Frankryk | Loer Toer
Frankryk July 12, 2018 Leave a comment
Dié café is een van die oudste koffiekroeë in Parys, 'n plek waar ek — helaas — net ingeloer het. Dit het hoë aansien op die linker oewer van Parys se kultuurlewe weens die kliënte wat al daar koffie gedrink het. My fokus is op drie: Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir en Albert Camus.
Oor hierdie tafels en in die sigaret- en pyprook het die gesprekke van hierdie drie mense Westerse denke in nuwe rigtings gestoot, ons filosofie 'n nuwe baadjie gegee : Sartre met eksistentialisme ; de Beauvoir met feminisme ; Camus met absurdisme.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Sartre en de Beauvoir aan die kantlyn van die Franse Weerstand, terwyl Camus gereeld vir Combat geskryf het, die ondergrondse koerant van die Weerstand. In dié jare het de Beauvoir haar notas in die rigting van Le Deuxiéme Sex gemaak; Camus se literêre werk, veral L'Etranger en Sisyphe wat hy tydens die oorlog gepubliseer het, sou hom die Nobelprys laat verower en daar word gevra of Sartre se boek L'Étre et le Néant nie dalk die invloedrykste filosofiese werk van ons tyd is nie.
In die Café de Flore is die toetslopies gedoen. Koffie was goedkoop, maar pyptabak, het Sartre ontdek, kon hy nie beskostig nie. Dus, het hy, voor elke gesprek met die ander, onder die tafels loop kruip op soek na twak in oorblystompies. Dan, deur die rookwalms, kon hy die geskiedenis van idees omdolwe.
Frankryk June 27, 2018 Leave a comment
Dit is vir my interessant in die Franse media om 'n populêre sangeres, 'n ikoon, uit my jeug weer te sien. In die vroeë-sestigerjare onthou ek vir Françoise Hardy aan die kantlyn van populêre musiek wat deur Britse en Amerikaanse sangers gedomineer was. Sy was Frans; sy was anders.
Daar was niks flambojant aan haar nie, niks uitgevat en pronkerig nie. Sy het nie geskree nie; sy het nie geknor nie.
Sy is in 1944 in Parys gebore en word groot in die tradisie van die Franse chanson, 'n term meer spesifiek as wat voorkom. In dié tradisie is daar blywende melodië en intelligente, gevoelsvolle lirieke. Sy het goed gedoen met liede soos Tous les garçons et les filles en Le temps de l'amour.
Dan was daar die beeld. Soos Brigitte Bardot, was sy deel van die wegbreek met vrouebeelde van die eerste helfde van die 20ste eeu. Soos Bardot, is haar gelaatstrekke breed, haar lippe vol en die groot oë dwingend. Myns siens, toon Bardot 'n beeld van 'n behoeftige vrou; Hardy is totentaal haar eie mens. Haar gelaatstrekke is sterk, eerder as oulik. Van die begin af toon sy 'n beeld van 'n magnetiese misterie. Die gehoue sensualiteit bereik 'n hoogtepunt in die video Voila (1967), tans op You-tube beskikbaar.
Vandag is Françoise Hardy in haar middel-sewentigs en sy is steeds populer. 'n Vrou van vele talente, het sy al in verskeie tale gesing, in rolprente verskyn en was 'n gesogte model. In haar huidige onderhoude, kom sy stil en ongedwonge voor. Sy praat met innemende innigheid. Haar klere is eenvoudig en elegant. Vir my is sy 'n inspirasie. Op 'n klein manier, is sy monumentaal.