Homoseksualiteit is seker die mees kontroversiële onderwerp in ons kerke vandag. Daar is géén manier hoe enigiemand hierdie onderwerp kan bespreek sonder om die pyn, wroe­ging en verwerping van die mans en vroue wat met homoseksualiteit worstel, in ag te neem nie. Hulle soeke na sin in dié reis word so dikwels verkeerd verstaan. As Pastorale Berader kom ek in aanraking met baie homoseksuele mans en vroue en ek het absolute bewondering en respek vir elkeen van hierdie mense. Ek bedoel geen disrespek teenoor die gay-gemeenskap wat diskri­minasie, verwerping of pyn ervaar het weens homoseksualiteit nie. Dit breek my hart om Christene te sien wat met hul seksualiteit worstel en wat deur die Kerk uitgesluit en gekritiseer word. Die Heilige Gees se stem in my binneste sê: "Hy/Sy is ook my kind, nes jy." Ek glo dat die Bybelse standaarde van seksualiteit steeds deur baie verkeerd verstaan word en dit veroorsaak verwarring en laat individue kompromieë t.o.v. die Woord aangaan in 'n desperate poging om sin te maak uit die warboel emosies wat hulle ervaar.
Sommige mense wat voorheen met homoseksualiteit geworstel het, sê dat die lewe as 'n gay-persoon nie bevredigend is nie en dat verandering wel moontlik is. Ander sê dat die verandering wat hulle ervaar het, glad nie blywend was nie en glo die stelling: 'een maal gay, altyd gay'. Ander voel dat jy skade aan jouself gaan aanrig as jy probeer verander, terwyl ander weer glo jy gaan skade aan jouself aanrig as jy nié probeer nie! Die punt is dat Christene wat aange­trokke is tot dieselfde geslag uitgeput en oorweldig is deur die konstante debatte oor homoseksualiteit. Mense is tog soveel méér as net hul seksualiteit.
Aangetrokkenheid tot dieselfde geslag by mense is baie algemeen, maar verskil in intensiteit. Sommige het geen romantiese of seksuele aangetrokkenheid tot dieselfde geslag nie. Ander weer het ongeveer 70% homoseksuele en 30% heteroseksuele aangetrokkenheid, terwyl ander eens op 'n tyd wél 'n aange­trokkenheid tot dieselfde geslag gehad het, maar nie meer het nie. Daar is 'n verskil in 'aangetrokke tot dieselfde geslag' en 'homoseksuele gedrag' (romantiese en/of seksuele begeerte na iemand). Sommige mense is aange­trokke tot dieselfde geslag, maar het nie noodwendig 'n verhouding of seksuele kontak met dieselfde geslag nie. Niemand kies om aangetrokke te wees tot dieselfde geslag nie, net so min soos wat ander mense kies om aangetrokke te wees tot die teenoorgestelde geslag. Aangetrokkenheid tot dieselfde geslag is nie 'n keuse nie, dis 'n realiteit vir baie mense. God het ons as die Kerk nie geroep om gay-mense te probeer oortuig om 'straight' te raak nie! Hy het ons geroep om Jesus na alle mense toe te neem. As hulle die boodskap van Jesus aanvaar en hulself in Sy hande plaas, sal Hý in hulle lewens werk. Jesus het gekom om dooie mense geestelik lewendig te maak.
Ons het almal areas waaraan Hy in ons moet werk, dis hoekom Hy ons le­wenslank gaan snoei en verander, sodat ons die lewe in ál sy volheid kan hê soos wat Jesus in Joh 10:10 beskryf: "Die dief kom net om te steel en te slag en te verwoes. Ek het gekom, dat hulle lewe en oorvloed kan hê."
God het seksualiteit as iets pragtig en interessant geskape. Ongelukkig word dit oor die algemeen só buigbaar by die ontwikkeling daarvan, dat Jesus vir ons in Sy Woord duidelike riglyne gegee het hoe om dit te hanteer. Ons berei mense vandag in die Kerk voor op die huwelik deur seminare, vir ouers is daar ouerskapskursusse, maar hoe berei ons mense voor op Bybelse seksualiteit? Seksualiteit (heteroseksueel of homoseksueel) word beïnvloed deur ons persepsie van God, ons kulturele agtergrond, biologiese samestelling en omgewing (familiestruktuur, skool, gemeenskap, kerk) waarin ons grootgeword het - asook brutale insidente soos geweld, verkragting en molestering. Seksualiteit, en veral homoseksualiteit, is dus nie iets wat net in 'n paar bladsye aangespreek kán word nie, dis veels te kompleks.
Homoseksualiteit ontstaan nié in 'n va­kuum nie en dis nié 'n individuele pro­bleem nie. Die gevolge en verwarring wat dit teweegbring, is só vernie­tigend in sekere individue, omdat dit verweef is in hulle neurologiese en sielkundige samestelling. Dit is dus iets wat baie meer meegevoel, ondersteuning en aandag van die kerk verg. Dis nié 'n demoon nie en óók nie 'n siekte nie.
Ek was ongeveer tien jaar oud toe ek die eerste keer die woorde: "Ek is gay," oor my lippe kon kry. Tot vandag toe nog is dit vir my die mees traumatiese oomblik van my kindertyd; nie eers die skaamte oor my molestering kon opweeg teen die pyn wat hierdie oom­blik vir my gebring het nie. Ek het kort daarna my hart vir die Here gegee en geglo dat dit hierdie drif, wat soos 'n kol teer in my hart, gevoel het, met die klap van 'n vinger sou wegneem. Dit het nie. Dit was die begin van my ja­relange stryd om sin te maak tussen die Woord en die gevoel in my hart. As tiener was dit vir my 'n stille stryd in absolute isolasie en beslis nie een wat ek met my familie, of pastoor, wóú deel nie.
My emosies het my laat voel soos 'n uitgeworpene en ek het nodig gehad om 'n identiteit te koppel aan wat ek voel. My begeerte was om ook íéwers te behoort in die samelewing, veral in die familie van God. Ek het die Skrif oor homoseksuali­teit gelees en probeer om God se arm te draai deur méér be­drewe te raak, méér vir die kerk te doen, méér te bid, méér Bybel te lees...ek het my verloor in my werke sodat ek net van hierdie gevoel kon ontslae raak! Ek het gevoel dat ek nêrens inpas nie en op daardie stadium het dit gelyk of die gay-wêreld die enigste plek was waar ek ook dalk normaal sou voel, sou kon inpas.
Ek het as tiener seksueel aktief begin word en later met dwelms eksperimen­teer. My redenasie was: "As God my nie verander nie, moet Hy my mos aanvaar soos ek is." Ek het die Woord opsy geskuif en my eie teologie gevorm om iets te kon hê wat sin kan maak in hier­die verwarrende tyd. Ek het begin kies watter Skrif ek glo en watter Skrif ek verwerp. Vir my was my homoseksualiteit en gay-wees een en dieselfde ding en die gay-wêreld het vir my 'n plek geskep waar ek aanvaarding ervaar het. As student het my dwelmgebruik begin eskaleer tot geharde kokaïen-orgies. My verwarde emosies het my gelei na: "As dit dan reg vóél, hoe kán dit verkeerd wees?" My verhouding met die Here het getaan, maar ek het steeds hierdie honger in my gehad wat géén mens kon vul nie. In September 2002 is die MI virus by my gediagnoseer. My toestand was gevorderd en my dokter het duim vasgehou dat ek met my lae CD4-tel­ling van net 12 sou leef tot die einde van daardie jaar. Ek was só kwaad vir die Here! Hoekom kon ek nie, soos ander mense, 'n maklike lewe hê nie? Hoekom die homoseksualiteit?
Ek het op medikasie gegaan, my gesondheid het vinnig verbeter en met nuwe lus vir die lewe, het ek iemand ontmoet wat ek geglo het, die liefde van my lewe is. Die verhouding het verkrummel en my hart was absoluut gebroke. Díé pyn het veroorsaak dat ek een aand besluit het ek is moeg van die verwoesting van seksualiteit in my lewe. Ek het nie omgegee of ek heteroseksueel, biseksueel of homoseksueel word nie... solank ek net in die Here kon skuil en in Sy teenwoordigheid kon wegkruip van hierdie wêreld. Dít was my keerpunt - en die begin van 'n reis tot ge­nesing van gebrokenheid.
God is insluitend, nie uitsluitend nie. Ons vergeet egter soms dat sonde 'n werklikheid is, net soos die stryd tussen lig en duisternis. Sy hart is om ons vry te maak van alles wat ons kan vernietig. Ek glo dat die Here my liefgehad en aanvaar het toe ek in my sondigste toe­stand was. Ons is méér as net ons sonde! Dis wat so fantasties is van Sy genade en Sy liefde. Die oomblik wanneer ons ons lewens oorgee aan Hom, begin die snoei­proses, die restourasie en die vernuwing. Lees volledige artikel in die nuutste uitgawe.