Toe ons daar aankom was die bus reeds daar en hy het die hek oop en toe gemaak sodat die karre veilig geparkeer kon word. Toe ek deur die hek stap op pad bus toe het hy my vriendelik gegroet en , soos baiekeer tevore, vir my vertel van Sy Vader se huis met die baie woninge – om daarmee sy dankbaarheid te kenne te gee vir die bejaardes van verskillende kerke wat aan die uitstappie deelneem.
Op die bus het hy ons almal verwelkom en op ‘n stadium die grappie vertel van die seuntjie wat in die groot kerk se portaal gestaan het en kyk na die naamborde wat daar opgesit was. Dit was rye en rye name van soldate wat in die wêreldoorlog dood is, en hy kon daar niks van verstaan nie. Die predikant kom staan toe langs hom en vra wat hy so kyk. Hy vra toe waste name dit was. Die predikant se antwoord was dat dit mense se name is wat in die Diens gesterf het. Was dit die agtuur of tienuur diens wou hy toe weet!
Oom Clarey kon toe nie meer behoorlik praat nie. Ek het hom gevra om in my oë te kyk, en albei sy pupille was ewe groot, wat my effens gerusgestel het. Ek het dadelik vir hom hande opgelê en gebid en ek kon duidelik hoor hoe hy “amen” sê daarop.
Ons het hom probeer opvrolik deur grappies met hom te maak, soos byvoorbeeld die klomp vrouens wat nou so oor hom besorg was. “Dit was hoog tyd” was sy antwoord. Hy het voortdurend gegaap wat daarop gedui dat hy te min suurstof ingekry het en ons het hom gevra om diep asem te haal, wat hy ook gedoen het.
Ek vertel hom toe die grappie van die predikant wat vir die eerste keer in die nuwe kerkgebou gepreek het. Toe hy klaar was, vra een van die ouderlinge vir hom hoe die nuwe preekstoel preek. Hy antwoord toe dat dit goed preek, maar hoe die nuwe banke slaap! Dadelik vra oom Clarey of dit die agtuur of tienuur diens was!
Toe ons hom by sy kinders aflaai, het ek gewonder of hy ooit weer dieselfde sal wees, of hy ooit weer in die Diens sou staan? Ek het egter geweet – al sou hy ook nie – is die woning vir hom in dieVader se huis reeds gereedgemaak.