Dr MJ du Plessis 29 Oktober 2001 (aanddiens) Bellville
Lofpsalm 110:1, 2.
Skriflesing: Lukas 12
Teks: Kategismus Sondag 22. Lukas 12: 32
Hoe meet ons die lewe:
Aan geld of rykdom?
Miskien is dit so dat te veel van ons tyd deur allerhande kwellinge in beslag geneem word, sodat ons aan die einde van die dag nie genoeg tyd oor het vir aanbidding en vir lewende omgang met die Here nie.
Is dit nie dalk waarom die Here die dissipels daarop wys dat die lewe meer is as voedsel en die liggaam meer as klere nie. Hy wys hulle op die plek wat die mens in God se genade inneem. Kraaie saai en oes nie en hulle maak ook nie bymekaar nie. Ons is baie meer werd as kraaie, en daarom sal die Here meer vir ons sorg ook.
Wat nie hier geskryf staan nie, maar wat baie sterk in die Here se bedoeling uitkom, is die verwagting wat die Here van ons het:
Hy verwag dat ons in aanbidding en vertroue met Hom sal lewe, en sy genade vir ons toe-eien.
Die verwagting van die Here het vir ons ewigheidsbetekenis. Baie uitdruklik sê Jesus Christus:
Julle moenie soek wat julle sal eet of drink nie ... Maar soek die koninkryk van God, en al hierdie dinge sal vir julle bygevoeg word.
Dit beteken eenvoudig dat dit gaan oor ons toekomsbeplanning. Enige een van ons kan vandag geroep word om die grense van die doderyk oor te steek. Dan moet ons lewe die tekens dra van ware kennis en aanbidding van die Drie-Enige God, sodat ons in sy ewige koninkryk kan ingaan.
Kom ons gee in hierdie preek aandag aan die volgende sake:
1. Is die dood vir ons ‘n toekomsbedreiger?
2. Wat gebeur as ons sterf?
3. Die Here Jesus se toekoms vir ons.
1. Bedreig die dood ons toekoms?
Ons verstaan baie keer nie alles wat die Here doen, goed nie, en dan veroorsaak dit dat ons verskeurd leef:
Ons weet dat die Here besig is om vir Hom 'n ewige koninkryk op te rig - maar tog twyfel ons soms daaroor.
As ons baie eerlik moet wees, maak ons in elk geval bitter min praktiese en werklike voorsiening vir die ewige lewe.
Ons sal duur polisse uitneem en pensioenvoorsorg maak vir hierdie lewe,
terwyl daar soms dae verbygaan dat ons nie eers een keer oor die hiernamaals dink nie.
Ons bely elke Sondag dat ons liggaam weer sal opstaan uit die dood - maar tog sit baie van ons steeds met 'n diepgewortelde vrees vir die dood.
Erger nog, daar is soveel mense wat die God wat ewige lewe gee, se Naam as vloekwoorde gebruik.
Hoe kom 'n verwagting om die hiernamaals in te gaan en 'n lastering van die Naam van God wat jou in die hiernamaals moet ontvang by mekaar uit?
In oomblikke wanneer die duiwel ons mense aanval, wonder ons of die heidene nie dalk reg kan wees dat ons net sommer in die donker gaan wegraak as ons sterf nie. Dit is niks anders as vrees vir die dood wat mens sulke dinge laat dink nie. En tog is die snaakste ding dit dat ons nie regtig bang is om in God se oordeel te beland nie ‑ want as ons bang was, so ons oor baie van die lelike dinge wat ons doen, twee keer gedink het.
Die ander deel van ons verskeurdheid lê daarin dat die sonde ons al so verinneweer het dat ons baie moeilik die lewe anderkant die dood kan sien.
Ons indrukke van die dood steek gewoonlik vas by die begrafnis, met die graf wat daarna nog bly.
Dit terwyl die persoon wie se liggaam ons begrawe het, op daardie oomblik reeds die Here saam met die engele loof in die hemel.
Die Bybel leer ons dat die dood 'n bepaalde betekenis het.
Die doel van die dood is om ons te herinner aan ons sondes.
Natuurlik verwys dit terug na die eerste keer se sonde toe Adam en Eva aan die Here ongehoorsaam was, en dat ons toe die dood as straf vir ons ongehoorsaamheid gekry het.
Maar die Here het daardie dag nie net die doodstraf oor ons gevel nie.
Hy het wel gesê dat ons stof is en tot stof sal terugkeer.
Maar Hy het ook gesê dat daar Een uit die vrou se geslag gebore sou word wat die slang se kop sou vermorsel.
Daarom staan daar in die Nuwe Testament dat die dooies weer uit hulle graftes sal opstaan.
Om die waarheid hiervan te bewys, is daar enkele dooies uit die dood opgewek, soos bv. Lasarus, of die mense wat die dag van die kruisiging uit hulle graftes opgestaan het. Hierdie opwekkings uit die dood het almal geleer dat die dood ons nie van Jesus Christus af kan wegneem nie, want Hy het mag om die doodse houvas op ons tot niet te maak.
Jesus se dood was iets anders:
Dit was juis om ons sondes met God te versoen, sodat die dood nou nie meer 'n straf oor ons is vir die sondes wat ons doen en gedoen het nie.
Die straf is klaar gedra, en daarom is die dood nou 'n deur waardeur ons gaan van hierdie lewe af na die lewe by God Drie‑Enig.
Die dood is verskriklik, want op daardie oomblik word die mens se liggaam en siel uitmekaargeskeur. Om dit te kan verstaan, moet ons teruggaan na die skepping van die mens toe en gaan kyk hoe God die mens geskape het.
Toe God die mens geskape het, het Hy ons liggaam en siel tot 'n volmaakte eenheid geskape.
Ons is nie twee soorte goed, nl. 'n siel wat in 'n liggaam bly, soos die ou Grieke geleer het nie. Ons is liggaam en siel.
Daarby het die Here ons nie geskape om te sterf nie.
Toe kom die sondeval. En saam met die sondeval die doodstraf.
Dit het ingehou dat by die dood die mens se liggaam en siel uitmekaargeskeur word.
Die eenheid van liggaam en siel word deur die dood verdeel in twee.
Wat met die liggaam gebeur, is maklik om te sien en te verstaan.
Ons liggaam word tydelik ‑ tot met die wederkoms ‑ vir die aarde bestem.
Daarom gaan begrawe ons ons geliefdes wat sterf.
Ons siel het solank die aarde se geskiedenis nog voortgaan, 'n ander bestemming as die liggaam.
Ons siel gaan dadelik na God toe. Ons lees in Lukas 16: 22 dat Lasarus met sy dood dadelik deur die engele na God toe weggedra is.
Ons het ook gehoor toe Jesus vir die een man wat langs Hom gekruisig is, gesê het:
Voorwaar, voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees.
Prakties het dit doodeenvoudig beteken dat daardie aand, toe Jesus en die ander twee kruiselinge se liggame in hulle graftes was, Jesus en die een man reeds by God in die hemel was.
Paulus skryf dieselfde aan die Filippense‑gemeente (1: 21). Hy sê dat hy verlang om heen te gaan, want dan is hy by Christus. Uit hierdie gedeeltes leer ons dat ons siele dadelik tot Christus ons Here geneem word wanneer ons sterf.
'n Ander belangrike saak waaraan ons moet aandag gee, is dat daar mense is wat dink dat die liggaam iets laers of slegters is as die siel.
Dit is nie waar dat die liggaam iets laers of slegters is nie.
Hulle het presies ewe veel heiligheid, want ons word as kompleet mense met die grootste sorg deur die Here gemaak.
En met die grootste sorg voeg die Herer ons liggame en siele saam vir die lewe hierna.
Mens hoor nogal dat mense van iemand wat gesterf het se liggaam praat as die "stoflike oorskot." Dit is verkeerd om so te praat, want ons liggame is nie weggooi materiaal nie. "Oorskot" beteken "oorskiet" ‑ en die liggaam is geen oorskiet nie. Die liggaam word net deur die Here bestem om op 'n ander manier die tyd tot by die wederkoms af te wag.
Dan kom die einde van die tyd. Die laaste oordeel vind plaas. Die Here gee die bevel dat die dooies opstaan: die see gee sy dooies en die land gee sy dooies.
Alle liggame word opgewek en weer met ons siele verenig.
Almal is weer lewend, net soos nou.
Maar tog is daar een groot en belangrike verskil: Die uitverkorenes se liggame is verheerlik. Volmaak.
Hoe 'n verheerlikte liggaam lyk, weet nie een van ons nie, maar dit sal die hoogste graad van volmaaktheid besit.
Nou dra ons die beeld van die Adam wat in sonde geval het, en deur God gestraf is met die dood.
In die hiernamaals dra ons die beeld van die verheerlikte Christus.
Op die opstanding volg die ewige lewe in die koninkryk van God die Here.
Daardie lewe is ook heeltemal anders as die een wat ons nou ken, want van al die ellendes wat deur die sonde veroorsaak word, is daar niks.
Ons ken op hierdie aarde reeds vreugde. Almal van ons is al deur oomblikke van groot vreugde. Maar dit is maar 'n baie klein beginsel van die voortdurende blydskap wat ons in die hemel sal ervaar, want selfs ons beste oomblikke hier dra nog die letsels van die sonde ‑ en daar is dit anders.
Die Here leer ons in 1 Korintiërs 2: 9 dat daar in die hemel 'n saligheid is wat geen oog gesien, en geen oor gehoor en in die hart van geen mens opgekom het nie.
Daar is dus lewe anderkant my sterfbed!
In daardie lewe is vir die gelowige geen rou of armoede nie.
Geen sonde nie, en ook geen bekommernis of onverantwoordelikheid nie.
Dit sal 'n heerlike lewe wees sonder einde of ouderdom.
'n Lewe waar ons klaar deur die dood is.
Nou moet u net nie onder die indruk wees dat ons daar gaan leeglê nie, want dit gaan 'n lewe wees waar ons gaan hard werk. Maar ons sal alles wat ons doen, met vreugde en blydskap doen.
Ons gaan God ewig loof en prys.
Ons sal saam met die engele die Here voortdurend loof en prys en dank. Daarby gaan ons op 'n nuwe aarde woon, waar daar moontlik ook ander pligte aan ons toegeken mag word.
Al hierdie vooruitsigte steun op die krag van Jesus Christus, want deur sy krag sal ons liggame weer opstaan.
In sy verdienste sal ons die koninkryk van die Hemele binnegaan.
Die opstanding van die Here Jesus waarborg ons opstanding, en ook dat ons liggame aan sy verheerlikte liggaam gelyk sal wees.
Nou moet u tot versterking van u geloof aan die volgende dink: As Jesus, terwyl Hy God is, Homself uit die dood kon terugbring in die lewe, hoeveel meer sal Hy ons nie ook kan opwek tot die ewige lewe nie, veral gesien die feit dat Hyself die dood al reeds oorwin het.
Baie keer dan dink ons ons lewe het geen sin of doel nie. Maar as u so na hierdie dinge kyk, dan moet u besef dat ons lewe tog rigting het, en dat Jesus daarmee beweeg na die wederopstanding uit die dood, wanneer Hy weer kom.
Die saak onderstreep ons verantwoordelikheid:
Ons sal as gevolg van hierdie besef moet wegdraai van alles wat verkeerd is.
As ons wil opstaan tot die lewe by God, sal ons werklik aan Hom gehoorsaam moet wees.
Ons sal dus ook ware berou oor ons sondes moet bewys en in heiligheid toeneem in ons daaglikse lewe.
Ons wil in die vreugde daarvan deel om met en by God te wees ‑ nou, in hierdie lewe, maar ook in die hiernamaals.
Met die wete van God se heiligheid en die luister daarvan dat ons by Hom mag en gaan woon, berei ons ons voor vir die hiernamaalse: lewe ons biddend, en soek ons totaal afhanklik van Jesus Christus al ons seëninge in Hom.
Geliefdes, stel dus al u verwagtinge in Christus, en lewe so dat ons in Christus sal sterwe.
Kom ons lees Kategismus Sondag 22 saam.
Slotpsalm 104: 1, 20, 21.
29 Oktober 2001 (aanddiens)