Rituele webwerf toegewy aan die oorlog in Mesopotamië wat God in Irak ontdek het - Inligting
Rituele webwerf toegewy aan die oorlog in Mesopotamië wat God in Irak ontdek het
Argeoloë wat in Irak werk, het 'n interessante ontdekking gemaak. Hulle het 'n heilige gebied gevind wat opgedra is aan 'n Mesopotamiese oorlogsgod. Die webwerf is tot 5000 jaar oud en is in een van die vroegste bekende stede. Hierdie bevinding stel navorsers in staat om die mense en die kultuur van Mesopotamië, die beweerde 'wieg van die beskawing', beter te verstaan.
Die vonds is gemaak deur 'n span kundiges wat werk aan die Tello Ancient Girsu -projek, wat deur die British Museum onder toesig was. "Tello, die antieke Sumeriese Girsu, is een van die vroegste bekende stede ter wêreld" volgens ASOR.
Hierdie webwerf is in die verlede intensief ondersoek, waartydens baie belangrike Sumeriese oorblyfsels en artefakte ontbloot is. Die fokus van die mees onlangse argeologiese ondersoeke was gefokus op die heilige distrik Girsu, bekend as Uruku, waar daar 'n tempel was vir die Mesopotamiese oorlogsgod, Ningirsu.
Op die plek van antieke Girsu, in die suide van Irak, is 'n tempel gebou vir die oorlogsgod Ningirsu. (Britse museum / ASOR)
Rituele put gevind in die oorlog God se tempel
Die span kon 'n virtuele rekonstruksie van die webwerf ontwikkel, en dit het hulle baie gehelp in hul opgrawing. ASOR berig dat 'gedeklassifiseerde Corona -spioenasatellietbeelde uit die 1960's en moderne drones' gebruik is om digitale kaarte van die tempel en die omliggende gebied te maak.
Dit het hulle in staat gestel om 'n virtuele rekonstruksie van die webwerf te skep en hulle in staat gestel om die plek op 'n meer sistematiese manier uit te grawe. Sedert 2018 het die span mure opgegrawe, sommige versier met kegels met magiese towerkuns. Volgens antieke bronne is die tempel van Ningirsu as een van die belangrikste destyds beskou.
Antieke Mesopotamië en die opkoms van die beskawing
Enki: Die epiese Mesopotamiese watergod wat die mensdom gered het
Opgrawing ingeskryf in situ keëls. Die keëltjies, wat by die oorlogsgod se tempel gevind word, is met magiese towerspreuke ingeskryf. ( Britse museum )
Gedurende 2019 het die argeoloë 'n heilige of kultiese gebied opgegrawe wat tot vyf millennia oud is. Dit is byna seker gebruik vir rituele optogte, godsdienstige feeste en offers. Hulle het ook ongeveer 300 artefakte gevind, soos bekers, bakke en vate, wat waarskynlik tydens die seremonies of rituele gebruik is. Sebastian Rey, die direkteur van die projek, en Tina Greenfield, 'n dierekundige, het aan WordsSideKick.com gesê dat die artefakte "binne of naby 'n 'favissa' (ritueelput) wat 2,5 meter diep was, gevind is.
God of War -artefakte gevind
Een van die belangrikste voorwerpe wat ontbloot is, was 'n bronsvoël, waarskynlik 'n eend, met oë van skulp. Rey en Greenfield het aan WordsSideKick.com gesê dat hierdie voorwerp waarskynlik opgedra is aan "Nanshe, 'n godin wat verband hou met water, moeraslande en watervoëls". 'N Fragment, moontlik uit 'n vaas, is ook gevind wat die naam Ningirsu gedra het.
Live Science berig dat Rey en Greenfield meen "dat die bekers en bekers wat hulle gevind het, waarskynlik tydens 'n godsdienstige feesmaal gebruik is voordat hulle ritueel in die put weggegooi is". 'N Groot aantal bene van wilde en mak diere is ook uit die put herstel.
Hierdie diere is waarskynlik geoffer en moontlik geëet tydens rituele feeste. Argeoloë het ook as gevind wat afkomstig is van groot seremoniële brande.
Godsdienstige optog en feeste
Die navorsers meen dat die kultiese gebied gedurende die vroeë dinastiese periode (2950-2350 vC) in gebruik was. Rey en Greenfield het aan WordsSideKick.com gesê dat "volgens die spykerskrifte godsdienstige feeste plaasgevind het waar die bevolking van Girsu vergader het om hul gode te vier en hul gode te eer". Kleitablette, ontbloot by Girsu, beskryf die kultiese gebruike wat in die tempel plaasgevind het.
In een verslag was daar 'n godsdienstige optog wat uitloop op 'n feesmaal wat twee keer per jaar in die kultiese gebied gehou is. Dit is gehou ter ere van Ningirsu, die seun van Enil, die hoofgod in die Mesopotamiese panteon.
Ningirsu, ook bekend as Ninurta, die antieke Mesopotamiese oorlogsgod. (Katolophyromai / )
Dit blyk dat 'n godsdienstige optog in die middel van Girsu begin het, en nadat dit sy gebied deurkruis het, het dit op 'n plek gekom wat bekend staan ​​as Gu'edena. Wat hier gebeur het, is nie bekend nie, maar die optog sal later na die stad terugkeer.
Die projek gaan voort om Girsu te ondersoek en die onlangse bevindings sal mettertyd gepubliseer word. 'N Referaat oor die ontdekkings is in 2019 deur die navorsers voorgelê aan die American Schools of Oriental Research (ASOR) se jaarvergadering.
Die Tello Ancient Girsu -projek het ook ten doel om die argeologiese terrein te bewaar. In die verlede het dit gehelp om plaaslike Irakezen op te lei in die interdissiplinêre vaardighede wat nodig is om hul argeologiese erfenis te bewaar.
Opgrawingsopleiding by die oorlogsgod se tempel. ( Tello-Girsu-projek, Irak-skema, The British Museum )
18 vreemde geraamtes gevind in Wisconsin Nege-voet geraamtes met groot koppe en vreemde gelaatstrekke Geskokte wetenskaplikes toe hulle ontdek is 107 jaar gelede Wetenskaplikes bly hardnekkig stil oor 'n verlore ras van reuse wat in Mei 1912 in grafheuwels gevind is naby Lake Delavan, Wisconsin. .
Die Beloit College het toesig gehou oor die opgrawingsplek aan die Delavanmeer, en dit bevat meer as 200 beeldhope wat klassieke voorbeelde van die boskultuur uit die 8ste eeu was. Maar die enorme grootte van die geraamtes en langwerpige skedels wat in Mei 1912 gevind is, pas nie baie netjies by iemand se konsep van 'n handboekstandaard nie.
Hulle was enorm. Dit was nie gemiddelde mense nie.
Die 18 geraamtes wat die Peterson -broers op die Lake Lawn Farm in die suidweste van Wisconsin gevind het, het die eerste keer berig in die New York Times -uitgawe van 4 Mei 1912, en het verskeie vreemde en vreemde kenmerke vertoon.
Hulle hoogtes het gewissel tussen sewe en nege voet en hul skedels "vermoedelik dié van mense, is baie groter as die koppe van enige ras wat vandag in Amerika woon".
Bo die oogkaste, "val die kop reguit terug en die neusbene steek ver bo die wangbene uit. Die kakebene is lank en spits en lyk min of meer soos die kop van die aap. Die tande voor in die kakebeen is gereelde kiestande. "
Hulle hoogtes het gewissel tussen 7,6 voet en 10 voet en hul skedels "vermoedelik dié van mense is baie groter as die koppe van enige ras wat vandag in Amerika woon." Hulle is geneig om 'n dubbele ry tande, 6 vingers, 6 tone te hê, en mense het verskillende rasse gehad. Die tande aan die voorkant van die kakebeen is gereelde kiestande. Koppe wat gewoonlik gevind word, word verleng as gevolg van langer as normale lewensduur.
Die raaisel van The Wisconsin Giants
Was dit 'n soort grap, 'n hoax wat deur plaaslike plaasseuns gespeel is of 'n demente taxidermis vir die plesier en die aandag van die pers? Die antwoord is nee.
Die Lake Delavan -vonds van Mei 1912 was slegs een van die tientalle en tientalle soortgelyke vondste wat van 1851 tot vandag in die plaaslike koerante berig is. Dit was nie eens die eerste stel reuse geraamtes wat in Wisconsin gevind is nie.
Op 10 Augustus 1891 berig die New York Times dat wetenskaplikes van die Smithsonian Institution verskeie groot "piramidale monumente" op Lake Mills, naby Madison, Wisconsin, ontdek het. 'Madison was in die ou tyd die middelpunt van 'n wemelende bevolking met nie minder nie as 200 000,' het die Times gesê. Die graafmachines het 'n uitgebreide stelsel van verdedigingswerke gevind wat hulle Fort Aztalan genoem het.
'Die beroemde heuwels van Ohio en Indiana kan geen vergelyking met die reusagtige en geheimsinnige monumente van die aarde vergelyk nie, wat die grootte, ontwerp of die vaardigheid van hul konstruksie betref - opgerig weet ons nie deur wie nie, en vir watter doel ons slegs kan raai , "Het die Times gesê.
Op 20 Desember 1897 het die Times opgevolg met 'n verslag oor drie groot grafheuwels wat in Maple Creek, Wisconsin, ontdek is. Een is onlangs oopgemaak.
'Daarin is die skelet van 'n man van groot grootte gevind. Die bene was meer as nege voet van kop tot voet en het behoue ​​gebly. Die skedel was so groot soos 'n halwe skepelmaat. Sommige fyn gehard koperstawe en ander oorblyfsels het naby die bene gelê. "
Reuse skedels en geraamtes van 'n ras "Goliaths" word al meer as 100 jaar gereeld op 'n baie gereelde basis in die Midwest -state gevind. Reuse is gevind in Minnesota, Iowa, Illinois, Ohio, Kentucky en New York, en hul begraafplase is soortgelyk aan die bekende heuwels van die Mound Builder-mense.
Die spektrum van die geskiedenis van die bouer van 'n heuwel strek oor 'n tydperk van meer as 5000 jaar (van 3400 vC tot die 16de nC), 'n tydperk wat groter is as die geskiedenis van Antieke Egipte en al sy dinastieë.
Daar is 'n "heersende wetenskaplike konsensus" dat ons 'n voldoende historiese begrip het van die mense wat gedurende hierdie tydperk in Noord -Amerika gewoon het. Die lang rekord van abnormale vondste soos dié by Lake Delavan dui egter anders op.
Die Great Smithsonian Cover-Up
Was daar 'n reuse toesmeer? Waarom is daar nie openbare uitstallings van reuse inheemse Amerikaanse geraamtes by museums in die natuurgeskiedenis nie?
Die geraamtes van sommige Heuwelbouers word beslis vertoon. Daar is byvoorbeeld 'n wonderlike uitstalling in die Aztalan State Park, waar 'n mens die skelet van 'n 'Prinses van Aztalan' in die museum kan sien.
Maar die geraamtes wat vertoon word, is van normale grootte, en volgens sommige bronne is die geraamtes van reuse toegemaak. Die Smithsonian Institution word spesifiek daarvan beskuldig dat hy doelbewus moeite gedoen het om die 'vertel van die bene' weg te steek en om die reuse geraamtes weg te hou.
In die woorde van Vine Deloria, 'n inheemse Amerikaanse skrywer en professor in die regte:
'Die hedendaagse argeologie en antropologie het byna die deur na ons verbeelding gesluit en die Noord -Amerikaanse verlede in die algemeen geïnterpreteer as niks buitengewoons in die manier van groot kulture wat gekenmerk word deur 'n ongewone houding nie. Die groot interloper van antieke begraafplase, die Smithsonian Institution uit die negentiende eeu, het 'n eenrigtingportaal geskep waardeur ontelbare bene gevee is. Hierdie deur en die inhoud van die kluis is feitlik afgesluit vir almal, behalwe regeringsamptenare. Onder hierdie bene kan antwoorde lê wat selfs nie deur hierdie amptenare gesoek is oor die diep verlede nie. "
Rituele webwerf gewy aan die Mesopotamiese oorlog wat God in Irak ontdek het - geskiedenis
Tuisblad »Wêreldnuus» Geheimsinnige antieke ritueel wat 5 000 jaar oud is, ontdek in Irak
'N Geheimsinnige antieke ritueel wat 5 000 jaar gelede in Irak ontdek is
Daar word geglo dat die heilige plein vir offerandes gebruik word om oorlogsgode te paai. Dit is ontbloot deur 'n span argeoloë in Telloh, naby een van die oudste bekende Mesopotamiese stede.
Die vonds is gemaak deur 'n span kundiges wat werk aan die Tello Ancient Girsu -projek, onder toesig van die British Museum.
Hierdie webwerf is in die verlede intensief ondersoek, waartydens baie belangrike Sumeriese oorblyfsels en artefakte ontbloot is.
Die fokus van die mees onlangse argeologiese ondersoeke is gefokus op die heilige distrik Girsu, bekend as Uruku.
Daar word vermoed dat daar 'n tempel was vir die Mesopotamiese oorlogsgod, Ningirsu, in die omgewing.
LAATSTE Rusland stuur mediese voorrade na die VSA ondanks eie dokters wat sukkel om hulpbronne
& lsquoEk ken my wetenskap & rsquo Hoe MoD insider die maanlandingswaarheid blootgelê het
LiveScience het berig dat 'n bronsvoorwerp in die vorm van 'n eend ook gevind is wat moontlik aan Nanshe gewy is.
Daar word geglo dat Nanshe 'n godin is wat verband hou met water, moeraslande en watervoëls.
Die navorsers het ook 'n fragment van 'n vaas ontdek met 'n opskrif toegewy aan Ningirsu.
Die items dui aan dat die webwerf godsdienstig van aard was.
Sebastien Rey, direkteur van die British Museum's Tello/Ancient Girsu Project, en Tina Greenfield, 'n dierkundige argeoloog aan die Universiteit van Saskatchewan, lei die ekspedisie.
Hulle het in die kuil aangekondig dat kenners sê dat dit die oorblyfsels is van diereoffers, insluitend bekers, bakke, potte en beendere
Meer as 300 van die seremoniële geregte is van die graafplek gevind.
Rey en Greenfield het gesê dat die bekers en bekers wat hulle gevind het, waarskynlik tydens 'n godsdienstige feesmaal gebruik is voordat hulle ritueel in die put weggegooi is.
Italiaanse dokter woed teen werkers van koronavirus wat gestuur is en#8216 soos soldate en#8217 [OPMERKING]
NHS Heroes: Dokter beweer dat personeel verbied word om PPE te bespreek [INSIG]
Andrew Neil wys op twee groot foute wat Boris Johnson gemaak het [ANALISE]
Bybelse raaisel opgelos? 'N Groot vonds het moontlik die oorsprong van die Filistyne bewys
Ander ontdekkings het betrekking op die oorsprong van die beendere nadat hulle geoffer is.
Die wetenskaplikes het gesê die diere wat geskarrel is, wissel van skape en koeie tot takbokke en gazelle.
Die gebied bevat 'n dik laag as wat waarskynlik oorgebly het van groot rituele brande.
Die span het ook agt asvormige ovaalstrukture gevind wat waarskynlik die oorblyfsels van lanterns of vloerlampe was.
Antieke Mesopotamië was 'n historiese gebied van die Midde-Ooste.
Dit strek oor die grootste deel van Irak, maar strek ook tot Sirië en Turkye.
Die naam is afkomstig van Grieks, wat 'ldquotwo -riviere' beteken, en verwys na die Tigris- en Eufraatrivier.
Mesopotamië, bekend as die & lsquocradle of civilization, was 'n gebied wat verskeie ryke en beskawings voortgebring het.
Mesopotamiese teologie en godsdienstige rituele
Die Mesopotamiërs het nie hul godsdienstige sienings bestudeer of ontleed nie. Hulle het sonder twyfel geglo in die bestaan ​​van gode, spoke, demone en monsters. Die Mesopotamiërs het rituele beoefen om die gode gevoed en gemaklik te hou deur offerandes te doen in 'n tempel wat aan elke spesifieke god gewy is. Hulle het geglo dat die mensdom slegs geskep is om die heersende gode te dien. As die gode nie tevrede was met hulle diens nie, sou die mensdom kwaad ly soos plae en aardbewings. As die gode tevrede was, sou die mensdom gedy en beskerm word.
Manlike Mesopotamiese aanbidder 2750-2600 v.C.
Rituele was 'n belangrike deel van die Mesopotamiese godsdiens. Daar is baie tekste ontdek wat godsdienstige sowel as 'magiese' rituele beskryf. Sommige is gereeld, daagliks of jaarliks ​​uitgevoer, terwyl ander slegs uitgevoer is indien nodig. Mesopotamiërs het geglo dat mense geskep is om in die plek van die gode te werk, en dat hulle ook die gode moes dien. Dit is as 'n fundamentele plig beskou om die gode te onderhou deur daagliks te voed en te offer. Die mis pî, 'n suiweringsritueel, is uitgevoer wanneer 'n persoon of voorwerp met 'n god in aanraking kom, en is uitgevoer toe 'n nuwe tempelbeeld geskep is. Die ritueel van die Heilige Huwelik simboliseer die vereniging van 'n mens, gewoonlik die koning, en 'n godin. Magiese beswerings en amulette is gebruik om te beskerm teen die toorn van die gode, demone, heksery en bose voortekens. Al hierdie rituele was algemene aspekte van die Mesopotamiese godsdiens.
Ons begrip van die Mesopotamiese wêreldbeskouing is afgelei van die studie van hul antieke tekste, insluitend mitologie, gebede, beswerings, literêre werke en selfs koninklike inskripsies, sowel as kunswerke en argeologiese bewyse. Die Mesopotamiese mite van Atrahasis verduidelik die skepping van die mens. Atrahasis vertel van 'n opstand van die mindere gode teen Enlil (Akkadian Ellil) omdat hul werklading te groot was. 'Vir 3600 jaar lank het hulle te veel moeite, nag en dag, gedra. Die mindere gode het oorlog verklaar, "Elkeen van ons gode het oorlog verklaar! Ons het die grawe stopgesit. Die las is te groot, dit maak ons ​​dood! " Ellil eis die opoffering van een rebel om sy misnoeë te verlig. "Roep een god op en laat hulle hom vernietig!" Enki (Akkadian Ea) het simpatie met die rebelle gehad en het voorgestel dat 'n werker geskep word om in die plek van die gode te werk. 'Laat haar (Nintu) 'n oerman skep, sodat hy die juk kan dra & Laat die mens die vrag van die gode dra!' Daar is ooreengekom dat die rebelleergod Ilawela geoffer sou word en die godin Nintu die mensdom uit klei sou skep. 'Ilawela, wat intelligensie gehad het, het hulle tydens hul vergadering geslag. Nintu het klei met sy vlees en bloed gemeng. Hulle het die tromslag vir ewig daarna gehoor. "
Omdat die mensdom met die bloed van die god Ilawela geskep is, het hy 'n 'siel' gekry wat na die dood as 'n spook sou bestaan. Die mensdom sou die dood ondergaan as 'n manier om die bevolking te beheer. Die gode het ook besluit dat daar 'n koning sou wees om die mensdom te organiseer. Die koning was daarvoor verantwoordelik om die gode te voorsien van alles wat hulle nodig gehad het, asook om sy onderdane te regeer. Daar bestaan ​​'n soort onderlinge afhanklikheid tussen die gode en die mensdom. Die gode het mense nodig gehad om hulle 'n gemaklike bestaan ​​te bied, terwyl die mense die gode behoorlik moes dien, anders moes hulle die gevolge van die woede van die gode die hoof bied.
Die koning moes die god se huis of tempel voorsien en onderhou. Daar was baie tempels in elke stad, maar daar was een hooftempel wat die setel van die beskermgod van die stad was. Elke tempel het kombuise waar kos vir die god voorberei is. Later tempels is ontwerp om elke aktiwiteit van die god te akkommodeer deur onthaalareas, slaapplekke en selfs stalle in te sluit. 'N Groot personeel was nodig om hierdie uitgebreide tempels in stand te hou. Die koning en ander welgestelde burgers sou help om tempeluitgawes te betaal, en die tempel kon ook items verhandel wat op die grond verbou en geproduseer is.
Elke tempel het 'n houtbeeld van die hoofgod. Hierdie mensagtige beeld is uitgebrei geklee en is versier met goud en edelgesteentes. Die standbeeld is in 'n heiligdomskamer in die tempel gehou, in 'n muurnis agter 'n altaar van baksteen. Daar was ook addisionele baksteen -tafels en banke met stembeelde in die heiligdom. Hierdie standbeelde is ook ritueel gewas vir suiwering voor die voedingseremonie. Daar is tekste gevind wat die sierlike klere en juweliersware wat deur die god gedra is, opslaan. Hierdie standbeelde sou tydens optogte en af ​​en toe 'n besoek aan 'n god in 'n ander stad uit die tempel gehaal word.
Die mis pî, vertaal as die "opening van die mond" -seremonie, is gebruik om die gees van die god 'n nuwe standbeeld te gee.Die ritueel sou oor twee dae plaasvind, wat sou begin met die vervoer van die standbeeld van die werkswinkel waar dit geskep is na 'n spesiaal geboude riethut in 'n boord aan die rivieroewer. In hierdie hut sou die standbeeld ritueel gesuiwer word en 'n lewende god word. Een beswering wat ontdek is, noem Ea, hier genoem Niššiku, wat die goddelike standbeeld gebaar het, "Niššiku, die skepper van alles, het beelde van hul groot goddelikhede verwek, en hulle het hul daggange opgeneem." Nadat die ritueel voltooi was, sou die god in sy tempel heiligdom vervoer en geïnstalleer word. Die mis pî -ritueel is ook gebruik om mense, diere en heilige voorwerpe te suiwer voordat dit met die god in aanraking kom. As 'n standbeeld onherstelbaar beskadig is, kan die god as 'dood' beskou word en sal rou begin. As die standbeeld herstel kon word, sou 'n hernuwingseremonie plaasvind. Die ontheiliging of verwydering van 'n goddelike standbeeld was 'n verwoestende gebeurtenis vir die stad, aangesien daar geglo word dat die stad onbeskermd gelaat word.
'N Hooggeplaaste lid van die priesterskap sou daarvan beskuldig word dat hy die god gevoed, aangetrek en gewas het. Die priesterdom word as 'n beroep beskou en was oop vir mans en vroue. Hoë posisies kan van vader op seun oorgedra word. Die huwelik is toegelaat, behalwe enkele hoëpriesteresse wat vir die gode gered is. Elke priester is toegewys aan een god in 'n spesifieke tempel. Daar was 'n verband tussen die priester en sy god, waar die priester as 'n alter-ego vir die god gedien het.
Een van die belangrikste pligte van enige priester was die voeding van die god. Gedurende die kosvoorbereiding is daar gebid. Twee etes, elk uit twee ganges, is elke oggend en aand bedien. Die uitspattige gekookte maaltye het bestaan ​​uit bier, wyn, melk, vleis, graanprodukte en vrugte. Baie tablette uit die laat derde millennium is op die plek van Puzuris-Dagan, naby Nippur, ontdek, met 'n opsomming van die groot hoeveelhede proviand wat vir die gode geberg is, insluitend vee, korrels, vrugte en groente. Heel waarskynlik bedien die priester die etes aan die standbeeld van die god op silwer of goue skottelgoed. Ongelukkig is geen rekords van die werklike voedingseremonie gevind nie. Dit is egter bekend dat die god deur die gordyn beskerm sou word terwyl hy eet, moontlik as gevolg van die geheime proses waardeur die god die maaltyd opgeneem het. Alle etes het die rituele verbranding van wierook en musikale begeleiding ingesluit vir die plesier van die god.
Benewens die daaglikse rituele om die tempelgod te dien, was daar rituele tydens die jaarlikse feeste. Hierdie feeste was die enigste keer dat die gewone Mesopotamiese burger die god sou kon sien of kon kommunikeer. Een teks sê: "Die mense van die land sal vuur in hul huise aansteek en bankette aan al die gode aanbied. Hulle sal die voordragte voer. " Die oudste en belangrikste feeste was die Ak? Tu -feeste wat twee keer per jaar gehou is. Die Ak? Tu -feeste is in die eerste en sewende maande van die jaar gehou, wat ooreenstem met die herfs en herfs. Vieringe in die eerste maand het vyf dae geduur, terwyl die fees in die sewende maand, bekend as die Nuwejaarsfees, elf dae lank voortgeduur het.
'N Vroeë ritueel wat tydens die Nuwejaarsfees beoefen is, wat sy oorsprong in Ur gehad het, sluit in die herontwikkeling van die beskermheilige stadsgod wat beheer oor die stad neem. Namate die tyd vorder, het nuwe politieke veranderinge veranderinge aan die nuwejaarsrituele beïnvloed. In latere Babiloniese verslae sou die koning voor die god Marduk gebring word en deur die god getoets word om vas te stel of hy gesondig het. Hierdie latere nuwejaarsfeeste sou ook die voorlesing van die Enuma Elish, die Babiloniese skeppingsepos, vir die god Marduk insluit, 'n rituele slag van skape en tempelseëninge en gebede.
Huwelik van Inanna en Dumuzi
Een van die mees geheimsinnige van die nuwejaarsrituele was die heilige huwelik. Dit was 'n herontwikkeling van die huwelik van die godin Inanna en haar minnaar Dumuzi deur die koning en 'n voorstelling van die godin, moontlik 'n hoëpriesteres of 'n standbeeld. Daar is 'n paar tekste wat die Heilige Huwelik beskryf as 'n werklike fisiese eenheid eerder as 'n simboliese eenheid, maar daar is min bewyse om die betekenis van die ritueel te verstaan. Dit is moontlik dat die Heilige Huwelik 'n vrugbaarheids- of kroning ritueel was. Ander teorieë sluit in die vergoddeliking van die koning of moontlik die vervaardiging van 'n koninklike troonopvolger. Dit het moontlik in die tempel of in die paleis van die koning plaasgevind. Die eggenote sou die volgende dag aan 'n groot banket deelneem om die geleentheid, wat gebruiklik was vir alle huwelikseremonies, te vier.
Magie word beskou as 'n normale deel van die Mesopotamiese godsdiens. Aangesien die mense onderhewig was aan die veranderlike buie van die gode, was beswerings en amulette nodig vir beskerming en genesing. 'N Persoon kan 'n god onwetend beledig en gedwing word om die toorn van die god normaal te ly in die vorm van 'n soort siekte. Mense kan ook deur demone bedreig word. Daar was verskillende klasse demone, maar gewoonlik is hulle nie individueel genoem nie. Elke demoonklas was verantwoordelik vir 'n ander gebied van menslike ervaring, soos siektes of huislike ongeluk. Daar word geglo dat demone altyd wag om beheer oor 'n persoon se liggaam en gees te neem. Groepe van sewe demone was algemeen, soos in hierdie spreuk wat sê: 'Dit is sewe, sewe, in die diepte van die oerwater is dit sewe; die sewe is die versiering daarvan. Hulle is nie 'n vrou nie, en hulle is ook nie 'n man nie. " Een seldsame individu met die naam Lamashtu, wat prooi was op swanger vroue en babas. Amulette wat die beeld van Lamashtu uitbeeld, is gebruik om haar te beskerm. Hierdie beskermingsbeswering beskryf haar: 'Sy kom op uit die moeras, is kwaai, verskriklik, kragtig, vernietigend, kragtig: [en steeds,] sy is 'n godin, is ontsagwekkend. Haar voete is dié van 'n arend, haar hande beteken verval. Haar naels is lank, haar oksels is ongeskeer. Sy is oneerlik, 'n duiwel, die dogter van Anu. " Behalwe die beswerings, beskryf rituele tekste verskillende tegnieke waar Lamashtu se beeld vernietig of begrawe word om haar te weerhou om die onskuldige aan te val.
Menslike towenaars kan ook kwaadwillige towerspreuke op ander gooi. Daar was geen verskil tussen swart en wit magie in Mesopotamiese magie nie. Dieselfde towerspreuke is vir goeie en bose doeleindes gebruik, behalwe dat kwaadwillige towerspreuke die gode in die geheim aangeroep het, en verdedigende towerspreuke die gode openlik opgeroep het. Dit het beteken dat die slagoffer van 'n bose mag die gode moes inlig oor die onwettige geheime oproep om die spel te verwyder. Hierdie beswering teen heksery kla Enki: "Vanweë hom, o Enki wat my gemaak het - hy het honger, dors oor my gebring, het hy koue rillings en ellende op my gewerp - as dit u behaag, vertel hom dan u wens, dat , deur [bevel (?)] van Enki, wat in Eridu woon. …, Ek kan die grootheid van Enki vasstel. Vir hom, sodat hy my geen kwaad aandoen nie. "
'N Reeks tekste genaamd die Maqlû, of' Brand ', bevat 'n ritueel wat 'n heks se verhoor beskryf, gevolg deur 'n brandende beeld om haar mag te vernietig. Die teks sê: 'Ek sal u towerye verstrooi, u woorde in u mond terugsteek! Mag die heksery wat u uitgevoer het, op uself gerig wees, mag die beeldjies wat u gemaak het, uself verteenwoordig, mag die water wat u getrek het, van u eie liggaam wees! Mag u towery my nie toemaak nie, mag u woorde my nie oorweldig nie. " Alhoewel daar Babiloniese wette teen heksery was, is daar geen bewys van werklike kriminele vervolging nie. Dit kan wees omdat dit vir 'n slagoffer gevaarlik was om na vore te kom en 'n ander van towery beskuldig. Dit was moeilik om skuld te bewys en 'n vals of foutiewe beskuldiging kan die beskuldigde se eie dood tot gevolg hê.
Vir diegene wat die toorn van die gode opgedoen het, was daar nog 'n samekoms van rituele soortgelyk aan die Maqlû, genaamd die Surpu, wat gebruik is om die slagoffer te suiwer. Surpu beteken ook 'brand', maar in hierdie geval is voorwerpe verbrand wat beskou word as 'draers van die wangedrag van die lyer'. Een spelling van die Surpu vereis dat die oortreder 'n trop wol moet vashou en vra: 'Mag aanroeping, eed, vergelding, bevraagtekening, die siekte veroorsaak as gevolg van my lyding, sonde, misdaad, onreg en tekortkominge, die siekte my liggaam, vlees en are word soos hierdie trop wol uitmekaar geruk, en mag die Firegod op hierdie dag dit heeltemal verteer. Mag die verbod verdwyn, en mag ek (weer) lig sien! "
Ander magiese rituele sluit in die oordrag van die bose van 'n persoon wat 'n negatiewe teken gekry het. Die gode het hul wil of voornemens deur middel van hierdie goddelike tekens meegedeel. Die gode kon gekontak word vir advies oor 'n sekere aangeleentheid deur middel van die uitlees van die ingewande van diere. Die gode kon ook tekens in die vorm van sonsverduisterings en ander onverwagte gebeurtenisse stuur. Dit was belangrik om vas te stel watter god die negatiewe voorteken gestuur het, sodat offers gebring kon word om sy goedkeuring en beskerming te herwin. Die ritueel sou 'n beswering insluit, soos: 'As gevolg van hierdie hond wat op my urineer, is ek bang, bekommerd, verskrik. As u net die boosheid (voorgestel deur) hierdie hond by my laat verbygaan, sal ek u lof besing! Die ritueel was bedoel om die kwaad na 'n wegwerpvoorwerp te stuur, en dan kon die onderwerp gesuiwer word.
'N Amptelike towenaar, 'n ašipu genoem, het alles behalwe die eenvoudigste rituele uitgevoer. Die ašipu was moontlik ook lid van die priesterdom of in direkte diens van die koning. Dit is nie duidelik of betaling vir sy dienste nodig was nie, aangesien geen sodanige bewyse gevind is nie. Amulette is op alle gebiede ontdek wat aandui dat magiese rituele belangrik was vir die ryk en arm burgers van Mesopotamië.
Die Mesopotamiese wêreldbeskouing dat mense gemaak is om die gode te dien, kan in alle aspekte van hul godsdienstige rituele getoon word. Die daaglikse diens aan die gode, wat was, aantrek en voer insluit, was 'n belangrike verantwoordelikheid van tempelpriesters en priesteresse. Spesiale rituele, soos die mis pî, is na gelang van die tyd uitgevoer, óf om 'n nuwe godstandbeeld in 'n tempel te installeer, óf om iemand wat met die godbeeld in aanraking gekom het, te suiwer. Die Ak? Tu -feeste word twee keer per jaar gevier, insluitend die nuwejaarsfees op die herfs -equinox. Die ritueel Sacred Marriage is ingesluit as deel van die Nuwejaarsfees en verteenwoordig die fisiese of simboliese vereniging van die koning en die godin, Inanna. 'N Verskeidenheid rituele is gebruik vir genesing en beskerming teen vloeke wat deur die gode, demone, towenaars en bose voortekens gestuur is. Die magiese kompendiums, die Maqlû, wat rituele vir beskerming teen heksery insluit, en die Surpu, wat oortreders van die gode gesuiwer het, was algemene gereedskap van die professionele towenaar, die ašipu genoem. Rituele was 'n daaglikse deel van die lewe vir alle Mesopotamiërs, wat die guns van die gode en die oortuiging verseker het dat alles reg was in hul wêreld.
Die antieke ritueel van 'n Mesopotamiese oorlogsgod word in Irak ontbloot
Daaglikse pos aanlyn
Die antieke ritueel van 'n Mesopotamiese oorlogsgod wat 5000 jaar gelede vir diereoffers gebruik is, word in Irak gevind
Argeoloë het 'n heilige plein in Irak ontdek wat gebruik is om Ningirsu - 'n oorlogsgod - te paai. Sowat 5 000 jaar gelede, waar mense feeste, rituele en diereoffers in die kuil gehou het.
G7 bereik ooreenkoms oor die aanpak van 'groot tegnologie' belastingvermyding op 'trotse oomblik'
Die G7 het 'n ooreenkoms ooreengekom oor die voorkoming van korporatiewe belastingontduiking deur groot tegnologie -ondernemings.
Hierdie ou land word nou regeer deur 'n klomp boewe wat die land plunder en Iran se teenwoordigheid in die stryd teen ander Midde -Ooste lande en Amerikaanse chicagomixology kennethhite
Die antieke ritueel van 'n Mesopotamiese oorlogsgod word in Irak ontblootArgeoloë het 'n heilige plein in Irak ontdek wat gebruik is om Ningirsu - 'n oorlogsgod - te paai. Sowat 5 000 jaar gelede, waar mense feeste, rituele en diereoffers in die kuil gehou het. Assirië vir ewig!
Donald Trump beweer dat Iran 'n sluipaanval op Amerikaanse troepe en#39 in Irak beplanDONALD Trump het beweer Iran beplan 'n 'sluipaanval' op Amerikaanse troepe in Irak en dring daarop aan dat die Islamitiese Republiek ''n baie duur prys sal betaal'. Die president het die drama uitgereik ...
Iran slaan terug nadat Trump beweer hy beplan Irak -aanvalleAmerikaanse president beskuldig Teheran of sy volmag van die beplanning van 'sluipende' aanval op Amerikaanse basisse Mense sterf in die hospitaal en beweer nou 'n aanval? Ernstig? Aangesien niemand dit gekoop het nie, het Trump dan beweer dat vreemdelinge op die punt staan ​​om aan te val. Dankie Here vir Spaaaaace Foooorce!
Antieke kerk dateer uit die ystertydperk in heerlike sonskynDie glorieryke kiekies van die antieke plek van aanbidding is geneem uit die hommeltuig van Oliver Dixon, omring deur die skilderagtige platteland en met die sonsondergang op die agtergrond. In Indië sloop hulle hierdie tipe ou strukture om paaie te bou. 😂 🤣 Die kerk is besig om dood te gaan. YorkshireLady3 Aangenaam om een ​​te sien wat nie aan die brand is nie#128533
Sy wat geskryf het: Enheduanna and Women of Mesopotamia, ca. 3400–2000 vC (10 September 2021 tot 16 Januarie 2022)
Die eerste skrywer met die naam in die geskiedenis was 'n vrou: Enheduanna. Sy het hierdie naam gekry, wat 'hoëpriesteres, sieraad van die hemel' in Sumeries beteken, by haar aanstelling in die tempel van die maangod in Ur, 'n stad in die suide van Mesopotamië, in die huidige Irak. As dogter van die Akkadiese koning Sargon (ca. 2334–2279 v.C.) het Enheduanna nie net aansienlike godsdienstige, politieke en ekonomiese invloed uitgeoefen nie, maar ook 'n onuitwisbare stempel op die wêreldliteratuur gelaat deur buitengewone werke in Sumeries saam te stel. Haar poësie weerspieël haar diepe toewyding aan die godin van seksuele liefde en oorlogvoering - Inanna in Sumerian, Ishtar in Akkadian.
Hierdie uitstalling, saamgestel deur Sidney Babcock en Erhan Tamur, maak Enheduanna sy fokuspunt, en bied 'n uitgebreide verskeidenheid kunswerke bymekaar wat ryk en veranderende uitdrukkings van vrouelewens in Mesopotamië gedurende die laat vierde en derde millennia vC vasvang. Hierdie werke getuig van vroue se rolle in godsdienstige kontekste as godinne, priesteresse en aanbidders, sowel as op sosiale, ekonomiese en politieke gebied as moeders, werkers en heersers.
Kaart van Antieke Wes -Asië, met geselekteerde argeologiese terreine. Geskep deur Erhan Tamur, met data van die Natural Earth and Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO AQUASTAT Major Rivers of the World)
Vroue kom na vore
Die uitstalling open met 'n oorsig van voorstellings van vroue uit die vroegste Mesopotamiese stede wat omstreeks 3500 vC gestig is, waar skryfwerk uitgevind is en groot kultus -sentrums gevorm is. Die opkoms van die stedelike lewe in hierdie vroeë komplekse samelewings was baie afhanklik van vroue se arbeid. As geskoolde werkers vervaardig hulle tekstiele, erdewerk en verskillende landbougoedere (figuur 1).
Figuur 1: Silinder seël (en moderne indruk) met vroulike figure en koeie, laat Uruk -periode, ca. 3300–3000 v.C., groen slang, 2,2 x 2 cm (7/8 × 13/16 duim) The Morgan Library & amp Museum, verkry deur J. Pierpont Morgan 1885–1908 Morgan Seal 7.
Vroue was ook aktiewe deelnemers op die gebied van godsdiens. Honderde Mesopotamiese gode, gerangskik in genealogiese hiërargieë, was by die naam bekend en het elkeen spesifieke aspekte van die menslike lewe gelei. Individue, gemeenskappe, stede en state het spesifieke beskermgode vereer, vir wie hulle spesiale aanbiddingsplekke gebou het en uitgebreide rituele uitgevoer het. Vroue was betrokke by hierdie godsdienstige gebruike, sowel as priesteresse wat toesig hou oor die kultus en die organisering van tempels, en as aanbidders wat offers bring aan die tempels en afbeeldings van hulself toewy aan godhede. (Figuur 2, 3).
Figuur 2: Silinder seël (en moderne indruk) met priesteres voor die heiligdom, laat Uruk – Jemdet Nasr periode, ca. 3300–2900 v.C., kalksteen, 1,7 × 1,5 cm (11/16 × 9/16 in) The British Museum, Londen, verkry van I. Élias Géjou, 1933 BM 123280. Foto: The Trustees of the British Museum.
Figuur 3: Silinder seël (en moderne indruk) met twee vroulike figure wat aanbiedinge aanbied, Early Dynastic IIIa periode, ca. 2500 vC, marmer, 1 11/16 × 1 in (4,3 × 2,5 cm) Staatliche Museen zu Berlin, Vorderasiatisches Museum, verkry van Elias Solomon David, 1912 VA 03878. Foto: SMB/Olaf M. Teßmer.
Ryk van Inanna
Om die rol van vroue in antieke Mesopotamië ten volle te waardeer, moet u ook kyk na hul goddelike eweknieë, godinne. Die vierde millennium vC dui die vroegste simboliese voorstellings van gode aan. Byvoorbeeld, rietringbondels, wat as deurposte in die moerasse van die suide van Mesopotamië gedien het, het soos die spykerskrif van Inanna se naam gelyk en 'n visuele simbool vir haar teenwoordigheid geword (figuur 4). As 'n oorlogsugtige godin was sy kwaai en onvergewensgesind, maar sy ondersteun haar gunsteling konings in die geveg en legitimeer hul politieke mag. Die ooreenkoms tussen haar en die heerser was eintlik sentraal in die lewensonderhoud van die mense, die instandhouding van die kuddes en die welstand van die land (Figuur 5). Eenvoudig gestel, haar teenwoordigheid het die lewensiklus in die vroeë Mesopotamië bewaar, so duidelik in die gevierde Uruk -vaas (figuur 6).
Figuur 4: Silinder seël (en moderne indruk) met ry diere, laat Uruk – Jemdet Nasr periode, ca. 3300–2900 vC, chalcedoon, 3,6 x 3 cm (3 7/16 in.) Staatliche Museen zu Berlin, Vorderasiatisches Museum, opgegrawe 1933–34 VA 11043. Foto: SMB/Olaf M. Teßmer.
Figuur 5: Silinder seël (en moderne indruk) met "priester-koning" en ramme, laat Uruk – Jemdet Nasr periode, ca. 3300–2900 v.C., marmer en brons, met handvatsel: 8 x 4,5 cm, sonder handvatsel: 5,8 x 4,5 cm Staatliche Museen zu Berlin, Vorderasiatisches Museum, verkry deur Conrad Preußer, 1915, naby Uruk VA 10537. Foto: SMB/Olaf M. Teßmer.
Figuur 6: Uruk vaas, Uruk (moderne Warka), Eanna Precinct, laat Uruk – Jemdet Nasr periode, ca. 3300–2900 vC, The Iraq Museum, Bagdad, opgegrawe 1933–34 IM 19606.'N Gips van die vaas, geleen van die Staatliche Museen zu Berlin, Vorderasiatisches Museum, sal te sien wees. Foto: Wikimedia, CC-BY-SA-4.0.
Godinne word gevisualiseer
In die komende eeue het gode antropomorfies voorgestel, en ikonografiese konvensies is ontwikkel om godinne en sterflike vroue te onderskei. Daar is getoon dat godinne byvoorbeeld horingkrone oor hul lywige hare gedra het, of trosse dadels gehad het. Soms is die krone beklee met takke, vere of dierekoppe. Plantelemente, soos blomme of stingels, word soms bo hul skouers gesien - wat vrugbaarheid en oorvloed simboliseer. Daarbenewens het spesifieke godinne frontaal begin verteenwoordig, met direkte blikke wat krag en gesag uitstraal (Figuur 7, 8).
Fig 7: Fragment van 'n vaartuig met 'n voorste beeld van die godin, vroeë dinastiese IIIb -periode, ca. 2400 vC, basalt, 9 7/8 × 7 5/16 × 1 9/16 in. (25,1 × 18,6 × 4 cm) spykerskrif in Sumeriese Staatliche Museen zu Berlin, Vorderasiatisches Museum, verkry 1914–15 VA 07248. Foto: SMB/Olaf M. Teßmer.
Figuur 8: Muurplaat met priester voor die godin Ninhursag, Girsu (moderne Tello), vroeë dinastiese IIIa -periode, ca. 2500 v.C., kalsiet, 6 7/8 × 6 5/16 × 13/16 in. (17,4 × 16 × 2,1 cm) Musée du Louvre, Départment des Antiquités Orientales, Parys, opgegrawe 1881 AO 276. Foto: Musée du Louvre/ Ali Meyer.
Individuele vroue en vroue van prominensie
Sterflike vroue bevat ook 'n ryk repertoire van haarstyle, kledingstukke en bykomstighede, soos weerspieël in hul portretfoto's. Portretkuns in eertydse Mesopotamië was meer gemoeid met die vaslegging van die essensie van 'n individu as haar gelykenis, en hierdie portrette staan ​​vir die afgebeelde individue in heiligdomme, naby die goddelike vir ewig (Figuur 9). Baie van hierdie vroue het aan ekonomiese transaksies deelgeneem, toesig gehou oor feestelike bankette en aan godsdienstige rituele deelgeneem. Byvoorbeeld, 'n paar voorwerpe in die vorm van gereedskap maak die eerste vrou in die geskiedenis bekend, KA-GÍR-gal, wat moontlik by 'n grondverkope betrokke was (figuur 10). Nog 'n merkwaardige werk, met die vroegste bekende kunstenaar se handtekening, teken die skenking van 'n landgoed aan namens 'n vrou met die naam Shara-igizi-Abzu (figuur 11).
Figuur 9: Staande vroulike figuur met vasgeklemde hande, Tutub (moderne Khafajah), Nintu -tempel VII, vroeë dinastiese IIIb -periode, ca. 2400 v.C., gips, 16 9/16 × 5 11/16 × 4 5/16 in. (42 × 14,5 × 11 cm) Die Oriental Institute van die Universiteit van Chicago, opgegrawe 1932/33 A11441. Foto: Die Universiteit van Chicago.
Figuur 10: Klipskraper en beitel wat die eerste vrou by die naam ken, Jemdet Nasr - vroeë dinastiese periode, ongeveer. 3000–2750 vC, skist (filiet), 3 × 6 5/16 in. (7,6 × 16 cm), beitel: 7 1/16 × 1 5/8 in. (17,9 × 4,1 cm) Proto-spykerskrif-inskripsies Die Britte Museum, Londen, verkry van dr. A. Blau, 1899 BM 86260 en 86261. Foto: Joan Aruz (red.), Art of the First Cities (New York: The Metropolitan Museum of Art, 2003), p. 39.
Die eerste helfte van die uitstalling eindig met een van die bekendste persoonlikhede uit antieke Mesopotamië: koningin Puabi van Ur (ongeveer 2500 v.C.). Sy is op veertigjarige ouderdom oorlede en is begrawe in 'n klipgraafkamer met 'n uitgebreide seremonie, wat die rituele offer van soldate, musikante en bediendes behels. Haar liggaam, toe dit in 1927 opgegrawe is, was nog versier met krale van edelgesteentes en ander juweliersware, asook 'n sierlike hooftooisel wat die vroegste perfeksie van metaalbewerkingstegnieke verteenwoordig wat vandag nog gebruik word (Figuur 12). Boonop is drie silinder seëls teen haar boonste regterarm gevind, vasgemaak aan drie kledingstukke wat haar mantel vasgemaak het (Firgure 13). Alhoewel vroue seëls in die algemeen opskrifte bevat wat dit beskryf met betrekking tot hul mans en vaders, gee Puabi seël slegs haar eie naam en titel as koningin, wat daarop dui dat sy in eie reg regeer het.
Figuur 11: Stele van Shara-igizi-Abzu, moontlik Umma (moderne Tell Jokha), vroeë dinastiese I – II periode, ca. 2900–2600 v.C., gipsalbaster, 8 7/8 × 5 3/4 × 3 3/4 in. (22,4 × 14,7 × 9,5 cm) Spykerskrif The Metropolitan Museum of Art, New York, Fondse van verskillende skenkers, 1958 58,29 . Foto: The Metropolitan Museum of Art.
Figuur 12: Koningin Puabi se begrafnisensemble, Ur (moderne Tell el-Muqayyar), PG 800, Puabi se grafkamer, op Puabi se liggaam, Early Dynastic IIIa periode, ca. 2500 vC, Goud, lapis lazuli, karneool, silwer en agaat Universiteit van Pennsylvania Museum vir Argeologie en Antropologie, Philadelphia, VSA, opgegrawe 1927/28. Foto: Universiteit van Pennsylvania/Bruce White.
Enheduanna: Hoëpriesteres, eerste skrywer
Die tweede helfte van die vertoning handel oor Enheduanna, haar literêre werke, verwante beelde en haar blywende nalatenskap. Teen die einde van die vier-en-twintigste eeu v.C. het die Akkadiese koning Sargon (ongeveer 2334–2279 v.C.) die meerderheid Mesopotamië onder sy gesag verenig en die weg gebaan vir die wêreld se eerste ryk, die Akkadiese Ryk. Die hoofstad, Agade, moontlik naby die hedendaagse Bagdad, moet nog ontdek word. Sargon se aanstelling van sy dogter Enheduanna as die hoëpriesteres van die maangod Nanna in Ur was deel van sy pogings om sy nuwe ryk te konsolideer. In die geskrifte van Enheduanna, alles ondanks haar Akkadiese oorsprong in Sumeries, is die Sumeriese godin Inanna saamgesmelt met haar Akkadiese eweknie, Ishtar. Terwyl baie van die antieke Mesopotamiese literatuur nie toegeskryf word nie, stel Enheduanna haarself by name voor in twee van haar gedigte, "The Exaltation of Inanna" en "A Hymn to Inanna." 'N Derde, "Inanna en Ebih," word haar toegeskryf vanweë die styl en inhoud daarvan. Al hierdie tekste kom slegs by ons neer in afskrifte wat eeue na haar dood gemaak is (Figuur 14).
Figuur 13: Silinder seël (en moderne indruk) van koningin Puabi, Ur (moderne Tell el-Muqayyar), PG 800, die grafkamer van Puabi, teen die boonste regterarm van Puabi, vroeë dinastiese IIIa-periode, ca. 2500 vC, lapis lazuli, 4,9 x 2,6 cm (4,9 x 2,6 cm) spykerskrif in Sumeries: Queen Pu-abi The British Museum, Londen, opgegrawe 1927/28 BM 121544. Foto: The Trustees of the British Museum .
Figuur 14: Tablette met "The Exaltation of Inanna" in drie dele, moontlik Larsa (moderne Tell Senkereh), Ou Babiloniese tydperk, ca. 1750 vC, klei, elk 3 13/16 × 2 5/16 × 1 1/4 in. (9,7 × 5,9 × 3,1 cm) Yale Babylonian Collection, koop YPM BC 018721/YBC 4656 (reëls 1–52), YPM BC 021234/YBC 7169 (reëls 52–102), YPM BC 021231/YBC 7167 (reëls 102–53). Foto: YBC/Klaus Wagensonner.
In "The Exaltation of Inanna" het Enheduanna verstommende outobiografiese besonderhede ingesluit, soos haar stryd teen 'n sekere Lugalanne, waarskynlik die histories getuigste koning van Ur, wat probeer het om haar met geweld uit haar amp te verwyder:
Ja, ek het my plek ingeneem in die heiligdom,
Ek was hoëpriesteres, ek, Enheduanna.
Al dra ek die mandjie, al sing ek die gesange,
'N Doodoffer was gereed, het ek nie meer gelewe nie?
Ek het na die lig toe gegaan, dit voel vir my skroeiend,
Ek het in die rigting van die skaduwee gegaan, dit het my gehul in stof.
'N Loperige hand is oor my heuningbek gelê,
Wat die mooiste in my aard was, het in vuil geword.
O maangod Suen, is hierdie Lugalanne my lot?
Sê vir die hemel om my daarvan vry te maak!
Sê dit net vir die hemel! Die hemel maak my vry!
Toe Lugalanne voorop staan, verdryf hy my uit die tempel,
Hy het my deur die venster laat vlieg soos 'n swaeltjie, ek het my smaak van die lewe gehad,
Hy het my deur 'n land van dorings laat loop.
Hy het die edele diadeem van my heilige amp weggeneem,
Hy het vir my 'n dolk gegee: 'Dit is presies vir u,' het hy gesê. 1
Enheduanna wend haar tot Inanna om hulp, want die maangod Nanna, wat sy bedien, bly onverskillig teenoor haar pleidooie. Gelukkig het Inanna haar gebede aanvaar, en Enheduanna is in haar kantoor herstel:
Die almagtige koningin, wat die priesterlike gemeente voorsit,
Sy aanvaar haar gebed.
Inanna se sublieme testament was vir haar herstel.
Dit was 'n lieflike oomblik vir haar [Inanna], sy was geklee in haar beste, sy was pragtig sonder vergelyking,
Sy was pragtig soos 'n maanstraal wat stroom.
Nanna stap vorentoe om haar te bewonder.
Haar goddelike moeder, Ningal, het saam met hom seën,
Net by die deuropening word ook gegroet.
Wat sy vir haar gewyde vrou beveel het, het die oorhand gekry.
Aan u, wat lande kan vernietig, wie se kosmiese kragte deur die hemel verleen word.
Aan my koningin geklee in skoonheid, aan Inanna lof! 2
Hierdie gedig was die hoogtepunt van haar stryd, 'n kreet wat sy nie meer binne kon hou nie. Sy het trouens 'n merkwaardige reël oor haar eie kreatiewe proses bygevoeg, waarin sy verklaar dat sy hierdie gedig 'geboorte gegee het':
Die een het die kole opgehoop (in die wierookbak), die lustasie voorberei.
Die huwelikskamer wag op u, laat u hart kalmeer!
Met 'dit is vir my genoeg, dit is te veel vir my!' Ek het geboorte gegee, o verhewe dame, (aan hierdie liedjie) vir jou.
Dit wat ek u (middernag) aan u voorgehou het
Mag die sanger dit die middag vir u herhaal! 3
Enheduanna het ook kort tempelsange opgestel wat verskillende Mesopotamiese heiligdomme prys. Daar verwoord sy 'n verenigde godsdienstige landskap deur die tempels van die suide van Mesopotamië te verbind met die in die noorde, miskien in ooreenstemming met die breër politieke aspirasies van haar vader. Die naskrif van die laaste gesang skryf die samestelling daarvan toe aan Enheduanna:
Die samesteller van hierdie tablet is Enheduanna.
My koning, daar is iets geproduseer wat niemand voorheen geproduseer het nie. 4
Figuur 15: Disk van Enheduanna, Ur (moderne Tell el-Muqayyar), gipar, Akkadiese periode, ca. 2300 v.C., albast, 10 1/16 × 2 3/4 in. (25,6 × 7 cm) spykerskrif in Sumeries: En-ḫ [e] du-ana, zirru priesteres, vrou van die god Nanna, dogter van Sargon, [koning] van die wêreld, in [die tempel van die godin Inan] na-ZA.ZA in [U] r, 'n [soc] le gemaak (en) dit genoem: 'dais, tafel van (die god) An' Universiteit van Pennsylvania Museum vir Argeologie en Antropologie, Philadelphia, VSA, opgegrawe 1926 B16665. Foto: Universiteit van Pennsylvania.
Figuur 16: Fragmente van 'n silinder seël (en moderne indruk) met die naam Enheduanna en haar koffier, Ur (moderne Tell el-Muqayyar), PG 503, Akkadiese periode, ca. 2300 v.C., lapis lazuli, 3,5 x 2,25 cm (3,5 x 2,25 cm), spykerskrif in Sumeries: En-ḫedu-ana, dogter van Sargon: Ilum-pāl [il] (is) haar koffier The British Museum, Londen, opgegrawe 1927–28 BM 120572. Foto: Trustees van die British Museum.
Benewens hierdie buitengewone literêre komposisies, kom 'n aantal kunswerke wat na haar naam of beeld verwys, by ons neer. Op 'n opvallende skyfvormige albaster gedenkplaat, toegewy aan 'n tempel ter herdenking van 'n konstruksie, ontmoet haar kragtige blik ons ​​s'n (Figuur 15). 'N Klei -seël en twee seëls behoort aan individue in die omgewing van Enheduanna, identifiseer haar by die naam en getuig van haar voortreflike posisie wat toesig hou oor baie instellings (Figuur 16). Hierdie seëls bevat 'wedstrydtonele', 'n gewilde tema in Mesopotamiese glyptika, wat diere, helde en hibriede wesens toon. Hulle stryd word geïnterpreteer as een tussen die wilde en die mak, die chaotiese en die ordelike. Alhoewel robbe uit die Akkadiese tydperk in die algemeen die wedywerende pare isoleer, soos geïllustreer deur die skouspelagtige gebalanseerde chalcedonseël van Shaggullum (figuur 17), behou robbe wat die eienaars van Enheduanna besit, die friesagtige, deurlopende komposisies van vroeëre periodes. Hierdie visuele kontinuïteit met die Sumeriese verlede stem ooreen met die rol van Enheduanna in haar pa se ambisie om Sumer en Akkad te verenig.
Figuur 17: Silinder seël (en moderne indruk) met wedstrydtoneel, Akkadiese periode, ca. 2200 vC, gebalde chalcedoon, 3,6 x 2,3 cm (3,6 x 2,3 cm) spykerskrif in Sumeries: Puzur-Šullat, šangû-priester van BÀD.KI, Šaggullum, die skrifgeleerde, (is) sy dienskneg die Britte Museum, Londen, verkry 1825, ex-versameling Claudius James Rich BM 89147. Foto: Trustees van die British Museum.
Ryk van Ishtar
Enheduanna se geskrifte was ook noodsaaklik vir die voormelde samesmelting tussen Inanna en Ishtar en laasgenoemde se uiteindelike verduistering van eersgenoemde. Ishtar het die grondslag geword van die Akkadiese Ryk, waarna in latere historiese bronne die 'dinastie van Ishtar' verwys word. 'N Inskripsie uit die tyd van die koning Naram-Sin, die neef van Enheduanna en die kleinseun van Sargon, sê dat dit deur Ishtar se liefde is dat Naram-Sin die land regeer. Boonop bereik die tempelgesange van Enheduanna 'n hoogtepunt met die tempel van Ishtar in Agade, wat die voorrang daarvan aandui, en in "The Exaltation of Inanna" is dit Ishtar wat die hoëpriesteres help om die orde te herstel. Enheduanna se karakterisering van die godin - haar geneigdheid tot geweld, assosiasies met vrugbaarheid en meerderwaardigheid binne die Mesopotamiese panteon - kan selfs hedendaagse visuele voorstellings beïnvloed het. In tonele wat op silinder seëls uit die Akkadiese tydperk gesny is, word Ishtar gereeld gewys wat formidabele leeus en gode domineer terwyl hy na die kyker draai. Makies en sekelbyle word om haar skouers gesien, asook takke wat vrugte dra (Figuur 18). Sulke beelde en Enheduanna se tekste het saamgewerk om 'n kragtige en bedreigende voorstelling van die godin te vorm.
Figuur 18: Silinder seël (en moderne indruk) met godinne Ninishkun en Ishtar, Akkadiese periode (ca. 2334–2154 v.C.), kalksteen, 1 5/8 × 1 in. (4,2 × 2,5 cm) Spykerskrif: na die god Niniškun , Ilaknuid, [seël] -snyer, aangebied (hierdie) The Oriental Institute van die Universiteit van Chicago, verkry 1947 A27903. Foto: Die Universiteit van Chicago.
Moederskap: geboorte, skepping en koestering
Soos vroeër genoem, beskryf Enheduanna haarself as 'n moeder van haar gedig "The Exaltation of Inanna." Die konsep van moederskap in haar tyd strek verder as die biologie om die koestering van nat verpleegsters, vroedvroue en moeders, beide menslik en goddelik, te erken. Volgens antieke tekste beliggaam die tipiese Mesopotamiese moedergodin, Ninhursag, hierdie verskillende tipes moederskap deur gestalte te gee aan die liggame van konings, te help met hul geboortes en as hul nat verpleegster te dien. Koning Eannatum van Lagash (ongeveer 2450 v.C.) beweer dat hy gevoed is met die heilige melk van Ninhursag, en hy voel geëerd deur die langdurige band tussen hom en sy goddelike nat verpleegster. Glyptiese beelde van beide Sumer en Akkad getuig van die vele moederfigure wat in die lewe van 'n kind kan bestaan, en toon dikwels die trots wat hierdie figure behaal het in die koestering wat hulle verskaf het (Figuur 19).
Figuur 19: Silinder seël (en moderne indruk) met moeder en kind bygewoon deur vroue, Ur (moderne Tell el-Muqayyar), PG 871, Akkadiese periode (ca. 2334–2154 v.C.), karneool en goud, 3/4 × 3 (1,9 × 1 cm) Universiteit van Pennsylvania Museum vir Argeologie en Antropologie, Philadelphia, VSA, opgegrawe 1928 B16924. Foto: Universiteit van Pennsylvania.
Figuur 20: Muurplaat met versoeningstonele, Ur (moderne Tell el-Muqayyar), gipar, vroeë dinastiese IIIa-periode, ca. 2500 v.C., kalksteen, 9 × 10 3/8 × 1 1/4 in. (22,9 × 26,3 × 3,2 cm) The British Museum, Londen, opgegrawe 1925/26 BM 118561. Foto: Trustees of the British Museum.
Vroue wat agterna gekom het
Die amp van die hoëpriesteres het nie net voor Enheduanna se tyd bestaan ​​nie, soos weerspieël in 'n muurplaat met 'n voorste afgebeelde hoëpriesteres wat toesig hou oor 'n verlossingsritueel, (figuur 20), maar het ook vir die komende eeue ongeskonde gebly. Baie latere hoëpriesteresse was, net soos Enheduanna, dogters van heersers en hoofde van groot tempels, met godsdienstige, politieke en ekonomiese mag. Hulle word oor die algemeen onderskei deur hul gewaad, lang en los haarstyle en kenmerkende hooftooisels. Sulke ikonografiese kenmerke help ons om ander figure as hoëpriesteresse te identifiseer, soos 'n vroulike kop met diep gesnyde, deurdringende oë wat in die heilige gebied in Ur gevind word (figuur 21) of 'n pragtige beeldjie met 'n tablet in haar skoot wat een van die belangrikste hoenders omhul drade van die uitstalling: vroue en outeurskap (Figuur 22). Ander vroue van hoë rang, insluitend lede van die koninklike familie, is gereeld uitgebeeld met franje en hul hare vasgemaak in chignons of ander ingewikkelde klere (Figuur 23). Die uitstalling word afgesluit met 'n seleksie van sulke beelde van die einde van die derde millennium v.C.
Figuur 21: Hoof van 'n hoëpriesteres (?) Met ingelegde oë, Ur (moderne Tell el-Muqayyar), gebied EH, suid van Gipar, Akkadiese periode (ca. 2334–2154 v.C.), albaster, skulp, lapis lazuli en bitumen, 3 3/4 × 3 1/8 × 3 3/8 duim (9,5 × 8 × 8,5 cm) Universiteit van Pennsylvania Museum vir Argeologie en Antropologie, Philadelphia, VSA, opgegrawe 1926 B16228. Foto: Universiteit van Pennsylvania.
Figuur 22: Sit vroulike figuur met tablet op skoot, Ur III -periode (ca. 2112–2004 v.C.), albast, 4 9/16 × 2 × 1 3/4 in. (11,6 × 5 × 4,5 cm) Staatliche Museen zu Berlin , Vorderasiatisches Museum, verkry 1913 VA 04854. Foto: SMB/Olaf M. Teßmer.
Figuur 23: Fragment van 'n staande vroulike figuur met hande gevou, Girsu (moderne Tello), moontlik die bewind van Gudea, heerser van Lagash, ca. 2150 vC, chloriet, 7 × 4 5/16 × 2 5/8 in. (17,8 × 11 × 6,7 cm) Musée du Louvre, Départment des Antiquités Orientales, Parys, opgegrawe 1881 AO 295. Foto: R.M.N./H. Lewandowski.
Die kunswerke wat saamgevoeg word Sy wat geskryf het: Enheduanna and Women of Mesopotamia toon 'n noukeurige kunstenaarskap en 'n opvallende stilistiese verskeidenheid in die voorstelling van vroue, en kombineer dikwels fyn uitgevoerde naturalisme met 'n kragtige, ekspressiewe stilisering. Hierdie werke het duisende jare lank weerstaan, en gee ons asemrowende insig in 'n aspek van 'n antieke patriargale samelewing wat dikwels misgekyk word: vrouwees. In die besonder het Enheduanna se hartstogtelike stem 'n blywende impak gehad, aangesien haar geskrifte eeue nadat sy gesterf het, steeds in skrifskole gekopieer is. She Who Wrote, wat vir die eerste keer 'n skouspelagtige verskeidenheid van haar tekste en verwante beelde verenig, vier Enheduanna se tydlose poësie en blywende nalatenskap as skrywer, priesteres en vrou.
Sy wat geskryf het: Enheduanna and Women of Mesopotamia word moontlik gemaak deur die vrygewigheid van Jeannette en Jonathan Rosen. Bykomende ondersteuning word verleen deur Becky en Tom Fruin, Laurie en David Ying, en deur 'n geskenk ter nagedagtenis aan Max Elghanayan, met hulp van Lauren Belfer en Michael Marissen, en van 'n anonieme skenker.
Departement van Ou Wes -Asiatiese seëls en tablette
Die oorspronklike naam van die stad is onbekend  Tell Brak is die huidige naam van die tel. Oos van die heuwel lê 'n gedroogde meer met die naam "Khatuniah" wat opgeteken is as "Lacus Beberaci" (die meer van Brak) op die Romeinse kaart Tabula Peutingeriana.  Die meer is waarskynlik vernoem na Tell Brak, die naaste kamp in die omgewing.  Die naam "Brak" kan dus 'n weerspieëling wees van die oudste naam. 
Gedurende die derde millennium vC was die stad bekend as "Nagar", wat moontlik van Semitiese oorsprong kan wees en 'n 'bewerkte plek' kan beteken.  Die naam "Nagar" het opgehou na die Ou Babiloniese tydperk,  , maar die stad bestaan ​​steeds as Nawar, onder beheer van die Hurriaanse deelstaat Mitanni.   Hurriaanse konings van Urkesh het die titel "Koning van Urkesh en Nawar" in die derde millennium vC aangeneem, hoewel daar 'n algemene opvatting is dat die derde millennium v.C. Nawar identies is aan Nagar,  sommige geleerdes, soos Jesper Eidem, twyfel hieroor.  Die geleerdes kies vir 'n stad nader aan Urkesh, wat ook Nawala/Nabula genoem is as die beoogde Nawar. 
Die vroegste tydperk A, is gedateer tot die proto Halaf -kultuur c. 6500 vC, toe 'n klein nedersetting bestaan ​​het.  Baie voorwerpe uit die tydperk is ontdek, waaronder die Halaf -erdewerk.  Teen 5000 vC,  Halaf -kultuur omskep in Noordelike Ubaid,  en baie Ubaid -materiale is in Tell Brak gevind.  Opgrawings en oppervlakte -opname van die terrein en sy omgewing, het 'n groot platform van bakstene opgegrawe wat dateer uit wyle Ubaid, [nota 1]  en onthul dat Tell Brak effens vroeër as 'n stedelike sentrum ontwikkel het as beter bekende stede van die suide van Mesopotamië, soos Uruk.  
Die eerste stad Edit
In die suide van Mesopotamië het die oorspronklike Ubaid -kultuur ontwikkel tot die Uruk -tydperk.  Die mense van die suidelike Uruk -tydperk het militêre en kommersiële middele gebruik om die beskawing uit te brei.  In Noord -Mesopotamië word die post -Ubaid -tydperk as Lae Chalcolithic / Northern Uruk -periode aangewys,  waartydens Tell Brak begin uitbrei het. 
Tydperk Brak E was getuie van die bou van die stad se mure,  en Tell Brak se uitbreiding buite die heuwel om 'n laer stad te vorm.  Teen die einde van die 5de millennium vC bereik Tell Brak die grootte van ongeveer. 55 hektaar.  Gebied TW van die tellings (Argeoloë het Tell Brak verdeel in gebiede met alfabetiese letters.  Sien die kaart vir Tell Brak se gebiede) het die oorblyfsels van 'n monumentale gebou met twee meter dik mure en 'n basaltdrempel onthul.  Voor die gebou is 'n skerp verharde straat ontdek wat na die noordelike ingang van die stad lei. 
Die stad het gedurende die periode F uitgebrei en die grootte van 130 hektaar bereik.  Vier massagrafte wat dateer uit c. 3800–3600 vC is ontdek in die submound, Tell Majnuna, noord van die hoofkelder, en hulle stel voor dat die verstedelikingsproses gepaard gegaan het met interne sosiale spanning en 'n toename in die organisering van oorlogvoering.  Die eerste helfte van periode F (aangewys LC3), het die Oogtempel opgerig, [nota 2] , wat vernoem is na die duisende klein albastiese "Eye idols" -beeldjies wat daarin ontdek is. [nota 3]  Die afgode is ook in die omgewing gevind TW. 
Interaksies met die Mesopotamiese suide het gedurende die tweede helfte van periode F (aangewys as LC4) c. 3600 vC,  en 'n Urukeaanse kolonie is in die stad gestig.   Met die einde van die Uruk -kultuur omstreeks 3000 vC, is die kolonie van Tell Brak in die steek gelaat en doelbewus gelykgemaak deur die inwoners daarvan.   Tell Brak het gedurende die volgende periodes H en J opgedoen en tot die heuwel beperk geraak.  Bewyse bestaan ​​vir 'n interaksie met die Mesopotamiese suide gedurende periode H, verteenwoordig deur die bestaan ​​van materiaal soortgelyk aan dié wat tydens die suidelike Jemdet Nasr -periode vervaardig is.  Die stad het gedurende die Ninevite 5 -periode 'n klein nedersetting gebly, met 'n klein tempel en gepaardgaande seëlaktiwiteite. [nota 4] 
Koninkryk Nagar Wysig
Rondom c. 2600 vC is 'n groot administratiewe gebou gebou en die stad brei weer uit die kelder.  Die herlewing hou verband met die Kish -beskawing,  en die stad is 'Nagar' genoem.  Onder die belangrike geboue wat uit die koninkryk gedateer is, is 'n administratiewe gebou of tempel met die naam "Brak Oval",  in die omgewing TC.  Die gebou het 'n geboë buitemuur wat herinner aan die "Oval Tempel" van Khafajah in Sentraal -Mesopotamië.  Afgesien van die muur, is die vergelyking tussen die twee geboue in terme van argitektuur egter moeilik, aangesien elke gebou 'n ander plan volg. 
Die oudste verwysings na Nagar kom van Mari en tablette wat in Nabada ontdek is.  Die belangrikste bron oor Nagar kom egter uit die argiewe van Ebla.  Die meeste tekste teken die heerser van Nagar op met sy titel "En", sonder om 'n naam te noem.   Maar in 'n teks van Ebla word Mara-Il, 'n koning van Nagar  genoem, maar hy is die enigste heerser wat bekend was by die pre-Akkadiese Nagar, en regeer 'n bietjie meer as 'n geslag voor die vernietiging van die koninkryk . 
Op sy hoogtepunt omvat Nagar die grootste deel van die suidwestelike helfte van die Khabur -bekken,  en was dit 'n diplomatieke en politieke gelyke van die Eblaite- en Mariote -state.  Die koninkryk het ten minste 17 ondergeskikte stede ingesluit,  soos Hazna,  en die belangrikste Nabada, 'n stadstaat wat deur Nagar geannekseer is,  en gedien het as 'n provinsiale hoofstad.  Nagar was betrokke by die wye diplomatieke netwerk van Ebla,  en die betrekkinge tussen die twee koninkryke behels konfrontasies en alliansies.  'n Teks uit Ebla noem die oorwinning van Ebla se koning (miskien Irkab-Damu) oor Nagar.  'n Paar jaar later is 'n verdrag egter gesluit, en die verhoudings het gevorder tot 'n dinastiese huwelik tussen prinses Tagrish-Damu van Ebla en prins Ultum-Huhu, die seun van die monarg van Nagar.  
Nagar is in die sewe jaar van die termyn van die Eblaite -vizier Ibrium deur Mari verslaan, wat die handelsroetes tussen Ebla en die suide van Mesopotamië via die boonste Mesopotamië versper het.  Later het Ebla se koning Isar-Damu 'n alliansie gesluit met Nagar en Kish teen Mari,  en die veldtog was onder leiding van die Eblaite-vizier Ibbi-Sipish, wat die gesamentlike leërs tot 'n oorwinning gelei het in 'n geveg naby Terqa.  Daarna val die alliansie die opstandige Eblaite -vasaalstad Armi aan.  Ebla is ongeveer drie jaar na Terqa se geveg vernietig,  en kort daarna het Nagar gevolg in c. 2300 v.C.  Groot dele van die stad is verbrand, 'n daad wat toegeskryf word aan Mari,  of Sargon van Akkad. 
Akkadiese tydperk Redigeer
Na die vernietiging daarvan is Nagar herbou deur die Akkadiese ryk om 'n sentrum van die provinsiale administrasie te vorm.  Die stad het die hele vertrek en 'n laer stad aan die suidelike rand van die heuwel ingesluit.  Twee openbare geboue is gedurende die vroeë Akkadiese tydperke gebou, een kompleks in gebied SS,  en nog een in die omgewing FS.  Die bou van gebied FS het sy eie tempel ingesluit en sou moontlik as 'n karavanserai gedien het, naby die noordelike poort van die stad.  Die vroeë Akkadiese vorste was besig met interne konflikte,  en Tell Brak is op 'n stadium voor die bewind van Naram-Sin tydelik deur Akkad laat vaar. [nota 5]  Die verlating kan verband hou met 'n omgewingsgebeurtenis wat die woestynvorming van die streek veroorsaak het. 
Die vernietiging van die koninkryk van Nagar het 'n magsvakuum in die Bo -Khabur veroorsaak.  Die Hurrians, wat voorheen in Urkesh gekonsentreer was,  het voordeel getrek uit die situasie om die streek al in die laaste jare van Sargon te beheer.  Tell Brak was bekend as "Nawar" vir die Hurriërs,  en konings van Urkesh het die titel "Koning van Urkesh en Nawar" gekry, eers getuig in die seël van Urkesh se koning Atal-Shen.  
Die gebruik van die titel het voortgegaan tydens die bewind van Atal-Shen se opvolgers, Tupkish en Tish-Atal,   wat slegs in Urkesh geheers het.  Die Akkadiërs onder Naram-Sin het Nagar stewig by hul ryk ingelyf.  Die belangrikste Akkadiese gebou in die stad word die "Paleis van Naram-Sin" genoem, [nota 6] , wat dele daarvan oor die oorspronklike Oogtempel laat bou het.   Ten spyte van sy naam, is die paleis nader aan 'n vesting, , aangesien dit meer 'n versterkte depot was vir die berging van versamelde hulde eerder as 'n woonstoel.   Die paleis is tydens die bewind van Naram-Sin verbrand, miskien deur 'n aanval op Lullubi,  en die stad is aan die einde van die Akkadiese tydperk verbrand c. 2193 vC, waarskynlik deur die Gutians. 
Post-Akkadiese koninkryk Redigeer
Die Akkadiese tydperk is gevolg deur tydperk N,  waartydens Nagar die middelpunt van 'n onafhanklike Hurriaanse dinastie was,  wat bewys is deur die ontdekking van 'n seël, waarin die naam van koning Talpus-Atili van Nagar,  opgeteken is regeer tydens of effens na die bewind van Naram-Sin se seun Shar-Kali-Sharri.  Die siening dat Tell Brak onder Ur III se beheer gekom het, word geweier, [nota 7]  en daar bestaan ​​bewyse vir 'n Hurrian-heropbou van die paleis van Naram-Sin, wat Max Mallowan verkeerdelik aan Ur-Nammu van Ur toegeskryf het.  Tydperk N het 'n afname in die stad se grootte, met openbare geboue wat verlate geraak het en die onderste stad ontruim is.  Daar is min kortstondige huise in die omgewing gebou CH gedurende tydperk N,  en hoewel dit aansienlik verminder is, het argeologie bewys gelewer vir die voortgesette besetting in die stad, in plaas van verlating. [nota 8] 
Buitelandse bewind en latere tydperke Redigeer
Gedurende tydperk P was Nagar dig bevolk in die noordelike rif van die tel.  Die stad was onder die bewind van Mari  en was die plek van 'n beslissende oorwinning wat Yahdun-Lim van Mari oor Shamshi-Adad I van Assirië behaal het.  Nagar het sy belangrikheid verloor en het in die 18de eeu vC onder die bewind van Kahat geval. 
In die periode Q was Tell Brak 'n belangrike handelsstad in die staat Mitanni.  'n Paleis met twee verdiepings is gebou c. 1500 v.C. in die noordelike gedeelte van die tell,  , benewens 'n gepaardgaande tempel.  Die res van die kelder was egter nie beset nie, en 'n laer stad het na die noorde uitgebrei, maar word nou amper vernietig deur moderne landbou.  Twee Mitanniese regsdokumente, met die name van die konings Artashumara en Tushratta, is teruggevind uit die stad,  wat tussen ongeveer 1300 en 1275 vC,  in twee golwe vernietig is, eers deur die hande van die Assiriese koning Adad-Nirari I, toe deur sy opvolger Shalmaneser I. 
Na die vernietiging van die Mitanniese stad bestaan ​​daar min bewyse van 'n besetting in die kelder, maar gedurende die Assiriese tydperk het 'n aantal klein dorpies in die onderste stad bestaan.  Die oorblyfsels van 'n Hellenistiese nedersetting is ontdek op 'n nabygeleë satellietvertoning, aan die noordwestelike rand van die hooftel.  Opgrawings het egter geen keramiek uit die Parthies-Romeinse of Bisantynse-Sasaniese tydperke gevind nie, alhoewel skerpe wat uit daardie tydperke dateer, opgemerk is.  In die middel van die eerste millennium nC is 'n versterkte gebou in die noordoostelike onderste stad opgerig.  Die gebou is deur Antoine Poidebard op die Justiniaanse era (sesde eeu nC) gedateer, op grond van sy argitektuur.  Die laaste besettingstydperk van die terrein was gedurende die vroeë Abbasidiese kalifaat,  toe 'n kanaal gebou is om die stad water van die nabygeleë Jaghjaghrivier te voorsien. 
Mense en taal Redigeer
Die Halafiërs was die inheemse mense van die Neolitiese Noord -Sirië, [nota 9]  wat later die suidelike Ubaidiese kultuur aangeneem het.  Kontak met die Mesopotamiese suide het gedurende die vroeë en middelste Noord -Uruk -periode toegeneem,  en suidelike mense verhuis na Tell Brak in die laat Uruk -periode,  en vorm 'n kolonie, wat 'n gemengde samelewing voortbring.  Die kolonis van die Urukea is teen die einde van die vierde millennium vC deur die kolonis in die steek gelaat, en die inheemse Tell Brak is 'n veelbesproke stad.   Die bevolking van die pre-Akkadiese koninkryk was Semities,  en het sy eie Oos-Semitiese dialek van die Eblaïtiese taal wat in Ebla en Mari gebruik is, gepraat.  Die Nagaritiese dialek is nader aan die dialek van Mari eerder as dié van Ebla. 
Geen Hurriaanse name word in die pre-Akkadiese periode aangeteken nie,   hoewel die naam van prins Ultum-Huhu moeilik verstaanbaar is as Semities.  Gedurende die Akkadiese tydperk is beide Semitiese en Hurriese name opgeteken,   omdat die Hurriërs blykbaar voordeel getrek het uit die magsvakuum wat veroorsaak is deur die vernietiging van die pre-Akkadiese koninkryk, om te migreer en uitbrei in die streek.  Die post-Akkadiese tydperk Tell Brak het 'n sterk Hurriaanse element gehad,  en Hurriaanse heersers,  hoewel die streek ook deur Amoritiese stamme bewoon was.  'n Aantal van die Amoritiese Banu-Yamina-stamme vestig die omgewing van Tell Brak tydens die bewind van Zimri-Lim van Mari,  en elke groep gebruik sy eie taal (Hurriaanse en Amoritiese tale).  Tell Brak was 'n sentrum van die Hurrians-Mitanniese ryk,  wat Hurrian as amptelike taal gehad het.  Akkadies was egter die internasionale taal van die streek, wat blyk uit die post-Akkadiese en Mitanniese eras-tablette,   wat by Tell Brak ontdek is en in Akkadies geskryf is. 
Die bevindings in die Oogtempel dui daarop dat Tell Brak een van die vroegste plekke van georganiseerde godsdiens in die noorde van Mesopotamië is.  Dit is onbekend aan watter god die oogtempel toegewy is,  en die "Eyes" -beeldjies blyk 'n offer te wees vir die onbekende god.  Die tempel is waarskynlik opgedra vir die Sumeriese Innana of die Semitiese Ishtar Michel Meslin veronderstel dat die "Eyes" -beeldjies 'n voorstelling is van 'n alles siende vroulike godheid. 
Gedurende die era van die pre-Akkadiese koninkryk het Hazna, 'n ou kultiese sentrum van Noord-Sirië, as bedevaartsentrum vir Nagar gedien.  Die Oogtempel bly in gebruik,  maar as 'n klein heiligdom,  terwyl die godin Belet-Nagar die belangrikste godheid van die koninkryk geword het. [nota 10]  Die tempel van Belet-Nagar word nie geïdentifiseer nie, maar lê waarskynlik onder die Mitanniese paleis.  Die Eblaïese godheid Kura is ook vereer in Nagar,  en die monarge word getuig dat hulle die tempel van die Semitiese god Dagon in Tuttul besoek.  Gedurende die Akkadiese tydperk was die tempel in die omgewing FS is opgedra aan die Sumeriese god Shakkan, die beskermheer van diere en op die platteland.    Tell Brak was 'n belangrike godsdienstige sentrum in Hurrian,  en die tempel van Belet-Nagar het sy kultiese belangrikheid in die hele streek tot in die vroeë tweede millennium vC behou. [nota 11] 
Noord -Mesopotamië het onafhanklik ontwikkel uit die suide tydens die laat chalkolitiese / vroeë en middelste Noord -Uruk (4000–3500 vC).  Hierdie tydperk is gekenmerk deur 'n sterk klem op heilige plekke,  waaronder die Oogtempel die belangrikste in Tell Brak was.  Die gebou met 'Eyes' afgode in die omgewing TW was houtpanele, waarvan die hoofvertrek met houtpanele uitgevoer was.  Die gebou bevat ook die vroegste bekende gevel van 'n halfkolom, wat 'n karakter is wat in latere periodes met tempels geassosieer sal word. 
Teen laat Noord -Uruk en veral na 3200 vC, het noordelike Mesopotamië onder die volle kulturele oorheersing van die suidelike Uruk -kultuur gekom,  wat Tell geraak het. Brak se argitektuur en administrasie.  Die suidelike invloed is die duidelikste op die vlak met die naam "Laaste Jemdet Nasr" van die Oogtempel,  met suidelike elemente soos kegelmosaïek.  Die Uruk -teenwoordigheid was vreedsaam, aangesien dit die eerste keer opgemerk is in die konteks van die viering van kommersiële transaksies gedurende die tydperk wat tradisioneel deur middel van feesmaal bekragtig is. [nota 12]   Die opgrawings in die gebied TW onthul dat feesmaal 'n belangrike plaaslike gewoonte is, aangesien twee kookgeriewe, groot hoeveelhede korrels, geraamtes van diere, 'n koepel -oond en braaiplekke ontdek is.  Onder die laat Uruk -materiaal wat by Tell Brak gevind is, is 'n standaardteks vir opgeleide skrifgeleerdes (die "Standard Professions" -teks), deel van die gestandaardiseerde onderwys wat in die 3de millennium vC oor 'n wye gebied van Sirië en Mesopotamië geleer is. 
Die pre-Akkadiese koninkryk was bekend vir sy akrobate, wat in Ebla in aanvraag was en plaaslike Eblaite-entertainers opgelei het.  Die koninkryk het ook sy eie plaaslike glyptiese styl genaamd die "Brak Style", , wat verskil van die suidelike verseëlingsvariante, met sagte sirkelvorms en skerp rande.  Die Akkadiese administrasie het min invloed op die plaaslike administratiewe tradisies en verseëlingstyl,  en Akkadiese seëls bestaan ​​langs mekaar met die plaaslike variant.  Die Hurriërs gebruik die Akkadiese styl in hul seëls, en Elamitiese seëls is ontdek, wat dui op 'n interaksie met die westelike Iraanse plato.  Tell Brak het groot kennis gebied oor die kultuur van Mitanni, wat glas vervaardig het met behulp van gesofistikeerde tegnieke, wat gelei het tot verskillende variëteite van veelkleurige en versierde vorms.  Monsters van die uitgebreide Nuzi -ware is ontdek, benewens seëls wat kenmerkende Mitanniese elemente kombineer met die internasionale motiewe van daardie tydperk. 
Seëls van Tell Brak en Nabada wat uit die pre-Akkadiese koninkryk dateer, het die gebruik van vierwielwaens en oorlogswaens onthul.  Opgrawing in gebied FS herwinde kleimodelle van perde en waens uit die Akkadiese en post-Akkadiese tydperke.  Die modelle bied inligting oor die tipes waens wat gedurende daardie tydperk (2350–2000 vC) gebruik is,  en dit bevat vierwielvoertuie en twee tipes tweewielvoertuie, die eerste is 'n wa met vaste sitplekke en die tweede is 'n wa waar die bestuurder bo die as staan.  Die waens is tydens die Mitanni-era bekendgestel,  en nie een van die waens voor Mitanni kan as waens beskou word nie, soos dit in sommige bronne verkeerdelik beskryf word.  
Die eerste stad het die kenmerke van groot stedelike sentra, soos monumentale geboue,  en lyk asof dit deur 'n verwantskap gebaseer is, onder leiding van ouderlinge.  Die pre-Akkadiese koninkryk is gedesentraliseer,  en die provinsiale sentrum van Nabada is beheer deur 'n raad van ouderlinge, langs die verteenwoordiger van die koning.  Die Nagaritiese vorste moes gereeld deur hul koninkryk toer om hul politieke beheer te bewerkstellig.   Gedurende die vroeë Akkadiese periode is Nagar deur plaaslike amptenare bestuur. Die sentrale beheer is egter verskerp en die aantal Akkadiese amptenare het toegeneem na die vermeende omgewingsgebeurtenis wat die bou van die paleis van Naram-Sin voorafgegaan het.  Die post-Akkadiese Nagar was 'n stad-staat koninkryk,  wat geleidelik sy politieke belangrikheid tydens die vroeë tweede millennium vC verloor het, aangesien daar geen bewyse bestaan ​​dat 'n koning uit daardie tydperk dateer nie. 
Heersers van Tell Brak Edit
Vroeë periode, moontlik regeer deur 'n plaaslike vergadering van ouderlinge. 
Pre-Akkadiese koninkryk Nagar (ongeveer 2600–2300 v.C.)
Mara-Il Fl. laat 24ste eeu vC. 
Vroeë Akkadiese periode, vroeg in die 23ste eeu v.C.. 
Urkesh -oorheersing, die Urkeshitiese koning Atal-Shen het homself as "Koning van Urkesh en Nawar" beskryf,  so ook sy opvolgers wat slegs in Urkesh regeer het. 
Akkadiese beheer, onder die bewind van Naram-Sin van Akkad. 
Post-Akkadiese koninkryk Nagar
Talpus-Atili Fl. einde van die derde millennium vC.  Hy het homself 'die son van die land Nagar' genoem. 
Verskeie buitelandse heersers soos Mari,  Kahat,  Mitanni,  en Assirië. 
Tell Brak was gedurende sy geskiedenis 'n belangrike handelsentrum; dit was 'n entrepot van obsidiaanse handel tydens die Chalcolithic, aangesien dit geleë was op die rivierkruising tussen Anatolië, die Levant en die suide van Mesopotamië.  Die platteland was beset deur kleiner dorpe, dorpe en gehuggies, maar die omgewing van die stad was binne drie kilometer leeg.  Dit was waarskynlik te wyte aan die intensiewe verbouing in die onmiddellike binneland om die bevolking te onderhou.  Die stad het verskillende voorwerpe vervaardig, waaronder kelkies gemaak van obsidiaan en wit marmer,  faience,  vuurgereedskap en skulpinlegsels.  Daar bestaan ​​egter bewyse vir 'n effense verskuiwing in die produksie van goedere na die vervaardiging van voorwerpe wat in die suide verlang word, na die vestiging van die Uruk -kolonie. 
Handel was ook 'n belangrike ekonomiese aktiwiteit vir die pre-Akkadiese koninkryk Nagar,  wat Ebla en Kish as groot vennote gehad het.  Die koninkryk het glas,  wol,  vervaardig en was bekend vir die teel en handel in die Kunga,   'n baster van 'n donkie en 'n vroulike onager.  Tell Brak het gedurende die Akkadiese tydperk 'n belangrike handelsentrum gebly,  en was een van die belangrikste handelsstede van Mitanni.  Baie voorwerpe is in Mitannian Tell Brak vervaardig, insluitend meubels van ivoor, hout en brons, benewens glas.  Die stad het bewyse gelewer vir die internasionale kommersiële kontakte van Mitanni, waaronder Egiptiese, Hetitiese en Myseense voorwerpe, waarvan sommige in die streek vervaardig is om die plaaslike smaak te bevredig. 
Die Kungas van pre-Akkadiese Nagar is gebruik om die waens van konings te teken voor die makmaak van die perd,  en 'n koninklike optog bevat tot vyftig diere.  Die kungas van Nagar was groot aanvraag in die Eblaite -ryk  dit kos twee kilo silwer, vyftig keer die prys van 'n donkie,  en word gereeld deur die vorste van Ebla ingevoer om as vervoer gebruik te word diere en geskenke vir geallieerde stede.  Die perd was bekend in die streek gedurende die derde millennium vC, maar is nie voor die tydperk ca. 18de eeu v.C. 
Tell Brak is opgegrawe deur die Britse argeoloog Sir Max Mallowan, eggenoot van Agatha Christie, in 1937 en 1938.  Die artefakte uit Mallowan se opgrawings word nou bewaar in die Ashmolean Museum, National Museum of Aleppo en die versameling van die British Museum  laasgenoemde bevat die Tell Brak Head wat dateer uit c. 3500–3300 v.C.  
'N Span van die Institute of Archaeology van die Universiteit van Londen, onder leiding van David en Joan Oates, het tussen 1976 en 1993 vir 14 seisoene gewerk.  Na 1993 is 'n aantal velddirekteure onder die generaal opgrawings uitgevoer. leiding van David (tot 2004) en Joan Oates.  Die direkteure was Roger Matthews (in 1994–1996), vir die McDonald Institute for Archaeological Research van die Universiteit van Cambridge Geoff Emberling (in 1998–2002) en Helen McDonald (in 2000–2004), vir die British Institute for die studie van Irak en die Metropolitan Museum of Art.  In 2006 word Augusta McMahon velddirekteur, ook geborg deur die British Institute for the Study of Iraq.  'n Streeksargeologiese veldopname in 'n radius van 20 km (12 mi) rondom Brak is onder toesig van Henry T. Wright (in 2002-2005).  Baie van die vondste uit die opgrawings by Tell Brak word in die Deir ez-Zor-museum vertoon.  Die mees onlangse opgrawings het in die lente van 2011 plaasgevind, maar argeologiese werk word tans opgeskort weens die voortslepende Siriese burgeroorlog. 
Siriese burgeroorlog Wysig
Volgens die Siriese owerhede is die kamp van argeoloë geplunder, saam met die gereedskap en keramiek wat daarin gehou is.  Die webwerf het hande verander tussen die verskillende vegters, veral die Koerdiese mense se beskermingseenhede en die Islamitiese Staat van Irak en die Levant.  Begin 2015 is Tell Brak deur die Koerdiese magte geneem na ligte gevegte met die Islamitiese Staat. 
Antieke Mesopotamië: Rituele kinderoffer wat in die Bronstydperk in Turkye ontbloot is
Argeoloë het bewyse ontdek dat ten minste 11 kinders en jongmense dood is as gevolg van rituele opoffering tussen 3100 en 2800 v.G.J. Hul navorsing is Woensdag in die tydskrif gepubliseer Oudheid.
Die lyke van mense van ongeveer 11 jaar en ouer is in bisarre posisies in en om 'n groot klipgraf gerangskik. Agt jongmense lê aan die voete van twee kinders in die kisagtige struktuur. Verdere oorskot lê rondom die graf omring deur uitspattige grafgoed.
Sommige oorblyfsels toon bewys van steekwonde, maar navorsers is nie seker hoe al die individue hul lewens verloor het nie. Een mannetjie het gewelddadige beserings aan sy heup en kop opgedoen, soortgelyk aan wonde wat gerekonstrueer is uit ander Mesopotamiese rituele offers.
"Dit is onwaarskynlik dat hierdie kinders en jongmense in 'n bloedbad of konflik dood is," het die London Natural History Museum, Brenna Hassett, in 'n verklaring gesê. "Die noukeurige posisie van die liggame en die bewyse van gewelddadige dood dui daarop dat hierdie begrafnisse ooreenstem met dieselfde patroon van menslike offer wat op ander plekke in die streek gesien kan word."
Hassett het die navorsing na die Bronstydperk begraafplaas Ba şur H & oumly & uumlk in Turkye gelei. Destyds was die gebied deel van die antieke gebied Mesopotamië, wat dele van vandag se Turkye, Irak, Koeweit, Sirië en Saoedi -Arabië omvat.
Vorige opgrawings van antieke Mesopotamië het honderde offergawes onthul, ongeveer 500 jaar later op die beroemde koninklike begraafplaas van Ur, het Hassett gesê. 'Daar word beweer dat die beoefening van menslike opoffering een van die maniere was waarop komplekse beskawings, soos die in Mesopotamië, hul mag versterk het,' het sy bygevoeg. "Hierdie ontdekking beweeg die ondersoek 500 jaar vroeër en meer as 500 myl na die noorde."
Die pas ontdekte oorskot, verduidelik Bassett, is opvallend vir die ouderdomme van die slagoffers, die aantal begrawe en die waarde van die items wat onder die oorskot gevind is. 'Vroue en kinders in Mesopotamië is soms begrawe met grafgoed, maar dit was gewoonlik persoonlike besittings.
'Daar is verskillende bewysstukke wat daarop dui dat hierdie jongmense nie per ongeluk of natuurlik gesterf het nie en dat hulle eerder geoffer is.'
Buiten menslike opoffering het Ba şur H & oumly & uumlk voorheen in 2013 5 000 jaar oue bordspelstukke opgelewer.
In antieke Mesopotamië het seks onder die gode hemel en aarde geskud
Die 'Burney Relief', wat vermoedelik Ishtar, die Mesopotamiese godin van liefde en oorlog, of haar ouer suster Ereshkigal, koningin van die onderwêreld (ongeveer 19de of 18de eeu v.C.) verteenwoordig. Krediet: BabelStone
Seksualiteit was sentraal in die lewe in antieke Mesopotamië, 'n gebied in die Ou Nabye Ooste wat dikwels beskryf word as die wieg van die westerse beskawing wat ongeveer ooreenstem met die hedendaagse Irak, Koeweit en dele van Sirië, Iran en Turkye. Dit was nie net so vir die alledaagse mense nie, maar vir konings en selfs gode.
Mesopotamiese gode het baie menslike ervarings gedeel, met gode wat trou, gesinne voortbring en gesinne en gesinspligte deel. Maar as die liefde verkeerd loop, kan die gevolge in die hemel sowel as op die aarde erg wees.
Geleerdes het die ooreenkomste waargeneem tussen die goddelike 'huweliksmasjien' wat in antieke literêre werke voorkom en die historiese hofmakery van sterflinge, hoewel dit moeilik is om die twee te ontkoppel, veral in sogenaamde 'heilige huwelike', waarin die konings van Mesopotamië met gode getrou het .
Gods, wat onsterflik was en oor die algemeen 'n beter status as die mens gehad het, het streng geslagsgemeenskap nie nodig gehad vir die instandhouding van die bevolking nie, maar die praktiese aspekte van die saak het weinig gedoen om hul entoesiasme te stuit.
Seksuele verhoudings tussen Mesopotamiese gode het inspirasie verskaf vir 'n ryk verskeidenheid vertellings. Dit sluit in Sumeriese mites soos Enlil en Ninlil en Enki en Ninhursag, waar die ingewikkelde seksuele interaksies tussen godhede bedrog, bedrog en vermomming behels.
In beide mites neem 'n manlike godheid 'n vermomming aan en probeer dan om seksuele toegang tot die vroulike god te verkry - of om die strewe van sy geliefde te vermy. In die eerste volg die godin Ninlil haar minnaar Enlil in die onderwêreld en ruil seksuele gunste uit vir inligting oor die plek van Enlil. Die voorsiening van 'n valse identiteit in hierdie mites word gebruik om samelewingsverwagtinge van seks en getrouheid te omseil.
Seksuele verraad kan nie net 'n onheil vir die liefhebbers van dwaling beteken nie, maar ook vir die hele samelewing. As die koningin van die onderwêreld, Ereshkigal, deur haar geliefde, Nergal, in die steek gelaat word, dreig sy om die dode op te wek, tensy hy na haar terugbesorg word, met verwysing na haar reg op seksuele versadiging.
Antieke Sumeriese silinder seëlafdruk wat toon hoe Dumuzid in die onderwêreld gemartel word deur die galla -demone. Krediet: British Museum
Die godin Ishtar maak dieselfde bedreiging te midde van 'n romantiese verwerping van die koning van Uruk in die Epos van Gilgamesj. Dit is interessant om op te let dat beide Ishtar en Ereshkigal, wat susters is, een van die sterkste bedreigings tot hul beskikking gebruik om sake van die hart aan te spreek.
Die plotte van hierdie mites beklemtoon die potensiaal vir bedrog om vervreemding tussen geliefdes tydens hofmakery te veroorsaak. Die minder as gladde verloop van liefde in hierdie mites, en die komplekse gebruik van literêre beelde, het wetenskaplike vergelykings getref met die werke van Shakespeare.
Antieke skrywers van Sumeriese liefdespoësie, wat die uitbuiting van goddelike paartjies uitbeeld, toon 'n magdom praktiese kennis oor die stadiums van vroulike seksuele opwekking. Sommige geleerdes dink dat hierdie poësie histories 'n opvoedkundige doel gehad het: om onervare jong minnaars in eertydse Mesopotamië te leer oor omgang. Daar word ook voorgestel dat die tekste godsdienstige doeleindes of moontlik magiese sterkte het.
Verskeie tekste skryf oor die hofmakery van 'n goddelike egpaar, Inanna (die Semitiese ekwivalent van Ishtar) en haar minnaar, die herdersgodheid Dumuzi. Die nabyheid van die liefhebbers word getoon deur 'n gesofistikeerde kombinasie van poësie en sensuele beeldmateriaal - miskien 'n opbouende voorbeeld vir die genomineerdes van hierdie jaar se Bad Sex in Fiction.
In een van die gedigte word elemente van die opwinding van die vroulike minnaar gekatalogiseer, van die toenemende smering van haar vulva tot die 'bewing' van haar klimaks. Die manlike man word verheug oor die fisiese vorm van sy maat en praat vriendelik met haar. Die vroulike perspektief op liefdesverhouding word in die tekste beklemtoon deur die beskrywing van die godin se erotiese fantasieë. Hierdie fantasieë maak deel uit van die voorbereidings van die godin vir haar vereniging, en dra moontlik by tot haar seksuele bevrediging.
Vroulike en manlike geslagsdele kan in die poësie gevier word; die teenwoordigheid van donker skaamhare op die vulva van die godin word poëties beskryf deur die simboliek van 'n trop eende op 'n goed natgemaakte veld of 'n smal deur met 'n glansende swart lapis-lazuli.
Die voorstelling van geslagsdele het moontlik ook 'n godsdienstige funksie gedien: tempelvoorrade het stemmodelle van skaamdriehoeke onthul, sommige van klei of brons. In die stad Assur is daar voor 1000 vC 'n aanbod van vulvae gevind.
In antieke Mesopotamië kan 'n godin se vulva vergelyk word met 'n trop eende. Krediet: Shutterstock.com
Gelukkige godin, gelukkige koninkryk
Goddelike seks was nie die enigste bewaring van die gode nie, maar kon ook die menslike koning betrek. Min onderwerpe uit Mesopotamië het die verbeelding aangegryp net soos die konsep van 'n heilige huwelik. In hierdie tradisie sou die historiese Mesopotamiese koning getroud wees met die godin van liefde, Ishtar. Daar is letterkundige bewyse vir sulke huwelike uit die vroeë Mesopotamië, voor 2300 v.C., en die konsep het tot baie later tydperke volgehou.
Die verhouding tussen historiese konings en Mesopotamiese gode is as deurslaggewend beskou vir die suksesvolle voortsetting van aardse en kosmiese orde. Vir die Mesopotamiese monarg het die seksuele verhouding met die godin van liefde dus waarskynlik 'n mate van druk tot gevolg gehad.
Sommige geleerdes het voorgestel dat hierdie huwelike 'n fisiese uitdrukking behels tussen die koning en 'n ander persoon (soos 'n priesteres) wat die godin beliggaam. Die algemene siening is nou dat as daar 'n fisiese aanneming van 'n heilige huweliksritueel was, dit op 'n simboliese vlak eerder as op 'n vleeslike manier sou plaasgevind het, terwyl die koning miskien sy bed gedeel het met 'n standbeeld van die godheid.
Landboubeelde is dikwels gebruik om die vereniging van godin en koning te beskryf. Heuning word byvoorbeeld beskryf as soet soos die mond en vulva van die godin.
'N Liefdeslied uit die stad Ur tussen 2100-2000 vC word opgedra aan Shu-Shin, die koning en Ishtar: "Laat ons in die bed wat bedek is met heuning oor en oor u allure geniet, die lieflike ding. Lad, let me doen die soetste dinge aan jou. My kosbare soet, laat ek vir jou heuning bring. "
Seks in hierdie liefdespoësie word uitgebeeld as 'n aangename aktiwiteit wat liefdevolle gevoelens van intimiteit versterk het. Hierdie gevoel van toenemende nabyheid word beskou as vreugde vir die hart van die godin, wat geluk en oorvloed vir die hele gemeenskap tot gevolg gehad het - moontlik 'n vroeë Mesopotamiese weergawe van die gesegde "gelukkige vrou, gelukkige lewe".
Die uiteenlopende aanbieding van goddelike seks skep 'n raaisel oor die oorsake van die kulturele klem op kosmiese kopulasie. Alhoewel die aanbieding van goddelike seks en die huwelik in eertydse Mesopotamië waarskynlik talle doeleindes gedien het, toon sommige elemente van die intieme verhoudings tussen gode 'n mate van oordrag na sterflike vakbonde.
Hoewel oneerlikheid tussen geliefdes tot vervreemding kan lei, het positiewe seksuele interaksies talle voordele ingehou, waaronder groter intimiteit en blywende geluk.
Omstreeks 1750 vC verower die Amoritiese heerser van Babilon, koning Hammoerabi, 'n groot deel van Mesopotamië, maar hierdie ryk stort in duie na sy dood, en Babilonië word teruggebring tot die klein toestand wat dit met sy stigting was. Die Amoritiese dinastie is in 1595 vC afgesit ná aanvalle van bergbewoners, bekend as die Kassiete uit die Zagrosberge, wat meer as 500 jaar lank in Babilon regeer het.
Assirië, tussen die 20ste en 18de eeu v.C. voor die opkoms van Hammurabi, was die dominante mag in die gebied met die Ou Assiriese Ryk (1391–1050 v.C.).Assirië het die Hetiete en Mitanni verslaan, en sy groeiende mag het die Nuwe Koninkryk Egipte gedwing om hulle uit die Nabye Ooste te onttrek. Die Middel -Assiriese Ryk strek op sy hoogte van die Kaukasus tot by die moderne Bahrein en van Ciprus tot in Wes -Iran.
Die ryk het tussen 612 vC en 599 vC geval na 'n tydperk van ernstige interne burgeroorlog in Assirië wat spoedig na Babilonië versprei het en Mesopotamië in 'n chaos gelaat het. 'N Verswakte Assirië was toe onderhewig aan gekombineerde aanvalle deur 'n koalisie van tot dusver vasale, in die vorm van die Babiloniërs, Chaldeërs, Mede, Skithiërs, Perse, Sagartiërs en Kimmeriërs wat begin het in 616 vC. Dit is gelei deur Nabopolassar van Babilon en Cyaxares van Media en Persië. Nineve is in 612 vC ontslaan, Harran val in 608 vC, Carchemish in 605 vC, en die laaste spore van die Assiriese keiserlike administrasie het teen 599 vC van Dūr-Katlimmu verdwyn.
Effek van Assiriese godsdienstige oortuigings op die politieke struktuur Redigeer
Soos baie nasies in die Mesopotamiese geskiedenis, was Assirië oorspronklik in 'n groot mate 'n oligargie eerder as 'n monargie. Gesag word beskou as by "die stad", en die owerheid het drie hoofmagsentrums gehad - 'n vergadering van ouderlinge, 'n oorerflike heerser en 'n gelyknamige naam. Die heerser was die voorsitter van die vergadering en het sy besluite uitgevoer. Daar word nie na hom verwys met die gewone Akkadiese term vir "koning" nie, šarrum dit was in plaas daarvan gereserveer vir die beskermheer van die stad, Ashur, van wie die heerser die hoëpriester was. Die heerser self is slegs aangewys as 'rentmeester van Assur' (iššiak Assur), waar die term vir rentmeester 'n lening by Sumerië is ensí. Die derde magsentrum was die gelyknamige (limmum), wat die jaar sy naam gegee het, soortgelyk aan die gelyknamige archon en die Romeinse konsuls van die klassieke oudheid. Hy is jaarliks ​​deur loting verkies en was verantwoordelik vir die ekonomiese administrasie van die stad, wat die bevoegdheid insluit om mense aan te hou en besittings te konfiskeer. Die instelling van die gelyknamige sowel as die formule iššiak Assur het voortgegaan as seremoniële spore van hierdie vroeë stelsel gedurende die geskiedenis van die Assiriese monargie. 
Die godsdiens van die Neo-Assiriese Ryk was rondom die Assiriese koning ook die koning van hul lande. Koningskap destyds was egter baie nou gekoppel aan die idee van goddelike mandaat.  Hoewel die Assiriese koning nie self 'n god was nie, word dit erken as die hoofkneg van die hoofgod, Ashur. Op hierdie manier word die gesag van die koning as absoluut beskou, solank die hoëpriester die mense gerusstel dat die gode, of in die geval van die henoteïstiese Assiriërs, die god, tevrede was met die huidige heerser.  Vir die Assiriërs wat in Assur en die omliggende lande gewoon het, was hierdie stelsel die norm. Vir die verowerde volke was dit egter nuut, veral vir die mense van kleiner stadstate. Mettertyd word Ashur bevorder van die plaaslike god van Assur tot die oorheerser van die uitgestrekte Assiriese gebied, wat versprei het vanaf die Kaukasus en Armenië in die noorde na Egipte, Nubië en die Arabiese Skiereiland in die suide, en vanaf Ciprus en die oostelike Middellandse See in die weste tot sentraal -Iran in die ooste.  Assur, die beskermgod van die stad Assur uit die laat Bronstydperk, was in konstante wedywering met die beskermgod van Babilon, Marduk. Aanbidding is in sy naam uitgevoer in die lande wat deur die Assiriërs gedomineer is. Met die aanbidding van Assur oor die grootste deel van die vrugbare halfmaan, kon die Assiriese koning die lojaliteit van sy mede -dienaars van Assur beveel.
Twee eeue later, in 330 vC, het die Masedoniese Griekse keiser Alexander die Grote die Perse omvergewerp en self beheer oor Mesopotamië geneem. Na die dood van Alexander het die Seleukiede Ryk 'n groter Hellenistiese invloed na die streek gebring.  Assirië en Babilonië het later provinsies geword onder die Partiese Ryk (Athura en provinsie Babilonië), Rome (provinsie Assirië) en Sassanidiese Ryk (provinsie Asuristan). Babilonië is tydens die Partiese Ryk as 'n entiteit ontbind, hoewel Assirië tot die sewende eeu nC Arabiese Islamitiese verowering as 'n geo-politieke entiteit was.
Met die kerstening van Mesopotamië wat in die 1ste eeu nC begin, is die onafhanklike Assiriese state Adiabene, Osroene, Assur, Hatra, Beth Nuhadra en Beth Garmai grotendeels regeer deur bekeerlinge tot tuisgemaakte vorme van nog bestaande Oosterse ritus -Christendom in die vorm van die Kerk van die Ooste en die Siries -Ortodokse Kerk, sowel as die Judaïsme. Gnostiese sektes soos Sabianisme en die nog bestaande Mandeanisme het ook gewild geraak, hoewel inheemse godsdienste steeds saam met hierdie nuwe monoteïstiese godsdienste onder die inheemse bevolkingsgode soos Ashur en Sin nog steeds aanbid is tot in die 4de eeu nC in Assirië. In die 3de eeu het 'n ander inheemse Mesopotamiese godsdiens gedy, Manicheanisme, wat elemente van die Christendom, Judaïsme, Boeddhisme en Zoroastrianisme, sowel as plaaslike Mesopotamiese elemente, bevat. 
Die Mesopotamiese gode het baie ooreenkomste met mense, en was antropomorfies en het daardeur 'n humanoïde vorm. Net so het hulle dikwels soos mense opgetree, wat kos en drank benodig, sowel as alkohol gedrink en daarna die gevolge van dronkenskap gehad , maar hulle het 'n hoër volmaaktheid as gewone mans. Daar word gedink dat hulle kragtiger, alleszienend en alwetend, onpeilbaar en bo alles onsterflik is. Een van hul prominente kenmerke was 'n skrikwekkende helderheid (melammu) wat hulle omring het, wat 'n onmiddellike reaksie van ontsag en eerbied onder mense veroorsaak het.  In baie gevalle was die verskillende gode familieverhoudinge van mekaar, 'n eienskap wat in baie ander politeïstiese godsdienste voorkom.  Die historikus J. Bottéro was van mening dat die gode nie misties beskou word nie, maar eerder beskou word as hoë meesters wat gehoorsaam en gevrees moet word, in teenstelling met geliefdes en aanbidding.  Nietemin het baie Mesopotamiërs, uit alle klasse, dikwels name gehad wat gewy was aan 'n sekere godheid wat hierdie praktyk in die derde millennium v.C. onder die Sumeriërs begin het, maar ook later deur die Akkadiërs, Assiriërs en Babiloniërs aangeneem is as wel. 
In Maart 2020 kondig argeoloë die ontdekking aan van 'n 5 000 jaar oue kultiese gebied gevul met meer as 300 gebreekte seremoniële keramiekbekers, bakke, potte, beendere en rituele optogte wat gewy is aan Ningirsu op die terrein van Girsu. Een van die oorblyfsels was 'n eendvormige bronsbeeldjie met oë van bas wat vermoedelik aan Nanshe gewy is.  
Elke Mesopotamiese stad was die tuiste van 'n godheid, en elkeen van die prominente gode was die beskermheer van 'n stad, en alle bekende tempels was in stede geleë, hoewel daar moontlik heiligdomme in die voorstede was.  Die tempel self is gemaak van moddersteen in die vorm van 'n ziggurat, wat in 'n reeks trappies na die hemel opgestyg het. Die betekenis en simboliek daarvan is baie bespreek, maar die meeste beskou die toring as 'n soort trap of leer vir die god om van die hemel af te klim en op te styg, hoewel daar tekens is wat dui op 'n werklike kultus wat in die boonste tempel, sodat die hele tempel moontlik as 'n reuse altaar beskou is. Ander teorieë behandel die toring as 'n beeld van die kosmiese berg waar 'n sterwende en opkomende god 'begrawe' lê. Sommige tempels, soos die tempel van Enki in Eridu, bevat 'n heilige boom (kiskanu) in 'n heilige bos, wat die sentrale punt was van verskillende rituele wat uitgevoer is deur die koning, wat as 'n 'meester -tuinier' funksioneer. 
Die teorie was dat die koning die godsdienstige leier was (enu of šangū) van die kultus en het 'n groot aantal pligte in die tempel uitgevoer, met 'n groot aantal spesialiste wie se taak was om tussen mense en gode te bemiddel:  'n toesighoudende of 'wagter' priester (šešgallu), priesters vir individuele suiwering teen demone en towenaars (āšipu), priesters vir die reiniging van die tempel (mašmašu), priesters om die toorn van die gode te versag met sang en musiek (kalū), sowel as vroulike sangers (nāru), sangers (zammeru), vakmanne (mārē ummāni), swaarddraers (nāš paṭri), meesters van waarsêery (bārû), boetes (šā'ilu), en ander. 
Behalwe die aanbidding van die gode tydens openbare rituele, het individue ook hulde gebring aan 'n persoonlike godheid. Soos met ander gode, het die persoonlike gode mettertyd verander en is daar min bekend oor vroeë praktyk, aangesien dit selde genoem of beskryf word. In die middel van die derde millennium vC beskou sommige heersers 'n spesifieke god of gode as hul persoonlike beskermer. In die tweede millennium vC het persoonlike gode meer begin funksioneer namens die gewone mens,  met wie hy 'n hegte, persoonlike verhouding gehad het, onderhou deur gebed en instandhouding van sy god se standbeeld.  'n Aantal geskrewe gebede het oorleef uit eertydse Mesopotamië, wat elkeen tipies die god verhef wat hulle bo almal beskryf.  Die historikus J. Bottéro het gesê dat hierdie gedigte 'uiterste eerbied, diepgaande toewyding' toon, en die onbetwisbare emosie wat die bonatuurlike in die harte van die ou gelowiges gewek het ', maar dat dit 'n volk toon wat bang was vir hul gode eerder as om hulle openlik te vier.  Daar word vermoed dat hulle geluk, sukses en beskerming teen siektes en demone bied,  en die plek en sukses in die samelewing hang af van sy persoonlike godheid, insluitend die ontwikkeling van sy sekere talente en selfs sy persoonlikheid . Dit is selfs tot die punt gebring dat alles wat hy ervaar, beskou word as 'n weerspieëling van wat met sy persoonlike god gebeur.  Toe 'n man sy god verwaarloos het, word aangeneem dat die demone hom vry kan toedien, en toe hy sy god vereer, was die god soos 'n herder wat kos vir hom soek. 
Daar was 'n sterk geloof in demone in Mesopotamië, en privaat individue, soos die tempelpriesters, het ook deelgeneem aan beswerings (šiptu) om hulle af te weer.  Alhoewel daar geen gesamentlike term vir hierdie wesens was nie, hetsy in Sumeriaans of Akkadies, is dit bloot beskryf as skadelike of gevaarlike wesens of kragte, en dit is gebruik as 'n logiese manier om die bestaan ​​van boosheid in die wêreld te verduidelik.  Daar word vermoed dat hulle talloos is, en daar word gedink dat hulle selfs die gode ook sou aanval.Behalwe demone was daar ook geeste van die dooies, (etimmu) wat ook onheil kan veroorsaak. Soms is daar amulette gebruik, en soms is 'n spesiale priester of eksorcis (āšipu of mašmašu) nodig. Beswerings en seremonies is ook gebruik om siektes te genees wat vermoedelik ook verband hou met demoniese aktiwiteite, soms met simpatieke magie.  Soms is 'n poging aangewend om 'n demoon vas te vang deur 'n beeld daarvan te maak, dit bo die kop van 'n siek persoon te plaas en dan die beeld te vernietig, wat die demoon op een of ander manier waarskynlik sou bewoon. Beelde van beskermende geeste is ook gemaak en by hekke geplaas om rampe af te weer. 
Alhoewel antieke heidendom meer gefokus was op plig en ritueel as op moraliteit, kan 'n aantal algemene morele deugde verkry word uit oorlewende gebede en mites. Daar word geglo dat die mens as 'n goddelike skeppingsdaad ontstaan ​​het, en die gode was die bron van lewe en het die mag oor siekte en gesondheid, sowel as die lotgevalle van mense. Persoonlike name toon dat elke kind as 'n gawe van goddelikheid beskou is.  Daar word geglo dat die mens geskep is om die gode te dien, of miskien op hulle te wag: die god is heer (belu) en die mens is 'n dienskneg of slaaf (ardu), en was bang (puluhtu) die gode en het die gepaste houding teenoor hulle. Pligte was blykbaar hoofsaaklik van kultiese en rituele aard,  hoewel sommige gebede 'n positiewe sielkundige verhouding uitspreek, of 'n soort bekeringservaring met betrekking tot 'n god.  Oor die algemeen word die beloning aan die mensdom beskryf as sukses en 'n lang lewe. 
Elke man het ook pligte teenoor sy medemens gehad wat 'n religieuse karakter gehad het, veral die pligte van die koning teenoor sy onderdane. Daar is gedink dat een van die redes waarom die gode die koning die mag gegee het, geregtigheid en geregtigheid was  mēšaru en kettu, letterlik "reguitheid, regtheid, fermheid, waarheid".  Voorbeelde hiervan is onder meer dat ons nie vervreem en onenigheid veroorsaak tussen vriende en familielede nie, onskuldige gevangenes vrylaat, eerlik is, eerlik is in die handel, grenslyne en eiendomsreg respekteer en nie met ondergeskiktes in die lug kom nie. Sommige van hierdie riglyne word in die tweede tablet van die Šurpu besweringsreeks. 
Sonde, aan die ander kant, is uitgedruk deur die woorde hitu (fout, vals stap), annu of arnu (rebellie), en gerus (sonde of vloek),  met sterk klem op die idee van opstand, soms met die idee dat sonde die mens se wil is om "op sy eie voorwaardes te leef" (ina ramanisu). Sonde is ook beskryf as enigiets wat die toorn van die gode aangewakker het. Straf kom deur siekte of ongeluk,  wat noodwendig lei tot die algemene verwysing na onbekende sondes, of die idee dat 'n mens 'n goddelike verbod kan oortree sonder om dit te weet - psalms van klaagliedere noem selde konkrete sondes. Hierdie idee van vergelding is ook toegepas op die nasie en die geskiedenis as geheel. 'N Aantal voorbeelde van Mesopotamiese literatuur toon aan hoe oorlog en natuurrampe as straf van die gode behandel is, en hoe konings as hulpmiddel vir bevryding gebruik is. 
Sumeriese mites dui op 'n verbod op seks voor die huwelik.  Huwelike is gereeld gereël deur die ouers van die bruid en bruidegomverhoudings is gewoonlik voltooi deur die goedkeuring van kontrakte wat op kleitablette aangeteken is. Hierdie huwelike het wettig geword sodra die bruidegom 'n bruidsgeskenk aan die vader van sy bruid gegee het. Tog dui bewyse daarop dat seks voor die huwelik 'n algemene, maar geheimsinnige gebeurtenis was. : 78 Die aanbidding van Inanna/Ishtar, wat algemeen in Mesopotamië voorgekom het, kan wilde, waansinnige dans en bloedige rituele vieringe van sosiale en fisiese abnormaliteit behels. Daar word geglo dat 'niks is verbode vir Inanna' nie, en dat deur die oortredings van normale menslike sosiale en fisiese beperkings, insluitend tradisionele geslagsdefinisie, uit die 'bewuste alledaagse wêreld' na die transwereld van geestelike ekstase uit te beeld. 
Daar is geen Mesopotamiese verhale bekend oor die einde van die wêreld nie, hoewel daar bespiegel is dat hulle geglo het dat dit uiteindelik sou gebeur. Dit is grootliks omdat Berossus geskryf het dat die Mesopotamiërs geglo het dat die wêreld twaalf keer twaalf sou duur sars" met 'n sar As dit 3 600 jaar was, sou dit daarop dui dat ten minste sommige van die Mesopotamiërs geglo het dat die aarde slegs 518 400 jaar sou bestaan. Berossus rapporteer egter nie wat na verwagting hierdie gebeurtenis sou volg nie. 
Die moderne studie van Mesopotamië (assyriologie) is nog steeds 'n taamlik jong wetenskap, wat eers in die middel van die negentiende eeu begin  en die studie van die Mesopotamiese godsdiens 'n ingewikkelde en moeilike onderwerp kan wees, omdat hulle godsdiens van nature beheer is. slegs deur gebruik, nie deur 'n amptelike besluit nie,  en van nature was dit nie dogmaties of stelselmatig nie. Godhede, karakters en hul optrede binne mites het mettertyd in karakter en belangrikheid verander, en soms verskillende, soms selfs kontrasterende beelde of konsepte uitgebeeld. Dit word verder bemoeilik deur die feit dat geleerdes nie heeltemal seker is watter rol godsdienstige tekste in die Mesopotamiese wêreld gespeel het nie. 
Sommige geleerdes van die antieke Nabye Ooste het baie dekades lank aangevoer dat dit onmoontlik is om dit as 'n enkelvoudige Mesopotamiese godsdiens te beskryf, met Leo Oppenheim (1964) wat verklaar dat ''n sistematiese voorstelling van die Mesopotamiese godsdiens nie geskryf en mag word nie' [ 62] Ander, soos Jean Bottéro, die skrywer van Godsdiens in antieke Mesopotamië, het nie saamgestem nie en was van mening dat dit te ingewikkeld sou wees om die godsdiens in baie kleiner groepe te verdeel en verklaar dat:
Moet ons stilstaan ​​by 'n sekere sosiale of kulturele kategorie: die "amptelike godsdiens", die "private godsdiens", die godsdiens van die "opgevoede". Moet ons 'n sekere stad of provinsie beklemtoon: Ebla, Mari, Assirië? Moet ons konsentreer op 'n sekere tydsbestek: die Seleuciden, die Achaemeniden, die Chaldeeërs, die Neo-Assiriërs, die Kassiete, die Ou Babiloniese, die Neo-Sumeriese of die Ou Akkadiese periode? Aangesien anders as wat sommige onsinnig sou laat glo, was daar geen verskillende godsdienste nie, maar slegs opeenvolgende state van dieselfde godsdienstige stelsel. - so 'n benadering is buitensporig, selfs nutteloos. 
Volgens Panbabylonism, 'n denkrigting wat deur Hugo Winckler gestig is en in die vroeë 20ste eeu onder veral Duitse assyrioloë gehou is, was daar 'n gemeenskaplike kulturele stelsel wat oor die ou Nabye Ooste strek, wat deur die Babiloniërs oorweldigend beïnvloed is. Volgens hierdie teorie was die godsdienste van die Nabye Ooste gewortel in Babiloniese astrale wetenskap- insluitend die Hebreeuse Bybel en Judaïsme. Hierdie teorie van 'n Babiloniese afgeleide Bybel is afkomstig van die ontdekking van 'n stele in die Akropolis van Susa wat 'n Babiloniese vloedmite dra met baie ooreenkomste met die vloed van Genesis, die Epos van Gilgamesj. Vloedmites kom egter voor in byna elke kultuur regoor die wêreld, insluitend kulture wat nooit met Mesopotamië kontak gehad het nie. Die fundamentele beginsels van Panbabylonisme is uiteindelik as pseudowetenskaplik afgemaak, , maar assyrioloë en Bybelwetenskaplikes erken die invloed van die Babiloniese mitologie op die Joodse mitologie en ander naby -Oosterse mitologieë, hoewel indirek. Inderdaad, ooreenkomste tussen beide godsdienstige tradisies kan uit selfs ouer bronne verkry word. 
In die Nuwe Testamentiese boek Openbaring word Babiloniese godsdiens geassosieer met godsdienstige afvalligheid van die laagste orde, die argetipe van 'n politieke/godsdienstige stelsel wat sterk gekoppel is aan wêreldwye handel, en word dit uitgebeeld as 'n stelsel wat volgens die skrywer voortgegaan het hou beheer in die eerste eeu nC, uiteindelik om heeltemal vernietig te word. Volgens sommige interpretasies verwys dit na die Romeinse Ryk , maar volgens ander interpretasies bly hierdie stelsel tot die wederkoms in die wêreld.   
Openbaring 18: 9: "Die konings van die aarde wat hoerery gepleeg het en luukse saam met haar geleef het, sal oor haar ween en kla, as hulle die rook van haar sien brand, op 'n afstand staan ​​uit vrees vir haar pyniging en sê: 'Ag, helaas, die groot stad Babilon, die magtige stad! Want in een uur het u oordeel gekom. ' En die handelaars van die aarde sal oor haar ween en treur, want niemand koop meer hul goed nie. "
Mesopotamiese godsdiens, kultuur, geskiedenis en mitologie het sekere vorme van musiek beïnvloed. Behalwe tradisionele Siriese volksmusiek, het baie heavy metal -bands hulself vernoem na Mesopotamiese gode en historiese figure, waaronder die gedeeltelik Assiriese orkes Melechesh.
Soos met die meeste dooie godsdienste, is baie aspekte van die algemene praktyke en ingewikkeldhede van die leer mettertyd verlore en vergeet. Baie van die inligting en kennis het egter oorleef, en daar is groot werk verrig deur historici en wetenskaplikes, met die hulp van godsdienstige geleerdes en vertalers, om 'n werkkennis van die godsdienstige geskiedenis, gebruike en die rol van hierdie oortuigings te herkonstrueer. speel gedurende hierdie tyd in die daaglikse lewe in Sumer, Akkad, Assirië, Babilonië, Ebla en Chaldea. Daar word vermoed dat die Mesopotamiese godsdiens 'n invloed op die daaropvolgende godsdienste regoor die wêreld gehad het, insluitend die Kanaänitiese, Aramese en antieke Grieks.
Mesopotamiese godsdiens het histories die oudste literatuur van enige godsdienstige tradisie. Wat van die Mesopotamiese godsdiens bekend is, kom uit argeologiese bewyse wat in die streek ontbloot is, veral uit talle literêre bronne, wat gewoonlik in Sumeries, Akkadies (Assyro-Babilonies) of Aramees geskryf is met spykerskrif op kleitablette en wat beide mitologie en kultiese praktyke beskryf. Ander artefakte kan ook nuttig wees by die heropbou van Mesopotamiese godsdiens. Soos met die meeste antieke beskawings, is die voorwerpe wat gemaak is van die duursaamste en kosbaarste materiaal, en dus meer geneig om te oorleef, geassosieer met godsdienstige oortuigings en gebruike. Dit het 'n geleerde aangespoor om die bewering te maak dat die Mesopotamiërs se "hele bestaan ​​deurdrenk was deur hul godsdienstigheid, dat omtrent alles wat hulle aan ons oorgedra het, gebruik kan word as 'n bron van kennis oor hul godsdiens."  Terwyl die Mesopotamiese godsdiens teen ongeveer 400–500 nC byna heeltemal uitgestorwe was nadat die inheemse aanhangers grotendeels Assiriese Christene geword het, het dit steeds 'n invloed op die moderne wêreld gehad, hoofsaaklik omdat baie Bybelse verhale wat vandag in Judaïsme voorkom, Die Christendom, Islam en Mandaeïsme was moontlik gebaseer op vroeëre Mesopotamiese mites, veral dié van die skeppingsmite, die tuin van Eden, die vloedmite, die toring van Babel, figure soos Nimrod en Lilith en die boek Ester. Dit het ook verskillende hedendaagse neo-heidense groepe geïnspireer.
Kyk die video: Война в Ираке Украинские миротворцыUkrainian Soldiers in Iraq
Copyright © qarkuberat.net | Rituele webwerf toegewy aan die oorlog in Mesopotamië wat God in Irak ontdek het...