Behalwe hierdie enkele voorbeelde wat ’n bietjie soos filler lees, is daar hier en daar ’n te direkte noem van emosie wat wegneem van die grotendeelse fyn en soms verpletterende suggesties in die gedigte. Kamfer se sterkte lê juis in haar vermoë om vreeslik baie te kan sê in die wyse wat sy klein spesifieke oomblikke of gesprekke beskryf. In sommige gedigte word daar digterlike moontlikhede gemis wat betref vormgewing en gedrongenheid, miskien as gevolg van ’n oorkompensasie om weg te skram van mooiskrywery en verfraaiing. Kamfer hoef nie bekommerd te wees nie, ek dink nie sy sal sommer cute of pretensieus raak nie.
“Dit kon enige plek gewees het waar mense vandaan kom,” sê Kamfer in ’n onderhoud met Willemien Brümmer. Skipskop word metafoor vir ontheemding weens politiek, groot vergruisende magstrukture wat mense onder burokratiese army boots vertrap. Maar Skipskop is ’n regte plek waarvan haar regte oupa Thomas Daniel Granfield op ’n regte dag moes padgee Grabouw toe. “Hulle het ’n geskiedenis, hulle kom iewers vandaan,” sê Kamfer in die onderhoud. Maar dit is ook haar geskiedenis: “Dis vir my ’n manier om te weet waar ek vandaan kom.”
Sy skryf ’n bundel oor grondkwessies wat al die kompleksiteite daarvan uitwys en altyd digby die mense bly, en wat nie alleen ’n sterk politiese uiting is nie, maar ook ’n poëtiese een. Haar enigste wapen is die vertel van haar storie en die oorvertel van ander se stories:
En trane gee Kamfer nie, haar skryfwerk is kurkdroog, nooit melodramaties nie, soos Fred de Vries in sy resensie oplet, selfs fatalisties. Sy skryf die stories van Skipskoppers om tot gedigte – vir Willemien Brümmer sê sy die gedigte is eerder haar mense se storie as hare; vir Andries Bezuidenhout sê sy: “Jy volg jou ‘onthou’ en jy haal daaruit die gedig” – gedigte waarop sy egter duidelik haar eie stempel druk. Die verskriklike ergmooi gedig, “Martha”, oor haar ma, die gedig oor haar oupa Thomas Daniel Granfield se dood, gedigte oor mense in haar lewe, byvoorbeeld “Shaun” en “Jeppe”, is almal van die sterkste gedigte in die bundel, miskien juis oor die nabyheid van die mense waaroor sy skryf. En wanneer meerminne begin Fokofpolisiekar sing en Herrie die Strandloper Eliot aanhaal, dan weet jy, dit is háár onthou, dit alles is ook háár storie.
grond/Santekraam getuig van ’n digterskap gesetel binne in die wêreld. ’n Leser kom gou agter hierdie digter het al gelééf: selfs waar sy die stories van andere oorvertel, is daar ’n sterk aanvoeling en invoeling vir die emosionaliteit en pyn en verlies, sonder om ooit stroperig te word. Die derms is daar, maar sy vertroetel hulle nie. Sy het die woorde, maar raak nie precious oor hulle nie. Sy erf duidelik haar middelvinger vir selfkoesterende literariteit by haar helde Charles Bukowski en Dylan Thomas.