Om as sistematiese teoloog met die Ou-Testamentikus Jurie le Roux in gesprek te tree, is nie alleen 'n opwindende onderneming nie, maar terselfdertyd 'n aangename geleentheid wat gekleur word deur my afwagting en kollegiale waardering vir sy omvangryke akademiese werksaamheid oor net meer as twee dekades in die Departement Ou Testament aan die Universiteit van Pretoria. En elkeen van hierdie kursief gedrukte woorde (opwindend, aangenaam en afwagting) wat my waardering beskryf, is om spesifieke redes gekies. Opwindend om twee redes: omdat Le Roux hom deur die jare heen min gesteur het aan akademiese grense wat sy kreatief eksplorerende denke tot slegs sy primêre dissipline sou inperk, en omdat die anargistiese meestal mettertyd iewers agter sy weldeurdagte rangskikking van klinkers en konsonante kop uitsteek. Aangenaam, omdat hy ook 'n ware genoot van die akademiese gesprek is wat luister en konstruktief reageer. Die ene afwagting, omdat hy grense op verrassende wyse oorsteek en/of afbreek, dikwels op verreikende en verrykende maniere. Ek gaan weliswaar slegs op een belangrike dimensie van sy akademiese bydrae konsentreer, te wete sy besondere pleidooi vir spirituele empatie in die verstaan van geskiedenis.
Vir Le Roux is dit doodgewoon ongeoorloof! Nie op hierdie wyse waarop die goddelike dimensie en die menslike dimensie van die Skrifwoord weliswaar deur Heyns erken word nie, maar dan op so 'n wyse erken word dat die goddelike dimensie totaal oorheers en die menslike dimensie eintlik maar 'n abstraksie bly (vgl. Le Roux 1994:30), of net teoreties funksioneer (Le Roux 1994:31). In die laaste instansie - aldus Le Roux (1994:36) - rus die ganse menslike totstandkomingsproses van die Bybel na alles 'veilig in die hande van die Heilige Gees'.2 Vir Heyns is teologiese nadenke alleen op grond van God se openbaring moontlik: skrifopenbaring is die objek van alle teologiese besinning. En in die verbondenheid van teologiese nadenke oor hierdie skrifopenbaring is teologie vir Heyns sonder meer 'n wetenskap (vgl. Le Roux 1994:33).
Hierdeur isoleer Heyns, net soos Barth - alhoewel Heyns hom juis van openbaringspositiwisme beskuldig - die teologie van alle ander wetenskaplike aktiwiteite. Le Roux se kritiek op Heyns kom in kort daarop neer: Heyns maak nie werklik erns met die hermeneutiese insigte van die Bybelwetenskappe nie. Hy isoleer hierdeur nie alleen die Bybel van alle ander literatuur nie, maar maak dit juis los van die geskiedenis. Treffend bundel Le Roux (1994:37) sy kritiek op die 'kortpad4 wat Heyns kies' saam in die woorde: 'Heyns wou klaarblyklik eerder 'n lofsang op God se "bydrae" tot die ontstaan van die Bybel lewer as om die vrae van die kritiese wetenskap te beantwoord.'