God in die buiteland: verdedig u spiritualiteit teenoor die inwoners - Interessant
Allison Cross, joernalis in Sierra Leone, ondervind die ondersoek om agnosties te wees in 'n tradisioneel godsdienstige kultuur.
God is oral in Sierra Leone.
Soms is hy Jesus en soms is hy Allah, maar woorde wat sy bestaan ​​prys, word oral oor NRO's, skole, haarsalonne, winkels, restaurante en voertuie gepleister.
Ek hoor hom oral waar ek gaan, terwyl gospelmusiek op dreef kom van massiewe luidsprekers van lae gehalte op straat en as Moslem-oproepe tot gebed vyf keer per dag lui.
As die krag toevallig is, speel een van my gunsteling restaurante in die Bo-distrik dieselfde stel Christelike musiekvideo's oor en oor die hele dag. Ek snik bewusteloos na die wysies terwyl ek aan rys en vis gons.
God vind selfs sy weg na die uitruil van aangenaamhede. Vra iemand hoe dit gaan met Sierra Leone, en jy sal vinnig die antwoord kry: 'Goed. Dank die Here." Soms slaan hulle die 'boete' oor en dank die Here net.
Hierdie atmosfeer van godsdiens kom nie net van binne die land nie.
Honderde organisasies vir hulpverlening en kapasiteitsbou in Sierra Leone word deur kerklike ministeries in Europa, Kanada en die Verenigde State gefinansier. Daar is nie baie ander buitelanders in die Bo-distrik nie, maar die eerstes wat ek ontmoet het, was Mormon en Jehovah se Getuie-sendelinge.
Ongeveer 10 persent van die bevolking van Sierra Leone is Christelik, terwyl 60 persent Islam en 30 persent Afrika-godsdienste beoefen.
Die drie leef redelik vreedsaam met mekaar, hoewel daar 'n mate van wrok en skeptisisme tussen geloofskringe bestaan. Moslems is baie meer as Christene, maar eersgenoemde is meer sigbaar en sprekend vanweë hul fokus op werwing.
Min mense wat ek al ontmoet het, weet nogal wat om met my te doen as ek sê dat ek nie Christen of Moslem is nie.
My eerste aand in Sierra Leone het een van ons drywers, 'n luide en vreugdevolle man met die naam Lamin, my gevra of ek 'n Christen is.
Ek het vir hom gesê dat ek tegnies was soos ek in die Anglikaanse Kerk gedoop is. Maar ek het vir hom gesê dat ek geen godsdiens beoefen nie en dat mense in my land op baie godsdienste inteken. Ek het vir hom gesê dat baie mense op niks inskryf nie, maar hulself as geestelik beskou.
Hy leun na my toe, 'n nugter blik op sy gesig. "Moslem. Christen. Dit maak nie saak wat jy is nie, 'het hy gesê. 'Maar jy moet een kies.'
Verhouding met die goddelike
Ek is al baie kere na die kerk genooi, en alhoewel ek baie nuuskierig was oor die dienste, het ek altyd geweier. Die pligsgetroue Kanadees in my wil ja sê, maar ek weet as ek een Sondagdiens aanbied, sal die uitnodigings net groter word.
Ek sukkel om die feit te verduidelik dat ek nie kerk toe gaan nie. Geen rede wat ek gee, lyk asof die mense verbaas is deur die feit dat ek my Sondae tuis deurbring nie. Ek verklaar soms dat ek nie grootgeword het kerk toe nie.
As ek dapper voel, sal ek sê dat ek nie saamstem met die leer van die Bybel en die inkonsekwente wyse waarop mense dit volg nie. As ek verwarring wil skep, sal ek probeer verduidelik dat ek geestelik is en dat ek in 'iets' glo - maar dat ek nog nooit kon sê wat daardie iets is nie.
Hulle vind hul vreugde en tevredenheid in hul verhouding met God, sê ek vir my kritici, en ek vind my vreugde en tevredenheid in my verhouding met mense, my werk en die wêreld rondom my.
Maar die meeste mense hou nog steeds nie hiervan nie, en begin met 'n diatribe oor hoe ek God in my lewe nodig het. Ek sal verduidelik dat ek ongelooflike bewondering het vir die toegewyde en vir hul bereidwilligheid om mense te help en mekaar te ondersteun as hulle dit nodig het.
Ek probeer verduidelik dat hierdie respek nie beteken dat ek bereid is om by hulle aan te sluit nie.
Dit is 'n onveilige posisie om in te wees, een wat ek seker ervaar deur mense wat in hul eie lande en deur mense in die buiteland woon: om te probeer om die oortuigings van diegene rondom jou te respekteer, terwyl jy vas aan jou eie hou.