Was antieke Egiptenare in die geheim monoteïsties? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Was antieke Egiptenare in die geheim monoteïsties?
In Die Kat van Bubastes, Skrywer G. A. Henty in die Victoriaanse era, beweer dat al die gode van die Egiptiese Pantheon oorspronklik individuele eienskappe van 'n enkele god beskryf het. Mettertyd het gewone mense hierdie simbole in hul eie reg as gode aanbid, maar die hoëpriesterskap behou altyd die geloof in 'n enkele god wat al die eienskappe het wat deur die verskillende ander 'gode' verteenwoordig word.
Ek besef dat hierdie boek historiese fiksie is, maar al sy ander boeke (hy was nogal 'n produktiewe skrywer) is geprys, sowel as nagevors en histories akkuraat. Volgens sy hedendaagse (en moderne) kritici word sy beskrywings van groot gebeurtenisse, kulturele praktyke, gedrag en oortuigings as akkuraat beskou.
Is daar 'n grondslag vir die oortuiging dat die hoëpriesterskap ten minste monoteïsties was?
Volgens Konsepte van God in antieke Egipte: die een en die vele* deur Erik Hornung, dit is 'n vreemde idee wat op die ou Egiptenare geprojekteer is weens hul gereelde vermenging van gode:
[pp. 97-99, oor die Egiptiese vermoë om die name van gode te kombineer, hul eienskappe te kombineer, en op verkeerde begrippe waarmee die Egiptiese godsdiens ontstaan ​​het, of blykbaar neig na, monoteïsme:] Is die doel van hierdie kombinasies 'n slim priesterlike "gelykmaking" van botsende godsdienstige aansprake, soos Bonnet, soos sy voorgangers, aangeneem het? Moet gode met mekaar 'gelykgestel' word totdat 'n vae panteïsme met sonskyn eindig? So 'n uitruil van eienskappe, wat lei tot eenvormigheid, is onegipties; dit is in elk geval Hellenisties. Die Egiptenare plaas die spanning en teenstrydighede in die wêreld langs mekaar en leef dan daarmee saam. Amon-Re is nie die sintese van Amun en Re nie, maar 'n nuwe vorm wat saam met die ouer gode bestaan ​​...
Dit is duidelik dat sinkretisme geen 'monoteïstiese neiging' bevat nie, maar eerder 'n sterk teenstroom tot monoteïsme vorm, solank dit binne perke gehou word. Sinkretisme versag henoteïsme, die konsentrasie van aanbidding op 'n enkele god, en keer dat dit in monoteïsme verander, want sinkretisme beteken uiteindelik dat 'n enkele god nie van die ander geïsoleer is nie: in Amun vang en aanbid 'n mens ook Re, of in Harmachis ander vorme van die songod. Op hierdie manier word die bewustheid verskerp dat die goddelike vennoot van die mensdom nie een is nie, maar baie ...
Ons sal herhaaldelik vind dat Egiptiese gode hulle nie so duidelik en duidelik omskryf as die van die gode van Griekeland nie. Die opvatting van God wat ons hier teëkom, is vloeibaar, onvoltooid, veranderlik. Maar ons moet die Egiptenare nie verwarde opvattings van hul gode toereken nie ... Dit is duidelik onnatuurlik dat Egiptiese gode streng gedefinieer word. Hulle wese bly 'n vloeibare toestand waaraan ons nie gewoond is nie; dit ontsnap aan elke dogmatiese, finale definisie en kan altyd uitgebrei of verder gedifferensieer word. Die kombinasies wat gode met ander gode vorm, is in baie opsigte van verbygaande aard en kan te eniger tyd opgelos word. Hierdie vloeibaarheid laat geen ruimte vir monoteïsme nie, wat op ondubbelsinnige definisies baseer.
* Die skakel is na 'n blog wat die boek aanhaal. Bogenoemde aanhaling kom van daardie blog: woord en stilte.
Monoteïsme in die antieke wêreld
'N Pragtige reeks vensters wat die Genesis -verslag van die skepping in die kerk van Christus die Koning, Gordon Square in Londen, uitbeeld. / Wikimedia Commons
In die antieke wêreld het die konsep van monoteïsme, soos ons dit vandag verstaan, nie bestaan ​​nie, al die antieke mense was politeïste.
Deur dr. Rebecca Denova
Senior lektor in godsdienswetenskap
Die boek bestaan ​​uit drie essays en is 'n uitbreiding van Freud se werk oor psigoanalitiese teorie as 'n manier om hipoteses oor historiese gebeure te genereer, in kombinasie met sy obsessiewe fassinasie met Egiptologiese wetenskap, argeologie en oudhede.   Freud veronderstel dat Moses nie Hebreeus was nie, maar eintlik in die ou Egiptiese adel gebore was en waarskynlik 'n aanhanger was van Akhenaten, "die vroegste aangetekende monoteïs ter wêreld." 
Die Bybelse verslag van Moses word deur Freud herinterpreteer in die lig van nuwe bevindings by Tel-El-Amarna. Argeologiese bewyse van die Amarna -kettery, die monoteïstiese aanbidding van Akhenaten van die ou Egiptiese songod Aten, is eers in 1887 ontdek en die interpretasie van die bewyse was nog in 'n vroeë fase.  Die monografie van Freud oor die onderwerp, vir al die kontroversie wat dit uiteindelik veroorsaak het, was een van die eerste gewilde weergawes van hierdie bevindings. 
By die hervertelling van Freud het Moses slegs sy naaste volgelinge in vryheid gelei (gedurende 'n onstabiele tydperk in die ou Egiptiese geskiedenis na die dood van Akhenaten ongeveer 1350 vC), dat hulle die Egiptiese Moses daarna in opstand vermoor het, en nog later saam met 'n ander monoteïstiese stam in Midian wat 'n vulkaan god genaamd Yahweh aanbid het.   Freud vermoed dat die monoteïstiese songod Aten van die Egiptiese Moses versmelt is met Yahweh, die Midianitiese vulkaangod, en dat die dade van Moses toegeskryf word aan 'n Midianitiese priester wat ook Moses genoem sou word.  Moses, met ander woorde, is 'n saamgestelde figuur, uit wie se biografie die opstand en moord op die oorspronklike Egiptiese Amarna-kultuspriester uitgesny is. 
Freud verduidelik dat die rebelle eeue na die moord op die Egiptiese Moses spyt was oor hul optrede en sodoende die konsep van die Messias gevorm het as 'n hoop op die wederkoms van Moses as die Verlosser van die Israeliete. Freud beweer dat onderdrukte (of gesensureerde) kollektiewe skuld wat voortspruit uit die moord op Moses, deur die geslagte heen oorgedra is, wat die Jode tot neurotiese uitdrukkings van wetties -godsdienstige sentiment gelei het om hul erfenis van trauma en skuld te verdryf. In baie opsigte herhaal die boek die teogonie waarin Freud die eerste keer aangevoer het Totem en Taboe,  soos Freud erken in die teks van Moses en monoteïsme by verskeie geleenthede. Hy skryf byvoorbeeld:
"[Hierdie] oortuiging het ek verkry toe ek my boek oor Totem en Taboe (1912) geskryf het, en dit het sedertdien net sterker geword. Van toe af het ek nog nooit getwyfel dat godsdienstige verskynsels slegs op die model van die neurose verstaan ​​moet word nie. simptome van die individu, wat ons so bekend is, as 'n terugkeer van vergete belangrike gebeurtenisse in die oergeskiedenis van die mensegesin, dat hulle hul obsessiewe karakter juis aan die oorsprong te danke het en dus hul effek op die mensdom kan put uit die historiese waarheid wat hulle bevat. " 
Volgens die godsdienshistorikus Kimberly B. Stratton, in Moses en monoteïsme Freud "stel 'n primêre daad van moord as die oorsprong van godsdiens, en verbind spesifiek die geheue (en onderdrukking) daarvan met die uittogverhaal en die geboorte van Bybelse monoteïsme".  Die mitoloog Joseph Campbell het geskryf dat Freud se suggestie dat Moses 'n Egiptenaar was ''n skok vir baie van sy bewonderaars gelewer het'. Volgens Campbell is Freud se voorstel wyd aangeval, "met leer sowel as sonder." Campbell het self daarvan weerhou om 'n oordeel oor Freud se siening oor Moses te neem, hoewel hy die bereidheid van Freud om sy werk te publiseer, ondanks die moontlike aanstootlikheid daarvan, as 'edel' beskou. 
Die filosoof Mikkel Borch-Jacobsen en die sielkundige Sonu Shamdasani het aangevoer dat in Moses en monoteïsme Freud het dieselfde geskiedenis van interpretasie as in die privaatheid van sy kantoor gebruik om die vergete en onderdrukte herinneringe van sy pasiënte te 'rekonstrueer'.  Die Anglikaanse teoloog Rowan Williams het gesê dat Freud se weergawes oor die oorsprong van Judaïsme 'pynlik absurd' is en dat Freud se verduidelikings nie wetenskaplik is nie, maar eerder 'verbeeldingryke raamwerke'. 
Die Bybelse argeoloog William Foxwell Albright het Freud se boek van die hand gewys deur te verklaar dat dit "heeltemal sonder 'n ernstige historiese metode is en historiese gegewens selfs kavaleriger hanteer as met die data van instrospektiewe en eksperimentele sielkunde".  Meer onlangs was die Israeliese argeoloog Aren Maier ook krities teenoor Freud se werk en noem hy sy analise 'simplisties en grotendeels verkeerd', terwyl die egiptoloog Brian Murray Fagan verklaar dat dit 'geen historiese basis het nie'.  Egiptoloog Donald Bruce Redford het onlangs geskryf:
Voordat baie van die argeologiese bewyse van Thebe en Tell el-Amarna beskikbaar geword het, het wensdenkery Akhenaten soms verander in 'n menslike leraar van die ware God, 'n mentor van Moses, 'n Christelike figuur, 'n filosoof voor sy tyd. Maar hierdie denkbeeldige wesens verdwyn nou namate die historiese werklikheid geleidelik na vore kom. Daar is min of geen bewyse wat die idee ondersteun dat Akhenaten die stamvader was van die volwaardige monoteïsme wat ons in die Bybel aantref nie. Die monoteïsme van die Hebreeuse Bybel en die Nuwe Testament het sy eie afsonderlike ontwikkeling gehad - een wat meer as 'n half millennium na die farao se dood begin het. 
Alhoewel baie Egiptenare die ou gode aanbid het, het sommige in die hof van Akhenaten die nuwe godsdiens in die openbaar aangeneem, wat die status van die tradisioneel magtige priesterlike kaste bedreig het. Na die dood van Akhenaten is baie kunswerke en argitektuur uit sy omstrede bewind beskadig of vernietig, en 'n paar pogings is aangewend om hom later uit die Egiptiese geskiedenis te skryf.
Die volgende farao na Akhenaten was koning Tutankhamun, dieselfde "King Tut" wat nou bekend is vir sy goed bewaarde begraafkamer, wat in 1922 herontdek is. Tutankhamun was die seun van Akhenaten, maar hy het skerp afgewyk van die voorganger se godsdiensbeleid. Toetankamen het vroeg in sy bewind die tempels van die ou gode herstel. Aanbidding van Aten het wel voortgegaan, maar as deel van die tradisionele politeïstiese stelsel.
Ou Egiptenare is nouer verwant aan Europeërs as moderne Egiptenare, beweer wetenskaplikes
Egiptoloog sê egter dat hy 'veral agterdogtig is teenoor elke stelling wat die onbedoelde gevolge kan hê om te beweer - nogmaals vanuit 'n Noord -Europese of Noord -Amerikaanse perspektief - dat daar 'n diskontinuïteit is' tussen antieke en moderne bevolkings
Wetenskaplikes wat daarin geslaag het om vir die eerste keer volledige genoomvolgorde van antieke Egiptenare te bekom, het tot die gevolgtrekking gekom dat die mense van die farao's meer verwant was aan moderne Europeërs en inwoners van die Nabye Ooste eerder as die huidige Egiptenare.
Maar die bewerings wek agterdog by 'n vooraanstaande Egiptoloog, wat bevraagteken het of genetiese analise so 'n ingrypende stelling kan regverdig en dui op 'n lang geskiedenis van valse pogings om antieke Egiptenare van die hedendaagse bevolking te skei.
Die mummies is geneem van 'n enkele argeologiese terrein aan die Nylrivier, Abusir el-Meleq, wat bewoon is van 3.250 tot 700 nC en die tuiste was van 'n kultus van Osiris, die god van die dooies, wat dit 'n goeie plek maak om begrawe te word .
'N Volledige genoomvolgorde is verkry vir drie mummies en mitochondriale DNA, wat deur die vroulike lyn gaan, is van 90 individue verkry. Hulle is gedateer tussen ongeveer 1 400 vC en 400 nC.
Die navorsers skryf in die joernaal Natuurkommunikasie, het toegegee dat hul steekproef 'moontlik nie verteenwoordigend is vir die hele antieke Egipte nie'.
Hulle het nietemin tot die gevolgtrekking gekom dat die gemummifiseerde mense "verskil van die moderne Egiptenare en nader aan monsters uit die Ooste en Europa".
'Ons ontledings toon aan dat antieke Egiptenare meer afkoms met die Nabye Oosters gehad het as die huidige Egiptenare,' het hulle geskryf.
En hulle het bygevoeg: 'Ons vind dat antieke Egiptenare die naaste verwant is aan monsters uit die Neolitiese en Bronstydperk in die Levant, sowel as met die Neolitiese Anatoliese en Europese bevolkings.
"As ons hierdie patroon met moderne Egiptenare vergelyk, vind ons dat die ou Egiptenare nouer verwant is aan alle moderne en antieke Europese bevolkings wat ons getoets het, waarskynlik as gevolg van die addisionele Afrika -komponent in die moderne bevolking."
In teenstelling met die veranderinge tussen die antieke en moderne tydperk, het die navorsers, van die Universiteit van Cambridge en instellings in Duitsland, Pole en Australië, gevind dat die genetiese samestelling van die mummies merkwaardig konstant was ondanks die koms van die Romeine en ander buitelandse moondhede.
Dr Wolfgang Haak, groepleier by die Max Planck Instituut vir die Wetenskap van Menslike Geskiedenis, het gesê: 'Die genetika van die Abusir el-Meleq-gemeenskap het geen groot verskuiwings ondergaan gedurende die tydperk van 1300 jaar wat ons bestudeer het nie, wat daarop dui dat die bevolking bly geneties relatief onaangeraak deur buitelandse verowering en heerskappy. "
Kan Akhenaton Moses wees?
Akhenaten het beslis gelyk as 'n godsdienstige ywer wat aan 'n enkele god toegewy is. Miskien is sy hartstogte goddelik geïnspireer, of is dit gerig op 'n meer wêreldse doel van absolute mag en beheer wat vry is van die priesterskap se invloed. Een man impliseer blykbaar dat die motiewe van Akhenaten die gevolg was van die feit dat hy self Moses was - die man wat in die ou testament van die Bybel uitgebeeld word. Ahmed Osman - skrywer van Moses en Akhenaton: Die geheime geskiedenis van Egipte ten tye van die uittog - is oortuig dat argeologiese en Bybelse bewyse bewys dat Akhenaten en Moses dieselfde man was.
Moses met die tabelle van die wet, Guido Rene ( Publieke domein )
Ahmed Osman - skrywer van Moses en Akhenaton: Die geheime geskiedenis van Egipte ten tye van die uittog
Antieke Egipte was ongetwyfeld swart
Die ou Egipte was deurspek met beelde en beeldhouwerke van mense met swart vel met wolhare.
Lede van die koninklike familie van Egipte, die farao's genoem, was saam met die gewone mense van Egipte swart mense wat nie te onderskei was van die hedendaagse neger/Bantoe nie.
Egipte is dus net so belangrik vir die swart geskiedenis as Griekeland vir die blanke geskiedenis. Nog meer, Egipte is die bakermat van die hele mensdom omdat die beskawing daarvan die meeste ander is. Mense het as jagter/versamelaar in Afrika begin en het slegs klipgereedskap gebruik.
Skrywe, monoteïsme, besnydenis, hoër onderwys, veeteelt en die meeste vroeë uitvindings wat met landbou, argitektuur en so meer te doen het, het hul oorsprong in Egipte.
Dit was soortgelyk aan die beskawing in Mesopotamië, maar het dit vervang as gevolg van die geografiese voordele van die land.
Egipte het sedert antieke tye nie baie reën gekry nie, maar die rivier van Kus, wat bekend staan ​​as die Nyl, ontvang water uit Uganda en Ethiopië toe die rivier begin.
Die rivier loop uit op die Nylvallei en uiteindelik in die Middellandse See. Hierdie afsettings van dierlike materiaal, menslike vrag en plantmateriaal het die Nylvallei baie vrugbaar gemaak.
Verbouing het toegeneem en verbeter, wat mense aangespoor het om nader aan die Nylvallei te woon.
Groter bevolkings het begin saamleef en sosiale en ekonomiese stelsels moes ontwikkel word om dit te hanteer.
Besproeiingstelsels soos oorstromings met die gebruik van die skaduwee en kanale is vernuwend en metaalwerk om gereedskap en wapens te verbeter, het floreer.
Haarstyl, juweliersware, balseming en ander tersiêre ontwikkelings was grootliks die pionierdiens in Egipte en baie van hul beskawingseienskappe sou na die res van die wêreld versprei deur die nood van Egiptenare of buitelanders wat Egipte besoek het.
Griekeland het die ou Egiptenare byvoorbeeld baie dinge te danke. Hulle aankoms en anneksasie van Egipte het hulle in byna elke aspek van die lewe tot 'n renaissance gelei.
Hulle het hul kennis van wiskunde, wetenskap en spiritualiteit uit Egipte gekry. Sommige van hul mees eerbiedige geleerdes het geheimsinnige skole in Egipte bygewoon, en selfs hulle het die Egiptenare uitgebeeld as etiope of verbrande mense.
Alexander, die sogenaamde groot, wat die Grieke tot wêreldheerskappy gelei het, was vaderlik Egipties en is tot koning van Egipte gekroon.
Hy is die draer van twee horings genoem omdat hy sy stiefpa koning Phillip van Masedonië se mag aangeneem het by sy dood.
Alexander het sy Afro-Asiatiese wortels so bewonder dat hy 'n mengeling tussen Grieke en Asiërs ingestel het om 'n Eurasiese ras te vorm as 'n maatreël om die Griekse ras te versterk.
Hierdie eerbied vir Egiptenare het Alexander en Griekse gode, soos Zeus, voorafgegaan.
Die vroegste voorouers van Grieke en Romeine was Amalekiete (Agagiete) en Idumeans (Lacedeminians) wat beide Edomiete of afstammelinge van Esau was. Hy was 'n kind van Afro-Asiatiese swart mense wat oorspronklik in Wes-Asië gewoon het, maar Esau het 'n eienaardige rooi en harige fenotipe gekry.
Dit toon aan dat hierdie Westerlinge, naamlik die Grieke en Romeine, nie net hul beskawing van Afro-Asiatiese swartes geërf het nie, maar ook van hul afkoms.
Maar in die media, op skool en so vierde, vind ons dat die ou Egiptenare uitgebeeld word as nie-swartes, selfs blankes of hierdie rooi Edomitiese ras.
Dit is ver van die waarheid. Die Egiptenare was swart, en Afro-Asiatiese groepe, soos die Hebreeuse volk, het gereeld na hul land gehardloop om weg te kruip vir onderdrukkende groepe uit die noorde, waaronder die Assiriërs, Babiloniërs en later Grieke en Romeine.
Dit is gedoen om in te skakel by die swart bevolking van Egipte en individue soos Josef, Moses, Zippora (Ismaeliet) en Paulus het die egiptenare in die Bybel verwar.
Antieke Egiptiese konings soos Toetankamoen het wollerige hare en die velkleur lyk soos brons en koper die kleur van rooibruin grond. Dit is die swart kleur wat onder baie Afrikane in Afrika suid van die Sahara voorkom.
Afro -Asiatiese rasse van die noorde, veral Hetiete en Hebreeuse mense, was van dieselfde gelaat, maar het baard gehou en anders aangetrek as Egiptenare.
Hetiete was Kanaäniete, broers van Kus en Mesrium, die pelgrimsvaders van onderskeidelik Ethiopië en Egipte. Alhoewel hierdie Hetiete uiteindelik beswyk het aan 'n velafwykingsiekte genaamd vitiligo of melaatsheid, was hulle oorspronklik nie te onderskei van hul Egiptiese broers nie, soos uitgebeeld in Egiptiese artefakte soos Tutankhamun se wa en skatkis.
Nubiërs was mede -Afrikaners wat suid van Egipte was. Hulle onderskeid van Egiptenare was in hul gelaatskleur wat donkerder was en grens aan die bruin swart kleur. Ook hulle is op die wa en skatkis van Tutankhamun gesny.
Die afstammelinge van die Nubiërs kan rondom Tsjaad en Soedan gevind word, met 'n donkerder gelaatskleur as die meeste Bantoe -groepe in Suider -Afrika.
Gelukkig het die ou Egiptenare 'n wêreldwye wêreldbeskouing gehad en nie net hulself in hul kuns uitgebeeld nie, maar ook groepe wat rondom hulle geleef het.
Volgens hul kuns was die enigste nie-swart groep wat aan die ou Egiptenare bekend was, die Edomiete met 'n rooi vel wat aanvanklik die naburige berg Seir en Arabah bewoon het.
Daar is bevind dat Ramses III se vaderlike afkoms saam met dié van ander gemummifiseerde liggame identies was aan dié van die hedendaagse Afrikane suid van die Sahara, naamlik E1b1a.
Dit beteken dat die afstammelinge van die ou Egiptenare na suidelike en westelike Afrika verhuis het weens die droogte van die Sahara -streek.
Die migrasie van Egiptenare en Nubiërs na suid- en wes -Afrika het gelei tot die opvoering van veeteelt, beeldhouwerk met klippe, verbouing, mynbou, smelting, die gebruik van dieresimbole, totems en gewasse soos gierst.
Swartes is steeds die inheemse bevolking van Egipte.
Die ligkleurige groepe was afkomstig van die Perse wat Egipte voor 400 vC verower het, die Grieke wat ongeveer 380 VC gevolg het, die Romeine wat gevolg het na 68 vC die Arabiere na 700 nC, wat swart begin het, maar na troue met liggetroue Europeërs geneem is, veral Slawiese blonde hare en blou oë.
En laastens, die Turke wat teenwoordig was in Egipte vanaf die tyd van die Ottomane in die 1500's tot en met die laat 19de eeu van ons huidige era.
Hulle het nooit na hul tuislande teruggekeer nie, maar hulle is steeds in Egipte. Dit is dus 'n groot wanopvatting om die ras van hierdie laasgenoemde groepe te identifiseer met die ou Egiptenare wat ons in talle standbeelde gesny vind en op talle artefakte in daardie land gesny het.
Die eertydse Egiptenare en Hebreeuse mense het in die hoë hitte sonder hemde geloop, en as een van hierdie ligte migrante dieselfde probeer doen, sou hulle aan sonbrand en velsiektes beswyk. Daarom wikkel hulle hulself in lakens om direkte kontak met die son te voorkom.
Griekse geleerdes soos Skynheiliges, Plato en Aristoteles het almal die Egiptenare as swart mense erken. Westerse geleerdes het ook hierdie bewyse teëgekom wat hul teorie ontken dat swartes onbeskaafd is en dus nie in staat is om 'n beskawing te stig nie.
Uiteindelik het 'n Britse wetenskaplike met die naam Seligman 'n teorie gekry wat beweer dat daar twee soorte Egiptenare bruin blankes uit die noorde en swartes uit die suide is.
Hy noem dit die Hamitiese teorie en skryf die Egiptiese beskawing toe aan die bruin blankes wat volgens hom voorvaders en verwanten van die Kaukasiese ras is.
Hierdie subjektiewe teorie, wat nie op feite of bewyse gebaseer is nie, maar op gesofistikeerdheid (leuens) wat bedoel is om swart historiese grootheid te beswadder en wit oppergesag te bevorder, is die enigste verband wat blankes beweer met Egipte te hê.
Ou Egiptenare was nader aan Armeniërs as aan Afrikane, toon 'n nuwe genetiese studie
'N Span internasionale wetenskaplikes van die Universiteit van Tübingen en die Max Planck Instituut vir die Wetenskap van Menslike Geskiedenis in Duitsland het die DNA van 93 Egiptiese mummies wat van ongeveer 1400 vC tot 400 nC dateer, ontleed. Die bewyse uit hul studie toon 'n verrassende noue verhouding met ou mense uit die Nabye Ooste, soos Armeniërs.
Ons ontledings toon aan dat antieke Egiptenare meer afkoms met die Nabye Oosters gedeel het as die huidige Egiptenare, wat in die jongste tye ekstra mengsel suid van die Sahara gekry het.
Ons vind dat antieke Egiptenare die naaste verwant is aan Neolitiese en Bronstydperk -monsters in die Levant, sowel as aan die Neolitiese Anatoliese en Europese bevolkings.
Verder het die navorsers bevind dat die bevolkingsgenetika van die antieke Egipte, ondanks buitelandse invalle, gedurende die periode van 1300 jaar wat die mummies verteenwoordig, verbasend stabiel bly.
Die genetika van die Abusir el-Meleq-gemeenskap het tydens die 1300 jaar lange tydperk wat ons bestudeer het, geen groot verskuiwings ondergaan nie, wat daarop dui dat die bevolking, geneties, relatief onaangeraak bly deur buitelandse verowering en heerskappy.
sê Wolfgang Haak, van die Max Planck Institutes.
Kaart van Egipte wat die ligging van die argeologiese terrein Abusir-el Meleq (oranje X) en die ligging van die moderne Egiptiese monsters (oranje sirkels) uitbeeld
Dit lyk asof die genetiese toestroming suid van die Sahara eers na die Romeinse tydperk begin het, wat saamval met die koms van monoteïsme in veral Islam. Daarom is die moderne Egiptenare meer geneties verskuif na Afrikaanse mense as die ou Egiptenare.
Ons het gevind dat die antieke Egiptiese monsters wat van die moderne Egiptenare verskil, dichter by die nabye Oosterse en Europese monsters kom. Daarteenoor verskuif die moderne Egiptenare na bevolkings suid van die Sahara.
Dit blyk dus dat moderne Egiptenare meer genetiese afkoms met Afrikane suid van die Sahara as ou Egiptenare het, terwyl die ou Egiptenare 'n hegter genetiese verwantskap toon met antieke mense uit die Nabye Ooste en die Levante soos Armeniërs.
Egiptiese mummieportrette, 1ste eeu B.C.E. – 1ste c. C.E.
Tutankhamun se vaderlike geslag
Iets soortgelyks is 'n paar jaar gelede onthul toe 'n twis rondom Tutankhamun se vadersgeslag ontstaan ​​het. Egiptiese geleerdes het die outosomale en Y-DNA-merkers van drie Farao's van die 18de dinastie getoets: Amenhotep III, sy seun Akhenaten en kleinseun Tutankhamun. Die doel was om die oorsaak van dood van Tutankhamun, wat op 19 -jarige ouderdom oorlede is, vas te stel. Hulle het egter nie self die genetiese data aan die publiek bekend gemaak nie. Die Discovery Chanel was besig om 'n dokumentêr oor hierdie navorsing te maak en het miskien per ongeluk 'n paar resultate van wetenskaplikes se rekenaars opgeneem en uitgesaai.
Sterk waarnemers van die genetiese onderneming iGENEA het vinnig daarop gewys dat die video van Discovery Channel die Y-STR-resultate toon, wat R1b lyk. R1b en sy variante is skaars onder die moderne Egiptenare en die Midde -Ooste, maar dit kom baie algemeen voor in Europa en onder die Armeniërs. Die akademie is egter nie ernstig opgeneem deur die akademie nie, aangesien die resultate nooit amptelik deur Egiptiese geleerdes gepubliseer is nie.
As ek egter terugkyk, met die onlangse studie in gedagte, is dit baie moontlik dat die ou Egiptiese farao's 'n Europese of Armeense afkoms gehad het.
Ou Europeërs en moderne Armeniërs
Die Armeense Hooglande en Anatolië vorm 'n brug wat Europa, die Nabye Ooste en die Kaukasus verbind. Die ligging en geskiedenis van Anatolië het dit in die middelpunt van verskeie moderne menslike uitbreidings in Eurasië geplaas: dit is sedert ten minste die vroeë Bo -Paleolitiese deurlopend bewoon en het die oudste bekende monumentale kompleks wat in die 10de millennium vC deur armeense versamelaars gebou is (Armeense Portasar algemeen bekend as Göbekli Tepe). Daar word vermoed dat dit die oorsprong en/of weg was vir migrerende boere uit die Nabye Ooste tydens die Neolitiese tyd, en het ook 'n groot rol gespeel in die verspreiding van die Indo-Europese tale.
'N Genetiese studie deur Haber et. al (2015) wat nie so lank gelede in die Nature 's European Journal of Human Genetics gepubliseer is nie, het hierdie verband getoon.
Ons toon aan dat Armeniërs 'n hoër genetiese affiniteit met Neolitiese Europeërs het as ander hedendaagse Nabye Oosters, en dat 29% van die Armeense afkoms afkomstig is van 'n voorvaderlike bevolking wat die beste verteenwoordig word deur Neolitiese Europeërs.
Vandaar dat Armeniërs vandag genetiese affiniteit toon met beide die ou Europeërs en Egiptenare. Lees die volgende artikel vir meer besonderhede: Armeniërs het 'n hoë genetiese affiniteit met eertydse Europeërs
Een verklaring vir die ou Egiptiese genetiese verwantskap aan die Nabye Ooste en Europa kan die Hyksos -inval wees. Die Hyksos (Egiptiese heqa khaseshet, wat beteken: "heerser (s) van die buiteland ") was 'n volk van onbekende oorsprong wat hulle 'n tyd voor 1650 vC in die oostelike Nyldelta gevestig het en tot in die Hellenistiese era oor Egipte geheers het. . Die Hyksos is dikwels beskryf as boogskutters en kavalleriste wat die kleed van baie kleure dra. Hulle was uitstekende boogskutters en perderuiters wat strydwaens na Egipte gebring het.
Verskeie teorieë is gepostuleer rakende hul oorsprong, waaronder die teorie van hul Hurriaanse en Indo-Europese afkoms. Hulle lewenswyse lyk beslis soos dié van die Armeno-Ariese mense van die tyd. Die Hyksos het byvoorbeeld perdebegrafnisse beoefen, en hulle vernaamste godheid was 'n stormgod wat later met die Egiptiese storm- en woestyngod Set verbind was. Ou Armeniërs het die storm God Teshub/Teisheba aanbid. Teshub is later ook geïdentifiseer met Aramazd en Hayk.
Verder het die Hyksos verskeie tegniese innovasies na Egipte gebring, sowel as kulturele infusies soos nuwe musiekinstrumente en buitelandse leenwoorde. Die veranderinge wat aangebring is, sluit in nuwe tegnieke vir bronsbewerking en erdewerk, nuwe rasse van diere en nuwe gewasse. In oorlogvoering het hulle die perd en wa, die saamgestelde boog, verbeterde strydbyle en gevorderde versterkingstegnieke bekendgestel. Dit alles dui sterk op Indo-Europese oorsprong. Robert Drews (1994) in hierdie boek " The Coming of the Greeks: Indo-European Conquests in the Aegean and the Near East " beskryf die Hyksos soos volg:
" Waar die hyksoshoofde wat Egipte oorgeneem het, ca. 1650 v.C. moontlik hul strydwaens gekry het en waens is nie bekend nie, maar Oos -Anatolië is nie 'n onwaarskynlike bron nie. Die mees direkte bewys vir die belangrikheid van Armenië in die ontwikkeling en vervaardiging van militêre waens in die Laat Bronstydperk kom dit uit Egiptiese grafte. Aangesien Egipte nie die nodige bosse gehad het nie, neem 'n mens aan dat die farao's gereeld uit die buiteland gekoop het, óf voltooide waens, óf nadat Egiptiese houtwerkers hul vaardighede vervolmaak het-die vereiste wahout. 'N Grafopskrif uit die bewind van Amenhotep II verklaar dat die hout vir die wa van Sy Majesteit uit die land Naharin " (Mitanni) gebring is. Aangesien Mitanni self nie bebos was nie, kan ons veronderstel dat die materiaal uit die berge noord van Mitanni kom. In die geval van die vyftiende -eeuse wa wat nou in die Museo Archeologico van Florance is, het studies oor die hout wat meer as vyftig jaar gelede gedoen is, tot die gevolgtrekking gekom dat die wa in Armenië, of heel presies in die bergagtige gebied wat in die ooste deur die Kaspiese gebied begrens word, en in die suide en weste deur 'n diagonale lyn wat strek van die suidelike kus van die Kaspiese See tot by die Swartsee -kus in die omgewing van Trebizond. As Egipte tot 'n mate afhanklik was van die oostelike Anatolië vir sy waens tydens die agtiende dinastie, is daar gronde om te vermoed dat die oorlogsvoering eers na Egipte gekom het Armenië."
Dat daar baie kontak tussen antieke Egipte en antieke Armenië was, blyk uit Egiptiese artefakte wat in antieke Armeense begrafnisse gevind is. Of die Hyksos die antieke Egiptiese verwantskap aan Armeniërs en ander ou mense van Levant, Anatolië en Europa verduidelik, of dat hierdie genetiese toestroming tot baie ouer tye strek, bly 'n raaisel. Dit is nie ondenkbaar dat die hele ou Egiptiese beskawing uit die Armeense plato gestraal het na die uitvinding en die verspreiding van landbou wat op die Armeense Hooglande en sy aangrensende gebiede plaasgevind het nie. Die feit dat daar 'n groot genetiese kontinuïteit bestaan ​​onder die ou Egiptenare binne die 1300-jaar tydperk wat hierdie DNA-monsters voorstel, dui daarop dat dit tot baie ouer tydperke kan strek, selfs voor die Hyksos-inval. Tensy geleerdes ouer Egiptiese DNA vind om te ontleed en te vergelyk, sal dit steeds bespreek word.
'N Ander versigtigheid oor die veralgemening van hierdie bevindinge moet oorweeg word. Al die 93 mummies wat ondersoek is, is op dieselfde plek in Abusir el-Meleq gevind. Dit is moontlik dat hulle slegs die hoër klas van die ou Egiptiese lewe of 'n plaaslike subgroep verteenwoordig. Vanweë die redelik groot tydsduur (1300 jaar) waaraan hierdie mummies behoort het, is dit egter ook haalbaar om aan te neem dat dit inderdaad 'n groot deel van die genetika van antieke Egipte verteenwoordig, moontlik met die wortels in die Armeense Hooglande.
Akhenaten was moontlik een van die grootste godsdienstige vernuwers in die menslike geskiedenis. Die Egiptiese farao wat gedurende die 18de dinastie geleef en regeer het, is bekend as die een wat Egipte van 'n politeïstiese samelewing in 'n monoteïstiese een verander het.  Die god wat die farao aanbid het, is Aten of die Sonskyf genoem. Die toewyding van Akhenaten en rsquos vir sy god het hom selfs gedwing om 'n hele stad vir Aten te bou.
In die destydse poësie word die farao uitgebeeld as besoek deur wesens uit die lug. Sommige het selfs aangedui dat hy self een van hierdie wesens was. Akhenaten het 'n godsdienstige en sosiale revolusie in Egipte gebring en 'n nuwe era vir die land begin. To do so in a traditionally polytheistic civilization adds to the suspicion that he wasn&rsquot doing it alone but was guided.
Please check this. Dankie! 1. France is a country in Asia. true false*** 2. There are many countries in Africa where French is one of the principal languages of the people. true false 3. Québec, in Canada, is a French speaking
Kyk die video: Печальная история. Нетронутый заброшенный семейный дом бельгийской кошачьей леди (Oktober 2021).