Waarom is u 'n paramedikus? Wat is dit daaraan dat u lewens red?
Om 'n paramedikus te wees is nie net 'n keuse nie, maar ook 'n lewenswyse.
Ambulansberoepers is nie net daar vir 'n beroep nie. Dit is 'n werk, en dit verg inspanning en vaardighede om uitgevoer te word. As paramedici het ook EMT's, verpleegkundiges en instrukteurs moeilike paaie om korrekte sorg te lewer.
As u op soek is na 'n posisie in die noodveld, is daar baie geleenthede in die wêreld vir u. Ons publiseer op Emergency Live 'n gedeelte oor die interessantste werk in die wêreld, rakende EBW. 'N Ander oplossing vir u is om op die internet te soek met behulp van 'n soekenjin. Daar is terreine wat 'n spesifieke loopbaan bied vir paramedici en ander nood mediese persone.
Baie mense het aan boord van 'n ambulans gewerk, maar hulle weet nie presies waarom nie.
"Ek het 'n paramedikus geword, maar niemand het my geleer hoe nie". Dit is die verhaal van Julia Cornah. 'N Verhaal van die lewe. 'N Verhaal van toewyding. Sy verduidelik die ervaring van 'n paramedikus
'As tiener het ek gesien hoe 'n kind deur 'n motor raakgery word. Daar was 'n paar omstanders en ons het net daar gestaan, almal wil help, maar niemand weet regtig wat om te doen nie. Die kind was in orde, die ambulans het opgedaag en hom na die hospitaal gebring. Op daardie oomblik het ek geweet wat ek met my lewe wil doen ...Ek wou 'n paramedikus word, Ek wil nooit by my staan ​​en kyk en nie kan help nie.
Toe Julia 20 was, begin sy 'n werk by 'n ambulans-trust in die Verenigde Koninkryk. 'Ek was 'n eerste stap op die leer in my droomloopbaan vir die pasiëntvervoerdiens. 'N Paar maande later, op my 21ste verjaardag, begin ek my opleiding as ambulanstegnikus. 10 weke later is ek op 'n ambulans losgelaat, gereed om lewensgevaarlike noodgevalle by te woon, lewens te red en 'n verskil te maak. Of so het ek gedink ".
Die eerste skof van Julia was op 'n beroerte. 'Ek het 'n goeie herinnering aan my eerste skof ooit as tegnikus. Dit was 'n vreemde dag. Onderwysers het ons by die opleidingsskool gewaarsku dat dit nie alles seer en glorie is nie. Ons weet, een keer van agter, dat ons geneig sou wees na siek en beseerde mense wat 'n nooddiens afgelê het. Ek kan onthou dat ek angstig en senuweeagtig gevoel het toe ons na die eiendomsliggies en sirenes gehardloop het.
Op die toneel… maar wat nou?
'Ek het uit die kajuit gespring en naby my paramedikus vasgehou. Dit het skielik opgekom, ek het geen idee hoe om hierdie vrou te help nie. Sy het 'n beroerte, Ek het dit geleer tydens opleiding ... maar wat nou? Ek het net daar uit my diepte gestaan ​​en wag op instruksie. Met verloop van tyd het ek die ding geraak. Ek het gou my 'eerste' van 'n paar gehad werksgeleenthede; eerste RTC, eerste hartarmst, eerste noodlottige, eerste 'ordentlike' trauma-baan. Maar onder al die pragtige werkgeleenthede, was egter die maatskaplike werker, die dronkaards, die geweld, die depressie, die verdorwenheid, en dit het my opgekom toe ek deur my loopbaan gevorder het; Ek is 'n paramedikus, maar niemand het my geleer hoe...
Ek is 'n paramedikus, maar niemand het my geleer hoe Om 'n 86-jarige man neer te sit en hom te vertel dat sy vrou van 65 jaar in haar slaap gesterf het.
Niemand het my geleer hoe om te kyk terwyl die begeerte na die lewe sy oë verlaat op die oomblik toe ek die aarde-verbrokkelende nuus breek wat sy lewe vir altyd sou verander.
Niemand het my geleer hoe om 'n vloei van misbruik van 'n volledige vreemdeling te aanvaar, net omdat hulle die hele dag drink en 'n hysbak huis toe wil hê.
Niemand het my geleer hoe Om so depressief met iemand te praat dat hulle hul eie keel net geskeur het, paniekerig en hulp geroep het. Niemand het my geleer hoe om te reageer toe hulle na my toe gekom het en gesê: 'Ek kan nie eers selfmoord kry nie'.
Niemand het my geleer hoe om die woorde 'Ek is jammer, ons kan niks anders doen nie, u dogter is dood'.
Niemand het my geleer hoe om te luister na die harrowende, verpletterende skree van 'n ouer wie se kind net dood is.
Niemand het my geleer hoe Om 'n vreemdeling van 'n brug af te praat, hoe om 'n rede vir hulle te kry om te leef, hoe om hulle te verseker dat hulle die hulp sal kry wat hulle benodig en alles sal goed wees.
Niemand het my geleer hoe om my tong te byt toe ek 2 uur oor my afrigtyd was vir iemand wat 'n halfuur lank 'n week lank was, en hul huis het gesê hulle moet 24 bel.
Niemand het my geleer hoe om te aanvaar dat ek dinge sal mis wat ander mense as vanselfsprekend aanvaar; verjaarsdae, Kersdag, maaltye op normale tye van die dag, slaap.
Niemand het my geleer hoe om hande met 'n sterwende persoon te hou terwyl hulle hul laaste asem vat, hoe om die trane te hou, want dit is nie my hartseer nie.
Niemand het my geleer hoe Om 'n reguit gesig te hou terwyl 'n jongman presies verduidelik wat gebeur het aan die einde van sy hoover.
Niemand het my geleer hoe om op te tree wanneer 'n pasiënt 'n mes op my trek.
Niemand het my geleer hoe om te werk aan 'n vriend wat verstik is en 'n hartstilstand gehad het terwyl ons middagete gehad het.
Om 'n paramedikus te wees is ...
... soveel meer as om in te sluip en lewens te red; dit gaan oor die mees unieke, uitdagende ervarings en om net aan die einde van die skof huis toe te gaan, gevra word 'hoe was jou dag' en 'goeie dankie' te antwoord. Om 'n paramedikus te wees is oor die lewering van 'n baba, die diagnose van 'n dood, 'n pasiënt 'n koppie tee, en dit word net genormaliseer.
Wat is dit daaraan dat u lewens red?
Dit gaan oor deurlopend 'n bietjie van jouself aan elke pasiënt te gee, want hoewel dit ons 13ste pasiënt van die dag is en ons nie hul naam kan onthou nie, is dit hul eerste ambulans, hul geliefde, hul ervaring. Dit gaan oor om 5 vm by die deur uit te gaan om na 'n twintigjarige kind met buikpyn te gaan wanneer dit minus 5 is en jy nog nie 22 uur geslaap het nie. Die meeste van alles gaan egter oor daardie gevoel; ja 99% daarvan is hard en verkwistend en beledigend vir die groot NHS, maar dat 1%, dit is die rede waarom ek dit doen.
Dit gaan oor die stukkies wat niemand het my geleer hoe ...
Dit gaan oor 'n pasgebore baba aan 'n vader oorhandig wat net staan ​​en staar na hul nuwe lewe met trane van vreugde.
Dit gaan oor sorg vir pynverligting en gerusstelling aan 'n 90-jarige dame wat geval en haar heup beseer het, en ten spyte van al die pyn wat sy draai en sê: "Dankie, hoe gaan dit met jou?".
Dit gaan oor 'n drukkie wat jy op Kersdag vir iemand gee, omdat hulle dae lank nie met iemand gepraat het nie, hulle het geen familielede of metgeselle nie, maar jy het hul dag verlig.
Dit gaan oor klim in die kar langs iemand en sê: "Moenie bekommerd wees nie, jy gaan goed wees, ons sal jou hier binnekort in 'n oomblik hê"
Dit gaan oor hoor die gevreesde woorde "my baba, sy is nie asemhaal nie, help asseblief" en werk dan aan die baba totdat sy gelukkig huil.
Dit gaan oor alles wat ons doen wat die media nie bekend maak nie, gaan oor die feit dat ons nie aan die sterwende man kon deelneem nie omdat ons dronk was of ons het 'n breek gehad omdat ons 9 uur in 'n skof was en op beskermde breek.