Heidelbergse Disputasie - Wikisource
←95 stellings HEIDELBERGSE DISPUTASIE
by Martin Luther Dispuut teen die Skolastiese Teologie→
Weimarer Ausgabe (WA) 1, 350-374Afrikaanse vertaling (2017, DT)
164335HEIDELBERGSE DISPUTASIEMartin Luther
Afrikaanse vertaling (2017, DT) van HEIDELBERGSE DISPUTASIE Heidelberg 1518 van Martin Luther Weimarer Ausgabe (WA) 1, 350-374
'N Halwe jaar na die verskyning van sy uitsprake teen die aflaat kry Luther 'n geleentheid om sy standpunt voor die algemene vergadering van die Augustynse orde te verdedig. Hoewel die halwe wêreld oor sy optrede in rep en roer was, praat hy nie daaroor nie. Die stellings wat hy nou verdedig - sy vriend Beier, metgesel op die pad van Wittenberg na Heidelberg, was sy teenstander - hou hulle nie met verkeerde kerkpraktyke op nie. Hulle dring deur na die dieptes van sy nuwe Bybelse teologie. In skerp terme "Paradokses" leer die jong professor sy leerstelling oor sonde en barmhartigheid. Maar nie net dit nie, ook van die gebonde wil en die verdoemenswaardige menslike prestasie, van die verborge God en sy vreemde werk, van die spanning tussen natuurlike en geopenbaarde Teologie - teologie van glorie en teologie van die kruis, soos hy hulle noem. Maar hy praat ook van die nuwe geboorte en gehoorsaamheid van die gelowiges - die volgelinge van Christus - wat van hul eie doeleindes verlos, opgaan in ware liefde, wat God en die naaste dien in vryheid. Vir baie ordebroers en studente het dit 'n onvergeetlike dag geword. Martin Bucer skryf in 'n vreugdevolle stemming aan 'n vriend. Die ou onderwysers was ontsteld. Hulle het die waarheid van die woord verstaan: "Dit is die man wat die heerskappy van die skolastiek beëindig."
DIE HEIDELBERGSE DISPUTASIE: 26 APRIL 1518
Broer Maarten Luther, meester van die heilige teologie, sal die leiding hê, en broer Leonhard Beier, Meester van Kunste en Filosofie, sal reageer op die gewone plek by die Augustynse Orde van hierdie wêreldbekende stad Heidelberg.
In totale wantroue teenoor onsself, volgens die Heilige Gees se aanwysing: "Moenie op jou verstand vertrou nie" (Spreuke 3: 5), stel ons ootmoedig die volgende teologiese teenstrydighede voor aan almal wat by die verhandeling wil teenwoordig wees, sodat duidelik mag word of hulle reg of verkeerd ontleen is van die goddelike [= deur God geïnspireerde] apostel Paulus - hierdie uitverkore houer en gereedskap van Christus - en aan Sint Augustinus, sy getroue tolk.
I. Die wet van God, alhoewel dit die heiligste reël van die lewe is, kan geen mens lei tot geregtigheid nie – dit is eerder daarin 'n hindernis.
Dit word duidelik aangetoon in wat die apostel in Romeine sê: "Sonder die wet is die geregtigheid geopenbaar van God "(Romeine 3:21). 'N Woord wat Sint Augustinus in sy geskrif Oor die gees en die letters op hierdie manier verduidelik: "Sonder die wet beteken: sonder toedoen van die wet. En in Romeine lees ons:" Maar die wet het gekom om die sondes meer te maak "(Romeine 5:20) en ook:" Maar toe die gebod gekom het, het die sonde begin lewe"(Romeine 7: 9). Daarom noem die apostel in hoofstuk agt, die wet ook 'n wet van die dood 'en 'n wet van die sonde' (Romeine 8: 2). Ja, in Korintiërs sê Hy: "Die letter maak dood" (2 Korintiërs 3: 6). Hierdie stelling verstaan Augustinus so, dat dit op elke wet, selfs die allerheiligste gebooie van God, bedoel is.
II. Om soveel minder kan menslike werke, wat met behulp van natuurlike verstand gedurig herhaal word, ons regverdig maak.
Aangesien die wet van God heilig en onberispelik, waar en regverdig esv. is, en God dit vir die mens gegee het as hulp bo sy natuurlike kragte, om hom 'n lig gee en om hom tot die goeie te beweeg. As dan, ondanks hierdie, die wet die teenoorgestelde bewerk so dat hy erger word as voorheen - vertel my hoe sou die mens dan sonder sulke hulp, aangewese slegs op sy eie kragte, tot die goeie kan kom? Wie nie die goeie doen met die hulp van die ander nie, doen veel minder uit sy eie krag. Daarom noem die apostel in die brief aan die Romeine alle mense wat verdorwe en nutteloos en sê: "Daar is niemand regverdig nie, selfs nie een nie. Daar is niemand wat verstandig is nie, daar is niemand wat God soek nie."(Romeine 3:10 vv).
III. Alhoewel menslike werke mooi mag lyk en goed mag skyn te wees, is hulle tog doodsondes. Menslike werke lyk pragtig, maar binne is hulle vol onreinheid, soos Christus, Matt. 23: 27 van die Fariseërs sê. Aan hulle en andere verskyn hulle as goed en mooi, maar God oordeel nie volgens wat blyk te wees nie, maar toets harte en niere. (Ps. 7, 10). Maar sonder genade en geloof, is dit onmoontlik om 'n suiwer hart te hê. Handelinge 15: 9, "deur die geloof het Hy hul harte gereinig."
Die bewys van die stelling is die volgende: As die werke van regverdiges sondes is volgens Stelling 7, dan des te meer dié van nog nie geregverdigde mense. Maar die regverdige bid oor hul werke, "En gaan nie na die gereg met u kneg nie, want niemand wat leef, is voor u aangesig regverdig nie." (Ps 143, 2.). Die apostel sê ook. Gal 3, 10: "Want almal wat uit die werke van die wet is, is onder die vloek" Maar werke van die mens is werke van die wet, en die vloek is nie vir 'n mindere sonde nie, dus is dit doodsondes. Derdens, Rom. 2, 21: "Jy wat preek dat 'n mens nie mag steel nie, steel jy?" Augustinus verduidelik dit: Dit is duidelik dat hulle volgens hul skuldige wil diewe is, selfs al het hulle na buite dit veroordeel en leer dat ander mense diewe is.
IV. Alhoewel God se werke altyd misvormd en euwel skyn te wees, is hulle tog 'n verdienste wat die wat langer bestaan as die dood. Dat God se werke misvormd lyk, word in die woord van Jes. 53, 2 duidelik: "Hy het geen gestalte of heerlikheid gehad nie," en 1 Sam. 2, 6: "Die Here maak dood en maak lewend, lei uit na die hel en terug," Dit word so verstaan: die Here verneder en verskrik ons deur die wet en die sien van ons sondes sodat ons beide voor die mense en voor onsself soos niks, soos dwases en boses blyk te wees. Ja, ons lyk nie net so nie, maar ons is inderdaad so. As ons dit erken en bely, dan het ons geen gestalte of heerlikheid nie, maar ons lewens rus in die verborgenheif van God (dws in die blote vertroue in Sy genade), in onsself het ons die antwoord van sonde en dwaasheid, van die dood en Hel, soos die apostel 2 Kor. 6, 9f. sê: "as sterwendes en kyk, ons lewe, as bedroefdes, maar altyd opgeruimd; " Dit is wat Jesaja 28, 21 God se "vreemde werk" noem, (wat hy doen), "sodat sy (ware) werk aan ons gedoen word" (dit wil sê, dit verneder ons voor onsself, neem ons hoop in onsself weg, sodat hy ons kan verhoog deur sy barmhartigheid en ons ​​hoopvol maak, soos dit in Hab 3, 2 staan "In toorn, dink aan ontferming." So 'n persoon het misnoë aan al sy werke en sien aan homself niks moois nie, maar slegs misvorming. Ja, hy doen na buite (dit wil sê in die wêreld) net dit wat vir ander dwaas en vermink verskyn.
Hierdie misvorming vind plaas in ons óf deur die feit dat God ons gesel, of dat ons onsself beskuldig volgens 1 Kor. 11, 31: "As ons onsself veroordeel het, sou ons nie deur die Here veroordeel word nie." Dit is wat Deut 32, 36 bedoel: "Die Here sal sy volk oordeel en hom ontferm oor sy dienaars," Dus is die "misvormde" werke, wat God in ons werk, dit is net diegene wat gebeur in nederigheid en vrees, waarlik onsterflik, want nederigheid en vrees vir God is die klein verdienste.
V. Nie in die sin is menslike werke (ons praat van die oënskynlik goeie) doodsondes, dat hulle aan misdade gelykgestel moet word nie.
VI. Nie in die sin is God se werke verdienstelik nie (ons praat van diegene wat deur mense gedoen word) dat hulle nie terselfdertyd sondes is nie.
VII. Die werke van die regverdige sou doodsondes wees as hulle nie deur die regverdiges in vrome vrees van God as doodsondes gevrees word nie.
VIII. Werke van die mens is dan om te meer doodsondes, indien en in die mate dat hulle sonder vrees en in volkome bose selfversekerdheid gedoen word.
IX. Om te beweer dat werke sonder Christus dood is, maar nie doodsondes nie, is beslis om gevaarlik die vrees van God prys te gee.
X. Dit is inderdaad moeilik om te sien hoekom 'n werk wel dood mag wees, maar nie 'n sonde wat skadelik en dodelik is nie.
XI. Mens kan net 'n valse selfbeoordeling vermy en ware hoop kan net wees waar 'n mens by alles wat hy doen bang is vir die uitspraak van verdoemenis.
XII. Sondes is regtig voor God net dan toegeeflik wanneer die mens bang is dat hulle doodsondes is.
XIII. Vryheid van wil bestaan ná die val net in naam, en indien die vrye wil doen wat daarin is, pleeg hy doodsonde.'
Die bewys van die eerste sin is dat hy 'n gevangene en 'n dienaar van die sonde is; nie omdat hy niks is nie, maar omdat hy nie vry is nie, behalwe vir die kwaad. . Joh 8, 34 en 36 sê. "Wie die sonde doen, is 'n slaaf van die sonde" "As die Seun julle vry maak, sal julle werklik vry wees," So sê St. Augustyn in sy boek "Oor die letter en gees". :. 8 "vrye wil kan sonder die genade alleenlik sonde doen" en in die tweede boek, "teen Julian" 9 "jy noem die wil vry, maar hy is verslaaf" Daar is ook talle ander plekke. Die bewys van die tweede stelling volg uit wat hierbo gesê is, en die woord Hos. 13: 9 "Jou verderf, Israel, kom van jou af. Maar van my alleen, jou hulp, ens. "
XIV. Vryheid van beslissing vir die goeie bestaan na die val, slegs as 'n oorspronklike (maar vergane) moontlikheid van die wil. Maar hy kan op enige oomblik nog hom tot die kwade draai.
Selfs van die lewe van 'n dooie man jy kan net met betrekking tot 'n oorspronklike (maar verlore) moontlikheid (om te lewe) praat, die dood van 'n lewende is 'n altyd teenwoordig moontlikheid. Die vrye wil is nou dood; soos die heilige leraars sê, ... Daarbenewens, Augustyn het hierdie stelling op verskeie punte in die geskrifte teen die Pelagiërs geopper.
XV. Selfs in die staat van onskuld kon hy nie uit sy eie krag standhou nie, maar slegs op grond van sy oorspronklike moontlikheid; Hy kon nie in die goeie vordering maak nie.
XVI. 'N Persoon wat glo dat Hy genade sal verwerf deur dit te doen wat wat in sy mag is, voeg by sy ou sonde nuwe sonde by en is dus dubbeld skuldig.
Dit volg uit wat gesê is dit duidelik dat hy sonde doen, en net dit nie, maar hy glo hy sal deur hierdie sonde vir genade waardig of ontvanklik word. Dus voeg hy trots vermetelheid by en sien die sonde nie as 'n sonde en kwaad nie as kwaad nie - dit is 'n baie groot sonde. Dit is wat Jer. 2, 13 sê: "Want my volk het twee verkeerde dinge gedoen: My, die fontein van lewende water, het hulle verlaat om vir hulle reënbakke uit te kap, gebarste reënbakke wat geen water hou nie." Dit beteken: hulle is ver van my deur die sonde, en tog het hulle veronderstel om goed te doen uit eie vermoë.
Jy sê nou, wat sal ons nou doen? Sal ons dadeloos bly omdat ons niks anders as sonde doen nie? Ek antwoord: Nee, maar kniel wanneer jy dit hoor en bid vir genade en hoop volkome op Christus, in wie ons die verlossing, ons lewe en opstanding is. Want hiervoor word ons so geleer, toon die wet ons sondes aan, sodat ons hulle kan herken en so genade soek en ontvang. Alleen aan die nederiges gee hy die genade (1 Pet 5: 5.) En die wat hulself verhoog, sal verneder word (Matt 23, 12.). Die wet verneder, die genade verhoog. Die wet werk vrees en toorn, die genade hoop en barmhartigheid. "Deur die wet kom kennis van die sonde" (Rom 3:20), maar deur die kennis van die sonde nederigheid, maar deur nederigheid word genade verkry. So dit bring God dit ter weë: hy maak tot sondaars, om tot regverdigheid te maak.
XVII. Om so te praat, is om nie geleentheid tot hopeloosheid te gee nie, maar slegs tot nederigheid en om ywer te bewerk om die genade van Christus te soek.
Dit is duidelik uit wat gesê is: omdat, volgens die evangelie, die koninkryk van die hemele aan die kleines en nederiges behoort en Christus lief is vir hulle (wie egter nie insien dat hy 'n verdoemenswaardige en veragtelike sondaar is nie, kan nie nederig wees nie; en sonde word net deur die wet erken), word dit is daaruit duidelik dat ons nie hopeloosheid verkondig nie, maar eerder hoop wanneer ons preek dat ons sondaars is. Hierdie prediking van sonde, of liewer die kennis van sonde, en die geloof in sulke prediking is 'n voorbereiding vir genade. Dan ontstaan ​​die verlange na genade wanneer die kennis van die sonde opgestaan ​​het. ...
XVIII. Dit is seker dat 'n mens alle hoop vir homself moet verlaat om die genade van Christus te bereik.
Die wet wil hê dat 'n mens alle hoop op homself laat vaar deurdat dit "lei tot die hel," en " ar maak" (1 Sam. 2, 6f) en hom in al sy werke wys dat hy 'n sondaar is soos die apostel Romeine 2 en 3 doen, as hy sê: "Ons is oortuig dat ons almal onder die sonde is" (Rom 3: 9). Maar hy wat dit wat in sy krag is doen en glo hy kan iets goeds doen, dink nie van homself dat hy niks is nie, nie laat nie die hoop op sy eie kragte vaar nie, maar is eerder arrogant, dat hy op sy eie krag vertrou om genade te bereik.
XIX. Hy is nie waardig om 'n teoloog genoem te word wat God se "onsigbare wese deur die skepping erken en sien nie" (Rom 1:20).
Dit word duidelik getoon deur diegene wat dit gedoen het, en tog in Rom. 1, 22 deur die apostel dwase genoem word. Verder is God se onsigbare wese is sy krag, godheid, wysheid, geregtigheid, goedheid, ens. Om dit te erken, maak dit nie waardig of wys nie.
XX. Inteendeel, net wie deur die lyding en die kruis die sigbare wese van God wat tot die mens gedraai is sien en herken.
God se wese wat tot die mens gedraai is is die teenoorgestelde van die onsigbare, naamlik sy menslikheid, swakheid, dwaasheid, soos 1 Kor. 1, 25 praat van goddelike swakheid en dwaasheid. Omdat mense die kennis van God uit sy werke misbruik, wou God weer erken word in lyding en die wysheid van die onsigbare verwerp deur die sigbare, sodat diegene wat die God wat openbaar was in sy werke nie aanbid het nie, hom (nou) versteek in lyding eerbiedig, soos 1 Kor. 1, 21 sê: "Want aangesien in die wysheid van God die wêreld deur die wysheid God nie geken het nie, het dit God behaag om deur die dwaasheid van die prediking die wat glo, te red" Dit is nie genoeg of goed vir enigiemand om God in Sy heerlikheid en sy majesteit te erken nie, as hy hom nie in die nederigheid en skande van die kruis herken nie. So "vernietig hy die wysheid van die wyses", soos Jesaja sê: "Voorwaar, jy is 'n versteekte God" (1 Kor 1:19). So Joh 14:. Wanneer Philippus ooreenkomstig met die manier van die teologie van heerlikheid gesê het: "Wys vir ons die Vader" (vers 8), het Christus die vlug van die gedagtes wat God elders wou sien teruggehaal en draai hom terug met die woorde: "Filippus, elkeen wat my sien, sien my vader ook" (vers 9). So is in Christus is die gekruisigde die ware teologie en kennis van God. En Johannes 14: 6 sê: "Niemand kom na die Vader nie, behalwe deur my nie." "Ek is die deur," en so aan.
XXI. Die teoloog, wat God se onverborge glorie soek, noem die bose goed en die goeie kwaad, die teoloog van die kruis noem dinge met die regte naam.
Dit is duidelik. So lank as wat hy nie Christus ken nie, herken hy ook nie die God wat in lyding verborge is nie. Daarom trek hy die werke teenoor lyding, die glorie teenoor die kruis, die krag teenoor swakheid, die wysheid teenoor dwaasheid en altesaam die goed teenoor die kwaad voor. Sulkes word deur die Apostel "vyande van die kruis van Christus" (Fil 3: 18) genoem. En sekerlik omdat hulle kruis en lyding haat, maar werke en heerlikheid lief het; So noem hulle die goed van die kruis 'n bose en die kwaad van die werk 'n goeie. Maar daar is reeds gesê dat God slegs in lyding en kruis gevind kan word. Daarom sê die vriende van die Kruis dit is goed en die werke is boos, want by die kruis word die werke vernietig en Adam gekruisig, wat eerder deur werke opgebou word. Want dit is onmoontlik om nie opgeblase te word deur jou goeie werke nie, as jy nie voorheen heeltemal arm en leeg geword het nie deur lyding en kwaad totdat jy weet dat jy self niks is nie en dat die werke nie uit jouself kom nie, maar uit God.
XXII. Die wysheid wat God se onsigbare wese herken en sien deur die skepping, laat opgeblase word, maak blind en hardnekkig. Dit is reeds gesê, want weens die feit dat hulle nie die kruis ken nie en dit haat dit, is hulle lief vir die teenoorgestelde, wysheid, roem, krag wees, ens Hulle is deur hierdie voorliefde des te meer blind en verstok. Dit is onmoontlik om begeertes te bevredig met wat dit gesoek het. Net soos die drang na geld soveel groei as die geld self, verhoog die waterdors van die siel ook; hoe meer sy drink, hoe meer dors word sy, soos die digter sê: "Hoe meer hulle drink, hoe meer dors hulle na water." 1, 8: "Die oog is nie tevrede van sien nie, ook nie die gehoor van hoor nie." Dieselfde geld vir alle begeertes.
So word ook die nuuskierigheid nie bevredig wanneer dit kennis verkry nie, maar slegs des te meer opgevlam, en eersug is nie tevrede as dit roem verkry nie, nog sal die heerssug versadig word deur mag en oorheersing te kry, of begeerte na heerlikheid deur roem - soos Christus Joh . 4, 13 wys, toe hy sê: "Elkeen wat van hierdie water drink sal weer dors" - Die enigste manier om gesond hiervan te word is om nie in te gee aan die verslawing nie, maar om dit uit te wis, dit wil sê: Die een wat werklik wys is, soek nie wysheid voortdurend nie, maar word 'n dwaas en soek dwaasheid in 'n voortdurende agteruitgang. Net so moet die een wat regtig magtig en beroemd wil wees, alles ten volle wil geniet, in plaas daarvan om te streef om krag, eer, genot en genoeg van alles te hê, eerder daarvan weg vlug as om dit te soek. Dit is die wysheid wat dwaasheid vir die wêreld is.
XXIII. Selfs die wet veroorsaak die toorn van God; dit maak dood, vervloek, verkla, veroordeel, verdoem, wat nie in Christus is nie. Dit is wat in Gal. 3, 13 staan, "Christus het ons bevry van die vloek van die wet." En in dieselfde hoofstuk, "Want almal wat uit die werke van die wet is, is onder die vloek" (vers 10). En Rom. 4, 15: "die wet werk toorn." En Rom. 7, 10: "die gebod wat die lewe moes wees, dié het vir my geblyk die dood te wees." Rom. 2, 12: "almal wat sonder wet gesondig het, sal ook sonder wet verlore gaan; en almal wat onder die wet gesondig het, sal deur die wet geoordeel word" Daarom, wie spog met die wet, asof hy slim en geleerd is, die spog met sy skaamte, sy vloek van God se toorn, van die dood soos Rom. 2, 23 sê: "Wie die wet loof ..."
XXIV. Nou is daardie wysheid nie sleg nie, en mens moet nie die wet ontvlug nie, maar die mens misbruik die beste dinge sonder die teologie van die kruis ten slegste.
Want "die wet is heilig" (Rom 7:12) en "alle gawes" van God is "goed" (Jakobus 1: 17). "Die hele skepping van God is baie goed" (1 Timoteus 4: 4; Genesis 1: 31). Maar soos hierbo alreeds gesê is, wie nog nie deur kruis en lyding beskaamd en tot niet gemaak is nie, dink die Werke en Wysheid is sy eie, en erken nie dat werke en wysheid God s'n is nie en misbruik dus God se geskenke en spot hulle.
Maar elkeen wat deur lyding vernietig is, is nie meer homself nie, maar weet dat God alles in hom werk en doen. Of dit nou al gebeur of nie, dit is dieselfde: hy roem nie wanneer God in hom optree nie, en skaam hom nie as hy dit nie doen nie; Hy weet dit is genoeg vir hom as hy deur die kruis ly en vernietig word, sodat hy self meer en meer 'n niks word. Dit is wat Christus in Joh 3: 7 bedoel, "Jy moet opnuut gebore word." Om opnuut gebore te word, moet jy eers sterf en verhef word met die seun van die mens: sterf, sê ek, dit is, die gedurige teenwoordigheid van die dood ondervind.
XXV. Nie wie baie werk doen, is regverdig nie, maar wie, sonder werk, baie glo in Christus.
Want die geregtigheid wat voor God geldig is, word nie verkry deur voortdurende herhaling van individuele aksies nie, soos Aristoteles leer, maar dit word deur geloof toegeëien. "Die regverdiges lewe deur die geloof," Rom. 1, 17 en 10, 10, "want met die hart glo ons tot geregtigheid" Ek wil dus dat die woorde "sonder werk" so verstaan word: nie asof die regverdige niks doen nie, maar sy werke veroorsaak nie dat hy regverdig is nie. Inteendeel, sy geregtigheid laat sy werke gebeur. Want geloof en genade word uitgegiet sonder ons ingryping, en die werke volg dadelik. So word daar gesê Rom. 3, 20: "uit die werke van die wet sal geen vlees voor Hom geregverdig word nie," en vers 28: "So kan ons aflei dat die mens geregverdig word deur die geloof sonder die werke van die wet," dit is, vir regverdiging lewer werk geen bydrae nie. En omdat hy weet dat die werke wat hy doen uit so 'n geloof nie sy eie is nie, maar God se werk, poog hy nou om regverdiging of roem te kry nie deur hulle nie, maar hy wil God se geregtigheid kry, wat kom uit die geloof in Christus. Dit is voldoende vir hom, dit is dat Christus sy wysheid, geregtigheid, ens. is, soos 1 Kor. 1, 30, maar hy self is die werk van Christus of die instrument.
XXVI. Die wet sê: "Doen dit," en dit gebeur nooit. Genade sê, "Glo in Hom," en alles is gedoen.
Die eerste sin word deur baie gedeeltes van die apostel en sy tolk Augustinus onderlê. Daar is ook gesê dat die wet eerder toorn veroorsaak en almal onder die vloek gevange hou. Die twee getuig ook van die tweede sin, dat die geloof regverdig en, soos Augustinus sê, "Die wet vereis wat geloof bereik." Dus, deur geloof is Christus in ons, ja, een met ons. Christus is egter regverdig en vervul al die gebooie van God. Daarom vervul ons ook alle dinge deur Hom, omdat Hy deur die geloof ons s'n geword het.
XXVII. Ons kan met reg Christus se doen as die eintlik werkende en ons eie as die bewerkte benoem en sê dat God die bewerkte behaag ter wille van die bewerkende.
Solank as wat Christus deur geloof in woon, beweeg Hy ons deur hierdie lewende geloof in sy werke tot ons werke. Want die werke wat hy self doen, vervul God se gebooie en word aan ons gegee deur die geloof; sodra ons na hulle kyk, word ons gedryf om hulle te na te volg. Daarom sê die apostel: "Wees dan sy volgelinge as die geliefde kinders" (Efesiërs 5: 1). Daarom word barmhartige werke wakker gemaak deur sy werke waarmee Hy ons gered het, soos St. Gregorius sê: "Elke daad van Christus is 'n opdrag, 'n aandrywing vir ons," As sy optrede is in ons, leef dit deur die geloof, omdat dit lok met geweld, soos dit in Hooglied 1, 3 sê: "Neem my na jou Ons hardloop agter die reuk van jou salf aan, "d.i. jou werke.
XXVIII. Die liefde van God vind nie sy voorwerp nie, maar skep dit eers, menslike liefde ontstaan uit sy voorwerp.
Die tweede deel van hierdie sin is onmiddellik en gedeel word deur alle filosowe en teoloë, naamlik dat die liefde deur haar voorwerp veroorsaak word. Aristoteles beweer dat elke geestelike kapasiteit passief en stoflik is en aktief is deur die ontvangs van van buite; daardeur wys hy duidelik dat sy filosofie teen die teologie in stryd is, omdat sy in alle opsigte haar eie soek en die goed eerder ontvang as gee.
Die eerste deel van die sin is duidelik omdat die liefde van God wanneer dit lewend op mense inwerk wat sondig, boos, dom en swak is, hulle lief het, om hulle tot regverdige, goeie, wyse en sterke mense te maak, en dus vloei dit voort en deel die goeie uit. Want die sondaars is mooi omdat hulle geliefd is, hulle word nie gelief omdat hulle mooi is nie. Die menslike liefde vlug daarom weg van sondaars as kwaad. So sê Christus: "Ek het nie gekom om regverdiges te roep nie, maar om sondaars te soek" (Matteus 9:13). Maar dit is die kruisgebore liefde van die kruis, wat nie draai na waar dit goed is om te gebruik vir sy eie doel nie, maar waar dit goed vir die bose en armes kan bring. "Om te gee is meer geseën as om te neem," sê die apostel (Handelinge 20:35). Daarom sê dit Psalm 41. 2: "Salig is hy wat die armes en die armes waarneem," hoewel 'n niks, iets arms of behoeftiges, van natuur nie die onderwerp van waarneming kan wees nie, wat net kan sien wat daar en waar en weesend is en goed. So reageer dit volgens die voorkoms van die persoon (Rom 2: 11) en volgens wat in die oog is, ens.