30 Mei 1940 - Inligting - 2022
Vyfde dag van Operasie Dynamo, die ontruiming uit Duinkerken. 53.823 mans bereik Brittanje.
The War at Sea, 1939-1945, Volume I: The Defensive, S. W. Roskill. Hierdie eerste bundel in die Britse amptelike geskiedenis van die oorlog op see dek die tydperk van die uitbreek van die oorlog tot die eerste Britse rampe in die Stille Oseaan in Desember 1941. Dit dek onder meer die Noorse veldtog, die ontruiming uit Duinkerken en die eerste twee jaar van die Slag van die Atlantiese Oseaan. Die teks word noukeurig nagevors en is gewortel in 'n gedetailleerde studie van rekords uit die oorlog, beide Britte en Duits. [sien meer]
Belangrike gebeure vanaf hierdie dag in die geskiedenis van 30 Mei
1911: Die eerste lopie van die Indianapolis 500 word gewen deur Ray Harrounat teen 'n gemiddelde snelheid van 74,59 myl per uur.
1922: Die Lincoln -gedenkteken wat gebou is ter ere van Abraham Lincoln, die 16de president van die Verenigde State, word opgedra deur die voormalige president William Howard Taft in Washington, DC
1937: Die slagting van die Memorial Day vind plaas toe tien vakbondbetogers dood en 84 gewond word toe die polisie voor die staalfabriek in die South Chicago Republic losgebrand het.
1959 Engeland Hovercraft
1959: Die eerste volle sweeftuig, die SR-N1, ontwerp deur Sir Christopher Cockerell, word by Cowes op die Isle of Wight gelanseer en getoets.
Gebore hierdie dag in die geskiedenis 30 Mei
Gebore: 30 Mei 1971, Londen, Engeland
Bekend vir: Duncan Jones is 'n regisseur, vervaardiger en draaiboekskrywer. Die meeste van sy werk was in wetenskapfiksie of fantasiegenres. Hy is bekend vir sy films Moon (2009), Source Code (2011), Warcraft (2016) en Mute (2018). Hy is die seun van die beroemde musikant David Bowie en die model Angie Bowie. Sy debuutfilm, Moon, is genomineer vir sewe British Independent Film Awards en twee BAFTA's.
Draagbare bad met waterverwarmer
Baie, indien nie die meeste plattelandse huise in die twintigerjare, het nie volledige binnenshuise loodgieterswerk nie, dus dit was u beste kans om 'n warm bad te neem; die waterverwarmer kan 'n petrol- of kerosienbrander wees. Om die bad te gebruik wat u eers nodig gehad het om die tenk vol te maak met water (hou 12 liter), steek dan die brander aan en vul die bad wanneer dit gereed is, om die bad leeg te maak, maak die 6 meter lange slang aan die wateruitlaat vas en dreineer deur die naaste venster.
1937: Vir die eerste keer in die Spaanse burgeroorlog was 'n buitelandse moondheid openlik betrokke by die bombardement van die Spaanse hawe Almeria. Vier Duitse oorlogsskepe het die stad gebombardeer en 400 lewens verloor. Daar is toenemende kommer dat dit tot 'n volskaalse oorlog in Europa kan lei en die Britse minister van buitelandse sake, Anthony Eden, het 'n beroep op Duitsland gedoen om geen verdere stappe te doen nie.
1967 Biafra Onafhanklikheid
1967: Biafra kondig sy onafhanklikheid van Nigerië aan, maar oorlog breek in Julie uit en Nigeriese magte neem beheer oor olievelde en laat die land geen vorm van inkomste nie, wat meer as 1.000.000 mense se hongersnood veroorsaak. In Januarie 1970 gee Biafra oor aan Nigeriese magte en word hy deel van Nigerië wat sy onafhanklikheid weer verloor.
1954: 'n Reeks tornado's en reënval het Nebraska getref en 6 dooies en nog baie meer beseerdes en haweloses 10 myl suidoos van Norfolk gelaat.
1967 Egipte Vernietiging van Israel
1967: President van Egipte President Nasser verklaar in 'n openbare verklaring dat sy basiese doel die vernietiging van Israel is. Koning Hussein van Jordanië, saam met ander Arabiese lande, het nou 'n ooreenkoms onderteken dat enige aanval op een van hulle 'n aanval op almal is en maatreëls sal tref, insluitend die gebruik van gewapende magte om so 'n aanval af te weer. "
1967 Sowjetunie om Arabiese lande teen Israel te ondersteun
1967: Na die verklaring deur die Sowjetunie om Arabiese lande teen Israel te ondersteun, reis 10 bykomende Sowjet -oorlogskepe deur die Dardanelle op pad na die Middellandse See, waar die Amerikaanse 6de Vloot gevestig is, tesame met die baie brose vrede in die Midde -Ooste baie hoop dat dit 'n politieke beweegaar is eerder as 'n militêre opbou deur die Sowjets.
1967: Evel Knievel, die motorfiets -waaghals -stuntman maak sestien motors suksesvol in Gardena, Kalifornië, skoon.
1971 U.S.A. Mariner 9 van stapel gestuur
1971: Die Amerikaanse ruimtesonde Mariner 9 word op sy sending na Mars gelanseer. Waar dit meer as 7 000 foto's van die planeet terug na die aarde sal stuur.
1979: Na die ineenstorting van 'n American Airlines DC 10 vroeër die week in Chicago met die verlies van 274 lewens, word alle DC 10's tans ondersoek deur die motorboute deur die regering se inspeksies voor gebruik.
Gebore: 30 Mei 1907, Vitebsk, Rusland
Oorlede: 1988 (datum en plek onbekend)
Bekend om: Valentina was 'n Sowjet -aktrise wat gespeel het in 'n aantal sosiale en politieke dramas wat daar afspeel. Een van haar hoofrolle was as Natasha Artemieva in die Maxim -trilogie wat Yunost Maksima van 1935, Vozvrashcheniye Maksima uit 1937 en Vyborgskaya Storona van 1939 insluit (waar sy teenoor Boris Chirkov gespeel het). Haar latere rolprente sluit in 1953 se Vragi en Lyubov Yarovaya, 1959 se Dostigaev i Drugie, 1961 se Hranice Neznáma en 1966 se Ne Zabud. Stantsiya Lugovaya. Sommige van hierdie rolprente is in die Bolsjewistiese rebellie afspeel, en sommige in die Tweede Wêreldoorlog.
Prys: $ 89,99
Ons stel die Nintendo Entertainment System bekend. Dit is 'n volledig toegeruste videosisteem met die mees progressiewe komponente soos 'n robot en 'n ligsinnige Zapper Light Gun (afsonderlik verkoop), lewensgetroue grafika en 'n uitgebreide biblioteek met speletjies. Boonop is dit nie net vir kinders nie. Die stelsel is eenvoudig en gesofistikeerd genoeg om die vermoëns van almal in u gesin uit te daag. Die kern van die stelsel is die Nintendo Control Deck. Die kompakte en slanke ontwerp is net die begin. Binne die bedieningsdek is twee mikroskyfies wat 'n uiters hoë kwaliteit en werklike klankopwekking bied. Bevat Super Mario Brothers -speletjie, twee beheerders met toue van 6 meter en bykomstighede vir aansluiting.
1981 Bangladesj poging tot staatsgreep
1981: Na 'n poging tot 'n staatsgreep in Bangladesj is die president Ziaur Rahman vermoor. Die vise -president het streng aandklokreëls ingestel in Dacca en omliggende dorpe en stede, en daar word voortdurend geveg tussen lojalistiese troepe en die rebelle onder leiding van generaal -majoor Abul Manzur.
1990 Engeland BSE
1990: Uitvoer van Britse beesvleis word verder getref namate Frankryk die invoer van Britse bees- en lewende beeste verbied weens vrees vir BSE, of 'malkoei'. Duitsland en Italië sluit 2 dae later by die verbod aan, en teen 1996 was daar 'n wêreldwye verbod op alle Britse beesvleisuitvoer. Dit is in 1999 opgehef deur alle lande behalwe Frankryk en Duitsland, wat die verbod in 2000 opgehef het.
1996 Engeland Prins Andrew Egskeiding
1996: Prins Andrew en die voormalige Sarah Ferguson, hertogin van York (Fergie) kry 'n onbetwiste bevel om hul huwelik van tien jaar te beëindig; hulle het twee kinders uit die huwelik prinses Beatrice en prinses Eugenie, wat onderskeidelik vyfde en sesde opvolgingslyn is na die Britse troon.
1997: Kindermolester Jesse K. Timmendequas word in Trenton, NJ, skuldig bevind aan die verkragting en verwurging van die sewejarige Megan Kanka, die saak het 'Megan's Law' geïnspireer, wat vereis dat gemeenskappe in kennis gestel word wanneer seksuele oortreders intrek.
2008 China 200 000 Ontruim
2008: Die aardbewing wat drie weke gelede in China plaasgevind het, veroorsaak ekstra groot probleme, waaronder die Tangjiashan -meer, 'n meer wat tydens die aardbewing ontstaan ​​het, loop nou die risiko om deur die damme te breek en groot dele van Mianyang te oorstroom, tot dusver is meer as 200 000 ontruim. Dit is 'n wedloop tussen die Chinese troepe wat afwykingskanale grawe om druk op die meer en die natuur te verlig, wat die meer tot 'n onrusbarende tempo oorstroom.
2012 Liberië Charles Taylor kry vyftig jaar tronkstraf
2012: Charles Taylor, voormalige leier van Liberië, is deur 'n VN-gesteunde hof vir oorlogsmisdade tot vyftig jaar tronkstraf gevonnis. Taylor is vroeër tydens 'n burgeroorlog van 1991 tot 2002 skuldig bevind aan die hulp en ondersteuning van rebelle in Sierra Leone. Taylor het onskuld beweer en sy prokureur het gesê dat hulle teen die vonnis sal appelleer.
2013 Spanje Bon Jovi afstand doen van konsertfooi
2013: Die Amerikaanse band Bon Jovi het afstand gedoen van hul normale konsertgeld vir hul komende konsert in Madrid, Spanje. Hulle het dit gedoen oor kommer oor die land se ekonomiese krisis en was bekommerd dat aanhangers nie die gereeld geprysde kaartjies sou kon bekostig nie. Die kaartjies was dus baie laer as gewoonlik geprys en baie vinnig uitverkoop.
Die verdediging van Calais (30 Infanterie Brigade)
Die verdediging van Calais in Mei 1940 is een van die mees opwindende en tog mees tragiese gevegte tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit was 'n tyd van groot verwarring en alarm toe die Duitse pantsermagte die kanaal se kus naby die poste van Boulogne en Calais bereik en sodoende die Britse ekspedisiemag en French 1 Army van die res van die Franse leër afgesny het.
AFLAAIBARE DOKUMENTE (pdfs)
Op die oomblik is die uiteindelike ontruiming van die oorgrote meerderheid van die B.E.F. uit Duinkerken was nie naastenby seker of selfs waarskynlik nie. Nederlaag en moontlike vaslegging van die hele B.E.F. was 'n werklike moontlikheid. In hierdie omstandighede het die nuwe premier en die oorlogskabinet besluit om ad-hoc-magte na Boulogne en Calais te stuur om hierdie hawens te hou en die Duitse opmars van die suide na Dunkirk te vertraag.
Die troepe wat na Boulogne gestuur is, is geland en binne 'n dag veilig terug na die VK ontruim. Vir die manne van die 30 Infanterie Brigade, wat inderhaas na Calais gestuur is met 'n gepantserde regiment van die 1 Pantserdivisie, was hul lot baie anders. Vier dae en nagte lank, saam met 'n paar vasberade Franse soldate, het hulle Duitse pantser- en infanterietroepe van hulle afgehou, terwyl hulle gedurig binne 'n krimpende omtrek teruggedwing moes word. Hulle was gereeld onder bomaanvalle deur Duitse vliegtuie, wat groot dele van die vooroorlogse Calais in puin gelê het.
Onbekend vir die meeste mans, het die premier (Winston CHURCHILL) en die oorlogskabinet besluit om NIE die mans van 30 Infanteriebrigade uit Calais te ontruim nie. 'N Besluit is geneem om hierdie mans doelbewus op te offer om meer tyd te gee vir die ontruiming in Dunkirk. Gebrek aan kos, water en ammunisie (blykbaar, aan die einde, het sommige soldate leeg wynbottels na Duitse troepe gegooi), fisies en geestelik uitgeput, veg die Franse en Britse soldate voort tot die onvermydelike einde op Sondag 26 Mei 1940.
Ons weet wat die uitkoms is en wat hierdie manne bereik het, maar baie mans het nie. Sommige is doodgemaak en lê nou in die suidelike begraafplaas van Calais, of word onthou op die Dunkirk -gedenkteken. Ander het daarin geslaag om op 'n baie vindingryke wyse te ontsnap. Vir die meeste mans (van wie verskeie beseer is) het egter vyf jaar gevangenskap in Duitsland, Pole en ander besette lande voorgelê.
30 Mei 1940 - Geskiedenis
Air Observor in Londen
Met Frankryk wat Duitsland verslaan het, vestig die aandag op Engeland, wat Hitler hoop vir vrede sou eis. 'N Invasie in Brittanje was 'n moeilike taak wat beide die see- en die lugbeheer vereis, wat nie een van die twee het nie. Nietemin het Hitler beveel dat die voorbereiding vir die inval onder die kodenaam Operation Sealion moet begin. Intussen het hy op 16 Julie 1940 die Fuhrer -richtlijn (nr. 16) uitgevaardig. Die opdrag het die Luftwaffe versoek om beheer oor die lug te verkry, alle vlootvaartuie in die moontlike landingsgebiede te vernietig, kusverdediging te vernietig en die reservate agter die lyne te vernietig. Die Slag om Brittanje was gereed om te begin.
Elke kant het voordele gehad. Die Britte het begin met 1 900 vliegtuie en die Duitsers met 2 550 vliegtuie. Die Duitsers het meer vlieëniers gehad, maar die Britte vervaardig nuwe vliegtuie vinniger as die Duitsers. Die Britte het nog 'n baie belangrike voordeel radarstasies langs die kanaalkus, wat gekoppel was aan 'n baie effektiewe bevel- en beheerstruktuur waarmee die Britse lugmag vectorvliegtuie kon ontmoet met die inkomende Duitse vliegtuie. Uiteindelik moes die Duitse vliegtuie 100 myl vlieg om hul teiken te bereik, die Britte moes net tot veghoogte styg, en as 'n Britse vlieënier sou borg, sou hy die volgende dag weer in die kajuit kon wees, terwyl die Duitser 'n gevangene sou wees van oorlog.
Die eerste fase van die geveg het reeds op 10 Julie begin met aanvalle op die kusdorpe Weymouth, Falmouth, Portsmouth en Dover. Hierdie eerste fase duur tot 30 Julie en gedurende die tydperk is 180 Duitse vliegtuie neergeskiet in teenstelling met die verlies van 70 Britse vegvliegtuie. Honderd van die Duitse vliegtuie wat neergeskiet is, was bomwerpers, sodat die ruilverhouding tussen die twee kante van vegvliegtuie ongeveer gelyk was. Die Duitsers het daarin geslaag om 40 000 ton seevaart te laat sink, maar geen noemenswaardige vlootvaartuie nie.
Op 1 Augustus beveel Hitler 'n rigtingverandering, die nuwe doel was om die RAF te vernietig. Aanvanklik het die RAF die oorhand gehad. Op 13 Augustus, die eerste dag van die verlowing, het die RAF 13 vliegtuie verloor wat 'n Spitfire -fabriek verdedig het, terwyl die Duitsers 45 verloor het. Die meedoënlose Duitse aanvalle het egter beide radarstasies, fabryke en vliegveld beskadig.
Die stadige winste wat die Luftwaffe behaal, was nie vinnig genoeg vir Hitler nie; sy venster om Engeland aan te val, sou binnekort sluit- daarom beveel hy dat aanvalle na Londen moet verhuis in die hoop om die Britte in oorgawe te terroriseer. Die Britse hoofstad is goed verdedig met 1500 spervuurballonne, 2 000 lugafweergewere en byna al die Britse vegmag wat gereed was om tot sy verdediging te skarrel. Tien dae lank val die Duitsers aan. Op 15 September toe die grootste mag nog 200 Duitse bomwerpers na Londen op pad was. Vegterkommando het gevegte uit ander dele van Engeland gevoer en die Duitse bomwerpers in die ooste van Londen ontmoet. Hulle het 60 van die bomwerpers neergeskiet voordat hulle selfs die gebied van Londen kon bereik. Dit het duidelik geword dat die aanvalle nie hul doelwit sou bereik om die Britte te breek nie. Op 17 September kondig Hitler die uitstel van Sealion aan. Dagaanvalle het tot in September voortgeduur en daarna het die Luftwaffe oorgedra tot baie minder akkurate bombardemente in die nag. Die bombardement was skrikwekkend vir die inwoners en was beskou as die klassieke Blitz of London, maar dit was nie 'n effektiewe oorlogswapen nie. Die Slag om Brittanje is gewen deur 2500 Britse en buitelandse vlieëniers. Churchill se opmerking wat nog nooit so baie aan so min te danke gehad het nie, was akkuraat. In totaal het die RAF -vegvliegtuig 832 vegvliegtuie verloor terwyl die Luftwaffe 668 vegvliegtuie verloor het, maar die Luftwaffe nog 600 bomwerpers verloor.
New York was die eerste staat wat die vakansie in 1873 amptelik erken het. Dit is teen 1890 deur alle noordelike state erken. Andersins het die Suide geweier om die dag te erken en hul dooies op afsonderlike dae vereer. Dit het aangegaan tot na die Eerste Wêreldoorlog toe die vakansie verander het van die eer van diegene wat in die burgeroorlog gesterf het, na die eer van Amerikaners wat in enige oorlog gesterf het.
Kort voor die gedenkdag in 1922 het die VFW die eerste veterane -organisasie geword wat papawers landwyd verkoop het. Twee jaar later verkoop hul "Buddy" Poppy -program kunsmatige papawers wat deur gestremde veterane gemaak is. In 1948 vereer die Amerikaanse poskantoor mev Michael vir haar rol in die stigting van die National Poppy -beweging deur 'n rooi posseël van 3 sent uit te gee met haar gelykenis daarop.
Plaas deur tigre & raquo 07 Aug 2010, 20:50
Hallo aan al die ander oor hierdie onderwerp.
Abbeville 27 Mei tot 05 Junie 1940.
Abbeville, Eerste aanval. 25 - 27 Mei 1940.
Die 57ste ID se pad na Abbeville.
Van 24 tot 27 Mei 1940 marsjeer parallel met die voorkant, die artillerievuur was sterker, die brandende dorpe kon snags gesien word en die verwarring het toegeneem. Origny St.Benoite - Hornblieres - St.Quentin - Peronne -Bopaume - St. Albert - Bellenglise - Basentin - Fixcourt.
Op 28 Mei 1940 neem die oorname met 'n gemotoriseerde afdeling verder na die kanaal. Eerste vuurposisie by Flesseles naby Abbeville. Vuurdoop in die bou van die posisies onder swaar artillerievuur. Op die nagskof na posisies rondom Bellancourt.
Bronne: Lost Victories. Erich v. Manstein.
http: //batailles-1939-1940. geskiedenisbord. s-t104.htm
Die vernietiging van die 12de afdeling. 20 Mei 1940 deur Pete Gill http://www.magweb.com
Heimat Wolfur. Stel 1992. Tagebuch eines Wolfurters zwischen 1939 en 1946.
Plaas deur tigre & raquo 14 Aug 2010, 16:40
Abbeville, Tweede aanval. 25 - 27 Mei 1940.
Die 4 DCR onder generaal De Gaulle, bestaan ​​uit twee halfbrigades: een die 6 Demi-Brigade met tenks B1 bis en die ander die 8 Demi-Brigade met Light tenks R-35, behalwe dat dit 'n kavalerie-element met tenks Somua gehad het en as infanterie die 22ème RIC plus die 4 BCP (Bataillon de Chasseurs Portés). Dit was goed beproefde artillerie.
Gedurende die nag van 27 tot 28 Mei 1940 is die Franse eenhede rondom Poix bymekaargekom toe hulle meegedeel is dat die aanval op die brugkop by Abbeville die volgende dag sou plaasvind. Daardie selfde nag vind dit plaas by die verligting van die Duitse troepe, terwyl daar die 57 ID (Beierse) onder generaal Blümm ondergeskik was aan die XXXVIII AK van generaal v. Manstein. Dit was 'n afdeling van die tweede orde wat reeds die geveg in Pole beleef het.
Op 28 Mei 1940, om die middag, het generaal De Gaulle 'n ontmoeting met sy ondergeskiktes gehad en hul take uitgevoer: die kavallerie en die koloniale infanterie moet van suid na noord aanval, van Bellifontaine na Mareuil-Caubert die ligte tenks van Limeaux na Caumont en Huchenneville terwyl die swaar tenks met die 4 BCP langs die as Huppy - Les Croisettes - Caubert.
Plaas deur tigre & raquo 22 Aug 2010, 02:14
Abbeville, Tweede aanval. 28 - 30 Mei 1940.
Om 13:00 was die konferensie van Oisemont verby. Die bevelvoerders van die eenheid, wie se eenhede tot 10 of 15 kilometer ver was, het net 'n kort tydjie gehad om hul posisies te beklee. Dit sluit in elk geval geen vorige verkenning van die grond uit nie. Die grootste deel van die tenkpersoneel hergroepeer agter Bellifontaine. Die 44 º BCC het sy R.35 bymekaargemaak in die boerdery van Limeux en die swaar tenks het Doudelainville gekry. Die 4ème Chasseur het van Oisemont na Warcheville opgeruk. De Gaulle was in Mérélessart.
Die regiment sou om 17:00 uur aanval ná 'n kort artillerievoorbereiding en met die ondersteuning van tenks op die as Bailleul, Villers-sur-Mareuil, Mareuil, Monts-Caubert en 'n front van 5 km.
Die volgorde van aanval van kolonel Le Tacon was:
Die aanval sal uitgevoer word deur
- Die 1ste bataljon, tot by Bailleul, met 'n voorkant van ongeveer 2 km
- Die 2de Bataljon, links na Limeux, ongeveer 2 km voor, skakel na links met die bataljon chasseurs van die gepantserde afdeling,
- Die 3de Bataljon sal as 'n reservaat agter die 2de Bataljon optrek en langs die pad Limeux, Caumont, Mont-Caubert loop.
Doelstelling 1 was regs beperk aan die noordelike rand van die Bois de Fréchencourt en links by die grens noord van Caumont.
Die 2de doel regs deur Caubert en links by die westelike hange van Mont-Caubert.
Afdeling patrimoine des Amis du CIS Nº 13. Les Années de guerre.
Plaas deur tigre & raquo 29 Aug 2010, 17:36
Om 17:00 uur is 'n kragtige artillerievoorbereiding van 6000 skulpe op die posisies van die Somme en die Mont de Caubert losgelaat. Onmiddellik daarna is die aanval geloods. Die skakelbeamptes het die optrede gevolg en dit by Mérélessart aangemeld. Binnekort was dit duidelik dat die voorbereidingstyd kort was en dat nie almal saam vorentoe kon beweeg nie. Die ruiters en die koloniale troepe was agterstallig. Nadat hy 500 meter gevorder het, is die 22 º RIC deur die Duitse brand op die grond vasgespyker. Huppy is egter verower na swaar gevegte, Caumont is bereik en die bois de Fréchencourt is oorskry.
Om 18:00 het die tenks aangekom en die aanval is om 19:00 hervat, en die 1ste bataljon het die dorpe Bailleul en Bellifontaine in beslag geneem. Om 21:00 het dieselfde gebeur met die Mill of Bellevue en die bois Fréchencourt. Die 2de Bataljon het die meule van Limeux en die stad en kasteel van Caumont geneem, sterk verdedig. Die 3de Bataljon vorder na Caumont Castle Park, waar dit die KP van die Regiment geplaas is. Om 22:00 het die nag deurgeloop, en al die bataljons het hul posisies versterk, die verliese was ernstig. Die aanval moet om 05:00 die volgende oggend voortgesit word.
Plaas deur tigre & raquo 05 Sep 2010, 15:27
Die Infanterie gaan agter die swaar tenks aan na Huppy. Ondanks die verrassing hou die Duitsers nog steeds die stad vas en steek hulle hulself weg in die tenks wat nou by Croisettes was. Die Cdt. Bertrand, wat al die oorlog, maneuver en navorsing van die dorp in die 1914-1918 gedoen het. Daar het hy meer as 300 gevangenes versamel. Sommige elemente het Bienfay reeds bereik. Teen die aand het die Duitsers 4 km teruggetrek.
Die buit was aansienlik. Huppy, die Croisette, Caumont, Huchenneville, Bray is behaal. Sommige tenks van die 44 v.C. het selfs Mareuil bereik, maar moes terugtrek sonder ondersteuning. Dit was 'n onmiskenbare sukses vir die Franse. De Gaulle verhuis na Huppy's Castle.
Plaas deur tigre & raquo 12 Sep 2010, 13:41
Die kommandant -generaal van die XXXVIII AK (v. Manstein) onthou: By Abbeville het dinge op 29 Mei 'n kritieke wending geneem. Hier, na 'n reeks strawwe optogte, het 57 Infanteriedivisie, wat tot dusver geen ondervinding van aksie gehad het nie, oorgeneem uit 2 gemotoriseerde afdelings. Kort na sy aankoms het 'n vyandelike aanval wat deur sterk Britse wapenrusting ondersteun is, in 'n aantal Duitse posisies ingebreek en groot verliese veroorsaak, nie net by gedood en gewond nie, maar ook, soos later ontdek, by gevangenes. Ek self het net betyds na Abbeville gery om 'n Duitse bataljon te ontmoet wat waarskynlik sy posisies ontruim het, en nou deur die stad marsjeer. Ek het dit weer reguit gedraai, en mettertyd was die afdeling die baas oor die situasie.
Op 29 Mei is die aanval hervat. Ongelukkig het die Duitsers gedurende die nag die brugkop versterk met lugafweergewere, die magtige 88. Tot dan het die Pak 36 -gewere van 37 mm van 37 mm beman deur dapper bemanning wat op die laaste minuut geskiet het, en baie van hulle is deur die tenkspore verpletter. van die gepantserde Franse. Maar hierdie wapens pas nie by die Franse voertuie met 'n goeie pantser nie.
As die tenks slaag, volg die oorwinning.
Teen Mei 1940 was Europa nege maande lank in oorlog. Maar ondanks die feit dat Brittanje en Frankryk in September 1939 oorlog verklaar het na Hitler se aanval op Pole, was daar min werklike gevegte. Hierdie gespanne tydperk van afwagting - wat bekend staan ​​as die 'Phoney War' - het op 10 Mei 1940 'n skielike einde bereik, toe Duitsland 'n inval in Frankryk en die Lae Lande begin het.
Die Duitse aanvalsplan, met die kodenaam Case Yellow, het 'n gepantserde offensief deur die Ardennenwoud behels, wat die sterk Franse grensverdediging van die Maginot -lyn omseil het. Die vooruitgang sou dan dreig om die Franse en Britse afdelings in die noorde, rondom die Belgiese grens, te omsingel.
Die Duitse offensief het die Nederlandse magte vinnig oorweldig en die bombardement op Rotterdam het Nederland oorreed om op 15 Mei oor te gee. En hoewel Duitse magte in die noorde sterk Franse en Belgiese verset teëgekom het, het die belangrikste Duitse stoot deur die Ardennen groot sukses behaal. Franse tweederangse afdelings in die gebied was nie voorbereid of toegerus om die groot pantserdruk wat ontwikkel het te hanteer nie (die bos en swak paaie sou dit onmoontlik maak), en is gehamer deur aanhoudende aanvalle deur Duitse bomwerpers.
Slegs vier dae na die inval het Duitse troepe die Maasrivier oorgesteek en deur die Franse lyne gebreek. Pogings deur die Geallieerdes om teenaanvalle deur die lug en die land te loods, het óf met groot verliese misluk óf deur die tempo van gebeure is dit in die wiele gery. Die Britse ekspedisiemag, saam met die beste eenhede van die Franse leër, was nog in die noorde en het min gevegte gesien. Maar die Duitse deurbraak in die suide dwing hulle nou om vinnig terug te trek om te voorkom dat hulle met hul rug na die see afgesny word. Op 20 Mei het Duitse tenks Amiens bereik en die Britte effektief vasgekeer, wat nou na Duinkerken gemaak het en 'n onwaarskynlike poging tot ontruiming na Engeland.
In hierdie desperate omstandighede is haastig 'n ontruimingsplan bekend as 'Operation Dynamo' in Dover opgestel deur viseadmiraal Bertram Ramsay. Sy strategie het 'n beroep op alle burgerlike vaartuie wat die Kanaal sou oorsteek, ingesluit om die troepe van die strande na groter skepe na die see te vervoer, of om hulle heeltemal te ontruim. Tussen 26 Mei en 4 Junie - 'n tydperk waarin Hitler die opmars van sy troepe in Duinkerken gestaak het - is 200.000 Britse en 140.000 Franse troepe na Engeland ontruim. Nege geallieerde vernietigers en ongeveer 200 burgerlike vaartuie het tydens die ontruiming verlore gegaan, en die POF het ernstige ongevalle gely wat die operasie uit die lug bedek het.
Op 5 Junie het die Duitsers suidwaarts geswaai en die Franse weerstand het uiteindelik in duie gestort, hoewel nie sonder hewige gevegte nie. Op 10 Junie het Italië opportunisties die oorlog aan die kant van Duitsland betree. Vier dae later val die Franse hoofstad, wat die vlug van die Franse regering na Bordeaux veroorsaak. Die regering het op 25 Junie, net sewe weke na die begin van die inval, ingeval.
Die Britse 51ste Highland -afdeling - wat in die Maginot -lyn gestasioneer was toe die geveg begin het - moes in St Valéry oorgee. Tydens die finale ontruiming van Britse troepe uit St Nazaire aan die Atlantiese kus, is die troepeskip Lancastria gesink met die verlies van ongeveer 4000 vlugtelinge, Britse troepe en bemanning. Terughoudend om die risiko te neem dat die Franse vloot onder Duitse beheer sou beland, beveel Churchill die Royal Navy om Franse oorlogskepe by Mers-el-Kebir 'n ultimatum voor te lê om na Brittanje of na 'n neutrale hawe vir internering te vaar. Toe hierdie aanbod op 3 Julie afgekeur word, het Britse skepe die vloot gebombardeer en 1.600 mense doodgemaak. Alhoewel hierdie operasie baie gedoen het om Amerika te verseker van die sterkte van die Britse doel, het dit en die ontruiming van Duinkerken onmeetlike skade berokken aan die Frans-Britse oorlogsverhoudinge.
Ironies genoeg was die Duitse Blitzkrieg -taktiek deels gebaseer op die teorieë van Charles de Gaulle, Franse generaal en kundige in die konsentrasie van wapens en lugvliegtuie. De Gaulle was 'n groot simbool van die Franse antifascisme en het in 1945 president geword.
'N Kort geskiedenis van die sentrum vir dwelmbeoordeling en -navorsing
Tydens die jaarlikse vergadering van die Amerikaanse farmaseutiese vereniging in 1902 het Harvey Wiley, die hoofchemikus van die Bureau of Chemistry, die stigting van 'n geneesmiddellaboratorium in sy organisasie aangekondig. Wiley het die laboratorium bedoel om te help met die standaardisering van farmaseutiese produkte en om analitiese resultate te verenig.
Een van die genomineerdes om hierdie funksie te lei, was Lyman Frederic Kebler, die hoofchemikus by Smith Kline en French en 'n erkende kenner in die opsporing van dwelmmisbruik. Hy is in November 1902 aangestel as direkteur van die geneesmiddellaboratorium en het die pligte in Maart 1903 aangeneem.
Vroeë dwelmlaboratoriumwerk onder Dir. Lyman Kebler(Een van die voorblaaie wat Collier gebruik het in sy veldtog vir die Pure Food and Drugs Act van 1906)
Aanvanklik het die Drug Laboratory aan 'n verskeidenheid projekte gewerk. Een van die eerste was 'n ondersoek na die reagense wat deur die Buro gebruik is, wat Kebler gou agtergekom het dat dit nie heeltemal suiwer was nie. Die laboratorium spandeer baie van sy tyd op soek na metodes om farmaseutiese ontledings te verbeter. Kebler het die publiek ook gewaarsku oor probleme met die verskaffing van dwelms in die algemeen.
1906 Wet en die Drug Laboratory word in 1908 die afdeling vir dwelms(Carl Alsberg, hoofchemikus, Buro vir Chemie)
Drie jaar later, agter die jarelange lobby van Wiley, het die wet op suiwer voedsel en dwelms 'n wet geword, wat die interstaatlike handel in dwelms en vervalste dwelms en voedsel verbied het. Wiley self beklemtoon voedselverwante kwessies as 'n groter gesondheidsorg, maar hy gee 'n bietjie aandag aan patentmedisyne en voorskrifmedisyne, maar sy opvolger, Carl Alsberg, beklemtoon die belangrikheid van medisyne. Teen 1908 ondergaan die Drug Laboratory die eerste van die vele groot reorganisasies. Die naam van die afdeling vir geneesmiddels is verdeel in vier laboratoriums: die Drug Inspection Laboratory, onder leiding van George Hoover, die Synthetic Products Laboratory, wat W.O. Emery was die hoof van die Essential Oils Laboratory, onder E.K. Nelson en die farmakologiese laboratorium, onder leiding van William Salant. Kebler het die afdelingsdirekteur gebly.
Die vier laboratoriums van die afdeling vir dwelms(Geneesmiddelafdeling, Essensiële Oliën Laboratorium)
Die belangrikste fokus van die Essential Oils Laboratory was die ontleding van olies wat terapeuties alleen of in kombinasie met ander chemikalieë gebruik word, soos wortelbierekstrak en wintergroen olie. Die Laboratorium vir sintetiese produkte was verantwoordelik vir die ondersoek van sintetiese middels, insluitend die gewilde hoofpynmengsels en aktiewe bestanddele in ru -geneesmiddelprodukte.
(Radol is in 1908 as 'n bedrogspul blootgestel. Die vervaardigers van hierdie neus het probeer om mense se fassinasie met radioaktiwiteit in te win.)
Die Farmakologiese Laboratorium het die fisiologiese effekte van medisyne op diere ondersoek. Die meeste van hul vroeë pogings was gekonsentreer op kafeïen, 'n onderwerp van groot belang vir Wiley. Uiteindelik was die Drug Inspection Laboratory die belangrikste handhawingsarm van die afdeling. Van 1909-1910 het hierdie laboratorium byvoorbeeld meer as 900 huishoudelike dwelmmonsters, ongeveer 1000 ingevoerde middels ondersoek, en 115 monsters aanbeveel.
Vals terapeutiese eise en die Sherley -wysiging(Verteenwoordiger Swagar Sherley was 'n verteenwoordiger van Kentucky en voorsitter van die huiskomitee oor krediete.)
Een van die eerste groot uitdagings vir die regulering van dwelms ingevolge die 1906 -wet kom in 1910. Die Buro het beslag gelê op 'n groot hoeveelheid "Johnson's Mild Combination Treatment for Cancer", 'n waardelose produk wat vals terapeutiese bewerings op die etiket gedra het. Toe die saak teregstaan, het die regter vasgestel dat aansprake op doeltreffendheid nie binne die bestek van die wet op suiwer voedsel en dwelms was nie, en het hy teen die regering beslis. In 1912 het die Kongres regstellende wetgewing uitgevaardig. Die Sherley -wysiging het terapeutiese bewerings onder die jurisdiksie van die Wet op Suiwer Voedsel en Dwelms gebring, maar het van die Buro vereis dat hierdie bewerings vals en bedrieglik was voordat dit as onwettig beskou sou word.
Werk van die Drug Inspection Lab(Buro -ontleders het hul monsters ontvang van veldinspekteurs soos John Earnshaw, hier in 1910 in 'n ekstrakverpakkingsaanleg.)
Teen hierdie tyd het die omvang van die werk van die Drug Inspection Laboratory gegroei. Hulle het byvoorbeeld ondersoek ingestel na metodologieë vir die bepaling van morfien, nitrogliserien en ander middels in kombinasiepreparate. Die laboratorium werk ook saam met die U.S. Pharmacopeia (USP) in 'n studie van geneesmiddelstandaarde. Die werk van die afdeling medisyne was nie beperk tot huishoudelike dwelmprobleme nie. Hulle bestudeer ook ingevoerde medisyne en chemikalieë en ingevoerde produkte met twyfelagtige terapeutiese waarde. Die afdeling het ook baie tyd bestee aan die ondersoek na besmette chloroform. Verskeie vervaardigers het chloroform in blikhouers versprei, wat geneig was om in 'n substandaard produk te ontbind in vergelyking met USP -chloroform wat in glas gestoor is.
Pharmacognosy Lab en Sherley Cases Unit
Alhoewel die 1906 -wet daartoe gelei het dat baie patentmedisyne verdowingsmiddels laat vaar het eerder as om dit te etiketteer, was dit minder suksesvol om oordrewe bewerings op te los. In die middel van die 1910's het die afdeling medisyne twee nuwe komponente bygevoeg. Die Pharmacognosy Laboratory is in 1914 gestig.Benewens die ondersoek na ru -dwelmprodukte, het hierdie laboratorium verbeterings in die verwerking van ru -medisyne bestudeer om afval te verminder. In 1916 het die Afdeling 'n eenheid gestig om vals en bedrieglike etikettering van dwelms te ondersoek. Hierdie poging spruit direk uit die Sherley -wysiging en is gelei deur M.W. Glover, 'n dokter van die Amerikaanse Openbare Gesondheidsdiens (USPHS).
Kantore van dwelmadmin., Spesiale samewerking. Ondersoeke(Lyman Kebler in die laboratorium, ongeveer 1922)
Die Buro vir Chemie het in die vroeë 1920's die onafhanklike Office of Drug Administration gestig, onder leiding van Glover, om die Afdeling Geneesmiddels te help met kwessies wat spesifiek verband hou met die etikettering van dwelms. In Maart 1923 is Glover na die USPHS teruggeroep en die kantoor is afgeskaf. Terselfdertyd word Kebler die hoof van die outonome Office of Special Collaborative Investigations, wat saam met die poskantoor aan posbedrogkwessies gewerk het, en die afdeling vir dwelms is herorganiseer.
Afdeling van dwelms na die kantoor van dwelmbeheer George Hoover nuwe direkteur(George Hoover (38) in 'n groepskoot, Mei 1923)
In 1923 vervang die Office of Drug Control beide die Office of Drug Administration en die Division of Drugs. Onder leiding van George Hoover en parallel met die nuwe Office of Food Control, was die kantoor verantwoordelik vir alle werk in die beheer van dwelms, insluitend ru -medisyne, vervaardigde medisyne -bestanddele, geneesmiddelpreparate en patentmedisyne.
Samewerkingswerk van die Office of Drug Control(Sommige van die amptelike verwysingstandaarde wat die voorgangers van die FDA verskaf het)
Die kantoor het voortgegaan om saam te werk met kommer van buite, insluitend handelsverenigings en die USP. Die begeerte na verhoogde vervaardigingsakkuraatheid het gelei tot die vorming van kontakkomitees binne die verenigings. Nadat die komitees studies voltooi het oor maniere om akkuraatheid te verbeter, is aanbevelings oor implementering in die vaktydskrifte gepubliseer. In 1926 het die Buro se samewerking met die USP nog groter geword deur 'n program om gestandaardiseerde produkmonsters van bio -beoordeelde medisyne, soos digitalis, te verskaf om as verwysingstandaarde gebruik te word. Hierdie program het tot 1930 voortgeduur.
Ondersoeke na veiligheid van narkose laboratorium vir geneesmiddelanalise('N Beheerkamer van 'n farmaseutiese vervaardiger rondom die vroeë veertigerjare)
Na ontvangs van berigte oor verskeie sterftes rakende onsuiwer narkose, het die kantoor 'n ondersoek na die oorsaak begin. Daar was destyds verskeie narkose op die mark, maar hierdie ondersoek fokus op eter en etileen. Dit is oor die jare uitgebrei en het tot in die middel van die dertigerjare voortgeduur. Teen die einde van die ondersoek het die kantoor bepaal dat die ontbinding van narkose die gevolg was van swak vervaardigingspraktyke. As deel van hierdie ondersoek het die kantoor 'n laboratorium opgerig wat toegewy is aan geneesmiddelanalise.
James Durrett, kantoor van dwelmbeheer en organisasie teen 1928(James J. Durrett, M.D., Ph.G., Chief, Drug Control 1928-1931)
Vanaf 1928 het die geneesheerregulerende personeel van die Food, Drug and Insecticide Administration (soos die instansie destyds bekend was) verskeie belangrike personeelveranderings ondergaan. George Hoover verlaat die agentskap nadat hy vyf jaar lank die kantoor van dwelmbeheer gelei het en Lyman Kebler bedank as direkteur van spesiale samewerkende ondersoeke. As gevolg hiervan het spesiale samewerkende ondersoeke 'n eenheid geword in die Office of Drug Control, wat teen hierdie tyd ook 'n chemiese eenheid, 'n mediese eenheid, 'n veeartsenykundige eenheid en 'n farmakologie -eenheid bevat het. Die nuwe direkteur van dwelmbeheer was James J. Durrett, net soos Kebler, 'n dokter en apteker, was Durrett professor in openbare gesondheid aan die Universiteit van Tennessee toe hy by FDIA aangesluit het.
Marvin Thompson en Ergot Research in Pharmacology Lab(FDA se farmakologiese laboratorium)
'N Hoogtepunt in die kantoor se navorsing was 'n studie van ergot -farmakologie wat deur Marvin R. Thompson uitgevoer is. Aanvanklik was die kantoor bekommerd oor die ontbinding van ru -ergotanalise wat getoon het dat dit gewoonlik tydens die aflewering plaasgevind het. Maar die gebrek aan kennis van die farmakologie van ergot het tydens hierdie ondersoek duidelik geword. Dit het gelei tot die begin van Thompson se werk. In 1929 word sy referaat bekroon met die Ebert -prys van die American Pharmaceutical Association, wat jaarliks ​​toegeken word vir uitsonderlike werk in farmakologie. Thompson se koerant was op baie gebiede baanbrekend. Hy het wysigings aan die metodes vir die bepaling van ergot voorgestel en getoon dat die USP -standaard vir ergot verbeter kan word deur die voorbereidingstegnieke te verander.
Frederick Cullen, Office Drug Control, en 1930's Studies van Dinitrophenol
Die tekortkominge in die wet op suiwer voedsel en dwelms was duidelik sedert die wet dit geword het. Een swakheid was die gebrek aan gesag om die verspreiding van gevaarlike preparate te stop wat beweer dat hulle gewig verminder. In 1934 begin die Office of Drug Control, onder leiding van dokter Frederick J. Cullen, sedert 1931, met ondersoeke na produkte wat dinitrofenol bevat. Dit was 'n komponent in dieetvoorbereidings wat die metabolisme tot gevaarlike vlakke verhoog het, en dit was verantwoordelik vir baie sterftes en beserings. Aangesien die wet nie dwelmveiligheid verplig het nie, kon die Office of Drug Control nie beslag lê op die produkte nie, en was dit beperk tot die plasing van waarskuwings.
Drug Div. Redux Farmakologie Gestig as Onafhanklike Kantoor vir Dwelms en Voedselwerk(FDA -farmakoloog James C. Munch bepaal die resultate van 'n dieretoksisiteitstoets)
In 1935 keer James J. Durrett terug na die Food and Drug Administration om die geneesmiddelregulerende funksie te bestuur, 'n funksie wat weer die Drug Division genoem is. In dieselfde jaar word die verantwoordelikhede vir farmakologie, wat deel was van die afdeling, 'n aparte, onafhanklike kantoor onder leiding van Erwin E. Nelson. Nelson beklee die unieke posisie van konsultant by die agentskap terwyl hy van 1919-1937 aan die fakulteit in Michigan was en van 1937-1943 voorsitter van die farmakologiese afdeling van Tulane. Die hoofrede vir die skeiding was om in die toenemende farmakologiese behoeftes van die voedselbedryf te voorsien, veral in die ondersoek na die gevolge van gifstowwe en onsuiwerhede in voedsel.
1937 Elixir Sulfanilamide -ramp
Voortgesette probleme met gevaarlike middels wat buite die parameters van die Pure Food and Drugs Act val, het uiteindelik nasionale aandag gekry met die Elixir Sulfanilamide -ramp in 1937. Massengill versprei hierdie preparaat sonder om te toets of dit veilig is (wat nie deur die wet vereis is nie). Omdat dit dieetileen glikol bevat as 'n voertuig, 'n chemiese analoog van antivries, het meer as 100 mense gesterf, waarvan baie kinders was.
1938 Wet en vereistes vir premark -geneesmiddelveiligheid en nuwe etikettering
In Junie 1938 onderteken president Roosevelt die Federal Food, Drug and Cosmetic Act. Hierdie wet het onder meer vereis dat nuwe medisyne op veiligheid getoets is voor die bemarking, waarvan die resultate in 'n nuwe medisyne -aansoek (NDA) by die FDA ingedien sal word. Die wet vereis ook dat dwelms voldoende etikette vir veilige gebruik het. Alle dwelmadvertensies is aan die Federal Trade Commission toegewys.
Theodore Klumpp, afdeling vir geneesmiddels, en chemiese, samewerkings-, mediese en veeartsenykundige afdelings(Theodore Klumpp (staande) lei 'n vergadering by die FDA. Hy verlaat FDA in 1941 vir die American Medical Association en word twee jaar later die president van Winthrop-Stearns.)
Drie maande nadat die president die wet van 1938 onderteken het, het Theodore Klumpp, wat sy mediese opleiding aan Harvard ontvang het en by die fakulteit aan die Yale -universiteit gedien het, die leiding van die afdeling dwelms aangeneem nadat Durrett bedank het. Teen hierdie tyd het die afdeling bestaan ​​uit 'n chemiese afdeling, 'n samewerkingsafdeling, 'n mediese afdeling en 'n veeartsenykundige afdeling, en die meeste werk was gefokus op die hersiening van NDA's. Binne die eerste jaar van hierdie vereiste het die Afdeling meer as 1200 aansoeke ontvang.
Nuwe owerhede uit die veertigerjare: Insulien- en antibiotiese sertifisering en vereiste vir etikettering van voorskrifte Antibiotiese toetse in 'n nuwe kantoor
In die vroeë veertigerjare was drie belangrike toevoegings tot die FDA se verantwoordelikhede op die gebied van medisyne. Die insulienwysiging, wat in 1941 aangeneem is, het vereis dat alle hoeveelhede insulien getoets word op suiwerheid, sterkte, kwaliteit en identiteit voordat dit bemark word. Die toets is uitgevoer deur 'n eenheid in die afdeling Farmakologie. Vanaf 1941 vereis die agentskap ook etikettering van voorskrifte vir alle nuwe middels, in ooreenstemming met die toepaslike gebruiksaanwysings van die 1938 -wet. Die Penicillin -wysiging is in 1945 aangeneem volgens die insulien -wysiging. Eersgenoemde vereis bondelsertifisering van medisyne wat geheel of gedeeltelik uit penisillien bestaan. Latere wysigings het die sertifiseringsvereiste uitgebrei tot ander antibiotika. Die verantwoordelikheid vir die toetsing is geplaas in 'n ander aparte en onafhanklike kantoor, die Afdeling Penisillienbeheer en Immunologie. Verdeel in vier afdelings, penisillien -sertifisering, immunologie, antiseptika en antibiotika, was die verantwoordelikheid van hierdie afdeling verder as die toets van penisillien. In 1949 is die Afdeling herdoop tot die Afdeling Antibiotika om die groeiende omvang van funksies en antibiotika te weerspieël.
Oorlogstyd penisillien toets Robert Herwick Heads Drug Div -afdelings en versterk hul rolle
In 1943 het FDA begin met die toets van penisillien as deel van die ontwikkelingsprogram vir oorlog. Die eerste NDA's vir hierdie geneesmiddel (waarvan sommige afkomstig is van die afgebeelde stam van P. notatum) is in September daardie jaar goedgekeur. Die dwelmafdeling was op hierdie stadium onder leiding van 'n nuwe direkteur, Robert P. Herwick, wat in 1941 na hierdie pos gekom het. Hy is opgelei in chemie, farmakologie, toksikologie, medisyne en regte. Onder leiding van Herwick het die afdeling dieselfde afdelings behou - medies, chemies en veeartsenykundige. Die mediese afdeling was verantwoordelik vir die hersiening van die veiligheid en etikettering van nuwe middels, en is geraadpleeg oor hofsake. Die veeartsenykundige afdeling het dieselfde funksie vir dieremiddels gedien. Die chemiese afdeling het medisyne ontleed en analitiese metodes ontwikkel vir gebruik deur veldchemici
Van die medisyne -afdeling tot die Mediese Buro, Stormont Heads, hoof van die mediese kantoor.(Conference of Drug Inspectors - 1946)
Teen 1945 was die Afdelingsdirekteur ook die Hoof Mediese Beampte van die FDA, en kort daarna het die Afdeling Dwelms die Afdeling Geneeskunde hernoem. Herwick bedank in 1947 en word opgevolg deur Robert Stormont. Stormont is opgelei in farmakologie en medisyne en het in die Naval Medical Corps gedien voordat hy in 1946 by die FDA aangesluit het.
New Drug Section, Erwin Nelson, en Ralph Smith 1951 Durham-Humphrey-wysiging
Erwin E. Nelson (foto links), die farmakologiekonsultant wat vanaf 1947 die afdeling New Drug gelei het, is na Stormont se vertrek tot mediese direkteur bevorder. Ralph Smith het die hoof van die afdeling New Drug geword nadat Nelson opgeskuif het, 'n pos wat Smith tot middel 1960's beklee het. Beide 'n doktor en 'n Ph.D., Smith het by die FDA gekom van die Tulane University School of Medicine, waar hy as voorsitter van die afdeling farmakologie gedien het. Onder leiding van Smith het die agentskap meer as 7,000 nuwe dwelmtoepassings goedgekeur. Kort na die opkoms van Nelson en Smith het die kongres 'n ander wet aangeneem met 'n beduidende invloed op die regulering van dwelms. Die Durham-Humphrey-wysiging van 1951 verklaar die vae grens tussen voorskrif- en nie-voorskrifmedisyne daarvoor onder die wet. Die wysiging het spesifiek gesê dat gevaarlike middels, gedefinieer deur verskeie parameters, nie sonder 'n voorskrif uitgegee kan word nie, wat deur die voorskriflegende getuig word: "Let op: die federale wet verbied om sonder voorskrif uit te gee."
Program vir die rapportering van chlooramfenikol en nadelige gebeurtenisse
Die voorkoms van noodlottige bloeddiskrasies wat verband hou met chlooramfenikol in die vroeë vyftigerjare het gelei tot 'n soektog na beter verslag oor nadelige reaksies. Die regulering van dwelms verder in die verspreidingsisteem is in 1955 onder die loep geneem toe die FDA 'n loodsstudie onderneem het oor die verslagdoening oor nadelige geneesmiddelreaksies. In samewerking met die American Society of Hospital Pharmacists, die American Medical Association en ander, het die studie gefokus op reaksies wat deur hospitale en aptekers gerapporteer is. Verslagdoening oor nadelige reaksies was op hierdie tydstip vrywillig en verslae was gewoonlik skaars. Hierdie studie het in 1957 uitgebrei tot 'n meer ambisieuse poging, 'n grootskaalse stelsel vir vrywillige verslagdoening om te help met die na-bemarking van nuwe medisyne. Teen 1963 het die studie ontwikkel tot 'n vrywillige rapporteringstelsel met byna 200 deelnemende hospitale.
Die verslag van die Sweepende 1955 -advieskomitee vir burgers
Die Sekretaris van Gesondheid, Onderwys en Welsyn het in 1955 die Buro -advieskomitee saamgestel om die praktyke van die FDA te hersien en aanbevelings te doen om die benutting van hulpbronne te verbeter. Die komitee van 14 lede, bestaande uit die leiers van die industrie sowel as verbruikers, is gelei deur G. Cullen Thomas van General Mills. Hulle verslag van Junie 1955 bevat meer as 100 aanbevelings, waaronder meer as twee dosyn rakende medisyne spesifiek. Die meeste geneesmiddelaanbevelings handel oor die NDA -program, veral voorstelle om die hersieningsprogram te bespoedig. Oor die algemeen het die komitee aanbeveel dat die personeel van die FDA minstens drievoudig vermeerder en die begroting tot viervoudig verhoog word.
Interdiktiewe onwettige verkoop van gevaarlike middels Post-CAC-verslag Reorg Holland Heads Bur.
Die grootste probleem met dwelmhandhawing in hierdie tyd was die onwettige verspreiding van barbiturate en amfetamiene. FDA reageer deur dwelminspekteurs op te lei in onderduimse tegnieke (een so 'n kader is op die foto). As gevolg van die aanbevelings van die 1955 Citizens Advisory Committee, ondergaan die Afdeling Geneeskunde 'n groot herorganisasie en word die Buro vir Geneeskunde in 1957. Teen hierdie tyd was die Buro onder Albert Holland, voorheen van die New York University College of Medicine en Armor Laboratories, waar hy mediese direkteur was. Holland is in Maart 1954 aangestel as mediese direkteur, na die bedanking van Nelson in 1952.
Interne navorsingspublikasies Vyf takke van die Bur. Kessenich arriveer
Op hierdie rakke van die Buro vir Chemie omstreeks 1910 was die Bulletins and Circulars waarin buro -wetenskaplikes baie van hul navorsing gepubliseer het.
In 1959 begin die Buro met 'n interne publikasie, Bureau By-Lines, wat die kommunikasie tussen die hoofkwartier en veldlaboratoriums bevorder. Bureau By-Lines duur voort tot 1982. Aan die einde van die vyftigerjare het die Buro vir Geneeskunde uit vyf takke bestaan: die New Drug Branch, die Drug and Device Tak, die Veterinary Medicine Tak, die Mediese Antibiotika tak en die Research and Reference Tak. Die nuwe mediese direkteur, William Kessenich, kom in 1959 by die FDA van die Departement Interne Geneeskunde aan die Universiteit van Georgetown.
Sen. Estes Kefauver ondersoek die farmaseutiese industrie(Inspekteur van dwelmaanlegte (regs) kontroleer die werkende geneesmiddelformule teen die hoofformule)
Die versterking van die dwelmbepalings van die 1938 -wet was die fokus van die senaatverhore wat in 1959 begin is. Hierdie verhore, onder voorsitterskap van senator Estes Kefauver van die subkomitee oor antitrust en monopolie van die komitee oor die regbank, het gelei tot 'n wetsontwerp wat in 1961 ingedien is wat vereis veranderinge in geneesmiddelpatente, doeltreffendheid van die geneesmiddel, groter toesig oor dwelmstudies, groter toegang tot die FDA tot maatskappyrekords, vervaardigingsbeheer en ander maatreëls.
Frances Kelsey, Thalidomide, en 'n wêreldwye ramp word nou hier vermy(Kelsey ontvang die toekenning van president John F. Kennedy in 1962)
Tydens die verhore oor Kefauver het die FDA 'n NDA ontvang vir Kevadon, die merk van thalidomide wat die William Merrell Company verwag om in die VSA te bemark, aangesien dit reeds wêreldwyd gevestig was. Ondanks die voortdurende druk van die firma, het die mediese beampte, Frances Kelsey, geweier om toe te laat dat die NDA effektief word vanweë onvoldoende veiligheidsdata. Teen die einde van 1961 het die skrikwekkende uitwerking van thalidomide op pasgeborenes bekend geword. Alhoewel Kevadon nooit vir bemarking goedgekeur is nie, het Merrell meer as twee miljoen tablette vir ondersoek gebruik versprei, wat die wet en regulasies meestal ongemerk gelaat het. Nadat die nadelige gevolge van thalidomide bekend geword het, het die agentskap vinnig beweeg om die voorraad van dokters, aptekers en pasiënte te verhaal. Vir haar pogings ontvang Kelsey in 1962 die President's Distinguished Federal Civilian Service Award, die hoogste burgerlike eer wat aan staatsamptenare beskikbaar is.
1962 Drugswysigings van Kefauver-Harris
As gevolg van die nou vermyde tragedie van thalidomide, het senator Estes Kefauver (5de van regs hierbo) sy wetsontwerp weer voorgestel. Op 10 Oktober onderteken president Kennedy die dwelmwysigings van 1962, ook bekend as die Kefauver-Harris-wysigings. Volgens hierdie wysigings moes dwelmvervaardigers aan die FDA bewys dat hul produkte veilig en effektief was voor die bemarking. Hulle het ook vereis dat alle antibiotika gesertifiseer word, en gee FDA beheer oor voorskrifmedisyne. Met die nuwe wet is die hersiening van antibiotika NDA's oorgeplaas van die afdeling nuwe medisyne na die afdeling antibiotika. In Mei 1961 het die benaming "Afdeling" "Tak" vervang.
1962 Wysigings en kliniese proewe die eerste advieskomitee(Walter Model)
Die geneesmiddelwysigings het ook betrekking op die gebruik van medisyne in kliniese proewe, insluitend die vereiste van ingeligte toestemming deur proefpersone. Die FDA moes die volledige besonderhede van die kliniese ondersoeke, insluitend die verspreiding van dwelms, verskaf, en die kliniese studies moes gebaseer wees op vorige dierondersoeke om die veiligheid te verseker. FDA het die eerste advieskomitee gevorm, die Advisory Committee on Investigational New Drugs, vir hulp met die implementering van die nuwe wet. Die komitee, onder voorsitterskap van Walter Modell van die Cornell -universiteit, was 'n de facto -koppelvlak tussen FDA en kliniese ondersoekers en ander wetenskaplikes regoor die land.
Na-1962 herorganisasie van die afdeling nuwe medisyne
In die nasleep van die nuwe wet is die afdeling nuwe medisyne in 1962 herstruktureer in vyf takke. Earl Meyers, wat sy loopbaan by die FDA in 1939 begin het, was die direkteur van die tak vir evaluering van die kontrole, wat die vervaardigingsbeheer wat deur dwelmvervaardigers voorgestel is, nagegaan het. Die tak vir mediese evaluering het data oor veiligheid en doeltreffendheid in NDA's beoordeel. Die New Drug Status -tak, onder John Palmer, het met vervaardigers geraadpleeg oor hul NDA's en voorgestel doseringsskedules vir nuwe produkte. Die laaste tak, New Drug Surveillance, het verslae oor nadelige reaksies geëvalueer. Ralph Smith het afdelingsdirekteur gebly, hoewel hy ook gedien het as waarnemende mediese direkteur vanaf die tyd dat Kessenich vertrek (1962) tot Maart 1964, toe Joseph Sadusk (hier op die foto) in dié pos aangestel is. Sadusk was voorsitter van die departement van voorkomende medisyne en gemeenskapsgesondheid aan die George Washington Universiteit voordat hy by die FDA aangesluit het. Onder Sadusk bestaan ​​die Bureau of Medicine uit vier afdelings: Medical Review, onder leiding van Howard Weinstein, New Drugs, onder leiding van Smith, Research and Reference, onder George Saiger en Veterinary Medical, onder leiding van Charles Durbin.
Herorganisasie van wetenskaplike funksies in die 1960's Antibiotika keer terug na nuwe middels(Robert Roe (tweede van regs, staande) en Daniel Banes (heel regs, staande) word hier op 'n gesamentlike konferensie tussen die FDA en die Food Law Institute in 1961 afgebeeld)
Buro vir Wetenskaplike Standaarde en Evaluering en die Buro vir Wetenskaplike Navorsing het ook dwelmverantwoordelikhede gehad. Hierdie Buro's het die Buro vir Biologiese en Fisiese Wetenskappe in 1964 vervang. Die Buro vir Wetenskaplike Navorsing was verantwoordelik vir langtermyn-wetenskaplike projekte, onder leiding van Daniel Banes, was die Afdeling Farmakologie en die Afdeling Farmaseutiese Chemie hier geleë. Die Buro vir Wetenskaplike Standaarde, onder leiding van Robert Roe, was verantwoordelik vir besluite oor sertifisering en versoekskrifte wat in hierdie Buro ingesluit is, was die Afdeling Antibiotika en Insulien Sertifisering. In 1964 is die verantwoordelikheid vir antibiotika teruggeskuif na die Afdeling Nuwe Geneesmiddels in die Buro vir Geneeskunde om die hersiening van NDA's vir alle soorte menslike middels te sentraliseer.
1960's Ondersoeke na FDA en geneesmiddelveiligheid deur Rep. Fountain(Rep. Fountain op 'n besoek aan Research Triangle Park, NC)
Onsekerheid oor die veiligheid van die Amerikaanse dwelmvoorraad duur voort ná die verloop van die Kefauver-Harris-wysigings. As gevolg hiervan het die Kongres in Maart 1964 verhore geopen, onder voorsitterskap van verteenwoordiger LH Fountain, om die pogings van die FDA om dwelmveiligheid te bevorder, te ondersoek. Maar in die verhore van Fountain is 'n omvattende kyk na die agentskap se regulering van dwelms, veral dié wat uit die mark verwyder is, uitgevoer.
Implementering van geneesmiddeldoeltreffendheidstudie(Onder die produkte wat intensief deur DESI ondersoek is, was voorbereidings met verskeie bestanddele teen infeksie, soos hierdie)
Om verder aan die geneesmiddelwysigings van 1962 te voldoen, het die FDA in 1966 'n ooreenkoms met die National Academy of Sciences/National Research Council aangegaan om medisyne wat tussen 1938 en 1962 goedgekeur is, te bestudeer vanuit die oogpunt van doeltreffendheid. Die implementering van die geneesmiddeldoeltreffendheidstudie (DESI) het meer as 3000 afsonderlike produkte en meer as 16,000 terapeutiese eise geëvalueer. Die laaste NAS/NRC -verslag is in 1969 ingedien, maar die kontrak is tot 1973 verleng om deurlopende kwessies te dek. Die aanvanklike hersiening van die NAS/NRC -verslae deur die taakspan is in November 1970 afgehandel. Een van die vroeë gevolge van die DESI -studie was die ontwikkeling van die Abbreviated New Drug Application (ANDA). ANDA's is aanvaar vir hersiene produkte wat vereis dat veranderinge in die bestaande etikettering voldoen. In September 1981 is 90% van alle DESI -produkte finale regulatoriese stappe geneem. Teen 1984 is die finale aksie op 3,443 produkte voltooi, 2,225 is effektief, 1,051 is ondoeltreffend en 167 hangende.
Oor-die-toonbank dwelmoorsig(Oor-die-toonbank (OTC) middels).
In Mei 1972 het die FDA die beginsel van 'n terugwerkende oorsig toegepas op medisyne sonder voorskrif. Die struktuur vir hierdie OTC -oorsig sal noodwendig anders wees as dié van die voorskrifmedisyne -oorsig, hoofsaaklik as gevolg van die groot verskeidenheid beskikbare OTC -produkte - honderde duisende verskillende preparate. Die OTC -oorsig fokus op aktiewe bestanddele, ongeveer 1000 verskillende items, en panele kundiges is byeengeroep om hierdie middels te evalueer. Die agentskap publiseer die resultate as 'n reeks monografieë in die Code of Federal Regulations, waarin die aktiewe bestanddele, beperkings op formulerings en etikettering volgens terapeutiese kategorie gespesifiseer word.
FDA het 17 panele saamgestel, bestaande uit sewe stemgeregtigde lede (mediese, tandheelkundige en wetenskaplike kundiges) en nie-stemgeregtigde verteenwoordigers vir die nywerheid en verbruikers. Die panele was verantwoordelik vir die verdeling van die geneesmiddels in drie kategorieë: veilig en doeltreffend, onveilig en/of ondoeltreffend (wat nie meer op die mark gebring moet word nie), en waarskynlik veilig en effektief, maar het verdere toetse nodig om beduidende bewyse te lewer. Die hersiening duur voort. Die agentskap het uiteindelik besluit dat dwelms in die laaste kategorie, soos dié in die tweede, van die mark verwyder sou word totdat voldoende bewyse anders bepaal.
Bur. van medisyneherorganisasie Redux, met vyf afdelings('N Chemikus in die tak met antibiotika gebruik 'n deursigtige "droë boks" met ingeboude rubberhandskoene).
Die belang van die Buro vir Geneeskunde om die doeltreffendheid van die skoonmaak van nuwe geneesmiddels en die verspreiding van werk onder personeellede te verhoog, het in 1965 tot nog 'n herstrukturering gelei. Die nuwe Buro het uit vyf afdelings en die kantoor van die mediese direkteur (steeds Sadusk) bestaan. Die vyf afdelings was New Drugs (Smith) Medical Review (Howard Weinstein) Medical Information, voorheen die afdeling vir navorsing en verwysing (Donald Levitt) Veterinêre medisyne (Charles Durbin) en antibiotika (Raymond Barzilai). Die Afdeling Antibiotiese Geneesmiddels het voortgegaan om antibiotika NDA's te evalueer, maar sertifisering van antibiotika bly in die Buro vir Wetenskaplike Standaarde en Evaluering. Die Mediese Adviesraad is ook op die oomblik ingestel om die FDA te adviseer oor die probleme waarmee die bedryf, die mediese gemeenskap en ander gesondheidsverwante gebiede te kampe het. Sadusk was die voorsitter van die raad, en sy lede het leiers in medisyne, farmakologie, tandheelkunde en veeartsenykunde van regoor die land ingesluit.
Eerste buitekommissaris in moderne tye Buitenhulp vir dwelmwerk Bur van veeartsenykundige medisyne verdeel(FDA -kommissaris James Goddard sweer op 10 Julie 1966 65 dokters vir verskeie opdragte in die Buro vir Geneeskunde, insluitend DESI, ondersoek van dwelms en nuwe geneesmiddels, en verslagdoening oor nadelige reaksies.)
In 1966 het die Buro vir Geneeskunde 'n kantoor- en afdelingsstruktuur bekendgestel. Die Office of New Drugs was verantwoordelik vir die hersiening van alle aspekte van NDA's en die ondersoek van nuwe middels. Die Office of Drug Surveillance het verslae oor nadelige geneesmiddelreaksies en aanvullende geneesmiddeltoepassings hersien. Uiteindelik was die Office of Medical Review verantwoordelik vir regulatoriese aksies. Hierdie nuutste herorganisasie weerspieël ook die oprigting van die Buro vir Veterinêre Geneeskunde in November 1965. Onder leiding van M. Robert Clarkson was die Buro verantwoordelik vir die hersiening van beide veeartsenykundige middels en toestelle. Die program vir menslike toestelle het tot 1971 in die Buro vir Geneeskunde gebly. Sadusk bedank nadat hy toesig gehou het oor die herorganisasie. Herbert Ley, wat aan beide Harvard Medical School en George Washington University was, volg Sadusk op in September 1966. In 1967 vervang die Buro vir Geneeskunde die Office of Drug Surveillance met die Office of Marketed Drugs, wat verantwoordelik was vir die goedkeuring van aanvullende aansoeke. Boonop het die Buro die Kantoor vir Mediese Ondersteuning gestig om 'n verskeidenheid funksies in die Buro te sentraliseer, soos mediese advertensies en verslagdoening oor nadelige reaksies.
1969 Malek -verslag en Bur van dwelms en ander nuwe buro's('N Inspekteur kontroleer ampules op vreemde stowwe op 'n plant se inspeksielyn.)
In 1969 stel die FDA die eerste groot GMP -hersienings voor sedert 1963. In Desember 1969 het 'n departementele studie, bekend as die Malek -verslag, 'n groot herorganisasie van die FDA volgens die produkreëls aanbeveel. Die Buro's van Nakoming, Geneeskunde en Wetenskap is binnekort vervang deur die Buro vir Geneesmiddels en die Buro vir Voedsel, Plaagdoders en Produkveiligheid. Om die Buro vir Geneesmiddels te vorm, is die geneesmiddel- en apparaataktiwiteite van die Buro vir Geneeskunde gekombineer met die verantwoordelikhede van die Farmaseutiese Wetenskap van die Buro vir Wetenskap en die aktiwiteite vir die nakoming van medisyne en toestelle van die Medekommissaris vir Wetenskap. Die nuwe Buro vir Geneesmiddels het uit vier Kantore bestaan: Nuwe Geneesmiddels, Bemarkingsmiddels, Nakoming en Farmaseutiese Wetenskappe.
Richard Crout, nasionale sentrum vir dwelmontleding, is die hoof van Bur of Drugs 7-Office Reorganization, 1974(Opsomming van vroeë werk by die National Center for Drug Analysis).
Die National Center for Drug Analysis (NCDA) het in Julie 1967 in St. Louis, Missouri, geopen om grootskaalse toetse van dwelmprodukte te doen. Voorheen was NCDA deel van die Afdeling Farmaseutiese Wetenskappe in die Buro vir Wetenskap (gestig in 1966 nadat die Buro vir Wetenskaplike Standaarde en Evaluering met die Buro vir Wetenskaplike Navorsing saamgesmelt het). In die eerste jaar het die NCDA meer as 7 000 monsters ondersoek. Van 1973 tot 1981 was die Buro onder leiding van J. Richard Crout. Crout, 'n farmakoloog in die staat Michigan, het onder die aandag van Henry Simmons (1970-1973), Crout se voorganger, gekom terwyl hy in die Ad Hoc Science Advisory Committee (Ritts Committee) gedien het. Laasgenoemde het die plek van wetenskap binne die FDA ondersoek. Na 'n bestuursstudie van 1973 oor die algehele geneesmiddelfunksie, het die Buro vir Geneesmiddels in November 1974 herorganiseer in sewe kantore: Beplanning en Evaluering, Nakoming, Inligtingstelsels, Biometrie en Epidemiologie, Farmaseutiese Navorsing en Toetsing, Geneesmiddelmonografieë en Nuwe Geneesmiddelevaluering.
Kommunikeer medisyne -inligting aan gesondheidswerkers
Gedurende die vroeë sewentigerjare het die FDA twee nuwe forums begin om medisyne -kommunikasie met die publiek te verbeter. Die Buro vir Geneesmiddels het die FDA Drug Bulletin in 1971 bekendgestel. Die National Drug Experience Reporting System begin ook in 1971. Die NAS het die probleem bestudeer om nie net inligting oor nadelige geneesmiddelreaksies, dwelmmisbruik en dwelminteraksies te katalogiseer en te stoor nie, maar ook hoe die inligting aan die gesondheid beskikbaar gestel kan word professionele persone. Die studie het tot die gevolgtrekking gekom dat aangesien FDA reeds die data versamel het, hulle die voortou moet neem by die skep en instandhouding van die stelsel.
Poging tot hervorming van dwelmregulering in die 1970's misluk(HEW -sekretaris Joseph A. Califano).
Op die hoogste vlak van die departement begin 'n hernuwing vir veranderinge in die regulering van dwelms. HEW -sekretaris Joseph Califano was van mening dat hierdie veranderinge effektief moet wees deur middel van wetgewing eerder as administratiewe beleid. Die aanvanklike wetsontwerp, wat op 17 Maart 1978 in die kongres ingedien is, het die Wet op die Hervorming van Dwelmsregulering genoem.
Dit bevat nege hoofbepalings: om verbruikersbeskerming te verhoog, dwelminnovasie aan te moedig, verbruikersinligting te verhoog, pasiëntregte te beskerm, handhawing van FDA te verbeter, mededinging en kostebesparings te bevorder deur generiese middels, die openbare aanspreeklikheid van die FDA te verhoog, addisionele medisyne beskikbaar te stel en navorsing aan te moedig en opleiding. Die poging gedurende 1978 was onsuksesvol, maar die wetsontwerp is die volgende jaar weer ingestel. Die Senaat het die wetsontwerp in September 1979 goedgekeur, maar die Huis het nie opgetree nie en die maatreël is dood.
Vroeë pogings om die insetsels van pasiënte op te stel
Die pogings om een ​​van die bepalings in die deur die Senaat goedgekeurde weergawe van die hervormingswet op dwelmregulasie te bevorder, is egter die vereiste dat dwelmvervaardigers pakkette vir alle voorskrifprodukte moet voorsien, na die hervormingswetsontwerp voortgesit. Sedert 1970 het die FDA die insetsels slegs vir isoproterenol -inhalers en orale voorbehoedmiddels benodig. In Julie 1979 stel die FDA 'n program voor om pasiënte addisionele inligting te gee oor hul voorskrifmedisyne, insluitend 'n beskrywing van die gebruik, risiko's en newe -effekte van die geneesmiddel. Onder die voorstel druk die vervaardiger die inligting en die verskaffer (apteker, dokter, verpleegster, ens.) Gee die insetsel aan die pasiënt. Maar teen September 1980, onder die gewig van goed georganiseerde opposisie teen die program, laat FDA die insetselprojek val.
Voorsiening van noodmedisyne by Three Mile Island 1980's se reorganisasies
In Maart 1979 het FDA die etiketterings- en vervaardigingsvereistes vir noodproduksie van kaliumjodied opgeskort, bedoel vir diegene in die omgewing van die Three Mile Island -kerngeval. Gedurende die vroeë 1980's het die Bureau of Drugs verskeie aansienlike organisatoriese veranderinge ondergaan, wat wissel van diskrete veranderinge in taksubstrukture tot 'n opknapping van die hele organisasie. Onder die minder ambisieuse veranderings het die Buro in die herfs van 1980 die afdeling vir geneesmiddelinligtingshulpbronne herstruktureer, en die voorskrifmedisyne -etiketpersoneel is die volgende jaar oorgeplaas van die kantoor van die afdelingsdirekteur na die afdeling vir dwelmadvertensies. In Maart 1982 het verskeie afdelings van naam verander (en in verskillende omvang, verantwoordelikhede): die afdeling produkkwaliteit word die afdeling vir evaluering van dwelmkwaliteit, die afdeling medisynevervaardiging verander na die afdeling vir nakoming van geneesmiddels en die afdeling vir dwelmadvertensies. word die afdeling vir dwelmadvertensies en etikettering.
Die grootste organisatoriese verandering gedurende hierdie tyd was die samesmelting van die Buro vir Geneesmiddels en die Buro vir Biologie om die Nasionale Sentrum vir Geneesmiddels en Biologie (NCDB) te vorm wat in 1982 opgedra is en die daaropvolgende jaar plaasgevind het. Die nuwe direkteur van die NCDB, Harry Meyer, jr., Was hoof van die Bureau of Biologics. Biologiese beheer het sy oorsprong in 1902 in die Hygienic Laboratory, voorloper van die National Institutes of Health in 1972, hierdie verantwoordelikheid is oorgedra aan die FDA. Die doel van hierdie herorganisasie was om die goedkeuringsprosedures van die FDA in medisyne en biologiese middels te vaartbelyn en om die publiek se versekering oor die veiligheid en doeltreffendheid van die medisyne te verbeter.
Organisasie van die National Center of Drugs and Biologics
Die NCDB het uit vyf kantore bestaan: New Drug Evaluation, Drugs, Biologics, Management, and Scientific Adviseurs and Consultants. The Office of New Drug Evaluation, onder leiding van Robert Temple, is gevorm uit die ses afdelings in die Bureau of Drugs wat NDA's hersien het. Jerome Halperin was die eerste direkteur van die Office of Drugs, wat die oorblywende afdelings van die Bureau of Drugs insluit wat navorsing gedoen het en standaarde vir die veiligheid en doeltreffendheid van medisyne ontwikkel het. Die Office of Biologics, onder leiding van John Petricciani, het die afdelings van die Bureau of Biologics bestuur. Administratiewe funksies was in die kantoor van bestuur, waaraan Russell Abbott aan die hoof was. Die oprigting van die Office of Scientific Advisors and Consultants, onder leiding van Morris Schaeffer, het wetenskaplike vaardigheid en navorsing in medisyne en biologiese middels vergemaklik. Uiteindelik het die herorganisasie die National Center for Antibiotics Analysis afgeskaf. Die sentrum, wat in 1968 gestig is uit die ou afdeling vir antibiotika en insulien, was verantwoordelik vir die sertifisering en toetsing van antibiotika. In 1981 stel die FDA voor om die sertifiseringsprogram teen einde 1982 uit te faseer, en die program eindig op 1 Oktober 1982.
National Center for Drug and Biologics Offices, middel van die 1980's(Kommissaris Frank Young, wat in 1984 aangestel is, het die toorn van vigs -aktiviste in die gesig gestaar op soek na meer terapeutiese opsies en 'n groter stem in die vorming van beleid wat vigs -pasiënte raak.)
In 1984 is al die nasionale sentrums binne die FDA bloot herontwerp as sentrums. Op die oomblik het die Sentrum vir Geneesmiddels en Biologie vyf kantore gestig of daargestel. Die kantoor van nakoming, onder leiding van Daniel Michels, bestaan ​​uit die afdelings van nakoming van dwelmetikettering, nakoming van dwelmkwaliteit, evaluering van dwelmkwaliteit, wetenskaplike ondersoeke, nakoming van biologiese produkte en regulatoriese aangeleenthede. Die kantoor van bestuur, wat nog onder Abbott was, bestaan ​​uit die afdelings van beplanning en evaluering, administratiewe bestuur en hulpbronne vir inligting oor dwelms.
Temple word direkteur van die Office of Drug Research and Review en lei die afdelings van kardio-renale geneesmiddelprodukte, neurofarmakologiese medisyne, onkologie en radiofarmaseutiese produkte, chirurgies-tandheelkundige produkte, geneesmiddelbiologie, medisyne-chemie en geneesmiddelanalise. Peter Rheinstein was die hoof van die Office of Drug Standards, wat bestaan ​​uit die afdelings van OTC Drug Evaluation, Biopharmaceutics, Generic Drugs, and Drug Advertising and Labeling. Die kantoor van epidemiologie en biostatistiek, onder Gerald Faich, bestaan ​​uit die afdeling biometrie en die afdeling geneesmiddelervaring. Laastens het Elaine Esber die Office of Biologics Research and Review gelei.
Wet op weeskinders en die Federale Wet op Bekamping(Hemin was een van die eerste twee weesmedisyne wat onder die Wet van 1983 erken is.)
Dwelmverantwoordelikhede het in die middel van die tagtigerjare op verskeie maniere toegeneem. Die Orphan Drug Act van 1983 het verskeie maniere gebruik om die ontwikkeling van produkte vir seldsame siektes te bevorder. Onder die bepalings van hierdie wet kan die borge van dwelmkandidate die agentskap versoek om hulp met die beplanning van dierlike en kliniese protokolle. Die borg het ook sewe jaar bemarkingsbeskerming toegestaan, en die wet bied 'n belastingkrediet van 50 persent vir ondersoekkoste. As gevolg van hierdie wet is vroeg in 1983 'n kantoor vir weesontwikkeling opgerig in die kantoor van die kommissaris, onder Marion Finkel. Ook in 1983 het die Kongres die Federale Wet op Anti-Tampering goedgekeur in die nasleep van die Tylenol-vergiftigings. Hierdie wet het die Amerikaanse kode gewysig om boetes te verskaf vir die knoei met of dreigemente om met enige produk wat onder die Food, Drug and Cosmetic Act val, te knoei.
Regulering van voorskrifmedisyne-advertensies vir direkte verbruikers, 1980's
Advertering in vaktydskrifte was 'n goed aanvaarde praktyk, waar dokters, aptekers en ander gesondheidswerkers inligting oor newe-effekte en ander openbaarmakingsdata langs die promosie-inligting kon lees. Direkte televisie -advertensies vir verbruikers oor voorskrifmedisyne verskyn in Mei 1983. Boots Pharmaceuticals was die eerste vervaardiger wat hierdie nuwe lokaal gebruik het om sy Rufen -handelsmerk ibuprofen te bevorder. FDA het teen die advertensie aksie geneem uit kommer dat verbruikers nie die lang lys newe -effekte wat vinnig op die skerm verskyn, kan lees nie. Die advertensie is vervang met 'n aanvaarbare weergawe.
Generiese middels en die 1984 Hatch-Waxman Act
Die Wet op Mededingingspryse en die Herstel van Patenttermyn van 1984 bespoedig die FDA -hersiening van generiese weergawes van handelsmerkmedisyne sonder om doeltreffendheids- en veiligheidsdata te herhaal. Die eerste verkorte New Drug Application (ANDA) wat onder hierdie wet goedgekeur is, was vir generiese disopiramied, bemark as Norpace en gebruik vir die behandeling van hartritmestoornisse. As gevolg van hierdie wetgewing het verskeie afdelings in die Office of Drug Standards takke bygevoeg om te help met die hersiening van ANDA's. Die wet het ook aan vervaardigers die geleentheid gebied om vir nog vyf jaar patentbeskerming aansoek te doen om die tyd wat verlore geraak het tydens die FDA -goedkeuringsproses, te vergoed.
Verdere herorganisasie van die 1980's in die dwelmkantoor van die NCDB
Verskeie belangrike organisatoriese veranderinge het gedurende hierdie tydperk na vore gekom. In 1985 is die Drug and Biologics Fraud Branch gestig binne die afdeling vir nakoming van geneesmiddels om gesondheidsbedrog in die medisyne- en biologiese gebiede te bekamp. Dieselfde jaar is die Afdeling Geneeskundige Chemie afgeskaf en die personeel is na die Afdeling Geneesmiddelanalise oorgedra vir NDA -hersiening. Die afdeling vir geneesmiddel- en biologiese produkervaring is ook herdoop tot die afdeling vir epidemiologie en toesig
Veranderinge in die kantoor van nakoming en die kantoor van verbruikers- en professionele aangeleenthede(Charles Roberts van die Sentrum vir Geneesmiddels en Biologie ondersoek 'n VIGS -toetsstel wat die FDA in 1985 goedgekeur het.)
Die struktuur van die Office of Compliance het in 1986 verander, wat gelei het tot vyf afdelings: nakoming van dwelmetikette, evaluering van dwelmkwaliteit, wetenskaplike ondersoeke, regulatoriese aangeleenthede en vervaardiging en kwaliteit van die produk. Die Kantoor vir Verbruikers- en Professionele Sake, wat gevorm is na die samesmelting van die Buro vir Geneesmiddels en die Buro vir Biologie, is in 1987 afgeskaf. Ook in 1987 word Paul Parkman die direkteur van die Sentrum vir Geneesmiddels en Biologie, en Gerald Meyer word syne adjunk.
Versnelde toegang tot ondersoekmedisyne, verslagdoening oor nadelige gevolge
Die 1980's was toenemend besorg oor die regulering van dwelms deur voorspraakgroepe, wat hier bewys word deur 'n betoging in 1988 by die Parklawn -gebou in Rockville deur die AIDS Coalition to Unleash Power. Bykomende wette en beleide van die 1980's het 'n impak gehad op die goedkeuring en verspreiding van dwelms. Die agentskap het byvoorbeeld in 1985 die verslagdoeningvereistes vir nadelige reaksies versterk. Nuwe regulasies vir die ontwikkeling van geneesmiddels vir ondersoeke het ook in werking getree in 1985. Die nuwe reëls het die beskikbaarheid van eksperimentele middels vergroot, insluitend deernisvolle gebruik van medisyne onder navorsing vir pasiënte met ernstige en/of lewensbedreigende toestande. In 1988 het die FDA -regulasies oor behandeling afgekondig. Hierdeur kon desperate siek pasiënte belowende nuwe medisyne ontvang voordat die volledige goedkeuring voltooi is. Die kongres het in dieselfde jaar die Prescription Drug Marketing Act goedgekeur. Hierdie wet verbied die aankoop, verkoop, handel en - met uitsonderings - herinvoer van dwelmmonsters. Dit het ook dwelmgroothandelaars vereis om by state te registreer.
NCDB verdeel terug in medisyne- en biologiese sentrums(Carl Peck, in 1994 opgevolg deur Janet Woodcock, die eerste direkteur van CDER)
Op 6 Oktober 1987 is die Center for Drugs and Biologics verdeel in die Center for Drug Evaluation and Research en die Center for Biologics Evaluation and Research (CBER). Hierdie verdeling was nodig vanweë die toenemende volume NDA's, om behoorlike aandag te gee aan die groeiende probleem van VIGS en om ander kwessies in die evaluering van geneesmiddels en biologies aan te spreek. Carl Peck word die eerste direkteur van CDER, en Parkman word die direkteur van CBER. Peck, wat direkteur was van die Departement Kliniese Farmakologie aan die Uniformed Services University of the Health Sciences toe hy by die FDA kom, bly aan as direkteur tot 1994, toe Janet Woodcock die tweede direkteur van CDER geword het. Woodcock, met 'n agtergrond in interne geneeskunde en rumatologie, was in CBER voordat sy haar pos in die Sentrum vir Geneesmiddels aanvaar het.
Aanvanklike organisasie van CDER(In die lente van 1988 het die Openbare Gesondheidsdiens hierdie pamflet na meer as 100 miljoen huishoudings in die VSA gestuur)
Toe CDER begin, het dit bestaan ​​uit ses kantore: Management (geregisseer deur Robert Bell), Compliance (Michels), Drug Standards (Rheinstein), Drug Evaluation I (Temple), Drug Evaluation II (James Bilstad), Epidemiology and Biostatistics (Faich), en navorsingshulpbronne (Jerome Skelly). Die afdeling vir antivirale produkte is in 1988 in die Office of Drug Evaluation II gestig om te help met die hersiening van medisyne vir vigs en ander aanduidings. Die kantoor van die sentrumdirekteur het in 1989 twee nuwe personeelkantore bygevoeg. Die professionele ontwikkelingspersoneel het programme ontwikkel en gekoördineer om te help met die werwing en opleiding van personeel in die sentrum, en die proefpersoneel vir die evaluering van geneesmiddels het nuwe idees aangemoedig om die proses vir goedkeuring van dwelms te vaartbelyn.
Organisasie van generiese middels en die generiese dwelmkrisis in die 1980's
Op hierdie tydstip het CDER ook die Office of Generic Drugs gestig om die verantwoordelikheid te aanvaar vir die hersiening van ANDA's, wat in die Office of Drug Standards geleë was. Boonop is die advieskomitee oor generiese middels saamgestel om die kantoor van generiese middels by te staan ​​met goedkeuringskwessies. Hierdie komitee het die kantoor ingelig oor wetenskaplike en tegniese aangeleenthede wat verband hou met die veiligheid en doeltreffendheid van generiese middels. In die nasleep van die skuldigbevindings van vyf FDA -beoordelaars weens onwettige kontak met die gereguleerde bedryf, het die Kongres in 1992 die Wet op die Handhawing van Generiese Dwelms goedgekeur.
Buite -evaluering van FDA en deurlopende herorganisasie in CDER
In Maart 1990 het HHS se sekretaris, Louis Sullivan, 'n komitee aangestel, onder leiding van die voormalige FDA -kommissaris Charles Edwards, om die missie, struktuur, prioriteite, personeel en begroting van die agentskap te hersien. Een komiteelid het bedank toe hy deur president Bush gekies is as die aangewese kommissaris: David Kessler.
Herorganisasies in reaksie op wetenskaplike en wetgewende mandate het in die 1990's voortgegaan. Die Office of Research Resources het byvoorbeeld die afdeling Kliniese Farmakologie gestig. Hierdie afdeling, bestaande uit die tak vir chemoterapie en analitiese metodologie en die tak vir prekliniese ontwikkeling, het kliniese farmakologie bestudeer en die belang van CDER in kliniese ondersoeke uitgebrei.
1992 Wet op die voorskrif vir dwelmgebruikers en die impak daarvan op dwelmgoedkeurings en hersieningstye
Die wet op die voorskrif vir dwelmgebruikers, wat in 1992 aangeneem is, het dwelm- en biologiese vervaardigers vereis om fooie aan die FDA te betaal vir die evaluering van NDA's en aanvullings. Die ondernemings betaal ook 'n jaarlikse vestigingsfooi en produkkoste. Die Kongres het die FDA vereis om gebruikersfooie toe te pas om meer beoordelaars aan te stel en sodoende die resensies te bespoedig. Na die aanneming van hierdie wetgewing het die aantal nuwe geneesmiddelgoedkeurings inderdaad jaarliks ​​gestyg, van 63 in 1991 tot 'n rekord van 131 in 1996. Die mediane goedkeuringstye vir nuwe molekulêre entiteite en vir alle NDA's is ook in die helfte verminder 1993 tot 1998 van ongeveer twee jaar tot twaalf maande vir beide kategorieë.
Groot organisatoriese transformasie van CDER in die middel van die negentigerjare
Advieskomitees was sedert die 1960's 'n belangrike element in die hersiening van dwelms. Hier is 'n vergadering van die advieskomitee vir onkologiese middels. Onlangs het CDER 'n herorganisering in die hele sentrum ondergaan, begin in 1995. Binne die Office of Drug Evaluation I (ODE I) is die Afdeling Onkologie en Pulmonêre Geneesmiddels in afsonderlike afdelings verdeel. van pulmonale geneesmiddelprodukte oorgeskakel na ODE II. Daar is ook nege nuwe kantore gestig en die funksies van een is verskuif. In die nuwe kantore was drie bykomende kantore vir geneesmiddelbeoordeling, 'n kantoor vir opleiding en kommunikasie, die kantoor van hersieningsbestuur, die kantoor van farmaseutiese wetenskap, die kantoor van nuwe geneesmiddelchemie, die kantoor van kliniese farmakologie en biofarmaseutika, en die kantoor van toetsing en navorsing. Die funksies van die Office of Over-the-Counter Drug Evaluation is oorgedra na ODE V.
CDER aan die begin van die 21ste eeu
Deur die jare heen het die FDA se verantwoordelikhede vir die regulering van medisyne groot veranderings ondergaan. Die meeste hiervan kom as gevolg van innovasies in die ontwikkeling van dwelms en toevoegings tot wetgewende gesag. Toe Lyman Kebler in 1902 aangestel is, was hy basies 'n eenmansburo met korrupte reagense en 'n half lessenaar om die ernstigste oortredings van 'n grootliks ongereguleerde bedryf te beveg. Sedert 1994 was CDER die grootste hoofkomponent van die FDA, bestaande uit byna 1500 mans en vroue wat in verskeie geboue werk. Die kompleksiteit en uitdagings van die hersiening van dwelms neem toe namate die gesofistikeerdheid van die ontwerp en vervaardiging van medisyne toeneem, wat spreek tot die belangrikheid van die handhawing van 'n goed opgeleide groep wat goed ondersteun word deur die agentskap vir die gesondheid van die publiek.
Bene wat in 1940 ontdek is, kon van Amelia Earhart gewees het
'N Nuwe forensiese analise dui daarop dat skeletreste op 'n afgeleë eiland aan die beroemde vlieënier behoort.
'N Nuwe forensiese ontleding dui daarop dat bene wat op die Stille Oseaan -eiland Nikumaroro in 1940 gevind is - en daarna verlore gegaan het - baie goed die van Amelia Earhart kon gewees het.
Op 2 Julie 1937, op die derde tot laaste been van hul poging om die aardbol te omseil, mik Earhart en haar navigator, Fred Noonan, na Howland Island net noord van die ewenaar. Nadat hulle van Lae, Nieu -Guinee, opgestyg het, kon hulle Howland nie opspoor nie en verdwyn hulle.
Drie jaar later, en 350 seemyl suidwes van Howland, ontdek 'n Britse amptenaar in Nikumaroro 13 bene wat begrawe is naby die oorblyfsels van 'n kampvuur op die eiland. Die bene is na Fidji gestuur, waar twee dokters dit ondersoek het. Die een het gedink hulle kom van 'n bejaarde Polinesiese mannetjie, die ander, David Hoodless, het gepostuleer dat hulle aan 'n Europese mannetjie behoort.
Die bene het sedertdien verdwyn, maar Hoodless se sewe metings het oorleef - vier van die skedel en drie lang beenlengtes (humerus, radius en tibia).
Richard Jantz, 'n forensiese antropoloog aan die Universiteit van Tennessee, Knoxville, het hierdie metings sowel as Earhart se liggaamsafmetings ontleed, soos aangedui deur foto's en kledingstukke. Die getuienis, volgens hom, "ondersteun die gevolgtrekking sterk dat die Nikumaroro -bene aan Amelia Earhart behoort het."
Ten minste, meen Jantz, kan die moontlikheid nie uitgesluit word nie. Die metings stem ooreen met haar bekende lengte, die skedel kan vroulik wees en die beenlengtes is naby aan wat hy skat. 'As die bene nie aan Amelia Earhart behoort nie,' skryf hy in Forensiese Antropologie, "Dan kom hulle van iemand wat baie op haar lyk."
Hierdie bene is nie die enigste bewys dat Earhart op die eiland Nikumaroro geplaas word nie. Die International Group for Historic Aircraft Recovery (TIGHAR) ondersoek al lank die hipotese dat Earhart en Noonan hul Lockheed Electra 10E daar laat land het toe hulle Howland nie kon vind nie.
Die navorsers baseer hul hipotese op Earhart se laaste radio -uitsendings. Om 2:43 op 2 Julie, het Earhart die radio gestuur Itasca, die Amerikaanse kuswag -snyer wat Earhart in Howland afwag: "KHAQQ [die oproepbriewe van die Electra] aan Itasca. Ons is op die lyn 157 337. "Die Itasca het die oordrag ontvang, maar kon geen rigting op die sein kry nie.
Die "lyn 157 337" dui aan dat die vliegtuig op 'n noordwestelike na suidooste seevaartlyn gevlieg het wat Howland -eiland gesny het. As Earhart en Noonan Howland mis, sou hulle noordwes of suidoos op die lyn vlieg om dit te vind. In die noordweste van Howland lê die oop see duisende kilometers suidwes, Nikumaroro.
Later in 1937 het 'n Britse party die eiland verken met die doel om dit te koloniseer. Eric Bevington, 'n koloniale offisier, het opgemerk wat lyk soos 'n 'oornag -bivak'. Hy het ook 'n foto geneem van die kuslyn, wat 'n ongeïdentifiseerde voorwerp bevat wat TIGHAR bespiegel dat 'n vliegtuig se landingsgestel kan wees.
Teen 1938 is die eiland gekoloniseer as deel van die Phoenix Islands Settlement Scheme, een van die laaste uitbreidings van die Britse Ryk. Koloniste het berig dat hulle vliegtuigonderdele gevind het, waarvan sommige waarskynlik van die Electra afkomstig was.
TIGHAR het sedert 1989 12 ekspedisies na Nikumaroro geloods. In die loop van die besoeke aan die eiland het hulle 'n plek geïdentifiseer wat ooreenstem met die beskrywing van waar die bene gevind is.
Op die Seven Site (die naam kom van die vorm van die oop vloer rondom) is daar bewyse van verskeie kampvure, sowel as die oorblyfsels van voëls, visse, skilpaaie en mossels, wat daarop dui dat iemand daar geëet het. Op grond van die manier waarop die mossels oopgemaak en die vis geëet is (die koppe is nie geëet nie), was iemand waarskynlik nie 'n eilandbewoner van die Stille Oseaan nie.
Verskeie glasbottels uit die 1930's is ook op die terrein gevind. Een van hulle het moontlik selfs sproetroom bevat, wat 'n kosmetiese Earhart waarskynlik sou gebruik het.
Verlede somer het vier opsporingshonde van menslike oorskot van die Institute for Canine Forensics wat na die eiland gebring is, 'gewaarsku' op die Sewe Terrein, wat aandui dat daar iemand gesterf het. Geen bykomende bene is in 'n daaropvolgende opgrawing ontdek nie, maar grond van die terrein word tans deur DNA -ontleding ondergaan.
New Society – New Innovative 1920's 's Fashion
Die samelewing het ook veranderings in die mode begin aanvaar, wat dit onmiddellik van enige Edwardiaanse voorskrifte verwyder het. Dit was 'n totale ontspanne kontras met die style twintig jaar tevore. Die mode van die 1920's verskil nie so baie van die rokstyle wat in die laat 20ste eeu gedra is nie. Een van die groot samelewingsgebeurtenisse van hierdie era was die Olimpiese Spele in Parys in 1924.
Pamflet van die Olimpiese Spele in Parys 1924
Groter mobiliteit, onafhanklikheid, ekonomiese veranderinge, massaproduksie van klere, bewegende film, nuwe weefsels en 'n nuwe gees is die basiese rede vir die revolusionêre veranderinge in kleredrag en maniere.