Tarrytown House Estate: 'n gerieflike en gerieflike toevlugsoord op die Hudson - Nuwe resepte
Tarrytown House Estate: 'n gerieflike en gerieflike toevlugsoord op die Hudson
Geleë in die oulike Tarrytown, New York, in die Hudsonvallei, ongeveer 45 minute van Grand Central af, vind u die Tarrytown House Estate, 'n Bestemming Hotel, wat sedert die middel van die 1960's 'n toevlugsoord vir die stad was, toe dit as die eerste kommersiële konferensiesentrum van die land geopen is. Sedertdien is daar baie nuwe geboue bygevoeg, sowel as 'n sportsentrum, binne- en buite -swembaddens, 'n trouplek en 'n restaurant met die naam Kelder 49, en ons is onlangs deur die hotel genooi om 'n naweek te beleef.
Die landgoed is 'n vinnige 10-minute se ry van die Tarrytown-treinstasie af, en gemaklike kamers is verdeel tussen verskeie geboue, waaronder die herenhuis van ongeveer 1840, wat 10 kamers in Georgiese styl bevat ('n redelike hoeveelheid loop is nodig om van die voorportaal na baie van die kamers). Die ander herehuis van die eiendom, die omstreeks 1840 Biddle Mansion, is die tuiste van die oord se troulokaal sowel as die restaurant.
Kelder 49 word bereik via trappe wat na die kelder van die Biddle -herehuis lei, en dit is verdeel in 'n groot sitkamer met leerbanke, 'n speelkamer met 'n pooltafel en skuifbord, 'n gemaklike kroeg en 'n eetkamer met sitplek vir ongeveer 40. Die eetkamer self is gemaklik (sien u 'n neiging?), redelik geprys en versier met historiese foto's van Tarrytown, soos baie van die gange van die landgoed. Die diens is professioneel en kundig, en die spyskaart verander na gelang van die seisoen. Uitblinkers op die somerspyskaart bevat klein bordjies soos 'n krapkoek en 'n hele groot burrata met erfstuk tamatie; en sop en slaaie bevat 'n ryk uiesop, tamatie -gazpacho en gekapte slaai. Groot borde bevat lekker gesnyde kammossels met spek, aartappel en suikermieliepuree; 'n sagte en groot kalfsvleis met kapokaartappels en aspersies; 'n gerookte varktjop uit 'n plaaslike rokerij, bedien met korrels, snybiet en perske; en skaaptjops. Die geregte is nie te ingewikkeld nie, wat goed is; elke komponent word deeglik voorberei en perfek gaargemaak. Daar is ook 'n goedkoper afdeling 'Lighter Plates', met gemaklike tariewe, insluitend 'n spek -Cheddar -burger, 'n po'boy met varkvleis en macaroni en kaas. Die hoofkamer van die eetkamer word gelei deur John McGuirk, hoofbestuurder, wat tydens ons besoek onverpoos gewerk het om seker te maak dat elke gas tevrede is met hul kos. Sondae 'n driegang brunch word ook aangebied.
Maak seker dat u na die ete die terrein besoek; daar is 'n beeldetuin, 'n patio op 'n heuwel met 'n uitsig oor die swembad, kompleet met Adirondack -stoele, en baie buitelugpaadjies. Alhoewel die landgoed afgesonderd lyk, is dit 'n taxi-rit van 10 minute vanaf die bekoorlike sentrum van Tarrytown en oorkant die straat van die beroemde Lyndhurst Mansion.
Alhoewel die Tarrytown House Estate die gewildste is as 'n wonderlike trou- en konferensiesentrum, is dit ook 'n ideale plek om te ontsnap uit die stad. Alhoewel dit nie die soort oord is waarheen u klein kinders wil bring nie (dit is 'n rustige plek en die buite-swembad is slegs vir volwassenes), vir 'n paartjie wat 'n naweek wil spandeer in 'n luukse omgewing in een van die mooiste dorpe in die staat, is dit beslis 'n wyse keuse.
Die terreur van Tarrytown
Hoe 'n diereregte -yweraar my gunsteling winkelsentrum verwoes het.
Voordat die huidige eienaar, Jeanne Crusemann Daniels, dit vergiftig het deur minder soos 'n verhuurder op te tree as die eienaar van die land, was die TarryTown -winkelsentrum in Wes -Austin een van my gunsteling plekke om die tyd deur te bring. Dit is in 1939 gebou deur Daniels se ouma en oumagrootjie, en dit was die eerste in sy soort in die stad en een van die eerste mense in Texas wat van oral af gery het om hulle te verwonder oor hierdie nuwe konsep in bemarking. Dit was mooi gerangskik aan weerskante van Exposition Boulevard net noord van Windsor-minder as tien minute se ry van die hoofstad af-dit was 'n aantreklike groep winkels en restaurante met een en twee verdiepings met rooi teëldakke en faux Kalifornië-Spaanse argitektuur , ingebed in 'n eksklusiewe enklawe van redelik verdraagsame mense en goeie huise. Maar in 1999, nadat sy die eiendom van haar ma geërf het, het Daniels - 'n lojale ondersteuner van People for the Ethical Treatment of Animals - dit verwoes met haar kranksinnige kruistog vir diereregte en veganisme. Handelaars wat nie haar lewenstylbevel gehoorsaam het nie, is gestuur. Daniels woon al 'n paar jaar in Houston en laat die vuil werk van huurderverhoudinge aan haar prokureurs en eiendomsbestuurder oor. Haar flunkies dring daarop aan dat die sentrum "floreer" en dui op die besettingskoers van 93 persent, maar daar is geen plek om kruideniersware te koop nie, geen plek om middagete te eet nie, geen hart, geen siel nie.
Sy afsterwe het in 'n oogwink gebeur, of so lyk dit. Ek het vroeër op Exposition gewoon, minder as 'n blok verder. Alles wat ek nodig gehad het was binne loopafstand. Daar was 'n bank, 'n takbiblioteek, 'n poskantoor, 'n apteek, 'n kruideniersware, drie of vier goeie eetplekke, met boomryke sypaadjies en 'n gerusstellende gevoel dat dit 'n woonbuurt was wat in vrede met homself was. Baie van die ondernemings was al dertig of veertig jaar daar, 'n paar nog langer. Ralph Moreland's Holiday House, wat hamburgers en trooskos verkoop en 'n hoek van die sentrum veranker het, het ontwikkel tot 'n nie -amptelike bymekaarkomplek. Ou mense het ontbyt na die vakansiehuis gestap en tot middernag vertoef. Tieners het na skool daarheen migreer. Wyle Bob Bullock, wat ook in die omgewing gewoon het, het saam met ander politici gekuier oor eindelose vullings koffie. Bybelstudiegroepe het daar vergader, net soos 'n hoofstuk van Anonieme alkoholiste. Ek het daarheen gegaan om te lees en alleen gelaat te word.
En tog het ek nog nie van Jeanne Daniels gehoor nie, of besef dat haar suiwering aan die gang was, laat staan ​​feitlik voltooi, totdat ek in Januarie gelees het dat Bill Broaddus verplig was om die Chevron -stasie te sluit wat sy pa, Scott, 66 geopen het jare terug. Die Chevron en die Tarrytown -apteek, wat in Desember 1941 geopen is - dieselfde naweek as die aanval op Pearl Harbor - was die enigste jarelange huurders wat nog besig was, en een van hulle is weg, en die ander een kan ook wees as die huurooreenkoms op is 2010. Die kruideniersware, wat fynproewers, kase en vleisbeeste verkoop het, is agt jaar gelede gesluit, gevolg deur Texas French Bread ('n bakkery), Holiday House, Formosa ('n Chinese restaurant) en verskeie ander gewilde plekke. Alhoewel hulle om verskillende redes toegemaak of verhuis het, het almal die onwrikbare beperkings van Daniels onder die loep geneem, wat die verkoop van diereprodukte en items wat vir diere as skadelik beskou kan word, verbied. Met diere beteken Daniels nie net oulike harige of gevleuelde wesens nie, maar ook miere, rotte en selfs vis -eiers. Die drankwinkel moes noodgedwonge ophou om geskenkmandjies met kaviaarpotte te verkoop. Die eienaar van 'n skoenherstelwinkel moes leerveters agtertoe skuif, hoewel Daniels hom steeds toelaat om te skoen en leerskoene te herstel. (Toe ek haar uitvra oor hierdie oënskynlike skynheiligheid, asook oor die verhuring van 'n winkel aan 'n Seattle's Best Coffee -franchise, wat voedsel van diereprodukte bedien, antwoord Daniels - wat my vrae slegs deur haar publisist sou beantwoord - "Die sentrum is 'n werk aan die gang, wat ontwikkel word in die rigting van sy doel. Nancy Owen is aangesê om te stop met die verkoop van geheueboeke wat met leer gemaak is in haar trou -bykomstigheidswinkel, maar toe sy 'n paar jaar later oor 'n besmetting van miere kla en 'n uitroeiing vir die buitekant van die winkel versoek, sê sy dat een van Daniels handlangers het vir haar gesê die plae sal vasgekeer word en 'verskuif' word.
Die vulstasie van die Broaddus-gesin was tipies van die professionaliteit en outydse toewyding aan diens en kwaliteit wat vroeër nie net in die TarryTown-winkelsentrum nie, maar ook oral in Amerika voorkom. Toe u met 'n vreemde klop onder die enjinkap inkom, het Julio of Leroy of een van die ander werktuigkundiges wat so lank daar gewerk het, u gehelp. Bill Broaddus is 'n groot man met 'n maklike glimlag en 'n ontspanne houding wat ek vertroostend vind as ek praat oor motors en ander raaisels van die lewe. Uiteindelik het ek na 'n ander deel van die stad verhuis, maar ek het aanhoudend na Tarrytown gekom om vol te maak, wetende dat hy vir my en my masjien omgee.
Broaddus het dwarsoor Daniels gekom omdat hy lekkergoedstawe verkoop het van melk wat vermoedelik uit die uiers van hulpelose koeie geruk is. Hy het ingestem om van die aanstootlike lekkergoed ontslae te raak, maar toe sy huurkontrak hernu word, was die nuwe kontrak so vol onderdrukkende eise dat hy sy stasie na West Lake Hills verhuis het. 'Ek het twee blokke verder grootgeword', het hy hartseer vir my gesê. 'Dit was meer as net 'n werk.' (Nog 'n vulstasie wat by Daniels verhuur word, Tarrytown Texaco, het oopgebly deur Daniels se harde lyn vas te hou.) Owen besluit ook dat die bohaai oor die miere te veel is en besluit om nie 'n nuwe huurkontrak te teken toe haar ou verstryk nie. Sy het onder meer gesê dat sy haar winste sou moes deel en waarskynlik haar boeke moes oopmaak as sy hernu het.
Dit sal moeilik wees om die getal lojale werknemers te bereken wat werk verloor het weens Daniels se obsessie-Holiday House alleen het ten minste vyf kelnerinne en kokke met meer as dertig jaar aan die werk gehad-of hoeveel handelaars het hul hoop en drome laat klap. . In die vroeë negentigerjare verhuis Harvey Tack en sy vrou en sakevennoot, Sherry Stepanian, van Los Angeles na Austin, waar hy 'n suksesvolle belastingadvokaat was en sy 'n vullisverwyderingsonderneming bedryf, omdat hulle die kruideniersware wou oopmaak, 'n ma -en pop-mark in Tarrytown. Hulle plan was om die onderneming eendag te verkoop en af ​​te tree, maar hulle het nooit die kans gekry nie.
Die winkelsentrum was jare lank die eiendom van Daniels se ma, Mary Lee Crusemann, 'n glansryke rooikop wat 'n vintage geel sportmotor bestuur het (óf 'n Jaguar óf 'n koord, afhangende van die outyd wat dit onthou). Mary Lee het die eiendom geërf van haar man, Paul Crusemann, 'n agterkleinseun van die voormalige goewerneur van Texas, EM Pease. Paul se ma, Margaret Graham Crusemann, en oom, Niles Graham, het die winkelsentrum op 'n deel van die Pease -familiegoed Woodlawn ontwikkel en dit genoem na Tarrytown, New York, 'n gunsteling gesinsoord. Mary Lee was 'n gewilde teenwoordigheid, 'n taai maar eerlike sakevrou. 'Sy was baie lojaal teenoor haar huurders', onthou die afgetrede makelaar Eden Box, wie se onderneming kantoorruimte van haar gehuur het. 'As 'n onderneming nie geld verdien nie, sou sy saam met hulle die moeilike tye deurstaan. Haar dogter is net roekeloos. Sy het geen deernis of verantwoordelikheid teenoor die buurt nie. "
Byna elke buurman, huurder of voormalige huurder wat ingestem het om met my te praat, het dieselfde gesê: Daniels se kruistog namens diere kom ten koste van die inwoners van Tarrytown. 'Sy het baie ondernemings onder die loep geneem', sê Judy Willcott, die stigter van Texas French Bread. Willcott het probeer om haar Tarrytown-franchise te red deur in te stem om alle vleisprodukte, insluitend kalkoen- en tuna-toebroodjies, van haar middagete af te haal in ruil vir 'n verlenging van die huurperiode van een jaar. Dit was 'n ramp. 'Die verandering in die spyskaart het gelei tot die sluiting van die winkel,' het Willcott aan my gesê. "Dit was baie duur vir ons." Dit was ook duur vir die buurt, waar die lewenskwaliteit met elke sluiting van die onderneming meetbaar gely het. 'N Beleggingsfirma beslaan nou die ou kruideniersware -ruimte (ek vermoed varkpense en beestermyne). ReForm Pilates het die trouwinkel vervang. Die Texas French Bread is nou 'n pakket gestuur. Die uitgang van die vakansiehuis maak plek vir die NuAge -vegetariese restaurant, wat nie lank gelede gesluit het nie weens 'n noodgeval in die gesin. 'Die huurders is bang om te praat, maar ons dink almal dat sy die besigheid seergemaak het,' het 'n huidige huurder privaat aan my gesê. 'Haar antwoord is' Die hele ekonomie het agteruit gegaan. 'Dit is BS. Die ekonomie floreer, behalwe hier. "
As 'n verhuurder hierdie baie gewilde ondernemings in Oos -Austin gesluit het, sou betogers met hooivorke die stadsaal bestorm, maar betogings word in Tarrytown as 'n gawe beskou. In die rimpel van verontwaardiging wat gevolg het op die sluiting van die kruideniersware, het die leierskap van die West Austin Neighborhood Group gedebatteer om 'n vergadering met Daniels te versoek, maar selfs hierdie sagte poging tot bestraffing kon nie die nodige stemme van sy lede kry nie. Daniels besit nog steeds en woon soms die Crusemann-gesinshuis in, wat in 'n doodloopstraat in die straat en om die hoek geleë is. Bure sê dat sy so geheimsinnig en ongenaakbaar is soos haar ma. 'Sy het 'n prokureur wat haar by buurtvergaderings verteenwoordig', sê een wat gevra het om nie genoem te word nie. Toe Mary Lee die eiendom besit, het die buurvrou vir my gesê, het sy kinders toegelaat om deur haar erf te sny op pad na Reed Park. 'Nou is daar 'n ysterhek aan die voorkant en geen posbus nie.' Mense wat Daniels op Austin High geken het, onthou haar as oorgewig en afvallig, 'n muurblom wat nie goed gemeng het nie. Nou, in die middel van die sestigerjare, is sy na berig word skraal en aantreklik, maar nog steeds nie so 'n gesellige persoon nie. Sommiges spekuleer dat sy wraak neem vir sommige wat jare gelede deur die winkelsentrum weggegooi is.
Die enigste persoon wat bereid was om Daniels in die openbaar aan te vat, was Austin Amerikaans-staatsman rubriekskrywer John Kelso, wat retoriese vrae gestel het soos "Hoe kan jy wreed wees teenoor 'n vis -eier?" en het eenkeer gedreig om elke dag 'n ander dier te eet totdat sy ingestem het om 'n onderhoud te voer (sy het dit nooit gedoen nie). Kelso kon haar vroeër vanjaar kortliks uitspoel toe hy 'n foto wat in 1975 geneem is, publiseer van Daniels met 'n silwer jakkals, en sy het gesê dat dit 'n jas is wat met vere afgewerk is en dat sy in elk geval nie pels gekoop of gedra sedert 1986, toe sy haar dierlike openbaring gehad het en by die raad van die Houston Society for the Prevention of Cruelty to Animals aangesluit het. Die organisasie het haar oopgemaak vir 'n wêreld van inligting oor die behandeling van diere, het Daniels my deur middel van haar publisisties ingelig, en daarna die inligting in ontsaglike besonderhede gedeel.
'N Mens hoef nie 'n vegetariër of vegan te wees om die wreedheid van die slaghuis of die verskrikking van vellende wesens vir hul pels te verstaan ​​nie. As eienaar van drie (vreeslik bedorwe) honde word ek voortdurend herinner aan ons verantwoordelikhede teenoor klein en wesens. Ek het geskryf en gepraat oor korporasies wat diere aan onuitspreeklike wreedhede onderwerp, ons riviere en lug besoedel en ons miljarde subsidies aan boere kos. Ek bewonder en respekteer Daniels se passie vir diereregte en haar vrygewige bydraes tot die Houston DBV en PETA. Ek waardeer ook haar reg as eienaar van eiendom om haar etiese perspektief haar besigheidsbesluite te laat dryf. Maar wat sy aan Tarrytown gedoen het, vind my 'n misdaad teen die natuur, veel erger as om vleis te eet of bont te dra.
Daniels sien dit natuurlik nie so nie. Toe ek vra of sy 'n morele verantwoordelikheid teenoor haar bure en huurders voel, het sy geantwoord dat haar morele verantwoordelikheid 'was om op te staan ​​teen die mees immoreel immorele bedryf van ons tyd, die fabrieksplaas'. Sy het klagtes van mense afgewys wat vir my gesê het dat hulle 'n huis in Tarrytown gekoop het, deels omdat hulle hul kinders oorkant die straat kan stuur vir 'n brood of 'n ordentlike kalkoenbroodjie. 'Om 'n huis te koop ... met die verwagting dat kleinhandelondernemings in die omgewing nooit sal verander nie, is onrealisties,' het sy gesê en daarop gewys dat sulke 'ongerief' verbleek in vergelyking met die wreedhede van die slaghuis.
Boonop, sou sy moontlik bygevoeg het, is sy bereid om haarself ook te ongemaklik vir die groter voordeel. In 2002, byvoorbeeld, het sy die leer van die sitplekke van haar splinternuwe $ 92,000 Mercedes-Benz CL500 afgeruk en dit na PETA gestuur, wat aktiviste in koeipakke persoonlik die flarde aan die korporatiewe kantore van DaimlerChrysler in Auburn Hills, Michigan, laat aflewer het. en Stuttgart, Duitsland. In 'n daaropvolgende brief aan die motorvervaardiger verduidelik Daniels dat sy herhaaldelik probeer het om 'n Mercedes met lapstoele te koop. Uit frustrasie het sy die sitplekke van die CL500 met lap laat terugkry. Toe ek na hierdie pas van pique verwys as 'n 'teaterdemonstrasie', het Daniels geantwoord dat dit eintlik baie effektief was. Vanweë die publisiteit wat haar stunt veroorsaak het, het sy aan my gesê, het DaimlerChrysler besluit om leervrye interieurs op alle modelle beskikbaar te stel.
As dit waar is, is dit 'n oorwinning vir diere en ryk mense, en ons is almal Daniels verskoning verskuldig. Die rykes verdien ook etiese behandeling.
Lyndhurst Mansion sal nog mooier wees na die massiewe herstel
Besoeke aan Lyndhurst Mansion is die soort ervaring wat mense sprakeloos laat. Dit is immers nie elke dag dat 'n mens 'n kasteelagtige landgoed ontmoet wat so majestueus is soos die in Tarrytown nie. Met sy gotiese herlewingsargitektuur, wat in 1838 deur Alexander Jackson Davis ontwerp is en tot vandag toe nog hoog staan, is Lyndhurst 'n skitterende voorbeeld van luukse lewe in die Hudsonvallei.
'N Uitgebreide projek het ten doel om die landskap van 67 hektaar gelyk te stel aan die majesteit van die landgoed. Sodra dit voltooi is, herskep die meervoudige poging die historiese rotstuine, die kombuistuin en die vrugteboord, en herbou die massiewe boomhuis, skep stegies wat deur bloeiende bome beskadig word, en bied 'n begeleide, ADA-toeganklike pad van Lyndhurst na die Hudsonrivier.
Foto met vergunning van Lyndhurst
Die historiese herstel het eintlik eers in 2017 begin toe Lyndhurst 'n bykomende toelaag van $ 1 miljoen van die staat New York ontvang het om die gronde tussen die herehuis en die rivier te laat herleef. Daar word geglo dat dit die enigste voorbeeld is van Jackson Davis se uitval op landskapontwerp, maar die panorama val op met opvallende kenmerke soos sypaadjies met rotse, vrugteboorde, buitegeboue en skilderagtige uitsigte oor die rivier. Omdat die projek groot is, sal dit in die loop van 'n dekade in fases voltooi word.
"Op baie maniere is hierdie deel van Lyndhurst se landskap 'n privaat weergawe van Central Park," sê uitvoerende direkteur Howard Zar. 'Lyndhurst is ongewoon omdat dit sy oorspronklike 67 hektaar behou, die landskap goed gedokumenteer is met foto's en kaarte uit die 1860's en daarna, en die landskap is mettertyd bygevoeg, maar dit is grotendeels nooit uitgeruk en verander nie. "
Met die herstel volledig aan die gang, is fase een feitlik voltooi. In die voorlopige fase het die landgoed 'n aantal kronkelpaadjies langs die herehuis vervang wat na die Hudsonrivier lei. Om dit aan te vul, herskep dit historiese houtbanke en gerestoureerde marmermeubels en fonteine ​​voor die eiendom. Danksy die toevoeging van tientalle inheemse bome, struike en struike, asook 'n peerboord aan die agterkant van die terrein, het die groen ook 'n gesigsopheffing gekry.
Zar en sy span kyk daarna na die herstel van die Helen Gould Tree House, 'n toevlugsoord onder die herehuis wat gebou is vir die spoorwegmagnaat en die voormalige eienaar van Lyndhurst, Jay Gould, se vrou, Helen, en hul kinders. Verder in die ry, sal die landgoed ook die roostuin opgradeer, die tuinkombuis herskep, die druiwepeer vervang en die ingangsportaal herplant. Laastens, maar nie die minste nie, sal dit 'n volledige herstel van die Lord & amp Burnham -kweekhuisraamwerk duik voordat die herstelwerk volledig bereik word.
5 fases vir herstel
Laer landskap herstel
Herskep van historiese rotstuine, kombuistuin en vrugteboord wat 'n boomhuis herbou en stegies skep deur bloeiende bome, wat 'n pad van die herehuis na die Hudsonrivier bied met ADA -toegang, wat veiligheidsheining langs die spoorbaan herstel en badkamers oopmaak in die kweekhuisdienste en landskapprogramme vir gesinne by te voeg
Landhuis en roostuin
Herstel van die voorhuis in die roostuinlandskap, die installering van ruitpanele in die ruit, die veranda in die somer, die toevoeging van marmerbanke en ure in die roostuin en die herstel van die meerjarige tuin
Carriage Drive herplant
Herbepaling van vermiste bome en bosse om te ry om toegang tot Lyndhurst weelderiger te maak
Herstel van akwaduk- en swemtenklandskap
Die buitekant van die swembadgebou en die omliggende landskap herstel, peerboomhout herplant, sementpaadjies rondom kweekhuise herstel en vervang en tuinmeubels vervang
Kapitaalveldtog om kweekhuis te herstel
Herstel van die Lord & amp Burnham -kweekhuis om die grootste openbare voordeel te bied
Wat die herstelwerk pas by die oorspronklike panorama van die landgoed van Hudson Valley, onthul Zar dat dit so waar moontlik sal wees.
"As gevolg van 'n topografiese kaart en uitgebreide foto's van die landskap wat uit 1870 dateer, het ons 'n baie goeie idee van wat bome in die landskap was," sê hy. "Fase 1 -herstel het so na as moontlik by historiese foto's, kaarte en landskapverslae gehou."
Danksy die hulpbronne, wat ook 'n kleurfilm van die landskap van 45 minute van 1942 bevat, het Zar en sy span 'n goeie begrip van die geografie, bome en plante wat inheems was op die terrein. In die lente van 2021 begin hulle met die laaste herplantingsronde saam met die toevoeging van meer ongewone bome wat nie tydens die pandemie verkry kon word nie. Die aanplantings is gebaseer op planne wat ontwikkel is deur Patricia O'Donnell van Heritage Landscape, die vrou wat 'n landskapgeskiedenis van die eiendom voltooi het toe die tuinier vir die Hollander van Taleyrand, Lyndhurst se laaste eienaar, nog geleef het. In gevalle waar die oorspronklike plante nie siektebestand of indringend is nie, vervang Lyndhurst dit met inheemse spesies wat soortgelyk lyk.
Met die grootste deel van die aanplantings en die boomhuis en kombuistuin langs die reisplan, is Lyndhurst goed op pad na 'n volledige herstel. Omdat 'n groot deel van die landskap in die middel van 'n historiese park van 150 hektaar groot is, sal Lyndhurst se verbeterde terrein 'n seën wees vir 'n gebied wat die Old Croton Aqueduct State Park en die Westchester Riverwalk insluit.
"Die doel van die herstel was om belangrike elemente van die historiese landskap te herskep en 'n baie spesifieke gevoel van die landskap te gee wanneer dit bedoel was om skaduwee, rustige ontspanning en asemrowende uitsigte oor die rivier te bied," merk Zar op. 'Vandag kan besoekers deelneem aan die ervaring van die 19de eeu, aangesien die herstel oop is vir die publiek. Niks word afgesper nie. "
Foto deur Clifford Pickett / met vergunning van Lyndhurst
Beide selfgeleide en begeleide toere is by Lyndhurst beskikbaar, en besoekers kan langs die paadjies kronkel, hul voete rus op een van die sitplekke wat oor die terrein versprei is, of na die onderste landskap na die Bowling Pavilion dwaal. Onderweg stop u om die majestueuse Hudsonrivier en die ewe mooi Lyndhurst Mansion te sien. Omdat die landskap van die eiendom voortdurend ontwikkel, beteken elke besoek dat daar 'n kans is om iets nuuts te ontdek.
DMI het begin as die somerlandgoed van die Colgate -gesin. Volgens die legende was dit later die eiendom van Jack "Legs " Diamond, die beroemde bootlegging gangster wat gesê het dat hy 'n besondere belangstelling in Catskills -eiendom gehad het. Nou, op 160 hektaar beboste gronde met paadjies, is die sederhout-omhulsel hoofhuis 'n rustieke, chique ses-kamer-herberg met 'n swingin-restaurant wat bestuur word deur die sjef Ryan Tate met 'n Michelin-ster. Sy kookkunsfilosofie behels dat die meeste van die bestanddele om hom gebruik gemaak word, of dit nou die esdoornbome van die eiendom is vir stroop of visforel uit die gevulde dam, of die oes van kruie en groente uit die kombuistuin. Lees ons profiel op DMI.
Konyn lende en afval. Foto deur Emma Mead.
Turshen beskou huiskos as uiters "noodsaaklik en universeel", maar betreur dat dit nie die viering of waardering wat dit verdien, kry nie. 'Ons leef in 'n samelewing met soveel faktore oor hoe u u waarde kan bereken,' sê sy. "Binne die berekening en berekening gee my liefde vir huiskos my daaglikse geleenthede om verbonde te voel met die dinge wat ek kook."
Eenvoudig Julia is die poging van Turshen, nie net om resepte en 'n bietjie van die verband met eendersdenkende inwoners van die kombuis te deel nie, maar om op 'n baie persoonlike manier haar stryd en proses deur die jare te deel. Benewens resepte vir eenpot-etes en haar pa se geliefde kalkoenfrikkadelle, open Turshen in 'n reeks opstelle wat die teks laat peins met besinning oor alles, van hoe sanglesse haar kombuisspel tot 'n stryd met liggaamskwessies verhoog het. Die opstelle is onthullend en kwesbaar en help om die dikwels alomteenwoordige idee dat kookboekskrywers na ons toe kom as volgemaakte virtuose in die kombuis, te verdryf. 'Ek het nog net twee dinge in my lewe gevoel: gelukkig of vet.' onthou sy in een van hierdie opstelle en vergelyk haar uiteindelike ontwaking met 'n plek van selfwaarde as haar persoonlike Matriks oomblik.
Op die vraag oor hoekom sy besluit het om hierdie spesifieke aanbod so persoonlik te maak, raak Turshen opgewonde. 'Ek is so bly dat die opstel in die boek is, en dit is sonder twyfel die mees persoonlike boek wat ek nog ooit gemaak het,' sê sy. Turshen sê verder: "Dit is werklik waardevol om 'n genuanseerde gesprek oor kos te voer. Ek dink aan kookboeke as hierdie gesprek tussen skrywer en leser, en ek waardeer my lesers regtig. Kookboeke onderskat dikwels wat lesers kan hou - soos om die idee van gesonde trooskos met liggaamsbeeld. " Die boek trek direkte verbindings tussen geheue en resep, aangesien baie van die resepte verbande openbaar, sommige dateer uit die kinderjare, tussen skrywer en gereg, en dit is waar die trooselement in die teks inskakel. "Kos is een van die maklikste en tasbaarste maniere om vertroosting te vind, en eerlikwaar dink ek nie aan 'n enkele kos as ek aan trooskos dink nie, ek dink dit is ongelooflik kragtig om vir ander te kook. Om jouself te gee wat jy wil As jy wil, is dit net ongelooflik vertroostend. "
Gemeenskaps-, versorgings- en trooskos
Elke onderneming het 'n agtergrond - 'n rede waarom die entrepreneurs besluit het om 'n produk te skep, 'n diens te ontwikkel of die voordeure oop te maak. Vir Emily Sherry en Anthony Heaney het die agtergrond van Provisions, hul restaurant in Woodstock, begin toe hulle klein was, en het deur die jare meer geword as om net 'n restaurant oop te maak. Dit het ook 'n missie geword om 'n gemeenskap te voed.
Die mede-eienaars het mekaar op die laerskool ontmoet en vinnig vriende geword voordat hulle afgestudeer het en kontak verloor het. Ses jaar gelede het hulle weer aanlyn gekoppel toe albei besig was om van loopbaan te verander. "Ek het 'n slaghuis in Redding, Pennsylvania, bedryf, en Anthony was 25 jaar 'n sjef en bakker," het die 47-jarige Sherry, 'n inwoner van Woodstock, gesê. 'Ek het hom na Pennsylvania gebring om hom as 'n slagter op te lei, sodat ons saam ons eie onderneming kon begin.'
Heaney het gesê dat die voorsiening van bepalings saam moontlik is. "Ons het albei ondernemings vir ander mense bedryf en was baie belangrik vir hul sukses, daarom was dit tyd om iets op ons eie te probeer realiseer," het die 45-jarige inwoner van Woodstock gesê.
Vyf jaar gelede het hulle die deure oopgemaak vir Provisions, 'n toebroodjiewinkel van 400 vierkante meter in Tinkerstraat. 'Dit was eintlik alles wegneemete, maar die ruimte het ons verhinder om 'n baie uitgebreide spyskaart te hê,' sê Heaney.
Toe anderhalf jaar gelede 'n geleentheid oopgemaak het om hul restaurant uit te brei na hul huidige ligging op Mill Hill Road op die Woodstock Gholfklub, wat hulle in staat gestel het om ook 'n volledige spysenieringsdiens te skep, kon hulle dit nie laat nie .
Die Provisions-spyskaart bevat liplekker voorgeregte, soos gekapte blomkool en sriracha aioli-doopsous en gebraaide edamame-kluitjies met soja-gemmer-doopsous. Daar is 'n verskeidenheid heerlike toebroodjies wat plaaslik verkry word, soos die Annie Oakley, 'n gebraaide hoenderbroodjie bedek met Heaney se pittige vleissous en bloukaas crema en die Boss Hog, varkvleis in 'n tuisgemaakte bourbon -braaisous bedek met rooikoolslaai. Daar is die That's My Jam panini gemaak met bokkaas en suurlemoen appelkooskonfyt en die Robert Plant gegrilde eiervrug panini om maar net 'n paar te noem.
'Ons noem ons kos rustieke troos', het Sherry gesê. 'Die doel is om mense kos te gee waaraan ons baie liefde en sorg gee. Dit gaan ook oor die samestelling van geure op 'n gebalanseerde manier wat hartlik en gerusstellend is en u voedselherinneringe aanloklik maak. Die kos klink anders as wat jy voorheen probeer het, maar as jy dit proe, herinner dit jou aan al die beste kos wat jy ooit gehad het. "
Net 'n paar van hul persoonlike aspekte sluit in Heaney se handgemaakte mozzarella en Emily se tuisgemaakte suurkool. 'Ons neem handgemaakte bestanddele van hoë gehalte en verander dit in iets bekend,' sê Heaney. 'Ons maak ons ​​eie ontbytwors en spandeer baie tyd aan die sous wat ons met die hand doen. Dit is alles resepte wat een van ons ontwikkel het, óf ons saam ontwikkel het. "
Terwyl hul sake aanhou groei, het hulle verseker dat hulle nie net die wat deur die voordeur loop, voed nie, maar ook voedselversekerdes voed, iets wat die paar alte goed ken. "Voedselsekerheid beteken verskillende dinge vir verskillende mense," het Sherry gesê. 'Vir my beteken dit om groot te word sonder om noodwendig te weet dat ek drie maaltye per dag gaan eet. Dit het ook beteken dat u nie altyd die voeding moes hê wat u sou wou hê dat u gesin moet hê nie. "
'Ek het drie broers en susters gehad, en soms het voedselonsekerheid beteken dat iemand al die malvalekkers uit die Lucky Charms geëet het, en u het net 'n boks vol geluk gekry, of soms moes u mayonnaise -toebroodjies eet,' het hy gesê. 'As u 'n soortgelyke opvoeding gehad het, sou u dieselfde kos ken as wat ons almal grootgemaak het, en dit was nie lekker nie. Dit was voedsame trooskos. "
Om meer mense in die gemeenskap te voed, het Heaney en Sherry 'n 501 (c) (3) gemeenskapskombuis met die naam The Table in Woodstock geopen en drie keer per week kos vir ongeveer 70 mense.
Hulle kook alles by die restaurant en geldinsameling.
"Dit stel ons in staat om werklik terug te gee aan ons gemeenskap en deel te wees van die oplossing," sê Sherry, wat ook hul vrywilligers en raadslede erken. 'Ons het miskien nie baie geld nie, want ons is nie 'n groot onderneming nie, maar ons het toegang tot kos en kos is oorvloedig vir ons. As almal net gedoen het wat hulle kon, sou die wêreld 'n heel ander plek gewees het. "
As u daaraan dink om in te woon: Irvington
"DIT kan die laaste spoor van ware vroeë Americana aan die ooskus wees," het burgemeester Robert Reisman van die Village of Irvington gesê.
Alhoewel hy 'n bietjie bevooroordeeld is, lyk hierdie riviergemeenskap in Westchester County amper provinsiaal in vergelyking met sy meer gekommersialiseerde bure in die bevolkte stad Greenburgh.
"Ons het geen supermarkte, winkelsentrums of bioskope nie, en dit is net soos ons dit wil hê," het Laura Antonietti, 'n sesjarige inwoner, gesê.
Sy en haar man, Louis, doen gereeld hul inkopies in Main Street, 'n boomryke klein winkeltjies en lekkernye wat afstrek van Broadway en afdraai tot by die Hudsonrivier. Dit is net 'n blok se stap van hul huis af.
Mevrou Antonietti, 'n mediese administrateur, en haar man, 'n onderwyser, het van Riverdale in die Bronx hierheen verhuis. Hulle het onlangs hul tweede huis in die dorp gekoop, 'n Tudor uit 1929 in 'n ontwikkeling genaamd Barney Park, wat uit 15 huise in vier privaat strate bestaan. Pryse daar beloop van $ 300,000 vir drie slaapkamers tot $ 450,000 vir vier, wat ongeveer gemiddeld is vir die dorp.
Irvington is al jare lank hoofsaaklik bekend as 'n welgestelde slaapkamer gemeenskap. Maar dit het ook 'n groot aantal eiendomme met 'n miljoen dollar en het altyd mense in die vermaaklikheidsbedryf gelok. Die teater -impresario Mike Todd en sy destydse vrou, die aktrise Joan Blondell, het in die laat 40's hier gewoon. Dit is nou die tuiste van die Julius La Rosa, die sanger, en die jazz -musikant Bob James.
In die middel van die 1800's het prominente gesinne uit die stad New York weelderige somerhuise in Irvington gevestig. Sommige van die ou herehuise staan ​​nog steeds, maar die meeste landgoedere is onderverdeel.
Te midde van die nuwe ontwikkelings kan soms oorblyfsels van ou boedels gevind word. In 'n gebied wat bekend staan ​​as Halsey Pond, waar huise $ 800,000 en hoër is, het 'n moderne huis aan 'n doodloopstraat 'n kasteltoring aan die kant wat die eienaar in 'n rotstuin omskep het. 'N Paar meter verder staan ​​een van die torings van die kasteel.
Irvington is vernoem na die skrywer, Washington Irving, wat van 1835 tot sy dood in 1859 in 'n kothuis op Sunnyside Lane gewoon het. Toe die dorp in 1872 ingelyf is, het die huis van Irving, Sunnyside, deel geword van die Village of Tarrytown, baie tot die konsternasie van dorpsbewoners in daardie tyd. Sy huis word nou as 'n museum bestuur deur die bewaarder Historic Hudson Valley.
'N Ander voormalige inwoner wat sy stempel afgedruk het, was Louis Comfort Tiffany, skepper van Tiffany -glas. Daar word gesê dat hy tydens die somers hier as 'n seuntjie in die 1860's langs die rivier gaan sit en die draaiende patrone van blare en watervalle wat hy later in sy glaswerk sit, skets.
In 1912 skenk Tiffany ligblou en groen loodglasvensters aan die Irvington Presbyterian Church. En in die biblioteek in Hoofstraat hang klein amberkleurige Tiffany-lampe aan die boekrakke.
VOOR die middel van die 1800's was Irvington hoofsaaklik landbougrond wat die Weckquaesqueek-Indiane voorheen bewoon het. Daar word gesê dat hulle naam die plek van die basketel beteken. '' N Simbool van die ketel is nou deel van die seël van Greenburgh.
Aangesien dit deur Broadway gesny word, was Irvington eens 'n belangrike stop vir reisigers op die pad tussen New York en Albany. 'N Gewilde rusplek was Odell's Tavern, gebou in 1690 en staan ​​nog steeds op South Broadway. Volgens Lou Morin, medewerker van Irvington Realty, is die voormalige taverne, 'n gepaardgaande plaashuis en skuur op 10 hektaar nou $ 3,9 miljoen in die mark.
Net langs die straat van die taverne is die Octagon House, gebou in 1860, kompleet met 'n gazebo vir Paul Armor, 'n bankier. Dit is nou 'n privaat woning in die National Register of Historic Places.
Die paar eerste huiskopers wat opdaag, word gewoonlik langs die hoofstraat na die strate gestuur, waar 'n klein koloniaal uit 1906 met drie slaapkamers en een bad onlangs vir $ 249 900 genoteer is.
Na 'n oplewing van die bou van woonstelle in die 1980's, het die dorp 'n moratorium opgelê op die gebou wat pas verlede jaar geëindig het.
Die dorp het nou vier woonstelontwikkelings met 'n totaal van 300 eenhede. Maar inwoners sê die ekstra behuising het die atmosfeer nie so verander nie.
"Ek was hier voor die yuppies, wat ek die woonstelmense noem," het James Mondelli, voormalige polisiehoof van die dorp en lewenslange inwoner, gesê, "ek dink ek is jammer dat ons soveel oop ruimte vir die woonstelle verloor het, maar die mense wat daar woon, pas baie goed by die dorp in. & quot
Die meeste woonstelle in die dorp het geriewe soos 'n swembad en tennisbane, en die pryse wissel van $ 250,000 vir 'n tweeslaapkamer-eenheid tot $ 450,000 vir 'n drieslaapkamer. Daar is ook 'n verskeidenheid koöperasies, wat wissel van $ 90,000 vir een slaapkamer tot $ 160,000 vir drie.
Meer weelderige samewerkingsverblyf is beskikbaar by die Hudson House, 'n kompleks aan die rivier by die Ardsley-on-Hudson-treinstasie, een van twee stasies in die dorp. Die geboue is in die 1930's gebou en het ruim woonstelle met terrasse en uitsigte op die rivier. Pryse wissel van $ 225,000 vir 'n eenslaapkamer-eenheid tot $ 400,000 vir drie slaapkamers. Die kompleks het ook 'n gastehuis vir oornagbesoekers.
Die gebrek aan bekostigbare behuising het baie jare lange inwoners verjaag. "Ons verloor ons jongmense en ons senior burgers wat nie die belasting op hul huis kan betaal nie," het burgemeester Reisman gesê. Die dorp is besig om huise vir bejaardes te bou, maar dit is nog ver, 'het hy gesê.
Die enigste nuwe ontwikkeling die afgelope paar jaar is 'n onderverdeling wat beplan word vir 'n pakkie van 108 hektaar wat besit word deur die Hartz Group, 'n ontwikkelingsonderneming in New York. Dit is nou in die laat stadiums van die goedkeuringsproses.
"Ons is nog nie seker of ons die grond aan 'n bouer of aan individue verkoop wat hul eie huise gaan bou nie," het Louis J. Maggiotto Jr., vise -president van Hartz Irvington Associates, 'n eiendomsafdeling van die Hartz Group, gesê . "Met grondpryse van $ 400,000 per hektaar, sal die huise waarskynlik $ 700,000 en hoër wees." quot Maggiotto verwag dat die onderverdeling teen die somer voltooi sal wees.
Irvington-kinders gaan skool by Dow 's Lane (k-5), die Irvington Middle School (6-8) en Irvington High (9-12). Die stelsel is bekend vir sy klein klasgroottes en die klem op akademici.
Die hoërskool bied vyf jaar se Latynse en gevorderde plasingskursusse in akademiese gebiede aan, "het Stephen B. Fisher, superintendent van skole, gesê.
Die laerskool raak oorvol, het mnr. Fisher gesê, en 'n verbandkwessie om 'n toevoeging tot die skool te bou, is onlangs deur kiesers verslaan.
"Ons sal waarskynlik teen die herfs nog 'n verbanduitgifte voor die kiesers hê," het hy bygevoeg, "en as dit nie werk nie, moet ons die vyfde klas na die middelbare skool skuif."
Daar is een Rooms-Katolieke parochiale skool, Immaculate Conception (voor-tot 8).
Die kommersiële lewe in die dorp is beperk tot die gebied rondom Hoofstraat. Vir supermarkte moet inwoners noordwaarts na Tarrytown of suidwaarts na Dobbs Ferry reis. Meer uitgebreide winkelsentrums is 10 minute weg in Central Parklaan oos van Irvington.
Main Street het 'n verskeidenheid gewilde restaurante, waaronder Benny's Seafood Diner, wat Italiaanse kos bedien en Parsims vir kontinentale kookkuns.
Aan die rivier is die Matthiesen-park van 10 hektaar wat deur 'n dorpie bestuur word, 'n gewilde plek vir piekniekgangers. Ander parke sluit in Memorial Park, met drie verligte tennisbane, balvelde, 'n swembad en speelgoed, en Halsey Pond, 'n passiewe groen ruimte.
"Toe ek in hierdie dorp rondloop met al die parke en winkeltjies, herinner ek my aan die klein dorpies naby Brighton in Engeland waar ek grootgeword het," het Jane Rubinstein, wat vyf jaar gelede van Manhattan hierheen verhuis het, saam met haar man, Marc, gesê , 'n oogarts. Hulle het nou twee kinders, 5 en 2, en probeer hul woonstel verkoop en 'n huis in die dorp koop. Toe ons die eerste keer hiernatoe kom, het ons gedink dat dit net 'n tydelike stop sou wees, 'het sy gesê. "Nou is ons so lief daarvoor dat ons hier wil oud word en sterf."
Drie Carolina -dorpe om hierdie lente te besoek
Geniet 'n gesofistikeerde lente -wegbreek in hierdie historiese Maryland Inn, net 'n paar uur van die westelike voorstede van Philadelphia af, is die Tidewater Inn aan die oostelike oewer van Maryland die perfekte naweekbestemming.
4 groot vakansieoorde binne 'n ryafstand van die voorstede van Philadelphia, of u nou in Pennsylvania wil bly of na 'n ander deelstaat in die noordooste wil gaan, 'n oord is net 'n plek om vir 'n paar dae te ontsnap. Spandeer 'n luukse naweek weg by die Ivy Hotel van Baltimore en met hul gemak. Met vergunning van die Ivy Hotel Hierdie boetiekhotel in die historiese Mount Vernon-woonbuurt in Charm City bied eersteklas gemak, elegante eetplekke en 'n kaggel in elke kamer. U hoef niemand in hierdie luukse boetiekhotel te tipeer nie, wat eens 'n 19de-eeuse bruinsteen-herehuis in die historiese Mount Vernon-woonbuurt in Baltimore was. Alle fooie is ingesluit by [& hellip]
Tarrytown Barn & Farm Wedding Venues
As u droom van 'n rustige, rustieke trou venue, dan is hierdie skuur trou plekke ideaal vir u groot dag. Skuurtrouplekke in Tarrytown bied 'n pragtige natuurskoon, ongelooflike foto -opnames en 'n ontspanne, natuurlike omgewing waarvoor u gaste sal hou. Blaai deur hierdie rustieke trou plekke en vind u country-chique gunsteling!
Barn & amp Plaas Troues
Blue Hill at Stone Barns, net vyf-en-veertig minute van New York af, het 'n restaurant en geleenthede by Stone Barns Center, 'n werkende plaas- en opvoedingsentrum in die skouspelagtige omgewing van Pocantico Hills, New York. Saam herleef hulle 'n versameling skure en skep. (Barn & Farm Weddings Tarrytown)
Trouplekke naby Tarrytown, NY
Tappan Hill Mansion is 'n historiese trou -plek op 'n heuwel in Westchester, Connecticut. Hierdie luukse trou -venue is op die voormalige landgoed Mark Twain in die Hudsonvallei geleë en bied uitstekende gesofistikeerdheid aan die waterrand. Tappan, net 45 minute van Manhattan af geleë. (Mansion Weddings Tarrytown)
Lyndhurst Castle is 'n landgoed wat meer as 'n eeu gelede bedink en gebou is, geleë op sewe en sestig hektaar van die grootste deel van die Hudsonrivier in Tarrytown, New York. Lyndhurst is 'n wonderlike plek vir troues en vieringe van alle variëteite en groottes. Met die kasteel as agtergrond, die. (Historiese troues Tarrytown)
'N Trourokaal in restaurantstyl in Irvington, New York, Red Hat on the River, spesialiseer in 'n pragtige uitsig en bekroonde kombuis. Die restaurant is 'n Frans-Amerikaanse moderne bistro en bied sedert 2007 die beste van paartjies en hul gaste. 'N 100 jaar oue opgeknapte fabriek. (Restaurant Weddings Irvington)
The Mansion on Broadway is 'n 115-jarige historiese herehuis en trougeleentheid in die hartjie van Westchester County in White Plains, New York. Met al die sjarme van die vervloë era, lewer hierdie herehuis uitstekende persoonlike en persoonlike diens om u geleentheid te help om u visie te bereik. . (Mansion Weddings White Plains)
The Opus, Westchester is 'n luukse hotel -trouplek in White Plains, New York. Hulle is trots op hul ervare personeel, heerlike kookkuns en 'n pragtige omgewing. Hulle bied paartjies verskeie opsies vir hul seremonie en onthaal. Die Opus, Westchester sien uit. (Hotel Weddings White Plains)
The Briarcliff Manor is 'n elegante trouhuis in 'n herehuisstyl in Westchester, New York. Hierdie historiese herehuis word omring deur versorgde tuine en groen weivelde en bied asemrowende uitsigte oor die Hudsonrivier. Hierdie plek is gehandhaaf deur sy argitektoniese invloede van 1902 te behou. (Mansion Weddings Briarcliff Manor)
DoubleTree by Hilton Nanuet is 'n elegante hoteltrouplek in Nanuet, New York. Hierdie stylvolle eiendom is gerieflik geleë net langs die Palisades Interstate Parkway, en kombineer tradisionele sjarme met kontemporêre gemak. Nie ver van die Palisades Center -winkelsentrum en spoorverbindings wat u na die. (Hotel Weddings Nanuet)
Mulino's at Lake Isle is 'n troulokaal in die banketsaal in Eastchester, New York. Dit spog met 'n ontwerp en styl wat terugkeer na die Gatsby -era, en het 'n kenmerkende aura wat hom toelaat vir die opwinding en verhoogde emosie van 'n troudag. Fasiliteite en kapasiteit by elke. (Banketsale Eastchester)
** Kyk na ons nuwe virtuele 360 ​​-toer met behulp van hierdie skakel https://map.threshold360.com/8442947** The Royal Regency is 'n boetiekhotel in Westchester, New York, met 'n uitstekende plek vir troues. As 'n hotel wat deur 'n familie besit en bedryf word, kan u verwag om as 'n gesin behandel te word. (Hotel Weddings Yonkers)
Crabtree's Kittle House Restaurant and Inn is 'n rustieke trou venue in Chappaqua, New York. Hierdie gesellige bed en ontbyt is in 1790 op Ivy Hill gebou, vandag is dit 'n plaas-tot-tafel-restaurant en 'n bekroonde wynkelder. Met baie binne en buite opsies, kombineer hierdie plek. (Hotel Weddings Chappaqua)
Castle Royale is 'n vintage trou venue in Westchester, New York. Hierdie groot banketsaal is 'n pragtige plek om u seremonie en onthaal aan te bied, en laat u gaste sprakeloos met sy unieke argitektuur en weelderige dekor. Met aandag aan detail en professionaliteit, hul deskundige. (Banketsale Yonkers)
Whitby Castle is 'n luukse trou plek in Westchester County in Rye, New York. Hierdie indrukwekkende kasteel, geleë op 'n rustige gholfbaan, het 'n opvallende ooreenkoms met die oorspronklike Whitby Abbey in Engeland. Hierdie Lessing's Hospitality Group -lokaal is op 126 hektaar groot en bied beide binne. (Mansion Weddings Rye)
Delamar Greenwich Harbour is 'n elegante trougeleentheid in Greenwich, Connecticut. Met 'n wonderlike uitsig oor die nabygeleë waterfront, kruie- en sitrusbome en 'n privaat dokruimte van 50 meter, dien hierdie plek as 'n wonderlike plek vir trougeleenthede. U sal alles kan gebruik. (Hotel Weddings Greenwich)
The Davenport Mansion on the Sound is 'n weelderige troudokaal in 'n herehuis aan 'n skouspelagtige waterfront in New Rochelle, New York. Hierdie skilderagtige eiendom bied asemrowende panoramiese uitsigte en idilliese geleenthede vir u perfekte huweliksviering. Die Davenport Mansion on the Sound bied gasheer aan. (Mansion Weddings New Rochelle)
Waterfront Estate, geleë op die Long Island Sound met 'n asemrowende en panoramiese uitsig met 'n asemrowende en panoramiese uitsig oor die Long Island Sound, en die historiese landgoed van Greentree Country Club beskik oor twee privaat balsale. Paartjies kan 'n seremonie langs die strand geniet en 'n heerlike buitelug -skemerkelkie op die water hou. Ons. (Country Club Weddings New Rochelle)
Die New York Botaniese Tuin is 'n nasionale historiese landmerk en trouplek in die Bronx, New York. Hierdie pragtige stadsomgewing huisves 'n rustige terrein, versorgde tuine en pragtige blomme. U kan u lente -seremonie buite hou, omring deur weelderige groen, of 'ek doen' sê in die. (Park & ​​Buitelug Troues 0)
The Abbey Inn & Spa is 'n betowerde toevlugsoord by die poort na die Hudson Highlands in Peekskill, New York, op 'n heuwel met 'n uitsig oor die Hudsonrivier. Die boetiekhotel verwelkom met kenmerkende gastekamers en suites, pragtige vergaderings en geleenthede, rustige tuine, 'n rustige spa. (Hotel Weddings Peekskill)
The Loading Dock is 'n trouwokaal in Westchester, Connecticut, met 'n alternatiewe pakhuisgevoel. Met 'n moderne industriële atmosfeer, is hierdie plek die perfekte omgewing vir paartjies wat op soek is na 'n unieke stadsviering. The Loading Dock, 'n leë doek binne, bied genoeg ruimte om die. (Rooftop Weddings Stamford)
Cortlandt Colonial Manor is 'n trou-lokaal wat in familiebesit en bedryf word in Westchester, New York. Die Liaskos -gesin spesialiseer in die skepping van eenvoudig elegante troues, wat paartjies onvergeetlike oomblikke bied om na terug te kyk en te koester. Die span sal daarna streef om 'n geleentheid te koördineer wat. (Banketsale Cortlandt Manor)
Stamford Museum & Nature Center is 'n historiese trou venue in Stamford, Connecticut. Minder as 'n uur buite New York, was hierdie skilderagtige herehuis ooit die landgoed van die sakeman, modeontwerper en filantroop Henri Bendel. Nou bied die landgoed van 118 hektaar twee verskillende geleenthede. (Museum Troues Stamford)
Bank Street Events is 'n historiese trou venue in die sentrum van Stamford, Connecticut. Die plek, wat oorspronklik in 1912 as 'n bankgebou gebou is, het klassieke argitektuur, dekoratiewe gedetailleerde mure en 'n pragtige koepel. Die asemrowende atmosfeer en elegante atmosfeer bied paartjies 'n unieke,. (Historiese troues Stamford)
Hollow Brook Golf Club is 'n wonderlike gholfbaan, country club en trougeleentheid in Cortlandt Manor, New York. Hierdie plek het 'n onbekende landelike elegansie en bied 'n banketkamer van 2800 vierkante meter met gewelfde plafonne en panoramiese uitsigte oor die nabygeleë gholfbaan. (Country Club Weddings Cortlandt Manor)
Town of New Canaan - Waveny House is 'n historiese trouplek in 'n herehuis in New Canaan, Connecticut. Die pragtige huis is in 1912 gebou en bied 'n pragtige natuurskoon vir u en u geliefdes. Die eiendom het oop velde en welige tuine, met 'n ongerepte en privaat gebied. (Mansion Weddings New Canaan)
Die Roger Sherman Inn is 'n bekoorlike trou plek in New Canaan, Connecticut. Die historiese herberg in New England, 'n toevlugsoord vir hartlike gasvryheid, is die eerste keer in die 18de eeu gevestig. Die span streef daarna om hierdie verwelkomende landhuis met 'n toegewyde benadering soos 'n tuiste weg van die huis te laat voel. (Banketsale 0)
Villa Barone Hilltop Manor is 'n elegante trouplek in Mahopac, New York. Die majestueuse eiendom aan die waterfront is die perfekte omgewing vir die sprokies troue van u drome in die hartjie van Putnam County. Die spesiale geleentheidspesialiste by Villa Barone Hilltop Manor sal elke keer by u wees. (Mansion Weddings Mahopac)
Vier bakens langs die Hudson
As 'n jarelange vuurtoring het ek op die rotsagtige randjies onder die Pemaquid Point -vuurtoring in Maine gestaan ​​en trappe afgedaal na Point Reyes -lig in Kalifornië, omring deur kranse en laagliggende mis. Ek het Split Rock -lig in Minnesota geklim, bo die kranse van Lake Superior, en geniet 'n panorama van die hawe van San Diego vanaf die terrein van die Old Point Loma -vuurtoring.
Ek was dus ietwat skepties oor die lokmiddel van die Hudson -ligte. Hulle is nie so lank soos die meeste nie en ook nie beroemd nie. Hulle is nie op raaisels of posseëls of selfs in die meeste reisboeke nie. Maar nadat ek onlangs die vier vuurtorings besoek het wat vir die publiek oopgemaak is, is ek grootliks beloon met 'n asemrowende uitsig oor die rivier, die Palisades en die Catskills, een van die vuurtorings in Saugerties, wat selfs gaste kan oornag. Jeffrey's Hook
By miljoene bekend as die 'Little Red Lighthouse' omdat dit die onderwerp is van die klassieke kinders van The Little Red Lighthouse and the Great Grey Bridge, 'Jeffrey's Hook' is die enigste vuurtoring op Manhattan. Tog is baie New Yorkers verbaas om te ontdek dat dit bestaan. Die rooi gietyster-struktuur, op 'n stuk grond wat die Hudson in Fort Washington Park binnedring, word verdwerg deur die aangrensende George Washington-brug, ongeveer 15 keer Little Red se hoogte.
Maar die hoogte van die toring van 40 voet lyk onbeduidend totdat u boontoe klim, soos ek in Mei gedoen het met 'n halfdosyn ander mense wat 'n gratis begeleide toer onderneem wat deur die Urban Park Rangers aangebied word. Omring deur 'n ysterheining wat tuis in 'n begraafplaas sou lyk, is die toring leeg binne, behalwe vir 'n sirkelvormige trap.
Op die balkon, of 'n galery in 'n vuurtoringjargon, kon ek die woonbuurte in Fort Lee sien, die selde onderbuik van die George Washington -brug, die wolkekrabbers van Manhattan en die golwings van die kuslyn. Verkeer, soms oorverdowend, brul oor die George Washington -brug toe ons op 'n Circle Line -boot vir kykers waai.
Die toring, wat in 1880 gebou is, was die North Beacon in Sandy Hook, N.J., van 1880 tot 1917, voordat dit in 1921 by Jeffrey's Hook geïnstalleer is. Anders as die ander bestaande Hudson -vuurtorings, het dit geen bewaarders gehad nie. In plaas daarvan het 'n bewaarder na die lig gekom van 'n nabygeleë woonstelgebou.
In 'n afwyking van die kinderverhaal het die kuswag die toring in 1947 in gebruik geneem omdat die ligte van die brug jare lank die rivierverkeer voldoende gelei het. In 1951 is dit te koop aangebied, maar lesers van die boek het daarteen protesteer, die tydskrif Life bevat dit in 'n foto -opstel.
Die toring is na die parke -afdeling van die stad oorgedra en het daarna verval. Dit is van 1982 tot 1986 herstel.
Pendelaars kan op 'n helder dag die vuurtoring sien uit dele van Riverside Drive en die Henry Hudson Parkway of die Palisades Interstate Park tussen Edgewater en Englewood Cliffs, N.J. Tarrytown Lighthouse
Vanaf die westelike rye van die Tappan Zee-brug lyk die nabygeleë vuurtoring van Tarrytown, wat 60 voet lank is, meer soos 'n model as 'n regte vuurtoring wat die eerste keer in 1883 aangesteek is. Die sirkelvormige gietyster-toring op die oostelike oewer van Hudson meer as 30 kilometer noord van die middestad van Manhattan, word dit oorskadu deur die uitgestrekte General Motors -aanleg. Nadat motorverkeer die bou van die brug noodsaaklik gemaak het (dit is in 1955 voltooi), het die spanligte die toring, wat bekend staan ​​as 'n "bougie", verouderd gemaak. Dit is in 1965 gestaak. Maar in 'n vroeëre era was die lig 'n broodnodige navigasiehulpmiddel. In teenstelling met baie vuurtorings met aangrensende bewaarders, het hierdie tipe lig woonkwartiere in die toring ingesluit.
Meer as 100 van ons het mekaar in 'n rou Januarie -middag in Kingsland Point Park in North Tarrytown ontmoet vir 'n toer onder leiding van Tom Lake van die Hudson River Foundation, wat al sowat 11 jaar lank na die vuurtoring gaan. Die vuurtoring is sigbaar vanaf Kingsland Point Park, hoewel 'n hek besoekers verhinder om daar naby te kom, tensy hulle deel is van 'n toer. Toe ons nader kom, sien ek eers die helderrooi voetstuk en die onderdakpaadjie wat die eerste verdieping omring. Die wit toring het byna ingeskakel met die stewige lug en ysige rivier, behalwe vir die kenmerkende swart buitelyn van die vensters, balkon, dak en 'n stoofpyp. Ysbrokke het jare lank om die toring geloop, die rivier het heeltemal gevries, sodat bewaarders en vriende die kwartmyl van die vasteland na die eiland kon stap. Dit was voordat bouprojekte die kuslyn uitgebrei het, nou 'n kort voetbrug weg.
Die eerste verdieping van die toring, 18 voet in deursnee met ingeboude rakke, dien as sitkamer, eetkamer en kombuis. Op hierdie bedompige dag kon 'n geëlektrifiseerde petroleumlamp nie voldoende lig verskaf nie, en die gietyster-stoof het ook nie genoeg hitte nie, en kondens het gereeld uit die lae plafon gedrup. Ons drom in die toring in en wag om die trappe te klim vir die uitsig van bo af.
Die slaapkamer op die tweede verdieping bevat eenvoudige meubels verteenwoordigend van die vroeë 20ste eeu. Daar is afskrifte van logboeke teen die muur, en foto's op die derde verdieping toon tonele binne en buite die lig deur die jare, insluitend 'n dramatiese foto van die Hindenburg wat ure verbygegaan het voordat dit ontplof het. Om die bokant te bereik, klim besoekers die trappe na 'n nou leë vierde verdieping en neem dan 'n trap van 11 trappe na die klokdek. U kan buite loop, 'n misklok uit 1926 toets en motoriste op die Tappan Zee kyk. Die lanternkamer, waar die lens gehuisves is, is bokant die klokdek en is ontoeganklik. Rondout II Vuurtoring
Een van die plesiere om hierdie lig te besoek, ongeveer 90 kilometer noord van Manhattan, is die bootvaart daarheen aan weerskante van die Hudson. By die Hudson River Maritime Museum in Kingston se gerestoureerde Rondout-waterkant-nou die tuiste van restaurante, antiekwinkels en boetieks wat in 19de-eeuse kommersiële geboue geleë is-het 'n dosyn van ons aan boord gegaan van die Indy 7, 'n stewige Liberty-boot wat vroeër pendel matrose na die wal vanaf die vliegdekskip Onafhanklikheid. Op 'n snikhete Augustus -dag waai bootvaarders wat op en af ​​met die spruit vaar toe ons die eiland nader waarop die lig staan.
Die rit van 10 minute langs die Rondout Creek is nie baie indrukwekkend nie-olietenks en rommelplase lê langs die oewer, en ons loop verby rottings verby met geroeste hyskrane. Maar in die middel van die 19de eeu was die Rondout 'n bedrywige plek. Die spruit het die Delaware- en Hudson -kanaal met die rivier verbind, sodat steenkool van Pennsylvania na New York en ander stede vervoer kon word. Rondout Creek was ook die tuiste van een van die bekendste stoomskepe van Hudson, die Mary Powell.
Aansienlike skeepsverkeer het die bou van 'n houtvuurtoring aan die suidpunt van die spruit in 1837 geregverdig. Dit het vinnig agteruitgegaan en is in 1867 vervang deur 'n klipstruktuur, bekend as Rondout I. Met die bou van twee digte by die ingang van die spruit in aan die einde van die 1800's het amptenare 'n nuwe lig nodig geag. Die huidige romerige baksteenstruktuur, die nuutste vuurtoring op die Hudson, is dus in 1913 gebou en is in werking. Die toring van 47 voet grens aan die suidekant van 'n institusionele baksteenhuis met drie verdiepings, en besoekers loop deur die toring se trap om die leefarea te bereik. Die gebou, gebou op 'n mensgemaakte eiland wat gemaak is deur stapels in die rivierbedding te dryf, sit bo -op 'n vierkantige kis aan die einde van 'n dam wat die ingang van die spruit aandui.
Die meubels is die mees outentieke en omvattendste van enige van die vuurtorings wat ek besoek het. Eikehoutmeubels van tyd tot tyd, insluitend beddens, 'n wiegstoel, stoompotte en ingeboude kombuiskaste, vul kamers op die eerste twee verdiepings. China en glasware in die kaste, sowel as kombuistoestelle soos 'n meel sif en kosskaal, laat dit lyk asof die gesin 'n paar minute uitstap. Uitstallings in die sitkamer bevat foto's van die bou van Rondout II en vertel die verhaal van Catherine Murdock, 'n bewaarder by die Rondout -ligte vir etlike dekades.
Die oop solder op die derde verdieping is ontoeganklik, alhoewel besoekers 'n put kan sien wat eens gebruik is vir die opberging van reënwater. Buiten, hoog bo 'n wye stuk van die Hudson, kon ek die Kingston-Rhinecliff-brug in die noorde sien, die Amtrak-trein wat langs die oostelike oewer van die rivier reis en talle seilbote en motorbote wat oor die rivier en die spruit ry. Saugerties
Van die smal roete wat die rietlyn langs die rivier omhels, het ek probeer om die vuurtoring van Saugerties, omstreeks 1869, die oudste op die Hudson oop te maak vir die publiek. Uiteindelik verskyn die punt van die lantern bo -op die vierkantige baksteen toring, wat skaars uitsteek bo die toringgrasse en veldblomme wat dreig om die pad in te haal. Vervolgens was die kenmerkende daklyn van die aangrensende Italiaanse huis sigbaar.
Alhoewel die struktuur baksteen is, lyk dit gevlek uit vorige jasse. Die L-vormige huis en sy toring, wat styf pas by die konvergensie van die L, sit op 'n sirkelvormige voetstuk, verbind met grond deur 'n houtpaadjie. 'N Delikate houtheining, waarop die name van donateurs is wat gehelp het om die lig te herstel, op die basis. 'N Klein wit boothuis is in die suidoostelike hoek van die eiland, langs die toring.
Alhoewel privaat bote met toestemming by die vuurtoring kan opdok, maak geen toerbote die reis gereeld nie, so die meeste mense kom soos ek. Vanaf die klein parkeerterrein langs die kuswagstasie op Esopus Creek, is dit 'n half kilometer se stap na die vuurtoring, wat op die noordelike oewer van die spruit lê by sy samevloeiing met die Hudson.
Die roete is nat, veral by hoogwater, en dit kan soms modderig wees. Die lig was heeltemal verval toe 'n plaaslike bewaringsgroep dit in die middel van die 1980's in 1991 gekoop het, en dit is vir die publiek oopgemaak. Die tweede verdieping en dak het verrot, en die toring het 'n paar sentimeter gekantel, wat die noordelike muur laat skeur het. Tonne puin moes weggesleep word, en 'n kombinasie-stelling-steierstelsel is per dele na die vuurtoring gestuur.
Staalnaalde is ingesit om ongeskonde dele vas te hou, en die lantern is in dele verwyder en verwyder. Stene is per goot op die grond gestuur, waarna dit moontlik gesorteer, skoongemaak en hergebruik is. Tagtig persent van die gips is nuut, net soos die groot deel van die dak en die binnemure van die toring, wat 48 voet bo die rivier staan. Vandag is die lig 'n rustige plek om te besoek. Stoomskepe vaar lankal op Esopus Creek vir daaglikse reise na New York of vaar papier, kalik en blousteen uit die nabygeleë watermeulens en steengroewe.
Bo -op die toring sweef besoekers op die balkon bo die dak van die huis vir 'n uitsig oor die Catskills, 'n sementaanleg in die noorde, die rivier en die spruit. Daar is 'n paar plesierbote, en af ​​en toe gaan 'n kuswagskip op pad na die nabygeleë stasie. Hierdie lig is die tweede een hier, die fondamente van 'n vroeëre lig sit op 'n aangrensende eiland, ook toeganklik.
Die opsigter, Steve Thomas, wat in 'n privaat woonstel op die eerste verdieping woon, begelei besoekers deur die huis en toring op die middae van die somer- en herfsnaweke. Op die eerste verdieping is 'n sitkamer met 'n gietyster-stoof. Op die tweede verdieping is een van die slaapkamers omskep in 'n museum met modelle en foto's wat die restourasie, vuurtorings en die stoomskipbloei in Saugerties uitbeeld. Besoekers kan ook 'n uitstekende video oor die herstel kyk.
Twee slaapkamers op die tweede verdieping is ingerig - al is dit rustiek - vir gaste wat oornag. Lapieskomberse bedek die dubbelbeddens in die klein kamers, en matte in die omgewing bied 'n bietjie gemak van die houtvloere. Gaste deel 'n badkamer op die eerste verdieping en die kombuis met die opsigter. Hulle mag ook 'n rooster op die aangrensende eiland gebruik. Vanuit 'n trap van die gang op die tweede verdieping klim besoekers die toring na 'n ander verdieping, waaruit hulle 'n leer kan klim en deur 'n klein deur kan kruip om op die balkon uit te kom. Soos die Rondout II -vuurtoring, word hierdie een ook gebruik. DIE LIGHTHOUSE TOE NA
Jeffrey 's Hook: New York City 's Urban Park Rangers bied gratis toere van Mei tot Oktober aan. Die volgende toere is 28 Augustus om 11:00. en 14:00 Skakel (212) 772-0210. Op ander tye kan u die pad na die vuurtoring stap deur Fort Washington Park, maar u kan nie in die lig kom nie, tensy u deel is van 'n toer. Volg die rooi stensils net noord van 181ste straat langs Riverside Drive vir 15 minute se stap. 'N Jaarlikse vuurtoringfees op 1 Oktober (reëndatum 2 Oktober) bied kos, musiek en vuurtoringtoere aan.
Tarrytown Lighthouse: Free tours given several times a year by the Hudson River Foundation in conjunction with the Westchester County Department of Parks, Recreation and Conservation, which owns the lighthouse. Public tours are scheduled for Sept. 17 at 2 P.M.,Oct. 30 at 2 P.M., Nov. 5 at 2 P.M. and Nov. 24 at noon (Thanksgiving Day). Call (914) 593-2634 for details. Kingsland Point Park is open only to Westchester County residents during July and August, except for visitors who have scheduled private group tours to the lighthouse. To reach the park, take Route 9 north to North Tarrytown. Turn west (toward the river) onto Pierson Street (which becomes Bellwood). Turn left onto Palmer Avenue and continue to the park.
Rondout II: Take the Gov. Thomas E. Dewey Thruway (I-87) north to exit 19. Take the third right from the traffic circle. Follow the signs for Broadway/Kingston. Take Broadway to Kingston's Historic Rondout Waterfront, where the Hudson River Maritime Museum is situated. Tickets for the boat trip to the lighthouse and the museum cost $5 a person. Children under 4 admitted free. Boats leave at 12:30, 1:30, 2:30 and 3:30 P.M. daily in July and August and on weekends only in May, June, September and October.
Passengers may also take the boat from Rhinecliff Landing at 12:55, 1:55, 2:55 and 3:55 P.M. The dock is within walking distance of the Rhinecliff train station, served by Amtrak trains (reservations required) from Penn Station several times daily. Call (800) 872-7245. Note that those leaving at 3:55 cannot return to Rhinecliff, only to Kingston.
On Aug. 24th, the 10th anniversary lighthouse cruise will celebrate the signing of the lease turning over the lighthouse from the Coast Guard. Light supper, a lecture and music are included for $28 for museum members and $30 for nonmembers. Reservations required. For information, call (914) 338-0071.
Saugerties: Take the Gov. Thomas E. Dewey Thruway (I-87) north to exit 20. At the end of the exit ramp, turn right onto Route 32 and follow the road into the middle of town. Turn left onto Main Street. Turn right at Mynderse Street (there is a sign for the lighthouse). At the stop sign, go left on Lighthouse Drive. Follow it along the Esopus Creek about seven-tenths of a mile to a parking lot adjacent to the Coast Guard station. The lighthouse is open from 2 to 5 P.M. on Saturdays, Sundays and holidays from Memorial Day to early November the path is open year-round at low tide. Admission is $3, $1 for children under 12. It costs $75 a night to stay at the lighthouse. For reservations or information, call Alex Wade at (914) 246-4380. Other Hudson Lights
The Stony Point light, built in 1826, stands in the Stony Point Battlefield State Historic Site. The inside is not open to the public. Call the park at (914) 786-2521.