Beskerm diversiteit | Netwerk24
Deur Hein WIllemse en Dirk Hermann 17 Mei 2016 00:00
Die oorlewingsangs wat Afrikanernasionalisme onderlê, word oorgedra na die “oorlewing” van Afrikaans, skryf Hein Willemse, terwyl Dirk Hermann sê die taal se pad loop deur die bou van kragtige instellings.
Hein Willemse skryf:
Elke keer wanneer “Afrikaans” as ’n si­noniem vir Afrikaner of Afrikanernasionalis gebruik word, word daardie wanopvatting herbevestig. Daarom is dit nodig dat die taal- en belewingsgeskiedenis van die swart (in die generiese sin van die woord) Afrikaanse wêreld opgeteken en versprei word, want vir te lank is net een beperkte (en beperkende) Afrikaanse storie as die geskiedenis en praktyk voorgehou.
Daardie belewinge is in so ’n mate onderdruk dat ons slegs deur flardes getuienis hier en daar ’n beeld daarvan kan opbou, maar vir die toeëiening van Afrikaans deur alle Afrikaanssprekers is daardie proses noodsaaklik. Net so moet die Afrikaanse kulturele praktyke en -belewinge wat tot die rand uitgedruk is, toenemend na die hoofstroom beweeg, en dan nie in gemanipuleerde aksies van koöptering nie. Kortom: Afrikaans se gesig en klank moet swarter word.
Die oorlewingsangs wat Afrikanernasionalistiese denke onderlê, word gewoonlik oorgedra na die “oorlewing” van Afrikaans. Van die fenomenale prestasies van Afrikanernasionalisme is die standaardisering van Afrikaans, die invoer daarvan as ’n amps- en onderrigtaal. Dit is belangrike prestasies, maar die nasionalisme wat met soveel eiegeregtigheid daarop kon aandring, is op sterwe na dood. Dit het sy intellektuele aantreklikheid vir ’n jonger geslag verloor en ons sien vandag slegs sporadiese opflikkeringe daarvan – dikwels uitgedruk as die verlies aan regte en voorregte.
Dit bring my by die ander “ons”, daardie ons wat Afrikaans slegs van buite kan beleef, vir wie dit eenvoudig die miskenbare teken van die ou orde is: politieke verdrukking, kragdadigheid, wit bevoorregting (polities, ekonomies, kultureel en opvoedkundig), rassisme, en swart uitgeslotenheid en armoede.
Afrikaans se nuwe plek
Daardie persepsies het nie ná 1994 of met Mandela se rugbytrui verdwyn nie, want die spore van die oue slaan nog oral deur. In die onderwys is die nagevolge van dekades van bevoorregting die skreiendste. Anders as wat so dikwels beredeneer word, sien die meerste Suid-Afrikaners – die ander ons – onderriginstansies as nasionale bates, nie as etniese enklaves nie, en elke poging tot beskerming van ou bevoorregting loop uit op verset en die aandrang op gelykberegtiging van die ander ons. Is dit redelik om iets anders te verwag?
Afrikaans se plek in die nuwe, ontwikkelende omgewing gaan anders lyk as in die ou bekende wêreld voor 1994. Sy plek in die onderwys word reeds herbeding – dikwels gewelddadig – en dit is ’n proses wat vir ons almal, as Suid-Afrikaners, se heil nie net aan die toeval oorgelaat kan word nie.
Ons het ’n indringende gesprek nodig wat moet lei tot nuwe verstandhoudings. Waar pas Afrikaans en ander inheemse tale in ons samelewing in? Ons is ’n veeltalige, diverse land en dit is in ons almal belang dat daardie diversiteit beskerm moet word.
Prof. Willemse is verbonde aan die departement Afrikaans aan Tuks.
Dirk Hermann skryf:
Die Groot Depressie van die 1930’s laat een derde van Afrikaners armlastig. In die krisistyd van akute armoede word kulturele instellings soos die ATKV, die Voortrekkers en die FAK gestig. Vertroue in wie jy is, is ’n voorvereiste vir opstaan uit ’n krisis, is geredeneer. Die Reddingsdaadbond, Federale Volksbeleggings en die Afrikaanse Handelsinstituut het gevolg.
Die Nasionale Party wen die verkiesing in 1948, wat die pad van die staat inlui. Dit loop uit op die groot Republiek van 1961. Die smart van die oorlog en die onlangse armoede nog vars in mense se geheue. “Nooit weer nie,” was ’n algemene uitroep.
Dit was ’n merkwaardige tydperk. Die modernisering van Afrikaners het binne een geslag plaasgevind en ’n moderne ekonomie is ontwikkel. ’n Taal het binne dekades tot ’n hoëordefunksie ontwikkel. ’n Ongekende prestasie in die wêreld.
Dit was ’n tydperk van die groot staat, groot staatsleiers en gemeenskapsorganisasies wat die stelsel stut. ’n Tydperk van ’n minderheid wat oor ’n groot land en baie mense regeer. Groot oplossings, verskuiwings en ’n statutêre raamwerk was nodig, want dit was te groot.
Afrikanerwêreld stort ineen
Die politieke orde verander in 1994. Afrikaners sukkel om hul pad te kies. Afrikaners het gedink hulle is sterk, maar het ’n tragedie van onbewuste verlore krag beleef.
Byna die totale georganiseerde Afrikanerwêreld het ineengestort. Meningsvormers het begin verwys na die ontbinding van Afrikaners.
Weer is ’n kruispad bereik – ’n pad wat deur die staat loop of ’n pad wat deur die gemeenskap loop. Die Beweging het die krag van die gemeenskap, en nie die “mag” van die staat nie, gekies. ’n Minderheid, in ’n meerderheidsomgewing, se pad loop deur doeltreffende instellings, waardeur daar sinvolle interaksie tussen staat en gemeenskap en gemeenskappe tussen mekaar kan wees.
Solidariteit se pad beteken die bou van ’n nuwe werklikheid. Enersyds beskerm ons ons grondwetlike ruimtes, maar aan die ander kant bou ons. Solidariteit bou ’n groter vakbond, ’n nuwe private universiteit, Akademia, en ’n tegniese kollege, Sol-Tech.
Die Solidariteit Helpende Hand bou ’n studiefonds wat al R100 miljoen sterk is. AfriForum bou kapasiteit in gemeenskappe. Ons help bou aan media-instellings soos Maroela Media en Pretoria FM en aan kultuurinstellings soos die FAK en Kraal Uitgewers. Ons bou verskeie finansiële instellings.
Daar is nie groot staatsgeld nie. Elkeen doen sy deel, bietjie vir bietjie, wat baie maak. Ons bou ’n moderne Helpmekaarbeweging wat bestaan uit 18 instellings met ’n vyfjaarbegroting van R3,5 miljard.
Dr. Hermann is bestuurshoof van die Solidariteit Beweging.
Meer oor: Taaldebat