Edge of the Great Dying: Uitwissingskrisis - Climate Impact News
Hoe het ons in die posisie gekom om mense in die stad te probeer oorreed, het ons die natuur nog nodig? Hoe kan ons beskryf hoe vinnig die lewe verdwyn? Al wat in 'n pragtige nuwe verslag van die Verenigde Nasies is. Dr Sandra Diaz, hoof skrywer van hierdie verslag, neem die wêreld deur die storm: IPBES Global Assessment Report oor Biodiversiteit en Ekosisteemdienste. Deurlopende menslike skade aan ander lewende dinge is net so 'n bedreiging as klimaatsverandering.
Sandra Diaz se wetenskaplike werk is versier met talle toekennings. Sy is een van die mees aangehaalde omgewingswetenskaplikes in die wêreld, met meer as 300-peer-reviewed papers. Sy werk van die Universiteit van Cordoba in Argentinië.
Ons moet geskok word deur hierdie massiewe nuwe verslag wat uit die Intergouvernementele Wetenskap-Beleidsplatform oor Biodiversiteit en Ekosisteemdienste, die IPBES, kom. Mense ry "onnodige" lewensvorme uit. Maar ons kan nie weet watter spesie "besteebare" is nie, aangesien ons alles oorneem; Weet nie watter spesies wat vir ons oorlewing krities mag verdwyn nie. Ons weet skaars selfs watter spesies hier is. Oorweeg die ketting van bakterieë wat nodig is in ons grond vir kos, en in ons derm, om voedsel te verwerk. Ons is nie onafhanklik van die groot ketting van die lewe nie.
"Biodiversiteit en natuur se bydraes tot mense is ons gemeenskaplike erfenis en die mensdom se belangrikste lewensondersteunende 'veiligheidsnet'. Maar ons veiligheidsnet is amper uitgebreek, "het Díaz gesê.
KRITIESE ROL VAN INDIGENSE MENSE
"Ten minste 25% van die globale grondgebied word tradisioneel besit, bestuur, gebruik of beset deur Inheemse Volke. Hierdie gebiede sluit ongeveer 35% van die gebied wat formeel beskerm word, en ongeveer 35% van alle oorblywende landgebiede met baie lae menslike ingryping.
Die natuur wat deur Inheemse Volke en Plaaslike Gemeenskappe bestuur word, is onder toenemende druk, maar daal gewoonlik minder vinnig as in ander lande. Alhoewel 72% van plaaslike aanwysers ontwikkel en gebruik word deur Inheemse Volke en Plaaslike Gemeenskappe, toon die agteruitgang van die natuur wat plaaslike lewensbestaan ​​ondersteun. "
Selfs as ons nie kweekhuisgasvrystellings gehad het nie, sal die natuur steeds ernstig bedreig word.
75%: terrestriële omgewing "ernstig verander" deur menslike aksies (mariene omgewings 66%)
47%: vermindering in globale aanwysers van ekosisteem omvang en toestand teen hul beraamde natuurlike basislyne, met baie voortgesit om te daal met minstens 4% per dekade
28%: globale grondgebied gehou en / of bestuur deur Inheemse Volke, insluitende 40 +% van formeel beskermde gebiede en 37% van alle oorblywende landgebiede met baie lae menslike ingryping
+/- 60 miljard: ton hernieubare en nie-hernieubare bronne wat jaarliks ​​wêreldwyd verkry word, byna 100% sedert 1980
15%: toename in globale verbruik per capita sedert 1980
85 +% van die vleilande teenwoordig in 1700 is verlore geraak deur 2000-verlies van vleilande is tans drie keer vinniger in persentasie as bosverlies.
8 miljoen: totale beraamde aantal dier- en plantspesies op aarde (insluitende 5.5 miljoen insekspesies)
Tens tot honderde kere: die mate waartoe die huidige tempo van globale uitwissing van diere wêreldwyd hoër is as die gemiddelde in die laaste 10 miljoen jaar. Die koers versnel.
Tot 1 miljoen: spesies wat bedreig word met uitsterwing, baie binne dekades
VN se sekretaris-generaal Antonio Guterres het gesê die politieke wil om klimaatsverandering te beveg, het op dieselfde tyd verdwyn, want dit word erger vir diegene wat die gevolge daarvan voel. Dieselfde kan gesê word oor al die wonderlike lewende spesies op hierdie planeet.
Ons mag 'n planeet wat vir ons ontwerp is, begeer, elke beskikbare ruimte wat aangepas is om kos vir ons te produseer, ons plesier te gee of ons berggebergte buite sig te hou. Niks om ons te irriteer soos muskiete of giftige slange nie. Dit is 'n selfmoorddroom.
Dit is 'n opsomming vir beleidmakers. Maar in Amerika, Brasilië en baie ander lande, is daar geen omgewingsbeleidmakers nie, maar eerder beleidsmakers. Ons gly agteruit eerder as om vorentoe te beweeg.
Ek is bekommerd dat die baie vreesaanjaende boodskap in hierdie groot verslag in drie dinge verlore kan gaan:
1. blote grootte van die aansig en massa van getalle
2. burokratiese en wetenskaplike taal van aflewering
3. skynbaar verpligte optimisme. Sandra Diaz sê die stryd is nie verlore nie. Maar ons moet sê ons verloor op hierdie punt.
Alge in 'n dam kan uitbrei totdat dit suurstof uitloop en dan ineenstort. Is daar 'n crash punt vir mense en kom ons nader?