Die tyd vlieg darem so. Kan dit nog onthou soos gister hoe ek die badkamer van bo tot onder uitgeskrop het die dag voor sy gebore is. Hulle sê mense maak ook soos katte: maak nes skoon vir ‘n vale voor die nuwe kleintjie kom.
Want môre as sy haar oë oopmaak, is sy klaar oor die drempel, deur na die grootmens kant. Vannag gaan dinge in haar lewe ‘n klemverskuiwing ondergaan sonder dat sy dit eens weet. As sy haar oë toemaak is sy nog my onskuldige, kostelike, effens emosionele, sorgvrye sestienjarige kind, op die kruin van tiener wees. So vol potensiaal.
As sy môre wakker word is sy onder my uit, oppad om die lewe self aan te vat. En ek kan nie help om te wonder wat sy daarmee gaan doen nie. En te vrees vir dit wat die lewe op sy beurt met haar gaan doen.
Anderdag ry ek op die N3 oppad huistoe, en op so ‘n slegte draai in die pad sien ek hoe die trokke en bakkies voor my skielik verwoed uitswaai vir iets wat in die middel van die linkerbaan lê. Iets groot.
So het ons maar saam met die gediertes grootgeword. En so het al ons diere familie ook tydig en ontydig tot hul einde gekom, en in die diere begraafplaas in die kamp agter die huis ‘n rusplek gevind. Met gebede, gesange, geboë hoofde en al, is hul onder die kluite toegegooi. In die Heilige Akker. Die spokerige akker volgens ou Alfred wat al veertien jaar in die kaya langs die kamp bly….
Maar my gunsteling bly nog die toilet. Die troon van die huis: dis daar waar ek dikwels die Here ontmoet. Nie aspris nie, want dit voel so half oneerbiedig om in die teenwoordigheid van die Allerhoogste te sit met ‘n kaal agterent, maar dit gebeur sommer net. Seker omdat ek niks anders het om te doen terwyl ek wag vir moeder natuur om haar gang te gaan nie. Nou speel ek maar saam met my gedagtes wat begin dwaal, en dwaal, en dwaal…. Want mens kan net soveel keer die blokke op die vloer tel, of paadjies maak met die teels teen die muur, of die skewe gesig wat die hout se grein agterop die deur maak, probeer mis kyk. Dan raak die berekende gedagtes op, dis soos hipnose. Ek vermoed sterk daar is ‘n bio-psigiese verband tussen die ‘vryheid’ van die anatomiese ‘onderdele’, en die vryheid wat die brein homself toe-eien, so gesetel op die toilet.
Dis die lekkerste om so half vooroorgebuk te sit, skouers wat rustig hang, hande stil in die skoot, en net vorentoe te staar. Sonder gedagtes, sonder om die oë te knip. Dis dan wanneer die Here antwoorde gee, want dis dan dat ek vra sonder om te dink. Wanneer die hart praat, en nie die brein nie. Wanneer ek saggies huil oor my stukkende hart, oor die mooi man wat nie ‘n goeie man was nie, oor die dooie hondjies langs die pad, oor die skoolkinders wat nie boeke en klere en toebroodjies vir hulle kosblikke het nie, oor ek ‘n huis en warm komberse het en ander nie, hoekom ek by die werk moet sit en nie liewers vreemde wêrelde kan verken nie. Dis dan wat die Here langs my kom staan en my troos. Dis dan wanneer hy langs my buig en saggies in my oor fluister om rigting of raad te gee. Dis dan wanneer dit vir my die lekkerste tyd en plek van die hele dag word.