Erfstuk tamaties - Interessant - 2021
Foto deur Rick Gush
Toskaanse costoluto erfstuk tamaties is groen as dit ryp is.
Ek is geïrriteerd met die stralekrans wat oor die term erfstuk-tamaties sweef sedert die laat 1970's, toe die term wyd gebruik word. Destyds het ek onthou hoe ek 'n noodsaaklike praktyk was om die erfenis van tamatiesoorte te bespaar, aangesien die gene in die toekoms nodig sou wees om by te dra tot toekomstige plantteeltprogramme. 'N Paar genetiese vriende was destyds van mening dat die tamatie-genepoel al ongelooflik enorm was, en dat die verlies van 'n paar ongewildste variëteite nie so aaklig sou wees nie, veral as daar gesien word hoe 'n ton nuwe tamatievariëteite bestaan. elke jaar bekendgestel. Erfstuk-histerie swel op die oomblik weer. Hierdie naweek het ek op die internet gelees: 'Daar is bekend dat erfstuk-tamaties spanning verminder en bene versterk.' Ha! Maar gewone mense nie?
Ek vind my grootste persoonlike waardering vir erfstukvariëteite as die gevoel van verband met een of ander lang ketting van kontinuum. Ek het geel peertamaties gekweek sedert ek 5 jaar oud was, en om dit te groei is dus altyd 'n aangename rit in die geheue. Deesdae groei ek cuore di bue (oshart), die ou Liguriese erfstuk, want dit is die heupe Liguriese ding om te doen. Ek geniet ook die feit dat hierdie ou erfstuksoort die mees algemene plant hier is.
Ek hou ook van plaaslike erfstuk-tamaties, want dikwels bespaar sommige plaaslike mense al 'n rukkie saad op dieselfde plek, wat geneig is om die saadkenmerke aan te pas by die plek, wat beteken dat die plaaslike erfstukke waarskynlik die weer en plaagstres kan weerstaan wat daardie spesifieke ligging lewer. Dit is selde dat hierdie soort gelokaliseerde erfsaad in 'n kommersiële saadpakket gekoop kan word. Plaaslike erfstukke is gewoonlik sade wat van die een hand na die ander oorgedra word.
Daar moet gesê word dat erfenisvariëteite nie regtig beter is nie; hulle is net minder gewild onder die kommersiële produsente. Dit is waar dat hulle 'n beter geur kan ontwikkel as die tamaties wat in die verskaffingsketting vir kruidenierswinkels gekweek word, maar bykans enige tuisgemaakte tamatie ook.
Aan die basis beteken 'erfstuk' net dat die variëteit oopbestuif is, en dat boere lewensvatbare saad van die een jaar na die volgende kan bespaar sonder om die variëteit te verloor. Die nie-erfstuk-variëteite is die hibriede variëteite wat dikwels nie lewensvatbare sade maak nie, maar dikwels 'n beduidende hoeveelheid basterkrag daarvoor het. 'N Mens kan die groot boere nie die skuld gee vir die verbouing van die bastervariëteite wat meer en groter groente lewer nie. As hulle bereid is om die geur in die proses op te offer, is dit die prys wat hulle betaal, sê hulle.
Die waarheid is dat 'n mens soms sade van basters kan red en interessante resultate kan kry. Sommige basters sal nie lewensvatbare saad lewer nie, maar ander wel. Ek het die stywe vuiste Genovese boere laat weet dat hulle datterino baster tamatiesaad kan koop, die plante kan kweek en dan die saad kan bêre vir die volgende jaar. Boh. (Dit is my gunsteling Italiaanse gesegde.) As iemand anders iets sê en 'n mens verlore gaan vir 'n gepaste reaksie, sê 'n mens, 'Boh.'
Daar is natuurlik baie verskillende tamatiesoorte. Die prentjie van vandag is van 'n erfstuk Toskaanse costoluto (geribbeld) wat groen is as dit ryp is. Daar is 'n paar variëteite van Sicilië wat soortgelyk is aan groen, ryp kostolutos.
Uiteindelik is erfstukke baie pret, maar vir die harde werk om die groot hoeveelheid tamaties te produseer wat my gesin benodig, stel ek my vertroue in die baster datterino, dankie.