En jy moet daaraan dink dat jy in Egipteland ’n slaaf was, en die Here jou God jou daarvandaan uitgelei het deur ’n sterke hand en ’n uitgestrekte arm . . .
Hierdie tydperk van die verbondsgeskiedenis, toe Israel in Egipteland was, is nie altyd ewe maklik om te verklaar nie, omdat hier ’n paar dinge gelyktydig van belang is.
Op hierdie dag eien God die mens vir Homself toe, sodat die mens op hierdie dag sy onverdeelde aandag aan sy God kan gee.
Om die Here dus te aanbid in Sabbatsheiliging soos wat die Tien Gebooie dit vra, beteken dat die mens wat die gebod uitvoer, die Here werklik moet ken.
Die mens is nie meer die volmaakte skepsel wat hy in die begin was nie. Langs die pad het die mens in sonde geval.
Die verbondsvolk wat vir 400 jaar daar gewoon het, is simbolies van ’n mensdom wat in die slawerny van sonde vasgevang sit. Die hele uittog onder Moses simboliseer die verlossing deur Jesus Christus.
Dit is waarom daar in die Doopsformulier geskryf staan dat die deurtog deur die Rooi See ’n heenwysing is na die doop toe (1 Kor. 10:1, 2).
Dit is omdat daardie verlossing van die volk, en die verbreking van hulle slawebande met hulle oorheersers, sien op die verlossing wat deur Jesus Christus bewerk is.
Dit het gebeur toe Hy met sy dood en opstanding die gelowiges uit die mag van die dood en die hel uitgeruk het.
Uit alles is dit duidelik dat die volk nie enige aanspraak kan maak daarop dat hulle self hierdie wonderwerke en oorwinnings bewerk het nie.
Hy bevestig ook weer deur die Nagmaal die koms van sy koninkryk, waar ons tot in ewigheid sal lewe en woon.
Maar hy moes ook onthou dat sy hele vryheid gerig moes wees op diens aan die Here, want hy het in sy vryheid die krag van God leer ken.