Jun 2012 – NG Gemeente Pinelands
Posted on 27 Jun, 2012 25 Jul, 2012
Posted on 19 Jun, 2012 25 Jul, 2012
17 Junie 2012 – Koninkrykstyd
Liturgie-17-06-12 | Bulletin-17-06-12
Kliek hier om Markus 4:26-34 te lees
Ek was onlangs op 'n klas toer. Tydens die toer het ons eendag van Oudtshoorn af Prins Albert toe gery oor die Swartbergpas. Ek weet nie of u het al die voorreg gehad om daar te ry nie, maar dis regtig die moeite werd. Ons het dan natuurlik ook 'n paar keer langs die pad gestop om die uitsig te geniet. Almal van hulle was besonders, maar daar was een spesifieke uitsig wat my totaal en al verstom gelaat het. Dit was werklik, wat een van my vriendinne se oupa noem, "'n asembenemende oomblik."
Maar hoe sal ek daardie ervaring, daardie uitsig aan enigiemand kan beskryf?
Ek sou kon vertel van die diep, diep klowe en hoë berge wat strek so ver soos die oog kan sien. Ek sou die kleure kon beskryf, die groen wat oral groei teen die oranje rotse en die blou, blou lug. Of ek kan vertel van, die stilte die oopte, die son wat bak teen jou rug terwyl die wind jou hoendervleis gee. Maar geen van hierdie beskrywings kan daardie ervaring vasvang nie. Ek sou foto's kon wys, maar selfs daardie foto's is nie voldoende om die volle omvang van daardie ervaring oor te dra nie. Woorde en beelde kan dit net eenvoudig nie beskryf nie. Dit is werklik "onbeskryflik." Slegs as jy self daar kan staan, dit self ervaar sal jy iets kan begryp van wat ek probeer verduidelik.
Toe ek verlede week so deur die foto's kyk, besef ek dat Jesus dieselfde probleem in die gesig moes staar. Hoe verduidelik Hy aan mense, aan sy dissipels met hulle beperkte lewensuitkyk, die koninkryk van God. Die magiese, misterieuse, onbeskryflike koninkryk van God. En in 'n poging om hulle – om ons – te help om iets te snap van daardie koninkryk vertel Hy die twee gelykenisse wat ons Markus 4: 26-34 lees.
Wanneer Jesus die koninkryk beskryf, is dit anders as wat ons sou dink – anders as wat die skare en selfs die dissipels sou dink. Hy gebruik nie groot woorde en uitspattige beelde nie. Hy rig ons oë nie na die hemele of die sterre, na die 'koninklike' nie, maar na die grond, die aarde; na iets so eenvoudig soos 'n saadjie wat ontkiem en groei en geoes word. Die koninkryk wat Hy hier beskryf is nie een met goue strate en 'n magtige leër nie. Dis organies; dit groei vanself; dit is gereed op 'n spesifieke tydstip; dit het 'n lewenssiklus; dit voed mense en bring lewe.
Dan gaan Hy verder, en gebruik weereens 'n eenvoudige voorbeeld wanneer hy dit vergelyk met 'n mosterdsaadjie. Iets baie klein wat groei tot 'n tuinplant so groot dat die voëls in die skadu van sy takke kan nesmaak. Dis amper soos om te sê dinamiet kom in 'n klein pakkie. Die koninkryk is misterieus en verrassend. Want wie kan dink dat daar uit so 'n klein saadjie so 'n groot plant kan groei. Dit gaan teen alle verwagtinge in.
Ek gebruik met opset die woord "plant" en nie "boom" soos wat 'n mens dalk sou verwag nie. Anders as in Matt en Luk, waar die mosterdsaad 'n groot boom word, bly dit in Markus bloot 'n tuinplant, 'n bos – steeds groot; groter as al die tuinplante staan daar, maar nietemin 'n bos. In die Ou Testament is daar 'n hele paar beelde waar koninkryke beskryf word as groot en magtige bome, soos bv. die hoë seder waarvan ons lees in Esegiël 17. 'n Mens sou dus verwag dat die mosterdsaad in Markus ook 'n boom sou word. Maar dis juis die punt. Die koninkryk van God is nié soos al die ander koninkryke waarmee die volk tot dusver te doen gehad het nie. Dit groei nie, soos vorige koninkryke, dmv mag en geweld nie. Anders as wat sy navolgers geglo het, het Jesus nie gekom om die Roomse Ryk omver te werp en as heerser in te tree nie, en dis iets wat hulle gesukkel het om te begryp. Die woord 'koninkryk' het vir hulle 'n fisiese betekenis gedra en hulle kon nie verstaan hoekom hulle nog nie tekens van daardie koninkryk sien kom nie.
Tog verseker Jesus hulle hier dat hoewel hulle dit nie kan sien nie; hoewel hulle dit nie kan verstaan nie en nie weet hoe dit gebeur nie; alhoewel dit nie gebeur soos wat hulle sou verwag nie, die koninkryk steeds besig is om te groei. Deur hierdie gelykenisse kom sê Jesus in die eerste plek dus vir hulle (en vir ons) dat die koninkryk van God totaal anders is as wat hulle verwag. En dan beskryf hy hierdie andersheid van die koninkryk aan hulle op drie maniere.
In die eerste plek is die koninkryk dikwels onsigbaar:
Hoeveel keer vra ons, soos Jesus se navolgelinge, onsself nie af hoekom ons nie die tekens van God se koninkryk in hierdie wêreld raaksien nie? Ons weet egter 'n saadjie wat geplant is dra nie dadelik vrug nie. Dit groei dikwels sonder dat ons eers bewus is daarvan. En so sê Jesus is die koninkryk.
Die feit dat ons dit nie sien nie beteken nie dat dit nie daar is nie. Dit beteken dalk net dat ons uitsig beperk is, dat ons nie die volle prentjie kan sien nie.
Ons weet dat ons nou in die tussentyd is. Teoloë praat graag van die "alreeds" en die "nog nie." En wat dit beteken is dat ons weet dat die koninkryk sy volheid eers sal bereik met die wederkoms, maar ook dat dit te danke aan Jesus se koms, kruisdood en opstanding, reeds deel is van ons werklikheid. Hoewel ons dit soms nie sien nie, en dikwels nie verstaan hoe die wêreld kan lyk soos dit lyk as ons sê dat dit reeds hier is nie; hoewel ons nog nie die halm of die aar of die volkoringaar kan sien nie, kom verseker Jesus ons in hierdie gelykenis dat die saad reeds ontkiem het en groei daar waar ons dit nog nie kan sien nie.
In die tweede plek is die koninkryk onbeheerbaar:
In beide die gelykenisse word ons gekonfronteer met die feit dat die koninkryk en die groei van die koninkryk totaal buite ons beheer is. Die saad word gesaai, maar daarna is dit buite die saaier se hande. Hy gaan slaap en staan op, dag na dag en die saad groei vanself. Anders as in die gelykenis van die saaier word daar hier niks gesê van enige positiewe of negatiewe elemente van buite, wat die groei van die saad beïnvloed nie. Die saad en dws die koninkryk groei, soos daar letterlik in die Grieks staan, outomaties.
Ons vind hierdie selfde gedagte, die idee van onbeheerbaarheid, ook in die gelykenis van die mosterdsaadjie.
Interessant, is dat 'n mens baie verskillende soorte mosterd kry en dat die soort wat mees algemeen voorgekom het in daardie tyd – "wilde mosterd" – byna soos onkruid, baie moeilik is om te beheer en 'n hele veld kan oorneem as dit eers wortel geskiet het. Hierdie tipe mosterd dring in daar waar dit nie hoort nie; waar mense dit wil uithou. Dit bring ook voëls na die land – voëls wat boere dikwels veel eerder van wil ontslae raak.
So is die koninkryk wat Jesus verkondig ook iets wat ons nie kan beheer nie. Ons kan dit nie maak groei nie, dit groei vanself. Dis ook nie soos 'n boom wat ons plant waar ons hom wil hê nie, maar eerder soos die wilde mosterd wat onbeheersd groei, dikwels daar waar ons dit nie sou verwag nie.
In die prestasie gedrewe samelewing waarbinne ons leef wil ons altyd in beheer van sake wees en resultate sien. Jesus kom sê egter dat dit in die koninkryk nie so werk nie en dat ons moet aanvaar dat dinge, veral in die koninkryk, dikwels buite ons beheer is. Die feit dat ons nie in beheer is nie, behoort ons egter nie angstig te maak nie, maar vir ons hoop te gee.
Ons hoop lê juis in die feit dat dit nie van ons afhang nie, dat God besig is om te werk, te midde en dikwels selfs ten spyte van, ons planne en projekte.
Hierdie hoop beteken egter nie dat ons net moet terugsit en toekyk; dat ons nie deel is van, of moet deelneem aan, God se plan vir hierdie wêreld nie. Want ware hoop dryf 'n mens tot aksie. As ons werklik glo dat die koninkryk van God onbeheersd besig is om te groei, dan kan ons nie anders as om deel te wil wees van daardie beweging nie.
Coenie Burger skryf in sy boek "Waar is Jesus nou?" dat ons – die kerk – die teken, voorsmaak en instrument van God se koninkryk behoort te wees.
As teken moet ons die beeld en getuienis van Jesus dra, moet ons lewe volgens Sy voorbeeld.
As voorsmaak moet mense iets van die komende ryk, dws die teenwoordigheid van God, by ons ervaar.
En as instrument gebruik Hy ons, mense wat probeer leef volgens sy wil, dan in sy koninkryk.
Dit gaan dus nie oor die dinge wat ons doen nie, maar hoe ons leef en wie ons is en wat God dan deur ons kan doen. Ons het geen beheer oor die groei van die koninkryk nie, maar ons het die wonderlike geleentheid om daarvan deel te wees.
En dan is die koninkryk, in die derde plek, 'n tuiste vir almal:
Soos in Esegiël 17, lees ons in Markus ook, dat die voëls in die skaduwee van die takke sal kom nes maak. Die Ou Testamentiese beeld van die voëls verwys na al die nasies wat deel sal word van God se koninkryk en met die gebruik van daardie beeld sê Jesus dat daardie koninkryk almal insluit. Ook dié voëls waarvan die boere soms ontslae wil raak en wat hulle voel hoort nie op die landerye nie. Dankie tog dat ons, die mens, nie kan kies of beheer wie deel het en deel word van die koninkryk van God nie.
En as ons dan werklik die teken, voorsmaak en instrument van daardie koninkryk wil wees, dan moet ons die takke wees wat skadu bied waarin die voëls kan kom nes maak, selfs die wat ons dalk voel hoort nie daar nie.
Wanneer woorde nie genoeg is om die koninkryk aan ons te verduidelik nie; wanneer ons die woorde hoor en die beelde sien, maar nie die volle omvang daarvan kan verstaan nie, is dit dalk nodig vir ons om dit self te ervaar. En ek vermoed dis juis wanneer ons in die skadukolle van die takke begin inbeweeg – daar waar ons sop gee vir mense wat honger is; daar waar ons kinders help wat nie veel van 'n kans in die lewe het nie, om skoolgereed te raak of om skool toe te kan gaan; daar waar ons 'n vriend of vriendin ondersteun in 'n tyd van swaarkry of waar ons iemand help wat ons dalk voel dit nie verdien nie – ek vermoed dat ons juis daar iets sal kan begryp van dit wat Jesus probeer verduidelik wanneer Hy praat oor die koninkryk van God.
Mag die Here aan julle skadu gee
En van julle takke maak wat skadu bied vir ander
Posted on 11 Jun, 2012 11 Jun, 2012
10 Junie 2012 – Koninkrykstyd
Bulletin-10-06-12 | Liturgie-10-06-12
Kliek hier om Markus 3:20-35 te lees
Hierdie is oor die algemeen 'n moeilike gedeelte in die evangelie om te lees. Dit praat van Satan, die uitdryf van duiwels, die vasbind van die sterk man en die lastering teen die Heilige Gees – alles dinge wat ons ongemaklik laat rondskuif en maak dat ons liewer die teks vermy as om dit aan te spreek. Dit terwyl wat hier afspeel een van die mees opspraakwekkende gebeurtenisse was in Jesus se ganse bediening. Naas die godsdientige uitsprake het die teks 'n sterk politiese ondertoon en word ook die heersende sosiale orde heeltemal omvergewerp. Jesus daag al wat 'n sisteem was uit, keer die samelewing op sy kop en die leiers in die godsdienskringe (die wat ook nou saamgewerk het met die regering) is besig om komplotte te smee om Hom om die lewe te bring.
Dit alles begin by Mark 1:15 wanneer Jesus reg aan die begin van sy bediening die rewolusionêre uitspraak maak: "Die tyd het aangebreek en die koninkryk van God het naby gekom. Bekeer julle en glo die evangelie." Ons sou dit sy intreerede tot die bediening kon noem. Hy het pas die versoekinge van die duiwel in die woestyn weerstaan en daardeur gewys dat daar nou 'n Persoon in die wêreld is wat sterker is as Satan, 'n nuwe orde het aangebreek, die koninkryk het naby gekom.
Onmiddellik na die uitspraak voeg Jesus daad by woord om te wys wat die nuwe tyd in die geskiedenis behels, hoe lyk die aanbreek van die koninkryk, waartoe moet mense hulle bekeer en wat is die evangelie wat hulle moet glo. Nadat Hy sy eerste dissipels geroep het, begin sy nie-geweldadige aksieveldtog teen die Joodse sosiale orde in Kapernaum – 'n veldtog wat 'n klimaks bereik en ook eindig by ons gedeelte van vandag.
Die hooflyn van Jesus se veldtog lyk soos volg: Van die eerste oomblik af dat Hy by die sinagoge in Kapernaum instap is dit duidelik dat sy koninkrykstaak onversoenbaar is met die plaaslike gesagsfigure en die sosiale orde wat hulle daar stel. Jesus begin om mense te leer soos een wat gesag het en nie soos die skrifgeleerdes nie. Dit is van meet af aan duidelik dat Jesus nie aan die kant van die skrifgeleerdes staan nie. 'n Bose gees ruik lont en begin om op Hom te skree. Jesus spreek die bose gees aan, en stuur hom uit die man uit, en Hy begin met sy bediening om mense te genees.
Sy fokus is die armes en die verstotenes. Hy maak hulle gesond en herstel of verleen so aan hulle 'n sosiale status wat hulle nie gehad het nie. Hulle word deur Hom raakgesien en kry weer 'n geregmatige plek in die samelewing. Hy aanvaar die gasvryheid van die mense wat uitgestoot word en Hy gaan by hulle aan huis. Alhoewel Hy weet dat die leiersfigure in die samelewing en die kerk Hom al meer vyandiggesind sal raak, kritiseer Hy die sosiale orde wat bepaal wie 'n plek in die samelewing en die kerk mag hê, en wie nie. Jesus oortree selfs die wet deur iemand op die Sabbatdag te genees. Hy sou die genesing net so maklik op die Sabbat agter 'n toe deur kon doen en so kritiek vryspring, maar doelbewus genees Hy waar almal kan sien – en daag Hy weereens die sosiale strukture en wette van sy tyd uit.
Na 'n baie besige tyd van mense genees, bose geeste uitdryf en koppe stamp met die gereg, onttrek Jesus (in hfst 4) en gaan na die see – om daar te reflekteer en te praat oor sy bediening in die vorm van gelykenisse. Maar voordat Hy see toe gaan, speel 'n baie belangrike gebeurtenis af. Jesus het pas sy twaalf dissipels "amptelik" aangestel – ons sou kon sê dat Hy met die aanstelling sy weerstandsbeweging op die been gebring het. 'n Rewolusie is aan die broei – Hy het tog aan die begin al gewaarsku – die tyd het aangebreek en die koninkryk van God het naby gekom. Jesus gaan hierna na die veiligheid van die huis toe om te rus en te eet, maar die mense is lastig en daar is nie geleentheid vir eet nie. Erger egter as die oorslaan van 'n maaltyd is dat Jesus vind dat Hy nie meer by die huis welkom is nie. Hy gaan om asem te skep, maar Hy moet die gevolge van sy veldtog in die gesig staar. 'n Nuwe konflik het ontstaan – Jesus se eie familie is daarvan oortuig dat Hy te ver gegaan het, hulle gaan om Hom te gaan haal (lett "gryp, arresteer") , en hulle dring daarop aan dat Hy sy sending moet staak. "Hy het van sy kop af geraak," het hulle onder mekaar gesê.
Maar hulle waarskuwing en gesoebat is te laat, want die regering het reeds skrifgeleerdes vanuit die hoofkwartiere in Jerusalem gestuur om ondersoek in te stel en klagtes te lê. "Hy is van Beëlsebul besete!," het hulle gesê (Beëlsebul was 'n ander naam vir Satan). "Dit is met die hulp van die aanvoerder van die duiwels dat hy duiwels uitdrywe." Die skrifgeleerdes is daarop uit om Jesus se werk verdag te maak. Hulle sien Hy wen veld onder die "gewone (/gewonde) mense" en hulle wil alles in hulle vermoë doen om sy aansien onder die "skares" te smoor.
Daar lê 'n groot stuk ironie agter hierdie aantuigings. Diegene wat mens sou dink vir Jesus sou ondersteun, naamlik sy eie bloedfamilie en die leiers in die kerk, is juis die mense wat Hom teenstaan. In daardie tyd het die leiers in die kerk gewoonlik ook in die regering se kabinet gedien – dis mense wat groot verskille kon maak, maar hulle grootste gerigtheid was om die status quo te beskerm. Vir hulle het die samelewing van die dag gewerk, en goed gewerk. In die samelewing is daar mense met mag en mense sonder mag, daar is wette wat bepaal wie waar hoort, wie waar woon, wie in die kerk mag ingaan en wie buite moet bly, wie kwalifiseer vir mediese behandeling en wie nie, wie aangeraak mag word en wie nie, wie mal is en wie siek is. Alles en almal het hulle plek, en solank mense hulle plek ken is daar nie probleme nie. En baie belangrik – die met mag, die skrifgeleerdes, is teen alle koste nie bereid om hulle mag af te staan aan iemand wat moontlik groter is as hulle nie. Hulle is nie eens bereid om hulle magsposisie met so 'n persoon te deel nie. Hulle sal Hom eerder uitkryt as 'n gesant van die duiwel as om te toe te kyk hoedat Hy die samelewing verander deur aan die magteloses en die siekes 'n plek te gee.
Jesus antwood die skrifgeleerdes op hulle toesnouings met voorbeelde: "Hoe kan die Satan die Satan uitdrywe? As 'n koninkryk onderling verdeeld is, kan daardie koninkryk nie bly staan nie; en as 'n huisgesin onderling verdeeld is, sal daardie huisgesin nie kan bly staan nie. As die Satan teen homself in opstand kom en verdeeld is, kan hy nie bly staan nie, maar is dit sy einde." Wat Jesus dus hier sê is: Satan kan nie teen homself in opstand kom nie. Dit is onmoontlik. Hulle beskuldigings is absurd. Jesus het juis gekom om die "opstand" teen die magte te lei en om die bose se heerskappy tot 'n einde te bring.
En dan kom Jesus met 'n gelykenis wat so skokkend is dat dit nie net die politieke spanning vererger nie, dit veroorsaak ook 'n breuk met sy familie en sy vriende. Hy vergelyk Homself met 'n dief wat sukkel om by die huis van die "sterk man" in te breek, hierdie sterk man wat Hy wil vasbind en wie se gevangenes Hy wil bevry. En Hy gaan sover as om te sê dat die Heilige Gees sy helper is, sy medepligtige. Ons sou kon sê dat, binne Markus se verstaan, die huis waarvan Jesus praat die wêreld tot op hede was, en die sterk man is Satan. Die wêreld was sy domein en hy het dit "besit" en "beheer". Maar Jesus het gekom, Hy het reeds met die versoekings in die woestyn gewys dat Hy die stérker man is, en dat Hy daarom in staat is om die sterk man vas te bind en sy gevangenes te bevry. 'n Nuwe era het immers aangebreek, 'n nuwe heerskappy, die koninkryk van God het gekom.
Om hierdie ommekeer, hierdie bevrydingswerk van die Here doelbewus te misken, om te sien hoedat Hy lewens verander, die duiwel en al sy magte besweer en oorwin, om te sien hoedat Hy mense genees en vry maak om heel mense te wees wat 'n plek het in die samelewing waar hulle behoort en waar hulle waarde het, om hierdie werk van die Here te misken en toe te skryf aan die bewegings van Satan eerder as aan die vernuwing van die Gees – dit is om te laster teen die Heilige Gees. En hiervoor sal die skrifgeleerdes eendag verantwoording moet doen.
Nog is dit nie die einde van die verhaal nie. Die spanning onder Jesus se familielede by die huis bou op. Sy uitsprake ontstel hulle net meer en meer. Hulle wil nie eens in die huis ingaan nie. Van buite af stuur hulle 'n boodskap om Hom te roep. Hulle probeer nogmaals om Hom stil te maak. Dis immers malligheid vir 'n gemerkte man om voort te gaan om die hoogste gesagspersone uit te daag. Hy speel met sy eie lewe en hulle wil Hom beskerm.
Hulle wil natuurlik ook hulle eie familiereputasie beskerm, en dit is waarskynlik die grootste motivering vir hulle pogings om Jesus stil en uit die openbare oog te kry. 'n persoon se sosiale identiteit was integraal verbind aan die familie aan wie jy behoort het. Jesus het sy familie in die skande gesteek en 'n klad op hulle naam gebring. Die vervreemding tussen hulle kom egter nie net van die familie se kant af nie. Dit is wedersyds. Jesus weier om sy familie te sien. "Wie is my moeder en my broers?," vra Hy, verwysende na sy bloedfamilie wat, ironies genoeg, besluit om BUITE te bly staan. Toe kyk Hy rondom Hom na die mense wat in die kring om Hom sit, diegene wat BINNE is,en Hy sê: "Hier is my moeder en my broers! Elkeen wat die wil van God doen, is my broer en my suster en my moeder."
As Jesus se familie nie sy roeping kan aanvaar nie, dan kan Hy nie meer hulle familiebande erken nie. Dan gooi Hy weereens die gevestigde sosiale strukture omver – die heersende struktuur van die Palentynse gemeenskap, en Hy skep vir Hom 'n nuwe familie – die gemeenskap van dissipelskap. Van nou af is die mense wat sy roeping aanvaar, wat sy visie van 'n nuwe bedeling deel, wat met Hom saamloop en meewerk, van nou af is hierdie mense sy nuwe familie.
Waar sou jy jouself plaas in die verhaal? Ons almal wat vandag hier is, is kerkmense. Dit lyk vir my asof dit nie altyd iets is om op te roem nie.
Watter tipe kerkmens is jy?
Is jy 'n kerkmens wat aan die skrifgeleerdes se lippe hang en ten alle koste jouself blindstaar teen wette en voorskrifte wat verskillende mense se plekke en waarde in die samelewing en die kerk bepaal?
Of is jy 'n kerkmens wat oop is vir vernuwing – veral as daardie vernuwing gerig is daarop om mense te genees of hulle posisies te herstel en hulle in te sluit en deel te maak van 'n gemeenskap?
Is jy 'n kerkmens omdat jy binne die kerk se sisteem gebore is?
Of is jy een van die mense wat deur die Here aangeraak is, genees is, bevry is van die bose magte in jou eie lewe?
Het jy al die krag van die koninkryk aan jou lyf en in jou hart gevoel?
Is jy 'n kerkmens wat soms wens dat jy die Here kon wegsleep daar waar Hy kies om te wees en te werk, 'n kerkmens wat soms wens dat die Here sy plek beter geken het, 'n kerkmens wat jouself dalk soms skaam vir die Here – vir dit wat Hy doen en vir dit wat Hy van jou vra?
Of is jy 'n kerkmens wat kies om by Hom te wees, saam met Hom te stap, jou kop hoog te hou en sy naam op jou lippe te hou, maak nie saam waar jy kom of tussen wie jy verkeer nie?
Is jy 'n kerkmens wat bereid is om te erken dat die Here werk, dat Hy besig is, dikwels op maniere wat ons nie verstaan nie, maar met die vaste oortuiging dat Hy die sterker man is, die een wat die sterk man, die duiwel en sy magte, vasbind, sodat Hy sy huis – die wêreld, en die mense kan bevry.
Wil jy deel wees van die radikale, rewolusionêre beweging van die Here, of nie? Wil jy vrygemaak maak word of nie?
Om nie die werk van die Here in die wêreld en in ander se lewens en in ons eie lewens te erken as die werk van die Here nie, is sonde. Dit is om onsself blind te hou vir die bevryding en die genesing en die herstel van verhoudinge wat voor ons eie oë plaasvind. Om sulke werk toe te skryf aan die duiwel – dit is lastering teen die Gees. Mag ons dit eerder altyd raaksien, en die Here daarvoor dank, en die Gees daarvoor eer. Mag ons deel wees van die beweging van die koninkryk van God – al sê mense dalk ons is mal, of van die duiwel besete. Hulle het dit van Jesus ook gesê.