Silvestro Lega ~ Macchiaioli Kunsbeweging - Macchiaioli Kunsbeweging - 2020
Silvestro Lega ~ Macchiaioli Kunsbeweging
Italiaanse skilder Silvestro Lega (1826-1895) was een van die voorste kunstenaars van die Macchiaioli en was ook betrokke by die Mazzini-beweging.
Lega is gebore in Modigliana, naby Forlì, na 'n welgestelde familie. Vanaf 1838 het hy die Piarist Kollege bygewoon, waar sy vaardigheid by tekening duidelik geword het. Van 1843 tot 1847 het hy die Accademia di Belle Arti, Florence, bygewoon, onderteken onder Benedetto Servolini (1805-79) en Tommaso Gazzarini (1790-1853). Hy het daarna die skildery kortliks onder Giuseppe Bezzuoli bestudeer. Gedurende 1847 het hy Luigi Mussini se skool bygewoon, waar die onderrig die 15de-eeuse Florentynse beginsels van tekening en ordelike konstruksie beklemtoon het. Toe en vir 'n paar jaar daarna het hy voortgegaan om die Scuola del Nudo van die Accademia by te woon.
As 'n Garibaldiaanse vrywilliger het Lega deelgeneem aan die militêre veldtogte vir Italiaanse onafhanklikheid (1848-49) voordat hy sy opleiding hervat het, hierdie keer onder Antonio Ciseri. In 1850 voltooi hy sy eerste grootskaalse skildery, Doubting Thomas (Modigliana, Osp. Civ.). In 1852 het hy die Concorso Trienniale dell'Accademia gewen met David Placating Saul. Op 30 Januarie 1853 word hy lid van die Accademia degli Incemminati van Modigliana. In 1855 keer Lega terug na sy geboortestad, waar hy tot 1857 gebly het.
Ernstig van aard was Lega 'n ongereelde besoeker van die Caffè Michelangiolo, 'n gunsteling ontmoetingsplek in die 1850's vir die jong skilders wat later bekend geword het as die Macchiaioli. Diego Martelli, 'n kontemporêre van Lega, het van hom geskryf dat "Hy was nie een van daardie mense wat artistiek gesproke hulself in die nuwe ontwikkelinge kon uitvloei nie. Ten spyte van die gesprekke wat nagemaak het in die smeltkroes van die Caffè Michelangiolo, het Lega se kuns tot 1859 opvallend akademies gebly".
Daarna het Lega se styl begin beweeg na Realisme en weg van die Purismo van Mussini. Hierdie vordering is duidelik in die vier lunettes wat hy tussen 1858-1863 vir die Oratorium van die Madonna del Cantone in Modigliana geverf het, en in verskeie militêre tema werke wat hy gedurende daardie tydperk geverf het. Saam met sy Macchiaioli-vriende, Odoardo Borrani, Giuseppe Abbati, Telemaco Signorini en Raffaello Sernesi, het hy begin met die skildery van landskappe en pleinlug.
Van 1861 tot 1870 woon hy saam met die familie Batelli, naby die Affrico-rivier, en begin 'n verhouding met die ouer dogter, Virginia. Die kinders en vroue van die Batelli-familie was die vakke van baie van sy skilderye gedurende hierdie gelukkige tydperk van sy lewe.
In 1870 het hy die silwermedalje by die Parma se nasionale uitstalling toegeken. In dieselfde jaar het Virginia Batelli, sy metgesel, aan tuberkulose gesterf. Drie van Lega se broers het ook gesterf op ongeveer hierdie tyd. Die hartseer Lega het teruggekeer na Modigliana. Gedruk, en die aanvang van oogprobleme ervaar, het hy tussen 1874-1878 byna heeltemal vir vier jaar geskilder. In 1875 het hy en Borrani 'n moderne kunsgalery in Florence gestig, maar dit het vinnig misluk en Lega se finansiële probleme het vererger. In 1878 het hy deelgeneem aan die voorbereiding van die Parigi se universele uitstalling. By die Florentynse Promosie in 1879 het Lega - wat nooit buite Italië gereis het nie - twee Impressionistiese skilderye gesien deur Camille Pissarro, wat hy bewonder het.
Hy het 'n gereelde gas van die familie Tommasi geword, en 'n tutor van die seuns van die familie. Die kunshistorikus Norma Broude sê dat "soos die Batellis voor hulle, het [die Tommasis] Lega verwelkom in hul familiekring en vir hom die warm en nougesette familie-omgewing voorsien waarin hy en sy kuns kon floreer". In 1886 het hy een van sy beroemdste werke, die Gabbarigiane, geverf.
Teen die middel van die 1880's was Lega amper blind en het slegs groot massas waargeneem. Hy het baie skilderye in Gabbro geproduseer, waar hy 'n gas van die Bandini-familie was. Hy het deelgeneem aan die Exposition Universelle (1889) en by die Promosie van Florence. Lega is in 1895 in Florence dood aan maagkanker.
Lega se artistieke loopbaan kan in twee periodes verdeel word: die eerste is die kalm fase waar hy optimisties na die wêreld gekyk het. Die tweede is die versteurde fase, wat verband hou met sy swak ekonomiese toestande en met sy depressie na Virginia se dood.
Efrem Gisella Calingaert sê: "Die oorspronklikheid van Lega se styl lê in die manier waarop hy 'n kontemporêre gebruik van kleur aangepas het, gebaseer op direkte ervaring van die motief, na 'n tradisionele tipe samestelling en noukeurig omskrewe vorms. Dit word geïllustreer deur die Singing of the Ballad (1867, Florence, Pitti), wat saam met A Visit (1868, Rome, GNA Mod.) En The Pergola die belangrikste werke van Lega se volwasse tydperk en miskien van sy hele loopbaan. In die sang van die ballad belê die eenvoud en balans van die samestelling, die deursigtigheid van die kleure en die lewering van atmosfeer, die monumentaliteit van die figure in profiel en hul piramidale vorms die toneel met die plegtigheid van 'n skildery deur Piero della Francesca.
Léga, Silvestro - Pittore (Modigliana 1826 - Firenze 1895), Allievo prima di E. Pollastrini, Poi di L. Mussini e di A. Ciseri, Rimase per parecchi anni fedele alla maniera accademica dei suoi maestri, ma da mussini apprese soprattutto l'amore per primitivi e per un disegno e un colore limpidi e puri. Notevoli, per tali qualità, alcuni ritratti del periodo giovanile. Die inkontroles van die Ciseri en die sukses van alle partye, kom volontario, alle battaglia di Curtatone e Montanara. Ma intanto la guerra del 1859 aveva portato un lievito nuovo nella sua arte (Imboscata di bersaglieri, Milano, coll. PRIV .; Bersaglieri, 1860 ca, Firenze, Galleria d'arte moderna; Jy kan ook 'n voorbeeld kry van die militêre); Ek het 'n verslag oor die ontwikkeling, ontwikkeling, ontwikkeling en ontwikkeling. Con T. Signorini, G. Abbati, O. Borrani, R. Sernesi, deel van die Pergentina-groep. Tuttavia, per parecchio tempo ancora (vin verso il 1870), kan u die beste konserwatiewe gebruik van die primêre en delikatieleerstelsels, deur middel van 'n onderskeid tussen die Macchiaioli, die vertoning van die patologie en die romantiek (Il canto dello stornello, 1867, Firenze, Galleria d'arte moderna; La visita, 1868, Roma, Galleria d'arte moderna; Il dopopranzo, 1868, Brera). Dopo il 1870, ek is 'n pirazione en 'n man wat 'n rol speel in die dramatiese drama, met die klem op die nadruk op die spel, en bied 'n verskeidenheid van idees, insluitend die uitbeelding van die animasie (die teks van die Tommasi, die Batelli, die Signora Bandini se figlie, 1893, Livorno, coll. PRIV .; la Scellerata, 1890 ca, Livorno, coll. PRIV .; Paesaggi del Gabbro, bozzetti di campagna, di figure, di teste). Morì poverissimo nell'ospedale di Firenze. /Treccani.it/