6 redes om nie by 'n Koreaanse hagwon te werk nie - Diverse
6 redes om nie by 'n Koreaanse hagwon te werk nie
Koreaanse private akademies, ook bekend as hagwons, is algemeen bekend dat hulle 'n donker kant het. Ses maande nadat ek my universiteit studeer het, het ek my werk in 'n hagwon geland, en ek het oomblikke van pure frustrasie beleef, jammerlik gehuil na afskuwelike klasse en nog steeds sukkel met my werkskedule. Na tien maande gaan ek nog steeds sterk.
Hier is 'n paar irritasies van 'n hagwon, en hoekom ek nie sal terugkeer nie.
1. Die onderrigure suig.
Dit is nie noodwendig die hoeveelheid ure wat u op skool is nie, maar dit is die hoeveelheid ure wat u verwag om te onderrig. Veertig ure by die werk is normaal, soos enige voltydse werk - maar 30+ lesure? Sommige mense noem dit miskien kranksinnig, maar dit is presies waarmee ek op my skool gaan.
Vyf-en-twintig uur se onderrig per week was iets wat ek verwag het toe ek die eerste keer by my hagwon aangekom het. Dit gee my genoeg tyd om vir elkeen van my lesse te beplan en voor te berei. Maar met die hagwon-ure wat ek het, het voorbereiding en beplanning iets van 'n mite geword. In plaas daarvan het ek van bo af op my kop begin presteer en onderrig.
2. U kry minimale vakansiedae.
Ek het altyd gedink dat die grootste voordeel van onderwyser, anders as om 'n opvoeder vir die volgende generasie te wees, die hoeveelheid vakansietyd is wat u kry - nie in 'n Koreaanse hagwon nie. Die meeste van ons kry net een week vry in die somer, en as u gelukkig is, kry u weer 'n week vir Kersfees, wat skaars is omdat dit nie 'n baie gevierde vakansie in Korea is nie. Met die lang ure wat ons werk, sou u dink dat ons met beter vakansieskedules beloon sou word, maar ek is nie bang nie.
3. Hulle plaas 'n intense druk op die kinders.
Die Koreaanse onderwysstelsel is berug daarvoor dat hul studente lang dae op skool deurbring. Volgens die PISA-uitslae van 2012 het dit 'n land met die ongelukkigste studente gemaak. Koreaanse studente word tot op die been gewerk. Hulle woon bedags hul normale omvattende skool by, en woon dan verskillende privaatklasse na skool by.
'N Paar jaar gelede het die regering in Seoul 'n voorsprong van 22:00 op hagwons geplaas om laataand-opknaaksessies te ontmoedig. Ouers het betoog en beweer dat die beleid die rykes bevoordeel, wat private tutors kan bekostig om hul kinders te help om buite hagwons te studeer.
Een van my laerskoolleerders het eenkeer vir my gesê: 'Meester, ek gaan soggens skool toe om te gaan studeer, en dan weer akademie gaan studeer. Daarna gaan ek huis toe om te eet, en my ma sê my moet weer studeer - ek wil net rus en met my vriende speel! "
Ek kon nie meer saamstem nie, maar ek kan niks doen om die situasie te help nie, behalwe om my lesse die lekkerste en mees innemende tyd te maak. Ek wil nie bydra tot die werklas of die spanning wat my studente al ervaar by hul omvattende skool en ander hagwons wat hulle bywoon nie. Dit is net 'n nimmereindigende kring wat hulle nie kan verlaat nie, en dit skeur my binne-in om dit te kyk.
4. As hulle borsbeeld doen, doen jy ook.
Die meeste van die tyd vergeet ek dat hagwons private instellings is wat geen hulp van die regering kry nie. Baie van hierdie skole het 'n uitstekende interieur en leerhulpbronne vir hul studente. My skool is eintlik lekkerder as enige skool wat ek ooit in Londen bygewoon het. Die koste om akademies by te woon, kan redelik hoog wees, en skole kan dit dus bekostig om hul kinders op te spoor, en ouers verwag dit.
Dit gesê, u kan steeds voel dat dit 'n besigheid is vanaf die daaglikse bestuur van die plek, en daarom het ek vinnig besef dat as die besigheid in duie stort (soos so baie doen), dan ook my werk sou doen. Ek het ontelbare verhale gehoor van onderwysers wat hul toewyding naby was en vroeg hul kontrakte moes beëindig. Skielik is jy in 'n vreemde land sonder werk, geen inkomste, geen blyplek nie ... en die bonus waarna jy uitgesien het aan die einde van jou kontrak? Nie gebeur nie.
5. Daar is geen ruimte vir vordering nie.
Soos met enige baan of loopbaan, verwag u om 'n soort geleenthede vir vordering te hê - nie in 'n hagwon nie. Dit is een van die hoofredes waarom ek nie my kontrak aan die einde van die jaar sal hernu nie. Alhoewel dit 'n wonderlike werk kan wees en ek leer baie, doen ek dit eerder in 'n baan waar ek verder op die leer kan vorder.
Die kans op progressie gee jou motivering en iets om na te werk. Ek kon jaar na jaar nie in dieselfde werk bly nie, wetende dat ek nie sal kan vorder nie. Om hier 'n hagwon te besit en te bestuur, sal u waarskynlik Koreaans moet wees of Koreaans kan praat. Dit is nie heeltemal onmoontlik nie, net selde daarvan gehoor. Selfs wanneer 'n vreemdeling sy eie hagwon besit en bestuur, beteken dit nog steeds nie dat u van 'n ESL-onderwyser tot 'n direkteur kan vorder nie. Hagwons is soos familiebesighede, en dit is moeilik om te infiltreer en na die top te kom.
6. Daardie TEFL-kwalifikasie waarvoor u betaal het, is van geen nut nie.
Nadat ek my universiteit studeer het, het ek geweet dat ek Engels in die buiteland wil onderrig - en ek wou baie goed wees daarmee. Daar was baie oor onderrig wat ek moes leer, so ek het myself aangesluit om 'n 120 uur TEFL-kursus te doen. Ek het geleer oor klaskamerbestuur, hoe om lesse te beplan en my Engelse grammatika op te doen.
Ek het gou agter my hagwon aangekom dat niks hiervan regtig saak maak nie. Niemand het lesse beplan nie, en daar was geen leergang om mee te werk nie. Alles was baie boek- en toetsgebaseerd. Ek het meer tyd spandeer om te leer hoe om toetse vir my studente te maak as om 'n bietjie van die vaardighede wat ek op my TEFL-kursus geleer het, te gebruik.