Dis een van die groot dae op Maroela Media se kalender – die jaarlikse radiokursus vir gemeenskapstasies. Dié keer net buite Rawsonville in die Boland. ’n Dag wat ek bevoorreg genoeg was om by betrek te word en ’n dag waarna ek lank uitgesien het.
Stormweer is vir die Wes-Kaap voorspel en swaar druppels het al hoe harder op my voorruit begin val net duskant die Hugenote Tonnel. Ek het vroegoggend in die pad geval nadat ek my hondekinders (Buddy en Lienka) by ’n vriendin in Vredehoek, Kaapstad gaan aflaai het vir die dag. Daar was oorgenoeg tyd en ek kon die Du Toitskloofberg se skakerings van groen behoorlik inneem. In die agtergrond, op my radio, huldeblyke aan Madiba en ritmiese Johnny Clegg-treffers wat my ’n paar dae terug sou laat saamsing, maar my nou hartseer maak.
Mens hoor dikwels mense se hul “hart het gaan staan” of “ore het begin suis” in ’n oomblik van skok. Ek beleef dit alles toe ek tussendeur die vrou se snikke hoor my dowe Lienka, ’n driebeen Jack Russel, het op die vlug geslaan toe my vriendin met die honde oorkant haar huis (teen ’n snelweg), gou gaan stap het.
Ek hoor hoe sy in ’n laaste verbete poging om uit die “kloue” van die drie doodmoeë hardlopers te kom, haar een weldoener – die vrou op die foon – stukkend byt… Ek hoor hoe haar bek met ’n leiband vasgebind word sodat sy nie meer skade kan aanrig nie. Ek hoor hoe industriële handskoene gebruik word om haar lyfie, steeds vol baklei ná kilometers op drie beentjies, in die kar te kry. Ek hoor hoe die vrou op die foon snikkend sê sy moet by ’n hospitaal uitkom.
Lienka is ’n rescue en ’n klein wonderwerk op drie bene. Ek het haar op 7 Maart 2018 aangeneem nadat die DBV haar op straat gekry het met beserings wat, sonder uitsondering, mense na hulle asem laat snak as hulle die before-foto’s sien. My deernis vir die klein survivor wat nog net pyn en lyding ervaar het, ken geen perke nie. Dit het maande gevat om haar vertroue te wen, want haar lewe op straat – daardie voortdurende stryd om oorlewing – het haar vreesbevange gemaak vir mens en dier.
My hande was afgekap. Minute het nou getel en ek was byna ’n uur en ’n half se ry (op die gevaarlike nat pad) van die huis af.
Soos hulle sê, the show must go on en ná ’n sluk water en ’n vinnige verduideliking oor wat aan die gebeur is, het ek die eerste skyfie geaktiveer. Wat is Nuus…
Ek sal 18 Julie 2019 nie sommer vergeet nie. Dit het nie by die Vredehoekers se dapper spanpoging om Lienka te red, geëindig nie. Op pad terug, in digte mis en swaar reën, kom ’n minibustaxi (met sleepwa) van voor af aangejaag, aan die verkéérde kant van die pad en mis my met ’n haarbreedte. En dit word toe ook my beurt om ’n hond te vang – ’n uitgeteerde swart brakkie, desperaat aan die kos soek langs die besige pad. (My poging was egter tevergeefs en al wat ek daarvoor kon wys, was ’n deurdrenkte trui en ’n kapsel in slierte.) My beskermengele kon seker net soveel op een dag doen.
Ek hoor intussen Klankgolf was ’n groot sukses en die Facebook-foto’s getuig ook daarvan. Maroela Media, ek hoop om volgende jaar weer deel van jul wonderlike inisiatief te wees. Wees egter gewaarsku: ek bring vir Lienka en Buddy saam.
So ‘n pragtige skrywe oor jou liefde vir verskeie goed in die lewe. Mooi korrekte gebruik van goeie Afrikaans wat amper foutloos was. Ek glo jy is maar net nie bewus van die foutjie nie. Daar bestaan nie ‘n woord soos “naarstigtelik” nie. Die korrekte een is “naarstiglik”. Nogtans, baie dankie vir die goeie skrywe.