Amerikaanse vragskip Mayaguez in beslag geneem deur die Kambodjaanse vloot - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Amerikaanse vragskip Mayaguez is in beslag geneem deur die Kambodjaanse vloot
Die Amerikaanse vragskip Mayaguez word gevang deur kommunistiese regeringsmagte in Kambodja, wat 'n internasionale voorval op die been gebring het. reaksie op die saak dui daarop dat die wonde van die Viëtnam -oorlog nog diep loop.
Op 12 Mei 1975 het die Amerikaanse vragskip Mayaguez en die bemanning van 39 mans is gevang deur geweerbote van die Kambodjaanse vloot. Kambodja het in April 1975 die kommunistiese opstandelinge, die Rooi Khmer, te beurt geval. Die Kambodjaanse owerhede het die Amerikaanse bemanning in die tronk laat sit, in afwagting van 'n ondersoek na die skip en waarom dit die waters ingevaar het wat deur Kambodja geëis is. Die reaksie van die Amerikaanse regering was vinnig. President Gerald Ford het die Kambodjaanse beslaglegging op die Mayaguez 'n "daad van seerowery" en beloof om vinnig op te tree om die gevange Amerikaners te red.
Deels was Ford se aggressiewe houding teenoor die voorval 'n byproduk van die Amerikaanse mislukking in Viëtnam. In Januarie 1973 het die Amerikaanse troepe hulle uit Suid -Viëtnam onttrek en die jare van 'n bloedige en onoortuigende poging om die kommunistiese heerskappy van die land te voorkom, beëindig. In die tyd sedert die Amerikaanse onttrekking, het 'n aantal konserwatiewe politici en intellektuele in die Verenigde State Amerika se 'geloofwaardigheid' op internasionale gebied begin bevraagteken, wat daarop dui dat die verlies van wil in die land in Viëtnam vyande regoor die wêreld aangemoedig het om Amerika uit te daag met skynbare straffeloosheid. Die Kambodjaanse beslaglegging op die Mayaguez blykbaar net so 'n uitdaging te wees.
Op 14 Mei beveel president Ford die bombardement van die Kambodjaanse hawe waar die geweerbote vandaan kom, en stuur mariniers om die eiland Koh Tang, waar die gevangenes aangehou word, aan te val. Ongelukkig was die militêre optrede waarskynlik onnodig. Die Kambodjaanse regering was reeds besig om die bemanning van die Mayaguez en die skip. Een-en-veertig Amerikaners is dood, die meeste van hulle in 'n toevallige ontploffing tydens die aanval. Die meeste Amerikaners het die optrede egter aangemoedig as 'n bewys dat die Verenigde State weer bereid was om militêre mag te gebruik om potensiële vyande te verslaan.
'N Oorblyfsel van Amerikaanse militêre magte het in April 1975 uit Suid -Viëtnam vertrek in wat president Gerald Ford 'n vernederende onttrekking genoem het. " Amerikaanse militêre betrokkenheid in Suidoos -Asië het amptelik geëindig. Maar dit was nog nie verby nie. In wat volgens baie die laaste stryd van die Viëtnam -oorlog is, is die Mayaguez Die voorval bly in geskil. Op 12 Mei 1975 het kanonbote van die Kambodjaanse vloot beslag gelê op die Amerikaanse handelsskip, SS Mayaguez, in internasionale waters aan die kus van Kambodja. Die skip is na Kompong Som op die Kambodjaanse vasteland gesleep toe die woord die Withuis bereik. President Ford was vasbeslote dat die situasie nie tot 'n ander uitgerekte Pueblo-voorval mag versleg nie. Daarbenewens is dit belangrik geag om 'n groeiende opvatting onder Amerikaanse vriende en teëstanders teë te werk dat Amerika 'n hulpelose reus is en 'n onwrikbare bondgenoot sonder vasberadenheid. Die Amerikaanse reaksie op die beslaglegging sou 'n militêre operasie wees wat uitgevoer is deur 'n ad hoc -mag van vlieëniers, mariniers en matrose. Die VSA het geen diplomatieke betrekkinge gehad met die Khmer Rouge, wat die vorige weke beheer oor Kambodja oorgeneem het nie. Amerikaanse troepe wat in die naburige Thailand gestasioneer was, was numeries onvoldoende vir grondaksie teen Kambodja, en geen Amerikaanse oorlogskepe was in die distrik nie.
Tyd was 'n oortuigende faktor. Die groot bekommernis was dat die Kambodjane die bemanning na die vasteland sou verplaas, wat die reddingsoperasie moeiliker sou maak. Vir die bevoegdes om 'n verligte besluit te neem, was dit nodig dat meer as een plan oorweeg word. Volgens die destydse stafhoof, generaal David C. Jones, is vyf planne voorberei. Opsie vier, 'n tweeledige maritieme aanslag tesame met die bombardering van geselekteerde teikens, was die keuse van Ford. In situasies soos pogings om gyselaars te red, is beplanning gewoonlik gebaseer op aannames of bespiegelinge, veral gedurende die eerste ure of dae van die krisis. Intelligensiedata was voldoende vir 'n operasie met al sy moontlikhede.
Binne 'n paar minute na ontvangs van die mayday -boodskap wat deur die Mayaguez, Jim Larkins en sy Ready Alert Bird is in die lug. Teen 22:30, by die Cubi Point Naval Air Station, het Jim Messegee sy eerste verslag oor die Mayaguez. Dit was te donker vir Larkins en sy bemanning om op die skip te kyk, maar hulle kon 'n gevange handelsvaartuig op hul radarskerms sien terwyl 'n groot prentjie omring deur twee klein beelde.
Opsie vier was 'n uitspattige skema wat twee vernietigers gebruik het, een vliegdekskip, twee mariene eenhede met 12 helikopters, 'n ruim aanvulling van lugmagvegters, bomwerpers en verkenningsvliegtuie. President Ford het sterk geglo dat dit beter is om te veel geweld te gebruik as te min. Ford het die vliegdekskip bestel Koraalsee en ander vlootskepe om voluit na die Golf van Thailand te gaan, sowel as vliegtuie in die Filippyne om die Mayaguez en hou dit in die oog. 'N Navy P-3 het die skip vasgelê wat aan die eiland Kho-Tang, 40 myl van Kambodja, geleë was. Verskeie waarnemingsvliegtuie is beskadig deur geweerskote van die eiland.
'N Mariene reddingspan van 'n bataljon is per vliegtuig van Okinawa na die U-Tapao-lugmagbasis in die Golf van Thailand, ongeveer 300 kilometer van Kho-Tang, afgehaal. Die vernietiger USS Holt is aangesê om beslag te lê op die Mayaguezterwyl mariniers, wat deur die lugmag opgehef en ondersteun is, die bemanning sou red, waarvan ten minste sommige op Kho-Tang aangehou word. Terselfdertyd het die Koraalsee sou vier bomaanvalle op militêre teikens naby Kompong Som begin om die Rooi Khmer te oortuig dat die VSA ernstig is.
Weereens tot die oortreding*
Die Amerikaanse troepe het slegs ligte weerstand verwag deur 'n mag van 150 tot 200 swaar gewapende Khmer Rouge -soldate wat drie van die eerste agt helikopters neergeskiet en twee ander beskadig het. Ongeveer 100 mariniers is aan wal gelê, maar dit het gou duidelik geword dat aansienlike versterkings nodig sou wees. Die aanvalsmag is ondersteun deur lugmagvliegtuie, maar die aanval het nie goed gegaan nie.
Terwyl die brandgeveg op Kho-Tang op sy intensste was, het bombardemente op die vasteland die leiers van die Rooi Khmer blykbaar oortuig dat hulle die vasbeslotenheid van die VS onderskat het. Daar is gesien hoe 'n vissersboot die vernietiger Wilson nader met wit vlae. Aan boord was die 39 bemanningslede van die Mayaguez.
Die mariniers op Kho-Tang is beveel om los te kom en terug te trek. Rou Khmer -troepe, moontlik onder leiding van 'n plaaslike bevelvoerder, het die geveg egter voortgesit en van verdediging na aanval gegaan terwyl lugmaghelikopters deur swaar vuur beweeg om Amerikaanse troepe terug te trek. Die laaste van 230 mariniers is eers na donker in die nag van 15 Mei ontruim, net soos tydens die Viëtnam -oorlog, het helikopterbemanning met 'n onoortreflike heldhaftigheid opgetree.
Agtien mariniers en vlieëniers is dood of vermis tydens die aanval en onttrekking uit Kho-Tang. Drie en twintig ander is dood in 'n helikopterongeluk onderweg van Hakhon Phanom na U-Tapao, maar die doelwitte van die operasie is bereik. Die Mayaguez en sy bemanning is gered, al was dit teen hoë koste.
Die Mayaguez insident is in die meeste geskiedenis van die tydperk nie meer as 'n voetnoot nie. Die skip, bemanning en manne wat die redding uitgevoer het, verdien beter as dit. In 'n tyd toe die besluit daarvan twyfelagtig was, het die VSA aan die wêreld gewys dat hulle alles sou betaal wat nodig was om sy burgers te beskerm en sy nasionale eer te behou.
*Shakespeare's Koning Henry V., Wet III, toneel een:
Amerikaanse vragskip Mayaguez in beslag geneem deur die Kambodjaanse vloot - GESKIEDENIS
Inligtingsboeke | Die Mayaguez -voorval
Die Mayaguez die voorval was 'n spanningsvolle episode aan die einde van die Viëtnam -oorlog waarin die Kambodjaanse vloot beslag gelê het op die SS Mayaguez, 'n Amerikaanse handelsskip, en die VSA het gereageer met 'n militêre operasie om die bemanning te red en die skip te herstel.
Die voorval is voorafgegaan deur 'n verslegtende situasie in Kambodja. Op 28 Maart 1975 bespreek die National Security Council (NSC) die komende ontruiming van die Kambodjaanse premier na Indonesië op 1 April en die dreigende ondergang van die Kambodjaanse regering wat deur die VS gesteun word. Die NSS het vasgestel dat sodra die kommunistiese Khmer Rouge die bewind oorgeneem het, Kambodja onveilig sou wees en dat hulle Amerikaners moes ontruim. Teen 9 April het die VSA intelligensie onderskep dat die Rooi Khmer beplan om Phnom Penh, die hoofstad van Kambodja, aan te val. Die NSS het weereens 'n ontruiming bespreek. Die ontruiming van Amerikaners het drie dae later plaasgevind, en die kommunistiese Khmer Rouge het Phnom Penh minder as 'n week later in beslag geneem.
Op 12 Mei 1975 het die Kambodjane die bemanning van die SS Mayaguez gyselaar. Na 'n inligtingsessie oor die voorval, het Bill Clements, adjunkminister van verdediging, en die NSS onmiddellik begin beraadslaag oor hoe die Verenigde State moet reageer. In 'n opsieblad van die Departement van Verdediging het die beslaglegging op die Mayaguez op die vroegste moontlike datum, beslaglegging op die eiland Koh Tang waar die bemanning gehou word, of 'n aanval koördineer om die skip en die eiland te gryp. President Ford het die derde opsie goedgekeur, aangesien dit die opsie was wat die waarskynlikste na die veilige terugkeer van die bemanning en die skip sou lei, met slegs 'n klein kans dat die Rooi Khmer tyd sou hê om terug te keer deur die bemanning uit te voer.
Op 13 Mei het Amerikaanse verkenningsmissies vuur ontvang van 'n Kambodjaanse geweerboot. Die VSA het 'n groot deel van die dag probeer om te keer dat Kambodjaanse bote by Koh Tang na die vasteland gaan, aangesien die NSS -beplanners bang was dat die Kambodjane die bemanning na die vasteland sou verplaas. Ondanks die geweervuur, het die Amerikaanse beleidmakers tydens die eerste van twee NSS -vergaderings op 13 Mei tot die gevolgtrekking gekom dat die Kambodjane waarskynlik slegs beperkte reaksiemiddele sou hê. Ontleders beraam dat daar slegs 60 Kambodjaanse troepe op Koh Tang was, en Amerikaanse beleidmakers verwag om 1 000 Amerikaanse troepe in te stuur vir die reddingsmissie. Tydens die vergaderings werk die NSS onder die veronderstelling dat die Kambodjane reeds 'n paar gyselaars doodgemaak het.
Tydens die vergadering van 14 Mei het die NSS die ontwikkelende situasie hersien, waarby nou 24 gewapende Khmer Rouge -skepe en meer as 200 troepe rondom Koh Tang betrokke was. Volgens die 14 -oggend -inligtingsessie vir DoD het Amerikaanse vlootvaartuie 3 van die 5 Kambodjaanse geweerbote laat sink en nog 4 bote beskadig. 1 boot het egter die vasteland bereik. Ford was kwaad omdat die vloot nie daarin kon slaag dat die boot die bemanning na die vasteland verhuis nie. Hy het toe 'n definitiewe bevel gegee om die reddingsoperasie uit te voer.
Intussen het die VSA ook 'n diplomatieke oplossing gevolg, wat die Kambodjane die kans gegee het om die krisis vreedsaam op te los. Op 14 Mei het die staatsdepartement 'n ultimatum ontwikkel om die Mayaguez en die bemanning, wat via Amerikaanse ambassades aan die Kambodjaanse regering gestuur is. Kissinger het die diplomate aangesê om die ultimatum oor te dra dat as die bemanning nie om die 14de om 22:00 vrygelaat word nie, die VSA optree teen Kambodjaanse "seerowery".
Daarbenewens het Kissinger die Sowjette verwyt omdat hulle beweer het dat die Mayaguez 'n spioenasieskip was toe hy van mening was dat dit baie onwaarskynlik was dat die Sowjets werklik geglo het dat die skip toegewy was aan spioenasie. Laastens het die staatsdepartement briewe aan die sekretaris -generaal van die Verenigde Nasies en die president van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad briewe gestuur om hulle van die krisis in kennis te stel en te verduidelik dat die VSA die beslaglegging beskou as 'n daad van geweld deur Kambodja waarop die VSA die reg gehad het ingevolge artikel 51 van die VN -handves te reageer.
Die militêre operasie het die oggend van 15 Mei plaasgevind, wat laat in die aand van 14 Mei in DC was. Marines het op Koh Tang geland, die eiland was die Mayaguez gehou word, op dieselfde tydstip dat Amerikaanse vliegtuie aanvalle op militêre installasies uitgevoer het in Kampong Song, die kusdorpie waarvandaan die Khmer Rouge operasies gelei het. Ontploffingsdeskundiges het aan boord van die Mayaguez, saam met bykomende troepe, net om te ontdek dat die skip onlangs verlaat is. Binnekort is 'n skip opgemerk wat na Koh Tang seil met 'n wit vlag wat die USS Wilson aan boord van die passasiers geneem het en ontdek dat dit die hele bemanning van die Mayaguez. Die Amerikaanse bevelvoerders het daarna die bedrywighede gestaak. Teen die tyd dat die laaste Amerikaanse magte die gebied verlaat het, het die bemanning van die Mayaguez was terug op hul skip en het die gebied verlaat.
Tydens die laaste NSS -vergadering oor die voorval het beleidmakers die wêreld se reaksie op Amerika se gebruik van geweld bespreek. Een van die opmerklike antwoorde was uit Thailand. Thaise leiers het besluit om 'n lid van die Amerikaanse missie te skors en die Thaise ambassadeur in Washington terug te roep vir konsultasies. Thaise militêre leiers ondersteun die operasie egter privaat. Ander reaksies was voorspelbaar, soos die Chinese beskuldigings dat die reddingsoperasie 'n daad van seerowery was.
Nadat die reddingsmissie voltooi is, beveel Ford op 18 Mei 'n hersiening van die NSS se reaksie op die voorval om die sterk punte en tekortkominge van die NSS beter te verstaan. Ford het tydens die NSS -vergaderings 'n reeks voorskrifte uitgereik oor die Mayaguez redding. Tydens ten minste een NSS -vergadering, op 13 Mei, het Ford egter woede uitgespreek dat een van sy voorskrifte vir die militêre reaksie nie uitgevoer is nie. Die verslae oor die NSS se reaksie op die Mayaguez Die voorval is in Oktober 1975 voltooi en het getoon dat hoewel die reaksie van die NSS oor die algemeen suksesvol was, die inter -agentskapstelsel soms nie daarin geslaag het om instruksies in werking te stel nie. Die hersiening het ook gebreke in intelligensie opgemerk.
Die Mayaguez -voorval: finale slag van die Viëtnam -oorlog
1975 was 'n onstuimige jaar vir Suidoos -Asië. Die Viëtnam -oorlog het tot 'n einde gekom en 'n einde gemaak aan meer as 8 jaar van die mees ongewildste oorlog in die Amerikaanse geskiedenis. En ten spyte van die duisende lewens en miljoene dollars wat opgeoffer is, het die ding wat Amerikaanse beplanners die meeste gevrees het, gebeur wat hulle in die eerste plek in die oorlog gebring het. Kommunistiese rewolusies het oor die hele gebied gegaan. In April het die Noord -Viëtnamese kommuniste die strate van Saigon opgeruk en hulle in volle beheer oor die land gelaat.
En in Kambodja vorder die Rooi Khmer op die hoofstad toe die regeringsmagte vinnig opraak. Teen die einde van die maand het die Rooi Khmer aan bewind gekom. Wat daarna gevolg het, was een van die ergste periodes van massamoord in die menslike geskiedenis. Die Rooi Khmer wou Kambodja verander in 'n samelewing sonder klas. Boere is uit hul grond gedwing en op kollektiewe velde. Daar is hulle gedwing om 12-uur dae met min kos te werk. Enigiemand wat probeer het om kos bymekaar te maak om te oorleef, is geskiet omdat hy beoefen en gekwalifiseer het. Selfs 'n bril word gesien as 'n teken dat hy 'n intellektueel is en was 'n rede vir teregstelling.
Die Mayaguez. Nasionale Museum van die USAF.
Maar terwyl die SS Mayaguez deur die Golf van Thailand stoom, sou die bemanning min idee gehad het van wat in Kambodja aan die gang was. Tog gee hulle die land 'n wye koers. Die Mayaguez was 'n vragskip wat by 'n Amerikaanse onderneming geregistreer is. Dit sou hulle natuurlik onwelkom in die waters van Kambodja gemaak het. Maar die kaptein, Charles Miller, hoop om probleme te vermy deur by die internasionale waters aan die kus te bly. Ongelukkig, toe die skip die middag van 12 Mei 1975 deur die golwe stoom, het hy presies probleme gekry.
Die eerste teken dat iets verkeerd was, kom toe die bemanning verskeie klein bote sien wat die skip nader. Een van die skepe het langs die Mayaguez getrek en 'n waarskuwingsmasjiengeweer oor die boog afgevuur. Kaptein Miller het onmiddellik die skip beveel om stadiger te ry. Maar toe dit nie gou genoeg gebeur het vir die manne op die bote nie, het een nog 'n waarskuwingskoot afgevuur. Maar hierdie keer kom dit van 'n vuurpyl-aangedrewe granaat. Kaptein Miller stop toe die skip, en sewe mans van die bote klim met masjiengewere gereed by die Mayaguez.
Rooi Khmer -troepe wat die hoofstad binnekom. Manhai/Flickr.
Die mans was van die Rooi Khmer, en hulle het die kaptein meegedeel dat sy skip na hul gebied gekom het. Hulle bevelvoerder beveel die bevelvoerder van die Mayaguez om na die eiland Poulo Wai te gaan, wat deur die Rooi Khmer beheer word. Nadat die skip by die eiland geanker het, het 'n ander groep Rooi Khmer -soldate aan boord gegaan om die bemanning te beheer. Hul leier het aan kaptein Miller gesê om na die stad Ream op die Kambodjaanse vasteland te vaar. Miller moes nou 'n keuse maak. Moet hy as 'n goed bewaakte gevangenis na Ream vaar, of kon hy sy skip red?
Die Mayaguez is die eerste keer in April 1944 bekendgestel as SS Wit valk, 'n Amerikaanse maritieme kommissie C2-S-AJ1 vragskip gebou deur North Carolina Shipbuilding Company van Wilmington, Noord-Carolina.
Na die Tweede Wêreldoorlog is die skip aan Grace Line verkoop en die naam van die SS Santa Eliana. In 1960 wou Grace sy koffieboonverkeer uit Venezuela hou, Santa Eliana en haar susterskip Santa Leonor verleng en uitgebrei deur die Maryland Shipbuilding and Drydock Company en omskep in die eerste vaartuie met alle vaartuie wat met buitelandse handel toegewy is, met 'n kapasiteit van 382 houers onder dek plus 94 aan boord. Omdat die planne van Grace Line herhaaldelik gefrustreer is deur die opposisie van die langhorings in Venezuela en New York, is die skip in 1964 aan die Amerikaanse houerlyn Sea-Land Service verkoop en sy is hernoem tot SS See, en dan SS Mayaguez (vernoem na die stad Mayagüez aan die weskus van Puerto Rico) in 1965. Haar susterskip is hernoem Land en dan Ponce (na die stad Ponce aan die suidkus van Puerto Rico).  
In 1967 begin Sea-Land met gereelde houerdiens onder kontrak aan die Militêre Seevervoeringsdiens (MSTS) ter ondersteuning van Amerikaanse magte in Suidoos-Asië, met die Mayaguez een van die vele Sea-Land-skepe wat gebruik word. In 1975 het die Mayaguez het 'n gewone roete gevoer: Hong Kong - Sattahip, Thailand - Singapoer. Op 7 Mei 1975, ongeveer 'n week na die val van Saigon, Mayaguez het Hong Kong verlaat op 'n roetine -reis.  
Die "Mayaguez "het die voorval tussen 12 en 15 Mei 1975 tussen Kampuchea (voorheen Kambodja) en die Verenigde State plaasgevind, minder as 'n maand nadat die Rooi Khmer die hoofstad Phnom Penh oorgeneem het en die deur die Khmer Republiek gesteunde VS-regering verdwyn het. skip in 'n betwiste maritieme gebied, het die VSA 'n haastig voorbereide reddingsoperasie uitgevoer.  Amerikaanse mariniers het die skip herower en die eiland Koh Tang aangeval waar daar per ongeluk geglo word dat die bemanning as gyselaars aangehou word. sterker as verwagte verdediging op Koh Tang, is drie Amerikaanse lugmaghelikopters tydens die aanvanklike aanval vernietig en die mariniers het 'n desperate daglange stryd met die Khmer Rouge gevoer voordat hulle ontruim is.   Mayaguez Die bemanning is ongedeerd deur die Rooi Khmer vrygelaat kort nadat die aanval op Koh Tang begin het. 
Behoorlik herwin uit die Khmer Rouge -magte, die Mayaguez is uit diens geneem en uiteindelik in 1979 geskrap. 
^"Vang en vrylating van die SS Mayaguez deur Khmer Rouge -magte in Mei 1975". American Merchant Marine at War.
^ Cudahy, 2006, pp. 70–72, 89–90
^ Cudahy, 2006, pp. 106–111
^ Levinson, 2006, pp. 179–183
^ Wetterhahn, pp. 43–46
^ Wetterhahn, bl. 167
^ Wetterhahn, pp 209–249
^ Wetterhahn, bl 201
^ Wetterhahn, bl. 314
Cudahy, Brian J. (2006). Boxbote: Hoe houerskepe die wêreld verander het . Fordham University Press. ISBN978-0-8232-2569-9.
Levinson, Mark (2006). Die boks: hoe die vraghouer die wêreld kleiner en die wêreldekonomie groter gemaak het . Princeton University Press. ISBN978-0-691-13640-0.
Wetterhahn, Ralph (2002). Die laaste slag: die Mayaguez -voorval en die einde van die Viëtnam -oorlog. Pluim. ISBN0-452-28333-7.
Hierdie handelsskipartikel is 'n stomp. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
In 1905 is die Industrial Workers of the World (IWW, of "die Wobblies") gestig, wat hoofsaaklik ongeskoolde werkers verteenwoordig. "The Wobblies", slegs ongeveer 15 jaar lank 'n mag in Amerikaanse arbeid, is ná die Eerste Wêreldoorlog grootliks deur die Palmer Raids gelei. In 1908 word Andrew Furuseth president van die International Seamen's Union en dien tot 1938 in die amp. [1 ]
Op 25 Maart 1901 word Harry Lundeberg gebore. Op 1 Maart 1906 is Joseph Curran gebore.
RMS Titanic was die grootste stoomskip ter wêreld toe die vaartuig in 1912 sink. RMS is in 1938 gelanseer Koningin Elizabeth was die grootste stoomskip vir passasiers wat ooit gebou is. Gestig in 1969, RMS Koningin Elizabeth 2
In 1914 word Paul Hall (arbeidsleier) in Inglenook, Alabama, gebore.
Gedurende hierdie tydperk het Andrew Furuseth suksesvol gepoog vir wetgewende hervormings wat uiteindelik die Wet op Seemanne van 1915 geword het. 
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was daar 'n oplewing en die lidmaatskap van ISU het meer as 115 000 lede ingesluit.  Toe die oplewing egter eindig, het die ISU se lidmaatskap tot 50 000 gekrimp. 
In 1915 word die Wet op Seemanne van 1915 wet. Die wet het die lewe van die Amerikaanse matroos fundamenteel verander. Dit het onder meer:
het die praktyk van gevangenisstraf afgeskaf vir seemanne wat hul skip verlaat het
verminder die boetes vir ongehoorsaamheid
die werksure van 'n seeman gereguleer, sowel op see as in die hawe
'n minimum kwaliteit vir skeepsvoedsel vasgestel
het die betaling van seelone se loon gereguleer
spesifieke veiligheidsvlakke vereis, veral die voorsiening van reddingsbote
'n minimum persentasie van die seelui aan boord van 'n vaartuig vereis om gekwalifiseerde Able Seamen te wees
'n minimum van 75 persent van die seelui aan boord van 'n vaartuig benodig om die taal wat die offisiere praat, te verstaan
President Woodrow Wilson het die wet op die oprigting van die Amerikaanse kuswag op 28 Januarie 1915 onderteken. Hierdie wet kombineer effektief die inkomstediensdiens met die lewensreddingsdiens en vorm die nuwe Amerikaanse kuswag. Geleidelik sal die kuswag groei om die Amerikaanse vuurtoringdiens in 1939 en die navigasie- en stoombootinspeksiediens in 1942 op te neem.
In die Eerste Wêreldoorlog was Groot -Brittanje as 'n eilandnasie sterk afhanklik van buitelandse handel en ingevoerde hulpbronne. Duitsland het bevind dat hul duikbote, of U-bote, terwyl hulle van beperkte doeltreffendheid was teen oorlogskepe op hul hoede, baie effektief was teenoor handelskepe en dat hulle maklik die Atlantiese Oseaan kon patrolleer, selfs al het geallieerde skepe die oppervlak oorheers.
Teen 1915 het Duitsland probeer om duikbote te gebruik om 'n vlootblokkade van Brittanje te onderhou deur vragskepe, waaronder baie passasierskepe, te laat sink. Onderzeeërs het egter, afhangende van die stealth en nie in staat was om 'n direkte aanval deur 'n oppervlakteskip te weerstaan ​​nie (moontlik 'n Q-skip vermom as 'n handelsskip), dit moeilik gevind om waarskuwing te gee voor aanvalle of om oorlewendes te red, wat beteken dat burgerlike dodetal hoog was. Dit was 'n belangrike faktor in die versterking van die neutrale mening teen die sentrale moondhede, aangesien lande soos die Verenigde State verliese en verlies vir hul handel gely het, en een van die oorsake was van die uiteindelike toetrede van die VSA tot die oorlog.
Met verloop van tyd het die gebruik van verdedigde konvooie van handelskepe die Geallieerdes in staat gestel om ondanks groot verlies die vaart oor die Atlantiese Oseaan te handhaaf.
Die Royal Navy het konvooie in die Napoleontiese oorloë gevoer en dit is effektief gebruik om troepeskepe in die huidige oorlog te beskerm, maar die idee om dit te gebruik om handelsvaart te beskerm, is al etlike jare gedebatteer. Niemand was seker of konvooie Brittanje se redding of ondergang was nie.
Deur handelsskepe in konvooie te konsolideer, kan die Duitse U-bote dalk net 'n teikenryke omgewing bied, en om skepe saam te pak, kan tot botsings en ander ongelukke lei. Dit was moontlik ook 'n logistieke nagmerrie, en bondgenote het dit te veel beoordeel.
Met die vermoë om verliese te vervang, was die dilemma van die gebruik van konvooie nie so pynlik nie. Na eksperimente deur die vroeë maande van 1917 wat suksesvol was, is die eerste formele konvooie einde Mei gereël. Teen die herfs het die konvooi -stelsel baie goed georganiseer, en verliese vir skepe in konvooi het drasties gedaal, met 2% verliese vir skepe in konvooi in vergelyking met 10% verliese vir skepe wat alleen reis. Die konvooi -verlieskoers het in Oktober tot 1% gedaal. Konvooi was egter nie verpligtend nie, en maandelikse verlieskoerse het eers in Augustus 1918 onder hul vlakke van 1916 gedaal.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is die behoefte aan die toediening van die koopvaardier tydens oorlogstyd bewys.  Handelsoorlogvoering, wat deur duikbote en handelaars uitgevoer is, het 'n rampspoedige uitwerking op die Geallieerde handelsvloot gehad.  Met die hervatting van onbeperkte duikbootoorlogvoering in 1917, het U-bote skepe vinniger laat sink as wat vervangings gebou kon word. 
Nog 'n sukses van ISU was die staking van 1919, wat gelei het tot lone wat 'n all-time high for deep sea matrozen in vredestyd was '. 
ISU het egter ook sy tekortkominge en mislukkings. Na 'n ronde mislukte kontrakonderhandelinge het ISU op 1 Mei 1921 'n staking in alle hawens uitgevaardig. Die staking het slegs twee maande geduur en misluk, met gevolglike loonverlagings van 25 persent.  Die ISU, soos met alle AFL -vakbonde, is gekritiseer as te konserwatief. Byvoorbeeld, in 1923 die Industrial Workers of the World -publikasie Die mariene werker het na die ISU se "pie-cards" (betaalde amptenare) verwys as "grafters and pimps". 
Joseph Curren het in 1922 op skepe begin werk. In 1929 het die California Maritime Academy gestig. 
The Merchant Marine Act of 1920 - Is 'n federale wet of statuut van die Verenigde State ingestel om alle maritieme werkers te beskerm, insluitend dié van rederye, oliemaatskappye, vissers en in wese almal wat in die maritieme bedryf werk. Die wet het die grondslag gelê vir die bedryf en belangrike reëls en regulasies daargestel wat vandag nog van krag is. Die wet bevat 'n lang lys regulasies, maar die belangrikste is die Jones -wet. Die wet bepaal die vervoer van alle handelsware oor kushawe in die Verenigde State. Alle goedere wat uit 'n ander hawe in die Verenigde State in 'n Amerikaanse hawe kom, moet deur goedgekeurde vaartuie deur Jones uitgevoer word. Hierdie vaartuie moet in Amerika gebou word, beman deur Amerikaanse matrose, besit en gemerk deur die Verenigde State van Amerika. "Die Merchant Marine Act van 1920 is 'n ernstige poging om die grondslag te lê van 'n beleid wat 'n voldoende Amerikaanse handelsvaart sal opbou en handhaaf in mededinging met die skeepvaart van die wêreld. Die eerste afdeling verklaar dat die Verenigde State nodig is vir nasionale verdediging en die behoorlike groei van sy handel 'n koopvaardier van die beste tipe skepe wat voldoende is om die grootste deel van sy handel te vervoer, waarvan die vaartuie uiteindelik besit en privaat deur hul burgers bedryf word. om alles te doen wat nodig is om so 'n koopvaardier te beveilig, en die skeepsraad is aangesê om hierdie doel en oogmerk altyd in die oog te hou as die primêre doel wat bereik moet word in die beskikking van ons skepe, by die opstel van reëls en regulasies en in die administrasie van die skeepswette. Dit gee uiting aan die gedagte, begeerte, doel en doel van die Amerikaanse bevolking. die skeepsraad en moet in gedagte gehou word by die konstruksie van elke bepaling van die wet en by elke besluit wat die raad mag neem. " 
Die Merchant Marine Act van 1920 word algemeen na verwys as die Jones Act na die belangrikste artikel (27), en skrywer/borg Senator Wesley L. Jones. Die Jones Act beskerm verskeie aspekte van die Verenigde State, insluitend werksekerheid, nasionale veiligheid en stimuleer die Amerikaanse ekonomie. Die Amerikaanse vloot lewer baie werk aan die binnelandse maritieme bedryf deur hulle in diens te neem om hul vloot reg te stel en te bou. Sonder die Jones -wet kan vervoer van goedere moontlik aan ander lande uitgekontrakteer word. Dit sal die buiteland in die Verenigde State laat waterloop en moontlik 'n ernstige bedreiging tydens oorlogstyd inhou. Die maritieme beleid van die Verenigde State, saam met die federale regulasies van die Amerikaanse kuswag, is een van die strengste ter wêreld. Die Jones -wet verseker dat vaartuie hierdie regulasies en standaarde nakom wat baie positiewe gevolge het, insluitend verminderde werkplekbeserings, maksimum beskerming vir seediere deur veilige emissie- en besoedelingsvlakke te bepaal. Amerikaanse seelui wat in Amerikaanse hawens werk, stroomlyn kommunikasie, verminder die sekuriteitsbreuk terwyl dit die Amerikaanse ekonomie stimuleer. 
In 1933 stig John L. Lewis die Committee for Industrial Organisations in die AFL. Die komitee het in 1938 van die AFL geskei as die Congress of Industrial Organisations (CIO).
In 1934 het Harry Lundeberg by die Sailor's Union of the Pacific in Seattle aangesluit.
Die ISU is verswak deur die verlies van die Sailors 'Union of the Pacific in 1934. Furuseth het aangekla dat die SUP deur' radikale 'van die IWW geïnfiltreer word,  en eis dat die SUP sy aktiwiteite met die Maritieme Federasie moet staak. Die SUP het geweier en die ISU het hul handves ingetrek. 
Die ISU was betrokke by die staking van die Weskus -langboere van 1934.  Die staking duur 83 dae en het gelei tot die vereniging van alle hawens van die Weskus in die Verenigde State. Die algemene staking in San Francisco, saam met die Toledo Auto-Lite Strike van 1934 onder leiding van die American Workers Party en die Minneapolis Teamsters Strike van 1934, was belangrike katalisators vir die opkoms van industriële vakbond in die 1930's.
Matrose van die Weskus het skepe verlaat ter ondersteuning van die International Longshoremen's Association longshoremen, wat meer as 50 skepe in die San Francisco -hawe ledig gelaat het.  ISU -amptenare het hierdie staking teësinnig ondersteun. In botsings met die polisie tussen 3 Julie en 5 Julie 1934 is drie pickers dood en 'tellings beseer'.  Tydens onderhandelinge om die staking te beëindig, het die matrose toegewings ontvang, waaronder 'n stelsel met drie horlosies, salarisverhogings en beter lewensomstandighede.
In April 1935  tydens 'n konferensie van maritieme vakbonde in Seattle, is 'n sambreelunie gestig om die lidmaatskap van die ISU sowel as maritieme offisiere en langskepe te verteenwoordig. Harry Lundeberg, wat die Maritieme Federasie genoem word, is as sy eerste president aangewys. 
In 1935 word die Maritieme Federasie gestig en Harry Lundeberg word as president aangewys. Hy is ook aangewys as sekretaris-tesourier van SUP.
Die koopvaardier in die Verenigde State was in die middel van die dertigerjare besig om agteruit te gaan.  Destyds is daar min skepe gebou, bestaande skepe was oud en ondoeltreffend, maritieme vakbonde was in oorlog met mekaar, skeepseienaars was in stryd met die vakbonde en die doeltreffendheid en moraal van die bemanning was op 'n ebbe.  Die kongres het in 1936 aksie geneem om die probleme op te los.  Die Merchant Marine Act, wat op 29 Junie 1936 goedgekeur is, het die Amerikaanse maritieme kommissie tot stand gebring "om die ontwikkeling en instandhouding van 'n voldoende en gebalanseerde Amerikaanse handelsvaart te bevorder, om die handel in die Verenigde State te bevorder en om te help met die nasionale verdediging. " 
Die kommissie het besef dat 'n opgeleide handel in mariene arbeidsmag noodsaaklik is vir die nasionale belang. At the request of Congress, the chairman of the Maritime Commission, VADM Emory S. Land worked with ADM Russell R. Waesche, Commandant of the Coast Guard, to formulate a training program for merchant-marine personnel.  Called the U.S. Maritime Service, the new training program was inaugurated in 1938.  It used a combination of civilian Maritime Commission and uniformed Coast Guard instructors to advance the professional training of merchant mariners. 
Training ships manned by the Coast Guard included the Maritime Commission steamships American Seaman, Amerikaanse Mariner, en American Sailor.  One of these ships, the 7,000-gross-ton American Seaman, carried 250 trainees in addition to the regular crew of 18 officers and 100 enlisted men.  Four complete machine shops, various lifeboats and up-to-date navigational equipment comprised the special educational equipment.  In addition the Coast Guard manned the full-rigged sail training ships Tusitala en Joseph Conrad, as well as the auxiliary schooner Vema.  The 261-foot Tusitala was built in Greenock, Scotland in 1883 and operated in merchant service before becoming a receiving ship in St. Petersburg in 1940.  The 165-foot Joseph Conrad sailed from Jacksonville, Florida to train apprentice seamen. The training ships were important commands.  These steamships were the largest ships manned by the service prior to the Coast Guard joining the Navy in World War II.  CDR Alfred C. Richmond, who commanded the American Sailor, the first Maritime Service training ship, later became Commandant of the Coast Guard. 
The last US military forces left South Vietnam in April 1975 in what President Gerald Ford termed "a humiliating withdrawal." US military involvement in southeast Asia had ended. Of het dit gehad?
The President ordered the carrier Koraalsee and other Navy ships to steam at full speed to the Gulf of Thailand and US military planes in the Philippines to find the Mayaguez and keep it in sight. A Navy P-3 located the ship anchored off Kho Tang Island, 40 miles from the Cambodian shore. Several monitoring aircraft were damaged by fire from the island. This would be no picnic.
A battalion-sized Marine landing team was airlifted from Okinawa to U Tapao AB in Thailand, some 300 miles from Kho Tang. The destroyer Holt was directed to seize the Mayaguez, while Marines, airlifted and supported by the Air Force, were to rescue the crew, at least some of whom were believed to be held on Kho Tang. Concurrently, the Koraalsee would launch four bombing strikes on military targets near Kompong Som to convince the Khmer Rouge the US was serious.
Lieutenant Backlund began his day by putting a contingent of Marines on the destroyer Holt to assist in retaking the Mayaguez. He then landed the rest of his Marines on Kho Tang in the face of heavy fire. Early in the afternoon, Backlund escorted a damaged HH-53 to the Koraalsee. He returned to Kho Tang and.recovered several wounded Marines and downed airmen at dusk, despite continuous ground fire and a grenade attack. Backlund had been flying since before dawn.
Kyk die video: PR-2 Mayagüez - Ponce time lapse (Desember 2021).
Copyright 2021 \ Die Amerikaanse vragskip Mayaguez is in beslag geneem deur die Kambodjaanse vloot...