Image deur John Paul Edge
Die primêre emosie van die laer brein is vrees. Alle ander gevoelens, reaksies en manifestasies ontstaan ​​uit hierdie baie primêre emosie. Soos in die ou tekste van Indië, sê die Upanishads gepas: 'Waar daar ander is, is daar vrees.' Daarom bring alles anders as jouself op 'n baie fundamentele vlak vrees voor. Vrees is die eerste emosie van laer breinverwerking; vrees hou ons dieselfde. 'N Vrees vir alles anders het ons in 'n vyandige omgewing met baie verskillende bedreigings uit verskillende rigtings laat oorleef.
Die hoër brein het potensiaal vir 'vreesaanval', en die skuif na daardie hoër bevelsentrum verminder angs. As u liggaam energie opberg en bloedvloei na die liggaamsgebiede lei wat u nodig het om u te beskerm, kan dit nie tegelyk in die hoër brein wees nie. Gevolglik, as u meer van die hoër brein kan aanskakel, selfs vir 'n oomblik, moet u vrees vrylaat.
U kan nie vrees aanhou as u meer in die hoër brein verbind nie. Die onderste brein bly steeds gereed indien nodig, maar stop nie meer ons groei en ontwikkeling deur die dominante manier te wees van die lewensproses nie.
Angs: die opgeboude stresreaksie
Angs is die stresrespons 'opgebou' sonder om heen te gaan, dit is die ervaring om in 'n oerwoud te wees met 'n miljoen klein tiere rondom jou; teen watter een veg jy? In watter rigting loop jy? Hulle is oral en die laer brein kan nie kompleksiteit verwerk nie - te veel moontlike bedreigings is daar buite en 'n diep gevoel van angstigheid kruip in.
As die laer brein nie die bedreiging regtig kan identifiseer nie (aangesien dit die eise van die moderne lewe is en nie regtig 'n tier nie), word die energie wat die laer brein mobiliseer om u te beskerm vasgevang in 'n terugvoerlus. Dit word 'toegesluit in die stelsel', dit verdwyn nie deur te veg of te vlug nie (want daar is niks daar om van te veg of te vlug nie), dit bly binne-in sirkuleer, voortdurend versterk deur sy negatiewe oplewing-gebaseerde persepsie van die omgewing. Hierdie sirkulerende oorlewingsrespons begin ons van binne na buite opeet en ons ervaar dit as angs.
Studies verbind nou verminderde aktiwiteit - op die spesifieke area van die hoër brein, die prefrontale korteks (PFC) - by mense wat aan depressie ly. Verder is verhoogde alfa-golwe in die hoër frontale brein geassosieer met verminderde depressie en verhoogde kreatiwiteit.
Verslawing raak miljoene omdat laer breinfisiologie ons verhinder om die salige toestande te ervaar: vreugde, verbinding, passie en doel wat hoër breinfisiologie verg. As 'n hoër breinfisiologie nie beskikbaar is nie, en dopamien nie die sluimerende PFC kan bind nie, probeer ons om die ontbrekende gelukkigheid, vreugdesverbinding te vul deur enige plaasvervanger (seks, dwelms, alkohol, kos, sosiale media, ens.) Wat selfs 'n tydelike toename in dopamien en gevoel van welstand.
Verslawing is ons plaasvervanger vir 'n gebrek aan doel en lewensvreugde wat deur die onderbrein gewoond raak. Baie studies het getoon dat daar 'n verband is tussen laer breinverwerking en verslawing, en ek sal nie die punt hier bespreek nie. Om die slegte gewoonte te verbreek, moet ons die fisiologie opgradeer en die nuwe gewoonte tydens die hoër breintoestand invoeg.
PTSV is 'n toestand wat ontwikkel as gevolg van ernstige trauma. Na die traumatiese gebeurtenis is dit asof die brein van die persoon nooit weer terugkeer na waar hy oorspronklik was nie. In plaas daarvan is dit herbedraad om te reageer op 'n motor wat terugspring asof dit bomme op die slagveld was, of die onopsetlike aanraking van 'n vreemdeling in die metro word beskou as 'n verkragting. Navorsing het getoon dat die fisiologie van PTSV 'n hiperaktiewe amygdala behels, een van die primêre antieke strukture van die 'onderste brein'.
Deur trauma word die laer brein gekondisioneer om die wêreld as 'n bedreiging te beskou en bly hy oplettend, selfs al is die vorige traumas (verkragting, oorlog, ens.) Lankal verdwyn en sal dit waarskynlik nie in die huidige omgewing bestaan ​​nie. Hierdie begrip van breinveranderinge wat met PTSV geassosieer word, vorm 'n uitstekende beginpunt vir die model wat ek voorstel.
Ek stel voor dat die laer brein in die meeste mensdom heeltemal te aktief is en dat ons almal die wêreld op 'n sekere vlak as 'n bedreiging beskou, bloot omdat die laer primitiewe brein steeds toegesluit bly en nie energie opwaarts na die evolusionêre kan laat vloei nie. nuwe breinstrukture. PTSV is bloot 'n dramatiese voorbeeld van hierdie moderne menslike probleem. Die potensiaal bestaan ​​bo ons huidige basis wat die 'normale lewe' waarin ons leef, net so ver van ons potensiaal af lyk, aangesien PTSV-lyers weg is van wat ons nou normaal noem.
Interessant genoeg verminder die skuif in swaartepunt na die hoër brein nie die vermoë van die laer brein om sy werk te doen as ons lewe bedreig word nie. Ek glo dat dit (laer brein) doeltreffender werk as dit nie deur die konstante aktivering in die 21ste eeuse lewe uitgebrand word nie.
Dit is ons vrees wat nodig is om ons te laat ontwikkel - vrees vir die dood bevorder oorlewing wat evolusie bevorder. Die volgende ding vir die spesie is om 'n na-vrees bewuste evolusie-era te betree.
Let daarop dat die gemene deler vir al hierdie 'geestelike / emosionele' afwykings - angs, PTSV, depressie, verslawing - is ... jy het dit, laer breinverwerking, stresfisiologie.
'Stres' is die naam wat ons gee aan die reaksie van die laer brein op die lewe. Alle inligting en u ervaring van u omgewing gaan eers in die onderste brein vir verwerking. Aangesien oorlewing die grootste prioriteit is, moet hierdie deel van die brein onmiddellik sy omgewing ken, as daar 'n bedreiging is.
Sodra 'n bedreiging (of potensiële bedreiging) geregistreer is, is die onderste brein ontwerp om baie vinnig te reageer. Dit is gebou om te voorkom dat u geëet word.
Aangesien inligting uit die omgewing deur u sintuie kom (sig, aanraking, reuk, gehoor, smaak), gaan dit eers in die laer bewustelose primitiewe brein. Dit is 'n belangrike punt: alle inligting wat in u sensoriese stelsel kom, word eers deur die laer primitiewe brein gefiltreer, nog voordat die hoër bewuste brein weet dat daar iets daar is.
Dit is waarom u dalk net van 'n slang af weg spring om 'n paar oomblikke later te vind (wanneer die inligting dit bewus maak) dat die slang slegs 'n klein tuinslang was. Die onderste brein dink of rasionaliseer nie; dit reageer slegs om u te beskerm. Iets daarbuite wil u eet, en u kan nie kosbare tyd mors om die hele pad na die hoër denkende brein (of verder) te laai om te ontleed wat u moet doen nie; jy moet reageer. Reaktiwiteit is hoe die laer brein die wêreld rondom jou verwerk.
Die onderste brein op konstante waarskuwing
In die moderne lewe het die onderste brein 'n konstante basis van lae-vlak betrokkenheid, dit koel nooit af nie en stel homself weer terug nadat die bedreiging weg is, omdat dit al die eise en kompleksiteit interpreteer, dat dit nie gemaak word om te hanteer nie, asof dit is bedreigings van die een of ander aard. Die moderne lewe word daarom deur ons breine gesien as 'n onveilige plek om te wees en ons voel die gevolge van hierdie ingeslote laer breinfisiologie as spanning.
Die amygdala en hippocampus is twee van die laer breinareas wat die meeste verband hou met die stresrespons. Stres verbrand die hippokampus (tot 25%), wat dan nie aan amygdala sê om nie streshormone af te skei nie.
In die hoër brein leef
Om in die hoër brein te woon, verminder nie die toepaslike laer breinoorlewingsrespons as dit nodig is nie. Hierdie reaksie kan eintlik doeltreffender geïnisieer word as u energie nie verbrand word deur lae-grade stresrespons wat aktief is in die meeste van ons nie. moderne wêrelddae. Die manier waarop ons ons fisiologies verdedig, kom ten koste van ons groei en evolusie.
Hoeveel kan psigoterapie of lewensafrigting regtig doen as 'n Steentydperkbrein wat vrees vir verandering van enige aard, onder die oppervlak van die goeie raad wat u gegee word, skuil?
Ons moet eers die brein verander. Hoe kan u die advies wat u ontvang, neem en dit gebruik as die dominante deel van u brein nie wil verander nie? U kan die ligstoele op die Titanic herrangskik, maar dit sal nie die probleem oplos nie! Deur onsself in te span (deur medikasie), verander ons ook nie ons omgewing nie en bring ons nie in die hoër brein nie en lyk vir my nie na 'n goeie langtermynstrategie nie.
Dink net wat kan gebeur wanneer almal wat geestelike emosionele probleme het, nie net die brein op aanvraag met 'gelukkige molekules' kan oorstroom nie, maar die nuwe toestand kan koppel aan gebiede in hul lewens wat verandering nodig het.
Die floreer DNA van die nuwe mens
'N Nuwe veld genaamd epigenetika (wat verder as genetika beteken) het 'n groot deel van die heersende model wetenskaplik verwerp en geglo dat DNA die belangrikste faktor in gesondheid en welstand is. Vooraanstaande navorsers kom tot die gevolgtrekking dat u DNA nie u bestemming is nie.
Binne elkeen van ons is die vermoë om verskillende genetiese reaksies te kies en dan weer te selekteer op grond van ons huidige en immer veranderende verhouding met die omgewing. Die wetenskap het ook getoon dat ons almal genetiese materiaal bevat wat gebruik kan word om DNA te herskryf.
Navorsing toon dat nuwe persepsies van die omgewing 'n positiewe invloed het op die vraag of 'goeie gene' of 'slegte gene' geaktiveer word. Konvensionele wysheid oor die rol wat ons gene speel, is dekades lank verkeerd.
Hoe bevrydend is dit om te weet dat u nie gevang is met u DNA nie? En dit word nog beter; ons weet nou dat epigenetiese veranderinge generatief deurgegee kan word. Sjoe! Dit is evolusie wat in baie nie-Darwiniese terme voorkom.
As u vanuit u hoër brein leef en u die wêreld met dankbaarheid, vreugde en bemagtiging ervaar, skakel u die skakelaars van ongesonde gene af en skakel u die skakelaars van gesonde gene aan. Wetenskaplikes weet nou as 'n feit dat hoe u deur u leeftyd met u omgewing verband hou, kan verander watter gene aangeskakel is. Evolusie is veel meer as wat Darwin besef het en veel meer as wat die 'ortodokse Westerse wetenskaplike' of die 'nuwe ateïs' sal erken.