Gedig: Die moederArgieffoto (Foto: Hans, Pixabay) Die vreemde oorsprong van jou lewe het soos lig deur ŉ kristal deur my gevloei in al die maande toe ek één was met die stil geheim van jou verborge groei. En nou kan niks ons skei – want is jy nie afhanklik en gebonde aan my bloed wat met sy onbegryplike chemié jou wonderlik gevorm het en gevoed? En of dié uur ver en vergete word, en of die jare tussen jou en my hul seile span, die see sy golwe stort, of selfs die Dood sy somber baken steek, nogtans sal jy aan my gebonde bly met die onsigb’re naelstring wat nie breek.