May | 2019 | penpunt
’n Dogter wat haar skatryk pa verloor en dan ’n bankrot boedel erf, wou byna herinner aan Helene de Kock se Kruispad vir Kara, maar dit is waar die ooreenkoms geëindig het. Lezanne is, anders as Kara, nie ’n student nie; tewens, sy is nie vir enigiets gekwalifiseer nie. Sy wyk uit na die klein dorpie, Vergesig, en hou haar agtergrond geheim wanneer sy vir haarself daar ’n nuwe bestaan probeer vestig.
Soet beloftes, die nuutste SuperRomanza van veteraan liefdesverhaalskrywer, Dina Botha, het my deurentyd ’n warm gevoel om die hart gegee. Die skrywer het ’n paar dinge verfrissend anders laat verloop: die heldin is nie ’n bedorwe brokkie nie. Sy het nie vir hoofstukke lank gewroeg oor die verlies van haar rykdom en status nie. Dan is daar die drie weeskinders wat nie klein monsters is nie, inteendeel. Die held het weliswaar ’n paar maal die spreekwoordelike klap teen die oor verdien wanneer hy oorhaastig en oningelig oordeel, maar sy ontwikkeling deur die loop van die verhaal, sal enige romanseleser laat glimlag.
Die gehalte van Dina Botha se skryfwerk, is soos gewoonlik in die kol en die storielyn so meesleurend dat mens dit in so kort moontlike tyd wil deurlees om al die struikelblokke uit die weg te ruim. Dit verdien ’n goeie 4/5 in die geselskap van liefdesverhale.
Kombineer die woordvaardigheid van Nadia de Kock en die kreatiwiteit en talent van Hilda Steyn, en die uitkoms is ’n hekelboek van ’n heel unieke aard. Voeg nog daarby een en twintig ware lewensverhale, en dit word veel meer as ‘n handwerkboek. Die stories is uiteenlopend, die gemene delers die trauma, verlies en ontnugtering wat die betrokke mense en gesinne beleef het. Die mooi lê egter in die getuienisse van hoe hekel elkeen uit die diepste depressie en vertwyfeling gehelp het. Keer op keer lees ek dat die ritme van die hekelaksie, die tel van steke, selfs die gevoel van die jaarn, wondere verrig vir die gemoed wat swaar trek. Baie van die mense het ook in hulle onderhoude vertel van die bevrediging om vir ander gehekelde artikels te maak.
Ek hou baie van die volledige tabel met Afrikaanse, Britse, en Amerikaanse hekelterme, asook simbole wat in diagramme voorkom. Ek het summier een van die patrone op die proef gestel en die blom van die Sigeurnerroos-kopband gemaak. Ek het die tabel geraadpleeg waar die Afrikaanse terme my gepootjie het. Dit is ’n pluspunt dat die geskrewe patrone, sowel as diagramme beskikbaar is.
Die patrone is vars en modern en daar behoort iets vir elke smaak te wees. Die volkleurfoto’s is besonders; die fotograwe en modelle verdien beslis ‘n pluimpie of tien. Ek kan regtig nie ’n rede vind om die boek nie 5/5 te gee nie.