Griffith voer aan dat alles terug gevoer kan word na die evolusionêre gebeurtenis toe die mens die status van volle bewussyn verkry het in 'n evolusionêre sprong in sy ontwikkeling.
Die verkryging van die vlak van 'volle' menslike bewussyn het konsekwensies gehad vir die mens-spesie. Waar sy evolusionêre voorganger onder die beheer van instinkte, deur sy genetiese bestel gestaan het, en onskuldig was in sy optrede, het die gevorderde mens-spesie nou ook 'n intellek ontwikkel wat egter ook gedragbeheer uitoefen. Die mens-spesie is nou gedwing om besluite neem wat getemper word deur sy instinkte, sy vermoë van geheue, sy vermoë om oor die gevolge van sy besluit te dink, en alles wat saamgaan met sy bewussyn. Onskuldigheid moes plekmaak want die mens het nou 'n ego ontwikkel.
Die mens-spesie het dus sy onskuldigheid verloor met die verkryging van die hoë vlak van bewussyn. Met sy intellek kan die mens tussen goed en kwaad onderskei deurdat mens ervaring en wysheid opbou. Daarom, betoog Griffith, is die kwessie van kwaad 'n saak van biologie. 'n Biologiese verklaring kan meebring dat 'n kuur gevind word vir die mens se selfsugtige, verdelende kondisie, aldus Griffith.
Vervolgens skryf Griffith, kan kennis en insig die mensdom help om vordering te maak in die soeke na 'n kuur vir die "Human Condition." Hy kom tot die slotsom dat dit eerstens nodig is om te verstaan (d.w.s. kennis opbou) hoekom die mens goed en kwaad geneigd is, om te besef dat opvoeding 'n belangrike rol speel in die onderdrukking van geneigdheid tot kwaad, om die filosofie van wat hy bestempel as "integrerende oriëntering" / onvoorwaardelike onselfsugtige gedrag as lewenswyse uit te leef.
Met die nodige biologiese kennis ter verklaring, word die proses van volwassewording gelei (opvoeding) tot 'n aanvaarbare lewenswyse d.w.s. 'n lewenswyse wat die klem plaas op die opbou van die samelewing en die planeet aarde in plaas van die van kortsigtige selfvernietiging. Die proses kan bestempel word as meer as net transformasie van die mens en die mensdom, dit is inderdaad transfigurasie van die mensdom. Griffith erken die uitdaging en stel dat dit geslagte sal duur om vordering te maak. (Opmerking: Of daar genoeg tyd is, is 'n ander saak. Vordering word glo bewys in sy groep van aanhangers in Australië.)
Griffith kom tot die siening dat dit tyd is om te erken dat die mens, met sy vlak van bewussyn, die wonderkind en held is in die storie van die evolusionêre bestel en nie die onwaardige entiteit soos wat die sondeval in die tuin van Eden impliseer nie. Die mens-spesie is die kroon juweel van 'n evolusionêre materiële bestel. Materie het 'n vlak van bewussyn verkry en met gepaardgaande keusevryheid en die vermoë om dit wat mooi en goed is te bou en te koester of om dit op te voeter. En, verklaar Griffith, dit is 'n biologies-wetenskaplik verantwoordbare siening. Dit in ag geneem en ten spyte van die mens se tekortkoming, bewys dit die mens se liefbaarheid.
Griffith verkondig 'n lewens- en wêreldbeskouing vry van geloof en dogma, dus nie 'n godsdiens nie. Tog betoog hy vir 'n geloof in die bedoeling van die mens se bestaan en wel om die stadige verloop tot wanorde om te keer waar die mens hom ook al bevind. Ook spreek hy nie die moeilike argumente van naturalisme en super-naturalisme aan nie en daarom is sy siening ietwat eensydig.
Griffith slaag daarin om 'n paar pleisters te verwyder en die bedsere van die mens-spesie te ontbloot. Hiermee poog hy om die moderne mens wakker te skud uit sy posisie van fatalisme, aanvaarding van sy lot/ 'dit is soos dit is' tot 'n posisie van konfrontasie van die bestel in 'n strewe na verbetering, na die volledige mens en mensdom, na 'n hemel op aarde, Eden, Utopia, Paradys, Shangri-La of enige term van filosofieë en godsdienste van sodanige bedeling. Die bereiking daarvan, al is dit eers oor geslagte heen, is dan volgens Griffith uiteindelik werklike "Vryheid."
Griffith stel 'n kuur voor vir 'n melankoliese mensdom wat 'n trappie verder gaan as die van tradisionele betoë. Nie net word die individu betrek nie maar ook die sisteem, die groter deel en uiteindelik die geheel, die organisme met 'n begin maar met die potensiaal van eindloosheid. Tog skiet hy tekort om globale sosiale strukture, wat regering insluit, en selfs 'n wêreldregering, te betrek in 'n plan om 'n beter, heilsamer bedeling te vestig.
Een van die uitdagings aan die leser is die saak van die aard van die mens-spesie. Die uitdaging bestaan daarin dat 'n mens 'n keuse moet maak tussen twee pole. Is die mens in sy wese iets getipeer as "goddelikheid" ten spyte van sy rehabiliteerbare streep van kwadelikheid OF is die mens maar net 'n gevorderde maar selfsugtige "dierlike" wese waar geen salf aan te smeer is nie? In eersgenoemde keuse, glo mens, bestaan die potensiaal dat die mensdom kan transformeer en hopelik transfigureer, aldus Griffith. In laasgenoemde geval is die siening dan dat die toekoms van die planeet aarde uiteindelik gedoem is weens die mens se aandeel.