Onlangs het ek iets gedoen wat baie mense ondenkbaar of tenminste verkeerd sou oorweeg. Voordat jy gaan sien "Avengers: Infinity War, "Ek lees doelbewus 'n resensie wat al die groot plotpunte aan die lig gebring het, van begin tot einde.
Moenie bekommerd wees nie; Ek gaan nie een van daardie spoilers hier deel nie. Alhoewel ek die afkeer van spoilers dink - wat The New York Times 'AO Scott het onlangs beklaag as "'n fobiese, hipersensitiewe taboe teen openbare bespreking van enigiets wat op die skerm gebeur" - is 'n bietjie oorblaas.
As 'n kognitiewe wetenskaplike wat die verband tussen kognisie en vertellings bestudeer, Ek weet dat flieks - soos alle stories - ons natuurlike neiging gebruik om te verwag wat volgende kom.
Hierdie kognitiewe tendense help verduidelik waarom plotwendings so bevredigend kan wees. Maar ietwat teenintuïtief verklaar hulle ook waarom om te weet van 'n plot wat voor die tyd verdraai is - die gevreesde "spoiler" - raak nie regtig die ervaring nie.
Die vloek van kennis
As jy vir die eerste keer 'n boek optel, wil jy gewoonlik sin hê van wat jy aangemeld het - gesellige geheimenisse, byvoorbeeld, is nie veronderstel om grafiese geweld en seks te bevat nie. Maar jy hoop ook dat dit wat jy lees, nie heeltemal voorspelbaar sal wees nie.
In 'n mate is die vrees vir bederfers goed gegrond. U het net een geleentheid om iets vir die eerste keer te leer. Sodra jy dit geleer het, raak daardie kennis wat jy sien, wat jy verwag - en selfs die grense van jou verbeelding.
Wat ons weet bring ons op baie maniere op, 'n algemene neiging wat bekend staan ​​as die "vloek van kennis. "
Byvoorbeeld, wanneer ons die antwoord op 'n legkaart ken, maak daardie kennis dit moeiliker vir ons om te skat hoe moeilik daardie legkaart sal wees vir iemand anders om op te los: Ons gaan dit aanneem makliker as dit regtig is.
Wanneer ons die besluit van 'n gebeurtenis ken - of dit nou 'n basketbalwedstryd of 'n verkiesing is - is dit geneig oorskat hoe waarskynlik daardie uitkoms was.
Inligting wat ons vroeg in die gesig staar, beïnvloed ons skatting van wat later moontlik is. Dit maak nie saak of ons 'n storie lees of 'n salaris onderhandel nie: Enige aanvanklike beginpunt vir ons redenasie - egter arbitrêr of blykbaar irrelevant - "ankers"Ons analise. in 'n studie, wetlike kundiges wat 'n hipotetiese kriminele saak gegee het, het vir langer sinne geargumenteer wanneer hulle met groter getalle op ewekansige rolstene aangebied word.
Plotdraaie trek alles saam
Bewustelik of intuïtief, weet goeie skrywers dit alles.
'N Effektiewe vertelling werk sy magie, deels, deur voordeel te trek uit hierdie en ander voorspelbare gedagtes. Rooi haring, byvoorbeeld, is 'n tipe anker wat vals verwagtinge stel - en kan draaiers meer verbasend lyk.
'N Groot deel van die plesier van plotwendings kom ook nie uit die skok van verrassing nie, maar om terug te kyk na die vroeë stukke van die vertelling in die lig van die draai. Die mees bevredigende verrassings kry hul krag om ons 'n vars, beter manier te gee om sin te maak van die materiaal wat voorheen gekom het. Dit is nog 'n geleentheid vir stories om die vloek van kennis tot hul voordeel te verander.
Onthou, sodra ons die antwoord op 'n legkaart ken, kan sy leidrade deursigtig lyk as wat hulle werklik was. Wanneer ons vroeë dele van die storie in die lig van daardie kennis heroorweeg, neem goed-gekonstrueerde leidrade nuwe, bevredigende betekenis aan.
Oorweeg "The Sixth Sense. "Nadat hy sy groot plotskakeling ontketen het, het Bruce Willis se karakter al lankal een van die" dooie mense "geword wat net die hoofkarakter van die kind kan sien. Dit bied 'n flits weerstelling van tonele wat nuwe sin maak in die lig van die verras. Ons sien nou byvoorbeeld dat sy vrou (in werklikheid, sy weduwee) nie die tjek by 'n restaurant gesit het voordat hy dit uit pique kon uitneem nie. In plaas daarvan was dit omdat, sover sy geweet het, sy alleen geëet het.
Selfs jare na die vrystelling van die film, kykers geniet hierdie draai, die graad geniet waaraan dit "voor die hand liggend moet wees as jy aandag gee" aan vroeëre dele die film.
Die pluspunte en minuses van die spoiler
Terselfdertyd, studies toon dat selfs wanneer mense is sekere van 'n uitkoms, ervaar hulle betroubaar spanning, verrassing en emosie. Aksie-rye is nog steeds hartverskeurende; grappies is nog steeds snaaks; En aangrypende oomblikke kan ons steeds laat huil.
Soos UC San Diego navorsers Jonathan Levitt en Nicholas Christenfeld onlangs het gedemonstreer, bederf nie bederf nie. In baie gevalle, bederfers bevorder aktief genot.
Trouens, wanneer 'n groot draai in 'n vertelling werklik onverwags is, kan dit 'n katastrofiese effek hê op genot - soos baie woedend "Infinity War" kijkers kan getuig.
As jy die twis vooraf ken, het die vloek van kennis meer tyd om sy towerkuns te werk. Vroeë elemente van die storie sal die einde duideliker voorkom as jy weet wat dit eindig. Dit kan die werk as geheel meer samehangend, verenig en bevredigend laat voel.
Natuurlik is afwagting 'n heerlike plesier in sy eie reg. Leerkaarte voor die tyd kan die opwinding verminder, selfs al verhoed die voorkennis jou genot van die storie self.
Bemarkingsdeskundiges weet wat spoilers bederf is die dringendheid van verbruikers se begeerte om 'n storie te kyk of te lees. Mense kan selfs hulself so beïndruk vind en verwag dat hulle tuis bly, hulself berus op die plesier wat hulle sou gehad het as hulle eenvoudig nooit van die uitkoms geleer het nie.