Frankryk 1940, die tragiese lente - Nuut
Frankryk 1940, die tragiese lente
Op Saterdag 10 April het die tydskrif "Geskiedenis" 'n middag van debatte georganiseer oor die nederlaag van 1940, in samewerking met die vestiging van kommunikasie en audiovisuele produksie van verdediging (ECPAD). 'N Ronde tafel is gewy aan die vraag: "Was die nederlaag onvermydelik"? Die gekose hoek was dié van die weermag, met die verantwoordelikheid vir beleid wat die onderwerp van 'n ander debat was. Die amfiteater van die militêre skool van Parys het vir die geleentheid 'n keuse aangebied om dit op te roep tragiese lente van 1940 en was die toneel van 'n hewige debat. Bykomend tot die verslag van hierdie debatte, let op die spesiale uitgawe van 'The story' getiteld 'Autopsy of a defeat', wat steeds op koerantpapiere is.
Na 'n inleiding waarin Maurice Vaïsse (1) die belangrikste stadiums van die geskiedskrywing oor die onderwerp herroep (insluitend Marc Bloch se "Vreemde nederlaag"), het elke spreker probeer om sy standpunt kortliks saam te vat voordat hy 'n bietjie ingegaan het meer in die dikte daarvan. As Claude Quétel volgens hom die onvermydelikheid van hierdie nederlaag (met redes terug tot 1918) aandring, was die ontledings van ander historici, veral Laurent Henninger (2), meer genuanseer. Frédéric Guelton (3) wys op die verantwoordelikheid van die sjefs, en Stefan Martens het gepraat van die Duitsers se verbasing oor hul sukses.
Diplomasie en militêre leerstellings
Onder die oorsake van die nederlaag het die debatte eers die probleem van militêre leer aangepak: volgens Claude Quétel (4), die eerste een die wêreldoorlog was nie regtig verby nie en hy het Foch en sy aandrang op die noodsaaklikheid om die Ryn te hou aangehaal; Die Franse pasifisme, volgens mnr. Quétel, het ook 'n negatiewe belang gehad, veral in die lig van die Duitse nasionalistiese ontwaking dat hy onmiddellik die Republiek van Weimar. Frédéric Guelton wou aandring op die onvermoë in Frankryk om die politiek en die weermag behoorlik aan mekaar te koppel, wat gelei het tot verskeie veranderinge in die militêre leer, en dus gebrek aan voorbereiding. As die trauma van nederlaag vir Laurent Henninger baie teenwoordig was onder die Duitsers, was die bevraagtekening van die Verdrag van Versailles belangrik; as om Frankrykvolgens hom was die probleem meer op operasionele en strategiese vlak, as op taktiese en tegniese vlak. Uit die Duitse oogpunt het Stefan Martens (5) daarop gewys dat as Duitsland weens hierdie verdrag nie die moontlikheid het om wapens te vervaardig nie, dit nie verhinder om strategieë en taktieke te bestudeer nie. en dus aan nuwe militêre leerstellings te dink. Claude Quétel het weer eens deur die psigogeskiedenis aangedring op die belangrikheid van die Franse mentaliteit, sy rol as 'oorwinnende land' pasifisties te word in die aangesig van die woede van die Duitse volk.
Maginot Line "w: st =" on "> Die Maginot Line blykbaar nie die entoesiasme van die sprekers gewek het nie, al was die posisies min of meer genuanseer: mnr. Quétel het dit heeltemal nutteloos verklaar, terwyl mnr. Guelton 'n verhelderende geskiedenis gemaak het en op die begrotingsprobleme (maar ook diplomatiek, met België) wat dit kan verklaar lyn nie tot by die see gegaan het nie. Vir mnr. Henninger moes hierdie verdedigingslinie met die res van die leër geartikuleer gewees het vir beter komplementariteit.
Daar was ook 'n kwessie van diplomatieke strategie: volgens mnr. Martens, het Hitler dit begryp Frankryk het Duitsland probeer omring met alliansies, soos met Pole, en daarom het hy probeer om hierdie kordon deur te steek terwyl hy nader aan Engeland wou kom; Dit lyk asof Hitler verbaas was oor die Frans-Britse reaksie na sy inval in Pole. Vir Frédéric Guelton, Frankryk nog gedink soos in 1914-1918, na 'n lang oorlog en 'n nuwe "stryd van die Marne "; in hierdie perspektief probeer sy die spel van alliansies van 1914 weer afspeel. Claude Quétel benader weer die geestelike probleem van Frankryk, gaan in die rigting van mnr Guelton vir die visie naby aan die van die groot oorlog, en 'n ongeskiktheid vir die nuwe situasie, net soos die moeilikheid (altyd 'geestelik') vir 'n demokrasie om vir oorlog voor te berei, veral aanstootlik, wat nie 'n sterk reaksie van Laurent Henninger uitgelok het nie. Hierdie en Stefan Martens het daarop gewys dat die belangrikheid van die USSR in die diplomatieke spel opgemerk is en dat die Duits-Sowjet-verdrag van 1939 ongetwyfeld onderteken is weens die wantroue van Stalin teenoor die houding van Westerse lande.
Kragte teenwoordig en uitvoer van operasies
Wat die opponerende magte betref, is die probleem van getalle en getalle (mans, tenks, vliegtuie, ens.) Vinnig deur die debatteurs afgemaak. Aan die ander kant was daar 'n debat oor die kwaliteit van die materiale, in die besonder van die Franse tenks, maar met die uitsondering van mnr. Quétel, stem almal saam om die soliditeit en betroubaarheid van laasgenoemde te prys. Wat die Duitse tenks betref, het dit gelyk asof almal saamstem om die mite van die onoorwinlike Panzer te bevraagteken, veral in hierdie tyd van die oorlog. Die probleem vir Frankryk was volgens hulle die lugvaart heeltemal gebrekkig in vergelyking met die Luftwaffe, op die vlak van die materiaal, maar nog meer van die getal en die leer. Wat intelligensie en kommunikasie betref, het Claude Quétel 'n baie negatiewe siening gegee, onmiddellik bevraagteken deur Laurent Henninger, Maurice Vaïsse en Frédéric Guelton. Laasgenoemde het daarop aangedring om terug te kom na die probleem van die begroting: as dit nie die Volksfront was wat ontwapen het nie, anders as wat ons gereeld hoor, het nie gevra nie), hierdie herbewapening het te laat gekom; in werklikheid was daar nie meer die moontlikheid van monteerbaanproduksie, toetsing van toerusting en opleiding van personeel nie. Leerstelling het steeds sy belang gehad in verhouding tot 'n numeriese (selfs tegniese) balans van kragte: as Frankryk was besig om voor te berei op 'n lang oorlog en daarom troepe in reserwe gehou het, het Duitsland gekies om 'die pakket' in te stel deur die meerderheid van sy magte tot die aanval te verbind, wat die finale wanbalans kan verklaar.
Die laaste onderwerp wat bespreek is, was die uitvoering van operasies, en die debat het veral gefokus op die Duitse strategie en op 'n nuwe historiografie (in die besonder Angelsaksies) wat die bestaan ​​van die Blitzkrieg-leerstelling (die begrip self is in die 1950's deur Guderian uitgevind). As historici weer eens op die foute van Gamelin sou aandring, het hulle ook die idees oor die genie van Duitse generaals en die uitvoering van hul kommandoketting bevraagteken. Laurent Henninger het ook verklaar dat die Duitse leër op strategiese en operasionele vlak 'nul' was, gemiddeld op taktiese vlak, maar baie goed in 'mikrotaktiek' en in die professionaliteit van sy soldate. Volgens hulle (selfs al sou Claude Quétel hierdie idee kwalifiseer), is die Duitse strategie grotendeels geïmproviseer, veral aangedring op die beweging (groot Franse swakheid), maar baie bang vir 'n geallieerde teenoffensief ... wat nooit gekom het nie! Dit lyk asof die gang deur die Ardenne beslis is na baie debatte binne die Duitse algemene personeel, en Frédéric Guelton het 'n baie interessante staaltjie ontlok: in 1935 het generaal Prételat 'n moontlike aanval in hierdie sektor voorsien, 'n maneuver gereël. oefening (wat presies die een was wat deur die Duitsers gebruik is), maar uiteindelik deur Gamelin uitgesluit is vir ego-probleme (volgens mnr. Guelton)!
Ten slotte was die menings relatief gebalanseerd onder die sprekers om die redes vir hierdie nederlaag te verklaar, oor al hierdie punte: leerstelling, mentaliteit, toerusting, diplomasie, opdrag, laasgenoemde is eenparig teen hom. Dit blyk egter net Claude Quétel het die onvermydelikheid van die Franse nederlaag vasgehou, wat hy bowenal deur 'n té argaïese en pasifistiese Franse mentaliteit en die onbevoegdheid van besluitnemers verklaar het. Almal het egter saamgestem om die moed en die wil om Franse soldate te beveg, te prys en die ander wanopvatting van 'n gerugte leër te verslaan wat geweier het om te veg.
Vir Histoire-pour-tous, Rayan en Tofraziel.
Moet nie misloop nie : nommer 352S van die tydskrif "Histoire" (April 2010) getiteld "Lykskouing van 'n nederlaag. Frankryk 1940 ".
(1) Maurice Vaïsse (debat moderator): Franse historikus, spesialis in internasionale betrekkinge en militêre intelligensie, lid van die kommissie vir diplomatieke argiewe, hy is lid van die wetenskaplike komitee van tydskrifte soos "International Relations", en is mede-regisseur van die "Revue d'histoire" diplomatiek ". Hy is ook lid van die raad van direkteure van die vereniging "Freedom for History". Hy redigeer die kollektiewe werk "Mei-Junie 1940. Franse nederlaag, Duitse oorwinning onder die oog van buitelandse historici" (Autrement, 2000, reed. 2010).
(2) Laurent Henninger : projekbestuurder by die Centre for Defense History Studies (CEHD). Hy organiseer die jaarlikse 'Militêre Geskiedenis en Geesteswetenskappe'-dae, en behaal 'n meestersgraad' Oorlog en samelewing in die moderne era 'aan die Universiteit van Parys I Sorbonne. Hy neem deel aan die Geskiedenis-afdeling van die tydskrif "Army of Today" en skryf die nawoord vir die boek wat deur Maurice Vaïsse hierbo aangehaal is, geredigeer.
(3) Frédéric Guelton : kolonel en historikus, hy is die hoof van die weermagafdeling by die historiese diens van verdediging (Departement Erfenis en Argiewe). As skrywer van 'n proefskrif oor Weygand publiseer hy 'Why Intelligence? "(Larousse, 2004) en redigeer die boek" 1918: L'Etrange Victoire "(mede-redaksie van SGA / DMPA / SHD en Textuel in 2008).
(4) Claude Quetel : Franse historikus, spesialis in psigogeskiedenis, hy was wetenskaplike direkteur van die Caen-gedenkteken. Hy dra by tot die tydskrif "Historia" en het pas "L'impardonnable Défaite" gepubliseer (Lattès, 2010).
(5) Stefan Martens : adjunkdirekteur van die Duitse Historiese Instituut in Parys, hy is 'n spesialis in Frans-Duitse betrekkinge gedurende die tweede Oorlog Wêreldwyd. Hy publiseer saam met Gaël Eismann 'Occupation and German Military Repression. 1939-1945. Die beleid om orde in die besette Europa te handhaaf "(Autrement, 2007).