kaiserbirddotcom | Page 3
Dag 89: Die Nazi verbintenis
January 21, 2017 ~ Koos Marais	~ Leave a comment
In “Die Keiservoël Oor Namaland” vertel ek die verhaal van Die Luchtenstein-gesin wat in 1906 in die destydse Duits-Suidwes-Afrika (DSWA) aangekom het om ‘n nuwe heenkome te vind. Dit gebeur teen die agtergrond van die Nama-oorlog waartydens wrede eksperimente en twee volkslagtings (“genocides”) plaasgevind het. Ek en baie ander beweer dat dit uiteindelik tot die Jode-volkslagting in Europa aanleiding gegee het.
Die hoof van die Luchtensteingesin was Joseph, of ou Joe, soos hy bekend gestaan het. Hy was ‘n baie suksesvolle transportryer n DSWA.
Joseph het ‘n broer Hugo gehad en Hugo was getroud met Hedwig Hertha, gebore Markowitz. Hulle het in Europa agtergebly terwyl Joseph en sy seun Ernst baie suksesvol in wat eers DSWA en later SWA was, geboer en sake gedoen het
Joseph se seun Ernst, die held in my verhaal, het voor die Tweede Wêreldoorlog probeer om sy oom Hugo en tannie Hedwig na Suidwes-Afrika te bring, maar het misluk. Die uieinde was dat hulle op 8 Mei 1942 deur die Nazis in Kulmhof (Chelmno in Pools) in Pole vermoor is, saam met 240 000-350 000 ander Jode. Kulmhof is nie so bekend soos Auschwitz of Dachau nie, maar dit is hier waar massamoorde met gas vervolmaak was. Rudolph Hess het blykbaar ‘n studietoer daarnatoe onderneem om te sien hoe dit werk.
Die Jode is gewoonlik per trein soontoe vervoer. Hulle is dan by Kulmhof na ‘n warm vertrek geneem waar hulle al hulle klere moes uittrek en dan agterin ‘n spesiale vragmotor geboender waar hulle met die gas vermoor is. Hulle lyke is dan in ‘n opelugkrematorium verbrand.
Hier is ‘n video van Kulmhof en een van die krematorium.
Mag ons dit nooit vergeet nie.
Met opregte dank aan Steven Robins, skrywer van Letters of Stone wat my van die Berliner Gedenkbuch bewus gemaak het.
Dag 88: Drie ander nuwe boeke
December 29, 2016 December 29, 2016 ~ Koos Marais	~ Leave a comment
Nadat “Die Keiservoël Oor Namaland” in April 2016 deur Cordis Trust gepubliseer is, het ten minste nog drie boeke oor daardie donker tydperk in Namibië se geskiedenis die lig gesien. Ek was die afgelope tien dae vasgevang in die bladsye van hierdie drie voortreflike boeke, vir meer as een rede.
Ek was bang dat ek iewers ’n basiese feitefout of verkeerde interpretasie in “Die Keiservoël” begaan het, en het aldrie boeke verslind, net om seker te maak. Gaandeweg het ek begin ontspan en het elkeen van hierdie voortreflike boeke nesgeskop in my kop, sodat ek nie anders kan as hulle lof te besing en om my lesers aan te raai om self die boeke ook te lees nie.
Die eerste van die drie boeke is eintlik ’n 2016 Protea heruitgawe van die 1979 publikasie “Die Herero-opstand 1904-1907” deur Gerhardus Pool, historikus van die Universiteit van Stellenbosch. Dit is ’n volledige, feitelike verslag, vermoedelik oorspronklik as ’n tesis of verhandeling aangebied, van die Herero-oorlog. Dit gee ’n deeglike uiteensetting van die oorsake en verloop van die oorlog en ek was aangenaam verras om te lees dat my eie feite in die kol was. Pool vel geen oordeel nie, hy vertel net die storie soos dit was, maar uit die aard en noodgedwonge toon van die oorspronklike publikasie kommunikeer dit nie die menslike, emosionele aard van hierdie wrede volksmoord nie.
Die tweede boek, “The Scattering” deur Lauri Kubuitsile, uitgegee deur Penguin, is iets gans anders, ’n pragtige roman oor die wel en weë van ’n paar Herero slagoffers, en interessant genoeg een Afrikaanse vrou, slagoffer van die Anglo-Boere-oorlog. Die Hereros vlug in die Omahake woestyn in, draai om, gee hulleself oor aan die sendelinge, vlug weer, word weer gevang en en word op Haai Eiland by Lüderitz geïnterneer. Gedurende hierdie proses word die slagoffers se vernedering en vernietiging op dramatiese wyse uitgebeeld. Die twee hoofkarakters, Afrikaner en Herero, se paaie kruis uiteindelik in die Okavango Delta waar die noodwendige en onafwendbare finale verontmensliking van die siel sy hoogtepunt bereik.
Derde op my lys, nie wat kwaliteit aanbetref nie, is nog ’n Penguin publikasie, “Letters of Stone” deur Steven Robins. Soortgelyk aan Elzabe Brits se “Geliefde Verraaier” is dit gebasseer op ’n aantal briewe, foto’s en dokumente van Robins se grootouers. Hy het in 2012 daarop afgekom na ’n begrafnis. In sy jeugdae was hy bewus daarvan dat sy voorouers in die Nazis se strafkampe omgekom het, maar dit het hom nooit werklik gepla nie, totdat hy die briewe begin lees en interpreteer het. Dit het hom op ’n speurtog na Duitsland en ander plekke geneem. Gaandeweg lees jy van sy oupa en ouma se groeiende onrus in Duitsland en desperate pogings om te ontsnap totdat die korrespondensie op ’n dag net ophou. Robins se werk is egter nie beperk tot sy eie familie nie. Sy speurtog het hom op eienaardige wyse bekend gestel aan die wrede en boosaardige dr Eugen Fischer, hoofskurk in my verhaal, “Die Keiservoël Oor Namaland.” Anders as in my boek verhaal Robins Fischer se werk onder die Rehoboth Basters, eerder as onder die Namas. Robins betoog, soos ek en baie ander, dat die Nazi wreedhede van 1939-1945 baie jare vroeër, ongeveer 1906-1908, in Duits-Suidwes-Afrika, vandag Namibië, begin het. Robins filosofeer vrymoedig oor die inhoud van die briewe en die beelde op die foto’s en neig daarna om apartheid met die Nazis te vergelyk, iets waarmee hy nie oortuig nie. Tog kan ons nie ontken dat daar destyds seker Nazis baie aktief in Suid-Afrika was nie.
Die lees van hierdie drie boeke, aan die einde van ’n jaar waarin ek self “Die Keiservoël Oor Namaland” die lig laat sien het, laat my met baie stof tot nadenke. Die wreedhede waaraan die Herero’s en Namas blootgestel was net so erg as dit waaraan die Duitsers die Jode, Roma, Sinti, Jehovas en homoseksueles blootgestel het, met een groot verskil: niemand weet (of het geweet) van Namibië se Namas en Herero’s nie. Nou weet die wêreld. Op ’n beskeie manier kon ek deel hê aan hierdie openbaring.
Op ’n meer persoonlike noot dink ek dat, as ek vooraf (voor 2007) hierdie drie boeke moes lees, ek nie die moed sou gehad het om die taak aan te pak nie. Aldrie boeke is uitstekend geskryf en gee saam ’n redelik volledige prentjie, maar ek kan met ’n mate van trots sê dat “Die Keiservoël Oor Namaland” se fokus vele ander aspekte belig.
Nou sit ek ongeduldig en wag op James Ambrose Brown se “The Return,” ’n baie ou boek wat ek deur middel van Bidorbuy gekoop het. Dit handel oor die lewe van Abraham Morris, Bondelswarts Nama-held.
November 25, 2016 ~ Koos Marais	~ Leave a comment
Dag 86: Die Keiservoël En Hemingways
November 14, 2016 ~ Koos Marais	~ Leave a comment
Cuan Elgin, skrywer van Bulala, links, en die uwe regs. Ons staan in Hemingway’s, bekende boekwinkel in Hermanus, waar ek jare gelede op “The Lonely Grave in the Fish River Canyon” afgekom het. Hierdie boekie het ‘n groot rol in my navorsing gespeel.
Op ’n dag, ’n paar maande nadat ek aan “Die Keiservoël Oor Namaland” begin skryf het, drentel ek in een van my gunsteling boekwinkels in die wêreld, Hemingway’s in Hermanus, en koop ek so klein, dun boekie met die titel, “The Lonely Grave in the Fish River Canyon.” Die Visriviercanyon is mos juis daar in die verlate suide van Namibië waar my verhaal hom afspeel.
Ek was besig om die wel en weë van Ernst Luchtenstein, soos oorspronklik aan my vertel deur oom Dickie Strauss van Kirriis-Wes, oos van Keetmanshoop, na te vors. Ernst en sy ouers, Duitse Joodse immigrante, was per ossewa van Lüderitz na Keetmanshoop op pad toe hulle deur ’n Nama-kommando oorval is. Frau Therese Luchtenstein, Ernst se ma, het op haar knieë geval voor die Namakaptein en om genade gesmeek, maar die kaptein het van sy perd geklim, sy hoed gelig, en verklaar, “Mevrou, staan op asseblief. Kniel voor God alleen. Ons maak nie oorlog teen vroue en kinders nie.” Hierdie gebeurtenis is ’n onomstootlike geskiedkundige feit wat deur verskeie bronne bevestig is en bring balans na ’n geskiedenis wat redelik eensydig vertel is.
Die Namas het die ossewa geplunder (dit was aljimmers midde in die Nama-oorlog, 1904-1908) maar die Luchtensteins ongedeerd laat wegkom, net om self die volgende dag in die hande van die Duitse Schutztruppe te val. Volgens oom Dicky is die Nama-kaptein in die tronk gestop, maar Ernst se pa, Joseph Luchtenstein het gereeld vir hom brandewyn in die sel gebring. Uiteindelik het die Schutztruppe hom opgehang, of so het oom Dicky geglo. Hy was nie seker wie die Nama-kaptein was nie. “Seker maar Sikon Koper of Jakob Morenga,” het hy gesê.
Ek het “The Lonely Grave in the Fish River Canyon” bestudeer en so ook baie ander geskrifte. Uiteindelik het ’n persoonlike ontmoeting met iemand in Windhoek my vermoedens finaal bevestig: dit was Cornelius Fredericks, leier van die Khowesin Namas van Bethanië.
In die klein boekie kon ek lees hoedat die einste Cornelius Fredericks en sy manne eers saam met die Duitsers teen die Herero’s geveg het, en slegs twee maande na die vernietigende Slag van Waterberg téén die Duitsers geveg het, na ’n formele oorlogsverklaring deur Hendrik Witbooi.
Op ’n kol bevind Cornelius hom in die Visriviercanyon. Die Duitse soldaat onder wie hy teen die Herero’s geveg het, kom soek hom om vrede te praat, maar een van Cornelius se manne vermoor hom, Thilo von Trotha. Vandaar die graf in die Visriviercanyon, wat elke stapper wat hierdie roete al gestap het, ken.
Die inligting in “The Lonely Grave in the Fish River Canyon” het nie net substansie aan my verhaal verleen nie, maar ook ’n pragtige sirkel van menslike emosies van liefde, verraad, eerbaarheid en hartseer voltooi. Ek is die skrywer CNL van Huyssteen ewig dankbaar.
Verlede week het ek spesiaal Hermanus toe gery om nog ’n sirkel te voltooi, die oorhandiging van my boek aan Hemingway’s. Groot was my verbasing toe ek Cuan Elgin agter die toonbank ontmoet, want sien hyself is passievol oor die geskiedenis en het ’n geskiedkundige roman, Bulala, die lig laat sien. Voortaan sal die mense van Hermanus en die Wes-Kaap “Die Keiservoël Oor Namaland” by Hemingway’s kan koop.
Die boek neem my op vreemde paaie in die volgende week of twee. Ek is uitgenooi om deel te hê aan ’n optog en opening van ’n uitstalling in Kaapstad se Kasteel, eerskomende Saterdag. Die uitstalling handel oor die verskriklike wreedhede wat gevolg het op die gebeure in my boek toe allerhande eksperimente op die Nama-krygsgevangenes op Haai-eiland in Lüderitz se hawe uitgevoer is. Een van die betrokke Duitse dokters het daarna twee boeke geskryf waarin hy die Namas as ’n minderwaardige ras beskryf het. Hitler het dit gelees, die dokter bevriend, en Mein Kampf geskryf. Net na die Nama-oorlog het Duitse psigiaters begin om hulle pasiënte te steriliseer en dood te maak, ’n direkte voorloper tot die Jodeslagting van 1939-1945. Die Duitse Psigiatriese Vereniging het eers in 2010 erken dat hulle voorgangers hieraan skuldig was.
Volgende week besoek ek Maltahöhe waar ek 400 van die boeke aan die Namibiese minister van kuns, kultuur en onderwys en die goewerneurs van die Hardap- en Karasstreke sal oorhandig. Hierdie skenking is moontlik gemaak deur die Trust vir Afrikaanse Onderwys, Windhoek se Lithon Foundation en my uitgewer, Cordis Trust.
Laastens kan ek noem dat ek baie hard besig is met die Engelse vertaling. Ek het tot dusver die hulp van drie persone gehad en tans werk ek en die eerste redakteur nou weer deur die teks. Watch this space!
August 15, 2016 ~ Koos Marais	~ 2 Comments