Dr. Ignaz Semmelweis, 42 jaar in 1860. koperdruk Jenõ Doby.
1 Julie 1818
13 Augustus 1865 (op 47)
Instelling van handewas tydens kraamprosedures
Ignaz Philipp Semmelweis[Nota 1] (ook soms geskryf as Ignác Fülöp Semmelweis, 1 Julie 1818 - 13 Augustus 1865) was ’n Hongaarse arts wat bekend is as ’n pionier van antiseptiese prosedures. Hy is beskryf as die “redder van moeders” nadat hy ontdek het dat die voorkoms van kraamkoors drasties verminder kan word deur die hande te ontsmet in verloskundige klinieke. Kraamkoors was algemeen in hospitale in die middel 19de-eeu en dikwels dodelik met ’n mortaliteitskoers van 10 tot 35%. Semmelweis het die teorie van handewas met gechloreerde kalkoplossings voorgeskryf in 1847 terwyl hy in die Wene Algemene Hospitaal se Eerste Verloskundige Kliniek gewerk het waar dokters se afdeling drie keer die mortaliteit van vroedvroue gehad het. Hy het die boek Etiologie, Konsep en Voorkoming van Kraamkoors uitgegee met sy bevindinge daarin.
Ten spyte van verskeie uitgawes van resultate waar handwassery mortaliteit tot onder 1% verminder het, het Semmelweis se waarnemings gebots met die bestaande wetenskaplike en mediese opinies van die tyd en sy idees is deur die mediese gemeenskap verwerp. Party dokters het aanstoot geneem oor die suggestie dat hulle hulle hande moet was en Semmelweis kon geen aanvaarbare wetenskaplike verklaring vir sy bevindinge verskaf nie. Semmelweis se praktyk het eers jare na sy afsterwe wydverspreide aanvaarding verkry toe Louis Pasteur die kiemteorie bevestig het. In 1865 is Semmelweis opgeneem in ’n psigiatriese hospitaal, waar hy in die ouderdom van 47 aan bloedvergiftiging oorlede is.
1 Gesin en vroeë lewe
2 Ontdekking van kadaweragtige vergiftiging
3 Pogings om kraamkoors te verminder
3.1 Konflik met bestaande mediese opvattings
3.2 Aarseling om publikasie van resultate en eerste tekens van moeilikheid
3.3 Politieke onrus en ontslag van die Weense hospitaal
3.4 Lewe in Pest-Boeda
3.5 Reaksie van die medici
4.3 Drama / Opvoerings
Gesin en vroeë lewe[wysig]
Teresia Müller en Josef Semmelweis, die ouers van Ignaz Semmelweis
Ignaz Semmelweis as ’n kind in 1830
Ignaz Semmelweis is gebore op 1 Julie 1818 in die Tabán, ’n distrik van Boeda in die huidige Boedapest, Hongarye (destyds deel van die Habsburgryk). Hy was die vyfde kind van tien van ’n welvarende kruideniersgesin met Josef en Teresia Müller Semmelweis as ouers.
Sy vader, Josef Semmelweis (1778-1846), is in Kismarton (destyds in Hongarye) gebore. Josef het toestemming in 1806 verkry om ’n besigheid in Boeda te begin[Nota 2] en in dieselfde jaar het hy ’n groothandelaar geopen met speserye en algemene verbruiksgoedere.[Nota 3] genaamd zum Weißen Elephanten (na die Wit Olifant) in Meindl-Haus in Tabán (vandag se Apródstraat 1-3, Semmelweismuseum van Mediese Geskiedenis) Teen 1810 was hy ’n ryk man toe hy met Teresia Müller, dogter van die bekende koetsbouer Fülöp Müller getrou het.
Semmelweis het aanvanklik regte studeer aan die Universiteit van Wene in die herfs van 1837, maar in die volgende jaar, ween nou onbekende redes, het hy oorgeskakel na geneeskunde. Hy het in 1844 ’n doktersgraad in geneeskunde verwerf. Nadat hy nie daarin kon slaag om ’n afspraak in ’n kliniek vir interne geneeskunde te kry nie, het Semmelweis besluit om in verloskunde te spesialiseer. Van sy leermeesters was Carl von Rokitansky, Josef Škoda en Ferdinand von Hebra.
Ontdekking van kadaweragtige vergiftiging[wysig]
Semmelweis is op 1 Julie 1846 aangestel as professor Johann Klein se assistent in die Eerste Verloskundige Kliniek van die Algemene Hospitaal van die Stad Wene.[Nota 4] In vandag se terme sou hy ’n “hoofgeneesheer” wees. Sy pligte was om elke oggend die pasiënte te ondersoek ter voorbereiding van die professor se rondtes, toesig te hou oor moeilike bevallings, studente van verloskunde leer en klerk wees oor rekords.
Kraaminrigtings is regoor Europa opgerig om probleme van babamoord van buite-egtelike kinders aan te spreek. Hulle is opgestel as gratis instellings en het sorg aan die babas gebied. Dit het die instellings gewild gemaak onder minderbevoorregte vroue en prostitute. In ruil vir die gratis diens sou die vroue onderhewig wees aan dokters en vroedvrou vir opleiding. Daar was twee kraamklinieke in die Weense hospitaal. Die Eerste Kliniek het ’n gemiddelde moederlike sterftesyfer van 10% gehad weens kraamkoors. Die Tweede Kliniek se koers was aansienlik laer met ’n gemiddeld van minder as 4%. Dit was buite die hospitaal ook bekend. Die twee klinieke het daagliks om die beurt vroue ingeneem maar die vroue het begin smeek om in die Tweede Kliniek opgeneem te word weens die slegte reputasie van die Eerste Kliniek. Party vroue het selfs liewer op straat geboorte geskenk en dan gesê dat dit plotseling gebeur het op pad na die kliniek (die praktyk was bekend as straatgeboortes), wat beteken het dat hulle steeds in aanmerking kom vir kindersorgvoordele sonder dat hulle in die kliniek hoef opgeneem te word. Semmelweis was verbaas dat kraamkoors minder was onder vroue wat op straat gekraam het. “Vir my het dit logies geblyk dat pasiente wat straatgeboortes ervaar het net so gereeld siek sou word as diegene wat in die hospitaal gekraam het. […] Wat het diegene beskerm wat buite die kliniek gekraam het, weg van die vernietigende onbekende endemiese invloede?”
Semmelweis was ontsteld en het letterlik siek geword omdat sy Eerste Kliniek ’n baie hoër sterftesyfer weens kraamkoors gehad het as die Tweede Kliniek. Dit “het my so ellendig laat voel dat die lewe waardeloos was”. Die twee klinieke het amper dieselfde tegnieke gebruik en Semmelweis het deur ’n noukeurige proses begin om alle moontlike verskille, insluitend religieuse praktyke, uit te skakel. Die enigste grootste verskil van die indiwidue wat daar gewerk het. Die Eerste Kliniek was die onderwysdiens vir mediese studente terwyl die Tweede Kliniek gekies is in 1841 vir die opleiding van vroedvroue.
Kraamkoors sterftesyfers vir die Eerste en Tweede Klinieke by die Algemene Hospitaal van die Stad Wene 1841-1846. Die Eerste Kliniek het klaarblyklik ’n hoër sterftesyfer.
Kraamkoors sterftesyfers vir die Eerste en Tweede Klinieke by die Algemene Hospitaal van die Stad Wene 1841–1846.
Hy het “oorbevolking” as ’n oorsaak uitgesluit aangesien die Tweede Kliniek altyd meer pasiënte gehad het en die sterftesyfer nietemin laer was. Hy het ook klimaat as ’n oorsaak uitgesluit omdat die klimaat by die twee klinieke dieselfde was. Die deurbraak het in 1847 plaasgevind na die dood van sy goeie vriend Jakob Kolletschka wat per ongeluk met ’n student se ontleedmes gesteek is terwyl hy ’n nadoodse ondersoek gedoen het. Kolletschka se lykskouing het ’n soortgelyke patologie getoon wat die vroue wat aan kraamkoors oorlede is, gehad het. Semmelweis het onmiddellik ’n verband tussen kadaweragtige vergiftiging en kraamkoors voorgestel.
Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat hy en die mediese studente “kadaweragtige deeltjies” op hul hande gedra het[Nota 5] van die lykskouingskamer na die pasiënte wat hulle in die Eerste Kliniek ondersoek het. Dit het verduidelik hoekom die vroedvroustudente in die Tweede Kliniek, wat nie betrokke was by lykskouings nie en dus geen kontak met lyke gehad het nie, ’n baie laer sterftesyfer gehad het.
Die kiemteorie was nog nie ontwikkel nie. Semmelweis het dus tot die gevolgtrekking gekom dat onbekende “kadaweragtige materiaal” die oorsaak van kraamkoors was. Hy het ’n beleid vir die gebruik van gechloreerde kalk (moderne kalsiumhipochloried wat in huishoudelike chloorblykmiddel te vinde is) ingestel vir dokters om hul hande te was na ’n lykskouing en voor die ondersoeking van pasiënte. Hy het dit gedoen omdat hy gevind het dat die gechloreerde oplossing die beste gewerk het om die vrot reuk van besmette lykskouingsweefsel te verwyder, wat sodoende waarskynlik die kousale “giftige” of besmettende “kadaweragtige” agente vernietig wat veronderstel is om deur die materiaal oorgedra te word.
Die resultaat was dat die sterftesyfer met 90% geval het in vergelyking met dié van die Tweede Kliniek. Die sterftesyfer in April 1847 was 18,3%; nadat handewas in middel Mei ingestel is, was die sterftesyfer in Junie 2,2%, Julie 1,2%, Augustus 1,9% en, vir die eerste keer sedert die bekendstelling van anatomiese oriëntasie, was die sterftesyfer nul vir twee maande na hierdie ontdekking.
Pogings om kraamkoors te verminder[wysig]
Semmelweis het ontdek dat gevalle van kraamkoors drasties verminder kon word indien dokters hul hande in ’n chlooroplossing gewas het voordat ginekologiese ondersoeke gedoen is.
Terwyl hy die assistent van die professor in die kraamkliniek by die Algemene Hospitaal van die Stad Wene in Oostenryk in 1847 was, het Semmelweis die was van hande in ’n gechloreerde kalkoplossing voorgestel vir interns wat outopsies moes uitvoer. Dit het onmiddellik die voorkoms van dodelike kraamkoors van ongeveer 10% (enigiets tussen 5 en 30%) na ongeveer 1-2%. In daardie jare is siektes toegeskryf aan baie verskillende en onverwante oorsake. Elke saak is as uniek beskou, net soos elke mens ook uniek is. Semmelweis se veronderstelling dat daar slegs een oorsaak was en dat sindelikheid al was wat saak gemaak het, was buitengewoon vir die tyd en is ruimskoots geïgnoreer, verwerp of bespotlik gemaak. Hy is afgedank by die hospitaal weens politieke redes en deur die Weense mediese gemeenskap geteister - tot so ’n mate dat hy uiteindelik na Pest verhuis het.
Semmelweis was diep verontwaardig oor die onverskilligheid van die medici en hy het ope en toenemend kwaai briewe aan prominente Europese verloskundiges geskryf waarin hy hulle by tye uitgemaak het as onverantwoordelike moordenaars. Sy tydgenote, insluitend sy vrou, het geglo dat hy besig was om mal te word en in 1865 is hy in ’n psigiatriese inrigting opgeneem. In ’n ironiese speling van die lot is hy daar oorlede aan bloedvergiftiging slegs 14 dae nadat hy opgeneem is, waarskynlik omdat die wagte hom so erg toegetakel het. Semmelweis se gebruik het eers jare na sy dood wydverspreide aanvaarding gekry toe Louis Pasteur die kiemteorie bevestig het. Dit het ’n teoretiese verklaring vir Semmelweis se bevindings gebied. Semmelweis word vandag beskou as ’n pionier van antiseptiese prosedures.
Konflik met bestaande mediese opvattings[wysig]