Oom Herrie se kerrie: As mens té tuis in hospitaal raakArgieffoto (Foto: DarkoStojanovic, Pixabay) Die afgelope twee jaar het oom Herrie hom gereeld in die hospitaal bevind. Soms kort, soms langer – kanker laat nie juis aan hom voorskryf nie. Die laaste drie keer was ’n klein hospitaaltjie in die Rosestad oom Herrie se periodieke tuiste – nie veel groter as ’n huis nie en met ’n eg huislike atmosfeer, en personeel wat soos familie en vriende word (of sommer uit die staanspoor is). Sondagoggend vroeg trek oom Herrie sy sweetpak en tekkies aan, en stryk aan na die voordeur. Van die nagpersoneel wil weet waarheen die oom so vroeg dan heen op pad is. “Ek voel so goed, ek wil gou ’n tien kilometer gaan insit. Behoort oor so bietjie meer as ’n halfuur terug te wees.” Oom Herrie het ’n ontsteltenis verwag, maar sonder uitsondering, ongeag ouderdom of formaat, dring die nagpersoneel aan om saam te gaan draf. “Ons moet sommer ’n twintig kilometer insit,” dring ’n paar aan. Ja-nee, hulle ken oom Herrie al te goed. Met die chemo wat oom Herrie se voete so lomp en onhandig, ekskuus, onvoetig gemaak het, is daar nie ’n manier onder die son (wat nog nie eens amper opgekom het nie) dat oom Herrie eens ’n kilometer sal kan “insit” nie. Trouens, die kanse is beter dat oom Herrie twee treë die tuinpaadjie af sal kan vorder voor die oom met ’n groot slag tussen daai plante met die skerp punte op hul blare, sou neerstort. Bietjie bekaf is oom Herrie terug kooi toe. ’n Ruk later daag die dagpersoneel op. Weer stryk oom Herrie aan voordeur toe, en weer is al wat hy “opdoen” vrywilligers wat “graag” ’n twintig kilometer wil gaan insit. Oom Herrie se kamermaat se verblyf in die hospitaal is egter langer. Hy is van Vryburg en het sy Range Rover vol biltong gepak. Dis bees- gemsbok- en springbokblitong, en die droëwors ’n mengsel van daai vleisies. Elke dokter, verpleegkundige of skoonmaker kry ’n sakkie. Saans word die katte deur die venster op biltong bederf. En o ja, oom Herrie het ook ’n sakkie gekry, en dié is met die eerste geleentheid huis toe laat kom. Anders kry die gesin niks. Sondagoggend word buurman meegedeel sy voertuig is die vorige nag gesteel. Ramp der rampe, veral oor die vrag biltong wat nog in die kar was. Buurman self is egter net bekommerd oor hoe hy nou terug op die plaas by vroulief kan kom. Maar gelukkig was dit net ŉ wolhaarstorie. Oom Herrie is opgeneem vir ’n beenmurgbiopsie, ’n bloedoortapping en uitgebreide bloedtoetse. Dit is reeds bekend dat die hemoglobienvlak, waarvoor oom Herrie ’n bloedoortapping gekry het, opgehou het om minder te word en spontaan begin vermeerder het. Dis sommer baie goeie nuus en rede tot groot dankbaarheid. Maar nou is dit wag tot Donderdag om volledige terugvoer te kry. En dikwels is die wag net so erg soos ’n beenmurgbiopsie wat nie onder narkose gedoen is nie. Gebede is baie, baie welkom.