Maar vandag lyk die leë swembad soos ’n oop wond in die aarde en bossies groei geil waar blou water eens teen die wande geklots het.
Net die murasies van ’n kantoortjie wys dit was eens ’n plek waar gesinne vergader het. Vir sommige mense is dit ’n hartseer storie van verval wanneer hulle op reis deur die platteland iewers op die oorblyfsels van ’n openbare swembad afkom.
“Dit het ’n magiese skoonheid wanneer jy sien hoe die natuur dié mensgemaakte strukture stelselmatig oorneem en vernietig,” sê hy.
Dit is juis dié tonele wat sy kunstenaarsiel roer; Willem is immers self ’n seun van die platteland. Hy het in die laat 1980’s en vroeë 1990’s op die Noordwes-dorpie Stella grootgeword.
Om sy studielening terug te betaal, is hy Londen toe, waar hy administratiewe werk by ’n sekuriteitsfirma gedoen het. Daar het hy ’n meisie uit Pretoria raakgeloop wat in die Britse hoofstad as bloemis gewerk het.
Gou was hy en Linda ’n paartjie en in 2002 het hulle op Lindley in die Oos-Vrystaat getrou, waar haar ouers grootgeword het. Met die gesin se terugkeer na Suid-Afrika in 2006 het hulle by Linda se familie in die Oos-Vrystaat gekuier toe sy vir Willem die skilderagtige dorpie Rosendal gaan wys.
“Terug by die huis sal ek deur die foto’s werk voor ek besluit wat geskilder gaan word,” verduidelik hy sy werkmetode.
"Verbygangers sal dalk nie eens die ou struktuur opmerk nie, maar agter elke bouval is ’n storie. Dit verleen ’n vorm van misterie aan my skilderye. Elke skildery is bloot ’n toneel of plek waarop ek toevallig afgekom het; ek dokumenteer dit eintlik net.”
Dit is teen dié agtergrond dat hy verlede jaar besluit het om vir ’n nuwe reeks skilderye op vervalle swembaddens te fokus.
“Dit is maar my manier om hulde te bring aan die plekke wat ek teëgekom het. Soort van ’n visuele dagboek,” verduidelik hy.
“Vir sommige mense is my skilderye nostalgies; ander ervaar weer woede oor die verval,” sê hy. Willem sê hy wil nie aan ander voorskryf “wat hulle moet voel” wanneer hulle na sy werk kyk nie.