Mpumalanga en Limpopo
Nelspruit en Phalaborwa
Koördinate: 24°0′41″S 31°29′7″O Koördinate: 24°0′41″S 31°29′7″O
Die Nasionale Krugerwildtuin is die grootste wildreservaat in Suid-Afrika, en 'n trekpleister vir internasionale en plaaslike toeriste. Die park strek ongeveer 360 kilometer van noord na suid en gemiddeld 65 kilometer van oos na wes. Die park grens in die ooste aan Mosambiek en in die noorde aan Zimbabwe. Die park strek oor twee Suid-Afrikaanse provinsies, Mpumalanga en Limpopo.
Daar is bewyse gevind van oermense wat in die area gewoon het so vroeg as 1,500,000 jaar gelede. Die Boesmans het ook in die area gewoon ongeveer 100 000 jaar gelede. In ongeveer 200 n.C. het die eerste Nguni-sprekende mense vanaf die noorde migreer na die area en die Boesmans verdryf. Teen 800 n.C. het Arabiere die area begin teiken vir slawe deur van die hawe by Mosambiek gebruik te maak. Sommige het hulle in die park gevestig waar hulle in die noordelike dele van die park yster ontgin het. In die Thulamela area kan ongeveer 200 myne gevind word wat dateer van die jare tussen 1250 en 1700 n.C.
Teen ongeveer 1838 het Voortrekkerekspedisies gelei deur Louis Tregardt en Hans van Rensburg die Laeveld verken. In 1845 het João Albasini, 'n 18-jarige Italianer, die eerste Europeër geword om in die area te vestig. Hy was gestrand in Mosambiek en het besluit om wes binneland in te trek. Hy het 'n opstal gebou en 'n winkel geopen naby die hedendaagse Pretoriuskop. Teen ongeveer dieselfde tyd is wa-roetes gestig regoor die Laeveld wat die Transvaalse Republiek met Delagoabaai in Maputo verbind het.
Goud is ontdek in September 1873 in Pelgrimsrus, en daarna in 1881 in Barberton. Fortuinsoekers het na die Laeveld gestroom ondanks die vrees vir leeus, krokodille en malaria. Hierdie instroming het aanleiding gegee tot 'n dramatiese vermindering van wilde diere in die omgewing as gevolg van die jag en ruiling van dierehorings en -velle.
'n Beeldhouwerk by die ontvangsarea van Skukuzakamp in die Krugerwildtuin. Van links na regs: Piet Grobler, Paul Kruger, en James Stevenson-Hamilton.
In 1869 het die runderpesvirus 'n groot gedeelte van die streek se wild en vee uitgewis. Om wild vir toekomstige jagters te behou, het die Transvaalse Volksraad ingestem tot 'n klein regeringswildreservaat. Fondse vir die Sabie Wildreservaat is in 1898 verkry, maar toe breek die Anglo-Boereoorlog uit. Ná die oorlog het Majoor (later Luitenant-kolonel) James Stevenson-Hamilton die eerste hoofveldwagter van die park geword in 1902. 'n Paar maande later is die area tussen die Sabie- en Olifantsrivier ook by die park gevoeg.
Die verre noorde van die park het in 1903 beskerming verkry as