JY LEES NOU Een huis
Ek stap teen die laer hange van Tafelberg in die Kaap tussen al die interessante huise deur en verkyk my aan die verskillende boustyle wat op die een of ander manier bymekaar inpas.
Maar een huis jou lewe lank ... Dit moet seker ’n voorreg wees, daardie gebondenheid aan een adres. Ek verbeel my jy sal al die reuke en geure ken, al die krake van die dak wanneer die wind waai, al die plekkies wat barsies maak, al die huis se “buie” (want ’n huis het inderdaad buie, soos die man teen Tafelberg se skuinste beduie het), al die goeters wat nukke het om te breek, al die plantjies wat hulself saai en jaar na jaar weer opkom.
Ek glo al die stemme van die verlede is daar vasgevang, jou ma en pa s’n, jou broers en susters s’n, kuiergaste wat gekom en gegaan het - iets van hulle, dalk net ’n sweem van ’n gedagte bly daar agter. Natuurlik jou vrou of man s’n, jou kinders s’n, dalk jou kleinkinders s’n. Dalk is daar iets van klank in die mure vasgevang: woorde van liefde, en ook woorde van ergernis. Dalk nestel ou herinneringe in die vloere en muurpleister, vriendelike spoke van mooi dae en selfs donker dae wat weer lig geword het. Jy kan met dit alles bly saamleef. Die dinge van die aarde is juis aangrypend kosbaar omdat dit verbygaan.