Sharky Maré – Lekkervurigeaffêre
Date: March 26, 2017Author: Lekkervurigeaffêre 1 Comment
Rots ry vanoggend dorp toe om ons apteek te gaan afdank. Sy voorskrif het vir die derde keer onvolledig by hom uitgekom. Sy skouers hang, want as ons eers Vrydagmiddag by die plaashek ingedraai het, kry jy ons moeilik voor Maandag daar uit.
In 'n poging om te keer dat hy minder beskaaf optree, en uit kommer dat hy perdalks in 'n op-die-ingewing-van-die-oomblik insident beland, en dit oor bloeddrukpille, gee ek 'n inkopielysie.
"Koop sommer vir ons 'n plant vir die groot blou pot, toe." Die mooi pot lyk verwese sonder plante wat in sy ronding groei. In my hart wens ek vir 'n vrolike, geel hibiskus. Maar ek sê niks.
Ek bak beskuit en wag vir Rots se terugkeer van sy sending. Twee uur later hardloop ons brakkebende keffend motorhuis toe. Rots is terug. Ek sug van verligting.
Hy kom om die hoek. Geel hibuskus in die hand!
"Die apteker leef nog," rapporteer my man so ewe.
"Ek is dankbaar. Hoe het jy geweet ek wil 'n geel hibiskus hê?"
"Ons is miskien maar na 33 jaar in mekaar se koppe," kom die pittige antwoord.
Toe ons die plant sy staning gaan gee, grou Rots 'n paar spoelklippe los.Seker vorige plantsessies se reste. Op die een klip is daar iets geskryf.
Ons lag toe ons lees:'Sharky Maré'.Dis ons meisiekind se troetelklip wat sy as hoërskool groentjie moes ronddra! Net verlede week het sy haar een-en-dertigste verjaardag gevier. Soveel jare lê Sharky al vergete.
Hy is so gedoop want Bab het die Natalse rugbyspan destyds ondersteun, tot sy agter gekom het dis veiliger om die Bloubulle hier in ons geweste te steun.