Image deur (Joenomias) Menno de Jong
Senior wetgewers in Australië, kragtige professore aan die Sciences-Po-kollege in Frankryk en elite-skole in Brittanje is almal onlangs daarvan beskuldig dat hulle nie verkragting en seksuele wangedrag hanteer het nie. In die lig van hierdie kwessies, is die praat van 'verkragtingskultuur' (die normalisering van verkragting en seksuele geweld) 'n harde manier om die magtiges uit te roep.
Hierdie afrekening is egter nie die eerste nie. As ek terugkyk na die Me Too-beweging, slutwalks van die 2010's en die jarelange pogings van feministiese kampvegters om manlike geweld na vore te bring, voel dit asof die blootstelling van wangedrag nie vinnig genoeg strukture van mishandeling en straffeloosheid ondermyn nie.
Die redes waarom dit baie is. Die strafregstelsel word wyd wantrou deur slagoffers en oorlewendes as gevolg van patrone van onreg en diskriminasie. Oproepe om seuns en mans te onderrig oor toestemming, respek vir vroue en geslagsgeregtigheid is vaag.
In die 1970's het feministiese aktivisme 'n katalogus van manlike geweld onthul wat die alledaagse lewe vir vroue deurdring. Organisasies soos Vroue teen geweld teen vroue en boeke soos Susan Brownmiller s'n Teen ons wil (1975) turbocharged hierdie uitgawe. Nuwe netwerke van verkragtingskrisis-hulplines, gehawende vroueskuilings en Reclaim the Streets-veldtogte was kreatiewe, pro-aktiewe reaksies. Wat toe egter anders was, was die aktiewe, georganiseerde reaksie onder sommige mans.
Die anti-seksistiese mansbeweging
Vir 'n radikale minderheid was die aanmoediging van mans om hulle teen die verkragtingskultuur te beywer 'n geleentheid om van feministe te luister en te leer en verandering te bring in manlike sosialisering. Die 1970's anti-seksistiese mansbeweging was veral aktief in Australië, die Verenigde State, Frankryk, Brittanje, Denemarke en Nederland, en het 'n infrastruktuur van tydskrifte, konferensies, mansentrums en plaaslike antiseksistiese mansgroepe.
Sy lede was hartstogtelik besig met die probleem van manlike geweld - gely deur vroue, queer en nie-binêre mense, sowel as mans en seuns. Wat kan ons dus leer uit hul aktivisme?
My navorsing oor die anti-seksistiese mansbeweging het mans ontdek wat hulle met feministiese doelstellings vereenselwig en groepe soos Men Against Violence Against Women, wat in die 1980's in Cardiff aktief was, gestig het. Hulle het films gekies dat hulle gewelddadig teen vroue verheerlik het, graffiti toegedien het op advertensies wat seksueel objektief was, en plakkers uitgedeel wat verklaar het dat 'verkragting is nie geweld nie seks'.
In gespreksgroepe het anti-seksistiese mans hul eie gedrag ondersoek en hul eie verhoudings gekritiseer. In Bristol, Londen en Nottingham het mans ook met die MOVE (Men Overcoming Violence) netwerk gewerk. MOVE het berading aangebied aan gewelddadige mans deur middel van proeftydperk en maatskaplike werk, wat beide seksisme en homofobie uitgedaag het.
Nietemin het baie vroue dit moeilik gevind om te sien hoe mans na jare van seksistiese sosialisering deel van die oplossing kon wees. Die verkragtingsprobleem word dikwels verstaan ​​as so diep ingebed in die manier waarop geslag in die samelewing werk, en dat dit gesien word dat dit elke ontmoeting tussen mans en vroue struktureer.
Vroue-bevrydingsaktiviste van die 1970's en 1980's het mans se geweld as allesomvattend beskou. Op soortgelyke maniere as vandag se "verkragtingskultuur", het feministiese teoretici die idee van 'klein verkragtings' bespreek - die gekekkel, voorkoms en wolffluitjies wat vroue in kroeë en op straat teëgekom het, roetine-mikro-aggressies van werkplekke, knoppies wat knyp en kommentaar op liggame . Hierdie gedrag was deel van die voortdurende bedreiging van die anti-seksistiese aktivis John Stoltenberg genoem "die verkragtingsagtige waardes in ons gedrag".
Skrywers en teoretici Andra Medea en Kathleen Thompson verkragting in 1974 omskryf as "enige seksuele intimiteit, hetsy deur direkte fisiese kontak al dan nie, wat deur 'n ander op een persoon afgedwing word." Binne radikale feminisme is verkragting konseptueel uitgebrei tot 'n wye reeks interaksies wat dinge vir die anti-seksistiese mansbeweging bemoeilik het. Alhoewel manlike aktiviste steeds anti-verkragtingsplakkers uitgedeel het, het baie van hulle moedeloos geraak oor vordering toe verkragting so wyd omskryf is en dit blykbaar elke moontlike seksuele ontmoeting insluit.
'N Studente-opname van die Universiteit van Essex in 1980 het getoon hoe dit op 'n intieme vlak afspeel. Vanweë hierdie breër definisies van verkragting het mans wat gedink het dat hulle antiseksisties was, losgemaak van feministiese aktivisme, hetsy deur hulself as slagoffers te posisioneer, of deur sulke ekstreme voorsorgmaatreëls te tref dat hulle die interaksie met vroue as heeltemal buite perke beskou het.
Een man het sy stryd tussen die objektivering van vroue en die "liggaamlike lus vir vroue" beskryf. 'N Ander een het gesê dat hy nie sy seksuele begeerte na vroue kon stop nie, maar' ten minste half oortuig 'geraak het deur sy vroulike maat dat dit' 'n vorm van diskriminasie was '. Ander het meer liederlik geraak of selfs begin praat oor die bevryding van mans en die noodsaaklikheid van mans om 'hul seer te genees'. Hierdie verskuiwing het gelei tot 'n groeiende 'mansregte'-beweging. Hierdie beweging is toenemend toegespits op geskille oor toesig oor kinders en ander probleme wat feministe die skuld kry vandag.
Duideliker modelle van toestemmingsopleiding in die 2010's blyk dit positiewe verandering te skep vir mans se aktivisme teen verkragting. Miskien is ironies genoeg dat idees oor toestemming uit sado-masochistiese kringe gekom het, 'n wêreld wat aansienlike feministiese onrus veroorsaak het, maar werkbare, praktiese modelle van bevestiging ("ja beteken ja") en entoesiastiese ("vra eers en vra gereeld") toestemming verskaf. Hierdie modelle het onlangs uitgebrei na praktiese skole en gemeenskapsgebaseerde programme waar seksuele toestemming genormaliseer word. In plaas van pynlike en allesomvattende praatjies oor verkragting, word toestemming so eenvoudig aangebied as 'n koppie tee aanbied en aanvaar.
Nie-konsensuele gedrag deur mans en seuns oral moet gesien word as 'n probleem. Maar praat oor verkragtingskultuur word die beste verstaan ​​as 'n manier om die bal aan die rol te sit; dit sorg vir aanskoulike opskrifte, maar kan verandering in mans en seuns se gedrag belemmer as gevolg van verwarring oor wat gesonde seksuele benaderings behels. Net soos die problematiese gebruik van 'klein verkragtings' in die 1970's en 1980's, kan sommige terme mans daartoe lei om heeltemal te ontkoppel. Veldtogte is beter georganiseer rondom duidelike, positiewe modelle van goeie seksuele gedrag - dit is die gesprek om met u seuns, medewerkers, studente en vriende te begin.
Lucy Delap, Leser in moderne Britse geskiedenis en geslagsgeskiedenis, Murray Edwards College, Universiteit van Cambridge