Stephanus Johannes Paulus (Paul) Kruger is gebore in Bulhoek, Cradock op die 10 Oktober 1825 en sterf in Clarens, Switserland op 14 Julie, 1904.
Sy ouers was Casper Kruger en Elsie Steyn, redelik goed-om-te doen nie, maar grondlose voorraad-eienaars, verplig om deur droogte, sprinkane en migreer troppe bokke 'n nomadiese bestaan te lei. Young Paul en sy broers was verantwoordelik vir die voorraad. Natuur verhard hom en die Bybel was sy schoolboek en sy daaglikse metgesel van 'n baie jong ouderdom. Hy het 'n paar maande van formele onderrig in lees en skryf, maar kon uitdruk sy gedagtes op papier.
In 1836 het hulle by die Potgieter trek. Die jong Paul ondergaan sy doop van 'n brand by die slag van Vechtkop. Na 'n tydperk in Natal hulle verhuis noord na Transvaal. Wanneer Paulus was 16, het hy sy eie plaas, Waterkloof, naby die hedendaagse Rustenburg. In 1842 trou hy met Maria du Plessis wat gesterf het van malaria in 1846. 'N jaar later trou hy met Gezina du Plessis. Kruger gedien as 'n veldkornet tydens sy tienerjare en was die kommandant van Rustenburg, vanaf 1854 en verder. Hy het 'n aktiewe rol in straf ekspedisies teen verskillende opstandige swart hoofmanne, bv teen Makapan in 1854 en Mapela in April 1858.
Hy was skaars 25 toe hy begin belangstel in politieke aangeleenthede en was teenwoordig by die Zandrivier Konvensie in 1852, waar die Suid-Afrikaanse Republiek (ZAR) sy onafhanklikheid van Brittanje is toegestaan. Drie jaar later het hy gehelp om die saamstel van die grondwet van hierdie nuwe republiek. Hy het 'n prominente rol in pacifying en die vereniging van die Boere-gemeenskappe in die vroeë 1860's toe daar' n heftige twis onder die burgers oor kerklike sake asook 'n politieke stryd wat volg op die verkiesing van MW Pretorius as president van die OVS. Kruger is verkies tot kommandant-generaal in April 1862. Vrede is herstel, wanneer 'n verkiesing is gehou in 1864. Pretorius het die president vir 'n tweede keer en Kruger het sy posisie as bevelvoerder-in-chief
President T.F. Burgers aan bewind gekom het in 1872 en soos Kruger kon nie identifiseer met sy liberaal-gees het hy sy bedanking in 1873 begin. Burgers slagoffer van 'n geleidelike afname in gewildheid. Kruger is verkies tot die Volksraad met 'n klein meerderheid in November 1874. Hy het versoen Burgers se regering tot 'n sekere mate. Wanneer hulle beplan om 'n nuwe presidensiële verkiesing vir vroeë 1877 Kruger het besluit om homself beskikbaar vir die kantoor. Die verkiesing nooit plaasgevind het as Shepstone annekseer die republiek op namens die Britse Ryk. Wanneer Burgers het die land verlaat Kruger is verkies tot vise-president deur die Volksraad.
In 'n poging om die anneksasie te hê ter syde stel hy' n besoek London twee keer, maar beide die reis is tevergeefs as die Britse regering was vasbeslote dat hulle nie sou die anneksasie herroep. Op 'n reeks vergaderings aangespreek deur Kruger die toenemende teenkanting teen die Britse bewind was duidelik Kruger het baie diplomaties werk wat mense in toom te hou teen voortydige geweld op die een kant en aan die ander kant van die Britse leiers te maneuver in' n moreel onhoudbare posisie. Wanneer Piet Bezuidenhout se taktiek van belastingontduiking egter, ondersteun deur Kommandant Piet Cronje, in Potchefstroom, het gelei tot 'n oproer in November 1880, Kruger was nie meer in staat om die mense in toom te hou en op' n byeenkoms by Paardekraal in Desember 1880 het hulle weer die republiek. Kruger, Piet Joubert en MW Pretorius nou gevorm n triumviraat die regering te lei.
Gedurende die Eerste Vryheidsoorlog die politieke beheer Kruger lot van die ZAR van sy tydelike hoofkwartier in Heidelberg. Die invallende Britse magte was verslaan deur handelaar se burgers in Lang's Nek, Ingogo, en Majuba Hill in 1881. Die Gladstone regering was onwillig om Britse gesag deur die verdere gebruik van geweld te herstel en aanvaar Kruger se voorstel van gekwalifiseerde onafhanklikheid. Dit het die basis gevorm van die onderhandelinge wat gelei het tot die Pretoria Konvensie in Augustus 1881. Die onafhanklikheid van die Republiek herstel is, onderworpe aan die susereiniteit van Groot Brittanje.
Die Volksraad het besluit om in 1882 dat die kantoor van die staat president moet heringestel word volgens die grondwet. In die daaropvolgende verkiesing van 1883 Kruger staan teen Joubert, met Kruger as die wenner. Een van die belangrikste take wag op hom was die wysiging van die Konvensie. Tydens sy besoek aan Europa, vergesel deur generaal Nicolaas Smit en ds SJ du Toit die Londense Konvensie onderteken is op 24 Februarie 1884. Brittanje het egter steeds onder beheer van die buitelandse beleid van die republiek.
Die ontdekking van goud op die Witwatersrand veroorsaak radikale ekonomiese en politieke veranderinge. Kruger was weer reelected as President in 1888. Die mees ingewikkeld probleem vir Kruger en sy staat sekretaris, dr WJ Leyds, was die invloei van die Uitlanders (buitelanders). Kruger was bang dat hulle die ouer wit inwoners van die Republiek sou outvote. Om dit teen hierdie moontlikheid het hy die voorwaardes van naturalisasie meer moeilik. In 1890 het die regering beperk die uitlandervroue franchise vir die presidensiële en Volksraad verkiesing te genaturaliseerde burgers wat in die land gewees het vir veertien jaar. Om te voldoen aan 'n tweede uitlandervroue belange Volksraad is geskep, wat deur genaturaliseerde burgers van twee jaar staan verkies moet word. Alhoewel relatief min Uitanders was werklik bekommerd oor die franchise vraag, hierdie nogtans het 'n sentrale kwessie tussen die Britse regering en die regering van die Republiek.
Vanaf 1890 spanning in die land toegeneem het. Baie mynbou-uitvoerende besef dat diep-vlak goud produksie 'n baie nader verhouding tussen die bedryf en die staat om te floreer in staat te stel moes word en dat dit was waarskynlik eers as hulle kon' n verandering van die regering besef. Kruger, aan die ander kant, was bereid om iets te doen in sy mag het om die Republiek se onafhanklikheid te bewaar. Deur 1893 Kruger se gewildheid het toegelaat om 'n skerp afname en hy maar net verslaan Joubert in die presidensiële verkiesing in daardie jaar.
Verhoudings tussen die twee regerings verder verswak, na aanleiding van die mislukte Jameson-inval in Desember 1895, wat deur die destydse premier van die Kaap, Cecil John Rhodes en 'n groep van geassosieerdes, van wie baie het skakels met diep-vlak mynbou. In sy hantering van die krisis wat die President het groot wysheid en staatsman. Ten spyte van die aandrang van baie van sy mense, het hy geweier Jameson te voer en het hom met sy offisiere na die Britse owerhede om gestraf te word. Kruger, op die hele goedkeuring van 'n verdraagsame houding teenoor die Raiders en hulle leiers.
Sir Alfred Milner, die nuut aangestelde Hoë Kommissaris en 'n vurige imperialistiese, het daartoe verbind om die kwessies soos uiteengesit deur die Britse Suid-Afrikaanse League in 1896. Hulle geroer vir die verslapping van die franchise wette en was gou aandring op die Britse regering direk ingryp in die sake van die republiek. Milner se strategie van 1896 af was gerig op die versterking van die lojaliteit en politieke eenheid van die Engels-sprekende Suid-Afrikaners en kanalisering uitlandervroue ontevredenheid en die opposisie te Kruger se regering.
Terwyl die situasie versleg progressief Kruger het na die Oranje-Vrystaat vir die ondersteuning en in 1898 'n verdedigende en offensief alliansie is onderhandel tussen die twee republieke. Dit beteken dat in die geval van 'n oorlog wat hulle sou' n verenigde front bied. Deur middel van President Steyn se bemiddeling 'n konferensie gehou tussen Milner en Kruger in Bloemfontein aan die einde van Mei 1899. Hier Milner het toenemend moeilike eise as Brittanje was vasbeslote om 'n verenigde Suid-Afrika te skep. Dit was duidelik dat die regte van die Uitlanders was nie meer die belangrikste kwessie.
Beide kante nou voorberei vir die oorlog. Die Britse troepe in die land was versterk. Na raadpleging van die ZAR gestuur Steyn 'n ultimatum aan Brittanje, op 9 Oktober 1899 te eis dat hulle hul troepe verwyder van die ZAR se grense binne 48 uur. Oorlog uitgebreek het op 11 Oktober 1899. As die ou president (hy was 74) was te oud om te gaan om te veg Hy het homself voorberei vir die swaarste werk van regie, aanmoediging en bevelvoerder.
Kruger gerig op die Volksraad vir die laaste keer in Mei 1900, pleit vir volgehoue geloof in die nasionale veroorsaak. As die vyand is naby Kruger was verplig om Pretoria te verlaat en te beweeg oos met Generaal Louis Botha en die aftog blaas leër. Vir 'n tyd was hy gestasioneer by Machadodorp en Waterval Onder.
Na die slag van Dalmanutha is daar besluit dat die voorsitter was te oud en swak is en dat hy moet verlaat vir Europa om te probeer om simpatie te kry en die hulp van vreemde heersers. Op 11 September 1900 het hy die Transvaalse grens oorgesteek op sy pad na Lourenço Marques en was gou op sy pad na Marseille aan boord van die "Gelderland" gestuur deur koningin Wilhelmina van Nederland. Hy bly in Nederland vir die res van die oorlog. Hy en sy gevolg het uiteindelik verhuis na Clarens in Switserland waar hy gesterf het op 14 Julie 1904. Sy liggaam was gebalsem en vervoer na Kaapstad aan boord van die 'Batavier VI ". Op 16 Desember 1904 is hy begrawe in die Heroes 'Acre in Pretoria.