Die paaie wat albei geneem is - InnerSelf.com
Die susters van Tsu-shi was entoesiasties oor my besoek aan Takamori. Hulle het die telefoonnommer opgespoor. Hulle het 'n kaart van Japan uitgebring sodat ons kon sien hoe ver dit was en hoe hoog in die berge. "Boeddhisties en Katoliek, reeds verlig! " lag hulle. Hulle het selfs vir my 'n reisplan opgestel, wat lei om te vang en waarheen. Hulle visualiseer die hele reis en hul vreugde loop oor.
Toe ek die volgende oggend wakker word, bel ek Vader Oshida. Hy het my dadelik genooi. 'Ja, ja, kom besoek ons ​​in Takamori. U werk saam met ons. Jy bid saam met ons. Ons voed jou. Kom gou. Bly lank. OK. OK. " Dit het verskeie treine en busse geneem om van daar af te kom. Ek het vroeg in die aand aangekom en is begroet deur Vader Oshida en 'n suster uit die Filippyne wat al baie jare daar gewoon het.
Takamori, Japanese Alpe, Desember 1983
Tien mense het destyds in Takamori gewoon, drie nonne, drie seminare en 'n paar rondtrekkers. Na tee en 'n paar lekkernye, wys die suster my na 'n kamer met 'n klein bed.
'Klokkie lui om 5:30,' het sy gesê. 'Ons mediteer en bid, dan mis, dan eet ons. Sien jou dan. Kapel langsaan. "
Ek het soos 'n baba geslaap en wakker geword met die klok wat ons tot gebed roep. Die kapel is soos al die geboue met die hand uitgekap, effens skeef, deur krake in die muur, strooimat wat die vloer bedek. Die temperatuur was die eerste oggend 24 grade Fahrenheit. Dit was vroeg in November in die berge. Ons sit in 'n sirkel om die altaar, wat bloot 'n doek op die vloer in die middel van die kamer was met 'n kelk, kers, bord en waterbak daarop.
Dertig minute lank sit ons in stil meditasie. Kussings op die vloer. mense sit kruisbeen. Ek is gemartel. Ek kon my asem sien. Om daar te wees was 'n ramp, al wat ek gedink het. Geen stilte in die brein nie. Geen stilte nie. Dertig minute, konstant kla. Toe lui vader Oshida en ons sing 'n paar minute 'n Gregoriaanse gesang. Daarna het hy Mass gesê, daarna het ons 'n eenvoudige ontbyt gedeel en in stilte veld toe gegaan om te werk. Ons het soggens en namiddag gewerk om rys te versorg, en het ons ontmoet vir meditasie voor aandete.
Dit was altyd vegetariese kos. Rys, miso, groente, tee. Een nag kom 'n buurman met geskenke. Hulle het die braai aangesteek, gebraai wat die buurman gebring het, en ons het almal by die vuur gestaan ​​en smul aan die lekkerte. Dit was die lekkerste ding wat ek in maande geproe het. Toe ek Vader Oshida vra wat dit is, het hy paling gesê. Ons het gebraaide paling geëet.
'Ek het gedink ons ​​is vegetariër,' het ek gesê.
'Net vegetariër totdat die buurman paling bring,' het hy gesê, so ernstig as wat dit kan wees.
Kan ons albei paaie vat?
Toe hy een aand vra of een van ons vrae het, vra ek hom myne.
'Vader, as 'n Christen het ek altyd geleer om 'n sosiale aktivis te wees. Jesus het gesê om uit te gaan en al die nasies te leer. Ek het probeer om 'n advokaat vir die armes te wees, 'n vredemaker. Maar toe ek die tekste van die Boeddhiste lees, sê hulle blykbaar die teenoorgestelde: 'Wees stil en besef dat alles perfek ontvou.' Die een sê wees stil, die ander sê praat uit. Nou weet ek nie wat om te doen nie, "het ek gesê.
"Weet jy nie wat om te doen nie?"
'Wel, ek sien die regtheid van albei, en ek weet nie watter een ek moet kies nie. Ek het pas hierdie reis oor die hele wêreld begin en ek wil nie huis toe gaan nie, maar as dit beter is om net te mediteer en alles as perfek te beskou, moet ek dit waarskynlik doen. Ek is so deurmekaar!"
"Albei!" het hy dadelik gesê. "Die regte kant toe! Geen keuse nie! Wees albei! Doen albei! "
'Maar Jesus en Boeddha sê verskillende dinge,' het ek gesê in die hoop op 'n langer antwoord. "Watter een moet ek volg?"
'Hulle dieselfde,' het hy gesê. 'Boeddha die gedagte. Jesus die gebeurtenis. Dieselfde! Dieselfde! "
'N Aha -oomblik!
Toe hy van Jesus gepraat het as die gebeurtenis van Boeddhistiese denke, het iets vir my gekliek. Niks waaroor ek kon praat of beweer dat ek dit aan iemand anders verstaan ​​of kon verduidelik nie. Dit weerklink net diep. Dit het waar gevoel. Dit het dinge in my gedagtes verbind.
Ons ontwikkel net, van sterrestof tot materie tot bewuste saak tot wat die volgende stappe daarna is. Ons neem deel aan die evolusie van Bewussyn self, Mind-at-Large, om vanuit verskillende perspektiewe op homself te kom kyk en daaroor na te dink. My liggaam is hier in diens, en alhoewel dit nie sal oorleef nie, sal die bewussyn daarbinne bly floreer.
Ons is almal verbeterde weergawes van diegene wat voorheen gekom het, en hoewel die bewussynsmeesters wat ons as ons leraars ken, moontlik tot 'n onbekende volmaaktheid gekom het, het ons die vermoë tot 'n hoër intelligensie as die Neanderthalers, die mense van die Donker Ouderdomme, die Renaissance, die Verligtingstydperk en enige era voor ons, as gevolg van ons tydsberekening en ons plek in die evolusionêre skema van dinge.
Ons hoef nie aan te hou terugverwys na die heilige tekste van die verlede wat deur mense vir die mense van daardie tyd geskryf is nie. Ons is die profete en mistici van hierdie tyd, en ons is die skrywers van die nuwe heilige tekste.
Nadat ek na Jesus verwys het as die gebeurtenis van Boeddha se denke, het Vader Oshida my, en almal daar wat Engels verstaan, aangespoor om op te hou om letterlik sin te maak en aandag aan die gebeurtenis te gee.
Ervaar die lewe - ervaar wysheid
'Ervaar u lewe en alles om u as 'n inkarnasie. Moenie met jou verstand dink nie. Gaan af na die dieptes. Ervaar wysheid. Alle godsdienste is dieselfde, behalwe dat die Christendom verantwoordelik is vir die meeste oorlog en dood, "het hy gesê.
Ek het probeer om te oefen wat hy in die oggendmeditasies gesê het. Het probeer om minder aandag te skenk aan my gedagtes om pyn te hê en net die hele gekke ervaring te beleef om in 'n ysige koue kapel in die Japannese Alpe te sit saam met 'n afvallige Katolieke Boeddhistiese priester en verskeie ander vreemdelinge wat die helderste ligte is waarin ons kan wees die wereld.
Ek was geseënd om daar te wees, dit is al wat ek weet - en gelukkig dat ek nie hoef te kies tussen Jesus en Boeddha nie.