Die soeke na sin - Mariëtte Snyman
Die soeke na sin
Deur Mariëtte Snyman op 1 Augustus 2010
Dalk was Sneeuwitjie 'n uiterste geval. Ná haar strompeltog deur die donker woud, die verwelkoming deur die sewe dwergies en haar instemming om sewe man(netjie)s se huiswerk te doen, moes sy maar gesukkel het om sin van haar lewe te maak.
Die een oomblik nog in die paleis, die volgende in 'n piepklein huisie. Voorheen 'n prinses, nou 'n handlanger. Die vrees vir die hardvogtige koningin teenoor die verligting oor die jagter se sagte hart. En die onsekerheid oor haar toekoms – hoewel Walt Disney natuurlik net gewys het hoe sy haar werk al singende tussen die diertjies doen.
Die meeste lewens is op die oog af minder dramaties, maar nie een van ons lei 'n "gewone" lewe nie. Dit verstom my elke keer hoe jy, as jy lank genoeg met iemand gesels, van verrassings, verliese, en fassinerende ervarings te wete kom. Dis boeiend om te hoor hoe ons sin van alles maak: van die mense wat ons pad kruis, die gebeure wat ons beleef, die raamwerk waarbinne ons alles interpreteer. Dis asof ons elkeen 'n stel sleutels het waarmee ons betekenis ontsluit sodat ons beter kan verstaan, veiliger kan voel en voordeliger keuses kan maak.
Dis nooit moeilik om my te vermaak nie. Gee my net 'n paar vrae soos: "Hoekom is ek soos ek is? Hoekom het daardie ding gebeur? Hoekom het ek hierdie mens ontmoet?" en ek speel 'n ruk lank tevrede soos 'n kleuter in 'n sandput.
Sedert ek die aanname teëgekom het dat alles betekenis het, dat niks toevallig gebeur nie en dat daar 'n onsigbare, onderliggende samehang is, is die wêreld 'n genaakbaarder plek. Dit kos wel 'n bietjie inspanning om dié siening te handhaaf, maar wat, die oumense het gesê enigiets is beter as ledigheid.
Een aspek van die onsigbare samehang wat my prikkel, is die gedagte dat mense en gebeure op ons pad kom om van ons heler mense te maak. Daardie dele van ons psige wat ons vrees, veroordeel of ontken, word deur ander mense vergestalt – veral dié wat ons redeloos aantrek of ontstel.
Dis insiggewend om simbolies na ons verhoudings te kyk. Verteenwoordig die senior kollega wat alewig fout vind met my werk dalk my onbewustelike oortuiging dat ek nie bekwaam is nie? Wys my wrewel in my baasspelerige vriendin dat ek meer selfgeldend sou wou wees? Wat is dit nou eintlik aan daardie akteur wat my laat swymel – sy "cool", of sy natuurlike sensualiteit? Is daar nie 'n fraksie daarvan binne my wat ek sou kon ontwikkel nie? Terloops, wanneer jy simbolies na die mense om jou kyk, is daar een uitsondering: moeilike tieners. Ek twyfel of jy enigsins sin van hulle teenwoordigheid kan maak.
Nog 'n uitdrukking van die magiese samehang waaroor ek my bly verwonder, is die feit dat – in die woorde van Caroline Myss – ons biografie ons biologie word. Jou liggaam dra die merke van jou siel; jou buitekant weerkaats jou binneste, hoewel in kodetaal.
Ons aanvaar sonder meer dat ons emosies mettertyd as lag- of kommerplooie op ons gesigte kom lê, maar ons persepsies van ons belewenisse gaan sit ook elders op ons lyf. Ek sit soms saam met mense om te kyk wat hulle voete sê, en het onlangs die voete van 'n man op aftreeouderdom in my hande gehou. Daar het soveel vrede uit sy voete gestraal – nie 'n maklik verworwe vrede nie, maar 'n sereniteit wat deur opoffering en oorgawe verkry is.
Sy een kleintoontjie, wat volgens die chakra-stelsel op oorlewing en sy lewenslange verhouding met groepe dui, was teen 90 grade na buite gedraai. Op my vraag waar hy agteroor moes buig ter wille van fisieke oorlewing of aanvaarding deur die samelewing, het hy vertel hoe hy as jong man uit 'n Afrikastaat onder 'n diktatorskap moes vlug. Ná hul verblyf in verskeie lande het hy en sy mense na Suid-Afrika gekom, waar hy aanvanklik nie toegelaat is om eiendom te koop nie.
Nou gaan dit beter, maar hy is steeds verantwoordelik vir sy uitgebreide familie se welsyn. "The buck stops here," het hy gesê. Die deurleefdheid en waardigheid van daardie paar voete sal nog lank by my bly.
Een uitvloeisel van die teorie dat ons liggaam 'n spieël vorm vir ons siel, is dat siektetoestande die konkrete uitdrukking van emosionele wanbalanse is. As ons dus die verwante emosionele kwessie sou kon eien en oplos, sou die siektetoestand verdwyn.
Al het ek slim boeke op my rak soos Debbie Shapiro se Your Body Speaks Your Mind, het ek nog net 'n paar suksesse sien manifesteer. Ek is oop vir die kommentaar van iemand wat weet hoe dit werk...
En van manifestasie gepraat: ek wonder steeds in watter mate ons dit wat ons graag wil hê, werklikheid kan laat word. Is daar net die vyfsintuiglike werklikheid waar meer werk meer geld beteken, en hopelik daardie langbegeerde oorsese reis? Of kan ons die spreekwoordelike prent van die rooi sportmotor op ons aanspeldbord plak en op 'n onverwagse gelukkie hoop?
Lees of luister jy na die Abraham-Hicks materiaal, leer jy dat dit jou vibrasie is wat die mense en dinge in jou lewe aantrek. Jou emosies is die barometer van jou vibrasie; "positiewe" emosies dui aan dat jy in lyn is met jou begeertes en jouself, en "negatiewes" dat jy weerstand sein.
Ek hou van die manier waarop jy aangemoedig word om jou denke net 'n knertsie te verskuif en sodoende positiewer emosies te wek. Klein veranderinge is haalbaar, en verrassend maklik as jy die aanbevole oefeninge gebruik. Ek hou ook daarvan dat dit oor die opwinding van die reis gaan, nie soseer oor die rooi sportmotor nie. Dis lekker om meer dikwels beter te voel.
En nou moet ek eers erken dat ek en Sneeuwitjie se bose stiefma iets in gemeen het: daardie spraaksame spieël van haar. Nie dat ek 'n spieël begeer wat elke dag rapporteer wie die skoonste in die land is nie, maar oracle cards praat ook die "waarheid", in 'n sekere sin.
Hulle voorspel nie noodwendig die toekoms nie, maar wys die onderliggende kwessies in 'n situasie of 'n verhouding uit. Dis nie soseer wát hulle sê wat my aangryp as dát hulle so akkuraat is nie. Hulle bevestig ons verbondenheid met die onsienlike op 'n verbluffende manier.
Eksperimenteer gerus as jy dapper of ligsinnig genoeg is – jy kan dit gratis doen deur op "A touch of grace" te klik by www.cherylrichardson.com
Dan is daar nog die wonder van sinchronisiteit en die boodskappe wat ons drome, proseskuns of "stream of consciousness"-oefeninge aan ons stuur, weliswaar in simboliese taal. Dit weef 'n hegter ervaring van 'n werklikheid waar ons hóórt.
En tog bly soveel van dit wat met ons gebeur, buite ons begrip. Die soeke na sin stuit altyd teen 'n muur.
Anderkant dié muur, vind ek weer en weer, lê 'n heilige ruimte – 'n plek van verwondering waar ons uiteindelik toegee: ons weet nie regtig nie.
Dis waar ons ons oorgee. Surrender is die laaste sleutel aan die bos.
Dalk is dit wat Sneeuwitjie verbeeld het, slapend in die glaskas. Sy het ophou spook, en sy het uiteindelik haar prins gekry.
Of hy 'n goeie ou was, is 'n vraag vir 'n ander dag. Intussen wens ek ons elkeen verskeie gelukkige eindes toe terwyl ons lewenslank bly sin maak van die sinmaakproses...
Mariëtte Snyman werk as joernalis by 'n vrouetydskrif. Sy het 'n deeltydse Footology Therapy praktyk en bied verhoudingswerkwinkels aan. E-pos: