‘n Mooi bydrae is die hoofstuk oor liturgie en letterkunde. Volgens die skrywers moet die liturgiewetenskap en letterkunde blywend in gesprek wees want laasgenoemde kan kreatiewe verstaansmoontlikhede vir die liturgie en die prediking ontsluit. Ter illustrasie fokus die skrywers op ‘n paasliturgie en word drie Afrikaanse gedigte gebruik.
Soos gesê, het die skrywers ‘n ‘homileties-liturgies estetiese intertekstueel-inkulturerende model’ (75) en probeer met behulp daarvan die waarde van die kuns vir die prediking verwoord. Hulle is egter bewus daarvan dat die woordjie ‘kuns’ vele predikante kan afskrik. Vir hulle is die gebruik van die kunste ‘’n vreesaanjaende gedagte wat nie na ‘n haalbare ideaal klink nie’ (68). In ‘n hoofstuk oor Bethlehem en Gert Vlok Nel se ‘Beaufort-Wes is beautiful’ probeer die skrywers wys hoe die poësie, die skilderkuns en die roman saam nuwe betekenismoontlikhede kan ontsluit. Dit is die verhaal van twee dorpe. Die een in die ver en vreemde wêreld van ou-Israel en die ander hier anderkant in die Karoo op die N1.
Cas Vos maak ook veel van metafore. Vir hom is die ‘metafoor ‘n vonk in die hand van die digter. Hy steek die wêreld daarmee aan die brand. Die metafoor stel hom in staat om die verrassende, die onopvallende, die skynbaar teenstrydige en ironiese te vind … ‘n Metafoor is veral ‘n instrument van die “odd language” – die religieuse taal’ (98).