Jy sê mos dis jou werk. ‘n Tuinier lê mos nie die graaf neer voor die laaste blom nie geplant is nie. Viljoen 2003). Hierdie bespreking steun grootliks op my vroeër lesing van die twee gedigte. In haar beskouing oor corpse poems, wys Diana Fuss (2003:1) daarop dat die idee van ’n lyksgedig eintlik paradoksaal is: ’n kada wer en ’n poëtiese diskoers sluit mekaar wedersyds uit. ’n Poëtiese diskoers veronderstel ’n stem, terwyl die lyk gewoonlik geassosieer word met die afwesigheid van ’n stem. Moeder wat ek wil holnaai. | 8 Fuck Milf | Langste p. Gouws se resensie bevat talle aanhalings en stellings om sy opvatting van wat poësie sou wees uiteen te sit (“daardie ongevraagde rafels brute en ongeërg suiwer poësie” (sic!), “digterlike waansin”, en derglike), maar nêrens gee hy ‘n uiteensetting van byvoorbeeld “vernufspoësie” (waarbinne Van Coller se werk val) nie. In die gedig “cevennes” (35) word “langzame/ van eelt op voeten” vertaal met “langsame/ eeltvorming op voete”. ‘n Mens kan jou weereens verstout om te vra of “langsame/ eelte wat op voete vorm” nie ‘n beter alternatief sou wees nie; of selfs “eelte/ wat langsaam op voete vorm”.