LIEDDie spontaanste LIRIESE literêre produk waarin op skynbaar ongedwonge wyse stemminge van vreugde, verering, smart of verrukking tot uitdrukking gebring word, is die lied. So ken ons die lied vandag: as ŉ literêre produk wat geskryf is om gelees te word. Vroeër was die lied egter, soos die naam aandui, veronderstel om gesing te word, selfs in gevalle waar dit sterk verhalend was – sang begelei op die lier. Woord en musiek het hand aan hand gegaan. Die teksskrywer was tegelyk musikant en sanger, en so kry ons in die Middeleeuse TROEBADOERKUNS: hoofse minneliedere (ook oggendliedere, dialoogliedere en dansliedere) wat tussen die 11e en die 13e eeu in Suid-Frankryk bloei en vandaar oor Europa versprei, o.a. deur bemiddeling van die minnesangers in Duitsland en die minstrele in Nederland. Woord en melodie het mekaar wedersyds gevoed. Dikwels is gedigte op bestaande melodieë gekomponeer en menige lied van Hooft en Bredero (17e eeu) gee ook die wysie aan waarop dit gesing moet word ("op de vooys"). Trouens, tot in die 18e eeu is gedigte wat op bekende wysies gemaak is, vir die eerste keer in liedboeke gepubliseer.