Johann de Lange is op 22 Desember 1959 in Pretoria gebore. Hy debuteer in 1982 met die digbundel Akwarelle van die dors waarvoor hy in 1983 die Ingrid Jonkerprys ontvang. Daarna volg Waterwoestyn (1984), Snel grys fantoom (1986), Wordende naak (1988) waarvoor hy die Rapportprys vir Poësie ontvang, Nagsweet (1990), Vleiswond (1993) en Wat sag is vergaan (1995). In 1996 maak hy sy prosadebuut met Vreemder as fiksie. Sy jongste kortverhaalbundel is Tweede natuur (2000).
In 1997 stel hy 'n bloemlesing gay kortverhale saam getiteld Soort soek soort, en in 1998 'n bloemlesing erotiese poësie saam met Antjie Krog, Die dye trek die dye aan.
Johann de Lange het ook die Pankratorprys en 'n Avanti-toekenning ontvang vir sy draaiboek oor die lewe van Ingrid Jonker ("Verdrinkte hande").
Joan Hambidge is ’n Afrikaanse digter, teoretikus, kritikus en professor aan die UK.
Die buigsaamheid van verdriet (2004) bevat ’n persoonlike keur uit haar digkuns. Sy het ’n roman, Die Judaskus, gepubliseer en drie parodiese romans: Swart koring, Die swart sluier en Sewe Sonjas en wat hulle gedoen het. Sy werk tans aan ’n roman getitel Kopiis, ’n parodie, Die swart akker, en ’n Engelse bundel, Adulteries. Verder aan ’n bundel oor haar vader: Dad. Sy is bekroon met die Eugène Marais-, Litera- en Institute of Africa-pryse vir haar digkuns en was ’n paar jaar terug met die roman Skoppensboer op die kortlys van die Insig/Sanlam-prys.
Sy behartig ’n reisrubriek, “Wegkomkans”, vir Die Burger en reis graag na eksotiese plekke. Johann de Lange gesels met Joan Hambidge 1. In jou artikels en in jou laaste proefskrif meng jy teorie en skeppende skryf – teorie en praktyk as ’t ware. Hoe beweeg jy tussen die kreatiewe en die akademiese wêrelde? Hoe sien jy die wisselwerking tussen die twee?
of herinneringe – en die reis is tevergeefs.
4. Jy doseer onder meer ook kreatiewe skryf by UK. Kan daar van studente skrywers gemaak word? Toe jy destyds Opperman se literêre laboratorium bygewoon het, was dit nie as digter nie. Dink jy, in retrospek, dat dit enige invloed op jou latere ontwikkeling as digter gehad het? Opperman se laboratorium het ek as kritikus meegemaak, maar ek hoor steeds sy aanwysings: vind ’n beeld en werk dit uit; sny, gooi uit ...
Ek het tans vier digters in my skryfkursus wat met soveel gedrewenheid werk en ontwikkel. Dis ’n demokratiese proses en my gedigte kom eweneens aan bod. Jy was daar, as ’n magtige aanwesigheid, en die kursus het al ’n Carina Stander opgelewer, ’n digter wat bereid was om haar oop te stel vir kritiek. Daar was ander talentvolle digters ook, en die huidige klas beloof om ver te kom. Jy kan ook net dig as jy iets te sê het en dit emosioneel kan deurvoer. Die werkswinkels, Vrydae van drie tot laat, skei die kaf van die koring. Diegene met emosionele durf hou aan, voer deur. Ek gaan beslis ’n bundel publiseer met al my studente se bestes.
5. Jou poësie het van meet af aan gestaltes en tekste uit ander kulture betrek. Wat is die rol van verwysing in jou poësie? Waar lê jou skryfmodelle? Wel, ek lees baie en ek dink Bloom “waarsku” dat die digter wat sy/haar skatpligtigheid (h)erken, meer oorspronklik is as die een wat dit wegsteek. Alles kom uit die reeds-gesêde, reeds-geskryfde.
My gedigte is ingegee deur die postmodernisme, maar daar is tekste wat eweneens die oorspronklike lewe probeer verwoord. Ek dink hier veral aan my verse oor my vader en moeder. My modelle? Waarskynlik Opperman en Van Wyk Louw. Ek bewonder Sheila Cussons se religieuse verse en die digkuns van John Stammers, ’n nuwe lig op die Britse toneel.
<< Terug na hoofketting << LitNet: 5 Julie 2006 Have your say! Send your feedback to webvoet@litnet.co.za. Click here to receive our newsletter - your weekly cultural fix!