Die geskiedenis van die pes: elke groot epidemie - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die geskiedenis van die pes: elke groot epidemie
Kyk hoe die builepes deur die geskiedenis heen teruggekeer het en miljoene tot in die moderne tyd doodgemaak het.
Pes, moderne geskiedenis
Pes is 'n baie gevreesde siekte wat miljoene mense sedert die Middeleeue doodgemaak het. Dit word veroorsaak deur die bakterie Yersinia pestis, wat deur knaagdiere gevoer word, en die sterftesyfer is meer as 50% as die siekte nie behandel word nie. Die derde plaagpandemie strek tot in die twintigste eeu en stimuleer navorsing oor die oorsaak en oordrag van die siekte.
In die Verenigde State was daar jare lank geen ernstige plaagepidemies nie, alhoewel daar in die suidwestelike state soms gevalle voorkom. Wêreldwyd word jaarliks ​​van 1 000 tot 3 000 gevalle by die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) aangemeld, waarvan die meeste in Afrika, Suidoos -Asië en Latyns -Amerika voorkom. Dit is moontlik nie moontlik om pes uit te wis nie, maar uitbrake kan voorkom word deur die aantal knaagdiere te verminder. Voortdurende waaksaamheid met betrekking tot pes is ook nodig omdat dit 'n mate van potensiaal het as agent vir 'n bioterroriste -aanval.
Die geskiedenis van die pes: elke groot epidemie - geskiedenis
Man en siekte: die swart dood
Mense, plekke, geleenthede en terme om te weet:
Arno -rivier (Florence)
Hongersnood van 1315-1317
Rotvlooi (Xenopsylla Cheopis)
Boccaccio, Die Decameron
Dood van die dood
Vier ruiters van die apokalips
I. Inleiding: Europa voor 1347 CE
Europa het gedurende die Hoë Middeleeue (1050-1300 nC), maar die ouderdom van groei het sy limiet bereik in die latere deel van die dertiende eeu (laat 1200's). Teen daardie tyd is goeie landbougrond oorwerk, en nuwe velde was maar effens produktief. Namate die bevolking die vermoë van die land om sy inwoners te voed begin oorskry, was hongersnood op hande.
Erger nog, die klimaat van Europa was om redes wat nog onduidelik in 'n afkoelfase kom. Terwyl in die hoë Middeleeue 'n warm, droë klimaat oorheers het, het wêreldwye weerpatrone teen die begin van die veertiende eeu verander vir die kouer en natter. Wetenskaplikes vind vandag bewyse van hierdie sogenaamde & quotKlein ystydperk, & quot in pool- en alpiene gletsers wat die data toon, het op hierdie tydstip begin vorder. Boonop bevestig historiese rekords van die dag dat die winter van 1306-7 ongewoon ysig was, die eerste so 'n langdurige koue snap wat Europa in byna drie eeue verduur het.
Hoewel die daling in die globale temperatuur gemiddeld nie meer as een graad was nie, was dit genoeg om 'n beduidende impak op die landbou te hê. Graan- en graanproduksie moes byvoorbeeld in Skandinawië gestaak word, en wingerdbou (wynproduksie) het in Engeland onmoontlik geword, soos dit nog steeds is. Nie net koeler nie, maar ook natter, die klimaatverandering het toenemende reënval meegebring, wat ander probleme veroorsaak het, soos oorstromings. In die besonder, die Arno rivier wat deurvloei Florence (Sentraal -Italië) het baie brûe met die krag van sy waters meegesleur.
Maar die eerste werklike pan-Europese katastrofe as gevolg van die aanvang van die "Klein ystydperk" was 'n wydverspreide mislukking van gewasse. Vanaf 1315 was die weer so reënerig dat die meeste korrels wat in die grond gesaai is, wortelvrot opgedoen het, as hulle enigsins gewei het. Die gebrek aan son, hoë humiditeit en koeler temperature beteken ook dat water teen 'n stadiger tempo verdamp het, wat die produksie van sout laat daal het. Minder sout het dit moeiliker gemaak om vleis te bewaar, en dit, tesame met die verliese in die landbou, het teen die einde van die jaar tot hongersnood gelei.
Toe dieselfde weer gebeur in 1316 en dan weer in 1317, moes die boere hul saadkorrels eet. Met min hoop op herstel, selfs al verbeter die weer, het wanhoop oor die vasteland versprei. Om te oorleef, het mense katte, honde, rotte geëet en, volgens sommige historiese verslae, hul eie kinders. Soms word die aankondiging van 'n misdadiger se teregstelling as 'n uitnodiging vir ete beskou.
Later gebrandmerk die Hongersnood van 1315-1317Hierdie ramp was die begin van 'n afname in die Europese bevolking wat langer as 'n anderhalf eeu sou duur. Baie stede is swaar getref, byvoorbeeld, in Ieper (Vlaandere) sterf 'n tiende van die bevolking in ses maande en in Halesowen (Engeland) het die bevolking gedurende hierdie tydperk met vyftien persent gedaal. .
Tog kon hierdie uitgeteerde siele nie geweet het dat erger, veel erger, op die horison skuil nie. 'N Holocaust van ongekende woede het hulle en hul kinders agtervolg. Buite in die binneland van Asië was daar 'n biologiese bedreiging, 'n roes wat die gesig van Europa vir ewig sou verander. builepes.
II. Die Swart Dood (1347-1352 CE)
Die Swart Dood is die grootste siekte tot nog toe in die Westerse beskawing, 'n ware en letterlike plaag. Die woord plaag kom van 'n antieke Griekse mediese term pl & ecircg & ecirc dit beteken 'slag' dit verwys na die spoed waarmee die siekte sy slagoffers laat val, en hierdie plaag was 'n ware doodslag vir die Middeleeuse Europa. Die Swart Dood, of eenvoudig "The Plague," het so vinnig en kragtig op sy slagoffers gekom en met so 'n afbrekende ontwrigting van die fasiliteite, het dit in die dag vir die kykers gelyk asof die persoon deur 'n onsigbare mag geraak is.
Tog was dit in werklikheid nie die eerste keer dat builepes 'n kwaai hand na Europa gebring het nie. So ver terug as 664 nC toe dit bekend was as die "Paleis van Cadwalader's Time", het hierdie siekte die kontinent getref. Maar in daardie tyd was daar baie minder mense in Europa en dit het baie stadiger beweeg van plek tot plek, aangesien daar min handel of reis was na die ineenstorting van Rome (sien hoofstuk 8). Die meer goed verbonde en lewensbelangrike Europa van die jare na die hoë Middeleeue was 'n baie beter gasheer vir hierdie plaag.
A. Die aard van bobiese plaag
Verwoestend aangesien die Swart Dood in die veertiende eeu vir die mensdom was, is dit belangrik om 'n sentrale kenmerk van hierdie siekte te onthou. Gewoonlik woon dit nie onder mense nie. Pes is endemies —'n Grieks-gebaseerde woord wat "aanhou" in 'n bevolking onder knaagdiere regoor die wêreld beteken, veral die rotte van Sentraal-Asië, waar dit op 'n lae vlak bestaan ​​en nie wyd vernietigend is nie. As dit om een ​​of ander rede in ander biologiese groepe uitbreek, kan dit word epidemie ("teen 'n bevolking").
Al met al is die builepes fundamenteel 'n rotsiekte, aangesien dit nie lank aanhou in menslike gemeenskappe waar rotte afwesig is nie. Rotte is egter nie die oorsaak van Pest nie patogeenNet soos menslike gashere is hulle die slagoffers van die siekte. Die werklike patogeen is 'n basil ('n vorm van bakterieë pl. Basille) wat genoem word Yersinia pestis, wat in 1894 die eerste keer geïsoleer en geïdentifiseer is deur die Franse bakterioloog, Alexandre Yersin, na wie dit vernoem is. Vir al die vernietiging Yersinia pestis Mense ten tyde van die Swart Dood het nooit geweet dat hierdie basil die oorsaak van die plaag was nie. Sy onsigbare meganismes gekombineer met die buitengewone spoed en geweld waarmee dit aangeval het, het dus baie bygedra tot die terreur en sielkundige skade wat dit aan die laat Middeleeuse Europa aangerig het.
Tog, met die wete van die lewensiklus van Yersinia pestis is noodsaaklik vir die moderne begrip van die impak daarvan op die menslike geskiedenis en die verloop van die siekte in die 1300's. Hierdie basil leef normaalweg as 'n lae graad infeksie in die bloedstroom van rotte. Dit beweeg van rot tot rot via vlooie, veral die rot vlooi (Xenopsylla cheopis), wat in mediese terme die vektor (& quotdraer & quot) van Pes. As 'n rotvlooi 'n besmette rot byt, drink dit soms in Yersinia pestis saam met die rot se bloed. As dit die geval is, bly die basil in die spysverteringskanaal van die vlooi waar dit geweldig begin voortplant totdat dit 'n vaste massa vorm en die vertering van die vlooi blokkeer.
Met sy spysverteringskanaal belemmer, begin die vlooi honger ly. Van honger spring hy van rat tot rot en byt hulle herhaaldelik, maar as gevolg van die dermblokkade wat veroorsaak word deur die stolsel basille in die ingewande, kan dit nie die bloed wat dit ingeneem het, insluk nie, sodat dit spoeg wat hy drink in die rot se bloedstroom. Saam met die gestorte bloed kom daar klonte van Yersinia pestis uit die maag van die vlooi ontsnap. Dit veroorsaak dat 'n onbesmette rot besmet raak, en as die immuunstelsel van die rot stadig reageer, oorval die vinnig vermeerderende patogeen die dier wat vrek. Maar as die immuunrespons van die rot vinnig is, kan dit die infeksie teenwerk en onderdruk. Die basil bly voort as 'n nie-dodelike parasiet wat in die bloedstroom van die rot woon, waar dit wag totdat 'n onbesmette vlooi dit toevallig inneem. En so die lewensiklus van Yersinia pestis gaan voort terwyl hy heen en weer vlieg tussen sy twee leërskare, die rot en die vlooi, en gebruik elkeen om die ander te besmet.
Onder normale omstandighede is hierdie siklus beperk tot rotte en vlooie, maar as 'n biologiese ontwrigting voorkom, kan die siekte uit sy normale beperkte nis versprei. As die rotpopulasie byvoorbeeld om een ​​of ander rede skerp afneem, sal vlooie gedwing word om na ander gashere, soos ander soorte knaagdiere, huisdiere of selfs mense, te verhuis. Terwyl rotte die voorkeurgasheer van Xenopsylla cheopisAs hongersnood te kampe kry, sal hierdie vlooi byna enige soogdier voed.
As besmette rotvlooie mense begin byt, waarvan die meeste nie weerstand teen pes het nie, kan die siekte epidemiese vlakke bereik. In hierdie geval sterf individue gewoonlik binne vyf dae vanaf die eerste simptome, in sommige gevalle oornag. Die menslike immuunstelsel word gewoonlik oorweldig Yersinia pestis wat voortplant in die bloedstroom van die slagoffer. Maar as dit vinnig genoeg reageer, is oorlewing moontlik. As dit die geval is, onthou die liggaam die infeksie en voorkom hy 'n tweede aanval. Baie min mense het ooit twee keer plaag opgedoen.
As gevolg van die terreur wat deur hierdie siekte geïnspireer is en die groot aantal mense wat geteister is, is die vordering van builepes tydens die slagoffers daarvan goed gedokumenteer. Begin met koors sodra die immuunstelsel die teenwoordigheid van 'n vreemde organisme opgemerk het, begin die limfknope van die slagoffer swel terwyl die liggaam die besmetting probeer uitspoel. Hierdie nodusse is in die nek, oksels en lies geleë en word sigbaar vergroot. Gebel boewe (sing. bubo), is geswelde limfkliere een van die mees kenmerkende en pynlikste kenmerke van die siekte en gee dit die naam 'quotububoniese' plaag.
Gewoonlik ervaar die slagoffer op die derde dag hoë koors, diarree en delirium, en begin swart kolle op die vel verskyn, veral op die punte van die vingers, die neus en oral waar daar 'n konsentrasie kapillêre is. Die rede vir die swart spatsels is dat die liggaam se kleiner bloedvate verstop raak met basille en breuk, en bloed so erg begin lek dat dit onder die epidermis sigbaar word. Dit word dikwels, hoewel verkeerd, gesê dat die uitbraak van die pes in 1347 die 'Swart dood' genoem word as gevolg van die verdonkering van die slagoffer se vel. Die 'swart' in die swart dood kom waarskynlik af van die Latynse woord atra, wat beteken "swart, verskriklik." Die dood volg gewoonlik kort daarna, meestal as gevolg van septisemie (bloedvergiftiging) as gevolg van massiewe interne bloeding, terwyl die bloedstroom met bakterieë oorlaai word.
Dit is egter nie die enigste manier waarop die siekte bekend is nie. Byvoorbeeld, die buboe van 'n slagoffer kan so swel dat dit deur die veloppervlak bars, meestal op die vyfde dag na infeksie. Hierdie proses is uitermate pynlik, en Middeleeuse mediese rekords vertel hoe pasiënte skynbaar naby die dood skielik uit die bed sou spring terwyl hulle bubbels bars, pus en besmetting uitspoeg. Vir al die trauma wat dit veroorsaak, is die bars van buboes egter glad nie 'n slegte ding nie. Vir die eerste keer is die oorlewing van die pasiënt so lank 'n goeie teken op sigself, en minstens die helfte van die slagoffers sterf gemiddeld voordat die buboe die kans kry om te bars en die uitskakeling van basille deur die barsende kliere, help ietwat om die infeksie skoon te maak.
Daar is nog erger. Daar is 'n nog meer virulente plaag wat direk van mens na mens kan oorgaan, sonder om vlooie as vektore te gebruik. In hierdie vorm genoem longplaagword die basille direk van een menslike gasheer na 'n ander oorgedra op deeltjies wat deur die besmette uitgeasem word. Aangesien die longe ontwerp is om materiaal wat deur die lug gebore word, doeltreffend in die bloedstroom in te voer, is longontsteking veral vinnig besig om sy slagoffers aan te val en is dit byna altyd dodelik. Diegene wat longontsteking opdoen, is geneig om skielik in duie te stort, bloed te hoes en te sterf, soms binne enkele ure.
Daar was geen geneesmiddel vir builepes in die Middeleeue nie, inderdaad niks tot die ontdekking van antibiotika in die moderne tyd nie. In die lig van hierdie onbekende en onherstelbare aanslag, het die Middeleeuse mense die siekte aan verskeie faktore toegeskryf: 'slegte lug', 'hekse', astrologie en 'n seldsame belyning van planete. Die voorkoms daarvan het in werklikheid die ergste in alle groepe en klasse gebring. Moslems blameer Christene, Christene blameer Moslems, en almal blameer die Jode.
Die Swart Dood was dus nie net vernietigend vir die fisiese welstand van die Middeleeuse Europa nie, maar ook vir die algemene geestesgesondheid, 'n situasie wat net soveel te doen gehad het met die tydsberekening van die begin daarvan as met enigiets anders. Op die hoogtepunt van die hoë Middeleeue was mense al geskok deur die verbrokkeling van die Kerk, die hongersnood van 1315-1317 en die uitbreek van die Honderdjarige Oorlog. Nadat die plaag uitgebars het en binne slegs vyf jaar 'n kwart tot 'n derde van die inwoners van Europa doodgemaak het, het nie net die bevolking nie, maar ook die moraal 'n rekord laagtepunt bereik.
B. Die verloop van die Swart Dood
Daar kan min twyfel bestaan ​​dat die Swart Dood begin het voordat die eerste historiese verslae sy teenwoordigheid aangeteken het, maar waar of hoe dit onduidelik is. Tog bied die geskiedenis 'n paar opwindende vooruitsigte. By die ondersoek na die oorsprong daarvan, is dit goed om 'n sentrale kenmerk van builepes te onthou: dit is nie 'n menslike siekte nie, maar 'n siekte wat gewoonlik deur rottebevolkings versprei word. Die waarskynlikheid is dat die Swart Dood dus voor 1347 begin het met 'n soort versteuring in knaagdiergemeenskappe, waarskynlik in Sentraal -Asië, aangesien alle historiese gegewens daarop dui dat dit die geografiese oorsprong daarvan is.
As 'n mens mettertyd vorentoe beweeg na die eerste verskyning van Pest in Europa in 1347, word die prentjie beter, as dit nog vaag is. Om een ​​of ander rede het die siekte op groot skaal versprei na die marmotte van Sentraal -Asië, 'n soogdier wat lyk soos 'n houtkapper of 'rockchuck'. Dit is redelik om aan te neem dat hierdie diere min weerstand teen plaag het, wat veroorsaak dat hul bevolking vinnig begin vrek in hul massas. Rond die middel van die 1340's het Asiatiese trappers wat marmotte vir hul huide gejag het, baie dooies gevind, 'n skynbare seën, maar met 'n vreeslike prysetiket daarby. Onbewus van die gevaar wat hulle in die gesig staar, het die vangers die diere gevlek, hul huide opgepak en aan handelaars verkoop.
Hierdie kleinhandelaars stuur dan die marmotvelle in geslote houers na die beroemde Sy pad, wat dwarsdeur Asië loop, tot by China, deur Saray en Astrakhan, noordwes van die Kaspiese See, tot Kaffa Dit is 'n hawe op die Krim -skiereiland aan die noordelike oewer van die Swart See en was destyds een van die belangrikste poorte tussen Oos en Wes. Peste kon dus nie in beter omstandighede beland het weens die verspreiding daarvan nie: 'n hawedorp vol mense, diere en vrag, waarvan baie na alle eindes van die bekende wêreld onderweg was. Teen daardie tyd het die nuus inderdaad die Moslems in die Nabye Ooste bereik dat 'n verwoestende siekte die marmotvangers van Sentraal -Asië en die handelaars wat hul goedere verkoop het, doodgemaak het, maar hierdie verslae word oor die algemeen in die Weste geïgnoreer. Dit is welbekend dat handelaars nie net eksotiese goedere dra nie, maar ook skinderbekke.
Toe die houers met die marmotvelle in Kaffa oopgemaak word, is die rotvlooie wat daarin vasgekeer is, in 'n wesenlik weerlose bevolking vrygelaat. Dit het ongetwyfeld begin met die aftakeling van die plaaslike rotte, maar dit het waarskynlik nie in die historiese rekord gekom nie en kort daarna het die infeksie en die dood van baie ander soorte soogdiere gevolg, nie een met 'n beduidende weerstand teen hierdie patogeen nie. Aangesien mense nie hoog op die lys was nie, omdat rotvlooie ander diere soos katte, honde en selfs beeste bo mense verkies, het dit 'n rukkie geneem voordat die epidemie ons spesie getref het.
Hierdie aanvanklike vertraging was 'n belangrike rol in die ernstige vordering van die siekte. Dit het verseker dat Plague homself aan boord kon vestig op die vele skepe wat Kaffa elke dag verlaat. Hier begin uiteindelik historiese dokumentasie van die builepes as 'n menslike siekte ontstaan. Teen die einde van 1347 is daar bewyse van sy teenwoordigheid in Konstantinopel, en kort daarna Genua in Italië en Messina op Sicilië. Die Bisantynse keiser Cantacuzenus kyk hoe dit sy eie seun besmet en verteer en, soos die ou Griekse historikus Thucydides, 'n patologie aangeteken, 'n verslag van die mediese verloop daarvan.
Uit vrees vir die pes, het die Genoese tot hul blywende diskrediet buitelandse skepe van hul hawe afgedraai, wat nie net die verspreiding van die siekte versnel het nie, maar niks om Genua te spaar nie. As 'n reël het pogings om pes in die Middeleeue te beperk, hoofsaaklik daartoe bygedra dat dit meer wyd versprei is, aangesien middeleeuse kwarantines die besmetting in 'n gebou verwyder het. Dit het net rotte, vlooie, mense en basille, die noodsaaklike bestanddele in Pes, in die omgewing gedwing. Soos die Geneesers van hierdie dag die betekenis daarvan geken het, maar nooit heeltemal verstaan ​​het nie, kan rotte van besmette skepe swem en sodoende vlooie en buikplaag saamneem.
Kort daarna verskyn die Swart Dood in Pisa (Italië) en Marseille (aan die suidelike kus van Frankryk). Dit het ook nie die Moslemwêreld gespaar wat die eerste keer sy verwoesting in Alexandrië (Egipte), hul groot hawestad, gesien het nie. Van daar het dit ooswaarts na Damaskus en Beiroet verhuis, en ook weswaarts na Marokko en Spanje. Maar die skoner en oor die algemeen meer rotvrye omgewings van Islamitiese gemeenskappe, waar medisyne en gesondheid destyds baie meer gevorderd was as in die Weste, het die verspreiding van Pes ooswaarts verhinder en dit het relatief min slagoffers daarheen geneem, ten minste in vergelyking met Wes-Europa .
Vroeg in 1348 het die siekte 'n skeidingslyn weswaarts in Frankryk begin afsny en verder toegesak Bordeaux, 'n hawe in die Aquitaine -streek in die suidweste van Frankryk, bekend vir die uitvoer van wyn. Op 'n skip vol klaret bereik Pest Engeland laat dieselfde jaar. In 1349 is 'n ander skip, hierdie een wat Engelse wol na Skandinawië vervoer het, 'n paar dae opgemerk nadat dit sy tuishawe verlaat het, doelloos voor die Noorse kus. Die inwoners het geroei om dit te sien en sy bemanning is dood, maar sy vrag was ongeskonde. Hulle het gelukkig die wol geneem en saam met hierdie skat besmette vlooie.
Asof daar uit 'n gedeelte in die Ou Testament getuig van die agtste gebod, "jy mag nie steel nie," het Pes met wraak in Skandinawië uitgebreek. Van 1350 tot 1352 het dit vinnig voortgegaan en Denemarke, Duitsland, Pole en uiteindelik Rusland verwoes. Nadat hy 'n vyfjarige stroombaan van Europa met die kloksgewys in Europa gemaak het, het dit uiteindelik teruggekeer na dieselfde afgeleë Asiatiese agterland waaruit dit oorspronklik ontstaan ​​het en verdwyn het. Die Swart Dood self was verby, maar die ergste het nog voorgelê, die herinneringe aan sy onstuimigheid en die verlammende, misselike vrees dat dit eendag sou terugkeer, soos dit in die komende eeue sporadies gebeur het.
III. Die negatiewe gevolge van die Swart Dood
Die gevolge van die Swart Dood op die kultuur van laat -Middeleeuse Europa is onmeetbaar en, nodeloos om te sê, meestal negatief. Op sigself is die afname in bevolking die aangesig van die Westerse beskawing vir ewig verander en die totale bevolking van Europa sou eers na 1300 en 'n half eeue voor die 1347-vlakke oortref om te herstel van wat begin het toe 'n half dekade van menslike ondergang die impak van hierdie siekte tot sy reg laat kom perspektief. In terme van bloedbad alleen, het geen oorlog selfs naby die vlak van langtermyn verwoesting gekom nie.
Gegewe die dag en ouderdom, is dit moeilik vir historici om betroubare, selfs redelike bevolkingsgetalle te lewer. Dit help ook nie dat baie plaaslike regerings voor die Swart Dood ineengestort het ná die Groot Hongersnood van 1315-17 en die uitbreek van die Honderdjarige Oorlog (1337-1453). Tog is dit waarskynlik veilig om te sê dat iets in die orde van 'n kwart tot 'n derde van die bevolking van Europa tydens die Swart Dood gesterf het, tot soveel as twintig miljoen mense. Waar die getal ongevalle met enige sekerheid bereken kan word, byvoorbeeld, in stedelike sentra soos Parys, is dit duidelik dat die Swart Dood en herhaling van Pes tussen 1348 en 1444 die bevolking met die helfte verminder het, indien nie meer nie.
Die resultate van hierdie besmetting was egter nie net in sterftes alleen nie, maar ook in demografie en sielkunde. Grimmige ervaring het mense vinnig geleer dat Plaag stede swaarder verwoes het as plattelandse gemeenskappe. Die rede hiervoor was dat die bacillus afhanklik is van vlooie wat rotte as die belangrikste vektor dra en die vergruis en vuilheid van die stadslewe het baie bygedra tot die verspreiding van builepes, maar dit was nog nie bekend nie. Die gevolg was dat mense in groot getalle uit die stede van Europa gevlug het. Selfs klein dorpies is ontvol gelaat, wat 'n neiging tot de-verstedeliking baie meer katastrofies as die gevolg van die verbrokkeling van Rome 'n millennium tevore. En daardie, moet ons onthou, het die Middeleeue versnel.
Hierdie golf van de-verstedeliking en die gepaardgaande rampe daarvan word goed bewys in die kuns en literatuur van die dag. Waarskynlik die bekendste literêre werk van daardie tyd, Die Decameron deur Boccaccio, 'n versameling Middeleeuse verhale en folklore, speel af op die Italiaanse platteland, waar aristokrate wat vlug uit die plaag terwyl dit Florence verwoes, sonder hul gewone vermaak gestrand is. Om die tyd deur te bring, vertel hulle mekaar verhale, waarvan Boccaccio 'n ryk stoorkamer met tradisionele vertellings gekry het. Die Decameron dien later as die grondslag vir baie ander Renaissance -werke, waaronder verskeie van Shakespeare se toneelstukke. Dit is dus geen wonder dat soveel van sy dramas fokus op die dood en die donkerder kant van die menslike lewe.
Die visuele kunste van die dag het selfs meer direk gefokus op die gevolge van die Swart Dood. 'N Makabere fassinasie met die dood en die sterwensproses vervul skilderye en beeldhouwerke uit die veertiende en vyftiende eeu. Hieruit het baie van die doodsbeelde ontstaan ​​wat vandag bekend is: die Doodsengel, die & quotdans van die dood, & quot en Albrecht D & uumlrer se beroemde ets, & quotDie vier ruiters van die apokalips. & quot Kunstenaars se klem op die demokratiese aard van die dood, wat ryk en arm, edelman en boer, heidene en priester wegneem, het die deur wyd oopgemaak vir 'n algemene bevraagtekening van die kultuur waarop die Middeleeuse sintese berus het, soos die goddelike reg van konings en die klassekonstrukte wat diensknegte aan die land vasgemaak het. Hierdie postulate het min gekry om hulp en baie minder verduideliking of vertroosting.
Dit het ook die weg gebaan tot uiterste gedrag. Baie mense het hul sterflikheid afgestaan ​​en het aan skandelikheid en ontheiliging oorgegee, terwyl ander hulle tot godsdiens en uiterste vroomheid gewend het. Ten spyte van die wydverspreide verwoesting van beide geestelikes en gemeentes, het die Kerk ironies genoeg ryker geword as ooit. Meer as een persoon in 'n desperate poging om die Engel van die Dood af te weer, het alle wêreldse besittings aan die Kerk oorgegee. Toe hierdie biddende geskenke nutteloos was, het die kerk en die pousdom in Rome veral 'n geldsak en dade oor die hele Europa gehou. Die mislukking van die Kerk om goddelike barmhartigheid vir sy mense te verkry, was dus een van die grootste bulmarkte ooit, 'n ironie wat nie heeltemal verlore geraak het nie.
En oral waar die kreet van & quotPlague! & Quot gehoor is, manifesteer wanhoop nie net in kuns en letterkunde nie, maar ook in bisarre sosiale verskynsels, waarvan een was flagellante. Professionele selfmartelaars wat van stad tot stad gegaan het, die flagellante het hulself teen 'n vergoeding gesmeer om God se guns te bewys aan 'n gemeenskap in die hoop om die builepes te voorkom, volgens die Middeleeuse logika, was die Swart Dood 'n straf vir sonde en die versoening daarvan moet in werklike, fisiese terme betaal word —vlaggelante dien dan as 'n manier waarop mense daardie kwytskelding van sonde kan koop teen die prys van migrerende seuns. Siektes en dood van elke aard, het dit gelyk, volg vinnig op mekaar in 'n spiraal van eindelose wanhoop.
IV. Die positiewe gevolge van die Swart Dood
As die plaag bedaar, word die verkeer erger. (Onbekende satirikus)
Met dit alles lyk dit moeilik om te glo, maar daar was ook positiewe gevolge vir die Swart Dood. Hoofsaaklik, mannekrag was skielik van veel groter waarde as wat dit voorheen was. Boere was vir die eerste keer in eeue nie in groot getalle beskikbaar nie en edeles het gesukkel om die arbeidsmag te bekom wat nodig was om hul lande te saai en hul oeste te oes. So het die laat -Middeleeuse boer hom redelik onverwags en ongeëwenaard in aanvraag gevind, 'n verskuiwing wat die Europese samelewing tot in sy kern geskud het.
Konings en hertogte moes nou met hul arbeiders onderhandel oor werksomstandighede, en die onderklasse kon beter vergoeding vir hul dienste eis. Lone het gestyg, op sommige plekke verdubbel dit in slegs een jaar. Terselfdertyd het pryse gedaal omdat daar minder mense was om goedere te koop. Dus, tussen die stygende produksiekoste en die dalende inkomste, het die middelklasheren probeer om 'n prysstop te dwing, en toe hulle nie kon nie, het baie moed opgegee en hul boedels verkoop.
Die gevolglike sosiale omwenteling versnel tendense in sosiale evolusie wat reeds voor die verwoesting aan die gang was. In die besonder het die Swart Dood beëindig diensbaarheid in Europa —diensknegte was virtuele slawe, kleinboere wat na die land gebring is en verplig was om in sekere gebiede te boer sonder om 'n ander rede as wat hulle voorouers gehad het, die impak van die plaag op die samelewing is duidelik sigbaar as 'n mens die plekke vergelyk waar dit swaar getref het met diegene wat dit nie gedoen het nie ' t. In Rusland, byvoorbeeld, waar die siekte nooit so vernietigend was nie, het die diensbaarheid tot in die negentiende eeu as 'n sosiale instelling voortgegaan. As sodanig het Plague sommige dinge ten goede verander.
Die groei van werkersregte was op sy beurt die stimulus vir ander sosiale verandering in Europa, terwyl arbeiders oor die hele vasteland vir hul regte begin veg het. In 1358 het Franse werkers byvoorbeeld gesamentlik die Jacquerie, het in opstand gekom in 'n poging om beter werksomstandighede vir boere te skep. Twee dekades later in 1378 volg die Italiaanse werkers in Florence die voorbeeld, en in 1381 doen die Engelse baie dieselfde in die Boereopstand. As hierdie omwentelinge tot niks meer as verwoesting en plundering gelei het nie, bewys dit net dat werkers en hul leiers nog nie gereed was om die verantwoordelikhede van die bestuur van die lewe in die hoofstroom op te neem nie, nie dat hul strewe na onafhanklikheid en selfbestuur onregverdig was nie. Daar is geen twyfel dat hierdie pogings om algemene regverdigheid en ordentlikheid in die werkplek te bewerkstellig, die ontwikkeling van moderne vakbonde voorspel. Die Swart Dood het dus 'n verandering ten goede gebring, ten minste onder die van die werkersklas wat die aanslag daarvan oorleef het.
Aangesien die landbou -georiënteerde herinneringsisteem wat die lewe gedurende die hoë Middeleeue oorheers het, stadig misluk het, bedryf gestyg het, nog 'n voordeel in die nasleep van die Swart Dood. Toe die groot impak van die siekte nie meer gevoel is nie, het die dorpe in Europa vinniger herbevolk as kleiner gemeenskappe op die platteland. Hierdie nuwe, verstedelikte Europa het die weg gebaan vir 'n samelewing en ekonomie wat op verskillende beginsels gebaseer is, wat die grondslag gelê het vir die moderne lewe, 'n era waarin stede, nywerheid en handel oorheers het bo boerdery en om in die land te woon.
En 'n ander positiewe gevolg van die builepes was die ontwikkeling van medisyne as 'n wetenskap in die Weste. Terwyl Islamitiese dokters in die laat Middeleeue eeue lank verstandige maatreëls soos algemene netheid en die waarde van die bestudering van anatomie bepleit het, was Westerse genesers voor 1347 nog steeds beswaard deur die Middeleeuse minagting van die liggaam en antieke mediese dwalings soos die teorie van humors. Maar toe Pest bykans al die dokters in Europa uitwis, net soos die geestelikes, soos priesters, die sterwendes versorg het, en dit in 'n hoër tempo blootgestel is aan die meer virulente pneumoniese vorm van Pes, het dit 'n neerslag gehad. verandering in sowel personeel as voorskrif. Ironies genoeg is moderne Westerse medisyne danksy baie te danke Yersinia pestis, een van die gruwelikste mislukkings daarvan.
V. Gevolgtrekking: Die einde van die bobbes?
DNA is nie die lot nie --- dit is die geskiedenis. . . . Iewers in u genetiese kode is die verhaal van elke plaag, elke roofdier, elke parasiet en elke planetêre omwenteling wat u voorouers kon oorleef. (Sharon Moalem, Oorlewing van die siekstes )
A. Die nadoodse dood van die Swart Dood
Die aanval van die plaag op die Weste het nie met die Swart Dood geëindig nie. Lank na 1352 het buboe steeds tussen Europa in 1369, 1374-5, 1379, 1390, 1407 en so tot en met 1722 onderbreek, maar die siekte het die moderne wêreld nooit weer getref met die krag wat dit in 1347 gedoen het nie. Alhoewel besondere uitbrekings in 1665 in Londen en so laat as 1896 in Bombay (Mumbai) aangeteken is, het die infeksiesnelheid en die persentasie van die bevolking wat gedood is, altyd gestop voordat hulle die vlak bereik het wat dit in die middel van die veertiende eeu gehad het, en meer Dit was belangrik dat herhalings altyd gelokaliseer is. Dit laat 'n belangrike vraag ontstaan: waarom het Pest nie weer so erg getref as toe dit die Swart Dood geloods het nie?
Geskiedkundiges en dokters het 'n raaisel oor hierdie aangeleentheid gehad, en alhoewel baie antwoorde voorgestel is, het niemand 'n algemene erkenning gekry nie. Een daarvan is dat die generaal higiëne van die Europeërs het verbeter na die Middeleeue, maar hoewel mense na die veertiende eeu eintlik meer begin bad het, het rotte en vlooie wat sentraal is by die verspreiding van pes, nie beter gesondheidstandaarde aanvaar nie. Fleas were certainly a persistent factor in human life until quite recently, so hygiene is not likely to be the reason Plague has never reappeared in as devastating a form as it was in the 1300's.