October | 2021 | penpunt
Die Japanese nommerraaisel, Sudoku, het in die tagtigs ontstaan. Eers heelwat later, as ek dit nie mis het nie, het dit na Suid-Afrika oorgewaai en baie vinnig het dit 'n gewilde tydverdryf geword. Dit was nogal dikwels blokkiesraaiselentoesiaste wat hierdie alternatief aangegryp het, albei aktiwiteite wat volgens die kenners, breinstimulasie verskaf wat veroudering teenwerk.
Baie gou het ons skouers geskuur met vriende en familie wat "Seduko" speel. So aanvaarbaar het hierdie uitspraak geword in die volksmond, dat ek letterlik verbaas was toe dit op 'n dag tot my deurdring dat daar iets anders geskryf staan. Ek moet bieg, selfs na daardie helder oomblik, val die verafrikaanste benaming steeds makliker op die oor en glip gereeld uit tensy ek hard konsentreer! Tewens, ek sukkel om Sudoku korrek te spel.
Daar is baie weergawes, van die eerste potlood en papierweergawes in tydskrifte en gepubliseerde boeke, tot die bordspeletjies in verskillende gedaantes. Nog later het selfoontegnologie dit vir ons maklik gemaak om sommer dadelik te weet as jou weldeurdagte opsie (of raaiskoot!) verkeerd is.
Ek gaan deur Sudoku-fases. Vir 'n paar dae geniet ek die uitdaging, net om dit vir maande nie eers te probeer nie. Vir die gevorderde weergawes met uitbreidings op die 3×3 borde, het ek nog nie kans gesien nie. Ek sal myself bepaald nie as 'n verslaafde klassifiseer nie.
Vanoggend het die kwessie van die volksvreemde naam wat my so laat struikel, daarin geslaag om my na my blog te dryf. Juis omdat ek wonder of ander ook daarmee roei? Is dit net my nabye kring wat dit so verkeerd aangeleer het: Ek sal nogal graag wil hoor wat my bloglesers en Facebookvriende se ondervinding is.
Dit sal ook interessant wees om te hoor watter weergawe julle verkies. Vir nou mag ek dalk 'n vinnige enetjie op die selfoon aandurf!
Twee tieners en 'n hond in 'n rooi Mitch, op pad kus toe deur 'n verwoeste, apokaliptiese land. Dit is waar ons vir Xandr en Rufus gegroet het aan die einde van Wolk. Weliswaar met 'n verwagting dat ons meer van hulle sou hoor. Die hoop het nie beskaam nie, en Roet het vandeesmaand op die rakke verskyn.
In die omstandighede waarin hulle hulself bevind, is dit moeilik om te onderskei tussen vriend en vyand, veral as daar vuurwapens op jou gerig word. Daar is volop aksie, spanning en ontnugtering in hierdie jeugroman. Xandr tree baie verantwoordelik op, gegewe sy brose jeugdigheid. Dit terwyl hy roei met die veranderde gevoelens jeens Rufus, en sy antagonisme jeens die Duitser wat sy oë en hande nie tuishou nie. Rufus is aan die ontvangkant van Bernt se sjarme, en onseker oor haar reaksie daarop. Die konflik tussen die drie jongmense skep 'n groeiende parallelle spanningslyn.
Dieselfde patroon word, soos in Wolk, gevolg met die verhaal wat beurtelings vertel word uit die oogpunt van Xandr en Rufus. Terwyl daar elemente van die plot is wat wil herinner aan Koors, word hier geen grusame detail gegee nie. Tog kon ek duidelik snap presies hoé benard hulle situasie uit die staanspoor was, en toenemend vererger het.
Die skrywer het daarin geslaag om my belangstelling deurentyd te behou, met geen manier om die einde te voorsien nie. Die wetenskaplike se sogenaamde elevator pitch oor die ontstaan van die wolk was wel genoeg om 'n rilling by my ruggraat af te stuur. Sê nou maar …
Roet is uitgegee deur Lapa. Bestel die gedrukte boek hier
Amelie bevind haarself na twaalf jaar in die geselskap van die destydse student met wie sy in 'n onbesonne oomblik getrou het. Sy dring aan op 'n stel reëls wat veronderstel is om haar hart te beskerm. Ons weet egter wat met reëls gebeur: hulle word verbreek! Met ingrypende gevolge.
Gelukkig het Dina Botha nie haar eie reël, naamlik om mense weer (of by herhaling) te laat glo in liefde, verbreek met hierdie nuwe Romanza nie. Die basiese plot is sekerlik nie honderd persent uniek nie, maar haar hantering daarvan is uitstekend, met 'n paar interessante kinkels. Die twee sterk hoofkarakters is uiters geloofwaardig en konsekwent in hulle optrede, en die dialoog is puik.
Ek wil ook vir Lisa Immelman komplimenteer met die keuse van die voorbladmeisie. Ek kan vir Amelie beslis daarin sien, met "donkerrooi hare… so krullerig dat dit onmoontlik is om te sê of dit deurmekaar is of nie." (bl. 11)
Knapgedaan, Dina Botha. Ek dink ek het, vir nou, weer 'n nuwe gunsteling-held gevind in Daniël Retief.
Wanneer ek genres afwissel, is dit altyd lekker om ook 'n kinderboek in te sluit. Ek was al opgewonde oor Wendy Maartens se nuutste boek nog voordat ek dit oopgemaak en begin lees het. Die voorblad is uitmuntend geillustreer, en dieselfde kunstigheid is dwarsdeur die boek te sien. Gelukwense aan Shayna Olivier vir haar knap werk. Die glansbladsye laat die illustrasies nog meer tot hulle reg kom.
Daar bly maar iets magies aan die woorde: "Eendag lank gelede…" Dit is dan ook hoe elkeen van die twintig fabels ingelei word, met 'n gevatte kwalifikasie, soos, "voordat boontjie sy loontjie gekry het" of "toe kraaie nog in kerktorings gebly het".
Die stories vloei baie maklik en die morele les wat telkens oorgedra word, is duidelik genoeg vir selfs kleiner maats om te begryp. 'n Wye verskeidenheid onderwerpe word gedek, soos boeliegedrag, trots, onbedagsaamheid en vrees.
Ek hou ook van die lengte van die stories, bondig genoeg om die aandag enduit te hou vir voorlees. Vir effens ouer kinders wat al self lees, is dit eweneens nie so lank dat dit die kind gaan moedeloos maak nie, maar tog 'n goeie leesles bied.
Dit is 'n pragtige boek wat 'n gawe kersgeskenk kan uitmaak, indien jy dit so lank kan wegsteek.
Die boek word uitgegee deur Lapa, en die gedrukte boek kan hier bestel word
Om die antagonis van 'n vorige boek te gebruik as 'n heldin in 'n opvolgende Romanza, is nogal ambisieus. Ek hou ernstig boek van die kwaad, en Anja moes gevolglik hard werk om my guns te verdien. Dit nou nadat sy in Anna se man baie moeiliheid veroorsaak het. Anja is deeglik bewus van haar alter ego, die feniks, wat sonder veel rede kan verrys, maar sy kies om haar waarskuwende binnestemmetjie meestal te ignoreer.
Martin, wat sy hart met die eerste oogopslag op Anja verloor het en gruwelik afgejak is, beland saam met haar op 'n toer in Thailand. Ek het ongelukkig gesukkel om my stryk te kry met die lees, want my kop wou opsluit die vorige detail herroep. Ek kon nie besluit of daar te min of te veel verwysings na die vorige boek gegee word nie.
'n Pluspunt is dat die storielyn nie 'n reisgids vir Thailand is nie. Die verwysings na byvoorbeeld die omgewing en kos, is mooi met die storie verweef sonder om te oorheers. Die dinamika binne 'n toergroep is ook goed hanteer en is realisties.
Bestek die E-boek hier
"Gita Bruwer: alleen. Bloot omdat dit eenvoudig is." (bl. 9). Só word die hoofkarakter aan die leser voorgestel, 'n vryskutjoernalis wat solo leef en niemand in haar spasie verwelkom nie. Klink heel ongekompliseerd, totdat die mantels waaragter sy skuil een vir een afgeskil word. Dit is wanneer jy agterkom dat gekompliseerde en diepgewortlede emosies die rede is vir die fasade wat sy in plek hou rondom haarself. Nie eers haar familie, bestaande uit haar ma, stiefpa en stiefsuster, kry inkomplek nie.
Dit is egter wanneer sy in haar rol as deeltydse kelnerin paaie kruis met tjelloman, Darius en sy bikerbroer, Brian, wat haar voorspelbare lewe effens op sy kop gekeer word. Namate die storielyn vorder, het ek meer emosioneel betrokke geraak by Gita en haar soektog na antwoorde. Hoekom was sy nie genoeg was vir haar biologiese pa nie? Hoekom is voorkoms vir haar ma so belangrik? Hoe werk vergifnis en boetedoening?
Die geheime lewe van Gita, wat waarskynlik bemark kan word as ligte vrouefiksie, het my diep geraak, veral die tweede helfte van die boek. Daar is diepsinnige uitsprake wat ek wil merk, weer en weer lees en bedink, soos "Ek wou hom iets gun wat nie myne was om te gee nie." (bl. 278) Dit is 'n boek wat 'n wye verskeidenheid van verhoudings ontleed en die leser laat met genoeg om aan te herkou.
Uitgegee deur Lapa. Bestel die E-Boek hier
In ons gesin het ons 'n gesegde wat jy waarskynlik nie in 'n gids vir idiome gaan aantref nie. Maar as jy opmerk dat daar seker iets in die drinkwater was, weet almal dat jy van mening is dat iemand vreemd optree. Hetsy ongedurig, of onvoorspelbaar of hoé ook al.
Daarom dat ek vandag gewonder het oor die drinkwater. Om vir twee dae in 'n ry, sonder dwang of aanmoediging, 'n gebak aan te durf, is nie heeltemal standaard optrede nie.
'n Ou gunsteling van Carmen Niehaus, haar Twaalf-minute-skons het my nog net eenmaal (wat ek kan of wil onthou!) in die steek gelaat. Vandag was gelukkig nie 'n herhaling van daardie rooibloosdag nie. Goudbruin, nie te bros of te hard nie. Sommer net lekker saam met gerasperde kaas, konfyt, stroop, selfs Marmite vir die man van die huis.
Ek voorspel dat die drinkwater môre heeltemal in orde gaan wees. Genoeg is nou eers genoeg!
Besluit ek toe vanoggend om 'n piesangbrood te bak, sommer omdat 'n ou skoolvriendin vandag verjaar. Verkondig dit toe ook so op ons skoolmaters se Whatsapp groepie. My ononderhandelbare eerlikheid noop my egter onmiddellik om te erken dat dit eintlik is omdat die piesangs oorryp is.
Daarna het ek 'n rede gesoek om beskuit te bak. Waarom? Ek is nie besonder lief vir bak en brou nie. Die eenvoudige en eerlike antwoord is dat die beskuitblik weer leeg is. En die oond is in elk geval warm.
Die doenigheid in die kombuis gee my toe ook genoegsame geleentheid om 'n ou grief van my weer op te rakel, so by my selwers. Ek het dit naamlik teen ontwerpers wat dalk nooit die effektiewiteit van hulle skeppings mooi bedink nie. My getroue elektriese handklitser het na, seker meer as veertig jaar, besluit dat hy moeg is. Kry ek toe 'n spoggerige nuwe model, maar ai… Ek is oortuig dat die ontwerper nog nooit 'n bak vol nat bestanddele probeer klits het nie. Dit spat die wêreld vol.
Maar die piesangbrood koel af en die beskuit droog uit. Genoegsame rede om 'n latte te geniet en 'n paar woorde neer te pen.