Die uitsprake van die Hooggeregshof wat gay -regte in Amerika gevorm het - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die uitsprake van die Hooggeregshof wat gay -regte in Amerika gevorm het
Die Hooggeregshof van die Verenigde State (SCOTUS) is in 1789 gestig, maar dit het eers byna 170 jaar later beslis oor 'n saak wat die regte van gay mense direk beïnvloed het. Sedertdien het die hoogste federale hof in die land ongeveer 'n dosyn ander sake met betrekking tot LGBTQ-regte ingeweeg, wat 'n kragtige uitwerking op die gay-regte-beweging gehad het.
Die Hooggeregshof se eerste saak oor gay -regte
SCOTUS se eerste saak oor gay -regte fokus op die eerste wysiging - spesifiek hoe die vryheid van spraak en pers van toepassing is op homoseksuele inhoud.
In 1954 beveel die posmeester van Los Angeles, Otto Olesen, die federale posowerhede om beslag te lê EEN, 'n homoseksuele tydskrif (die eerste van die land), met die argument dat die inhoud van die tydskrif 'onwelvoeglik' was.
One, Inc., die uitgewer van die tydskrif, het Olesen gedagvaar. 'N Laer hof het ten gunste van die regering beslis en die negende rondgaande appèlhof stem saam met hierdie uitspraak.
SCOTUS het dit egter ingeneem One, Inc. v. Olesen in 1958 en beslis ten gunste van One, Inc. met min kommentaar, met verwysing na slegs sy onlangse besluit in Roth teen die Verenigde State (1957).
In hierdie vorige geval het die regters bevind dat onwelvoeglike toespraak nie deur die eerste wysiging beskerm word nie. Maar hulle het verder opgemerk dat "seks en onwelvoeglikheid nie sinoniem is nie" en idees met "selfs die geringste verlossende sosiale belang", insluitend omstrede idees, word beskerm.
Eerste Gay Marriage License geweier deur SCOTUS
Na One, Inc. Olesen, SCOTUS het die volgende paar dekades min gevalle van homoseksuele regte gesien, maar 'n paar sake is opmerklik.
In 1970 word Jack Baker en Michael McConnell die eerste gay paartjie wat aansoek gedoen het om 'n huwelikslisensie - hulle is geweier. In die daaropvolgende saak Baker v. Nelson (1971), het die hooggeregshof in Minnesota beslis dat staatswette wat die huwelik beperk tot paartjies van teenoorgestelde geslag, nie die Amerikaanse grondwet oortree nie.
Toe die egpaar appèl aanteken, het SCOTUS die saak van die hand gewys "uit gebrek aan 'n wesenlike federale vraag", wat die saak effektief as presedent bevestig.
Toe, in 1986, nog 'n SCOTUS -uitspraak, Bowers v. Hardwick, het 'n Georgia -sodomiewet bekragtig wat orale en anale seks privaat straf tussen toestemmende volwassenes.
LEES MEER: Die tragiese liefdesverhale agter die uitspraak van die Hooggeregshof se uitspraak oor huwelike van dieselfde geslag
'Spesiale regte' word verwerp
In vergelyking met die voorafgaande dekades was die 1990's en 2000's relatief besig vir SCOTUS oor kwessies oor gay -regte.
In 1996's Romer v. Evans, Het SCOTUS bevind dat 'n kiesersinisiatief in Colorado die klousule vir gelyke beskerming van die Grondwet oortree.
Die inisiatief wou alle regeringsvlakke verbied om LGBTQ -individue as 'n beskermde klas te erken, en voer aan dat sulke beskerming 'spesiale regte' sou wees. Maar SCOTUS het nie saamgestem met hierdie siening nie. 'Hierdie beskerming', het justisie Anthony Kennedy geskryf, 'vorm 'n gewone burgerlike lewe in 'n vrye samelewing.'
Twee jaar later in Oncale v. Sundowner Offshore Services, Inc., Het SCOTUS beslis dat teistering van dieselfde geslag gedek word onder titel VII van die Civil Rights Act van 1964, wat diskriminasie op die werkplek op grond van geslag, ras, kleur, nasionale herkoms en godsdiens verbied.
SCOTUS: Verkenners kan gay individue uitsluit
In Boy Scouts of America v. Dale (2000), Het SCOTUS beslis dat die Boy Scouts of America 'n grondwetlike reg het om lidmaatskap van gay persone te verbied omdat opposisie teen homoseksualiteit deel is van die organisasie se "ekspressiewe boodskap".
Hierdie uitspraak het sterk gesteun Hurley v. Iers-Amerikaanse Gay, Lesbian en Bisexual Group van Boston (1995), waarin SCOTUS bevind het dat private organisasies groepe kan uitsluit wat boodskappe teenstrydig met die organisasie se boodskappe aanbied. In daardie geval het die parade -organiseerders van Boston se St. Patrick's Day 'n groep uitgesluit wat onder 'n Ierse gay pride -vaandel wou optrek.
Ondanks die uitspraak van die Boy Scout van 2000, het die groep in 2013 sy verbod beëindig om openlik gay jeugdiges aan sy aktiwiteite deel te neem. Twee jaar later het dit sy verbod op openlik gay volwasse leiers beëindig. En in 2017 kondig die groep aan dat hulle lede sal aanvaar op grond van die geslag wat op hul aansoek verskyn, sodat transgender seuns kan aansluit. Wat die Boston St. Patrick's Day -parade betref, het die organiseerders in 2014 gestem om gay groepe openlik te laat optrek, maar 'n verbod in 2017 herhaal. Na hewige terugslag is die verbod weer opgehef.
In 2003 het die land 'n belangrike saak vir die beweging van gay -regte gesien: Lawrence v. Texas. In sy uitspraak het SCOTUS 'n wet teen Texas op sodomie geskrap en omvergewerp Bowers v. Hardwick. Vir die meerderheidsmening het regter Kennedy geskryf: "Die staat kan nie hul [gays] se bestaan ​​afbreek of hul lot beheer deur hul privaat seksuele gedrag tot 'n misdaad te maak nie."
Verskeie hofuitsprake lei tot gay huwelike
In die 2010's was daar 'n reeks SCOTUS -uitsprake wat homoseksuele huwelike uiteindelik wettig in die land gemaak het.
Verenigde State v. Windsor (2013) die Wet op die Verdediging van Huwelik as ongrondwetlik beskou het, Hollingsworth v. Perry (2013) het effektief 'n laer hof se beslissing bekragtig om Kalifornië se omstrede stembus-inisiatief van Proposition 8 wat die huwelik van dieselfde geslag verbied het, om te keer, en Obergefell v. Hodges (2015) bevind dat alle verbod op huwelik van dieselfde geslag ongrondwetlik is.
In laasgenoemde geval het die hof talle vorige sake in sy beslissing aangehaal, insluitend Lawrence v. Texas, Verenigde State v. Windsor, en Loving v. Virginia, die belangrike besluit van 1967 wat wette verbied wat 'n verbintenis tussen rasse verbied.
Obergefell v. Hodges 'n onvermydelike botsing tussen burgerlike en godsdienstige vryhede tot stand bring, en sommige ondernemings voer aan dat hulle nie vir gay huwelike hoef te sorg nie, omdat dit in stryd is met hul godsdienstige oortuigings.
In Meesterstuk Cakeshop v. Colorado Civil Rights Commission (2018), staan ​​SCOTUS aan die kant van die Masterpiece Cakeshop - wat geweier het om 'n troukoek vir 'n gay -troue te maak - omdat die kommissie nie godsdiensneutraliteit gebruik het toe sy die diskriminasie -saak teen die bakkery beoordeel het nie.
Maar die hof het nie uitspraak gelewer oor die dieper aangeleentheid of ondernemings diens aan gay en lesbiërs kan weier op grond van die regte van die eerste wysiging nie.
Diskriminasie op die werkplek
In 2019 neem SCOTUS drie nuwe sake aan -Altitude Express Inc. Zarda, Bostock v. Clayton County, Georgia en R.G. & G.R. Harris Funeral Homes v. Equal Employment Opportunity Commission—Op homoseksuele en transgender werkers beskerm word teen diskriminasie op die werkplek.
In 'n verrassende 6-3-beslissing wat in Junie 2020 geneem is, het die hof beslis dat LGBTQ-werkers beskerm word onder titel VII (wat diskriminasie op grond van seks voorkom), en dat hulle nie ontslaan kan word weens hul seksuele oriëntasie of geslagsidentiteit nie.
"Dit is onmoontlik om teen 'n persoon te diskrimineer omdat hy homoseksueel of transgender is sonder om teen die persoon op grond van seks te diskrimineer," het regter Neil Gorsuch in die meerderheidsmening geskryf. G. Breyer, Sonia Sotomayor en Elena Kagan.
Die uitspraak word beskou as 'n groot oorwinning vir LGBTQ -regte.
Die hof beslis reeds in 1958 ten gunste van gay -regte. Maar sy besluite het nie altyd die LGBT -gemeenskap geskaar nie.
Die belangrike besluit van 1967 wat wette verbied het wat verbintenisse tussen rasse verbied.
Jim Obergefell hou 'n foto van hom en sy oorlede man John Arthur in sy woonstel in Cincinnati. Hulle is uiteindelik getroud met 'n mediese straler in Maryland kort voordat Arthur aan ALS dood is. Obergefell het 'n saak ingedien sodat hy as die langslewende gade op die sterftesertifikaat, wat na die hooggeregshof is, gelys kan word.
Obergefell v. Hodges 'n onvermydelike botsing tussen burgerlike en godsdienstige vryhede tot stand bring, met sommige ondernemings wat beweer dat hulle nie vir gay huwelike hoef te sorg nie, omdat dit in stryd is met hul godsdienstige oortuigings.
In Meesterstuk Cakeshop v. Colorado Civil Rights Commission (2018), staan ​​SCOTUS aan die kant van die Masterpiece Cakeshop - wat geweier het om 'n troukoek vir 'n gay troue te maak - omdat die kommissie nie godsdiensneutraliteit gebruik het toe sy die diskriminasie saak teen die bakkery beoordeel het nie.
Maar die hof het nie beslis oor die dieper aangeleentheid of besighede diens aan gays en lesbiërs kan weier op grond van die regte van die eerste wysiging nie.
10. Abrams v. Verenigde State
Die ironie van die Amerikaanse demokrasie is dat die federale regering tydens tye van oorlog wette aangeneem het wat die waardes van demokrasie, insluitend vrye spraak, direk weerspreek. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die wetgewende tak die Sedition Act goedgekeur, wat dit 'n misdaad gemaak het om met opset, uitdrukking, skryf of publikasie van enige dislojale, godslasterlike, skurwe of beledigende taal oor die vorm van die regering van die Verenigde State . "
Kort daarna is baie mans en vroue gearresteer weens misdade ingevolge hierdie wet, waaronder die sosialistiese kandidaat vir president Eugene V. Debs en Jacob Abrams. Abrams, saam met 'n groep Russiese immigrante, is in hegtenis geneem en 15 jaar tronkstraf opgelê. Die appèl teen die inhegtenisnemings was onsuksesvol, met die hof dat die beskuldigdes opgetree het met die doel om weerstand uit te lok en dat hul dade as 'n 'duidelike en huidige gevaar' beskou word. Die saak is belangrik omdat dit steeds as voorbeeld gebruik word om 'verraaiers' te vervolg vir fluitjieblaas.
Hoe die Burgerregtewet van 1964 die Amerikaanse geskiedenis verander het
President Lyndon B. Johnson het 50 jaar gelede saamgehou en saamgewerk met die kongres totdat die Burgerregtewet van 1964 aanvaar en onderteken is.
Die Burgerregte -wet, 'n nalatenskap van Johnson, het die land ernstig geraak, aangesien dit vir die eerste keer diskriminasie in diens en besighede van openbare verblyf op grond van ras, kleur, godsdiens, geslag of nasionale oorsprong verbied het.
Johnson werk saam met Demokrate en Republikeine van regoor die land en belê aansienlike politieke kapitaal om die wetgewers van die voormalige Konfederasie te omseil om die Wet op Burgerregte aan te neem. Johnson se pogings het meer vir burgerregte gedoen as enige president sedert Abraham Lincoln.
Dit is nie meer duidelik as in Mississippi nie, waar die kiesersregistrasie van die geskikte swart bevolking toegeneem het van minder as 7 persent in 1965 tot meer as 70 persent in 1967.
President Barack Obama en drie voormalige presidente - Jimmy Carter, Bill Clinton en George W. Bush - kom hierdie week bymekaar in Austin om die 50ste herdenking van die ondertekening van die Wet op Burgerregte te vier.
Die wêreld het die afgelope halfeeu ontwikkel. In 2008 het die Amerikaanse president Obama verkies, ons eerste Afro -Amerikaanse president. Dit is 'n werklikheid van die 21ste eeu wat in 1964 onmoontlik sou gewees het.
Terwyl sommige besluite van die Hooggeregshof die afgelope paar jaar omgekeer het, het sommige inisiatiewe van die 20ste eeu begin om minderhede te help, maar ander tendense het ontwikkel om gelykheid van burgerregte nog sterker te maak. Daar is nou toenemende gelykheid in vroueregte, regte vir gestremdes, gay -regte en immigrantregte regoor die land.
Die optrede van Johnson en Congress in 1964 demonstreer waaroor Amerikaanse demokrasie gaan - debatteer oor die kwessies, soek die gemene saak, neem 'n besluit en kry iets ten goede. ___
1998: Bragdon v.Abbott - Hooggeregshof van die Verenigde State / 1998: Appèlhof van die Verenigde State vir die eerste kring
Toe 'n tandarts weier om Sidney Abbott, wat H.I.V.-positief was, by sy kantoor te behandel, het sy gedagvaar ingevolge die Wet op Amerikaners met Gestremdhede. Die hooggeregshof het beslis dat die A.D.A. het Abbott teen diskriminasie beskerm en die saak teruggestuur na die appèlhof, wat dan verder in haar guns beslis het, en meen dat haar behandeling nie 'n 'direkte bedreiging' vir die tandarts inhou nie.
Amerikaanse hooggeregshof beslis dat werkgewers nie teen LGBTQ+ -werkers kan diskrimineer nie
Die hooggeregshof het beslis dat 'n belangrike burgerregtewet uit 1964 homoseksuele en transgenderwerkers teen diskriminasie beskerm in 'n historiese oorwinning vir die LGBTQ+ -gemeenskap.
Die ses-tot-drie uitspraak is die grootste oorwinning vir LGBTQ+ -regte sedert die hof in 2015 huweliksgelykheid bekragtig het en vir die eerste keer federale werkplekbeskerming uitbrei na LGBTQ+ -werkers landwyd.
Die saak het betrekking op of titel VII van die Civil Rights Act van 1964, wat diskriminasie op grond van ras, godsdiens, nasionale herkoms en geslag belemmer, ook werkers van LGBTQ+ dek.
'Vandag moet ons besluit of 'n werkgewer iemand kan afdank bloot omdat hy homoseksueel of transgender is. Die antwoord is duidelik. 'N Werkgewer wat 'n individu afdank omdat hy homoseksueel is of transgender, ontslaan die persoon weens eienskappe of dade wat hy nie by lede van 'n ander geslag sou bevraagteken het nie. Seks speel 'n noodsaaklike en ondenkbare rol in die besluit, presies wat titel VII verbied, 'het Justisie Neil Gorsuch geskryf.
Die drie sake wat die hof aangehoor het, Altitude Express Inc teen Zarda, Bostock teen Clayton County, en RG & amp Harris Harris Funeral Homes teen EEOC het betrekking op die vraag of 'n federale verbod op geslagsdiskriminasie diskriminasie tussen werknemers teen LGBTQ+ -werkers verbied.
Die Harris Funeral Homes -saak fokus op Aimee Stephens, 'n transvrou wat afgedank is nadat haar baas beweer het dat dit 'God se bevele' sou oortree as hy haar 'toelaat om' [haar] seks te ontken terwyl sy as 'n verteenwoordiger van die [organisasie] optree.
Stephens se saak was die eerste saak oor transregte wat voor die hooggeregshof gekom het, en dit het gekom in 'n tyd toe aanvalle op trans -mense opgeduik het en die federale regering en konserwatiewe state die regte van transpersone wou ondermyn.
Donald Zarda en Gerald Bostock, albei gay mans, beweer hulle is uit hul werk ontslaan weens hul seksuele oriëntasie.
Zarda, 'n valskermspringinstrukteur, het sy werk verloor nadat hy aan 'n vroulike kliënt onthul het dat hy homoseksueel was voor 'n tandemsprong - hy het gedink dat die onthulling haar gemakliker sou maak met hul noue fisiese kontak.
Bostock, 'n bekroonde koördineerder vir maatskaplike dienste vir kinders, is ontslaan uit sy werk in Georgië nadat sy baas ontdek het dat hy by 'n gay sagteballiga aangesluit het.
Voor die regerende werk was diskriminasie teen gay en transgenderwerkers steeds wettig in 'n groot deel van die land. Sowat 29 state laat tans een of ander vorm van diskriminasie toe op grond van seksuele oriëntasie of geslagsidentiteit in werk, behuising en openbare verblyf.
Onder die Trump -administrasie het baie konserwatiewe staatswetgewers wetsontwerpe opgestel wat veral die regte van transgender mense teiken. Vrydag het die Trump-administrasie die beskerming van gesondheidsorg in die Obama-era vir transgender-Amerikaners teruggetrek.
Die verweerders in die sake is ondersteun deur 'n groep regsgroepe, waaronder die Alliance Defending Freedom (ADF), 'n konserwatiewe Christelike groep.
Die Hooggeregshof en Gelyke Regte
Die Grondwet beskryf gelyke regte slegs in algemene terme. Die howe, veral die Hooggeregshof, moes besluit hoe hierdie geregtelike waarborge op spesifieke situasies van toepassing is. Sommige hofbeslissings het gelyke regte ondersteun en verbreed, terwyl ander beslissings dit beperk het.
In Scott v. Sandford (Dred Scott -saak), is die Hooggeregshof van mening dat nie die state of die nasionale regering die bevoegdheid het om burgerskap aan Afro -Amerikaners te verleen nie.
Die 14de wysiging word aanvaar. Die wysiging bevat die gelyke beskermingsklousule en verklaar dat alle persone wat in die Verenigde State gebore of genaturaliseer is, Amerikaanse burgers is.
In Bradwell v. Illinois, die Hof handhaaf 'n staatswet wat vroue van die regspraktyk belet.
In die Sake oor burgerregte, beslis die Hof dat die 14de wysiging nie rassediskriminasie deur privaat individue of besighede verbied nie.
In Chae Chan Ping v. Verenigde State, beslis die Hof dat die bevoegdheid van die Amerikaanse regering om vreemdelinge uit te sluit, onweerlegbaar is.
In Plesierig v. Ferguson, beslis die Hof dat 'aparte maar gelyke' fasiliteite vir verskillende rasse aanvaarbaar is.
Missouri eks. Gaines v. Kanada begin die afsonderlike maar gelyke leerstelling uit die weg ruim. Die hooggeregshof beveel Missouri om Gaines, 'n Afro-Amerikaanse student, toe te laat om 'n regskool aan die voorheen geheel-wit Universiteit van Missouri by te woon of 'n vergelykbare regskool vir swartes te stig. Gaines word toegelaat aan die Universiteit van Missouri.
Die hof val om Plesierig in Bruin v. Raad van Onderwys. Die regters meen dat 'aparte maar gelyke' openbare skole ongrondwetlik is en beveel dat gesegregeerde skoolstelsels uitgefaseer word.
President John F. Kennedy reik uitvoerende bevel 10925 uit, wat bepaal dat projekte wat met federale fondse gefinansier word, 'regstellende aksie' moet neem om te verseker dat huur- en indiensnemingspraktyke vry is van rassevooroordeel.
Die Equal Pay Act maak dit onwettig vir werkgewers om 'n vrou minder te betaal as wat 'n man vir dieselfde werk sou ontvang.
Wet op Passage of Civil Rights van 1964. Dit was die mees ingrypende van die Civil Rights Acts wat van 1957 tot 1968 uitgevaardig is in die verbod op diskriminasie.
In Liefdevol v. Virginia, die hof skrap alle wette oor die wanorde van die staat.
In Alexander v. Onderwysraad van Holmes County, beslis die hof dat na 15 jaar die tyd vir "alle doelbewuste spoed" (in mandaat in 'n uitspraak van 1955) in die skeiding van skole verby is. Voortaan is gesegregeerde skoolstelsels ongrondwetlik.
Die hof sanksies om in te gaan Swann v. Charlotte-Mecklenburg Onderwysraad.
Riet v. Riet is die eerste keer dat die hof bevind dat seksgebaseerde indeling ongrondwetlik is. In sy uitspraak skort die hof 'n Idaho -wet aan wat vaders voorkeur gee bo moeders in die administrasie van kindergoedere.
In Regente van die Universiteit van Kalifornië v. Bakke, bevind die hof dat regstellende aksie aanvaarbaar is, maar streng kwotas nie. Dit is bedoel om te verseker dat die voorsiening van groter geleenthede vir minderhede nie ten koste van die regte van die meerderheid sou kom nie.
Die hof bevind in Johnson v. Vervoeragentskap van Santa Clara County, dat die bevordering van 'n vrou bo 'n man nie die Gelyke Beskermingsklousule of Titel VII van die Wet op Burgerregte oortree nie. Dit is ook die eerste saak wat die hof besluit oor voorkeurbehandeling op grond van seks.
In New York State Club Association v. Stad New York, die Hof handhaaf 'n wet wat die meeste private klubs keer om lidmaatskap aan vroue te weier.
Die Hooggeregshof begin 'n meer konserwatiewe benadering tot regstellende aksie volg. In Adarand Constructors v. Pena dit meen dat alle gevalle van regstellende aksie voortaan onder streng ondersoek nagegaan moet word; regstellende aksieprogramme moet toon dat dit 'n "dwingende regeringsbelang" dien.
Kalifornië aanvaar voorstel 209, wat bykans alle programme vir regstellende aksie van die staat uitskakel.
Die Hooggeregshof herevalueer regstellende aksie in twee sake waarby die Universiteit van Michigan betrokke is. In Grutter v. Bollinger die hof beslis dat 'n staatsuniversiteit ras in ag kan neem by die toelating van studente. Maar in Gratz v. Bollinger die hof meen dat dit nie blindelings ekstra gewig kan gee aan wedloop in die proses nie.
Stem 5-4 duim Jackson v. Birmingham Board of Education, beslis die hof dat die federale wet, bekend as titel IX, wat geslagsdiskriminasie in skole en kolleges verbied, ook derde partye se fluitjieblasers beskerm? wat sulke klagtes indien. ? Die statuut is breedweg verwoord: dit vereis nie dat die slagoffer van die vergelding ook die slagoffer moet wees van die diskriminasie waaroor die oorspronklike klagte onderwerp is nie ,? skryf Justice O'Connor.
In Shelby County v. Houer, verwerp die Hooggeregshof artikel 4 van die Wet op Stemreg, wat 'n formule stel wat die Kongres kan gebruik om te bepaal of 'n staat of stemregsbevoegdheid vooraf goedkeuring vereis voordat sy stemwette verander word. Tans, onder artikel 5 van die wet, moet nege "meestal suidelike" state met 'n geskiedenis van diskriminasie toestemming van die kongres kry voordat hulle stemreëls verander om seker te maak dat rasseminderhede nie negatief geraak word nie. Alhoewel die 5? 4 -besluit artikel 5 nie ongeldig maak nie, maak dit dit tandloos. Hoofregter John Roberts sê die formule wat die Kongres nou gebruik, wat in 1965 geskryf is, is verouderd. 'Alhoewel rassediskriminasie in stemming te veel is, moet die kongres verseker dat die wetgewing wat dit aanvaar om die probleem op te los, tot die huidige omstandighede spreek,' het hy in die meerderheidsopinie gesê. In 'n sterk verweerde meningsverskil sê regter Ruth Bader Ginsburg: "Hubris is 'n geskikte woord vir vandag se sloping van die V.R.A." (Wet op stemreg).
In Verenigde State v. Windsor, het die Hooggeregshof beslis dat die 1996 Wet op die Verdediging van Huwelik (DOMA) ongrondwetlik was. In 'n 5 tot 4 stemming het die hof beslis dat DOMA die regte van gays en lesbiërs skend. Die hof beslis ook dat die wet inmeng met die regte van die state om die huwelik te definieer. Dit was die eerste saak ooit oor die kwessie van gay -huwelike vir die Hooggeregshof. Hoofregter John G. Roberts, Jr., het gestem teen die staking daarvan, net soos Antonin Scalia, Samuel Alito en Clarence Thomas. Konserwatief-neigende regter Anthony M. Kennedy het egter saam met sy liberale kollegas gestem om DOMA om te keer.
Die Hooggeregshof beslis, 6? 2, in Schuette v. Koalisie om regstellende aksie te verdedig om 'n grondwetlike wysiging te handhaaf wat openbare universiteite en kolleges in Michigan verbied om 'n rasgevoelige toelatingsbeleid toe te pas. Die uitspraak spreek die staat se regstellende aksiebeleid nie aan nie, maar bevestig die grondwetlikheid van die wysigingsproses. Regter Anthony Kennedy, wat vir die veelheid skryf, sê: "Hierdie saak handel nie oor hoe die debat oor rassevoorkeure opgelos moet word nie. Dit gaan oor wie dit kan oplos." In haar bytende meningsverskil van 58 bladsye, sê regter Sonia Sotomayor, sê die Grondwet: "Dit verseker nie die minderheidsgroep se oorwinning in die politieke proses nie. Dit waarborg hulle betekenisvolle en gelyke toegang tot die proses. Dit waarborg dat die meerderheid nie kan wen deur die stapel van die politieke proses teen minderheidsgroepe permanent. "
Die Hooggeregshof stem op 23 Junie 2016 in 'n 4-3 beslissing dat regstellende aksie wettig is ingevolge die gelyke beskermingsklousule en dat dit gehandhaaf moet word in die geval van Visser v. Universiteit van Texas in Austin. Die saak is na die howe gebring nadat 'n blanke vrou, Abigail Fisher, in 2008 van die skool verwerp is. Sy meen dat UT by Austin se metode van rasoorweging nie voldoen aan die standaarde wat die Hooggeregshof voorheen gestel het nie en daag die gebruik van bevestigend uit aksie in hoër onderwys.
Die impak van Amerikaanse beslissings van die Hooggeregshof oor mediese aangeleenthede, beleid oor gesondheidsorg
Aangesien die hoofstad van Amerika, Washington, DC, 'n buitengewone invloed in ons daaglikse lewe handhaaf. Ondanks die feit dat die bevolking van New York 'n geringe deel het, beïnvloed die daaglikse politieke transaksies in die District of Columbia ons lewens. Die gebeurtenisse in die gange van die kongres sal waarskynlik 'n groter impak op ons hê as die meeste besluite wat die sakemagnaat in die raadsale beraadslaag, hoog bo die wolke wat op die skyline van Manhattan pryk.
Verken hierdie uitgawe
Ook deur hierdie skrywer
Die distrik is vol politieke makelaars, waarvan sommige die beste gekenmerk word deur die fiktiewe egpaar, Frank en Claire Underwood, pragtig uitgebeeld deur die akteurs Kevin Spacey en Robin Wright in die politieke drama, Huis van kaarte. Die binge kyk wat hierdie fiktiewe reeks so 'n treffer gemaak het, is in stryd met die gesegde dat & ldquolaws soos worsies is; dit is beter om nie te sien hoe hulle gemaak word nie. & Rdquo 1 Mense het 'n aangebore fassinasie met politieke intrige en drama.
Politici is nie die enigste inwoners van die District of Columbia wie se besluite ons daaglikse lewens beïnvloed nie. Legioene van anonieme personeellede op die kongres wat belas is met die taak om die wetsontwerpe wat wet word, te spook, bestee ontelbare ure en soms dae of weke aan sukkel met enkele woord- of frase -invoegings of uitvee wat diep resonerende gevolge vir die samelewing kan hê. Oorweeg die onlangse beslissing van die Hooggeregshof wat die wettigheid van die Wet op Bekostigbare Sorg (ACA aka Obamacare) bevestig wat afhang van die interpretasie van slegs vier woorde, wat deur die staat ingestel is, en wat in 'n wet van 900 bladsye begrawe is. 2
Dan is daar 'n verskeidenheid burokrate op die middel- tot senior vlak wat toesig hou oor die verskillende departemente waaruit die federale regering bestaan ​​en wie se taak dit is om die wil van die kongres uit te voer. Soortgelyk aan die konsep om wetenskaplike ontdekkings van bank na bed te vertaal, is dit die mense, byvoorbeeld by die Departement van Gesondheid en Menslike Dienste, die Voedsel- en Geneesmiddeladministrasie en elders, wat deurdagte wetgewing tot beleid lei wat ons praktyk van medisyne.
Wat die Verenigde State onderskei van baie demokrasieë, insluitend diegene met 'n sterk tradisie om 'n sterk stel vryhede en individuele voorregte te handhaaf, is die vermoë van sy burgers om enige wet in die hof suksesvol uit te daag. Die grondwetlike konsep agter die skeiding van magte is briljant, bedoel om die moontlikheid van misbruik van gesag deur die wetgewende, uitvoerende of geregtelike takke van die regering teen te werk. Alhoewel dit die plofbare groei van die regsberoep veroorsaak het en mdashnow meer as 1,2 miljoen prokureurs gehad het en mdash 'n neiging tot sommige ligsinnige regsgedinge veroorsaak het, sou ons samelewing daaronder ly sonder dat die howe toesig gehou het oor die ander takke van die regering. 3
Van al die howe in die land staan ​​daar een wat ver bo die ander sit, een waarvan elke uitspraak deeglik ontleed en noukeurig op Talmudiese wyse ontleed word, want sy nege regters het die bevoegdheid om die laaste woord oor regsgeskille uit te spreek. Sê hallo vir SCOTUS, die Hooggeregshof van die Verenigde State.
Die geval: Homer Plessy, wat swart was onder die destydse Louisiana -wet, het op 'n trein geklim en in 'n motor gesit wat vir wit passasiers gereserveer was. Toe hy weier om te verhuis, is hy in hegtenis geneem. Plessy het aangevoer dat die aparte motorwet, wat vereis dat alle spoorweë gelyke, maar aparte huisvesting moes verskaf, sy regte skend ingevolge die 14de wysiging se klousule oor gelyke beskerming.
Die besluit: Die Hooggeregshof het 7-1 beslis dat 'aparte maar gelyke' akkommodasie vir blankes en swartes nie die 14de wysiging oortree nie.
Regter John Marshall Harlan, bekend as die 'groot meningsverskil', het geskryf dat die Grondwet kleurblind is en dat die VSA geen klassestelsel het nie. "Daar is in hierdie land geen voortreflike, dominante, heersende klas burgers nie, daar is geen kaste nie. Ons Grondwet is kleurblind en weet nie of verdra klasse onder burgers nie," het hy geskryf. Ondanks sy onenigheid verstewig die besluit die 'aparte maar gelyke' leerstelling vir die volgende ses dekades.
Korematsu v. Verenigde State (1944)
Fred Korematsu betwis ook die uitvoerende bevel en verloor in 'n meer bekende en eksplisiete uitspraak wat formeel vasstel dat individuele regte nie absoluut is nie en tydens oorlogstyd na willekeur onderdruk kan word. Die uitspraak, wat algemeen beskou word as een van die ergste in die geskiedenis van die hof, is die afgelope ses dekades amper universeel veroordeel.