Versindaba » Blog Archive » Andries Bezuidenhout. Postkoloniale malaise uit die water geblaas
4 Kommentare op “Andries Bezuidenhout. Postkoloniale malaise uit die water geblaas”
Andries, nou dat ons selwers NS4 onder oë het, wonder ek mos so in my mou wie die Niel van Heerden is waarvan jy vertel? Of het Brixton Moord & Roof inderdaad steeds sulke noue bande met die Veiligheidspolisie van weleer? 🙂
Dis nou ‘n postkolonial Freudian slip daardie, Louis. Dis natuurlik Niel van Deventer.
Hier is ook so dam met ‘n grondwal in my geweste & daarom het ek seker ook so van jou vers gehou. Dit trek my in, sleep my saam, dis sterk visueel, – ‘n kleine ‘videotjie’… Ek sou egter, so dink ek, die gedig laat eindig het by die ‘riete’. Die gevogeltes is ‘n bietjie oorspeling, asof jy dan verby die slot skryf. Ag, dis net ‘n mening, steur jou nie daaraan nie. Verskuns is so subjektief ok maar. En soms ly ek aan hitte-versteurings. Sit juis nou hier en vlug vir die hittegolwe op die duine. Het vir my ‘n Weskus cocktail gemaak van ‘n halwe glas koue bier en opgevul met lemoensap en ‘n skeut likeur & vodka in. En drie waaiers probeer my koel en sane te hou. Syn ook sommer, die sin van die syn wat die poësie aan ons gee. Om vir ‘n oomblik van alles te ontsnap, so waar …
Dankie vir die raad, Weskuslady. Dis lekker om weer van jou te hoor. Ek het die lelietrapper en die lepelaar maar daar ingesit om myself aan Huppelkind te herinner. Sentiment is seker nooit ‘n goeie rede vir iets in ‘n gedig nie. Daardie Weskus cocktail klink heerlik.