A onlangse studie gevind dat bruin en organiese rys wat in die Verenigde Koninkryk verkoop word, geneig is om aansienlik meer arseen te bevat as wit anorganiese variëteite wat dikwels as minder gesond beskou word. Arseen word in baie voedselsoorte aangetref, maar dit kan ook wees veral gekonsentreer in rysveral in die skil wat verwyder word om witrys te produseer, maar in bruinrys behou word.
Dit is gevaarlik om te veel arseen te verbruik, omdat dit kanker kan veroorsaak. Tog word bruinrys gewoonlik gesonder as wit beskou as gevolg van die ekstra vesel en vitamiene wat dit bevat. Organiese rys is minder waarskynlik aan plaagdoders blootgestel.
Om vas te stel presies waaruit 'n gesonde dieet bestaan, kan volstaan ​​met hierdie oënskynlike paradokse. Moet u bruinrys eet vir die vesel of witrys vir die laer arseenvlakke? Die antwoord toon die moontlike probleme met die gebruik van studies soos hierbo aangehaal om dieetkeuses te lei en die behoefte om die ingewikkeldheid van voeding en dieetkeuses ten volle te begryp.
Arseen in rys
Vir volwassenes is die werklikheid dat dit selfs 'n kilogram gekookte bruinrys per dag eet onwaarskynlik dat dit sal veroorsaak die verbruik van te veel arseen. Ook omdat bruinrys is 'n volgraan, as u dit eet, sal u ook meer vesel voorsien ('n voedingsstof wat baie volwassenes in die Verenigde Koninkryk die aanbevole 30g per dag bereik), sowel as 'n wye verskeidenheid vitamiene, minerale en essensiële vetsure.
Kinders jonger as vyf jaar loop meer gevaar om te veel arseen van rys te verbruik, maar 'n gevarieerde dieet en vermy rysdrankies moet dit versag. U kan ook arseen in rys met tot 80% verminder deur dit te spoel en in groot hoeveelhede water te kook.
Sommige variëteite van visse kan ook aansienlike hoeveelhede kwik bevat, spesifiek metielkwik, wat giftig vir mense kan wees, wat nierskade kan veroorsaak en die ontwikkeling van die brein van die fetus en die baba kan beïnvloed. Metile-kwikvlakke kan veral hoog wees in visse wat ander visse eet, soos haai, swaardvis, marlyn en tuna.
Die Europese gesag vir voedselveiligheid sê tot 1.3 mikrogram metielkwik per kg liggaamsgewig per week is 'n veilige hoeveelheid. Vir 'n tipiese volwassene van 90 kg wat gelyk is aan 117mcg per week. Die hoeveelheid metielkwikwatermengsel in 'n enkele gedeelte vis in hierdie kategorie kan baie verskil, maar volgens die EU-reëls moet 1 kg nie meer as 500 mg bevat nie.
'N Tinnetjie wat in die kategorie meestal geëet word in hierdie kategorie, blikkies tuna, kan 'n 100 g gedreineerde blikkie tot 50mc metiel kwik bevat. As u meer as twee blikkies per week eet, kan u dit teoreties verhoog. Haai, swaard en marlyn bevat geneig om meer kwik te bevat, en daarom moet u meer versigtig wees as u swanger is.
U sal baie tuna moet eet om skade aan die kwikgehalte te hê. Mikel Dabbah / Shutterstocks
Maar die meeste blikkies tuna bevat waarskynlik nie die maksimum toegelate hoeveelheid kwik nie, en verslae van liggaamsbouwers en ander tuna-entoesiaste wat siek word met kwikvergiftiging is skaars.
Intussen vis dra by tot 'n gesonde Dieet in die mediterrane styl gekoppel aan laer kanse op tipe 2-diabetes, hoë bloeddruk en verhoogde cholesterol. Olierige visse (soos sardientjies, makriel, salm, forel of haring) is veral voordelig in hierdie opsig en bevat voedingstowwe wat belangrik is vir die ontwikkeling van die brein van die fetale en vroeë kinderjare. Dus is die meeste volwassenes wat vis eet word aangeraai om te mik vir ten minste twee porsies per week, insluitend ten minste een soort olierige vis.
Plaagdoders in plantaardige velle
Dit is goed gevestig dat die skil en velle van vrugte en groente 'n belangrike bron van vesel is behou spysverteringsgesondheid en beheer bloedglukosevlakke. Hierdie buitenste lae ook is geneig om te bevat meer vitamien C, minerale en ander voordelige "fenoliese" verbindings as die vleis.
Maar daar is ook 'n mate van kommer dat plaagdoders wat gebruik word vir die behandeling van sade, groeiende plante of geoeste gewasse, in veral hoë konsentrasies in velle kan versamel, hoewel die werklike hoeveelhede baie verskil. Sommige mense redeneer As gevolg hiervan moet u u groente en vrugte skil.
Maar die werklike hoeveelhede plaagdoderreste wat in vrugte en groente voorkom, is beperk. Die Britse regering se mees onlangse navorsing oor die kwessie is slegs monsters gevind wat die maksimum wettige plaagdoder-residu-vlak oorskry het in 'n klein aantal monsters in vier van die 14 soorte vrugte en groente wat getoets is.
Die Wêreldgesondheidsorganisasie sê: "Nie een van die plaagdoders wat vandag in die internasionale handel toegelaat word om voedsel te gebruik, is genotoksies nie" (dit kan DNA beskadig, wat mutasies of kanker kan veroorsaak).
Dit is onwaarskynlik dat iemand met 'n gesonde of hoë liggaamsgewig en / of 'n gevarieerde dieet blootgestel sal word aan genoeg plaagdoders om hierdie vlak te oortree. In teenstelling daarmee, is die bewys dat die vrugte en groente, insluitend die velle, die voordele daarvan eet, oorweldigend. Dit lyk dus steeds verstandig dat ons soveel as moontlik eet en, waar moontlik en smaaklik, die velle verteer.
Hierdie voorbeelde onderstreep waarom die 'alles in moderering' ons dikwels sien riglyne vir gesonde eetgewoontes dit lyk regtig na die beste benadering. Hoe meer soorte voedsel ons eet, hoe minder verbruik ons ​​en daarom kan ons die kans verminder dat ons te veel of te min iets skade berokken. Maar as u weet wat die veilige grense is, kan dit help om 'n paar moeiliker vrae te beantwoord oor wat die beste voedselkeuse is.