Met sy ma se aanbidding van talle gode – “daar was ’n god vir alles, van musiek tot kos en drank” – kon hy hom nie vereenselwig nie.
’n Hindoe-onderwyser het ’n handboek oor verskillende gelowe in die klas behandel. “Dit het gegaan oor Christenskap.
” Hy onthou nog helder die eerste gedeelte uit die Bybel wat hy ooit gelees het, soos dit in dié handboek weergegee is.
Dit was Matteus 5, die Bergrede,” sê hy en haal ’n gedeelte aan: “Geseënd is dié wat weet hoe afhanklik hulle van God is, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemel .
“Aan die einde was daar ’n voetnota: ‘Hierdie stuk is uit die Bybel geneem. ’ ” Rajesh glimlag nadat hy dit vertel het.
Dié God wat sê jy moet die ander wang draai, was die God tot wie ek gebid het!” ‘Ek is ’n sondaar’ Nadat hy van die Bybel gehoor het, wou die jong Rajesh meer weet.
’n Jaar sou egter verloop voordat hy sy volgende teksgedeelte kon lees – Bybels was skaars en nie in sy dorp beskikbaar nie.
In sy agtste skooljaar het hy weer in ’n handboek die Ou Testamentiese verhaal gelees van Salomo wat moes besluit watter vrou toesig oor ’n kind sou verkry.
Dié keer sou dit nie lank wees voordat Rajesh die geleentheid kry om al die boeke in die Bybel te lees nie.
“Dit was in 1989, in Julie. Ek het gehoor dat ’n Westerse sendeling by ’n nabygeleë dorp sou kom praat en uit die Bybel voorlees.
” Hy het na die dorp gestap, die plek van die byeenkoms gevind en heel agter in die vertrek gaan staan. Rajesh het geluister.
“Sy het vertel die mens is in algehele sonde gebore. Dat ons onsself nie kan red nie, dat slegs God dit kan doen – en dat hy Sy Seun hiervoor gestuur het.
“Ek het aan God gesê dat ek, deur te luister, besef het ek is ’n sondaar. Ek het gebid dat ek Hom nodig het. Ek het gevra dat Hy my red.
‘Nooit weer nie’ Ná die besoek aan die sendeling het hy ’n Bybel gekry en opgewonde teruggekeer huis toe, hoopvol dat almal sy vreugde sou deel.
Hy het my weggestuur en gesê ek sal vir hom wees soos ’n seun wat dood is. Dit was in daardie tyd dat ’n jong man nog soek na homself en sy identiteit.
Hy wou selfs in ’n stadium alles laat vaar. “Die Here het egter met my gepraat en my aangesê om ander nie te oordeel nie. Wie was ék om dit te doen?”
Die verlore seun Nadat hy ’n tyd lank saam met die sendingprojek Operation Mobilisation in Indië gewerk het, het hy by ’n sendeling-vriend in Ahmedabad gaan woon en werk.
Ek het die hele aand rondgerol; ek kon nie slaap nie. In die vroeë oggendure het ek na ’n treinstasie gehardloop en my kaartjie bespreek – huis toe . . .
” Die verlore seun het teruggekeer. “Ek het by die huis gekom en my pa om verskoning gevra vir die manier waarop ek weg is.
Ek het dit egter duidelik gemaak dat ek nie vir my geloof om verskoning vra nie – dáárvoor sou ek nooit jammer sê nie.
Maar ek sou nie weer loop sonder my ouers se goedkeuring en seën nie. ” Die bande met sy familie is herstel – en binne maande het ’n broer en suster ook tot bekering gekom.
’n Nuwe begin Rajesh het in Suid-Afrika beland deur ’n sendinggroep van dié land wat hy in Indië ontmoet het.
Ek onthou dat ons met ’n ompad van die lughawe af gery het en ek het gewonder: ‘Is dít dan nou die groot stad waar al die mense woon? Ek sien dan niemand nie!’ ” Rajesh lag.
“Dit was ’n uitdagende tyd in dié nuwe en vreemde land. Ek het drie jaar lank in Witrivier gewerk, maar dit was meestal sendingwerk.
Ek wou graag my teoretiese kennis van die Bybel verbeter. ” Eindelik het hy in 2004 en 2005 sy honneursgraad in teologie op Potchefstroom voltooi.
” Hy het ’n predikant van die Gereformeerde kerk Rietvallei, waar hy in November verlede jaar ook getroud is, ontmoet.
“Ek was al vroeër ’n tyd lank daar en is geseën met sowat 100 gemeentelede, maar het tans plek vir slegs sowat 60 op ’n slag. ” Rajesh is vroeër vandeesmaand terug om die werk daar voort te sit.
Hy wil ’n kerk en dalk selfs ’n Christen-kollege daar bou – sodat hy die sendeling kan wees wat Bybels het vir dié wat soek.