Sakkie Spangenberg is n teoloog en professor in die Ou Testament aan UNISA, en ook die skrywer van verskeie teologiese boeke. Hy woon in Centurion.
Paulus se woorde in 1 Korinthi�rs 13 in Die Bybel  daardie aangrypende hoofstuk oor die liefde  bly vir my n goeie beskrywing van die groei wat in enige mens se lewe plaasvind. Daar is n tyd om te praat soos n kind, te dink soos n kind, te redeneer soos n kind, maar geleidelik moet jy volwasse word en jou kinderskoene ontgroei.
Dis soos ek ook die groeiproses in my lewe ervaar het. Ek het begin boeke lees, gestudeer, na lesings en preke geluister, soms debatte gevoer en uiteindelik gevind dat ek nie meer dink soos toe ek n kind was nie. Soms verlang ek terug na daardie jare toe die lewe vir my ongekompliseerd was, maar ander dae besef ek dat ek met daardie sienings nie die volwasse lewe kan aandurf nie. Diegene wie se denke bly vassteek in die kinderjare word dikwels deur ander as kinderagtig en onvolwasse beskryf. n Mens verlang nie terug na jou kinderdae wanneer jy ouer persone ontmoet wie se lewe en lewensbeskouing daarvan getuig dat hulle deur die lewe geslyp is en dat hulle diep nagedink het oor die lewe nie. Dan begeer jy die wysheid wat met die grysheid kom.
Dit was aan hierdie universiteit dat my o� egter begin oopgaan het en ek die ooreenkoms tussen apartheid en die Nazi-beleid begin insien het. n Boekie van Murray Janson het in 1975 die ooreenkoms vir my glashelder laat opdoem. Die boekie dra die titel Die Kerk en die ideologie: Toe n volk so byna deur n teologie vernietig is. Alhoewel Janson oor die Duitse Kerkstryd en die Ordeningsteologie geskryf het, kon enige intelligente leser tussen die lyne die apartheidsideologie herken.
Durand se boek het ek gekoop omdat ek toe so pas my eerste Soweto-werkerskamp beleef het. Hy was sendingleraar van die gemeente Kwazakhele in Port Elizabeth en beskryf eerstehands watter negatiewe gevolge die trek na die stad vir swart mense gehad het. Hy het uitgewys hoe kontak met die Westerse kultuur en met kapitalisme nie altyd positiewe gevolge vir hulle ingehou het nie. Hulle tradisionele geloof en waardes is geskud. Hulle familielewe is ontwrig en die Christelike geloof het nie daarin geslaag om in hulle geestelike behoeftes te voorsien nie.
As jong student was die waarheid van die Christelike geloof vir my kristalhelder. Aan die dogmas van die kerk het ek vir geen oomblik getwyfel nie. Hierdie sekerheid het mettertyd begin wankel toe die NG Kerk se gebruik van Bybeltekste om die beleid van apartheid te ondersteun, vir my verdag begin word het.
Die lesings van Willie Jonker tydens n CSV-studentekamp oor Die Bybel en God se wil vir ons lewe het die eerste saadjies van twyfel gesaai. In die lesings het hy onder andere ges�: