Edna St Vincent Millay - Inligting
Edna St Vincent Millay is gebore in Rockland, Maine op 22 Februarie 1892. Cora St Vincent Millay het Edna en haar drie susters alleen grootgemaak nadat haar man die gesinshuis verlaat het. Toe Edna twintig was, verskyn haar gedig, Renascence, in The Lyric Year. 'N Ryk vrou met die naam Caroline B. Dow het gehoor hoe Millay haar poësie voordra en aangebied om vir Millay se opleiding aan Vassar College te betaal.
In 1917, die jaar van haar gradeplegtigheid, publiseer Millay haar eerste boek, Renascence en ander gedigte. Nadat sy Vassar verlaat het, verhuis sy na Greenwich Village, waar sy bevriend raak met skrywers soos Floyd Dell, John Reed en Max Eastman. Die drie mans was almal betrokke by die linkse joernaal, Die Massas, en sy het deelgeneem aan hul veldtog teen die betrokkenheid van die VSA in die Eerste Wêreldoorlog.
Millay het ook by die Provincetown Theatre Group aangesluit. 'N Hut aan die einde van die visserswerf by die hawe van Provincetown is in 'n teater verander. Ander wat vir die groep geskryf of opgetree het, is Floyd Dell, Eugene O'Neill, John Reed, George Gig Cook, Mary Heaton Vorse, Susan Glaspell, Hutchins Hapgood, Neith Boyce en Louise Bryant. Millay is as 'n groot sukses beskou as Annabelle in Floyd Dell se The Angel Intrudes. In 1918 regisseer en neem sy die leiding in haar eie toneelstuk, The Princess Marries the Page. Later regisseer sy haar moraliteitstoneelstuk, Two Slatterns and the King in Provincetown.
In 1920 publiseer Millay 'n nuwe digbundel, 'N Paar vye uit distels. Dit het aansienlike kontroversie veroorsaak, aangesien die gedigte handel oor kwessies soos vroulike seksualiteit en feminisme. Haar volgende digbundel, Die Harpwewer (1923), ontvang die Pulitzer -prys vir poësie. Die skrywer, Dorothy Parker, skryf: 'Soos almal destyds, volg ek in die voetspore van Edna St Vincent Millay, ongelukkig in my eie aaklige sneakers .... Maagde, of ons nou was of nie. Mooi soos sy was, het juffrou Millay baie skade aangedoen met haar dubbel brandende kerse. Sy het poësie so maklik laat lyk dat ons dit almal kon doen. Maar natuurlik kon ons nie . "
Floyd Dell onthou hoe hy 'n partytjie bygewoon het in die huis van Dudley Field Malone en Doris Stevens, toe hy sien hoe Edna vir Eugen Boissevain, die wewenaar van Inez Milholland, ontmoet: "Ons was almal besig om charades te speel in die huis van Dudley Malone en Doris Stevens. Edna Millay was pas terug van 'n jaar in Europa. Eugene en Edna het die deel van twee geliefdes gehad in 'n heerlike farske uitvinding, tegelyk Rabelaisian en romanties. Hulle het wonderlik opgetree, so opvallend dat dit vir ons almal duidelik was dat dit Dit was nie net toneelspel nie. Ons het die ongewone voorreg gehad om 'n man en 'n meisie gewelddadig en in die openbaar op mekaar verlief te sien, en dit vir mekaar te sê en dit baie mooi te doen. "
Die egpaar trou in 1923. Hulle woon in 'n plaashuis met die naam Steepletop, naby Austerlitz. Albei was gelowiges in vrye liefde en daar is ooreengekom dat hulle 'n oop huwelik moet hê. Boissevain het Millay se literêre loopbaan bestuur, en dit het die baie gewilde voorlesings van haar werk ingesluit. In sy outobiografie, Tuiskoms (1933), sê Floyd Dell dat hy "nog nooit gedigte so mooi gelees het lees nie".
In 1927 het sy saam met ander radikale soos John Dos Passos, Alice Hamilton, Paul Kellog, Jane Addams, Heywood Broun, William Patterson, Upton Sinclair, Dorothy Parker, Ben Shahn, Felix Frankfurter, John Howard Lawson, Freda Kirchway, Floyd Dell, Bertrand Russell, John Galsworthy, Arnold Bennett, George Bernard Shaw en HG Wells in die veldtog teen die voorgestelde teregstelling van Nicola Sacco en Bartolomeo Vanzetti. Die dag voor die teregstelling is Millay gearresteer tydens 'n betoging in Boston omdat hy 'gesit en ronddwaal' het en die bordjie 'If These Men Are Executed, Justice is Dead in Massachusetts' gedra het.
Later sou Millay verskeie gedigte skryf oor die Sacco-Vanzetti-saak. Die bekendste hiervan was Justice Denied in Massachusetts. Haar volgende digbundel, Die bok en die sneeu (1928) het verskeie ander ingesluit, waaronder Hangman's Oak, The Anguish, Wine from These Grapes en aan diegene sonder medelye. Floyd Dell, 'n langtermynvriend, het oor haar gesê: 'Edna St. Vincent Millay was 'n persoon met soveel veelkantige sjarme dat om haar te ken, 'n geweldige verryking van jou lewe en nuwe horisonne het ... Edna Millay maar met sommige van haar gedigte sou sy ook waardigheid en soetheid gee aan die passievolle vriendskappe tussen meisies in die adolessensie, waar hulle verskrik staan ​​vir die bogeys wat die ryk van volwasse man-en-vrou agtervolg. liefde, en draai 'n rukkie terug om in die betowerde tuin van die kinderjare te bly. Sy het 'n gawe vir vriendskap. Mense probeer 'n onderskeid tref tussen vriendskap en liefde; maar vriendskap het vir haar al die openhartigheid en vreesloosheid van liefde, as liefde het vir haar die vreugde en vrygewigheid van vriendskap gehad. "
In 1931 publiseer Millay, Dodelike onderhoud (1931) 'n volume van 52 sonnette ter viering van 'n onlangse liefdesverhouding. Edmund Wilson beweer dat die boek enkele van die grootste gedigte van die 20ste eeu bevat. Ander was meer krities en verkies die meer politieke materiaal wat daarin verskyn het Die bok en die sneeu.
In 1934 vra Arthur Ficke Edna St. Vincent Millay om die "vyf vereistes vir die geluk van die menslike ras" neer te skryf. Sy antwoord: ''n Werk - iets waarby u elke dag 'n paar uur moet werk; 'n versekering dat u ten minste die volgende week minstens een maaltyd per dag sal eet; 'n geleentheid om al die lande van die wêreld te besoek, om kennis te maak met die gebruike en hul kultuur; Vryheid in godsdiens, of vryheid van alle godsdienste, soos u verkies; 'n Versekering dat geen deur vir u toegemaak word nie, - dat u so hoog kan klim as wat u u leer kan bou. "
Millay se volgende digbundel, Wyn van hierdie druiwe (1934) het die merkwaardige Conscientious Objector ingesluit, 'n gedig wat haar sterk standpunte oor pasifisme uitgespreek het. Jagter, watter steengroef? (1939) handel ook oor politieke kwessies soos die Spaanse burgeroorlog en die groei van fascisme.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Millay haar standpunt van die pasifiste laat vaar en patriotiese gedigte geskryf soos Not to be Spattered by His Blood (1941), Murder at Lidice (1942) en Poem and Prayer vir die bundel Indringende leër (1944).
Eugen Boissevain sterf in Boston op 29 Augustus 1949 aan longkanker. Edna St Vincent Millay is op 19 Oktober 1950 dood aan die onderkant van die trap in Steepletop aangetref.
'N Meisie was nodig om die vernuftige rol in die eerste van hierdie toneelstukke te speel, Die engel dring in. In reaksie op die oproep kom 'n skraal dogtertjie met rooi-goue hare na die groen kamer oor die teater en lees Annabelle se reëls. Sy kyk haar ligsinnige deel tot in die volmaaktheid, en lees die reëls so winsgewend dat sy dadelik verloof is - met 'n salaris van niks, dit is ons artistieke gewoonte. Sy het haar naam en adres gelos terwyl sy vertrek, en toe sy weg was, lees ons die naam en was verbaas, want dit was "Edna Millay". Ons het gewonder of dit moontlik Edna St. Vincent Millay kan wees, die skrywer van daardie pragtige en verstommende gedig, Renascence, wat pas hierdie jaar in 'n bundel van haar gedigte gepubliseer is, onder die titel, alhoewel dit in verskyn het Die lirieke jaar terug in 1912 - 'n prys -poësiekompetisie waarin, as beoordelaars wat hulle is, nie die prys gewen het nie.
En dit was inderdaad sy. Sy was pas afgestudeer aan Vassar en het na New York gekom om roem te soek, nie as digter nie, maar as aktrise: want wie sou verwag om 'n bestaan ​​te maak om poësie te maak? Sy het nog 'n snaar aan haar boog, as 'n musikale komponis. Sy het 'n paar van haar eie gedigte op baie mooi musiek gemaak, waaronder haar gedig, Mariposa...
Vroeg in ons kennismaking, tydens die eerste repetisies, het ek gepraat van haar verstommend mooi gedig, Renascence, geskryf op die ouderdom van negentien; en dit het geblyk dat 'n gedeelte daarvan op agtienjarige ouderdom geskryf is. 'Ek veronderstel nie,' het sy gesê, 'dat enigiemand kan weet waar die twee dele aan mekaar gekoppel is.' Ek is vol vertroue ek kan; en sy wed minagtend dat ek nie kon nie. Die volgende aand het ek gewys op die twee reëls wat die einde van die vroeëre en die begin van die latere deel was. Sy erken verbaas dat ek daarin geslaag het. 'Boonop,' het ek gesê, 'is hierdie eerste reëls van die tweede deel later as die res van die gedig geskryf, en vervang dit 'n paar reëls waarmee die twee dele oorspronklik saamgevoeg is' - 'n langer gedeelte, of 'n korter, I vergeet wat ek gesê het. Wat ek ook al gesê het, dit was eintlik andersom; maar die gedeelte is op 'n later tydstip as die res van die gedig geskryf en het 'n paar vroeëre reëls vervang wat die twee dele met mekaar verbind het. Sy was baie verbaas en 'n bietjie verwonderd oor my ongelooflike kritieke magte. Ek was self 'n bietjie verbaas, alhoewel ek die vorige aand nogal seker was, het ek die gedig vir myself gelees en die stemming en styl en ritme van sy reëls met 'n mate van innerlike gevoel 'geproe', dat daar drie tydelike afdelings was. in die gedig; maar dit was die eerste keer dat ek my kritiese verstand so 'n delikate en skynbaar moeilike taak gestel het.
Ek hoor juffrou Millay poësie lees, haar eie en ander poësie; en ek het nog nooit gedigte so mooi hoor lees nie ... Haar voordragstem het 'n lieflikheid wat soms hartverskeurend was. Ek het dadelik verlief geraak op haar stem; en met haar gees, toe ek dit leer ken, so vol ontembare moed. Maar daar was iets in haar waarvan een in verwondering gestaan ​​het - sy het as digter nie net sterflik gelyk nie, maar 'n godin; en hoewel 'n mens haar nie kan liefhê nie, het 'n mens haar hopeloos liefgehad, soos 'n godin liefgehad moet word. Miskien het sy haar jammer gekry en terselfdertyd aanbid omdat sy 'n verlore jeug was. Die eensame, onbereikbare, tragies mooi, onmenslike, afgeleë en goddelike kwaliteit van een wat op 'n oomblik 'n bang dogtertjie uit Maine was, en op ander oomblikke 'n sober onsterflikheid, was iets wat almal wat haar geken het, gedryf het om gedigte te skryf die poging om die erkenning van haar lieflike vreemdheid uit te druk ...
Sy het in 'n aantal toneelstukke in Provincetown opgetree - natuurlik sonder betaling - en het tans deelgeneem aan een van die Theatre Guild -produksies. Sy het daar groot hoop gehad, en toe sy nie 'n verwagte rol in die volgende toneelstuk kry nie, het sy gehuil soos 'n hartseer kind. Sy het voortgegaan om pragtige poësie te skryf en dit met afkeurstrokies uit die tydskrifte te kry. Later het sy onder 'n skuilnaam vir sommige van die tydskrifte hackwerk gedoen om die wolf van die deur af te hou.
Altyd die onderwyser as ek die geringste verskoning gehad het, het ek ernstig gepraat oor pasifisme, revolusie, Sowjet -Rusland en psigoanalise vir haar. Sy was baie revolusionêr in al haar simpatie en 'n heelhartige feminis. Inez Milholland was op universiteitsdae haar heldin; dat die militante leier van die stryd om vrouevryheid opgeskort is in 'n geskokte afkeuring van Vassar, maar sedertdien sy trots en roem geword het, soos Edna Millay self sou wees, nadat sy geskors is weens 'n onbeduidende oortreding van 'n dom reël. Op 'n keer gee ek vir Edna Millay 'n bronsknoppie wat in my kamer gelaat is, een van die wat toegeken is aan die vroue en meisies wat tydens die militante stemregtog gevang is. Trane kom in haar oë. 'Ek sou eerder die reg hê om dit te dra as enigiets waaraan ek kan dink,' het sy gesê ...
Sy het 'n gawe vir vriendskap gehad. Mense probeer 'n onderskeid tref tussen vriendskap en liefde; maar vriendskap het vir haar alle openhartigheid en vreesloosheid van liefde gehad, soos liefde vir haar die vreugde en vrygewigheid van vriendskap gehad het.
Millay het haar herhaaldelike hoofpyn met 'n sielkundige bespreek. Hy vra haar: "Ek wonder of dit ooit by jou opgekom het dat jy soms, hoewel jy dit amper nie bewus is nie, soms 'n impuls na 'n persoon van jou eie geslag kan kry?" Sy antwoord: "O, jy bedoel ek is homoseksueel! Natuurlik is ek, en ook heteroseksueel, maar wat het dit met my hoofpyn te doen?"
Edna St. Vincent Millay was 'n persoon van so veelzijdige sjarme dat om haar te ken, 'n geweldige verryking van jou lewe en nuwe horisonne sou hê. Dit was iets wat 'n mens altyd bly sou onthou. Op agtien tot twintig het sy geskryf Renascence. Nooit is die eenvoudige skoonheid van die aarde meer treffend vasgevang in woorde wat in hierdie meisie se gedig was: nooit dink ek, in alle poësie.
Edna Millay sou 'n geliefde digter word. Maar met 'n paar van haar gedigte sou sy ook waardigheid en soetheid gee aan die passievolle vriendskappe tussen meisies in die adolessensie, waar hulle verskrik staan ​​vir die bogeys wat die ryk van volwasse man-en-vrou-liefde agtervolg, en terugkeer vir 'n terwyl hy in die betowerde tuin van die kinderjare vertoef.
Sy het 'n gawe vir vriendskap gehad. Mense probeer 'n onderskeid tref tussen vriendskap en liefde; maar vriendskap het vir haar alle eerlikheid en vreesloosheid van liefde gehad, soos liefde vir haar die vreugde en vrygewigheid van vriendskap gehad het.
Laat ons dan ons tuine laat vaar en huis toe gaan
En sit in die sitkamer.
Sal die larikspur bloei of die mielies onder die wolk groei?
Suur vir die vrugbare saad
Is die koue aarde onder hierdie wolk,
Ons het gestapel vir kwaksalwer en onkruid, maar kan nie oorwin nie;
Ons het die lemme van ons hoewe teen die stingels daarvan gebuig.
Laat ons huis toe gaan en in die sitkamer sit.
Nie in ons tyd nie
Sal die wolk gaan en die son opkom soos voorheen,
Voordelig vir ons
Uit die glinsterende baai,
En die warm winde waai na binne uit die see
Beweeg die mielies
Met 'n rustige geluid.
Staan die blou hooi-rek by die leë maaier.
En die blare val op die grond neer,
Laat die boom ongevrug.
Die son wat ons bukende rug warm gemaak het en die onkruid ontwortel het -
Ons sal dit nie weer voel nie.
Ons sal in die duisternis sterf en in die reën begrawe word.
Wat van die wonderlike dooies
Ons het geërf -
Furrows soet vir die graan, en die onkruid gedemp -
Sien nou die slak en die skimmelroof.
Die kwaad oorweldig nie
Die larikspur en die mielies;
Ons het gesien hoe hulle ondergaan.
Laat ons hier sit, stil sit,
Hier in die sitkamer tot ons sterf;
Op die stap van die dood op die stap, staan ​​op en gaan;
Laat hierdie pragtige deur aan ons kinders se kinders oor,
En hierdie iep,
En 'n verwoeste aarde om te bewerk
Met 'n stukkende skoffel.
En hy kan self opklim:
As ons oud is en hierdie vreugdevolle are
Is ysige kanale na 'n gedempte stroom,
En uit al ons brand hulle oorskot
Geen swakste vonk om ons af te vuur nie, selfs nie in 'n droom nie,
Dit is ons troos: dat dit nie gesê is nie
Toe ons jonk en warm was en in ons beste jare,
Op ons rusbank lê ons soos die dooies lê,
Die tyd wat jy nie terugkeer nie, wegslaan.
O lief, o swaar, o my lief,
As die oggend haar spies oor die land slaan,
Die gewaagde daglig met 'n vaste hand,
Moenie afslag kry as u weet nie
Ons het opgestaan, maar 'n uur gelede.
'N Werk - iets waaraan u elke dag 'n paar uur moet werk; 'N Versekering dat u ten minste die volgende week ten minste een maaltyd per dag sal eet; 'N Geleentheid om al die lande ter wêreld te besoek, om kennis te maak met die gebruike en hul kultuur; Vryheid in godsdiens, of vryheid van alle godsdienste, soos u verkies; 'N Versekering dat geen deur vir u toegemaak is nie - dat u so hoog kan klim as wat u u leer kan bou.
Edna St Vincent Millay - Geskiedenis
deur Holly Peppe, literêre eksekuteur
Deel 1: Maine, Vassar, New York
Edna St. Vincent Millay, gebore in Rockland, Maine op 22 Februarie 1892 en opgevoed in die nabygeleë Camden, was die oudste van drie dogters wat grootgemaak is deur 'n alleenstaande moeder, Cora Buzzell Millay, wat die gesin onderhou het as 'n privaat verpleegster. . Nadat sy in 1900 van haar man geskei het, toe Millay agt was, Norma ses en Kathleen drie, het Cora gesukkel om bymekaar te kom, maar het die meisies 'n konstante dieet gegee van poësie, letterkunde en musiek, en het hulle byvoorbeeld aangemoedig om gedigte te skryf , verhale en liedjies.
Edna en mdash noem Vincent deur familie en vriende en mdash was 'n talentvolle, lewendige, soms té dramatiese adolessent wat daarvan gehou het om ure langs die see deur te bring en die name van blomme, plante en medisinale kruie by haar ma te leer. Selfs as 'n meisie was sy 'n produktiewe skrywer en het sy poësiepryse gewen uit 'n literêre tydskrif vir kinders en kinders. In 'n asemlose lofsang vir die natuur, skryf sy, & ldquoOh wêreld! Ek kan jou nie naby genoeg hou nie! Jou winde, jou wye grys lug! & Rdquo Op hoërskool het sy in skooltoneelstukke geskryf en 'n hoofrol gespeel en die skool se literêre tydskrif geredigeer.
Op 19, nadat sy die hoërskool voltooi het, maar sonder geld vir die universiteit, het sy in Camden gebly en huis gehou vir haar susters. Op voorstel van haar ma het sy die lang gedig, & ldquoRenascence & rdquo-107 rympaartjies wat 'n lewensveranderende geestelike ontwaking beskryf-ingeskryf in 'n poësiekompetisie onder die naam & ldquoE. Vincent Millay. & Rdquo Die gedig het nie gewen nie, maar toe dit verskyn Die lirieke jaar bloemlesing in 1912, het lesers sowel as kritici dit as die beste gedig in die boek beskou, en almal het aangeneem dat die skrywer ouer as manlik is. In 'n opmerking aan die redakteur het 'n ander digter in die boek, Arthur Ficke (wat haar lewenslange vriend sou word), vermoed dat geen lieflike jong ding van twintig ooit 'n gedig geëindig het waar hierdie een eindig nie: dit verg 'n dapper mannetjie van vyf en veertig om dit te doen. & rdquo
Met kenmerkende wysheid en reaksie, het Millay geantwoord, en ldquoI sal eenvoudig nie 'n lsquobrawny mannetjie wees nie. . . Ek klou vas aan my vroulikheid! & Rdquo
Daardie somer het Millay & ldquoRenascence & rdquo vir gaste in 'n plaaslike herberg voorgehou waar Norma gedurende die somer as 'n kelnerin gewerk het. 'N Vrou in die gehoor, Caroline Dow, die hoof van die YWCA National Training School in New York, het dadelik Millay & rsquos se talent en potensiaal herken en aangebied om haar te help om universiteit toe te gaan. Millay was opgewonde en besluit op Vassar.
Nadat sy in die somer van 1913 voorbereidende kursusse by Barnard gevolg het, het Millay 'n volle kursus by Vassar geneem en haar toneelspelvaardighede in toneelstukke en wedstryde geslyp, waarvan sy self komponeer het. Sy hou daarvan om die klassieke te bestudeer, maar hou nie van die reëls nie: & ldquo Hulle vertrou ons met alles behalwe mans, en sy skryf aan Ficke. Net voor sy afstuderen in 1917, hoewel sy van die kampus betrap is en gesê het dat sy nie met haar klas kon klaarkom nie, het die kollege -president die besluit op die laaste oomblik omgekeer en gesê dat hy Shelley & rsquos nie op sy drumpel wou hê nie. & rdquo
Na die gradeplegtigheid verhuis Millay na Greenwich Village en geniet die boheemse leefstyl van die dag. Saam met haar suster Norma, publiseer sy gedigte in gewilde tydskrifte soos Vanity Fair, Ainslee & rsquos, en die Forum, en digbundels in salo's en skraal leervolumes begeer deur 'n groeiende leserspubliek. Om haar inkomste te vergroot, publiseer sy kortverhale en satiriese sketse onder die pseudoniem Nancy Boyd. En sy en Norma het ook saam met die Provincetown Players opgetree, waar Millay een van haar eie toneelstukke geregisseer het, Aria da Capo, in 1919, wat tot goeie resensies gelei het.
Millay het 'n gewillige groep liefhebbers gelok onder die manlike letterkundiges van die dag: Floyd Dell, John Peale Bishop, Edmund Wilson en Witter Bynner, maar weier om haarself toe te gee aan enigiemand of enigiets behalwe haar werk. In 1921, omdat sy haar poësie wou gee en gras wou voed, het sy vir twee jaar in Europa geseil, onder kontrak om twee prosastukke per maand te skryf vir Vanity Fair as buitelandse korrespondent.
Die jaar dat sy terugkeer na New York, 1923, was 'n keerpunt in haar lewe en loopbaan: sy ontvang die pas ingestelde Pulitzer-prys vir poësie en ontmoet haar toekomstige man, Eugen Boissevain, by 'n huispartytjie in Croton-on-Hudson, New York . Op hul troudag 'n paar maande later was Millay siek met dermprobleme, en Eugen het haar onmiddellik na die troue na Manhattan gery vir 'n noodoperasie. Voor die prosedure, met verwysing na haar Pulitzer -prys, het sy gesê: 'As ek nou sterf, sal ek ten minste onsterflik wees.'
Eugen het Millay geduldig na die gesondheid verpleeg in Croton-on-Hudson en in Greenwich Village, waar hy 'n smal baksteenhuis met drie verdiepings gehuur het in Bedfordstraat 75 & frac12. Van daar af het hulle op hul wittebrood begin met leestoere en 'n reis van agt maande om die wêreld.
Toe hulle aan die einde van 1924 terugkeer, was Millay angstig om uit Manhattan te verhuis waar sy kon konsentreer op haar werk. Ek kan nie in New York skryf nie, en Millay het aan 'n verslaggewer gesê. Dit is baie opwindend daar en ek vind baie dinge om oor te skryf en ek versamel baie idees, maar ek moet weggaan waar dit stil is. & rdquo
Deel II: Die digter op Steepletop
In Maart 1925 antwoord sy 'n advertensie in die New York Times vir 'n verlate bessieplaas op 'n heuwel in Austerlitz, New York, 'n paar uur se ry noord van Manhattan. Die prys op die 435 hektaar, 'n plaashuis en verskillende skure en buitegeboue was $ 9,000. Millay en Eugen het vinnig beweeg om die transaksie te bekom, en het ook spoedig nog 300 hektaar aangeskaf.
Millay het hul nuwe huis & ldquoSteepletop & rdquo vernoem na die pienkbloeiende steilbos wat in die veld en weide daar wild gegroei het. Dit sal 'n lieflike plek wees as dit klaar is, en sy het aan haar ma geskryf, en dit het ons s'n, ons almal, ongeveer sewehonderd hektaar grond en 'n lieflike huis, en geen huur om te betaal nie, net 'n goeie gentleman -verband om te bly skeer 'n sny af. & rdquo
Die begeerte van Millay & rsquos na 'n rustige lewe het die duisende toegewyde lesers wat die topverkoper-digter beskou het as 'n vrye gees wat aan Greenwich Village behoort, verras, en vir ewig die boheemse lewe in haar ikoniese vierlyn-kwatryn voorgehou:
& ldquo My kers brand aan beide kante
dit sal nie die nag duur nie
Maar ai, my vyande, en o, my vriende en mdash
Dit gee 'n pragtige lig! & Rdquo
Vir die ontnugterde naoorlogse jeug wat haar as hul woordvoerder vir vroueregte en sosiale gelykheid beskou het, verteenwoordig Millay die opstandige gees van hul generasie. Alhoewel sy tradisionele poëtiese vorme soos lirieke en sonnette bevoordeel het, het sy konvensionele geslagsrolle in poësie met vrymoedigheid omgekeer, die vroulike minnaar in plaas van die manlike vryer bemagtig, en 'n nuwe, skokkende presedent geskep deur vroulike seksualiteit te erken as 'n lewensvatbare literêre onderwerp:
Ek, as vrou gebore en benoud
Volgens al die behoeftes en idees van my soort,
Word deur u neiging aangespoor om dit te vind
Jou persoon regverdig, en voel 'n sekere lus
Om u liggaam en gewig op my bors te dra:
Ek sal jou met liefde of seisoen onthou
My smaad van jammerte, laat ek dit duidelik stel:
Ek vind hierdie waansin onvoldoende rede
Vir gesprek as ons weer ontmoet.
Maar terwyl Millay haar roem gewillig omhels, was sy gereed om die platteland te vestig en te fokus op wat 'n indrukwekkende werk sou word, wat nie net poësie en prosa insluit nie, maar 'n volskaalse operalibretto. Kort nadat hulle na Steepletop verhuis het, skryf Millay aan haar ma en susters in Maine, en ek is seker dat ek op een van die mooiste plekke ter wêreld werk soos Trojane, honde, slawe, ens. , en loodgieterswerk ingesit, en 'n motorhuis gebou, ens. & ndash Ons is mal daaroor & ndash & amp Ek het op die oomblik soveel dinge wat ek moet doen voordat ek 'n uur ouer is, en jy weet hoe dit is En ek weet amper of ek met 'n pen of met 'n skroewedraaier skryf. . .
In die volgende paar jaar het Millay en Eugen die eiendom omskep in 'n elegante landgoed met gastehuise met blomme, kruie en groente, 'n tennisbaan wat uitkyk op die heuwels van Berkshire, en 'n versonke tuinarea in die fondament van 'n ou skuur (en ruïnes en rdquo) wat bestaan ​​uit van sewe tuinkamers geskei deur klipmure en arborvitae -heinings. Die & ldquorooms & rdquo bevat 'n kroegarea, kompleet met klipbanke en 'n fontein, 'n roostuin, iris & ldquoroom, en 'n swembad met springbronne (waar hulle en hul gaste au naturel geswem het), kleedkamers buite met gietyster kleedtafels en 'n pluimbalbaan in 'n gebied genaamd die dingle, alles toeganklik deur hekke wat tussen bome gehang is.
Die tuinkamers is versier met kuns. Norma & rsquos se man, Charlie Ellis, het 'n naak geverf wat oor die kroeg gehang het (met motorverf om die weer te weerstaan) en vier houtrondelle wat aan die houtdeure wat na die kroeg, swembad en somerhuis lei, gehang het. Eugen het ook 'n Sears & amp Roebuck -skuur gebou, wat oorkant die padda sou opgaan, vir vee en perde. Millay was lief vir ry en het haar eie perd en saal gehad.
Eugen beskou homself as 'n boer en 'n boer en wil 'n werkende plaas herskep. Hy het 'n nutsman, John Pinnie (wat dekades by Steepletop sou werk) gehuur, en 'n paar ander mans om die grond te bewerk en groente te plant om te eet en te verkoop. Hy het ook 15 kinders ingebring om bloubessies te pluk, en uiteindelik ander hulp gehuur om frambose, swartbessies, aarbeie, strome, appels en pere te pluk en te krat. Hy en Millay het ook gejag, gehengel en druiwe ingebring om hul eie wyn te maak, wat hulle in rakke in die kelder gebêre het.
Millay was in haar element op die Steepletop -heuwel, omring deur die natuur, een van haar belangrikste bronne van poëtiese inspirasie. Haar seisoenale beelde wissel van die tradisionele, toe sy 'n ryp voor die winter gelyk stel aan die dood (& ldquo En jy ook moet sterf, geliefde stof & rdquo) tot die onverwagte & ndash & ldquoOh Herfs! Herfs! & ndashwat is die lente vir my? & rdquo (& ldquoThe Death of Autumn & rdquo). In Dodelike onderhoud, haar wyd aangehaalde 52-sonnetreeks, weerspieël die veranderende seisoene die lewensiklus van 'n mislukte liefdesverhouding. Met sy voorspelbare jaarlikse siklusse van lewe en dood, groei en verval, dien die natuur Millay as 'n organiserende beginsel in haar skryfwerk en in haar lewe.
Sy beweer 'n klein buitegebou in 'n bloubessieveld as haar skryfkajuit, waar sy gereeld by haar Duitse herder, Altair, kom. Toe die kajuit in 1928 afgebrand het, het sy 'n ander een net teen die heuwel van die huis laat bou, gemaak van ongeverfde denneplanke. In 1931, die jaar toe haar ma sterf, omsingel sy die kajuit met 31 wit denne om haar aan haar ma en Maine te herinner. Op die heuwel wat na die kajuit lei, plant sy Narcissus poeticus, ook bekend as die narcis van die digter. Binne was die meubels eenvoudig en funksioneel: 'n klein hout lessenaar en stoel, 'n houtstoof, 'n vleuelstoel en 'n chaise lounge.
Steepletop was die heiligdom van Millay & rsquos. Daar skryf sy die grootste deel van die libretto vir 'n opera in Engeland uit die 10de eeu, The King & rsquos Henchman, wat deur een van haar goeie vriende, die komponis Deems Taylor, getoonset is. Toe die opera in Februarie 1927 in die Metropolitan -operahuis oopmaak, Die New Yorker het dit die grootste Amerikaanse opera tot dusver genoem. & rdquo Inderdaad was daar 17 gordynoproepe by die première en 10 000 eksemplare van die libretto wat die volgende paar weke verkoop is.
Millay het baie van haar digbundels op Steepletop saamgestel en saamgestel: Die bok in die sneeu (1928) Dodelike onderhoud (1931) Wyn van hierdie druiwe (1934) Gesprek om middernag (1936), en die herskryf nadat die eerste manuskrip Huntsman vernietig is, Watter steengroef? (1939) Maak Helder die pyle (1940), sowel as vertalings van Baudelaire & rsquos Fleur du Mal (met George Dillon) en verskeie lang gedigte, insluitend Die moord op Lidice (1942) en Gedig en gebed vir 'n indringende leër, in opdrag van die Writers War Board.
Toe sy nie skryf nie, spandeer Millay ure aan tuinmaak, versamel en druk honderde spesies veldblomme en hou op 'n regte manier skrywers by met al die voëls wat sy sien en gedetailleerde aantekeninge oor haar tuinbedrywighede. & ldquo Het al my onkruid sonder 'n steek en 'n wonderlike bruin kleur gekry, & rdquo het sy in haar tuindagboek geskryf en & ldquoOns het die lila aan die wortels van hul hare opgetrek !! & rdquo Sy en haar ma en tante het blomme en plante uitgeruil en mekaar bygehou tot op datum oor hul vordering. Sy het ook nuus oor hul kombuistuin en rsquos -oorvloed met haar moeders en susters gedeel:
Ons het hierdie somer 'n wonderlike tuin gehad, en haven & rsquot het 'n groente gekoop, maar weet hoe lank. Laat ek u net vir die plesier vertel wat ons uit ons tuin gehad het: Aartappels, kool, blomkool, pampoen, ertjies, toubone, skulpbone, limabone komkommers radyse, raap, wortels, pampoene, suikermielies, tamaties, eiervrugte, venkel, pietersielie, knoffel, en CANTELOUPES!
Hoewel Millay gedurende haar volwasse lewe aan derm- en ander gesondheidskwessies gely het, het sy en Eugen, terwyl sy sterk gevoel het, dit geniet om te kuier en familie by Steepletop. By goeie weer het hulle partytjies by die kroeg gehou (waar die blomme met gin & rdquo besproei is) en uitgebreide tennistoernooie, met pryse en trofeë, op 'n groot kleibaan bo -op die heuwel. In 1930 het hulle 'n groot drie dae lange huispartytjie gehou vir vyftig of sestig gaste wat by hulle gebly het en in drie van hul vriende en huise in die omgewing. Die belangrikste aantrekkingskrag, behalwe om te drink, naak te swem en ander feestye, was 'n toneelstuk deur 'n rondreisende groep akteurs, die Jitney Players, wat opgetree het in 'n amfiteater wat hulle op die heuwel bo die huis opgerig het.
Millay en Eugen was mal oor die formaliteit om 'n landgoed te bestuur. Hulle het huishulp ingeroep wat hulle gebel het, en gewoonlik 'n paartjie (soms Frans of Sweeds) wat as kok en butler sou dien, en een of twee huishoudsters. In die eetkamer, net 'n paar tree oor 'n klip -voorportaal uit die kombuis, het Millay 'n klokkestelsel onder die eetkamertafel laat installeer, sodat hulle die butler tydens die ete kon ontbied indien nodig. Na aanleiding van die Europese tradisie, het sy en Eugen, selfs as hulle alleen was, elke aand geklee vir aandete.
Toe bediendes nie op die perseel was nie, het Eugen etes voorberei en ander huishoudelike take versorg. Hy het sy invoeronderneming opgegee om vir Millay te sorg toe hulle na Steepletop verhuis het, en hy het aan 'n joernalis geglo dat dit die moeite werd is om te skryf, selfs al skryf sy net een sonnet in 'n jaar as om vir my te wees 'n bietjie koffie koop en dit vir 'n klein bietjie verkoop toere, en natuurlik die bestuur van die huishouding.
Eugen het sy huishoudelike pligte uitgevoer met goeie humor en af ​​en toe 'n bravadevertoning. Gedurende hul eerste sneeuwinter op die heuwel, toe Millay & rsquos se ma by hulle was, skryf hy aan Ficke:
Ons het 12 ton steenkool in die kelder en 15 toue hout in die skuur, drie kaggels, twee stowe, 'n oond, 'n warmwaterverwarmer en baie vuurhoutjies. Ons het duisende blikke van alles, 'n groot sak aartappels, 100 pond. suiker, meel, boontjies, ertjies, rys. Aan die balke hang 'n enorme ham, spek, varkvleis, 'n dapper stut eende, pond en pond koffie, vars vis wat in 'n prehistoriese fossiel gevries is en deur moeder Millay tot 'n glorieryke visdouer in New England herleef is.
The kitchen, more Eugen&rsquos domain than hers, was a typical farm kitchen with a wood burning cook stove and an icebox dependent upon blocks of ice. Steepletop did not have electricity until the late 1940&rsquos when, as Millay described in her poem, &ldquoMen Working,&rdquo she watched a crew &ldquoputting in the poles: bringing the electric light.&rdquo Soon afterward the Dames tuisblad offered to remodel the kitchen&mdashadding an electric stove, refrigerator, freezer and porcelain sink, in exchange for full photo coverage and a feature profile of Millay aptly called &ldquoPoet&rsquos Kitchen.&rdquo The renovation included painting the walls a fashionable sky blue and adding a breakfast nook with salmon-colored Naugahyde cushions. Millay refused to be photographed for the article, with its well-meaning but unfounded &ldquoobservations&rdquo about her domestic life. The writer claims that the poet &ldquowashes dishes and scours pots and pans,&rdquo noting &ldquoHow hard to think of the couplet to close the sonnet when there wasn&rsquot a place to put clean dishes!&rdquo And there was more: &ldquoAnd now Miss Millay can wash her woolies in this beautiful kitchen watching the birds!&rdquo
Haar New York Times obituary reads: &ldquoCritics agreed, that Greenwich Village and Vassar, plus a gypsy childhood on the rocky coast of Maine, produced one of the greatest American poets of her time.&rdquo
Ek hear the rain, it comes down straight
& quot. incredible addition to the cultural richness of the literary scene in the Berkshires. to survey her life through the myriads of artifacts that remain in the house, literally frozen in time, is unique." -Olga W.
To the degree that she was noticed in 1971, that she could be a figure who's fame might outreach her record sales or rock critic esteem — it wasn't just that she was a successful songwriter for others who could round-off her corners just a bit to present "Clouds (Both Sides Now)," "Woodstock," of "The Circle Game" to a wider audience than their author could — it was because she was known as (this gets complicated, stay with me here) as the "girlfriend" of a lot of male rock stars. This got joked about. The now infamous Rolling Stone "Old Lady*** of the Year Award" in 1971, or a joke picture of a purported Joni Mitchell LP with a song listing of: 1. Crosby, 2. Stills, 3. Nash, 4. And Young.
Do those of my generation remember that? Did you laugh? I did. That's part of the complication, but then I believe sex is only funny when you're risking doing it "wrong" — and it is best if it's funny some of the time. Dead serious and entirely secret? We might as well sign up for Dapper nuwe wêreld industrial reproduction or efficient devices shipped in plain brown wrappers.
The poetry fans who are still with this post were wondering when I'd get to Edna St. Vincent Millay. In 1921 Millay had broken out as a young poet to watch, partly by that "being on the scene" presence in New York City in the era around and just after WWI, and by famously losing a poetry contest with a poem that many (including the contest's winner) thought was the best of the lot. That poem was then featured in her debut book-length collection, and now it was time for the "difficult second album." She planned that second collection to be what was to eventually become her book: Second April, a title that suggested that plan. But she was having trouble with her publisher, and eventually another collection came out ahead of it, just as the 1920's began to roar: A Few Figs from Thistles.**** It's a fair analogy: that book was Millay's Blou. And like Mitchell's Blue people noticed the author's public persona not just the poetry. Millay became the exemplar of "The New Woman" of the 1920s, who were sometimes finding patriarchal marriage a doubtful institution, and flaunting disregard for traditional arguments financial and domestic for that. Speaking openly about erotic feelings. Creating their own art rather than settling for standby muse duties.
I'm not sure if even an incomplete list of Millay's lovers was known to a general poetry reading public 100 years ago, and one can't quite imagine Poësie magazine naming Millay "The Old Lady of 1921," but the persona in A Few Figs from Thistles gave us that adventurer in love character that makes Millay and Mitchell echoing artists. But the original edition was a thin volume, chapbook length, and from things I've read this week it seems that Millay worried that it wasn't substantial enough while Second April's publication faced continued delays. A second version of A Few Figs from Thistles was hurriedly planned and issued, and some of the additions were standout poems in the collection as we now know it, such as the one I use for today's audio piece: "Recuerdo." Here's a link to the full text of that poem if you'd like to follow along.
In her heyday of the 1920s Millay's Modernist milieu and outlook wasn't always reflected in her poetic diction. This may have helped her readership who were not yet used to, or appreciative of, free verse or other experiments in expression. Robert Frost or William Butler Yeats would also retain a poetry audience in this time with lovely metrical verse that expressed the modern condition, but Millay was (to my mind) not consistently as facile with metrical verse and more often fell back to fusty 19 th century syntax and language,***** but she could also rise above those limitations. "Recuerdo" is an example of that. It has an effective refrain expressing two contradictory and relatable emotions: "tired" and "merry." Those emotional words are contained solely within the refrain. The rest of the poem progresses in the Modernist/Imagist style: things and events are described out of order, and in a common Modernist trope in a mixture of tones and importance. How many love poems include a phrase like "smelled like a stable?" Yes, this is largely a love poem — why it even touches on the aubade formula of the pair's night being interrupted by the dawn — but look again: love (or sexual desire) as a word or even as a direct description is not mentioned once! Yet many readers can sense and feel the limerence of erotic love all through the poem intensely. Daardie is there in this objective and fragmented depiction. Remarkable!
*** "Old lady" and "Old man" as in "My old lady" were usages borrowed from what were the old-fashioned/outdated terms for wedded partners. Used in the more fluid arrangements by young people in the mid-20 th century counter-culture they were supposed to be ironic statements of: partnership at least for now. Mitchell's song on Blue "My Old Man" is an encapsulation of that moment.
Date: c. 1910 Edna St. Vincent Millay: A studio portrait of writer Edna St. Vincent Millay taken a decade after she received the Pulitzer Prize for Poetry.