Image deur Joey Velasquez
Grense ... grense ... mure ... Al hierdie woorde het soortgelyke betekenisse. Hulle dui op 'n plek waar 'n mens moet stop en nie verder gaan nie. In sommige gevalle is grense en mure wonderlik. Hulle stop ons om oor die rand van 'n krans te val, hulle verhoed dat ons van iemand se "ruimte" oorstap, maar te veel van 'n goeie ding kan die teenoorgestelde ... sleg word.
Baie van ons, veral vroue, het al gelees en gesê om grense op te stel om onsself teen mishandeling te beskerm. In sommige gevalle bied dit inderdaad beskerming, maar in ander gevalle is dit net om 'n muur tussen ons en iemand anders op te sit, tussen ons en ons beswil, tussen ons en om iets nuuts te ontdek.
Ek het die ander dag iemand op hul beeper gebel. Hulle het my nommer nie herken nie, so het hulle my geroep om nie te weet wie hulle gebel het nie. Toe ek "hello" geantwoord het, het ons albei gehamer en gehawel om nie die eerste te wees om ons identiteit bekend te maak nie. Sy het nie "veilig" gevoel om die eerste te wees om te sê: "Dit is so-en-so, jy het my geplaas?" en totdat ek geweet het wie dit was, het ek nie veilig gevoel om te sê: "Dit is Marie". Haar kommentaar was dat dit hartseer was dat niemand van ons veilig gevoel het om ons identiteit te verklaar nie.
Hou terug van die onthulling van ons "ware" self
Dit het my laat dink. Hoe dikwels keer ons terug om ons "ware identiteit" of ons "ware oortuigings" te onthul voordat ons veilig voel dat die ander persoon met daardie oortuigings sal saamstem of op die "dieselfde golflengte" sal wees. Dit geld veral vir persoonlike oortuigings dat ons besig is om te verander. Ons voel nie veilig in ons nuwe oortuigings nie, so ons hou terug daarvan om hulle uit te druk as iemand nie met hulle sal saamstem nie, of ons vir hulle sal spot nie.
Alhoewel dit in sommige gevalle verstandig kan wees, kan dit in ander gevalle ons groei, om ander mense te ontdek wat ook soek. In 1985, toe ek InnerSelf Magazine as 'n plaaslike tydskrif in Suid-Florida begin het, het baie mense vir my gesê dat daar nie genoeg mense in Suid-Florida was wat belangstel in persoonlike groei en holistiese gesondheid om 'n lewensvatbare adverteerderbasis te hê nie.
Ek het dit nie eens met hulle nie. Ek het geweet, en later is dit bewys dat daar baie mense in die "kas" was, omdat hulle bang was om hulself bloot te stel. Hulle het alleen gevoel in hul oortuigings - hulle het geglo dat hulle die enigste een was wat verander en meer toegespits het op hul innerlike self. Toe hierdie mense die tydskrif InnerSelf (of enige ander publikasie in dieselfde aar) ontdek het, het hulle besef dat hulle nie die enigste een was nie en dit het hulle toestemming gegee om uit die kas uit te kom en voor hulself te wees. .. oor hul oortuigings en hul drome.
Mure opsit wat kommunikasie en begrip blokkeer
Woon jy in jou gemoedskas, van jou vrese, van jou oortuigings? Het jy mure tussen jouself en die mense om jou gegooi wat glo dat hulle nie sou verstaan ​​nie? Verberg jy jou waarheid van die mense waarmee jy werk, uit jou gesin, van die mense wat jy ontmoet glo dat hulle jou nie sou aanvaar as hulle geweet het wat jy werklik geglo het nie ... wat jy dalk glo in sulke " vreemde konsepte "as kommunikasie met engelse wesens, reïnkarnasie, vas, genesing met die gedagtegang ... wat ookal.
Die grootste probleem met die skuil agter ons veiligheidsmure is dat die mense rondom ons nie voordeel trek uit ons ervaring en uit ons nuutverworwe kennis nie. Nou praat ek nie hier van 'n "prediker" word wat probeer om iemand en almal tot u nuwe oortuigings te bekeer nie ... of dit nou 'n nuwe dieet, 'n nuwe geloof of 'n nuwe manier van gedrag is. Om ons waarheid met ander te deel, gaan nie daaroor om hulle te probeer oortuig nie ... dit gaan daaroor om eerlik te wees met onsself en met ander. En ja, soms kan dit eng wees.
Om 'n pionier te wees, kan riskant voel
As al die mense, wat nuwe idees en konsepte gehad het, geweier het om dit met die wêreld te deel, sou ons nog steeds sonder elektrisiteit geleef het en gedink het dat die wêreld plat is en oral loop in plaas van om te vlieg of te ry. Alhoewel u nuwe oortuigings en kennis miskien nie so 'aardskuddend' is soos 'n nuwe uitvindsel nie, kan dit baie belangrik wees vir die persoon met wie u dit deel.
Ons weet nooit wanneer dit uit ons hart deel 'n groot verskil in iemand se lewe sal maak nie. Soms het hulle dalk op 'n 'leidraad' gewag om hulle in 'n nuwe rigting te lei, en u woorde het hulle besluit ondersteun. Alhoewel dit 'n gewigtige 'verantwoordelikheid' is, is ons nie verantwoordelik vir wat mense met ons deel doen nie. Ons deel bloot vanweë 'n innerlike behoefte om uit te druk wat ons "ons waarheid" is, en die ander persoon neem dan die inligting en pas dit toe op hul lewe ... of nie. Dit is nie ons verantwoordelikheid nie, dit is nie ons keuse nie. Maar as ons terughou en nie praat nie, beroof ons die ander persoon die geleentheid om daardie keuse te maak.
Soveel keer sê mense vir my dat die artikels wat ek skryf direk tot hulle spreek ... Dit is miskien omdat ek nie skryf om iemand te oortuig nie ... Ek deel bloot die 'nuutste' gedagte wat vir my duidelik geword het .. Dit is glad nie 'n 'nuwe gedagte' nie ... maar vir my is dit nuut 'duidelik' ... en miskien is dit vir iemand anders nuut, of miskien moet hulle net daaraan herinner word.
Ons weet nooit wanneer ons waarheid presies is wat destyds nodig is nie. Maar as ons agter ons veiligheidsgrens bly, mis almal dit. Ons mis dit om te deel en lig en liefde te gee, en die ander persoon mis dit uit om te ontvang.
Grense respekteer, maar bereid wees om hulle uit te span
Natuurlik moet 'n mens ander se grense respekteer, maar ons moet ook vertrou dat die grense soms 'n bietjie strek nodig is. Ons kan soms baie geheg wees aan ons 'gemaksone'. Tog kom daar baie keer groei na ons toe as ons uit daardie veilige ruimte geskud is.
Soms is dit ons wat geskud word, en soms skud ons ander ... saggies natuurlik. Ons hoef niemand te oortuig of te bekeer nie, ons moet eenvoudig eerlik wees oor ons waarheid. As iemand iets sê waarmee u nie saamstem nie, of dat u 'n 'ander perspektief' het op die 'waarheid', is dit miskien u 'plig' om dit te deel ... om u lig te laat skyn!
Ons is almal onderwysers en studente vir mekaar
Hoe anders leer ons behalwe deur blootgestel te word aan 'n ander perspektief, na inligting waaraan ons nie bekend was nie? Ons is almal onderwysers en studente. Ek leer van jou en jy leer van my. In dieselfde mate leer jy (hopelik) van die mense in jou lewe, en hulle het die geleentheid om ook van jou te leer.
Soms leer ons uit mense se foute, soms uit hul voorbeelde (goed of sleg), maar ons het altyd die geleentheid om rondom ons te kyk en 'klein spieëltjies' van onsself te sien. Ons is almal in dieselfde bootjie en as ons van mekaar begin leer en wat ons geleer het met ander deel, kan ons dalk vinniger kom waarheen ons gaan.
As almal agter hul grens geïsoleer word, moet elkeen van die wiele die wiel uitvind ... eerder as om voordeel te trek uit die feit dat iemand anders die konsep ontdek het en ons dit op ons lewens kan toepas.
Peeking uit van agter ons grense
Ek moedig ons almal aan om agter ons grense aan te begin loer ... Ons kan agterkom dat ons agter daardie mure 'n eensame bestaan ​​geleef het en dat wanneer ons 'uitkom' 'n hele groep mense het wat ook wag om 'uit te kom' as hulle sien dat hulle nie alleen is nie. 'N Goeie volkslied vir ons almal is miskien die ou liedjie "Hierdie klein lig van my, ek gaan dit laat skyn. Hierdie klein lig van my ...".
Volgens die boek "Cultural Creatives", toe ons dit in 2001 geskryf het, was ons meer as 50 miljoen sterk om verandering in die wêreld te skep ... Ons kan dit doen ... Laat u lig skyn en help om die veranderinge te bring gouer ... U lig kan iemand anders help "verlig", ensovoorts, ensovoorts ...
Ons kan dit doen! Al saam nou: "Hierdie klein lig van my, ek gaan dit laat skyn ..."
Die kulturele kreatiewe: Hoe 50 miljoen mense verander die wêreld
deur Paul H. Ray, Ph.D., en Sherry Ruth Anderson.
Hierdie boek bied 'n meer hoopvolle toekoms en berei ons almal voor vir 'n oorgang na 'n nuwe, wyer en wyser kultuur. Sosioloog Paul H. Ray en sielkundige Sherry Ruth Anderson teken op dertien jaar van opname navorsingstudies op meer as 100,000 Amerikaners. Hulle onthul wie die Kulturele Skeppers is en die fassinerende verhaal van hul opkoms oor die laaste geslag, met behulp van lewendige voorbeelde en om persoonlike verhale te betrek om hul onderskeidende waardes en lewenswyses te beskryf.