Hy aarsel waar hy op die bank sit, omring deur toekennings en ’n lewensgrootte tekening van sy gespierde rug en profiel.
Toe hy in April vanjaar teruggetrek het na Cardiffstraat en die grond wat sy familie intussen danksy ’n grondeis teruggekry het, was dit ’n katarsis. “Veral as ek nou die berg sien vanuit dieselfde hoek as toe ek ’n kind was . . . Die feit dat ek intussen soveel gelewe het en nog nie terug was nie,” sê hy en staar vir ’n oomblik deur die ruit.
Sy familiegeskiedenis in Simonstad begin toe sy oupagrootjie Kibo Kindo in 1835 van ’n seerowerskip oorboord gegooi is. Dié skip is agternagesit deur die Britse vloot wat geveg het vir die afskaffing van slawerny.
Toe die seerowerskip se bemanning besef die Britte kry die oorhand, het hulle al die slawe langs die Kaapse kus oorboord gegooi. Baie het verdrink, maar die jong Kibo Kindo, genoem na sy geboortestad Kindu in die Kongo, is deur Britse matrose gered en by Simonstad aan wal gebring.
’n Sendeling het die tiener onder sy vlerk geneem en uiteindelik het hy op grond van die Metodistekerk begin boer. In 1861 het hy die grond gekoop en ’n huis opgerig. Dié huis het in die Kindo-familie se besit gebly totdat Christopher 15 jaar oud was.
Hy glimlag. “Dis hier waar die dansery begin het. Daar was mos nou nie TV gewees nie, so ons het gegaan na die Criterion-bio­scope, wat nou ’n restaurant is, om dansrolprente te gaan kyk. Ons het gedans in die strate, op die railway tracks, op die treine, op die platforms en toe kry die Youth Centre by die Royal Alfred Hall hulle eerste dansonderwyser vir ons, Cecil Jacobs. Ek was nege toe ek begin het met ballet.”
“Ek onthou hoe almal rondom ons uitgetrek het en die plek ’n spookdorp geword het. Elke huis was uiteindelik leeg en ek het op die stoep gestaan en vir mnr. Erispe gesien wat die mooiste tuin gehad het in die hele Simonstad. Ek onthou hom nog agter in die van met al sy furniture en sy hond en al sy plantjies rondom hom. Net ’n klein tuintjie kon hy saam met hom neem. Dis die laaste image wat ek van Simons­town het.”
Christopher het egter aangehou dans en in 1976 het hy ’n beurs gekry om ballet aan die Universiteit van Kaapstad te studeer. Weer het die stelsel hom gekniehalter.
“Ek moes ’n permit hê om na die universiteit te kan gaan – ’n stukkie papier wat ek oral met my moes saamdra om te sê ek mag op die campus wees. In my derde jaar het ek die prys gekry as die beste student in my klas.
“Ek het my mond daaroor oopgemaak in die koerante. Terselftertyd is ek ’n kontrak aangebied deur die Boston-balletgeselskap in die VSA. Ek het nege maande vir ’n antwoord van Kruik gewag, maar toe hulle die derde keer van ’n vergadering met die regering terugkom sonder ’n antwoord, het ek maar Amerika toe gegaan.”
’n Jaar later het hy teruggekom vir ’n vakansie en toe besluit om in Suid-Afrika te bly omdat Kruik uiteindelik gereed was om vir hom ’n kontrak aan te bied. Eers het hy egter een van die stigterslede van Jazzart (toe Sue Parker Jazzart and Contemporary Dance Company) geword – die heel eerste kontemporêre dansgeselskap in die land.