Staatsvlag en Vlootvaandel Verhouding
Die simboliek wat in die Onafhanklikheidsverklaring van 1898 toegeken is verskil van die huidige amptelike verduideliking. Volgens die dokument stel die wit driehoek die embleem van die Katipunan, die geheime vereniging wat Spaanse oorheersing teengestan het, voor. In die dokument staan dat die vlag se kleure die vlag van die Verenigde State herdenk as ’n uiting van dank vir Amerikaanse beskerming teen die Spanjaarde gedurende die Filippynse Rewolusie. Daar staan ook dat een van die drie sterre die eiland Panay voorstel, eerder as die hele Visayas. Die proklamasie verklaar ook dat die son die reuse treë voorstel wat deur die seuns van die land gemaak is op die pad van vooruitgang en beskawing. Voorts word Bataan in die plek van Tarlac genoem as een van die agt provinsies wat deur die son se strale voorgestel word.
Die vlag het ’n hoogte-breedteverhouding van 1:2. Die lengte van alle sye van die driehoek is gelyk aan die hoogte van die vlag. Elke ster is só georiënteer dat een van die vyf punte na die hoekpunt waarin dit lê, kyk. Die hoek van die gaping tussen twee aangrensende strale van die son is so groot soos die hoek van een straalgroepering (dus 22,5º) en die groot straal is dubbel die dikte van ’n klein straal. Die goue son is nie presies in die middel van die driehoek nie.
Die skakering van blou wat oor tyd in die vlag gebruik is verskil waarvan azul oscuro die eerste was. Die presiese aard van die skakering is onseker maar ’n waarskynlike kandidaat is die blou van die vlag van Kuba wat volgens een teorie ’n inspirasie vir die Filippynse vlag was. Spesifikasies vir die vlag se kleure met skakerings wat dieselfde as die Amerikaanse vlag is, is in 1955 deur die Nasionale Geskiedkundige Instituut aangeneem. In 1985 het president Ferdinand Marcos beveel dat die kleure na die oorspronklike ligblou en rooi van die Kubaanse vlag herstel moes word maar dit is in 1986 onmiddellik herroep na die EDSA-rewolusie waardeur Marcos uit die stoel gelig is. Vir die onafhanklikheidseeufeesviering in 1998 is die Vlag- en Heraldiese Kode van die Filippyne (Republiekwet 8491) deurgevoer met koningsblou as die amptelike skakering.
Die vlag se kleure word in die Republiekwet 8491 vasgestel in terme van hul kabelnommer in die stelsel wat deur die Kleurvereniging van die Verenigde State ontwikkel is. Die amptelike kleure en hul benaderings in ander kleurruimtes word hieronder weergegee:
Gebruik as oorlogsvaandel[wysig | wysig bron]
Die Filippyne het nie ’n afsonderlike oorlogsvlag nie; die nasionale vlag word vir daardie doel aangewend. Om ’n staat van oorlog aan te dui word die rooi baan bo gehang. Hierdie oriëntasie van die vlag is gebruik gedurende die Filippyns-Amerikaanse Oorlog van 1899 tot 1901, die Tweede Wêreldoorlog deur die Filippynse Gemenebes van 1941 tot 1945 en deur die Japannees-geborgde Filippynse Republiek toe oorlog teen Brittanje en die Verenigde State verklaar is in 1944, die Filippynse staatsgreeppogings gedurende president Corazon Aquino se bewind en EDSA III. Die enigste keer wat dit nie omgekeer was in ’n staat van oorlog nie, was gedurende die Slag van Alapan in 1898, 15 dae nadat die vlag in Kawit, Cavite ontvou is.
Geskiedkundige vlae van die Filippynse Rewolusie[wysig | wysig bron]
Sedert die 1960’s is dit algemene praktyk om die ontwikkeling van die Filippynse vlag na te spoor op die verskeie oorlogstandaarde van die indiwiduele leiers van die Katipunan, ’n pseudo-vrymesselaars rewolusionêre beweging wat Spaanse oorheersing in die Filippynse teëgestaan het en die Filippynse Rewolusie gelei het. Hoewel sommige simbole ooreengestem het met die Katipunan-vlae wat in die rewolusie aanvaar is, kan nie met sekerheid gesê word dat hierdie oorlogstandaarde as voorgangers van die huidige Filippynse vlag beskou kan word nie.
Die eerste vlag van die Katipunan was ’n rooi reghoekige vlag met ’n horisontale belyning van drie wit K’s (’n afkorting van die Katipunan se volle naam, Kataas-taasang Kagalang-galangang Katipunan ng mga Anak ng Bayan – Opperste en Agbare Genootskap van die Seuns van die Nasie). Die vlag se rooi baan het bloed voorgestel omdat lede van die Katipunan hul lidmaatskap in hul eie bloed moes onderteken.
Die vlag is amptelik ontvou gedurende die onafhanklikheidsverklaring op 12 Junie 1898 in Kawit, Cavite. ’n Berig in die Manila Times deur Augusto de Viana, hoofgeskiedenisnavorser aan die Nasionale Geskiedkundige Instituut, praat van beweringe in geskiedenishandboeke en herdenkingsrituele dat die vlag vir die eerste keer in Alapan, Imus, Cavite op 28 Mei 1898 gehys is en hy haal die Presidensiële Proklamasie No. 374 van 6 Maart 1965 deur oud-president Diosdado Macapagal aan. Die berig beweer voorts dat historiese rekords daarop dui dat die eerste vertoon van die Filippynse vlag plaasgevind het in Cavitestad toe general Aguinaldo dit gedurende die eerste veldslag van die Filippynse Revolusie vertoon het.
Die vlag se oorspronklike simboliek is vervat in die teks van die onafhanklikheidsverklaring wat verwys na ’n meegaande tekening (daar is egter geen rekord van so ’n tekening nie). Die oorspronklike ontwerp van die vlag het ’n mitiese son met ’n gesig bevat, ’n simbool wat algemeen voorkom in voormalige Spaanse kolonies. Die spesifieke skakering van blou van die oorspronklike vlag is ’n bron van kontroversie. Gebaseer op oorvertelling en die paar oorblywende vlae van die era, argumenteer historici dat die kleure van die oorspronklike vlag dieselfde blou en rooi was as wat op die vlag van Kuba gevind word.
Met die nederlaag van die Filippynse Republiek, is die Filippyne onder Amerikaanse koloniale regering geplaas en die vertoon van die Filippynse vlag is onwettig verklaar volgens die Oproerwet van 1907. Hierdie wet is op 24 Oktober 1919 teruggetrek. Met die vertoon van die Filippynse vlag weer gewettig was die materiaal wat beskikbaar was hoofsaaklik die rooi en blou van die vlag van die Verenigde State, daarom het die vlag van 1919 en verder die “Nasionale Vlagblou”-kleur gebruik. Op 26 Maart 1920 het die Filippynse Wetgewer Wetno. 2928 deurgevoer wat die Filippynse vlag wetlik aanvaar het as die amptelike vlag van die Filippynse Eilande. Tot op die vooraand va ndie Tweede Wêreldoorlog is Vlagdag jaarliks op 30 Oktober, die dag waarop die verbod opgehef is, gevier.
Die Filippynse Gemenebes is in 1935 ingehuldig. Op 25 Maart 1936 het president Manuel L. Quezón die Uitvoerende Bevel No. 23 uitgevaardig wat ’n tegniese beskrywing en spesifikasies vir die vlag gebied het. Onder die bepalinge was die definisie van die driehoek aan die vlagpaalkant as ’n gelyksydige driehoek, die hoogte-breedte-verhouding is vasgelê as 1:2 en die presiese hoeke van die sterre, die geometriese en estetiese ontwerp van die son en die formele verwydering van die mitiese gesig van die son. Die skakerings van die kleure is egter nie gespesifiseer nie. Hierdie spesifikasies is tot op hede onveranderd. In 1941 is Vlagdag na 12 Junie geskuif om die Filippynse onafhanklikheidsverklaring van 1898 te gedenk.
Vlag wat gebruik is toe die Filippynse Eilande deel van Nieu-Spanje was.
Die Boergondiese Kruis: ’n rooi skuinskruis wat twee gesnoeide takke voorstel, op ’n wit baan.
Gebruik gedurende die Spaans-Oos-Indiese tydperk.
Vlag van Spanje onder Koning Filips V.
Vlag van Spanje onder Koning Karel III, kleinseun van Filips V
Vlag gedurende die Britse besetting van die Filippyne soos gebruik in geokkupeerde Manila en Cavite
Die vlag van die Britse Oos-Indiese Kompanjie voor 1810: ’n vlag met rooi en wit bane met die Koninkryk van Groot-Brittanje se Unievlag in die skildhoek. Die Unievlag bevat ’n rooi kruis op ’n wit agtergrond, bekend as ’n Sint Joriskruis, gesuperponeer op ’n wit skuinskruis op ’n blou agtergrond, bekend as ’n Sint Andrieskruis. Dit staan ook bekend as die “Koning se Kleure.”
Drie horisontale bane in rooi, geel en rooi met die geel baan soos hoog soos twee rooi bane. ’n Skild in in die eerste derde van die geel baan. Die skild is gekroon en vertikaal verdeel met die linkerkant rooi met ’n toring wat Castille voorstel en die regterkant wit met ’n leeu wat León voorstel.
Gebruik deur Spaans-Oos-Indië onder die Eerste Spaanse Republiek.
Drie horisontale bane: rooi, geel en rooi met die geel baal so hoog soos twee rooi bane. ’n Skild is in die eerste derde van die geel baan. Die kroon is van die skild verwyder.
Gebruik deur Spaans-Oos-Indië na die herinstelling van die Spaanse Koninkryk.
Die vlag van die Spaanse Koninkryk soos gebruik voor die Eerste Spaanse Republiek geproklameer is.
Eerste amptelike vlag van die Filippynse Republiek en gebruik gedurende die Filippynse Revolusion
Die vlag is in Naic, Cavite geskep en vir die eerste keer in 1897 vertoon. Dit bevat ’n wit son met agt strale en ’n mitiese gesig op ’n rooi agtergrond.
Die Drie Sterre en ’n Son is ontwerp wat deur President Emilio Aguinaldo bedink is. Die presiese skakering van blou is onseker; drie variante is deur gevolglike regerings gebruik.
Die vlag is deur Doña Marcela Marino de Agoncillo, Lorenza Agoncillo en Delfina Herbosa de Natividad in Hongkong gemaak en vir die eerste keer op 28 Mei 1898 op die slagveld vertoon. Dit is op 12 Junie 1898 formeel ontvou deur President Aguinaldo gedurende die Filippynse Onafhanklikheidsverklaring. Dit bevat ’n mitiese son (met ’n gesig) soortgelyk aan talle Spaanse kolonies; die driehoek van Messelary; die agt strale stel die provinsies voor was aanvanklik in opstand gekom het en deur die Spaanse onder krygswet geplaas is aan die begin van die revolusie in 1896. Die vlag is aanvanklik ontvou met die blou baan bo maar is vertoon met die rooi baan bo na die uitbreek van die Filippyns-Amerikaanse Oorlog in 1899.
Gebruik terwyl onder direkte administrasie van die Verenigde State van Amerika.
Dertien horisontale bane in rooi en wit afwisselend wat die oorspronklike Dertien Kolonies voorstel; in die skildhoek, wit sterre op ’n blou agtergrond, die aantal sterre het toegeneem soos die Amerikaanse grondgebied uitgebrei is.
Variant nadat Oklahoma ’n deelstaat geword het.
Variant nadat Arizona en Nieu-Meksiko deelstate geword het.
Vanaf 1919 is twee vlae in die Filippyne vertoon, die Amerikaanse vlag en die vlag wat deur Emilio Aguinaldo ontwerp is, wat die nasionale vlag van die Filippyne geword het.
Die Amerikaanse vlag het onveranderd gebly sedert 1919. Vir die Filippynse vlag het die ontwerp gebly maar die skakerings van blou en rooi is aangepas na dié van die Amerikaanse vlag. Die gesig ia van die son verwyder maar die gestileerde stale het gebly. Daar moet genoem word dat talle weergawes van die vlag bestaan het omdat geen amptelike ontwerp vasgelê was nie.
Spesifikasies is vasgelê; onder Uitvoerende Bevel No. 23, s. 1936 sou vlootblou wees, na aanleiding van die Amerikaanse vlag. Die driehoek is gelyksydig gemaak en die son is verder vereenvoudig tot sy huidige vorm. Die vlag is ook gebruik deur die regering van die gemenebes in ballingskap van 1942 tot 1945.
Gebruik gedurende die Japannese besetting.
Die Hinomaru soos dit tot 1999 gelyk het, ’n rooi sonskyf 1% links van die middel op ’n wit agtergrond.
Gebruik gedurende die inhuldiging van die Tweede Republiek.
Emilio Aguinaldo se vlag is gehys met die proklamering van die Tweede Republiek. Die ontwerp soos gebrui tydens die Gemenebes het egter gebly.
Na onafhanklikheid het die ontwerpspesifikasies deur Manuel Quezon vasgelê in stand gebly maar die skakerings van blou en rooi het oor die jare verander. In 1998 het die vlag sy huidige definitiewe skakerings gekry.
Vasgelê onder Uitvoerende Bevel No. 23. 1936 sou vlootblou gebruik word, na aanleiding van die Amerikaanse vlag.
Verander deur Uitvoerende Bevel No. 1010, s. 1985. Die skakering van blou is van vlootblou na ligblou verander te midde van ’n debat oor die skakering van dei oorspronklike vlag. ’n Vaal lugblou is die werklike kleur wat was aangesien dit meer vrylik beskikbaar was in daardie tyd, nie as gevolg van ’n historiese presedent nie.
1936-weergawe van die vlag, herstel na die EDSA-revolusie.
Die Vlag ven Heraldiese Kode van die Filippyne spesifiseer die kleure van die blou baan as Cable-no. 80173; die wit baan as Cable-no. 80001; die rooi baan as Cable-no. 80108; en die goudgeel Sterre en Son as Cable-no. 80068. Die kleure is vasgelê vir die Eeufeesvieringe van Filippynse onafhanklikheid.
Nege strale[wysig | wysig bron]
Voor die onafhanklikheidseeufeesvieringe van 1998 het die provinsiale regering van Zambales gelobby vir ’n ontwerp wat ’n negende straal op die vlag met die redenasie dat hul provinsie ook in 1896 in ’n staat van rebellie verkeer het. Die Eeufeeskommissie het hierdie aanspraak weerlê, gebaseer op navorsing deur die Nasionale Geskiedkundige Instituut. In 2009 is ’n wetsontwerp by die Senaat ingedien om ’n addisionele straal by die son toe te voeg om die Morovolk te in Mindanao verteenwoordig. Hulle het ook teen die Spanjaarde geveg en is nooit as Spaanse koloniale regering beset nie.
Sekelmaan[wysig | wysig bron]
Voorstel met nege sonstrale
Voorstel deur oud-president Fidel V. Ramos
Vlagprotokol[wysig | wysig bron]
Die vlag behoort daagliks in alle regeringsgeboue, amptelike wonings, openbare pleine en skole vertoon te word. 28 Mei (Nasionale Vlagdag) en 12 Junie (Onafhanklikheidsdag) is as vlagdae aangewys. Op hierdie dae word alle kantore, liggame en hulpmiddels van die regering, sake-instellings, onderwysinstellings en privaat huise aangemoedig om die vlag te vertoon. In resente jare is die vlagdae van 28 Mei tot 30 Junie om patriotisme te bevorder en om die land se onafhanklikheid te vier.
Volgens wet moet die Filippynse vlag permanent vertoon word, en snags verlig word, op die volgende plekke:
Die vlag mag halfstok gehang word as ’n teken van rou. Met die amptelike aankondiging van die dood van die president of ’n oud-president moet die vlag vir tien dae halfstok hang. Die vlag moet vir sewe dae halfstok hang na die afsterwe van die adjunkpresident, die hoofregter, die president van die Senaat of die speaker van die Huis van Verteenwoordigers
Die vlag kan ook gebruik word as bekleedsel op die kis van ’n oorlede weermaglid, oud-weermaglid, nasionale kunstenaar en uitstaande burgerlikes soos deur die plaaslike regering bepaal. In sulke gevalle moet die vlag só geplaas word dat die wit driehoek aan die kop is en die blou baan die regterkand van die kis bedek. Die vlag moet nie in die graf laat sak word nie en mag ook nie aan die grond raak nie, maar moet plegtig opgevou word en aan die ergename van die oorledene oorhandig word.
Verbode handelinge[wysig | wysig bron]
Seksie 10 van RA 8491 bepaal dat wanneer die vlag in vredestyd teen ’n muur vertoon word, die blou baan aan die aanskouer se linkerkant moet wees.
Volgens die Republiekwet 8491 self sal dit verbode wees:
Volgens die wet sal oortreders na skuldigbevinding met ’n boete of tronkstraf gevonnis kan word.
Eed[wysig | wysig bron]
Die eed van getrouheid aan die Filippynse vlag (onderskeibaar van die Patriotiese Eed van Getrouheid) moet staande opgesê word met die regterhand in die lug met die palm oop en bo skouerhoogte. Individue wie se geloof of oortuigings hul verbied om so ’n eed af te lê, mag hulself verskoon maar word deur die wet verplig om respek te betoon deur op aandag te staan wanneer die eed afgelê word.
Nasionale Vlagdag[wysig | wysig bron]
↑ (en) “Filippyne”. Flags of the World. URL besoek op 4 Mei 2014.
↑ (en) “Filippynse Onafhanklikheidsverklaring”. URL besoek op 12 Junie 2009.
↑ 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 (en) “Republiekwet 8491”. Regering van die Filippyne: 12 Februarie 1998. (geargiveer van die oorspronklike op 5 Desember 2007).
↑ 5,0 5,1 (en) “Die Filippynse Nasionale Vlag”. Monuments and Heraldry division, National Historical institute. National Commission for Culture and the Arts.
↑ (en) Quezon III, Manuel L. (12 April 2002). “Filippyne: die blou skakering”. Flags of the World. URL besoek op 22 Desember 2007.
↑ (en) “Vlagkundige Woordeboek:C”. Flags of the World. URL besoek op 6 Junie 2007.
↑ (en) “Philippines”. Vexilla Mundi. URL besoek op 2007-06-06.
↑ 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 (en) Quezon, Manuel L. III (2002-04-02). “Geskiedenis van die Filippynse Vlag”. Flags of the World. URL besoek op 6 Junie 2007.
↑ (en) Renato Perdon (2010). Footnotes to Philippine History. Universal Publishers, 38. ISBN 978-1-59942-842-0. ↑ (en) de Viana, Augusto (28 Mei 2008). “Waar is die Filippynse vlag eerste ontvou?”. the Manila Times. URL besoek op 2008-05-28.
↑ 17,0 17,1 (en) “Die dalende eerbied vir die Filippynse vlag”. Nasionale Geskiedkundige Kommissie van die Filippyne. URL besoek op 25 Februarie, 2013..
↑ (en) “Aanpassing van die strale op die vlag?”. Flags of the World. 9 Maart 1998. URL besoek op 15 Junie 2008.
Vlae van die Filippyne (kategorie)
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Vlag_van_die_Filippyne&oldid=1402537"	Kategorieë: FilippyneNasionale vlaeVersteekte kategorie: Voorbladartikels	Navigasie-keuseskerm
አማርኛالعربيةAzərbaycancaBikol CentralБеларускаяБългарскиবাংলাবিষ্ণুপ্রিয়া মণিপুরীBosanskiCatalàCebuanoČeštinaDanskDeutschΕλληνικάEnglishEsperantoEspañolEestiEuskaraفارسیSuomiFrançaisGalegoעבריתहिन्दीHrvatskiMagyarՀայերենBahasa IndonesiaIlokanoItaliano日本語Basa Jawaქართული한국어LietuviųМакедонскиमराठीBahasa MelayuNederlandsNorsk bokmålPolskiPortuguêsРусскийScotsSrpskohrvatski / српскохрватскиSimple EnglishSlovenčinaСрпски / srpskiSvenskaไทยTagalogTürkçeУкраїнськаTiếng ViệtYorùbá中文	Wysig skakels	Die bladsy is laas op 3 Desember 2015 om 06:36 bygewerk.