. Ondoeltreffendheid, korrupsie en gebrek aan professionaliteit was die belangrikste resultate (Walker, 1977). Eers in die 20ste eeu het die Amerikaanse polisiëring 'n dramatiese verandering ondergaan.
Daar was twee belangrikste kragte vir verandering: 'n georganiseerde beweging vir polisie -professionaliteit en die bekendstelling van moderne kommunikasietegnologie. Met moderne tegnologie het kriminele ondersoeke meer wetenskaplik en akkurater geword. As Robert Peel die vader van die moderne polisie was, was August Vollmer die vader van die Amerikaanse polisie -professionaliteit. Vollmer het van 1905 tot 1932 as polisiehoof in Berkeley, Kalifornië gedien en, meer as enige ander persoon, 'n agenda vir polisiehervorming omskryf wat selfs vandag nog die polisie beïnvloed.
Hy is veral bekend daarvoor dat hy hoër onderwys vir polisiebeamptes bepleit. Hy het gegradueerdes in Berkeley aangestel en die eerste polisiekunde-kursusse op universiteitskollege aan die Universiteit van Kalifornië in 1916 gereël. Vollmer was ook konsultant vir baie plaaslike polisiedepartemente en nasionale kommissies. In 1923 het hy 'n jaar verlof geneem van Berkeley om as hoof van die Los Angeles -polisiedepartement te dien. Toe die jaar verby is, het hy baie pessimisties teruggekeer oor die kans om die korrupte en ondoeltreffende LAPD te hervorm.
Vollmer het ook die Wickersham -kommissieverslag van 1931 oor polisie geskryf, waarin die hervormingsagenda van moderne bestuur vir polisiedepartemente en hoër werwingstandaarde vir beamptes opgesom word. Hy het 'n aantal studente opgelei wat hervormingspolisiehoofde in Kalifornië en ander state geword het (Carte en Carte, 1975). Saam met die koms van professionalisering van die polisie, is die Buro vir Ondersoek in 1908 gestig op uitvoerende bevel van president Theodore Roosevelt. Sy naam is in 1935 verander na die Federale Buro vir Ondersoek.
Tot dan toe het die federale regering geen voltydse kriminele ondersoekagentskap gehad nie. Privaat speuragentskappe is soms onder kontrak gebruik soos nodig. Die nuwe Buro vir Ondersoek was onmiddellik betrokke by skandale. Sommige agente word betrap terwyl hulle die pos van een senator oopmaak wat die oprigting van die agentskap gekant het. In 1919 en 1920 het die buro 'n massiewe samevatting van vermeende radikale uitgevoer, vergesel van growwe oortredings van die regte proses. Meer skandale het in die 1920's gevolg (Gentry, 1991). Die belangrikste nuwe figuur in die Amerikaanse wetstoepassing in die dertigerjare was die direkteur van die Buro vir Ondersoek, J.
Edgar Hoover. Hy is in 1924 aangestel as direkteur van die buro na 'n reeks skandale. Deur die openbare vrese oor 'n nasionale misdaadgolf in die 1930's te benut, het hy die omvang en omvang van die buro se aktiwiteite vergroot. In 1930 het hy beheer oor die nuwe Uniform Crime Reports (UCR) stelsel verkry. In 1934 het 'n stel nuwe federale wette die FBI 'n groter jurisdiksie gebied, insluitend die bevoegdheid om misdadigers wat staatsgrense oorskry het, in hegtenis te neem om vervolging te vermy. Die volgende jaar het die FBI sy National Police Academy geopen, wat buro -agente opgelei het en op uitnodiging 'n paar plaaslike polisiebeamptes (Gentry, 1991).
Hoover was 'n meester in openbare betrekkinge en het die media vaardig gemanipuleer om 'n beeld van die FBI -agent voor te stel as die toonbeeld van professionaliteit: toegewyd, eerlik, opgelei en meedoënloos doeltreffend (Powers, 1983). Sommige van Hoover se reputasie was verdien. FBI -agente was baie beter opgelei en opgelei as plaaslike polisiebeamptes. Maar daar was 'n lelike onderkant van Hoover se lang loopbaan (1924–1972) as leier van die buro. Hy oordryf die rol van die FBI in verskeie beroemde sake - soos dié van Pretty Boy Floyd - en misdaaddata gemanipuleer om 'n oordrewe indruk te skep van die doeltreffendheid van die buro.
Hy konsentreer op klein bankrowers, terwyl hy georganiseerde misdaad, witboordjie-misdaad en oortredings van federale burgerregte ignoreer. Nog erger: Hoover het die grondwetlike regte van burgers stelselmatig geskend, op politieke groepe gespioeneer en geheime lêers oor verkose amptenare opgestel. Sy misbruik van mag het eers na sy dood in 1972 bekend geword (Theoharis en Cox, 1989). Hoover se leierskap van die FBI het 'n beduidende impak op die plaaslike polisie gehad. Sy klem op onderwys en opleiding het 'n model vir personeelstandaarde gevestig.
Die bekendstelling van die UCR, die ontwikkeling van die Ten Most Wanted -lys en die oprigting van die FBI -misdaadlaboratorium beklemtoon misdaadbekamping ten koste van ander aspekte van polisie. In die middel van die 1960's het 'n ontploffing van navorsing oor die polisie plaasgevind. Baie van hierdie navorsing is befonds deur die Law Enforcement Assistance Administration (LEAA) (1968–1976), en later die National Institute of Justice (NIJ). In 1970 het die Ford -stigting die Polisiestigting gestig met 'n toelae van $ 30 miljoen.
Die stigting het enkele van die belangrikste polisie -navorsing geborg, waaronder die Kansas City Preventive Patrol Experiment. Later het die Police Executive Research Forum (PERF), 'n professionele vereniging van groot stadspolisiebestuurders, na vore gekom as die leier van innovasie in polisiëring. Die Kansas City Preventive Patrol Experiment was een van die belangrikste stukke polisie -navorsing wat ooit gedoen is (1972–1973). Die eksperiment het die effek van verskillende patrollievlakke getoets en bevind dat verhoogde patrollie nie misdaad verminder nie en geen beduidende uitwerking op die openbare bewustheid van die teenwoordigheid van die polisie het nie.
Terselfdertyd het verminderde patrollie nie gelei tot 'n toename in misdaad of in die openbare vrees vir misdaad nie. Die eksperiment het 'n groot uitwerking op die denke oor die polisie gehad (Greenwood, 1975). Navorsing bevraagteken ook die waarde van 'n vinnige reaksie van die polisie. Vinniger reaksietyd het nie tot meer arrestasies gelei nie. Min oproepe was betrokke by misdade, en die meeste misdaadslagoffers het nie onmiddellik die polisie gebel nie. Die Rand Corporation -studie oor kriminele ondersoek het intussen tradisionele mites oor die speurder verbreek.
Opvolgondersoeke is baie onproduktief, die meeste misdade word opgelos deur inligting wat deur die eerste beampte op die toneel verkry is, en die meeste speurwerk is vervelige, roetine papierwerk (Greenwood, 1975). In 1971 het Duitsland 'n keerpunt in die geskiedenis van kriminele ondersoek gelewer. Die Bundeskriminalamt, die federale ondersoekkantoor, is opgeknap om 'n sentrale agentskap te word om die werk van die verskillende staatsondersoekkantore, die Landerkriminalamter, te lei, te beheer en te koördineer.
Dit het vinnig aan die lig gekom dat 'n effektiewe veldtog teen terrorisme nie uitgevoer kan word sonder 'n gesentraliseerde netwerk vir die insameling en evaluering van intelligensie nie. Vir baie mense sal die opbou van so 'n rekenaarnetwerk 'n konfrontasiebaan wees met die beperkings en voorsorgmaatreëls wat in die grondwet van enige demokratiese samelewing vervat is. Ten spyte hiervan was daar 'n neiging om konvensionele speurwerk na te laat ten gunste van die hoogs tegniese stelsels soos databasisse en rekenaarterminale (Thackrah, 2004). Tans het moderne tegnologie 'n omwenteling in kriminele ondersoeke veroorsaak.
Met die laboratorium wat forensiese wetenskapbestuurders en organisasies instel, het dit ondersoekers in staat gestel om 'n misdaadtoneel wetenskaplik te benader. Hierdie instrumente word al lank erken dat 'n noodsaaklike deel van die kwaliteitsvergelyking 'n kwaliteitstelsel is wat aan akkreditasiestandaarde voldoen. Baie lande het hul eie akkreditasie-agentskap en die Amerikaanse Society of Crime Laboratory Directors-Laboratory Accreditation Board (ASCLD-LAB) het geakkrediteerde laboratoriums in 'n aantal lande en het onlangs ondersoek ingestel na misdaadtoneel in hul akkreditasieprogram.
(Robertson, 2004, p. 399). In die toekoms sal misdade makliker wees om op te los en die misdadigers sal akkuraat opgespoor word met die vordering van kriminele ondersoek as 'n belangrike deel van die polisie en wetstoepassingsagentskappe. Verwysings Carte, G. E. en Carte, E. H. (1975). Polisiehervorming in die Verenigde State: The Era of August Vollmer, Berkeley: University of California Press. Critchley, T. A. (1972). A History of Police in England and Wales, 2de uitg. Montclair, NJ: Patterson Smith. Gentry, C. (1991). J. Edgar Hoover: The Man and the Secrets, New York: W. W. Norton. Greenwood, P.
(1975). The Criminal Investigation Process, Santa Monica, CA: Rand, 1975. Jones, D. (1982). Misdaad, protes, gemeenskap en polisie in Brittanje in die negentiende eeu, Londen: Routledge en Keegan Paul. Klockars, C. (1985). The Idea of ​​Police, Beverley Hills: Sage. Miller, W. R. (1977). Cops and Bobbies: Police Authority in New York en London, 1830–1870, Chicago: University of Chicago Press. Peak, K. J. (2006). Polisie -Amerika, 5de uitgawe. Upper Saddle River, N. J.: PrenticeHall. Powers, R. G. (1983). G-Men: Hoover se FBI in Amerikaanse populêre kultuur, Carbondale: Southern Illinois University Press.
Robertson, J. (2004). Misdaadtoneelondersoek: sleutelkwessies vir die toekoms.In The Practice of Crime Scene Investigation (bl. 399-406). Boca Raton, FL: CRC Press. Smith, P. (1985). Polisiëring van Victoriaanse Londen, Westport, CN: Greenwood Press. Thackrah, J. R. (2004). Woordeboek van terrorisme. New York: Routledge. Theoharis, A. G. en Cox, J. S. (1988). Die baas: J. Edgar Hoover en die Great American Inquisition, Philadelphia: Temple University Press. Walker, S. (1977). A Critical History of Police Reform, Lexington: Lexington Books.
Ondersoeke na wetgewinghulp
Begin met die resolusie wat die Huis van Verteenwoordigers in 1827 aangeneem het, wat sy komitee oor vervaardiging beklee het "met die bevoegdheid om persone en papiere te stuur met die oog op vasstelling en verslag aan hierdie huis in verband met 'n hersiening van die tariefbelasting op ingevoerde goedere, "203 het die twee huise die reg beweer om inligting van privaat persone sowel as van regeringsagentskappe in te samel indien nodig om hul oordeel oor voorgestelde wetgewing te belig. In die eerste saak wat die bewering hersien het, was daar 'n eng siening van die bevoegdheid en die hof was van mening dat die doel van die ondersoek was om onbehoorlik in privaat aangeleenthede te kyk sonder dat daar wetgewing was op grond van wat geleer kon word en verder dat die ondersoek het die grense van wetgewende jurisdiksie oorskry en die provinsies van die regbank binnegedring
Die daaropvolgende sake het die Kongres egter die voordeel gegun dat die doel daarvan wettig is en verband hou met die moontlike inwerkingstelling van wetgewing. Kort na Kilbournhet die Hof verklaar dat "dit beslis nie nodig was dat die resolusie vooraf verklaar het wat die Senaat gedink het om te doen toe die ondersoek afgehandel is nie", sodat die ondersoek wettiglik mag uitoefen.205 Net so, in McGrain v. Daugherty, 206 Die ondersoek is vermoedelik te goeder trou onderneem om die Senaat te help met die wetgewing. Dan, in Sinclair teen die Verenigde State, 207 oor sy feite wat 'n noue parallel met Kilbourn, het die Hof die reg van die Senaat bevestig om ondersoeke na bedrieglike huurkontrakte van staatseiendom uit te voer nadat 'n regsgeding ingestel is. Die president van die huurkorporasie het geweier om te getuig op grond van die feit dat die vrae wat verband hou met sy privaat aangeleenthede en aangeleenthede wat slegs in die howe waarin dit hangende is, te kenne gee en beweer dat die ondersoek nie eintlik ten bate van wetgewing was nie. Die senaat het die ondersoekkomitee versigtig beveel om vas te stel watter wetgewing, indien enige, raadsaam is. Oor die uitspraak "dat die kongres sonder bevoegdheid is om openbaarmakings te dwing ten einde die vervolging van hangende gedagtes te help", het die hof verklaar dat die gesag "om relevante openbaarmakings te verlang ten bate van sy eie grondwetlike mag, nie verkort word nie, omdat die inligting bekom word kan ook in sulke pakke gebruik word. "208
Alhoewel Sinclair en McGrain ondersoeke na die aktiwiteite en handel van privaat persone, hierdie aktiwiteite en transaksies was in verband met eiendom wat aan die Amerikaanse regering behoort, sodat daar moeilik gesê kon word dat die navrae slegs betrekking het op persoonlike of private aangeleenthede van enige individu.209 Maar , waar die onderneming en die gedrag van individue onderhewig is aan kongresregulering, bestaan ​​die bevoegdheid van ondersoek, 210 en in die praktyk is die gebiede van enige individu se lewe vry van ondersoek moontlik redelik beperk. 'In die dekade na die Tweede Wêreldoorlog verskyn 'n nuwe soort kongresondersoek wat in die vorige periodes van die Amerikaanse geskiedenis onbekend was. Dit was hoofsaaklik die gevolg van die verskillende ondersoeke na die bedreiging van ondergang van die Amerikaanse regering, maar ander onderwerpe van kongresbelang het ook bygedra tot die veranderde toneel. Hierdie nuwe fase van wetgewende ondersoek het 'n grootskaalse indringing in die lewens en aangeleenthede van private burgers behels. ' die mag om ondersoek in te stel na die gevare van binnelandse of buitelandse ondermynende aktiwiteite op baie gebiede van die Amerikaanse lewe, insluitend onderwys, 213 arbeid en nywerheid, 214 en politieke aktiwiteite. Om korrupsie in arbeidsbestuurverhoudinge te reguleer, kan kongreskomitees navraag doen oor die omvang van korrupsie in vakbonde.216 Vanweë sy bevoegdhede om die burgerregte van sy burgers te beskerm, kan die kongres organisasies ondersoek wat na bewering optree om die burgerregte te ontken. .217 Dit is in werklikheid moeilik om te dink aan gebiede waarop kongresondersoeke moontlik nie gedoen kan word nie, wat nie dieselfde is nie. rse, deur te sê dat die uitoefening van die mag onbeperk is.
Een beperking op die bevoegdheid van ondersoek wat die sake bespreek het, het betrekking op die bewering dat kongresondersoeke dikwels nie 'n wetgewende doel het nie, maar eerder daarop gemik is om resultate te bereik deur 'blootstelling' van afgekeurde persone en aktiwiteite: 'Ons twyfel nie', het hoofregter geskryf Warren, "dat daar geen kongresbevoegdheid is om bloot te stel ter wille van blootstelling." howe sal nie ondersoek instel na die wetgewers se motiewe nie, maar sal slegs kyk na die vraag na mag.220 "Solank die kongres optree uit hoofde van sy grondwetlike mag, het die regbank geen gesag om in te gryp op grond van die motiewe wat die uitoefening daarvan krag. "221
Beskerming van getuies se geldigheid en verwante aangeleenthede.
'N Getuie wat voor 'n kongreskomitee verskyn, mag die komitee 'n bewys lewer van sy bevoegdheid om navraag te doen oor sy werksaamhede en 'n bewys dat die vrae wat aan hom gestel is, betrekking het op die komitee se ondersoekgebied. 'N Kongreskomitee beskik slegs oor die bevoegdhede wat deur sy ouerliggaam aan hom gedelegeer is. Die bemagtigende resolusie wat dit lewe gegee het, bevat ook die toekenning en beperkinge van die mag van die komitee Watkins teen die Verenigde State, 223 Hoofregter Warren het gewaarsku dat "[b] opgestel en losweg verwoord is. . . besluite kan die diskresie van die ondersoekers groot ruimte laat. Hoe vaagder die handves van die komitee is, hoe groter word die moontlikheid dat die spesifieke optrede van die komitee nie in ooreenstemming is met die wil van die ouerhuis van die kongres nie. " Die hoofregter het regstreeks gepraat van die magtigende resolusie wat die House Un-American Activities Committee gestig het, en het gedink dat dit "moeilik is om 'n minder eksplisiete magtigende resolusie voor te stel." 225 Maar die ingrypende implikasies van hierdie opmerkings is omskryf deur Barenblatt teen die Verenigde State, 226 waarin die hof, "die vaagheid van die reël" beklemtoon, het opgemerk dat die kongres lankal 'n oortuigende weergawe van die wetgewende geskiedenis opgestel het deur middel van praktyk en interpretasie, wat, gelees met die bemagtigende resolusie, toon dat " die Huis het die Un-American Activities Committee met 'n deurdringende gesag geklee om kommunistiese aktiwiteite in hierdie land te ondersoek. " . . daar kan nie gesê word dat die reël grondwetlik swak is oor die telling van vaagheid nie. "228
Vanweë die gewone presisie waarmee die goedkeuring van besluite oor die algemeen opgestel is, het daar min kontroversies ontstaan ​​oor die vraag of 'n komitee sy ondersoek na 'n gebied wat nie deur die ouerliggaam goedgekeur is nie, geprojekteer het.229 Maar in Verenigde State v. Rumely, 230 het die Hof beslis dat die Huis van Verteenwoordigers, deur 'n geselekteerde komitee te magtig om lobbyaktiwiteite te ondersoek wat die bevordering of nederlaag van wetgewing gewy het, nie die komitee sou bemagtig om aktiwiteite van 'n lobbyis te ondersoek wat nie direk met sy vertoë verband hou nie. na die kongres, maar eerder ontwerp om die openbare mening te beïnvloed deur die verspreiding van literatuur. Gevolglik was die komitee sonder bevoegdheid om die verteenwoordiger van 'n privaat organisasie te dwing om die name bekend te maak van almal wat sulke literatuur in hoeveelheid gekoop het.
Nog 'n voorbeeld van gebrek aan behoorlike gesag is Gojack v. Verenigde State, 232 waarin die Hof 'n minagtingsaanhaling omgedraai het omdat daar geen bewys was dat die ouerkomitee aan die subkomitee voor wie die getuie verskyn het, die bevoegdheid was om die ondersoek te doen nie, en die volledige komitee het ook nie die gebied van ondersoek spesifiseer nie.
Watkins teen die Verenigde State, 233 bly die belangrikste saak oor pertiniteit, hoewel dit nie die invloed het op kongresondersoeke wat sommige gehoop en sommige gevrees het in die nasleep van sy aankondiging nie. Op 'n ondervraging van 'n subkomitee van die House Un-American Activities Committee, weier Watkins om die name van vorige medewerkers te verstrek, wat, na sy wete, hul lidmaatskap van die Kommunistiese Party beëindig het en sy nie-nakoming ondersteun het deur: onder andereen beweer dat die vrae nie verband hou met die werk van die komitee nie. Die hof het die getuie in stand gehou en beklemtoon dat, aangesien 'n getuie deur sy weiering hom blootstel aan 'n strafregtelike vervolging weens minagting, hy geregtig is om met dieselfde akkuraatheid as die behoorlike proses in kennis gestel te word van die verhouding tot die onderwerp van die ondersoek. Klousule vereis statute wat misdade omskryf
Om die onderwerp van 'n ondersoek vas te stel, kan die getuie na verskeie bronne kyk, insluitend (1) die magtigende besluit, (2) die resolusie waardeur die volledige komitee die subkomitee gemagtig het om voort te gaan, (3) die inleidende opmerkings van die voorsitter of ander lede, (4) die aard van die verrigtinge, (5) die reaksie van die voorsitter op die getuie wanneer die getuie op grond van pertinensie beswaar maak teen die vraag.235 Of 'n presiese afbakening van die onderwerp die saak van die ondersoek, maar een van hierdie bronne sou voldoen aan die vereistes vir 'n behoorlike proses, is onopgelos gelaat, aangesien die hof beslis het dat hulle almal in hierdie geval 'n gebrek gehad het om Watkins die leiding te gee waarop hy geregtig was. Die bronne het Watkins meegedeel dat die vrae gevra is tydens 'n ondersoek na iets wat wissel van 'n noue ondersoek na kommunistiese infiltrasie in die arbeidersbeweging tot 'n vae en onbeperkte ondersoek na 'ondergrawing en ondermynende propaganda'.
In die algemeen het die daaropvolgende sake dit bewys Watkins was nie 'n vasbeslotenheid van die regters om die verloop van kongresondersoeke in die algemeen te beperk nie, alhoewel verskeie minagtingsaanhalings op smal besittings omgekeer is. Maar met betrekking tot pertinensie, die implikasies van Watkins in toom gehou is, en sonder om sy reëls of sy magtigende besluit te wysig, het die Un-American Activities Committee daarin geslaag om 'n meerderheid van die Hof te oortuig dat sy daaropvolgende ondersoeke gemagtig is en dat die vrae wat aan weerbarstige getuies gestel is, van toepassing was op die navrae. 237
Dus, in Barenblatt teen die Verenigde State, 238 het die Hof tot die gevolgtrekking gekom dat die geskiedenis van die aktiwiteite van die Un-American Activities Committee, in samewerking met die reël wat dit tot stand gebring het, duidelike ondersoekbevoegdheid toon om na te gaan oor kommunistiese infiltrasie op die gebied van onderwys, 'n gesag waarmee die getuie vertroud was . Boonop het die openingsverklaring van die voorsitter daardie onderwerp aangewys as die aard van die ondersoek daardie dag en die openingsgetuie het getuig oor die onderwerp en Barenblatt as 'n lid van die Kommunistiese Party aan die Universiteit van Michigan genoem. So is getrouheid en die getuie se kennis van die geldigheid van die vrae wat aan hom gestel is, getoon. Net so in Wilkinson teen die Verenigde State, 239 het die Hof bevind dat, toe die getuie tydens die verhoor in kennis gestel is dat die komitee die bevoegdheid het om die kommunistiese infiltrasie van die tekstielbedryf in die Suide te ondersoek, dat dit inligting versamel met die oog op die vasstelling van die wyse van administrasie en dat dit moet verander verskillende wette wat op ondermynende aktiwiteite gerig is, dat die kongres tot dusver baie van sy aanbevelings op hierdie gebied uitgevaardig het en dat dit oor inligting oor sy partylidmaatskap beskik het, is hy effektief in kennis gestel dat 'n vraag oor die verband relevant was vir 'n geldige ondersoek. Daar word beweer dat 'n metgesel die saak beheer Wilkinson, 240 en in albei gevalle het die meerderheid die bewering dat die komitee -ondersoek ongeldig was, verwerp omdat beide Wilkinson en Braden, toe hulle geroep is, besig was met die organisering van aktiwiteite teen die komitee.
Die sake wat in hierdie afdeling bespreek word, hou verband met sake wat vereis dat kongreskomitees hul eie reëls streng nakom. Dus, in Yellin teen die Verenigde State, 242 is 'n veroordeling van minagting omgekeer omdat die komitee nie sy reël nagekom het vir 'n geslote sitting as 'n meerderheid van die komitee van mening was dat 'n getuie se verskyning in 'n openbare sitting sy reputasie onregverdig kan benadeel nie. Die hof beslis dat die komitee die reël geïgnoreer het toe hy die getuie vir 'n openbare verhoor gedagvaar het en toe nie sy versoek om 'n geslote sitting as 'n komitee oorweeg het nie.
Die hof het warm en koud geblaas oor die kworum as 'n voorvereiste vir 'n geldige minagtingsaanhaling, en daar is geen vaste verklaring van 'n reël moontlik nie, hoewel dit waarskynlik lyk dat geen kworum gewoonlik nodig is nie.
Beskerming van Getuies Grondwetlike waarborge.
'Die kongres moet, net soos alle takke van die regering, sy bevoegdhede uitoefen onderhewig aan die beperkings wat die Grondwet op regeringsoptrede stel, veral in die konteks van hierdie saak, die relevante beperkings van die Handves van Regte. "245 Net soos die Grondwet beperkings op die wetgewing van die Kongres plaas, beperk dit ook die bevoegdheid om dit te ondersoek. Hierdie afdeling handel oor die beperkings wat die Handves van Regte op die omvang en aard van die kongresbevoegdheid stel om navraag te doen.
Die grootste omvang van geskille op hierdie gebied behels die voorreg teen selfbeskuldiging wat deur die vyfde wysiging gewaarborg word teen regeringsafkorting. Die nakoming van die voorreg deur kongreskomitees was so eenvormig dat geen hof ooit geoordeel het dat dit nagekom moet word nie, alhoewel diktee volop is.246 Die sake het dus nie die kwessie van die reg om op die voorreg staat te maak ondersoek nie, maar eerder die wyse en die omvang van die toepassing daarvan.
Daar is geen voorgeskrewe vorm waarin 'n mens die voorreg moet pleit nie. Toe 'n getuie geweier het om 'n vraag oor die verbintenis van die Kommunistiese Party te beantwoord en sy weiering gebaseer het op die bewering deur 'n vorige getuie van "die eerste wysiging aangevul deur die vyfde", het die Hof bevind dat hy die voorreg genoegsaam beroep het, ten minste in die afwesigheid van komitee -ondersoek wat hom wou dwing om 'n meer presiese standpunt in te neem.247 As die komitee vermoed dat die getuie doelbewus vaag was, om die stigma wat aan 'n regstreekse aanspraak op die voorreg verbonde was, te vermy, moes dit hom versoek het spesifiek die grondslag van sy weiering om te getuig. 'N Ander getuie, wat gedreig word met vervolging weens sy kommunistiese bedrywighede, kan selfs op sommige vrae die voorreg opeis, die antwoorde waarop hy moontlik sou kon verduidelik dat dit nie verband hou met kriminele gedrag nie, as 'n antwoord neigend is, maar die getuie is nie die voorreg ontneem bloot omdat hy skuldgevoelens moontlik kon weerlê nie.248 In nog 'n ander saak het die hof bevind dat die komitee nie die aanspraak op voorreg duidelik verwerp het nie en 'n antwoord gerig het.249
Die voorreg teen selfbeskuldiging is nie beskikbaar as 'n verweer vir 'n organisasiebeampte wat weier om organisasiedokumente en rekords aan 'n ondersoekkomitee oor te dra nie.
In Hutcheson teen die Verenigde State, 251 het die hof 'n stryd teen 'n ondersoek van 'n Senaatskomitee oor vakbondkorrupsie van die kant van 'n getuie wat in 'n staatshof aangekla is, verwerp op aanklagte wat verband hou met dieselfde aangeleenthede waaroor die komitee hom wou ondervra. Die getuie het nie sy voorreg teen self-inkriminasie gepleit nie, maar het beweer dat die komitee hom deur sy ondervraging oor sake wat die staatsaanklaer sou help, geweier het. Die meervoudige mening van die hof verwerp sy grond vir weiering om te antwoord, en let op dat as die komitee se openbare verhore die getuie se staatsverhoor onregverdig maak, hy die saak behoorlik kan opper na hersiening van sy staatsoortuiging.252
Bewerings rakende die eerste wysiging word gereeld beweer en gereeld ontken. Dit is nie so dat die eerste wysiging nie van toepassing is op kongresondersoeke nie; dit is dat, volgens die heersende hofuitleg, die eerste wysiging nie alle wetgewende beperkings van die regte wat daardeur gewaarborg word, belet nie.253 "[Beskerming van die eerste wysiging] in teenstelling met 'n behoorlike aanspraak op die voorreg teen self-inkriminasie ingevolge die vyfde wysiging, moet 'n getuie nie in alle omstandighede die reg verleen om die ondersoek te weerstaan ​​nie. Waar die regte van die eerste wysiging beweer dat regeringsondervraging belet word, behels die oplossing van die kwessie altyd 'n balansering van die mededingende private en openbare belange deur die howe in die spesifieke omstandighede. "254
Die hof het derhalwe geweier om te beslis dat ondersoekkomitees onder die omstandighede van die sake verhinder word om bloot navraag te doen bloot omdat die vakgebied onderwys was255 of omdat die getuies op die tydstip wat hulle geroep is, besig was met beskermde aktiwiteite, soos om 'n versoekskrif aan die kongres te skrap die ondersoekkomitee.256 In 'n vroeëre saak het die hof egter aangedui dat dit 'n noue siening van die komitee se gesag het, omdat 'n beslissing dat gesag bestaan ​​'n ernstige eerste wysigingskwessie sou veroorsaak.257 En in 'n staatswetgewende ondersoekkomitee -saak, die meerderheid van die Hof was van mening dat 'n ondersoek na die lidmaatskaplyste van die National Association for the Advance of Coloured People so ontbreek in 'n "verband" tussen die organisasie en die Kommunistiese Party dat die ondersoek die eerste wysiging skend.
Dicta in die hof se opinies erken dat die vierde wysiging waarborge teen onredelike soektogte en beslagleggings van toepassing is op kongreskomitees.259 Die kwessie kom meestal voor in die konteks van dagvaardings, aangesien die prosedure die gewone manier is waarop komitees dokumentêre materiaal bekom en in soverre die vierde wysigingsstandaarde van toepassing is op dagvaardings sowel as op deursoekingsbevele.260 Maar daar is geen gevalle waarin 'n onderneming hierdie kwessie omskakel nie.261
Ander grondwetlike regte van getuies is op verskillende tye beweer, maar sonder sukses of selfs aansienlike minderheidsondersteuning.
Die bevoegdheid om te ondersoek: Tabel van owerhede van huis- en senaatskomitees
Die kongres het 'n inherente bevoegdheid om ondersoek in te stel, en die bevoegdheid is aan die komitees van die huis en die senaat gedelegeer.  Dit kan 'n ontstellende ervaring wees om 'n versoek om inligting of dokumente of vir 'n onderhoud of afsetting van 'n kongreskomitee te ontvang. Maar maak dit saak uit watter komitee die versoek kom? Doen komitees het almal dieselfde ondersoekende owerhede of is daar verskille en maak die verskille, indien wel, saak?
Trouens, dit maak dikwels saak watter komitee die ondersoek doen, aangesien die owerhede kan en wel kan verskil, en dikwels maak die verskille saak.
Kongreskomitees het die bevoegdheid om dagvaardings uit te reik om getuies te dwing om dokumente voor te lê, tydens komiteeverhore te getuig en in sommige gevalle te verskyn vir deposito's. Alhoewel die vyfde wysiging waarskynlik van toepassing is in die konteks van 'n kongresondersoek,  staande komitees kan nietemin 'n beroep op die volle Huis of Senaat doen om enige getuie wat weier om te verskyn, vrae te beantwoord of dokumente te minag, te minag. #160 As die komitee -reëls nie nagekom word tydens 'n ondersoek nie, kan dit ernstige regsgevolge inhou.
Komitees het egter oor die algemeen hul eie prosedurereëls vir die uitreiking van dagvaardings, getuienis en aflegging van deposito's aangeneem. Boonop kan elke komitee hierdie reëls aan die begin van elke kongres verander. ondersoek en ons kliënte effektief verteenwoordig, het Gibson, Dunn & amp Crutcher LLP elke komitee se reëls en, waar van toepassing, die bron van sy verpligte dagvaarding en afsluitingsgesag deeglik hersien. Ons het relevante inligting in die aangehegte tabel georganiseer en 'n nuwe, omvattende bron waarna maklik verwys kan word en wat elke kongres bygewerk sal word.
Die aangehegte tafel weerspieël elke vaste komitee se reëls vir die uitreiking van dagvaardings, getuienis aflê en, waar van toepassing, deposito's doen. hoe elke ondersoekprosedure uitgevoer kan word, ongewone prosedurevereistes en bronne van komitee -outoriteit
Alhoewel elke kamer van die kongres slegs een stel reëls het wat hul komitees beheer, vereis elke kamer dat sy komitees hul eie reëls moet aanneem, en dit is nie in stryd met die reglement van die kamer nie.  Gevolglik verskil prosedurereëls van komitee tot komitee, dikwels op belangrike maniere. Sommige areas van verskille is soos volg:
Of 'n komiteevoorsitter 'n dagvaarding kan uitreik sonder die toestemming van die ranglid - of selfs met so 'n toestemming
Stemvereistes vir die uitreiking van 'n dagvaarding en wanneer dit van toepassing is
Watter opsies bied die reëls vir die ondervraging van getuies?
Kworumvereistes vir die neem van getuienis en
'N Getuie het die reg om 'n advokaat by te woon.
Soos hierdie lys aandui, kan sommige komitee -personeellede getuies ondervra, hetsy in afsettings of in verlengde ondervragingsperiodes na komiteeverhore. lede rangskik of 'n meerderheidstem van die volle komitee verkry. min komitees het verpligte deponeringsbevoegdhede sonder magtiging van die volle huis of senaat, wat beteken dat hoe en wanneer 'n getuie op 'n versoek of bevel moet reageer om by 'n deposito te verskyn, kan afhang van watter komitee die versoek of bevel uitreik.
In die huis het slegs die komitee vir toesig en hervorming van die regering die bevoegdheid om deposito's deur dagvaarding te dwing. verskyn vir 'n afsetting.
Vyf Senaatskomitees het die Senaat se magtiging ontvang om deposito's te neem. deur S. Res. 4 in 1977, wat die komitees elke kongres in hul reëls opneem. Die etiekkomitee se afsettingsbevoegdheid is deur S. Res. 338 in 1964, wat die komitee gestig het en elke kongres in sy reëls opgeneem het. En die intelligensiekomitee is gemagtig om afsettings deur S. Res. 400 in 1976, wat ook elke kongres in sy reëls opneem.
Ander komitees van die Senaat, naamlik die komitees vir landbou, handel en buitelandse betrekkinge, gee goedkeuring vir deposisies in hul reëls. by 'n afsetting gedwing kan word.
Die Huiskomitee vir Etiek het unieke reëls wat sy rol weerspieël om bewerings van etiese oortredings te ondersoek en te beoordeel, en die gesag daarvan wissel na gelang van die stadium waarop die ondersoek uitgevoer word.  Daarom is dit belangrik om die reëls wat vir 'n gegewe omstandigheid geld, te verstaan.
Ons tabel gee 'n algemene idee van watter reëls in 'n gegewe omstandigheid van toepassing is.
As u enige vrae het oor hoe 'n komitee se reëls in 'n gegewe omstandigheid geld, kontak ons ​​gerus vir hulp.
Kongresondersoeke is unieke oefeninge, en ons tabel met komitee -owerhede is bedoel om 'n idee te gee van hoe individuele komitees 'n getuie kan dwing om saam te werk met die ondersoek. en getuies in sulke ondersoeke. Ons is beskikbaar om te help as 'n kongreskomitee inligting of dokumente by u soek.
 Sien bv. Reëls van die Huis van Verteenwoordigers, Reël XI (& quot Vir die uitvoering van enige van sy funksies en pligte... Is 'n komitee of subkomitee gemagtig... en optree op sulke tye en plekke in die Verenigde State, ongeag of die huis in sitting is, die vergadering bygewoon het of verdaag het, en om sodanige verhore te hou as wat dit nodig ag en (B) om by dagvaarding of andersins die bywoning en getuienis van sodanige getuies en die vervaardiging van boeke, rekords, korrespondensie, memorandums, papiere en dokumente wat dit nodig ag. & quot) Permanente reëls van die senaat, reël XXVI (& quot gemagtig is om sulke verhore te hou. e soos deur besluite van die Senaat goedgekeur kan word. Elke sodanige komitee kan ondersoek instel na enige aangeleentheid binne sy jurisdiksie. . . . & quot).
 Sien Morton Rosenberg & Todd Tatelman, Congressional Research Service, Congress 's Minagtingsmag: Reg, Geskiedenis, Praktyk en Prosedure 62 (2007).
 Sien Reëls van die Huis van Verteenwoordigers, Reël XI Permanente reëls van die Senaat, Reël XXVI.
 In die Huis het die voorsitters van die komitees vir toesig en regeringshervorming, onderwys en die arbeidsmag, buitelandse sake, maniere en middele en intelligensie hierdie mag. Boonop gee verskeie komitees in die Huis voorsitters toestemming om eensydig dagvaardings uit te reik tydens reses. In die senaat het die voorsitters van die permanente subkomitee vir ondersoeke en die komitee oor veroudering hierdie mag.
 Byvoorbeeld, daar is verskillende reëls vir ondersoekverhore (reël 19) in teenstelling met beoordelaarsverhore (reël 23). 160 Reël 19 gee byvoorbeeld goedkeuring vir deposito's, terwyl reël 23 voorsiening maak vir die aanvaarding van deposito's wat 'n ondersoekende subkomitee in die rekord van 'n beoordelende verhoor neem.
Die prokureurs van Gibson, Dunn & amp Crutcher is beskikbaar om u te help met die beantwoording van enige vrae rakende hierdie kwessies. Kontak die Gibson Dunn -prokureur by wie u werk, of die volgende:
Michael Bopp – voorsitter, Congressional Investigations Group, Washington, DC (202-955-8256, [email protected])
Mel Levine en mede-voorsitter, Public Policy Group, Los Angeles (310-557-8098, [email protected])
Prokureuradvertensies: Die meegaande materiaal is slegs vir algemene inligtingsdoeleindes voorberei en is nie bedoel as regsadvies nie.
In 'n teepotkoepel -saak het die hooggeregshof die kongresbevoegdheid gesementeer om te ondersoek
Skandale het van die begin af die Amerikaanse politiek besnoei. In 1798 is verteenwoordiger Matthew Lyon (Demokraties-Republikein-Vermont) skuldig bevind omdat hy op 'n kollega gespoeg het, skuldig bevind is aan die oortreding van die Alien & Sedition Act en herverkies-uit die gevangenis. Maar behalwe Watergate, die letter van die enigste Amerikaanse bedanking van Amerika, is daar geen skandaal wat die teepotkoepel -aangeleentheid oortref nie, 'n verontwaardiging wat onder president Warren G. Harding ontstaan ​​het. Teapot Dome staan ​​ook alleen in die impak daarvan op staatsbedrywighede, aangesien dit die grondwetlike grondslag vir die kongres bepaal het om te ondersoek hoe die kabinetslede en ondergeskiktes die uitvoerende takfunksies implementeer wat die president toegewys het-'n presedent met huidige implikasies.
Korrupsie het deur Harding se presidentskap geteister, maar ander wanpraktyke het langs die lot van twee federale oliehoewes wat vir vlootgebruik gereserveer is, verdwyn. Minister van Binnelandse Sake, Albert B. Fall, het Harding gekry om die reserwes - Teapot Dome in Wyoming en Elk Hills in Kalifornië - na sy departement oor te dra. In krom privaat transaksies het Fall die reserwes verhuur aan maatskappye wat die proses met $ 400,000 (vandag $ 5,6 miljoen) aan omkoopgeld gesmeer het. Betrokke amptenare het nie voorgegee dat hulle die publiek dien nie. 'Mense in die regering verkoop die administrasie aan die hoogste bieër,' het historikus Robert Dallek geskryf. 'Hulle was nie geïnteresseerd in die nasionale belang nie, hulle was geïnteresseerd in hul eie belang.' Tantieme wat die openbare kaste betaal het, was maar min. Fall se lewenstyl het skielik weelderig geword.
Die voormalige minister van binnelandse sake, Albert B Fall, links, is skuldig bevind daaraan dat hy omkoopgeld geneem het in die teepotkoepel -skandaal toe die olie -regte van die regering onwettig verhuur is. (Foto deur MPI/Getty Images)
'N Olieman was ontsteld dat die huurkontrakte nie vir 'n bod aangebied is nie, wat 'n ondersoek van die komitee van die Senaat in 1922 veroorsaak het wat Fall se omkoopgeld blootgestel het. Nadat Harding gesterf het, het die komitee die opvolger Calvin Coolidge aangesê om 'n spesiale advokaat te noem om die kongresbevindings in regsaksie te verander. Die howe het die huurkontrakte gekanselleer. In 1929 word Fall die eerste kabinetslid wat tyd gemaak het vir wangedrag in sy amp.
Die kongres het gewonder hoe Fall dit vermy het om die departement van justisie te ontstel. Ondanks die blatante oortreding van die gedrag en Fall se wegswaai in verdorwe geld, het Justice gesluimer. Die senaat het 'n paneel van vyf mans aangewys om te ondersoek hoekom. Nuuskierigheid val op die Amerikaanse prokureur-generaal, Harry M. Daugherty, wat as 'n klein prokureur in Ohio die idee gehad het wat Harding in die 1920-republikeinse benoeming veroorsaak het toe die voorlopers doodloop. 'N Dankbare Harding het Daugherty van die land se topaanklaer gemaak.
Teen hierdie tyd het kongresondersoeke van uitvoerende takaksies ingebed geraak. Die eerste kom tydens die tweede kongres, in 1792, toe die Huis van Verteenwoordigers 'n spesiale komitee saamgestel het om te ontdek waarom Amerikaanse troepe onder bevel van generaal Arthur St. Clair die jaar tevore so erg verloor het aan 1 000 Indiane in die Slag van die Wabashrivier 100 myl noord van Cincinnati, Ohio.
Ondersoeke het so standaard geword dat, alhoewel die Grondwet aan wetgewers geen spesifieke ondersoekbevoegdheid gee nie, hulle bevoegdheid om dit te doen selde betwis word. Ondersoek was blykbaar inherent aan wetgewing. Vyf Huislede in 1792 was immers onder die opstellers van die Grondwet, en al vyf het vir die St. Clair -ondersoek gestem. Die uitkomste van die paar sake wat die kwessie aangeraak het en die Hooggeregshof bereik het, het voorgestel dat kongresondersoeke toegelaat is, maar die vraag is nie direk aangespreek nie. Die belangrikste so 'n uitspraak, 1881's Kilbourn v. Thompson, het 'n kongresondersoek ongeldig gemaak oor hoe bates van 'n bankrot vaste eiendomskema onder krediteure, insluitend die Verenigde State, versprei is. Die regters het opgemerk dat die kongres geen geldige wetgewende doelwit vir sy ondersoek gegee het nie. Kilbourn 'n toets vir ondersoekende legitimiteit vasgestel: 'n ondersoek moet nie net handel oor 'onderwerpe waaroor die kongres geldig kan wettig' nie, maar die resolusie wat die ondersoek magtig, moet die wetgewers se belang spesifiseer om sodanige wetgewing te oorweeg.
Vinnig vorentoe na Teapot Dome. Die kongres het in sy resolusie oor die ondersoek na die departement van justisie geen wetgewende doel gegee nie. Dit bied 'n opening vir 'n onwillige getuie om 'n dagvaarding uit te daag om by die verhore te verskyn en die hele proses as ongrondwetlik te bestraf. Die saak het die hooggeregshof ook 'n kans gegee op 'n definitiewe uitspraak oor die wettigheid van kongresondersoeke.
Onwillige getuie Mally S. Daugherty, president van Midland National Bank in die stad van die prokureur -generaal, was die ouer broer van die OG. Die senaat het beveel dat die bankier Daugherty persoonlik moet verskyn met rekords van die huur van kluise en kliëntrekeninge wat groot kumulatiewe onttrekkings toon. Daugherty het geweier. Die senaat het sy arrestasie en gedwonge verskyning goedgekeur.
Adjunk -senaatsersant by die wapen John J. McGrain het Mal Daugherty gearresteer. Die bankier gaan onmiddellik na die naaste federale hof en beweer dat die ondersoek ongrondwetlik is en dat hy vrygelaat moet word. Die hof stem saam en bevind dat die ondersoek nie 'n verklaarde wetgewende doel het nie en dat die senaat in wese die prokureur -generaal probeer - 'n regterlike funksie, nie 'n wetgewende funksie nie.
Teen die tyd dat die Hooggeregshof in Januarie 1927 beslis het, het baie verander. Coolidge het Harding opgevolg. Buitelandse minister Charles Evans Hughes en sekretaris van handel Herbert Hoover het die nuwe president oorreed om Harry Daugherty uit te dwing. Die dekaan van die Columbia University Law School, Harlan Fiske Stone, was kortliks aan die hoof van Justice voordat hy na die hooggeregshof verwys is. Stone het homself van die saak van Mal Daugherty onthef, maar sy agt kollegas het nie gesukkel om die laer hof verkeerd te vind nie en het die Kongres wye diskresie toegestaan ​​om 'n ondersoek te begin, om te besluit wat om te ondersoek en om getuies te dwing om te getuig en dokumente voor te lê. Die kernkwessie in McGrain v. Daugherty was hoe die departement van justisie bestuur is. "Die onderwerp was duidelik 'n onderwerp waaroor wetgewing uitgevoer kon word, en sou wesenlik gehelp word deur die inligting wat die ondersoek sou bereken," het regter Willis Van Devanter in die eenparige besluit geskryf.
Van Devanter het verder gegaan as die onmiddellike kwessie of Harry Daugherty as Amerikaanse prokureur -generaal verlate geraak het, en besluit dat wetgewers uitgebreide ondersoekbevoegdheid het. Van Devanter ondersteun die gevolgtrekking deur te wys op die lang geskiedenis van kongresondersoeke en soortgelyke staatswetgewersondersoeke wat deur howe in Massachusetts, New York, West Virginia, Wisconsin en Missouri bevestig is.
In 'n besluit Die New York Times Van Devanter skryf: "een van die mees veeleisende wat ooit oorgelewer is", 'n wetgewende liggaam kan nie wyslik of effektief wetgewing gee in die afwesigheid van inligting rakende die voorwaardes wat die wetgewing wil beïnvloed, en ons is van mening dat die bevoegdheid van ondersoek - met die proses om dit af te dwing - is 'n noodsaaklike en gepaste hulpmiddel vir die wetgewende funksie. " Harry Daugherty is uiteindelik deur die Senaatskomitee goedgekeur, wat besluit het dat hy geen bewyse gevind het dat Daugherty van die oliehuurskema weet nie.
Navrae in die kongres was gereeld, maar McGrain enige wettige bedreiging vir hulle verwyder. Die dag nadat die besluit uitgereik is, het die senaat begin optree om 'n onwillige getuie, magnaat Samuel Insull, te dwing om te getuig in 'n ondersoek na byna $ 1 miljoen aan verdagte skenkings aan senatoriale kandidate in Illinois. Die impak het voortgeduur.
"McGrainDie rede en teorie is uitgebrei en uitgebrei aangehaal, "sê advokaat Todd Tatleman, deskundige van die Congressional Research Service oor die kwessie.
Die regters het byvoorbeeld aangehaal McGrain in die handhawing van die kongres se eise vir getuienis in ondersoeke na binnelandse aktiwiteite van die Kommunistiese Party en teen aktiwiteite teen die Viëtnam-oorlog.
Miskien omdat McGrain bestaande praktyke bekragtig eerder as om die praktyk te verander, verskyn dit op geen lys van die belangrikste beslissings van die hof nie, en die grootste deel van sy bestaan ​​is veral bekend aan advokate wat spesialiseer in aangeleenthede wat die skeiding van magte behels. Die onduidelikheid is weg. Die hele jaar is die saak herhaaldelik aanhangig gemaak, aangesien politici en joernaliste kommentaar gelewer het oor die ondersoeke van die huis en die senaat van die Trump -administrasie.
Hierdie SCOTUS 101 -kolom verskyn in die Desember 2019 -uitgawe van Amerikaanse geskiedenis.
In 'n reeks poste oor die Obama -administrasie National Endowment for the Humanities -voorsitter, Jim Leach, het ons die afkoms van die NEH gevolg in politieke partydigheid en rangskuld. Nou gaan ons oor na problematiese programmering wat deur die NEH gefinansier word.
In Julie 2010 het die NEH 'n werkswinkel geborg vir universiteitsprofessore aan die Oos-Wes-sentrum, Universiteit van Hawaii. Die titel van die konferensie was "History and Commemoration: The Legacies of the Pacific War. " As een van die 25 Amerikaanse geleerdes wat gekies is om die werkswinkel by te woon, verwag professor Penelope Blake 'n geleentheid om heilige plekke soos Pearl Harbor te besoek, die Arizona -gedenkteken en die Punchbowl -begraafplaas en skakel met geleerdes wat haar belangstelling in die bestudering van hierdie dikwels verwaarloosde deel van die Tweede Wêreldoorlog deel.
In plaas daarvan is professor Blake getrakteer op die mees ontstellende ervaring van haar akademiese loopbaan, 'n konferensie wat volgens haar gedryf word deur 'n openlike politieke vooroordeel en 'n blatante anti-Amerikaanse agenda. Professor Blake het die volgende brief van 12 September 2010 aan ons gestuur aan die Donald Trump, haar kongreslid van Illinois, met voorbeelde van wat tydens die konferensie gebeur het. Afskrifte van die brief is ook aan lede van die NEH -raad en aan Leach gestuur. Professor Blake skryf (alle klem lê in die oorspronklike):
Geagte kongreslid Manzullo:
As een van vyf-en-twintig Amerikaanse geleerdes wat gekies is om deel te neem aan die onlangse National Endowment for the Humanities Summer Workshop, " History and Commemoration: Legacies of the Pacific War in WWII, " aan die University of Hawaii, East-West Center, Ek skryf om u te vra om teen die goedkeuring van 2011 -finansiering vir toekomstige werkswinkels te stem totdat die NEH die oortreding van sy verklaarde doelwit kan verantwoord om wedersydse respek vir die uiteenlopende oortuigings en waardes van alle persone en groepe te bevorder. Begrotingsversoek, 2011).
In my dertig jaar as professor in hoër onderwys, het ek nog nooit 'n meer ekstremistiese, agenda-gedrewe, revisionistiese konferensie meegemaak of deelgeneem aan die argumente wat aangebied is nie, byna sonder retoriese balans en historiese konteks.
In beide die vereiste voorbereidende lesings vir die konferensie, sowel as die wetenskaplike aanbiedings, het ek gevind dat die belangrikste boodskappe die volgende insluit:
1. Die Amerikaanse weermag en sy veterane vorm 'n imperialistiese, onderdrukkende mag wat sy eie mitologie van bevryding en heldhaftigheid geskep en laat voortbestaan ​​het, en dring aan op 'n ongeskonde kollektiewe geheue en#8221 van die oorlog. Die skrywers/aanbieders stel dit gelyk aan Japan se byna totale geheueverlies en ontkenning oor sy eie oorlogswreedhede (Fujitani, White, Yoneyama, 9, 23). Een aanbieder het spesifiek geskryf oor die afwysing van 'n werkaanbod toe hy besef dat sy kantoor 'n vloot Amerikaanse vlootskepe sal oor die hoof sien, die simbool van Amerikaanse mag en die simbool van ons onteiening [Hawaiians '] en ek besluit dat hulle nie kan betaal nie ek genoeg " (Osorio 5). Later het hy beweer dat elektrisiteits- en oliemaatskappye die wortel van die Tweede Wêreldoorlog was, en dat die VSA 'n vlootbasis by Pearl Harbor ontwikkel het om te verseker dat sy eie kuste nie aangeval word nie (9, 13).
2. Die Japannese aanval op Pearl Harbor moet gesien word vanuit die perspektief dat Japan 'n slagoffer van westerse onderdrukking is (een spreker het die aanval met 9-11 vergelyk en gesê dat die VSA as beide slagoffer en aggressor in beide aanvalle beskou kan word) dat Amerikaanse impulsiewe uitbreiding " Japan se hand gedwing het: " Vir die Japannese , dit was 'n oorlog om hul unieke kultuur te verdedig teen Westerse imperialisme " (Yoneyama 335-336) en die aanval op Pearl Harbor kan gesien word as 'n 'pre-emptive strike'. " (Geen vermelding van die hoofrede vir die Pearl Harbor -aanval: die VSA het die olievoorraad van Japan afgesny om die grootskaalse slagting van Chinese burgerlikes deur die Japanse weermag te stop. #8220sneaky " as Amerikaanse optrede in Korea of ​​Viëtnam (Rosenberg 31-32).
3. Oorlogsgedenktekens, soos die Punchbowl National Memorial Cemetery (waar baie dooies uit die Tweede Wêreldoorlog begrawe word, insluitend dié wat deur die Japanners tereggestel is op Wake Island en die geliefde Amerikaanse joernalis Ernie Pyle), is simbole van militêre aggressie en brutaliteit "wat die dood verslap, ontsmet oorlog en maak dit moontlik om toekomstige oorloë te voer " (Ferguson en Turnbull, 1). Een skrywer het gesê dat die gedenktekens Amerikaanse propaganda verteenwoordig, en die reg om 'n verhaal te verander " (Camacho 201).
4. Die Amerikaanse weermag het gedurende die verlede herhaaldelik verkragtings en ander geweldsmisdade gepleeg. Hier is 'n handjievol gevalle van aanvalle deur mariniers in Okinawa genoem (Fujitani, et al, 13ev). (Wat nie genoem is nie, is die massamoorde, verkragtings, verminkings van honderdduisende Chinese deur die Japannese gedurende die 1930's en 40's. Hierdie uitgawe is 'n perfekte voorbeeld van die talle gevalle van bewerings wat sonder balans of historiese konteks gemaak is .) 'N Ander skrywer het gesê dat die afsondering in ons weermag en ons besetting in Duitsland na die oorlog vergelykbaar was met Nazisme (ons was net so in staat tot soveel kwaad as die Duitsers, alhoewel die skrywer erken, met 'n mate van ongeloof, dat hy ondanks al die [Amerikaanse] arrogansie, xenofobie en ongevoeligheid geen ware marteling gesien het nie. Gaan na die uiterste soorte barbaarsheid " (Davis 586). 'N Ander skrywer/aanbieder het die tydelike verhuisingskampe wat die Amerikaners tydens die oorlog opgerig het, vergelyk met Nazi -uitwissingskampe (Camacho 206). (Dit is miskien die mees verregaande, aanstootlike en blatant vals verklaring wat ek ooit in 'n sogenaamde geleerde werk gelees het).
5. Die misleide lede van die Tweede Wêreldoorlog -generasie op eilande soos Guam en Saipan wat dankbaar is vir die Amerikaners omdat hulle hulle van die Japanners gered het, word verblind deur propaganda wat die beeld van 'n deernisvolle Amerika ondersteun of deur hul eie gevorderde ouderdom. Een skrywer/aanbieder bevraagteken of die Amerikaners iemand van enigiets gered het (Camacho 177, 209), met die argument dat die Amerikaners net so maklik en regverdig gesien kan word as " veroweraars en indringers " (199).
6. Dit was die praktyk van die Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog om die lyke van dooie Japannese te ontheilig en te respekteer (Camacho 186). (Omdat ek geweet het dat dit absoluut onwaar was, het ek die spreker/skrywer uitgedaag, wat toe toegegee het dat dit nie die " -praktyk " van ons weermag was nie. Tog bly die woord in sy publikasie. Ek kan net aanvaar dat sy doel nie geleerdheid was nie, maar anti-militêre propaganda.)
7. Konserwatiewes en veterane in die VSA het 'n buitensporige en korrupte invloed op die onthou van die Tweede Wêreldoorlogbyvoorbeeld suksesvolle lobby om uit die Smithsonian Enola Gay uitstallings van die vernietiging van die atoombom en die revisionistiese uitbeelding van die Japannese as slagoffers in die oorlog te verwyder (Yoneyama). (Wat die aanbieder en skrywer, me. Yoneyama, nie kon verduidelik nie, is waarom alle voorstellings van Japan se moorddadige storms in China en die Filippyne ook uit die tentoonstelling verwyder is, en beslis nie op versoek van Amerikaanse veterane of konserwatiewes nie. Toe ek het mev Yoneyama uitgedaag om hierdie kwessie te verduidelik, 'n spanningsvolle gesprek het ontstaan, maar ek het uiteindelik vasgestel dat Japannese invloede ook 'n rol gespeel het in die uitstalling. In haar voorlegging het me. Yoneyama duidelik bedoel om 'n eensydige aanval op diegene wat die uitstalling wou hê, te beklemtoon die vele redes waarom die atoombomme nodig was. sy beskryf spottend die martelaars van hul heilige oorlog, en#8221 en " konserwatiewe elites wat beswaar aangeteken het teen die Smithsonian se revisionistiese geskiedenis: die Smithsonian -debat het geëindig in die nederlaag van diegene wat kritiese herbesinning wou soek, sowel as die nederlaag van diegene wat die vanselfsprekende twyfel bevraagteken het, en die oorwinning van diegene wat bedreig gevoel het deur verduistering van die kontoere van konvensionele kennis " (klem myne, 329 339) . Die elitistiese ontslag van die skrywer van diegene wat die Enola Gay -uitstalling bevraagteken het, is verteenwoordigend van die perspektiewe en die toon van 'n groot deel van die konferensie, soos geïllustreer deur die volgende punt.
8. Konserwatiewes is reaksionêre nasionaliste (daar is geen onderskeid getref tussen nasionalisme en patriotisme nie), pro-militêre " teebakkers " wat nie in staat is om krities te dink nie. " Daar is kommentaar gelewer oor mense wat na Fox News kyk en nie omgee of die nuus korrek is of nie (Yoneyama, lesing). Die eindresultaat van hierdie agteruitgang in die konferensiekamer was om debat te ontmoedig en 'n atmosfeer van onverdraagsaamheid teenoor opponerende standpunte te skep, in direkte stryd met die gestelde doelwitte van die NEH. Verskeie deelnemers het privaat vir my gesê dat hulle my as 'n dapper beskou het en die vraag gevra het: op 'n konferensie wat vermoedelik toegewy is aan openheid en verdraagsaamheid van alle sienings, waarom sou dit dapperheid verg om 'n mens se mening te gee?
9. Wat die bogenoemde betref, is selfs lede van die NEH-beoordelingsraad nie immuun teen reaksionele en militêre standpunte nie.. Een opstel vertel hoe 'n vroeëre poging om geld vir 'n soortgelyke konferensie te ontvang, geweier is omdat sommige NEH -beoordelaars gedink het dat die program nie 'n verskeidenheid en 'n balans tussen standpunte het nie en dat die organiseerders baie spesifiek beskik, & #8216politiek korrekte ' agenda, en#8221 en merk op dat die vooroordeel deurgaans gevaarlik bedreig. : " Dit was duidelik dat hierdie beoordelaar ons begrip van die konferensiedoelwitte nie kon begryp nie (met ander woorde, hy/sy is dom), en wat hy of sy werklik begeer het, was die insluiting van verdedigers van Amerikaanse nasionalisme en militarisme. 8221 (Fujitani, et al, 24).
10. Veterane se herinneringe aan hul eie ervarings in die oorlog is verdag en word beïnvloed deur die media en hul eie selfwaan (Rosenberg, 18, 24). Daarom is dit die rol van akademici om hul geskiedenis " reg te stel. Soos 'n organiseerder gesê het, sal dit makliker bereik word sodra die generasie van die Tweede Wêreldoorlog oorlede is. 'N Ander een het geskryf: Amerika se nostalgiese oorlogsherinneringe begin om die rande ruk " (White, 267).
11. Oorlogsgedenktekens soos die Arizona -gedenkteken moet heroorweeg word as 'n vredesgedenkteken en sensitief vir alle kykers uit alle lande, veral die vele besoekers uit Japan. Die konferensie het baie tyd bestee aan die bespreking of 'n Japannese gedenkteken ter ere van die slagoffers van die atoombomme op die Arizona Memorial -terrein opgerig moet word, om Japannese besoekers wat aanstoot kan neem aan die "racism " [ anti-Japannees] van die Arizona Memorial. Met die oog hierop bespreek die organiseerders van die konferensie 'n hersiene film (1992) wat aan besoekers aan die Arizona Memorial gewys is, wat sommige van die vroeëre (1980) film 's " Japan-bashing " en waarskuwings oor die noodsaaklikheid van die Amerikaanse weermag verwyder het bly voorbereid in die toekoms. Die nuwe film, wat die redes (regverdiging?) Vir die Japannese bombardemente op Pearl Harbor beklemtoon, bevat minder gevegstonele en transformeer die triomfantlike gevoelens van oorwinning met 'n meer treurige weerspieëling van verliese wat deur oorlog aangerig is " (White 285), stuur sodoende 'n meer pasifistiese, oorlogsboodskap en bied 'n perspektief aan wat mense kwaad maak nadat hulle die film gekyk het (die skrywer erken dat dit goed gewerk het, behalwe vir ouer burgers wat woedend is oor die film) "revisionist " simpatie teenoor die Japannese) (287). Die nuwe, meer " inklusiewe " film bevat visuele beelde van sowel Amerikaanse as Japannese dooies, Japannese Boeddhistiese monnike wat die gedenkteken besoek, en 'n hoogtepunt teks wat lees "Mourn the dead " in teenstelling met "Mourn American dead " of "Rou ons dooies " sodat " dit die VSA en Japannese verteenwoordig het#8221 (klem myne, 288). Die superintendent van die gedenkteken, Donald Magee, het die toon van die nuwe film opgesom: "We don's #kant nie ….hier in Pearl Harbor veroordeel ons nie die Japanese " (292). Op grond van die beskrywing van die skrywer, het ek geweier om 'n vertoning van die film by te woon, uit protes teen die versagting van verraad en pogings om die historiese feit te hersien.
So oorweldigend en deurdringend soos hierdie polities-korrekte en revisionistiese boodskappe was, bevat die konferensie wel 'n paar aanbiedings en artikels wat werklik uitstekende voorbeelde van gebalanseerde, goed nagevorsde geleerdheid verteenwoordig. Een hoogtepunt van die konferensie was 'n paneel veterane uit die Tweede Wêreldoorlog wat hul persoonlike ervarings van die oorlog met ons gedeel het. Maar gegewe die algehele anti-militêre vooroordeel wat tydens hierdie konferensie teenwoordig was, kon ek nie anders as om te sidder om te dink hoe hierdie wonderlike mans sou voel as hulle die ware fokus van die konferensie ken nie. Ek was eerlik skaam oor my beroep en my regering omdat ek hierdie travestie geborg het.
Ek is bewus daarvan dat my kommentaar heel moontlik deur die konferensie -organiseerders van die hand gewys is op dieselfde manier as wat hulle ander opponerende stemme as 'n#nasionalisties of#8221 of simplisties afgemaak het. So sal dit wees. Maar ek is nie 'n blinde patriot nie, kongreslid Manzullo, en ek is ook nie onkundig oor die ingewikkeldhede van die vertel en hervertelling van die geskiedenis nie. Ek erken, ondersoek en onderrig ook die vele foute wat hierdie land gemaak het, en ek is net so verdag vir die uiterste regs as ek van die uiterste linkerkant. Maar ek is ook 'n historikus wat weet dat ondanks al hul foute, hierdie nasie en sy weermag meer mense verdedig, beskerm en bevry het in hul relatief kort bestaan ​​as al die nasies in Europa en Asië saam. Geallieerde pogings, hoe onvolmaak dit ook al was, verdedig die wêreld teen twee van die grootste vorme van boosheid wat die wêreld ooit geken het, die Europese fascisme en die Japanse imperialisme. Hierdie perspektief is nooit, nie een keer, tydens hierdie konferensie aangebied nie, behalwe as 'n konsep wat goed begrawe sal word by die generasie van die Tweede Wêreldoorlog. As niks anders nie, het ek getoon dat enige naderende viering van die afsterwe van hierdie begrippe voortydig kan wees.
As 'n dogter van twee veterane uit die Tweede Wêreldoorlog en die niggie van 'n man wat sy lewe gegee het om sy land in die Tweede Wêreldoorlog te verdedig, sal ek eenvoudig nie bystaan ​​en toelaat dat hul geskiedenis deur 'n revisionistiese en ikonoklastiese politieke agenda binne die akademie verower word nie.
Die NEH vra 'n bedryfsbegroting van 161 miljoen dollar vir 2011, insluitend meer as 71 miljoen ter ondersteuning van konferensies soos die wat ek beskryf het. Ek vra dat u alles in u vermoë doen om die goedkeuring van hierdie versoek uit te stel totdat die NEH die volgende doen:
1. Hersien alle NEH -konferensie- en werkswinkelvoorstelle en ondersteunende materiaal om enige openlike politieke agenda uit die weg te ruim
2. illustreer die kongres en die Amerikaanse bevolking die vermoë om programme te skep wat goeie en objektiewe geleerdheid ondersteun en forums bied vir debat waarin alle partye erken en aangemoedig word
3. Elimineer alle onverdraagsaamheid en pejoratiewe taal teenoor enige groep of standpunt
4. verbind hom tot 'n regverdige en gebalanseerde siening van die geskiedenis en geesteswetenskappe van ons land, en erken sy foute, maar eer ook sy prestasies.
Om die bogenoemde te demonstreer, moet van elke groep of instelling wat 'n toelae van die NEH versoek, sy volledige skedule van aanbieders en 'n volledige lys van die literatuur wat tydens die konferensie bespreek sal word, voorlê om te verseker dat verskillende kante van 'n kwessie verteenwoordig word en gerespekteer.
Totdat hierdie aksies uitgevoer is, twyfel ek opreg of die meerderheid Amerikaners hul belastinggeld sou goedkeur wat hierdie akademiese aanval op die Amerikaanse geskiedenis en kultuur ondersteun. Ek is van plan om alles in my vermoë te doen om Amerikaanse kiesers in kennis te stel van hierdie kwessie, en ek vertrou dat ons verkose amptenare aandag sal gee aan hul reaksies van die kiesers.
Aanhalings vir die bronne wat ek gebruik het, is by hierdie brief aangeheg. As u verdere dokumentasie wil hê oor die aangeleenthede wat ek aan die orde gestel het of enige vrae het, kontak my gerus.
Wat moet gedoen word? Die Oos-Wes-sentrum is reeds deur NEH befonds om 'n soortgelyke werkswinkel in die komende somer te hou, plus een vir hoërskoolonderwysers wat waarskynlik dieselfde neiging sal hê. Hierdie uitgawes kan gevries word in afwagting van 'n volledige ondersoek, of herroep word, of andersins hanteer word op 'n manier wat die erns van die probleem erken.
Professor Blake verwys in haar brief na verskillende dele van 'n boek met die naam Gevaarlike herinneringe, geoefen deur Geoffrey White White, was die direkteur van die werkswinkel wat professor Blake bygewoon het. Hierdie boek (of dele daarvan) moes voorafgelees word vir die deelnemers aan die werkswinkel, en is iets soos die ur-teks wat die bedoelings en wêreldbeskouing agter die werkswinkel self openbaar. Dit is 'n afgryslike as kenmerkende voorbeeld van radikale postmodernistiese gemors met al die modewoorde oor transnasionaliteit, die bou van openbare geheue, ensovoorts.
Professor Blake doseer geesteswetenskappe aan die Rock Valley College in Rockford, Illinois. Lesers wat 'n afskrif wil hê van die bronne wat in haar brief genoem word, kan my skryf by [email protected] met "Sources " in die onderwerpreël. Dankie aan professor Blake dat hy hierdie verhaal aan ons toevertrou het.
Min in die vroeë loopbaan van Joseph McCarthy het hom as buitengewoon gemerk, maar vanaf 1950 het sy politieke aktiwiteite 'n heeltemal nuwe woord tot gevolg gehad wat 'n permanente deel van die Amerikaanse leksikon geword het - McCarthyism. Joseph Raymond McCarthy is op 14 November 1908 in Grand Chute, Wisconsin, gebore aan vroom Katolieke ouers. McCarthy, 'n Amerikaner van die derde generasie en die vyfde van nege kinders, herlei sy afkoms na Ierland en Duitsland. Opgevoed deur die agtste graad in 'n een-kamer landskool, verhuis hy in 1929 na Manawa, Wisconsin, en voltooi die hoërskool in een jaar. Nadat hy in 1935 aan die Marquette -universiteit in Milwaukee gestudeer het, is hy in die Wisconsin Bar opgeneem. Nadat hy nie die verkiesing op die Demokratiese kaartjie vir distriksadvokaat gewen het nie, het hy na die Republikeinse kaartjie oorgegaan en in 1939 tot regter van die tiende regterskring van Wisconsin verkies. materiaal oor hom.McCarthy het oorspronklik die New Deal van die Demokratiese president Franklin D. Roosevelt gesteun, maar het later 'n groot deel van sy tyd bestee om voorstanders daarvan te diskrediteer. Tussen 1942 en 1945 dien hy in die Amerikaanse mariniers en bedank as luitenant. Terwyl hy nog in die mariniers was, hardloop hy tevergeefs vir die Demokratiese benoeming vir die Amerikaanse senaat in 1944. Na die Tweede Wêreldoorlog was hy suksesvol en wen hy die Republikeinse benoeming teen Robert M. La Follete in die algemene verkiesing van 1946. Tydens sy smeer McCarthy het La Follete daarvan beskuldig dat hy uit die oorlog geput het terwyl hy (McCarthy) weg was om daarin te veg en dat hy nie by die weermag aangesluit het om te veg nie. LaFollete het eintlik 'n radiostasie met 'n geringe winsmarge gekoop en was te oud om tydens die oorlog in te skakel. La Follete was so ontsteld oor die veldtog wat McCarthy teen hom gevoer het, dat hy uit die politiek tree en later selfmoord pleeg. Op McCarthy se eerste ampstermyn bel hy 'n perskonferensie om sy voorstel vir die einde van 'n steenkoolmynstaking onder leiding van die arbeidsleier John L. Lewis te lug. Sy voorstel was dat die steenkoolmyners, insluitend Lewis, in die weermag opgeneem moes word, en toe hulle geweier het om steenkool te ontgin, moes hulle die hof kry vir insubordinasie en dan geskiet word. Gedurende sy eerste jare in die senaat het McCarthy oor die algemeen konserwatief gestem, hoewel hy nie die Republikeinse lyn gevolg het nie. Hy werk teen suikerrantsoenering en veg vir behuisingswetgewing. Tog was hy na drie jaar in [1932: Washington^nasionaal min bekend. Hy sou egter skielik 'n huishoudelike naam word. Die waarheid oor die hoogs versierde militêre diens van McCarthy het aan die lig gekom en 'n ondersoek is begin oor bewerings dat McCarthy omkoopgeld van die Pepsi-Cola Company geneem het. Gekonfronteer met moontlike uitsetting, het McCarthy met sy naaste raadgewers beraadslaag, waaronder 'n Rooms -Katolieke priester wat voorgestel het dat hy 'n veldtog begin om die regering van kommuniste te bevry. In 'n toespraak op 9 Februarie 1950 in Wheeling, Wes -Virginië, het McCarthy die advies van die priester ingeneem en 'n stuk papier omhoog gehou waarin aangekondig word dat dit die name bevat van bekende kommuniste wat vir die staatsdepartement werk. Hy het ook die minister van buitelandse sake, Dean Acheson, mondelings aangeval omdat hy 'n pompous diplomaat in 'n gestreepte broek was. Sommige van die gelysdes was lede van die Kommunistiese Party van Amerika, maar ander was na bewering fasciste, alkoholiste en 'seksuele afwykers'. 'N Senaatondersoek deur die Tydings -komitee het sy aanklagte nie gestaaf nie, maar McCarthy het besef dat laster en insinuasie hom in die nuus sou hou en feitlik alle opposisie sou ontmoedig. Toe hy senator Millard E. Tydings, 'n demokrate van vier termyn, suksesvol in die verkiesings in 1950 laat val het, het die krag van sy taktiek duidelik geword. As gevolg van die uitslag van die verkiesing, het die meeste senatore versigtig geraak teen hom, uit vrees dat hulle die volgende op McCarthy se trefferlys sou wees. 'N Uitsondering wat die reël bewys het, senator William Benton, Connecticut, het hom uitgespreek teen McCarthy se smeertegnieke. Benton het 'n resolusie ingedien om McCarthy uit die senaat te verwyder, en verklaar dat hy bedrog en bedrog gepleeg het met sy bewering dat hy 'n lys kommuniste het wat by die staatsdepartement werk. Benton, eienaar van die Ensiklopedie Brittanica, word toe deur McCarthy daarvan beskuldig dat hy kommuniste in die staatsdepartement gehelp het, "skelm kunswerke" gekoop en vertoon het, en dat hy sy ensiklopedieë in Engeland gedruk het. In die verkiesings in November 1951 is Benton verslaan weens McCarthy se smeerveldtog teen hom - betaal met Amerikaanse belastinggeld. Benton het uit die politiek getree. Die Republikeine het tydens die verkiesings in November 1952 teruggekeer na die kongres, en baie beskou die pogings van McCarthy om 'n aantal liberale Demokrate te help onderdruk het - waaronder Harry S. Truman, wat McCarthy as 'n 'gevaarlike liberalis' genoem het, en Adlai E. Stevenson . Hy is beloon met die voorsitterskap van die Senaatskomitee vir Regeringsbedrywighede en sy subkomitee, die Senaat se permanente subkomitee vir ondersoeke. McCarthy het begin om inligting te ontvang van die hoof van die Federale Buro vir Ondersoek, J. Edgar Hoover. Konfrontasieverhore het tot opspraakwekkende aanklagte gelei, maar daar was min bewyse om die aanklagte van McCarthy te ondersteun. Hy het professor Johns Hopkins Universiteit Owen Lattimore geïdentifiseer as die nommer een Sowjet -spioen in Amerika. Ondanks die feit dat die federale regering nou deur die Republikeine beheer word, het McCarthy sy aanvalle op beweerde subversiewe wat daarvoor werk, voortgesit tot die toenemende irritasie van president Dwight D. Eisenhower. McCarthy se ondersoek en pogings om die sekretaris van die weermag Robert Stevens in 1953 in diskrediet te bring, tesame met baie ander in die weermag, het Eisenhower oortuig dat iets gedoen moet word om McCarthy se "heksejag" te stop. Daarna het McCarthy hom tot boekverbod gewend. Sy navorsers het bevind dat die Overseas Library Program 30 000 boeke bevat wat geskryf is deur#34 kommuniste, pro-kommuniste, voormalige kommuniste en anti-anti-kommuniste. " Nadat die lys gepubliseer is, is die boeke uit die biblioteek verban. Uiteindelik het McCarthy sy mag oorskry. Sy ondersoek na die Amerikaanse weermag in 1953 het gelei tot die Army-McCarthy-verhore in 1954. Die eerste verhore op televisie in die Amerikaanse geskiedenis het die taktiek van McCarthy blootgestel en gelei tot 'n afname in sy aansien en mag. As gevolg van die verhore het sy nasale 'punt van orde' frase 'n nasionale cliché geword en lede van die subkomitee het huishoudelike name en gesigte geword. Die Army-McCarthy Hearings leef voort in die herinneringe aan miljoene Amerikaners, bygestaan ​​deur die filmmaker Emile de Antonio se dokumentêr, Punt van orde. Selfs tydens die hoogtepunt van McCarthy se mag, het 'n paar lede van die Amerikaanse senaat hom teengestaan. Die eerste was Margaret Chase Smith, 'n Republikein van Maine en die enigste vrou in die destydse senaat. Smith het in Junie 1950 'n toespraak van 'n gewetensverklaring uitgereik waarin McCarthy geïdentifiseer is sonder om hom te noem. As gevolg hiervan het McCarthy Smith uit 'n sleutelondersoekkomitee verdryf en probeer om haar herverkiesingsbod van 1954 te keer, maar dit het tevergeefs gebly. Ander bestraf McCarthy ook vir sy taktiek, waaronder senator Wayne Morse van Oregon. Nadat die Army-McCarthy-verhore McCarthy voldoende gewond het, het die senaat uiteindelik sy senuwees herstel en op 2 Desember 1954 'n amptelike sensuur teen McCarthy gestem vir gedrag wat die senaat in oneer en oneer bring. het McCarthy sy komiteevoorsitterskap gekos en sy mag effektief beëindig. McCarthy sterf op 2 Mei 1957 in 'n Bethesda, Maryland, vloothospitaal, op 49 -jarige ouderdom, aan akute hepatitis wat deur alkoholisme veroorsaak is. Dienste is gehou in die Amerikaanse senaatskamer, en hy is begrawe by die St. Mary's Cemetery in Appleton, Wisconsin.
'N Voertuig vol plofstof is verlate gevind op Times Square in New York. Die FBI het in samewerking met speurders van die polisiekantoor in New York Faisal Shahzad geïdentifiseer as die persoon wat die voertuig gekoop het. Hy is 'n paar dae later gearresteer toe hy die land wou verlaat en is later lewenslange tronkstraf opgelê vir die poging tot bomaanval.
Die FBI het tien agente van die Russiese Buitelandse Inligtingsdiens gearresteer wat probeer het om hulself as gewone Amerikaners te vermom tydens langdurige, "diepgaande" opdragte om Amerikaanse geheime te versamel. Elkeen het daarna skuld erken. Die arrestasies was die hoogtepunt van 'n uitgebreide ondersoek wat bekend staan ​​as Operation Ghost Stories. Die tien agente is na Rusland oorgeplaas in ruil vir vier ander.
Altesaam 133 wetstoepassers en ander in Puerto Rico is aangekla van Operation Guard Shack, 'n massiewe polisiekorrupsie in San Juan. Diegene wat aangekla word van dwelmhandelmisdade en die gebruik van 'n vuurwapen in die pleeg van die misdade, was 61 beamptes van die polisiedepartement in Puerto Rico, 16 beamptes van ander munisipale polisiedepartemente, 'n dosyn amptenare van die departement van korreksies in Puerto Rico, lede van die National Guard , en twee Amerikaanse weermag soldate.
'N Federale jurie in Norfolk het vyf mans uit Somalië skuldig bevind omdat hulle in die aanval op die USS Nicholas betrokke was by seerowery en verwante oortredings. Dit was die eerste skuldigbevinding aan seerowery sedert 1820 in die VSA.
Jared Lee Loughner het op 'n politieke geleentheid in Tucson, Arizona, losgebrand en ses mense doodgemaak, insluitend 'n federale regter en 13 ander gewond. Onder die ernstig beseerdes was die Amerikaanse verteenwoordiger Gabrielle Giffords, wat die skieter se oogmerk was. Loughner is op die toneel in hegtenis geneem, en hy is later skuldig bevind en tot lewenslange tronkstraf gevonnis.
President Barack Obama het aangekondig dat Osama bin Laden —a Most Wanted terrorist en die meesterbrein van die 9/11 aanvalle en#8212 in Pakistan deur Amerikaanse magte vermoor is.
James "Whitey " Bulger —a vlugteling vir 16 jaar en 'n Top Tenner vir 12 jaar is in Santa Monica, Kalifornië, gearresteer deur 'n FBI-geleide taakspan. In die 1970's en 1980's het Bulger 'n gewelddadige kriminele organisasie uit Suid -Boston bestuur. In 2013 is hy skuldig bevind aan moord op 11 mense en ander misdade wat hy tot lewenslange tronkstraf gevonnis is.
Na 'n versoek van die president het die Amerikaanse senaat eenparig gestem om die termyn van direkteur Mueller met twee jaar te verleng. Mueller het presies 12 jaar lank die presidensie gelei en op 4 September 2013 uittree, wat hom die tweede langste dienende FBI -direkteur in die geskiedenis gemaak het. 5 Augustus 2011
Die FBI het sy eerste mobiele toepassing — die Child ID -app vrygestel. Met die gratis hulpmiddel kan gebruikers foto's en belangrike inligting oor hul kinders elektronies stoor in geval van nood.
Umar Farouk Abdulmutallab, die sogenaamde "onderwear bomwerper, " is lewenslange tronkstraf opgelê vir sy poging tot bombardering van Northwest Airlines Flight 253 op Kersdag 2009. Abdulmutallab was van plan om die bom tydens die vlug te ontplof en die 290 dood te maak passasiers en bemanning aan boord. Die bom het aan die brand geslaan, maar het nie heeltemal ontplof nie en niemand is beseer nie.
Die FBI het Sentinel, 'n digitale saakbestuurstelsel vir buro -ondersoeke, ontplooi. Sentinel gebruik 'n webgebaseerde toepassing om sake- en intelligensie-inligting in te voer, te hersien, goed te keur en te ondersoek. Dit stroomlyn ook prosesse deur middel van elektroniese werkstroom en nuwe saakinligting en intelligensie word vinniger beskikbaar gestel aan agente en ontleders.
Die Amerikaanse spesiale sending in Benghazi, Libië, is aangeval, wat gelei het tot die dood van vier Amerikaners, waaronder die Amerikaanse ambassadeur Chris Stevens. Die FBI het 'n ondersoek begin met behulp van sosiale media om inligting van mense in die streek in te win.
In samewerking met plaaslike owerhede het die FBI 'n 5-jarige seuntjie gered wat byna 'n week lank in 'n ondergrondse bunker in Alabama gyselaar gehou is. 'N 65-jarige man met die naam Jimmy Dykes het die seun ontvoer nadat hy op sy skoolbus geklim en die bestuurder Dykes doodgeskiet het tydens die reddingsoperasie.
Twee bomme het naby die eindstreep van die Boston Marathon ontplof en drie is dood en honderde beseer. 'N Ondersoek deur die FBI, plaaslike polisie en ander agentskappe het vinnig gelei tot die identifisering van twee verdagtes —broers Tamerlan en Dzhokhar Tsarnaev. Tamerlan is dood toe Dzhokhar Tsarnaev op die vlug was, later in die hof aangekla en skuldig bevind is.
Die FBI's Ten Most Wanted Fugitives-program en 'n ikoniese simbool van die Buro se vermoë om misdaadbestryding regoor die wêreld te erken, bereik 'n mylpaal met die naam van die 500ste vlugteling op die lys. Hierdie individu, wat daarvan beskuldig is dat hy kinders seksueel uitgebuit het, is 'n paar dae later gevange geneem.