My Moederpas: Die Laaste Besoek en Laaste Versoek
Op September 20, 2014, drie dae voor haar 95th Verjaarsdag, my ma het uit haar lyf oorgedra terwyl sy geslaap het. Dit was nie heeltemal onverwags nie. Haar gesondheid het geleidelik afneem. Alhoewel sy nie in pyn was nie, was sy altyd moeg, kon nie sonder hulp beweeg nie, addisionele suurstof benodig, en kon dit nie minute onthou nadat dit gebeur het nie. Hoe kan jy nog ooit regtig voorberei op die verbygaan van 'n ma?
Reg op die tyd van haar dood het ek 'n droom gehad oor my ma, nadat sy nie in jare oor haar gedroom het nie. In die droom het my ma oor 'n straat agter Joyce en ek geloop. Alhoewel sy nie meer as 'n jaar by haar geloop het nie, was dit in die droom baie gewone. Dit is totdat ons tot 'n rand gekom het en moes opstaan. Toe het dit vir my gebeur dat my ma hulp nodig het. Ek het omgedraai en sy kon nie haar voet op die randsteen kry nie. Ek het terug na haar gegaan, albei haar hande geneem en haar met opvallende gemak getrek. Ek onthou so duidelik die uitstraling van haar glimlag. En dit was die totale droom, alles oor die oorgang ... oor die straat, die randsteen, in die wêreld van die gees ... en stralend glimlag! En ja, ek help op een of ander manier met haar oorgang.
Die Laaste Besoek en Laaste Versoek
Ongeveer drie weke voor haar verbygaan het ek haar in New York besoek. Dit was 'n belangrike besoek. Alhoewel die tydsberekening vir my arm was, het ek sterk gelei om te gaan. Sy was 'n paar maande lank in hart en nierfout, en ek het geweet dat ek nie weer 'n kans kry om haar te sien nie. Tydens die besoek het ek met my ma oor die dood gepraat. In vorige besoeke, toe ek die lewe na die dood opgevoed het, sou sy dit afskakel met 'n opmerking soos: "Ek glo nie in enige daarvan nie." Hierdie keer het sy egter gesê: "Ek weet nie wat om te doen nie glo, maar ek hoop dat ek aangenaam verras sal wees. "Ek het haar gevra:" Mamma, as jy aangenaam verras sal wees, sal jy ons almal van die ander kant versorg, ons help en seën met u gebede en liefde? "Sy het geglimlag," Natuurlik sal ek! "
Die aand voor ek weg is, het ek aan die kant van haar bed gesit. Sy maak haar oë oop en glimlag my warm. Ek voel so omhul in die liefde van haar glimlag. Daar was 'n lang stilte terwyl ons liefdevol na mekaar gekyk het. Ek het geweet ek sal haar nooit weer in hierdie pragtige maar verslete vorm sien nie. Die paar woorde wat ons gepraat het, lyk nie so belangrik soos die stille liefde wat tussen 'n ma en seun geslaag het nie. Sy lyk so vreedsaam, so gereed vir haar volgende groot reis. Ek het totsiens gesê. Ons het gesoen en geknip.
Ervaar om lief te hê as kind
Ek was altyd nader aan my ma as aan my pa. Ek het selfs soos haar gelyk. Tog, soos met elke ouer en kind, was daar baie wat ek nodig gehad het om in ons verhouding uit te werk. Noudat haar lyf weg is, is ek so bly vir elke konfrontasie, elke risiko wat ek saam met haar geneem het, maak nie saak hoe moeilik dit was nie. Ongeveer tien jaar gelede, toe sy nog in San Diego gewoon het, het ek gevra of ek my kop op haar skoot kon lê en haar vasgehou soos wat ek gedoen het toe ek klein was. Dit was deel van my werk om die seuntjie in my te aanvaar wat nog steeds liefde nodig gehad het. Sy het gesê ja, alhoewel ek kon sien sy is 'n bietjie senuweeagtig. Terwyl ek met haar kop op haar skoot gelê het, het sy my kop liefdevol geslaan en wonderlike liefdeswoorde vir miskien een minuut gepraat. Toe het sy weggedraai in willekeurige gedagtes en woorde wat niks te doen het met wat ons gedoen het nie. In plaas daarvan om die oefening te probeer beheer, het ek haar gehardloop, maar ek het gekonsentreer om te voel dat die liefde deur haar hande kom. Ek het myself laat voel soos 'n klein seuntjie wat in my skoot se mou lê en die veiligheid van haar liefdevolle hande absorbeer.
Toe het ek haar gevra of ons plekke kon verander. Sy het skielik bang geword en gesê: "Nee, ek wil dit nie doen nie." Ek het gaan sit en gesê: "Ma, dit is net regverdig dat ons elkeen die ervaring het om as kind lief te hê." Sy het uiteindelik gelui en het haar kop versigtig op my skoot gelê. Sy het amper dadelik begin huil. Ek het verskeie redes vir haar trane voorgestel, maar was verbaas om haar te hoor sê: "Dit was so pynlik om 'n enigste kind te wees ... om deur elkeen van my ouers lief te hê, maar om nooit te sien dat hulle twee van mekaar liefhet nie." Alhoewel sy het gehuil, dit was 'n kosbare genesings oomblik, een wat ek nooit sou vergeet nie. My ma het haar gevoelens as 'n klein kind laat voel, en laat my haar in veiligheid sit.
Die verbinding bly
Dit is nou nege dae sedert haar verbygaan. Die meeste van die tyd voel ek gelukkig vir haar vryheid van 'n baie beperkte liggaam. Ek praat so dikwels met haar as ek weet, want sy weet my baie beter as voorheen. Ek vra om my drome te onthou, waar ek seker is dat ek haar in die hoër dimensie van bewussyn besoek, maar tot dusver het ek hierdie herinneringe nie behou nie. En ek gee myself die hartseer oomblikke om haar te mis, om te voel soos 'n klein kind my mamma verloor. Daardie oomblikke word elke dag besprinkel. Ek sal nooit weer met haar op die telefoon praat nie, haar gereelde lag hoor of deur haar fisiese arms omhels word. Dis die tipiese rollercoaster rit van verdriet.
Die afgelope naweek het Joyce en ek een van ons paartjies by ons huis gelei. Sondagoggend het ons gespeel "Grow Old Along With Me", gesing deur Eva Cassidy. Terwyl ek in Joyce se medelydende oë gesit het, het ek 'n onsigbare teenwoordigheid gehad en my oë het met trane opgevlam. Dit het maar 'n oomblik gegaan om te besef dat my ma reg was en my met onbeperkte liefde geseën het. Ek het verstaan ​​dat ek heeltemal moet los om haar te versorg. Sy het dit nie meer nodig nie. Van nou af sal sy weer vir my sorg, soveel meer as wat sy baie jare gelede gedoen het.
Die verhaal van een moedige vrou, Louise Viola Swanson Wollenberg, en van haar geweldige liefde van lewe en familie, en haar geloof en opset. Maar dit is ook die verhaal van haar ewe moedige familie wat in die proses van die opkoms van Louise se langwedige finale wense nie net soveel stigmas oor die proses van die dood oorwin het nie, maar terselfdertyd, herontdek wat dit beteken om die lewe self te vier.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Familie > My Moederpas: Die Laaste Besoek en Laaste Versoek