'N Diné (Navajo) vriend van my, Lyla June Johnston, het vir my 'n e-pos gestuur: "Ek gaan nie na Harvard toe nie ... ek gaan mais plant."
Haar stelling weerspieël 'n groot afwyking van die pad waaraan sy sou dink toe sy 'n voorgraadse student was aan die Stanford Universiteit. Sy verkies eerder om die lewenswyse van haar kultuur te leer, om vlot te raak in haar taal, om tradisionele vaardighede te herleef, om intiem te wees met die land. Die dominante Amerikaanse kultuur moedig nie so 'n pad aan nie.
Ons het daaroor gepraat, haar besluit om 'n gesogte nagraadse kursus by Harvard te neem. Die gewone temas het opgekom: die deure wat oopgemaak kan word, die geloofwaardigheid wat na 'n goeie saak verander kan word.
Ek onthou hoe ek gemeen het hoe om die waardes en denkwyse van die omgewing waarin 'n mens onderdompel word, aan te neem - om 'n skepsel van die stelsel te word wat 'n mens moet onderdruk. Ons het die toksisiteit van die storie waardeer: "Kyk, 'n inheemse Amerikaanse vrou kan dit ook groot maak en na Harvard gaan." Giftig omdat dit dieselfde stelsel van status en voorreg vier wat die wêreldbeskouing, kultuur en waardestelsel gemarginaliseer het sy kom van
Rolmodelle vir wat?
Daar word dikwels gesê dat mense soos Lyla rolmodelle is vir ander van dieselfde agtergrond. Rolmodelle vir wat, alhoewel? Vir omgekoop word in medepligtigheid met die onderdrukker? Vir deelname aan die wêreld-verterende masjien? Vir die offer van plaaslike verhoudings en kultuur na die smeltkroes?
Sekerlik, Lyla kon hoog opstaan ​​in die wêreld wat deur Harvard gesimboliseer is; sy kan eendag 'n professor word, wat jongmense anti-kolonialistiese denke leer. Nietemin sal al die opdrag in 'n houer plaasvind - 'n klaskamer binne 'n kursus binne 'n elite-universiteit binne 'n stelsel van hoër onderwys - wat implisiet in stryd is met alles wat sy wil onderrig. Haar studente sou dink: "Natuurlik, maar uiteindelik help hulle ook met die stelsel."
Maak deure oop vir wat?
Toe was daar die saak van 'n Harvard-graad-deure. Die vraag is, deure na wat? Om seker te wees, is baie mense vandag meer geneig om na 'n inheemse vrou te luister wat ook 'n Harvard PhD is as vir een wat "net mais plant". Die deur na die gesogte konferensies, die dinkskrums, die mure sal gesluit word. (Of so lyk dit. Eintlik is daar agterdeure na sulke plekke.) En dit sal jammer wees - as sulke plekke die veranderings in ons samelewing vorm, as inderdaad sulke plekke is waar die belangrike dinge gebeur.
Sekerlik, wat gebeur op Wall Street en Washington is belangriker as enigiets wat in 'n koringveld aangaan, reg? Sekerlik, dit is die mense van talent en die moeite werd om op te staan ​​na magsposisies, en dié van kleiner geskenke en laer kulturele ontwikkeling wat vir die velde, die haard, die nederige wêreld moet regmaak?
Verkeerde. Wat ons as die lokus van mag in die wêreld beskou, is 'n illusie, gebore uit die teorie van verandering wat ons kulturele oortuigings dikteer. Dit is een soort rewolusie om die mure te betree met die doel om hulle teen hulleself te draai; Om (die parafraseer van die Caribbean-Amerikaanse skrywer Audre Lord) die meester se gereedskap te gebruik om die meester se huis af te breek. Dit is 'n dieper soort rewolusie om die beperkinge van daardie instrumente te herken, en om te weet dat verandering kan ontstaan ​​in die mense en plekke wat ons as magteloos gesien het.
Lyla en die baie mense wat ek ontmoet soos sy, glo nie meer dat die slim mense by Harvard en Yale die antwoorde gaan vind en die wêreld regmaak nie; daarom soek hulle nie meer toegang tot die elite klub van wêreld-fixers.
'N teken van veranderende tye
Lyla se besluit is ook 'n teken van veranderende tye. In die afgelope geslagte was daar 'n paar wat onbegryplike struikelblokke oorwin het om na die kollege te gaan, om dit in die Witman se wêreld te maak. Hul teenwoordigheid daar was 'n afbreuk aan 'n regerende ideologie wat hulle as deel van 'n minderwaardige ras beskou. Hul prestasies het gehelp om daardie verhaal te ontrafel, beide in die oë van die blanke mense en, belangriker nog, in die oë van hul eie kultuur wat hulle geïnspireer het.
Vandag spog egter elite-instellings oor mense soos Lyla, omdat hulle teenwoordigheid 'n nuwe, meer verraderlike verhaal beklemtoon: 'n storie van gelyke geleenthede en diversiteit wat die voortdurende sistemiese onderdrukking van minderhede verberg, en ignoreer die sloping en absorpsie van hul kulture in die dominante monokultuur.
Ek sê nie daar is nie belangrike werk binne die maginstellings nie. Ek sê net dat sulke werk nie meer dringend is as die werk wat ouer kultuurrame valideer nie, maar dat ons nie dit doen nie. Ek sal ook niemand veroordeel wat verkies om binne die stelsel te werk nie.
Sommige van ons het geskenke wat goed geskik is vir daardie werk. Maar laat ons nie in die mure van krag oorskat nie; Laat ons nie blindelings die metings van sukses wat die vestiging bied, aanneem nie. Dit mag baie goed wees dat 'n gevoel van doel, spel en lewe jou in die stelsel hou; of dit kan sy alomteenwoordige omkoopgeld en dreigemente wees. Ons kan almal die verskil vertel wanneer ons eerlik is met onsself.
Wie kan die gevolge van die verhaal van die vrou wat gekies het om te plant koring weet? Wat ek wel weet, is dat sulke keuses kragversperrings bedryf wat onsigbaar is vir ons kultuur se verhaal van die wêreld. Hulle nooi synchroniciteit uit en veroorsaak die onverwagte. Hulle bring ons na plekke wat ons nie geken het nie, bestaan ​​het. Hulle skep beweging in 'n nuwe rigting, terwyl die nakoming van die konvensies van die oorheersende stelsel net die traagheid daarvan toevoeg.
Ons is klaar met 'n wêreld waarin die logika van mag belangriker is as die koring. Wanneer genoeg mense daardeur leef, sal die kragtige ander keuses ook in hul rol as barometers en kanale van kollektiewe bewussyn optree.
Moet asseblief nie Lyla se keuse vir 'n oefening in ideologiese suiwerheid fouteer nie, asof sy die magskrag wou vermy. 'N Beter verduideliking is dat sy weet dat Harvard nie waar die aksie is nie. Daar is ander paaie om te loop wat nie minder belangrik is nie, en dit is noodsaaklik dat iemand hulle loop. Ek sien meer en meer jongmense wat hulle vandag uit die dominante kultuur en van sy marges uitkyk. Hulle loop uit ons beskawing se verhaal van die wêreld; sommige betree dit nie eens nie.
Verlaat 'n sinkende skip en sny nuwe paaie
Die beste en helderste verlaat die skip, en selfs diegene wat aan boord bly, deel halfhartig aan omdat hulle die onvermydelike skeepswrak voel. Uiteindelik word selfs die bemoeienisbewegings onhoudbaar, aangesien ons honger om 'n sinvolle lewe te lei, ons tot 'n nuwe en antieke verhaal van interkonneksie, interbeing en sosiale, persoonlike en ekologiese genesing lei. Tog is min van ons vry van die programmering van ons jeug, ons indoktrinasie in die waardes van die stelsel; Daarom kan ons uitgang rommelig wees, onderhewig aan huiwering, herhalings en afwykings. Soos Lyla onlangs vir my gesê het: "Terwyl ek intellektueel weet waarom ek dit doen, is ek nog so gebroken, dit is moeilik om dit regtig van my liggaam te ken."
As ek sê dat ek hoop dat baie ander Lyla se voorbeeld volg, wil ek haar nie as 'n ideaal van onberispelike integriteit bied nie. Soos baie van ons, het sy geen kaart om in hierdie onbekende gebied van ons beskawing se oorgang te volg nie; sy het net 'n kompas en as my eie ervaring 'n gids is, is dit 'n wobbly. Dit dui op 'n geneesde en regverdige wêreld en lei ons in sy diens. Wanneer genoeg van ons dit volg, maar onvolmaakt, sal ons nuwe paaie sny wat uit die doolhof lei wat ons beskawing betrap.