Poplap met 'n Stoflap: October 2011
Geplaas deur Santie om 11:57 Geen opmerkings nie:
maak nog altyd 'n baldadige blywees in my wakker. Miskien omdat ek nog nie die plaaskind in my ontgroei het nie. Ek wil huppel en sing, en kaalvoet loop in die reën, my tone in die modder inwoel. Die beste wat ek hier in die stad kan doen is om straataf te plas, broekspype opgerol, met my gesig en hart na bo gedraai.
Na gistraand se buitjie voel dit asof die bietjie stowwerigheid in my gemoed ook sommer weg gewas is. Vandag skyn die son dan ook skoner, en ek voel sommer lus om 'n paar blommetjies in die grond te druk ter voorbereiding van die groot okasie. Maar helaas, dit sal moet wag , want my Lief met die groen vingers het 'n afspraak in die middel van vandag en sonder hom is 'n kwekery net 'n winkel vol plante. Ek het hom nodig as ek blomme koop, met sy kennis en entoesiasme en groot liefde vir dinge wat groei en blom. Ek sal die uitstappie dan bêre vir more, al is dit Sondag. Ek sal my leesdag vandag neem.
Van blomme gepraat. Die ander dag het ek voor my my masjien sit en verlep. Dit was warm. Nee, snikheet warm. Die waaier het tevergeefs probeer. Ek moes my Seuna by die skool gaan haal na sy rekeningkunde vraestel. Vir een keer in my lewe het ek nie omgegee om te ry nie- my kar het mos lugversorging. Met die terugkom sien ek dit toe: 'n vrou wat letterlik stop en die rose ruik. Van een bos na 'n ander draal sy. Lig een roos na 'n ander om daaraan te ruik. In die bloedige hitte, op die sypaadjie. Ek het natuurlik my rose kom ruik toe ek tuiskom, en dieselfde aand nog vir julle my mooiste roosfoto's bymekaar gesit:
Geplaas deur Santie om 11:11 Geen opmerkings nie:
Om van al hierdie liefies afskeid te neem. Maar soos alle goeie dinge is die projek ook besig om ten einde te loop.
"Ahem" hoor ek iemand keel skoonmaak. "Wat dan van die trourok? Het jy nie oor 'n bietjie meer as 'n maand 'n groot okasie nie?"
Toemaar wees nie bevrees nie, die rok is gesny, en wag langs my naaimasjien. 'n Mens kan tog nie van stikwerk en afstof alleen lewe nie.
Ek moet net vir Oupatjie Uil,
die vrolike geel vinkie,
'n perfekte ryp aarbei,
'n pienk magrietjie
En allerande ander wonderlike gare-goed wat vanself van my hekelnaald afgeval het op hulle regte plekke vaswerk. Sien julle die appel, die peer, die lemoen, die kolwyntjies, die hartjies... 'n Mens kan in een 7de Laan se tyd sommer 'n paar goedjies klaarkry:)
Ek sal vir julle die eindprodukte wys sodra ek klaar is daarmee. Ek is vreeslik lus om nog 'n paar goedjies te hekel, soos bv. 'n pienk varkie met vlerke (spesiaal vir my sus), 'n gans, 'n kuikentjie, en 'n koppie en piering. En natuurlik katjies- 'n swarte,'n gemmer,'n gryse...
En net voordat ek vanaand groet: dis hoe my matriekkind homself voorberei vir sy eindeksamen.
(foto geplaas met toestemming van genoemde matriekleerling.)
Geplaas deur Santie om 22:27 3 opmerkings:
se ses en veertigste huweliksherdenking.
Op 16 Oktober 1965 het hulle voor die kansel gestaan en trou beloof. Hulle het hulle belofte aan mekaar gehou, en ten spyte van derduisende duiwels my en my sussie met liefde grootgemaak.
Soos altyd, as ek sukkel om my eie woorde te vind, berroep ek my op 'n gunsteling digteres:
deur Eveleen Castelyn
soos 'n kloostertuin-
bidsnoer van aandblomme
oopgevou, die maan
papierwit hostie op die tong-
sit ons nou saans
in die begynhof afgesonder:
gesels oor alles
op stoele toegerank
in 'n heuningkoek
van lig en skaduwee
oor die afgelope
veertig jaar se liefde en pyn-
for better-for worse
Geplaas deur Santie om 20:54 Geen opmerkings nie:
Kan ek vir julle wys waaraan ek so geheimsinnig gewerk het:
'n Hussif. Ek het dit eendag raakgelees in 'n storieboek en gaan opsoek wat dit beteken. 'n Brandende begeerte het in my ontstaan om een te maak. Ek oordryf nie. My arme huismense moes na prente en foto's daarvan kyk. Hulle is onderwerp aan sketse en planne. Ek het by Die Werksmandjie in gestrompel en uit gehuppel, of andersom, op soek na die regte stukkie materiaal, die regte kleur gare, die regte lint, die regte kantjies. Ek het my baba soos 'n jaloerse ma bewaak, en die katte wat gewoonlik oral mag lê, mag nie binne 'n meter radius daarvan gekom het nie. Dis is in sagte materiaal toegedraai, en na Melanie toe gevat om my vordering te besigtig en te bewonder. As my noointjieskind kom kuier is sy skaars gegroet voordat sy daarna moes gaan kyk. "Kyk die rosies" het ek gemymer, kyk die ou skoenlappertjies." Maar ek dwaal af.
'n Hussif is 'n naaldwerkstelletjie wat in ou dae vir mans saamgegee is oorlog toe. Hulle moes mos ook maar knope aanwerk en some insit en skeure regmaak. Die soldate het daarna verwys as 'n 'housewife' wat in die volksmond toe 'hussif' geword het. Dit was natuurlik onopgesmuk (ek het een uit die Anglo Boere Oorlog in lewende lywe gesien by die museum by die Vrouemonument in Bloemfontein), maar dames het die handigheid daarvan besef, en vir hulleself ook daarvan begin maak. Eie aan ons vroulike aard, het hulle dit begin versier, en dit het as het ware klein kunswerkies geword. Gaan kyk gerus hier en op een van my gunsteling blogs.
Ek het die vlindertjies van organza lint en krale gemaak.
As 'n mens dit oopvou, lyk dit so:
Aan die linkerkant is 'n sakkie (van 'n bree stuk katoenkant) vir 'n maatband, lostrekkertjie ens.
Aan die regterkant 'n plek vir 'n skêrtjie. 'n Lussie met 'n drukkertjie aan keer dat die skêrtjie uitval.
In die middel die vingerhoed. Ek het die houertjie gehekel, en die rosies op die punte van die toetrektoutjie borduur.
Dit vou dan nog 'n keer oop
en daar is ringetjies waaraan sy borduurgare of lint kan vasmaak
'n naaldeboekie van vilt
en 'n liewe speldekussintjie.
Onder die skêrtjie is 'n koevertjie vir knopies ens.
Op die agterkant is 'n sakkie vir 'n notaboekie en pen.
Ek het 'n dun stukkie wateersel tussen die lae materiaal gesit om dit effens meer toegeeflik te maak, en organza lint om dit toe te strik. My masjien het vir my die stikwerk gedoen, en die borduurwerk het ek met die hand gedoen. Die mandjie voor-op is gehekel, en toe vasgewerk.
Ek weet nie hoeveel ure ek hieraan spandeer het nie, maar elke stekie was 'n plesier, en die eindproduk baie bevredigend. En dit is vir Ella net so 'n groot vreugde soos vir my!
Ek jeuk om nog een te maak, maar eerste dinge eerste. Die trourok en Gerdie se markgoed wag. (Gerdie is 'n vreeslike innoverende vriendin met matelose energie en ondernemingsgees. Sy hou die 3de tot die 5de November 'n handwerkmark in die Hervormde Kerk van Midstream. Los vir my 'n boodskap as jy meer van haar Hartmark wil weet.)
Geplaas deur Santie om 21:18 3 opmerkings:
Geplaas deur Santie om 12:09 Geen opmerkings nie:
agter my masjien, en my lappe en gare en patrone en skêre en spelde en naalde en ander naaldwerkgoed die hele spaarkamer oorneem. Só lyk dit tussen masjienwerk-projekte:
Ek het vanoggend die 'rok-voor-voor-die-trourok' gesny, sal nou- nou daarmee begin.
(Anzelle hulle se troue is om die draai, en ek maak die rok. Gelukkig wil sy 'n rok sonder fieterjasies hê!)