Sport: 12 December 2019 By:
Die Soutpansberg Skietklub in Louis Trichardt het Saterdag, 7 Desember, hulle jaar afgesluit met die hou van hul groepering-skietkompetisie.
Sport: 05 December 2019 By Andries van Zyl SteviaWorld Stevia Vloeibaar 50 ml | RealFlavors
Dit product is tenminste houdbaar tot: 09-10-20.
Ex. BTW: 4,54 (RF0005)
Producten gerelateerd aan SteviaWorld Stevia Vloeibaar 50 ml Versindaba » Blog Archive » Marlies Taljard: voelend ŉ pad deur die vis vind
Monday, December 5th, 2016 | Binneblik, Blogs, Marlies Taljard.
4 Kommentare op “Marlies Taljard: voelend ŉ pad deur die vis vind”
December 5th, 2016 at 5:07 pm
Marlies, ‘n baie interessante stuk. Hennie Aucamp se gedig is ongetwyfeld ge-inspireer deur Sheila Cussons se “Teesuiker”.
Natuurlik is jy reg, Daniel!
Die Sweedse digter en Nobelpryswenner, Tomas Tranströmer, se gedig Allegro, dui op die proses van die gedig wat oënskynlik sonder die wil van die digter ontstaan. Die gedig word “ingegee”. Hier is dit wanneer die spreker in die gedig musiek speel op ‘n klavier, maar dit kan gelees word as ‘n metafoor vir die skeppingsproses in die breë.
Die klavier speel vanself. “Die klawers wil”. Dit is nie die digter of die speler wat “wil”nie.
Ek speel Haydn na ‘n swart dag
en voel ‘n ligte warmte in my hande.
Die klawers wil. Sagte hamers slaan.
Die klanke is groen, lewendig en stil.
Die klanke sê vryheid bestaan
en dat iemand nie die keiser belasting betaal nie.
Ek steek my hande in my Haydn-sakke
en maak of ek die wêreld kalm bekyk.
Ek hys die Haydn-vlag – dit beteken:
“Ons gee nie in nie. Maar soek vrede.”
Die musiek is ‘n glashuis op ‘n afdraande
waar klippe vlieg, klippe rol.
En klippe rol dwarsdeur
maar die vensters bly heel.
Dankie vir hierdie interessante bydrae, Marlies. Vir jou sardoniese plesier plaas ek graag ‘n meer onlangse gedig wat aansluit presies by dit waaroor jy skryf. Geniet.
staan voor ‘n hoogoond, bring
die blaaspyp se fluit stadig na moeë lippe –
met oergeduld speel hy die eerste noot
van ‘n melodie sonder klank. In die oond
vonk ‘n sterrestelsel uiteen
en kyk hy op, sien hy ‘n heelal
van lank gelede: die lig van ‘n ander leeftyd
wat neerslag vind in ‘n vorm
sonder inhoud. Hy weet hierdie is tyd
se geskenk aan die mens,
die lig wat smelt om stiltes op te vang
in iets breekbaars, dog leeg. Soos ‘n gedig,
die refrein sonder geluid
of beweging. Tydsaam draai hy
om en om, blaas, draai. Om en om, tuit –
die wêreld gaan hom verby, blaas, asof
hy nie daar is nie.
(c) Louis Esterhuizen / 2016