September | 2014 | Pixie se Pad
Dag 2292 – 2333 – Wanneer die foon lui
September 28, 2014 September 28, 2014 / nadinecvanstaden	/ 6 Comments
Dis 'n oproep wat ons weet gaan kom. Maar niemand van ons weet wanneer nie. Jy probeer aangaan met jou lewe, want om vir daardie oproep te sit en wag is soos om te kyk hoe verf droog word. Jy hoop eintlik dit gaan nie kom nie. Dat een of ander wonderwerk gaan gebeur voordat dit nodig is vir een van daardie persone om die oproep te maak.
Maar toe kom dit.
"Julle moet nou 'n plan maak met julle ouers."
Dis Manlief se tannie. Wat vir die derde keer hierdie jaar by Manlief en Kleinboet kla oor hulle ouers wat by hulle intrek geneem het en duidelik geen plan het om aan te beweeg nie. Aanvanklik sou hulle gebly het vir drie weke. Drie weke staan nou al by 'n jaar.
"Maar wat bedoel, tannie?",
wou Kleinboet weet, en verduidelik dat Manlief dan vir hulle 'n plekkie wou koop in 'n aftree oord, wat sy ouers van die hand gewys het. Die huisie was nou wel nie groot nie, maar dit sou hulle veilige hawe in Parys, langs die Vaalrivier, gewees het. Kleinboet het briesend geraak, maar Manlief het net sy skouers opgetrek en eventueel 'n sms aan sy tannie gestuur. Die boodskap het basies gestel dat die offer van Parys nie meer op die tafel is nie, aangesien ons die geld nodig gehad het. Kort en kragtig. En basies – julle het almal 'n kans gehad. 'n Ge-modder-slingery het toe heen en weer oor die foon netwerke ontstaan, terwyl die twee mense wat verantwoordelik is vir die ongelukkigheid, salig onbewus is van die storm wat losgebars het.
Manlief en sy een niggie begin toe 'n paar dae later, soos volwassenes, oor die situasie praat. En Manlief kom met haar ooreen dat hy weer sal kyk of daar eenhede beskikbaar is in Parys. En sy niggie stem saam dat sy met haar ouers sal praat. Dat hulle-hulle huis gaste solank moet begin voorberei dat hulle binnekort moet trek, maar nie op straat sal sit nie. 'n Dag later kom sy niggie terug na hom toe. Haar sms het 'n duidelike verdwaasde, uit-die-veld-geslaan toon. Aanvanklik was haar ouers bly om te hoor dat Manlief weer aan boord is om vir sy ouers blyplek te vind. Maar aikona, sê die oom en tannie. Dis Pretoria of niks. Parys is nie 'n opsie nie.
Ek weet nie wie van ons was die meeste uit die veld geslaan nie. Woorde het my heeltemal ontgaan. Wie is hulle om te dikteer waar Manlief vir sy ouers 'n plek moet koop? Manlief wil nie 'n plekkie verder weg koop uit "spite" nie! Dis wat hy kan bekostig. Daar is mediese fasiliteite en met 'n motor wat gereeld kalf, is dit ideaal dat die dorpie binne loopafstand van die oord af is. Ons is almal redelik moedeloos.
'n Mens lees gereeld in tydskrifte van skoonma's wat inmeng in hulle skoondogters se lewens. Of skoonpa's wat dronk word by partytjies en skandes maak. Niks berei ons voor vir sonde met die skoonouers nie. In voorhuwelikse berading gaan dit oor die man en vrou as 'n eenheid. En met sterre in ons oë en hoop en liefde in ons harte, was daar nie eers 'n halwe gedagte oor mekaar se ouers en moontlike slaggate nie. Maar nou is daar gedurig die stryd tussen reg-en-verkeerd en waar trek 'n mens die lyn en hoe diep moet ons as jong gesinne nou eintlik in ons eie beursies grou. Waar hou ons verantwoordelikhede teenoor ons ouers op? Waar trek 'n mens daardie spreekwoordelike strepie in die sand? Tot hiertoe en nie verder nie.
Dis 'n daaglikse, emosionele donker wolk wat oor ons hang. Want ons het net eenvoudig nie antwoorde nie.