Toksisiteit verwys na hoe giftig of skadelik 'n stof kan wees. In die konteks van farmakologie ontstaan ​​dwelmtoksisiteit wanneer 'n persoon te veel van 'n geneesmiddel in sy bloedstroom opgehoop het, wat lei tot nadelige uitwerking op die liggaam. Dwelmtoksisiteit kan voorkom wanneer die dosis gegee te hoog is of die lewer of niere nie die geneesmiddel uit die bloedstroom kan verwyder nie, sodat dit in die liggaam kan ophoop.
Dwelmtoksisiteit kan voorkom as gevolg van die oormatige inname van 'n medikasie. Dit het gelyktydig te veel van 'n geneesmiddel in 'n persoon se stelsel. Dit kan gebeur as die dosis geneem word, die voorgeskrewe dosis, hetsy opsetlik of per ongeluk. Met sekere medikasie kan dwelmtoksisiteit egter ook voorkom as 'n nadelige geneesmiddelreaksie (ADR). In hierdie geval kan die normaalweg terapeutiese dosis van die geneesmiddel onbedoelde, skadelike en ongewenste newe-effekte veroorsaak.
In sommige gevalle, soos met die dwelm litium , is die drempel tussen wat is en effektiewe dosis en wat 'n toksiese dosis is, baie smal. Wat is 'n terapeutiese dosis vir een persoon, kan giftig wees vir 'n ander persoon. Dwelms met 'n langer halfleeftyd kan opbou in 'n persoon se bloedstroom en mettertyd toeneem. Daarbenewens kan faktore soos ouderdom, nierfunksie en hidrasie beïnvloed hoe vinnig jou liggaam 'n medikasie uit jou stelsel kan skoonmaak.
Daarom benodig medikasie soos litium gereelde bloedtoetsing om tred te hou met die vlakke van die geneesmiddel in jou bloedstroom.
Die tekens en simptome van toksisiteit verskil afhangende van die medikasie. In die geval van litium kan verskillende simptome voorkom, afhangend van die toksisiteit van akute ('n eenmalige inname van iemand wat dit nie geneem het nie) of chroniese (die effek van 'n stadige opbou van die medikasie op toksiese vlakke deur iemand wat neem dit soos voorgeskryf).
Moontlike ligte simptome van akute litiumtoksisiteit sluit in diarree, duiseligheid, naarheid, maagpyn, braking en swakheid. Ernstiger simptome kan handbewande, ataksie, spiertrekkings, spontane spraak, nystagmus, aanvalle, koma en in seldsame gevalle hartprobleme insluit. Chroniese litiumtoksisiteit vertoon verskillende simptome, insluitend gesproke spraak, bewing, en verhoogde reflekse.
Akute toksisiteit word makliker gediagnoseer, aangesien die simptome die eenmalige toediening van 'n medikasie sal volg. Bloedtoetse kan ook skerm vir vlakke van die medikasie in die persoon se bloedstroom.
Chroniese toksisiteit is moeiliker om te diagnoseer. Om die medikasie te staak en dan later te herroep, is een metode om te toets of die simptome deur die medikasie veroorsaak word. Hierdie metode kan egter problematies wees as die medikasie noodsaaklik is en nie 'n ekwivalente plaasvervanger het nie.
Daar is verskeie maniere waarop dwelmtoksisiteit behandel kan word. As die toksisiteit die gevolg is van 'n akute oordosis, kan 'n persoon maagpomp ondergaan om dwelms wat nog nie geabsorbeer is, te verwyder nie. Geaktiveerde houtskool kan gegee word om die middels te bind en te verhoed dat hulle in die bloed geabsorbeer word (in plaas daarvan word dit uit die liggaam deur die stoel uitgeskakel).