Een in twintigduisend – De Novo Boekeblad
Ek het gedink dalk is dit tyd vir 'n bietjie inspirasie. Dis in elk geval wat ek laasweek Dinsdagnamiddag dringend nodig gehad het. My tweede skoolprysuitdeling in twee dae het voorgelê, en verstaan asseblief dat ek allergies is vir enige byeenkomste wat "spreker" en "jaarverslag" op die agenda het. Di's geneties. So ook my beperkte kapasiteit vir harde stoeltjies – letterlik.
Dus, daardie aand het ek nie juis die skoolsaal ingehuppel en vol afwagting op my harde stoeltjie reggeskuif nie.
Toe staan die spreker op. 'n Lang, aantreklike man in sy vroeë dertigs, breedgeskouer, kort blondehare. Hy's Hein Wagner, 'n internasionale verkoopsbestuurder van 'n IT-maatskappy met 'n rits ander belangstellings, prestasies en drome, soos die uitklim van Kilimandjaro, waarvoor hy fluks besig is om voor te berei. Van die oomblik toe hy begin praat en die gehoor komplimenteer oor hoe mooi almal aangetrek is, het hy ons in die holte van sy hand.
Want hy is blind, van geboorte af. Hy vertel hoe hy op vier na die Worcester Skool vir Blindes geneem is, bitter bang om die veilige ruimte van sy ouerhuis te verlaat. Maar hy het vinnig geleer. Soos dat daar drie soorte mense by die Skool vir Blindes was,die "totals" vir wie alles donker was, die "twilights" met 'n mate van sig en die "high resolution individuals", wat als kon sien. En as die koshuisvader saans by ete gesê het "Maak toe julle oë dat ons bid" (wat altyd vir Hein 'n bietjie vreemd geklink het) het jy jou vurk vinnig rondgesteek in jou bord, want dit was net mooi die tyd vir twilights om totals se kos te steel.
Vakansies tuis het hy gereeld op sy broer se fiets rondgery in die singel waar hulle gebly het, wat die waarskuwing vinnig die straat af laat trek het: "Moenie julle karre in die straat parkeer nie, daai mal blinde bliksem is weer hier."
Die gehoor skater vir een staaltjie na die ander, tot hy vertel hoe sy onderwyseres eendag in die klas die fisiologie van die oog met hulle behandel het, en hy begin wonder het hoeveel mense, soos hy, blind gebore word. Hy besluit toe om in die biblioteek te gaan navorsing doen, sommer dadelik, want gelukkig was die juffrou self 'n total en kon nie sien hy verlaat die klas nie.
Wat Hein toe daar in die biblioteek vasstel, is dat een uit elke twintigduisend mense blind gebore word. "En net daar," sê hy, "het ek besluit ek is uniek, ek is spesiaal, want net een in twintigduisend mense is soos ek." Skielik is die gehoor doodstil. Ons deel in 'n oomblik van verreikende insig, nee, 'n verreikende besluit, waarna 'n lewe nooit weer dieselfde sou wees nie.
Ek vergeet van die harde stoeltjie. Ek wil hê Hein moet nog lank praat. Hy het die lewe ingekom met 'n gebrek, 'n groot verlies, en het uitgestyg nie net ten spyte van hierdie verlies nie, maar as gevolg daarvan.
Hein sluit sy toespraakaf met sy credo: "It is better to be a blind man with vision, than a sighted man with none." En hy deel 'n aanhaling van Wayne Dyer wat hom geïnspireer het:"If you can conceive it, and actively believe it, and act upon it, you will achieve it." En jy weet dat dit nie 'n hol rympie is nie, dit word geleef deur 'n blinde man met visie.
Ek weet nie of ek al op die plek is waar ek die gawe van al my kwale kan raaksien nie. Soms sukkel ek nog bloot om alles te aanvaar. Maar ek bêre Hein se boodskap sorgvuldig in my hart: dat wat ook al fout is met jou liggaam, daar nie perke is op die omvang van moed, liefde, entoesiasme, vasberadenheid, humor en visie nie.