Hennie Koortzen en Wynie Strydom lei die gesprek oor die Rugbykampioenskap en Curriebekertoernooi. Die legende, Frik du Preez, sluit by hulle aan om oor Colin Meads, die Nieu-Seelandse rugbyspeler, se loopbaan en afsterwe te gesels.
Vrydag en Saterdag se Curriebeker-weekronde beloof om een van die strafste tot dusver in vanjaar se reeks te wees, gesien hoeveel vir die onderskeie spanne op die spel is.
Die kragmeting tussen die Westelike Provinsie en die Sharks Saterdag op Nuweland, Kaapstad, lok die meeste belangstelling uit.
Die Sharks is die gunsteling. Sy enigste nederlaag sover was teen die verdedigende kampioen en huidige voorloper, die Cheetahs, en dit was voor hy sy Superrugbyspelers ingespan het.
Albei spanne volg ʼn konserwatiewe kiesbeleid en die spelers verstaan mekaar goed. Al word ʼn taai stryd verwag, kan die botsing heel aanskoulike rugby oplewer.
Die Cheetahs is noodwendig die gunsteling om Saterdag in Bloemfontein die Goue Leeus te klop, maar het byna sy hele opdrafspan uitgegooi wat die Blou Bulle getroef het.
Die Leeus is ʼn veel beter span as wat sy laaste plek op die punteleer aandui, en as die span sy ingesteldheid regkry, kan hy vir die grootste verrassing tot hiertoe in die reeks sorg.
Die kragmetings tussen die Pumas en die Bulle het in die jongste jare uiters harde botsings opgelewer, met seges deur eersgenoemde geen verrassing meer nie.
Vrydag se wedstryd in Nelspruit sal kwalik ʼn uitsondering wees. Die wyse waarop die Pumas verlede week Griekwas se hardlooprugby ontwrig het, voorspel niks goeds vir die beseringsgeteisterde Bulle nie.
Die wedstryd is natuurlik ook skerp in die kollig met die hardekoejawel John Mitchell wat die besoekers se afrigting by Nollis Marais oorgeneem het.
In Pretoria word gehoop dat daar sommer dadelik ʼn verbetering in die Bulle se spel merkbaar sal wees.
Die Curriebeker- Eerste Liga skop Vrydag af met ʼn kragmeting tussen die Luiperds en die SWD Arende op Olënpark in Potchefstroom.
Die verdedigende kampioen, die Griffons, se veldtog begin met ʼn wedstryd Saterdag in Welkom teen die Welwitschias van Namibië.
In Saterdag se ander botsings pak die Oostelike Provinsie en die Boland mekaar in Port Elizabeth; en die Grens durf die Valke in die Buffalostad-stadion in Oos-Londen aan.
19:00 Pumas teen Blou Bulle, Mbombela-stadion, Nelspruit
15:00 WP teen Sharks, Nuweland, Kaapstad
17:15 Cheetahs teen Goue Leeus, Bloemfontein
16:00 Luiperds teen SWD, Olënpark, Potchefstroom
15:00 OP teen Boland, Nelson Mandelabaai-stadion, Port Elizabeth
15:00 Griffons teen Welwitschias, Welkom
15:30 Grens teen Valke, Buffalostad-stadion, Oos-Londen
Argieffoto (Foto: RitaE, Pixabay)
Gisteraand laat is daar ‘n harde slag in my huis. Konsternasie. Ek skrik vir my nugter wakker al is dit ná 12 en sien visioene van figure in klapmusse wat my mikrogolf by die kombuisvenster uittel en my varkore, wat ek met emmers badwater deur die droogte tot by blom gepamperlang het, plattrap. Ek is sommer kwaad nog voor ek weet wat ek gehoor het.
Die honde is ewe ontsteld en gaan onbedaarlik aan die kef, en ek hoor uit die kamer langsaan die gedempte gevloek van ‘n universiteitstudent wat uit sy REM-slaap (dis nou in teenstelling met dooievisoogslaap wat hulle in die klasse pleeg terwyl die dosent praat) geruk word.
Ek besef die slag was in sy kamer. Het die hoop vuil wasgoed, waaroor ek al twee weke preek, omgetuimel en hom toegeval? Of het die miere die argeologiese broodkorsies ontdek en vir hulle ‘n pad deur die muur tot in die kamer ingevreet?
Die student neem stelling in in my kamerdeur. “Die blerrie bed het gebreek,” kondig hy ewe dikbek aan.
Ek wil eers vra wat hy gedoen het dat ‘n soliede houtbed breek, maar besluit dan ek wil liewer nie weet nie. Ek gaan kyk. Hy’s reg: Die bed is stukkend. Een poot het morsaf gebreek; bo in die gewrig, waar die boute die basis aan die poot moet vashou. Dis jare se lê wat die hout sat het, en die kontrepsie wat aanvanklik so stewig gelyk het, het letterlik versplinter. Dit lyk nie vir my na iets wat selfs met gevorderde chirurgie reggedokter kan word nie.
“Gaan haal ‘n opvoumatras en maak vir jou ‘n krismisbed,” sê ek voor ek gaan terugklim in die bed. ‘n Mens los katastrofes in die daglig op. Niks wat in die donker bewimpel word, kan iets goeds oplewer nie.
Vroegdag is ek op die foon en bel vir Jabulani. Hy moet kom kyk of hy kan red wat te redde is. Hy daag ewe pligsgetrou op, maar gee die pasiënt een kyk en bevestig my vermoede: “Tjas, Madammie, this bed, it’s bad. I’ll try, but I don’t know …It’s very bad.”
Ek moet vinnig besluit. Ek is vir die res van die week en naweek uitstedig en my kind moet ‘n matras onder sy bas kry. Ons kan seker lap aan die bed, maar dit gaan weer breek. En in die wonderlike, digitale eeu waarin ons leef, spring ek op die internet en kry ‘n plek wat baie beddens het wat ‘n mens sommer so van ‘n prentjie af kan bestel. En omdat ek in Pretoria woon, is daar een in voorraad en as ek by die huis is, lewer hulle dit sommer voormiddag vir my af. Die maand staan einde se kant toe, kan ek hoor, en die verkoopsman is gretig om sy teiken te bereik. Ons beklink die transaksie met ‘n EFT en ‘n e-pos, en my kooi is op die trok.
Die enigste vangplek is dat die stukkende bed weg moet wees as die nuwe een opdaag. Wat ‘n hele nuwe stel hoofbrekens oplewer, want die poot mag gebreek het, maar die res van die bed is so stewig soos Gibraltar. En die vorige span breinchirurge wat die bed aanmekaar gesit het nadat ons in dié huis ingetrek het, het die boute gestrip, wat beteken dat ‘n mens nie die kopstuk van die basis af kan loskry nie. Dit maak ook nie saak uit watter hoek ons die deur benader nie, die bed wil nie daardeur nie. En die tyd loop en iewers in die oggendverkeer sit Ronnie met my nuwe bed op sy trok, en aan diekant staan die ou bed soos ‘n gewonde dier – afpotig, maar te trots om die lewe te laat.
“Jabulani, gaan haal die saag,” beveel ek.
“Madammie, you can’t make the door bigger with the saw. That saw, it only cuts wood, not concrete.”
Ek vervies my vir my wysneusige assistent. “Loop haal die saag dat ek die bed kan stukkend sny.”
“Eish, Madammie, you’re gonna kill it?”
“Wel, dis of dit of ek brand die bed in die kamer af en dan dra jy die asse hier uit. Wat verkies jy?”
Hy skud sy kop, maar maak soos ek sê, en ‘n halfuur later is die drie stukke van die dooie bed buite onder die afdak. Ronnie sal lykbesorger speel en die karkas wegry, het hy belowe.
Toe die nuwe bed staan en ek en Jabulani ons handewerk so oor bekers tee staan en beskou, hoor ek hom lag. So ‘n lekkerkrylag so uit sy maag uit.
“Wat nou?” vra ek, want ek voel so aan my gebeente hy lag vir my.
“I laugh at you,” bevestig hy my vermoede. “At that other place where I work, that father always says ‘’n Boer maak ‘n plan’ when things go bad. But now I can tell him what a Boervrou does when things go bad.”
Ek kyk hom so oor die tee. “Wat’s dit?”
Hy lig sy beker in ‘n saluut. “’n Boervrou vattie k*kkie.”
En daar het jy dit, uit die mond van ‘n wyse Tswana.
Lede van die burgerregte-organisasie AfriForum het vanoggend buite die Pretoria-Noordse landdroshof teen die dubbele standaarde betoog waarmee rasvoorvalle in Suid-Afrika hanteer word.
Dié dubbele standaarde behels volgens AfriForum dat wit-op-swart-aanvalle deurlopend aan die groot klok gehang word, terwyl swart-op-wit-aanvalle grootliks geïgnoreer word. Die betoging val saam met die verskyning van twee verdagtes wat Carel Kruger aan die begin van Augustus vanjaar in die Montana-omgewing gewelddadig met ’n baksteen aangeval het. Dié aanval het enkele dae ná die KFC-voorval – óók in die Montana-omgewing – plaasgevind.
Volgens Kallie Kriel, uitvoerende hoof van AfriForum, het sowel die aanval op Kruger as ’n ander geval in die Montana-omgewing toe die ongewapende Carine van Staden in ’n padwoedevoorval geskiet is geensins dieselfde openbare aandag en veroordeling as die KFC-voorval ontvang nie. “Ongelukkig bestaan daar dubbele standaarde rakende die hantering van voorvalle waarby ras betrokke is. Wanneer die slagoffer swart en die aanvaller wit is, word die saak aan die groot klok gehang, terwyl sake soos dié van Kruger en Van Staden grootliks geïgnoreer word,” sê Kriel verder.
Kriel wys daarop dat AfriForum alle voorvalle van geweld veroordeel – ongeag die ras van die slagoffer of aanvaller.
“AfriForum het die KFC-voorval soos baie ander instellings veroordeel, maar wag tot vandag toe dat die minister van polisie, die meerderheid van die media en die sogenaamde ‘black twitter’ die Kruger- en Van Staden-aanval met dieselfde ywer veroordeel as waarmee die geval met die KFC-voorval veroordeel is,” voeg Kriel by.
“Vir solank as wat die samelewing onwillig is om alle voorvalle waarby ras betrokke is oor dieselfde kam te skeer, lewer dit geen bydrae tot die verbetering van rasseverhoudinge nie. Inteendeel: dubbele standaarde veroorsaak verdere polarisasie. Daarom sal AfriForum voortaan deurlopend ʼn beroep doen vir die bevordering van wedersydse erkenning en respek tussen gemeenskappe,” sluit Kriel af.
August 24th, 2017 Phalaborwa