FAY – breinsuiker
My niggie, Fay, het ‘n probleem met handsakke, katte en kerke gehad.
Haar opsessie kon nooit verklaar word nie, maar iemand moes dit stop sit.
Mense was bang vir haar.
Gelukkig het sy nie in Tweeling gebly nie, maar ons het altyd paastyd na hulle plaas toe gegaan.
Sy was ‘n kaalvoetkind. Heeldag in die veld agter bokke, skape en alles wat ‘n pols het, aangehol, selfs van die gediertes huistoe gedra.
Sy het nooit hare gekam nie. Die hare het al in die nek begin koek. Sondae het sy net bolangs gekam as daar mooi gemaak moet word vir kerk toe gaan. Maar onder daardie mooi gekam, lê ‘n woud van koeke.
Sy wou nie rokke dra nie. (Wel, ek ook nie)…maar dit het nie van ons Tomboys gemaak nie. Ek was maar altyd bang die wind waai my rok op dan sien mense my pentie, sy wou nie ‘n rok aantrek nie, want sy was bang die miere, springkane en allerhande gediertes loer onder haar rok in.
“Hulle kan nie sien nie. Hulle weet nie eens wat ‘n pentie is nie” sê ek
Dit was Augustus maand en daar tref ‘n springkaanplaag die distrik. Almal moes bymekaar kom.
Manne het vergaderings in kerke, sale, skole, onder bome, langs ‘n stoor, in ‘n rondawel en selfs in Fay-hulle se huis bymekaar gekom om die plaag te veg.
Ek was so bang en het gesê dis die einde van die wêreld. Mense, kom vat maar alles.
Fay het gesê julle kan alles vat, maar los my kat, handsak uit en almal wat in die kerk vergader moet uit. Kry ander vergader plek….uit.
Toe begin die groot veg.
‘n Apparaat wat soos ‘n jong seun wat se hormone begin pla lyk, is op ‘n bakkie vasgemaak. Lyk soos twee stewige bene wat in ‘n buig posisie oop lê, en dan spuit daardie ding by ‘n klein bekkie die wreedste wit poeier uit. Die bakkies het so voor die plaag uitgery en begin spuit. By die tyd wat die springkane by die wit poeier uitkom, is hulle so deurmekaar hulle weet nie watter kant toe nie.
Fay het daardie Augustus aangehou huil.
Ek het net gesit en kyk.
Wonder bo wonder is die plaag uitgeroei, die boere kom bymekaar in kerke, sale, skole, rondawels, agterjaart van die pannelbeaters en in Fay se huis om te braai en fees te fier.
Ek sit en kyk net.
Fay huil al die tyd.
Een springkaan het dit reggekry om te ontsnap en die huppel na Fay se kamer toe. Hy moes geweet het sy sal hom red.
“Help my” het die springkaan gesê.
Fay se kat het regop gaan sit, sy ruggie krom getrek en ‘n blaas geluid gemaak.
“Spaar my my lewe” smeek die springkaan.
“Ek sal jou help” sê Fay en kyk na haar kat.
“Simson het die fillistyne met ‘n donkie se kaak doodgeslaan. Die boere het my niggies en nefies met ‘n wit poeier gespuit en dit nogal uit ‘n hormoonbelaaide seun wat wydsbeen op ‘n bakkie lê.
Fay het die springkaan opgetel en in haar handsak gesit, vir Kat onder haar arm gesit en weggeloop.
Baie jare later, ek is al getroud en Fay ongetroud, hoor ek ‘n koor voor my venster sing.
Oom Charles wou weet wat aangaan.
Toe ek by die venster uitloer, staan daar ‘n springkaan en ‘n kat en hulle sing “Ballet of the green baret.”
Dis toe dat die kerkklok 12 uur slaan en ek weet dat Fay weer nie kan slaap nie.
BOEKBEKENDSTELLING “n uittreksel