2408 Milburnie Road, Raleigh, NC 27610 | MLS#: 2206625 | Raleigh Real Estate
2408 Milburnie Road
Listing VS Median (in Longview Gardens)
82.311925047197% of Average
MLS Number: 2206625 'n Paar lyntjies vanaf Rocklands | Vroue-Landbouvereniging van Kaapland
Home/News, Rocklands Tak/‘n Paar lyntjies vanaf Rocklands
Beriggewer: Mari Hendriks
Fotograaf: Ina du Bruyn
Sue Henning, ons visevoorsitter, het ‘n kers aangesteek ter ere van Itha Opperman wat oorlede is.
By Natania Schmidt|2014-06-19T11:43:53+02:00Junie 19th, 2014|News, Rocklands Tak|0 Comments Ek staan gister tou in Spar, besig met my eie dinge om die lot van die mensdom te verbeter. Meteens is dit asof die lug so ‘n groenerige skynsel kry en ‘n vreemde geroggel en ‘n tabakreuk die ruimte vul. Ek kon sweer ek het verskeie kere die woord “begorra” en ‘n paar vloekwoorde gehoor van agter my.
Toe ek wou omkyk, het die kasregister my “Fook off!” toegesnou.
Nou, almal wat hier lees weet dat ek ‘n vredeliewende siel is wat nie ‘n vlieg kan skade doen nie (ek korrel te vrot), so toe fook ek maar off.
Buite gekom, het ek ‘n ent van die deur bly staan om te probeer uitwerk wat de joos hier gebeur het.
Hier is die bedonnerde prosessie wat toe uitgekom het.
Eno’s voor aandete
In die army het ons ‘n kêrel “Eno’s” genoem – “‘E knows everything”, omdat hy van alles beter geweet het.
Seker maar ydelheid, maar ek moet ook veg om die drang by myself te onderdruk. Waar ons ookal op ‘n wildrit gaan, sal ek vir die gids probeer sê watse voëltjie dit is wat ons so pas gehoor het. Gewoonlik sit hy daar met witgeklemde kake. Hy wou dit gesê het.
Gelukkig het ek ‘n werk waar ek mense heeldag moet vertel, anders sou my gesin my lankal in my slaap versmoor het.
Hierdie keer wil ek darem vertel omdat daar so min of meer ‘n vraag was (is mos so, Lisa?).
Dit handel oor die sterre.
Wat ek wil sê, is dit: Op die tydskrif “Sky and Telescope” se webblad kan ‘n mens gratis ‘n ougat 10-bladsy inleiding tot sterrekyk aflaai. Daar is sommer sterrekaarte ook in sodat ‘n mens op ‘n gegewe tyd van die jaar darem minstens die bekendste sterrebeelde sal vind. Die adres is http://media.skyandtelescope.com/documents/GettingStartedSouth.pdf.
Daar’sie foutie op Amanzimtoti
Ek was van kleins af see-bedonnerd.
Ons het elke Juliemaand uit die bitter koue Vaaldriehoek afgetrek na Amanzimtoti en daar vir so drie weke lank die soel warmte ingeadem.
Letterlik weke voor die tyd het ek en ousus in die koerante al die advertensies van vakansiewoonstelle in die koerant opgesoek om al so iets van die smaak te kry. Afsaal, Montrose, Lyndhurst, Happy Days was woorde wat ons in die laaste eksamendae in Junie opgebeur het. Pa het biltong gemaak en saans het ons dit op sy kerwertjie dun gesny sodat dit nie in sy valstande sal vassteek nie. Ma het kleinkoekies gebak en al hierdie kosbaarhede is in groot Tupperbakke ryp gemaak.
Almal ken hul pa se swetsende inpakkery, die lang ry soontoe, die waai vir ander volgelaaide karre as jy toebies en frikadelle eet langs die pad, die loer oor die bulte om die eerste blik van die blou water te kry, die apies-en-piesangreuk in die lug as ‘n mens daar in die sweterige warmte uitklim met jou lang onderbroek, trui en ferweelbroek en die eerste proe van die soutwater as jy oor die koel aandsand golwe toe gehardloop het.
Die volgende oggend is die vensters en stoepdeure oop en ‘n koel luggie bring daardie eerste geurige seelug die woonstel in. Jy hoor die branders in die helder oggendson suis en kan nie wag dat die gesin hulle stuff saam met jou grafie en emmertjie kan inpak sodat jy op die sand, by jou maats en in die water kan kom nie.
As ‘n mens so gereeld gaan, bou jy mettertyd ‘n hele bende daar op. Daar was die Duvenages, Jan en Dirk Nagtegaal (die einste!), ‘n swerm bikinimeisies en ‘n menigte lustige jongens. Soos ek.
Daar was ek sowat agt keer verlief en het ek my eerste ‘groot’ liefde ontmoet. Daar is ek ‘n paar keer amper gemoer (hallo Dirk). Daar het ek die musiek van die sixties leer luister en liefkry. Daar het ek Alibama in die Goodwill Hotel gaan kyk met ‘n jong Johan van Rensburg voor die klavier. Daar het ek heerlik op die duine gevry. Daar het ek in ‘n sagte, warm aandmotreën die swaar atmosfeer vertroetel toe “Listen to the falling rain” gespeel het. Daar het ek my verbeel Julius Hypnotist het my ook aan die slaap gesit, maar hy het gelukkig van my verskil.
Dis nou platgeslaan, maar die kafee op die strand het heerlike groen roomys ‘cones’ verkoop en jy kon dit so met die een hand lek terwyl jy woes voesbol teen die ander tieners speel. Soggens het die fotograwe van Toti Happy Snaps hoopvol tussen die strandlopers rongedwaal op soek na aas om te kiek.
Daar het ek gedroom ek sal eendag ‘n groot breinsjirurg of ‘n beroemde advokaat wees. Nooit ‘n onnie nie.
Jy kon destyds kilometers op die lagoon gaan roei tot by ‘n oulike klein dieretuintjie. Daar het ons milkshake gedrink en ek het op die vals honky-tonkklavier getokkel. Op pad terug moes ons mekaar natuurlik natspat. Dis waar die uitdrukking “bloei, jou riksem” sy beslag gekry het.
Terug by die skool was ek die enigste met ‘n ‘tan’ en ‘n houding wat my vir ‘n ruk laat scheme het ek is cool.
Ek het ja gestem, want dit was reg. Ek wou nie deel wees daaraan om mense regte te ontsê bloot omdat hulle met ‘n ander velkleur gebore is nie.
Ek het ja gestem, want ek het vertrou dat daar genoeg gesonde verstand in die land oor is om minstens ‘n leefbare toekoms in ons land vir almal te verseker.
Ek het my daarme versoen dat ek sekere voorregte sal moet prysgee en dat sommige dinge wat goed was, mettertyd sou vergaan omdat dit merendeels sekere volksgroepe bevoordeel het. Ek kon ook daarmee saamleef dat daar ‘n herskikking in prioriteite sou kom en dat gelde aan politieke projekte toegewys sou moes word, wat meebring dat ander kwessies meer verwaarloos sou word.
Ek het in die proses ‘n soort leefwyse vir my en my gesin uitgewerk wat my vrede gegee het. Omdat ek hoop gehad het in die toekoms, het ek nie die opsie van emigrasie oorweeg nie en het ek vertrou dat daar vir my kinders ook ‘n toekoms sal wees in hierdie land wat ek so hartstogtelik liefhet.
Ek het die wolke van korrupsie sien saampak en ek het gesien hoe die droom van die reënboogland stadigaan van sy glans begin verloor het, maar ek was nog steeds nie danig besorg nie omdat daar min of meer korrigerende stelsels in plek was wat, soos die liggaam se immuunstelsel, sou sorg dat geregtigheid geskied. Daar was voorbeelde waar dinge wel skeefgeloop het, maar dit het nog nie aan die kern van die gesonde liggaam geknou nie.
Vandag is ek besorg.
In die laaste week of wat het daar dinge begin gebeur wat vir my op ‘n ander tipe onderstroming dui wat vir my baie meer sinistêr is.
Ten spyte van die misdaad, die korrupsie en die oneffektiwiteit, was daar vir my steeds ‘n basiese kern van mense wat omgee vir die land en wat wil sien dat daar ‘n mate van toekoms vir ons elkeen is. Mense wat bereid is om die middele van die staat in te span om die ergste vorms van afwyking te herstel.
Daar was nie haat nie. Hier en daar was wel daar pakkies haat, maar dit was gereken as afwykings en is gou in eie geledere reggesien. Daar was haat teenoor ‘vreemdelinge’, ja, maar verder was ons nog almal Suid-Afrikaners wat saam probeer om ‘n oorleefbare toekoms te skep.
Daar is egter nou ‘n klomp willewragtags aan die werk wat die vermoë het om blywende skade aan te rig. Almal weet van Julius Malema, en maak hom die paaiboelie, maar hy is maar ‘n simptoom van die kwaad. Neem hom weg en ‘n ander sal spoedig sy plek inneem. Malema is daar geplaas deur ‘n invloedryke ondersteunersgroep en hy praat hulle gedagtes, hulle ideale na. Ons kan hom afmaak, hom bespot en belaster, maar hy is ‘n werklikheid wat die denke van ‘n menigte verwoord.
Die opruiende kommentare, die haatliedere, die dreigemente aan joernaliste en optoggangers sou, op sy ergste, ‘n hinderlike byvertoning kon wees, maar daar is in die afgelope week meer en meer bewyse dat daar in die stal van die ANC, die meer volwassenes, ook begrip en steun is vir Malema se doen en late. Hulle sal sy reg verdedig om moorddadige vryheidsliedere te bly sing, hulle voorsien selfs dat hy ‘n toekomstige staaspresident sal kan word.
Word hulle in die bek geruk deur billike beskuldigings van organisasies soos Afriforum, eskaleer die woordestryd onmiddellik. So het ons dinge soos die verskynsel gesien dat ‘n respons-Facebookblad geskep word waarin hulle reken dat daar nog nie genoeg boere dood is nie. Of, dat die lys van vermoorde boere deur die lede van die ANC-jeugliga in die straat vertrap word.
Dit sou dalk nog verdra kon word as ‘n mens verseker was dat die staat sou ingryp en dat sulke opruiende gedrag in die bek geruk sal word. In die plek daarvan het ons ‘n goedige, strompelende ou dwaas van ‘n president wat te bang is om wel standpunt in te neem. Of, ANC-parlementslede wat so bang is vir die invloed van die ANC-jeugliga dat hulle eerder ondersteunende gebare sal maak.
Waar sal ons hulp vandaan kom, het ons altyd gevra. Kan ons hoop op ‘n kentering in die parlement, as die gevolge van hierdie aanblaas van ‘n vuur mettertyd begin duidelik word? Sal dit nie dan te laat wees nie? Is hierdie vuur nie besig om, te vinnig, te vurig, hand-uit te ruk nie?
Ek kyk na foto’s van my drie pragtige kinders en ek is besorg.
Storm en drang
Maart 18, 2010 in Sonder kategorie
As jy my los, net soos ek is
dwaal ek verstomp in oggendmis
in donker drogwoud, eie waan
langs skewe borde, leunend aan
geroeste hekke. kronkelpad,
en ou murasies; drome wat
my voort laat sloof, met immers al
die kneusplekke van bots en val,
tot waar ek, afgeleefd en week
teen windmeulens ‘n lansie breek.
Maar jy, my lief, kom haal my weer
uit donker kerkers; troos my teer –
met koele hande wat my sus
vergader jy weer wat ek is.