Hoe weet jy as jy besig is met jou gesondheid?
Die meeste van ons is een of ander tyd bekommerd oor ons gesondheid. Jy mag dalk 'n nuwe simptoom of verandering in jou...
Michael Spitzer, Universiteit van Liverpool
Hoe is dit vir 'n skok, horrorkop: "Tone-dowe professor in musiek aan die Universiteit van Liverpool". Kan dit waar wees? Wel, tot op 'n punt, ja. Dit is kompleks.
Ek is 'n musiekhoof by Liverpool, maar ek kan eerlik nie 'n noot neersit as ek probeer om te sing nie - en jy sal beslis nie wil hê dat ek op jou drumpel moet uitkom nie. Toe ek op skool was, het 'n koorgeleier eenkeer vir my gesê ek het 'n "stem soos 'n gebreekte kastrol gehad" (soos hulle in Hongarye sê).
Aan die ander kant kan ek sekerlik spasies akuut diskrimineer wanneer ander mense speel of sing, of op opnames. En 'n resensent van een van my boeke het een keer geskryf, ek haal aan: "Spitzer is 'n volkome musikant".
So, wat gaan aan? Die fassinerende ding is dat musikale baie vorms kan neem. Op 'n baie skouspelagtige vlak is ek verbaas oor mense van alle ouderdomme wat moeiteloos 'n noot kan spyker, want hulle kan dit in hul kop voorstel en dan vertel hul brein die vokale voue in hul larinks om hul lengte en spanning aan te pas om te fyn 'n toonhoogte. Die resultaat is die soort kristalhelder resonante toon wat jy in die koorboys hoor tydens evensong.
En toe dit kom by Florence Foster Jenkins, die berugte en geliefde "diva" van die vroeë 20-eeu New York, was die fyn tuning hilariously awry.
Maar dit is nie net 'n vokale vermoë nie. Begaafde tou-spelers - soos my tienjarige dogter - weet instinktief waar hulle hul vingers op die ongehinderde brug van hul viool of tjello moet plaas om die perfekte noot te maak (kitaarspelers bedrieg omdat hulle frets het!). Ek sê "instinktief", maar die dorre kwessie is inderdaad of mense met hierdie gawe gebore word of of dit deur middel van musikale opleiding gevorm kan word.
Daar is bewyse dat toonduiwigheid, of aangebore amusia, is genetiese, en ek het my van my ma waarskynlik geërf. Maar die lyn tussen musikale aard en koestering is vaag. Selfs die sangers wat 'n noot lyk, bedrieg 'n bietjie. Wat regtig gebeur, is dit: die noot wat hulle eerste sing kan dalk 'n bietjie wees; hulle ore haal dit baie vinnig op en dan verander hul larinks die toonhoogte ooreenkomstig, sodat hulle geleidelik op die korrekte noot, ore en larinks werk, in perfekte vennootskap werk.
Hierdie oneindige aanpassings vind in mikro-sekondes plaas, so dit lyk asof dit oombliklik en "natuurlik" is. Maar dit is nie; dit ontvou betyds. En dit kan verbeter word deur oefening en opleiding. Die koördinasie van oor- en larinks is net soveel 'n geleerde vaardigheid as om voet- en handbeheer te leer wanneer jy 'n motor bestuur.
Ek is ook 'n slegte bestuurder en ek kan nie dans nie. Maar daar is baie spesialis dinge wat ek in die wêreld van musiek kan doen, so moenie my voorsitter asseblief net herroep nie. Ek is 'n ordentlike pianis en kan Beethoven en Chopin uitvoer. Ek was eers 'n komponis (definisie van 'n komponis: iemand wat nie opgestaan ​​het nie). My dag werk is musiekteoretikus en ontleder, wat musiek se weergawe van literêre kritikus of taalkundige in Engels is.
Ek dink en skryf oor hoe komponiste (insluitend popkunstenaars soos Prins) hul werke deur die taal van musiek skep. My vaardigheidstel sluit in om 'n musikale telling stil te kan lees, net soos ons 'n boek lees sonder om elke woord te stoor (soos vroeër die praktyk was). Ek kan "jaag" (ja, dit is 'n woord) die telling van 'n simfonie, en stel elke noot in my kop voor soos 'n katedraal van denkbeeldige klank. Ek kan dan daardie katedraal geestelik navigeer en teoretiseer hoe dit gebou is. So ek stel musiek voor soos 'n ruimtelike voorwerp.
Toe ek 'n student was, het ek bladsye van Beethoven-klaviersonatas op my mure geplaas, waar ander Athena-plakkate gehad het. Die musiek was beide stil en sonies mooi vir my. Die beste analogie waaraan ek kan dink, is wanneer daardie karakter in The Matrix vertel Neo dat hulle deur die stukkies groen rekenaarkode op die skerm kan sien en gesigte en aksies kan visualiseer.
Ek beklemtoon dat hierdie vermoë niks met wiskunde te doen het nie en dit is glad nie "abstrak" in my ervaring nie. As ek eers geleer het (en dit is geleer), is die musiek op daardie bladsye so sonies regtig vir my as enige opvoering. Kortom, ek is wat jy 'n diep luisteraar kan noem.
Ek kan dit nie bewys nie, maar ek vermoed selfs dat ek geleer het om dit te doen, want, ten spyte van my dwaasheid, as 'n soort kompenserende hanteringsmeganisme. Dit wil sê, 'n aptyt vir die stille denkbeeldige stemme van die musiekteorie word verdien deur die vermoë om die darlings van regte, akoesties klinkende aantekeninge te vermoor.
As jy aan die oppervlak van die klank te geheg is, sal jy nie deur die geheime volgorde van dinge spier nie. In elk geval, dit is net spekulasie. Ek dink tegnies, ek is nie heeltemal "doof-dwaas" nie, aangesien die kliniese rekening van aangebore amusia die gestremdheid is om beide relatiewe toonhoogte te hoor en weer te gee - en ek kan heeltemal goed hoor. Die tekort kom met voortplanting.
Alhoewel ek die hele tyd deur familie en vriende oor my gekraakte stem gepraat word, gee ek nie om nie, want ek is in goeie geselskap. Bekende toneelskerms sluit in Pous Francis, Charles Darwin, Che Guevara, sowel as Mumbles die pikkewyn van Happy Feet and Shaggy in Scooby Doo. Ek sê ek kan 'n toonhoogte hoor, maar my dogter laat my nooit haar viool wys nie.
Michael Spitzer, Hoof van Musiek, Universiteit van Liverpool. Hy is geïnteresseerd in hoe musiek werk as 'n voorwerp van uitdrukking en refleksie, en hoe musikale materiale gegrond is in die alledaagse wêreld van menslike beliggaming, invloed en idees.