Melanie Verwoerd gesels oor haar groot verlies
JY LEES NOU Melanie Verwoerd gesels oor haar groot verlies
Sy het ook nie werklik ‘n identiteit met haar nooiensvan nie, omdat sy op negentien reeds getrou het. Andersyds - “ ek is nie naïef dat die van ‘n rol gespeel het in die politiek in 1994 rondom die verkiesing, toe ek as ANC parlementslid verkies is nie. Dit het my toe gehelp. Maar ek dink nie dit het meer ‘n rol gespeel in die 1999 verkiesing nie. Toe ek eers oorsee gegaan het, het die van glad nie meer ‘n rol gespeel nie.” Ons gesels oor haar memoir, The Verwoerd who toyi—toyied (Tafelberg, R195), oor haar lewe, politieke lewe, werk by Unicef en haar verhouding met die Ierse radio- en televisie-aanbieder Gerry Ryan, sy dood en die drama wat daarom afgespeel het.
Ek sê in die inleiding ek wou nie regtig die boek geskryf het nie. Ek’s al ‘n paar keer gevra om my memoirs te skryf. Maar ek het gevoel mens skryf nie memoirs as jy nog in jou veertigs is nie. Dis belaglik en arrogant. Daar kan nog so baie gebeur daarna. Ek het ook geweet daar sal ‘n drama rondom die boek wees as dit uitkom in Ierland. Daar was konstante media aandag, maar ek het die laaste twee jaar weggekruip en skaars uit die huis gegaan. Ek sou dit verkies het om nie enige verdere publieke aandag te trek nie, maar dan sou die waarheid nooit uitgekom het nie. My probleem was ook ek het net twee weke voor Gerry se dood ‘n belofte aan hom gemaak - om as hy eendag dood is oor hom en ons te praat. In daardie stadium het ek het gedink ons het twintig, dertig jaar nog saam, so dit was ‘n maklike belofte om te maak, maar twee weke later is hy skielik oorlede. . .
Ek was so verward, ek kon nie glo wat gebeur nie. In retrospeksie, weet ek dat dit so ‘n moeilike tyd met die media was en dat almal maar net die beste probeer doen het wat ons kon. Almal wat betrokke was het daardeur gekom - opsigself ‘n prestasie. My ervaring van uitsluiting was deels ook hoekom ek die boek geskryf het - omdat ek besef het ek is nie ‘n unieke geval is nie. Baie vroue het my gekontak na Gerry se dood. Omdat egskeiding nog redelik nuut is (dit het eers in ’95 wettig geword in Ierland) weet die Iere nog nie lekker wat om te doen met tweede verhoudings nie. So baie mense het tweede verhoudings en het selfs kinders, maar hulle is nie wettig geskei nie, omdat daar allerhande kompleksiteite rondom die wet is.
My vriendekring het letterlik in twee, drie weke gekrimp. Ek kon vanaand iets sê vir iemand en die volgende oggend staan die joernaliste voor my deur en sê: “ek hoor . . . “ So het ek letterlik my vriendekring gereduseer tot twee mense in Ierland en een persoon in SA met wie ek gepraat het - dis steeds so. Daar was wel ‘n paar goed wat gehelp het. My kinders was vir my ‘n baie groot ondersteuning, maar dis ook vir my baie hartseer, want hulle het self hulp nodig gehad. Dae wat die lewe so donker geraak het, het ek uit die bed opgestaan net oor die kinders. Maar ek het gou besef mens moet terapie kry as jy deur so iets gaan. Ek het met ‘n gewone terapeut gepraat, maar ek het ook ‘n grievance councillor gesien. Iemand moet jou hand vashou deur hierdie proses.