As pres. Cyril Ramaphosa ernstig is om buitelandse beleggings na sy land te lok, het hy ’n vreemde manier om dit te wys, skryf die wêreld se toonaangewende finansiële nuusdiens Bloomberg Vrydag in ’n hoofartikel.
Inderdaad so. In ’n land met ’n reuse- begrotingstekort soos ons s’n, waar amper ’n derde van die bevolking (en dit is diegene wat wíl werk!) werkloos is en die eens magtige mynbousektor op sy knieë is, is praatjies oor die onteiening van grond sonder vergoeding die allerlaaste ding wat nodig is.
Het hierdie man dan niks geleer uit die Mugabe-fiasko in Zimbabwe nie? Ons dog dan Ramaphosa is ’n meer verantwoordelike leier as sy voorganger, die populistiese ploert Jacob Zuma? ’n Mens kan jou indink dat dít die vrae is wat deur die koppe van die Westerlinge gaan wat nog enigsins belangstel in wat aan die suidpunt van Afrika gebeur post-Mandela.
Die ontwikkelinge en die toegewings van die afgelope week beteken nie die stryd is gewonne nie. Allermins.
Talle van die ander spelers in dié drama – aan beide die linker- en regterkant van die spektrum – sal waarskynlik nooit uit hul hoeke kom nie. Ons glo nie hulle is korrek nie, maar dis sekerlik hul reg – solank hulle onthou dat die geskiedenis dikwels die gewoonte het om ongenaakbaar af te reken met radikale randfigure.
Met ’n kombinasie van volgehoue internasionale druk om volskaalse grondont­eiening sonder vergoeding te stuit en die bereidwilligheid van binnelandse rolspelers om saam te werk om ’n werkbare plan daar te stel om die grondhonger van talle swart Suid-Afrikaners te bevredig, kan ons dalk net van die Suid-Afrika van die toekoms ’n beter plek maak.