Wild Flower - black baby bodysuit - Badger and Oak
Home / Baby Onesies and Sibling Tees / Wild Flower – black baby bodysuit
Wild Flower – black baby bodysuit
Wild Flower - black baby bodysuit quantity
SKU: 11124 Category: Baby Onesies and Sibling Tees Tags: baby, baby_announcement, baby_bodysuit, baby_flower, baby_gift, baby_onesie, black_bodysuit, black_onesie, Children, Clothing, flower_onesie, new_baby, Wild_flower_bodysuit, Wild_flower_onesie, Wildflower_baby
Wild Flower baby bodysuit – Baby bodysuit – wild flower – new baby gift bodysuit – baby body suit
-short sleeved, black baby bodysuit
Wild Flower baby bodysuit - white baby bodysuit Personalised baby bodysuit - Black personalised Baby bodysuit - Baby bodysuit personalized
You're viewing: Wild Flower – black baby bodysuit $20.00 Bybel Legkaart: February 2017
Our most special gift from God is life,
We let it slip through clumsy fingers
Yet not through toil, nor through our strife,
This gift with us still lingers.
How many lonely nights I wished
for the silence of which death whispers
I shunned the gift from God received
For an aching heart’s lonely whimpers.
If you are now where I was then,
And you read these words of mine,
You need to find yourself a friend
Through which your love can shine.
Maybe you’ll learn the life you live is not God’s gift to you,
It is for those who know God not, so they can know Him too.
The reason I am awake at this hour of the night (actually morning), is because every time I closed my eyes to sleep, it kept running through my mind how powerful prayer is when it is directed at the One we call our Father. What a priviledge, to be part of that blood line, through the saving grace of Jesus. I am reminded that it has the power to bring life into dead bodies and dried-up bones, to heal the sick, and make the lame to walk. It will restore sight, speech and hearing. And it can heal the broken-hearted. Never loose sight of the fact that when you are in a child/parent relationship with your God, that it is as simple as sitting down and talking to Him to ensure that He hears your concerns. Go have a chat with Your Father. He is always waiting and eager to listen.
Father, keep Your protective hand over those I love and care for. Guide them in Your infinite wisdom and provide them with power and courage. Open their eyes to the grace You provide even in the most wearisome and trying of times. Bring peace into their hearts and minds. Deliver them from evil. As always I am reminded that to You belong the glory, the power and the strength through all the ages and into eternity. I thank You for being Abba/Father; the origin, the provider, the pillar. Amen.
Ek wil vanaand met jou praat oor 'n nuwe lied. Ons sing so dikwels die woorde "Kom sing 'n nuwe lied vir Hom, kom sing 'n nuwe lied vir Jesus ..." Het jy al gedink oor wat daardie nuwe lied is? Voor ons daarby kom, wil ek eers so 'n tree terug gee en gaan ondersoek instel na die ou lied. Watter lied was gesing voor die nuwe lied sy plek ingeneem het?
Hierdie 'ou lied' vind ons in Deuteronomium 31:30-32:43. 'n Baie kort opsomming daarvan sal insluit dat God se geskiedenis met die Israeliete by die aartsvaders begin het, dat Hy hulle gered het, gelei het, versorg het. Dit sluit sy verbond met hulle in. Dit praat oor seën en vloek, dit praat oor gehoorsaamheid en ongehoorsaamheid. Dit praat oor die beloofde land. In kort, is dit 'n lied wat gaan oor die reddingsplan van God, gesentreer rondom die Israeliete.
Nou wil ek jou na die nuwe lied toe neem. Hiervan lees ons in Jesaja 42:10 (onder andere)
"Sing tot eer van die Here 'n nuwe lied, sing sy lof oor die hele aarde, almal wat op die see vaar, alles wat in die see is, al die eilande en diè wat daarop woon."
Wat is die lied wat gesing moet word? Eintlik is dit nie beperk tot 'n enkele hoofstuk of 'n paar versies nie, maar ruimte is beperk, so ek haal net een ander versie uit Jesaja aan.
Jesaja 42:9 "Wat Ek vroeër aangekondig het, het plaasgevind. Ek kondig nuwe dinge aan. Voor dit begin gebeur, laat Ek julle al daarvan hoor."
Die ou lied het getuig van God se reddingsplan en die nuwe lied getuig ook daarvan. Die ou lied het gegaan oor 'n verbond en die nuwe lied gaan ook daaroor. Die ou lied was vir Israel. Die nuwe lied is vir die hele wêreld. Die ou lied het gegaan oor offers en wette, die nuwe praat van onverdiende redding in Jesus. Die nuwe lied is 'n nuwe reddingsplan in Jesus.
Beide Deuteronomium en Jesaja praat oor die feit dat God uniek is en dat geen gode met Hom kan vergelyk nie. Beide praat oor die mens se hardkoppigheid en verwaandheid om homself teenoor God te verhef, om te glo dat sy eie kennis en besluite God s'n oortref.
Hier op aarde het jy die grasie om te verkondig dat jy nie in God glo nie. Jy is vry om te sê dat jy nie in 'n hemel of 'n hel glo nie. Jy kan alternatiewe lewens en gode en filosofieë aanhang sonder enige repurkussies. Maar ek wil jou waarsku; die dag wanneer jy voor God staan, gaan jou slim teorieë, jou idees, jou verbeelding jou niks help nie. As jy voor die Skepper staan wat deur alle tye daar was en steeds is, sal jy nie in 'n 'battle of the brains' betrokke wees met Hom nie. Jy gaan nie vind dat jy die vermoë het om Hom te oortuig of oor te haal nie. Jy sal bewend op jou gesig voor Hom lê en smeek vir genade.
Buig jou knie vandag voor God. Die tyd loop uit. Moenie langer uitstel nie.
One day, Joshua was near Jericho when he saw a man standing some distance in front of him. The man was holding a sword, so Joshua walked up to him and asked, "Are you on our side, or on our enemies' side?""Neither," he asnwered. "I am here because I am the commander of the Lord's army." Joshua fell to his knees and bowed down to the ground. "I am your servant," he said. "Tell me what to do.""Take off your sandals," the commander answered. "This is a holy place." So Joshua took off his sandals. (Joshua 5:13-15)
How arrogant we humans tend to be. It is once again illustrated in this passage. Joshua, God's chosen leader to conquer the promised land for Israel, confidently approaches this strange warrior to demand an answer. As leader, this was his right. More than that, it was his duty. However he got the question wrong. He asks the man on whose side he was; Israel's or their enemies'? The man's answer puts Joshua in his place. Neither. He is on God's side.
Why does Joshua not respond, with the words "But then you ARE on our side?" Because Joshua immediately realized his own error. The battles ahead of him, were not in his own interest, it was in God's interest. The war he waged, was not his own, but God's. God stood on one side and He was unshakable. Joshua needed to pick a side. It wasn't about which nation he sided with, it was all about whether he sided WITH God, or against Him.
Joshua immediately submits himself to God's command and falls down on his knees. That is when the ground he is on, becomes holy.
I can not help but ask myself a number of questions from this passage:
Whose side am I on, or am I still arrogantly expecting God to be on my side?
Can I humble myself and submit to God, or are my own interests and ego too big for me to acknowledge God as Commander of my life and battles?
Am I conquering holy ground, or am I looking to take territory that God has no interest in?
It is time to re-prioritize, and to make sure that I am fighting on God's side, He is not fighting on mine.
My life is not my own to give
It is what I from God receive
He is the maker of my soul,
the One Who casts me in this role.
Against His will I simply can't,
I am but putty in His hand.
He made me me in joy and pain,
the pleasure found in Him, my gain.
If I depart from here today,
it is with Him that I'll go stay.
He'll welcome me with arms outstretched
and lay me down upon His breast.
Vanaand wil ek 'n netelige sakie aanraak. Aanvaar sommer uit die staanspoor dat ek sukkel om verby die balk in my eie oog te sien soos ek hier sit en tik. Ek lees nou net van Dawid wat die punt van Saul se mantel afsny in 1 Samuel 24. Ter agtergrond kan ek gou vertel dat Saul besig was om Dawid te agtervolg om hom dood te maak. Terwyl dit aan die gang is, gaan Saul by 'n grot in om te gaan ontlas. Hy is dus uiters blootgestel, letterlik met sy broek om sy enkels betrap. Dawid en sy leër het agter in hierdie selfde grot geskuil. Dawid se manne moedig hom aan om Saul dood te maak, oortuig daarvan dat God dit so bewerkstellig het. Dawid weet van beter en weier om dit te doen. Nou wonder ek of ek so gaaf sou wees teenoor iemand wat my wou doodmaak. Laat ek maar liewer nie antwoord nie.
Diep onder die indruk van die goeie verhouding wat Dawid met God gehad het en hoe goed hy kon onderskei tussen reg en verkeerd, lees ek toe verder in hoofstuk 25. Kan ek die woord versoeking gebruik? Dawid het die versoeking weerstaan om homself op Saul te wreek. Hy was nederig en het nie toegegee aan sy emosies nie. En dan loop hy hom vas in Nabal. Dawid vra van Nabal 'n paar skape as vergoeding vir die feit dat hy Nabal se besittings beskerm het. Nabal reageer met beledigings en verwys na Dawid as 'n wegloop slaaf. Dan ruk Dawid hom op en hy trek sy leërmag saam om Nabal en sy mense uit te wis. Hy tree emosioneel op en daar is geen teken meer van sy nederigheid nie. Dis net die ene arrogansie. Gelukkig tree Abigajil, Nabal se vrou, in en die saak word beredder.
In hoofstuk 26 sluip Dawid Saul se kamp binne toe laasgenoemde hom weereens agtervolg om hom dood te maak. Weereens reken Dawid se raadgewers dat dit God se wil is dat hy Saul doodmaak. Weereens weet Dawid beter en hy spaar Saul se lewe. Nederig, en hy tree nie emosioneel op nie.
Ek kan nie help om te wonder hoe ek sou optree in dieselfde omstandighede nie. Of, in my eie omstandighede teenoor my eie vyande. Sou ek hulle vernietig as dit in my vermoë was om dit te doen, of ek sou ek die saak by God laat? Sou ek dan my woede op iemand anders gaan uithaal (nie 'n baas nie - Saul -, maar 'n ondergeskikte - Nabal - die keer)? Mag daar tog altyd 'n Abigajil in elkeen van ons se lewens wees. Mag ons bereid wees om na haar te luister en onsself bedwing wanneer sy ons van goeie raad voorsien.
Nou dink ek mos dat Abigajil eintlik eerder in Nabal se lewe was as in Dawid s'n. Sy was Nabal se vrou en het eers na sy dood met Dawid getrou. Hier is die verskil tussen die twee mans. Oor Nabal staan daar geskrywe:
"... en hy is so 'n verkeerde man dat mens nie met hom daaroor kan praat nie." (1Samuel 25:17b).
Oor Dawid staan daar geskrywe:
"Kyk, ek het jou versoek gehoor en ek staan dit toe." (1 Samuel 25:35b)
Die een was nie bereid om te luister nie, onwrikbaar. Die ander was bereid om te luister en sy planne te wysig, oorhaalbaar. Die tweede was die ideale leier. Waarom is dit dan dat ons na die eerste se karaktereienskappe soek in leiers?
Om sin te maak van die Bybel, is nie altyd 'n maklike taak nie. Ek begin vandag 'n reeks wat die studie van Bybelkunde so effens oopbreek en die algemene leser meer inligting gee. In die eerste dele van die reeks, fokus ons op die totstandkoming van die Bybel, asook verskillende metodes waarop die Bybel gelees en geïnterpreteer kan word. Vanaf die derde deel sal ons dan die Bybelboeke een vir een bekyk.
Deel 1: 'n Sinopsis van die vakgebied Bybelkunde
Inleiding tot die Teologie
Grondslag van die kursus
Ontstaansgeskiedenis van die Bybel
Hermeneutiek en Eksegese
2 Timoteus 3:14-17 (NAV)
Maar jy, bly by wat jy geleer het en wat jy vas glo. Jy weet tog wie jou leermeester was en jy ken van kleins af die Heilige Skrif. Dit kan jou die kennis bybring wat tot verlossing lei deur die geloof in Christus Jesus. Die hele Skrif is deur God geïnspireer en het groot waarde om in die waarheid te onderrig, dwaling te bestry, verkeerdhede reg te stel en ‘n regte lewenswyse te kweek, sodat die man wat in diens van God staan, volkome voorberei en toegerus sal wees vir elke goeie werk.
Voor die eerste woorde van die Bybel neergepen is, is die verhale wat daarin opgeneem is d.m.v. mondelinge tradisie van geslag tot geslag oorgedra. Die eerste Ou Testamentiese geskrifte blyk vanaf 1000 vC. te dateer. In die derde eeu vC. vertaal die Jode die Ou Testament in Grieks, wat op daardie stadium die spreektaal is. Diè vertaling staan bekend as die Septuagint.
Tot en met die ontdekking van die Qumran geskrifte – die Dooie See rolle – was die oudste beskikbare manuskripte die Masoretiese teks (Hebreeuse Ou Testament), wat ongeveer 500 nC. saamgestel is. Die Qumran geskrifte dateer vanaf ongeveer 500 vC. Hoewel onvolledig, lewer die ooreenstemming van die Qumran geskrifte, met latere kopieë, tog voldoende bewys dat die teks deur die jare noukeuring en akkuraat met die hand gedupliseer is. Waar die teks onvolledig is, word die vertaler genoodsaak om die mees waarskynlike opsie in te voeg. Die Qumran versameling sluit nie slegs van die oudste Ou Testamentiese manuskripte in nie, maar ook van die oudste Nuwe Testamentiese manuskripte.
Met die verspreiding van die kerk na nie-Griekssprekende wêrelddele, is die Bybelse kanon mettertyd vertaal in Latyn (Vulgata, 400 nC.), Siries (Peshito, eerste of tweede eeu nC.) en Egipties. ‘n Verdere belangrike antieke teks om van kennis te neem is die Samaritaanse Pentateug.
Pous Damasus versoek Eusebius Hieronymus (later bekend as St. Jerome) in 38 nC. om die ‘ou Latynse vertaling’ van die Bybel te hersien. Hierdie hersiening word in 405 nC. voltooi en staan bekend as die Vulgata.
Vroeë kopieë van die Bybel wat ‘n onmisbare rol gespeel het in die ontsluiting daarvan is die:
Codex Sinaiticus (330 nC.) in Grieks
Codex Vaticanus (340 nC.) - Dele hiervan is verlore.
Codex Alexandrinus (425 nC) - Omslaan die hele Griekse Bybel, buiten vir 40 verlore bladsye.
Johan Gutenberg se Latynse Bybel (1455) is die eerste weergawe van die Bybel in hanteerbare formaat.
Disederius Erasmus het die Nuwe Testament (hoofsaaklik) uit die Latynse Vulgatum (Latynse vertaling van die Nuwe Testament) terug vertaal na die Grieks in 1516. Hierby voeg hy sy weergawe van die Ou Testament, wat hy uit verskeie manuskripte vertaal. Diè volledige teks van die Bybel word in die kort bestek van agt maande saamgestel. Vanweë die algemene aanvaarding van die teks kry dit die benaming Textus Receptus. Dit word die hoofbron vir die vertaling van die King James (1611) en die Statevertaling (1637), waaruit Die Bybel in Afrikaans vertaal word in 1933.
Hierdie diagram, geneem uit die Thompson’s Chain Reference Bible, verskaf goeie insig in die vertaling en totstandkoming van die moderne Engelse Bybel.
Baie moderne vertalings van die Bybel is gegrond op vroeë Engelse vertalings. Hieronder word ingesluit:
Wycliffe Bible: Eerste Engelse vertaling vanuit Latyn. 1382. Hy was vervolg gewees deur die Rooms Katolieke Kerk en sy Bybel was verban. Uiteindelik sterf hy aan ‘n beroerte.
William Tyndale Bible: Eerste Engelse vertaling wat van beide die Griekse sowel as die Latynse bronne gebruik maak. 1525-1536. Hy was ‘n kerkhervormer. Tyndale wou die Bybel beskikbaar stel aan alle predikers. Ook hy is deur die RKK vervolg, sy Bybel verban en uiteindelik het hy ‘n martelaarsdood op die vuur gesterf.
Miles Coverdale Bible: ‘n Vriend van Tyndale en geskoei op die Tyndale Bible. 1535. Tydens sy vervolging het Tyndale ‘n ruk lank by Coverdale gebly. Tyndale is dood voordat hy die Bybel volledig vertaal het. Coverdale het Tyndale se werk gebruik en die eerste volledige vertaling van die Bybel die lig laat sien.
Matthews’ Bible: Daar word algemeen aanvaar dat dit die werk van John Rogers is, ‘n vriend van beide Tyndale en Coverdale. Die vertaling toon sterk ooreenkomste met beide Tyndale en Coverdale. 1537. Rogers se groot bydra lê in die noukeurige redaksie wat hy na die vertaling toe gebring het. Ook Rogers het ‘n martelaarsdood gesterf.
The Great Bible: Saamgestel uit Coverdale en Matthews’ Bibles. Onprakties groot en bonkig, was dit gewoonlik vasgeketting gevind aan preekstoele. 1539
Taverner’s Bible: Dis ‘n hersiening van die Matthew’s Bible deur Richard Taverner. Dit was egter nie ‘n sukses nie aangesien dit nie wye byval gevind het nie.
The Geneva Bible: ‘n Hersiening van The Great Bible, maar in makliker hanteerbare formaat. 1560. Die Bybel het nie wye sirkulasie geniet nie.
The Bishop’s Bible: ‘n Hersiening van The Geneva Bible. 1568
The Douay Bible: ‘n Rooms Katolieke weergawe, vertaal uit die Vulgata. Bevat kontroversiële aantekeninge. 1582-1610
The King James Version (KJV) ook genoem The Authorised Version: Die mees algemene Bybel in gebruik onder die Engelse gemeenskap. Dis op bevel van King James I van Engeland saamgestel onder toesig van ‘n span van 47 kundiges, wat gebruik gemaak het van ‘n verskeidenheid vertalings, o.a. Grieks en Hebreeus. 1611
The Revised Version: ‘n Hersiening van die KJV, deur beide Engelse sowel as Amerikaanse kundiges. In die vertalingsproses is ook gebruik gemaak van ou kopieë van die oorspronklike geskrifte.
The American Standard Version (ASV): Die Amerikaanse weergawe van The Revised Version.
Nie almal heg ewe veel waarde aan die gesag van die kanon wat ons die Bybel noem nie. Vergelyk die Ou Testament met ander gesagdraende kanons deur middel van die diagram.
Hebreeuse Bybel (Tenak)
Rooms Katolieke Ou Testament
Protestantse Ou Testament
Wysheid van Jesus Sirag
Daniël (en byvoegings)
1 & 2 Makkabeërs
Dis duidelik dat rangskikking van individuele boeke in die gegewe kanons van mekaar verskil. So ook, verskil die inhoud in ‘n meerdere of mindere mate van mekaar. Die Tenak het histories tot stand gekom. Daar is sterk aanduidings dat die volgorde van die boeke in die Septuagint ook volgens die historiese lyn bepaal is.
Die vroeë kerk het twee weergawes van die Ou Testament tot hul beskikking gehad. Die een was die Hebreeuse Ou Testament (Tenak) en die ander was die Septuagint. Die Septuagint met sy apokriewe byvoegings is algemeen aanvaar deur die Katolieke kerke, terwyl die Protestante mettertyd die Hebreeuse Ou Testament verkies het. Die Ou Testament het deur die eeue ontstaan en die kanonisering daarvan is eers in 50 nC. afgehandel.
Die kerkvaders het basies drie maatstawwe gebruik om te besluit watter boeke in die Nuwe Testamentiese kanon ingesluit moet word:
Dit moes van apostoliese oorsprong wees, of die skrywers moes direk onder die invloed van die apostels gestaan het;
Die boek moes vir die hele kerk van belang wees en wyd aanvaar word binne die kerkgeledere;
Die inhoud van die boek moes ooreenstem met ander boeke wat reeds aanvaar is.
Die kanonisering van die Nuwe Testament is ongeveer 367 nC. afgehandel.
2 Tim 3:16a – “Die hele Skrif is deur God geïnspireer…”
Die Grieks wat hier met geïnspireer vertaal is, is theopneustos. Dit beteken letterlik deur God geadem.
Pneustos = Asem
Die woord kom slegs op hierdie een plek in die Bybel voor. Beide die Jode en die Grieke gebruik die woord egter dikwels buite die Bybel om die inspirasie van die Skrifte te verduidelik. Wanneer ons glo dat die Bybel deur God geasem is, kom dit noodwendig direk van God en kry dit sodoende ‘n verhewe status.
Verskeie teorieë poog om te verduidelik hoe theopneustos plaasgevind het:
Verbale/Meganiese teorie: Skrywers is redelose instrumente onder beheer van die Heilige Gees, wat selfs die plasing van leestekens bepaal.
Diktaat teorie: Die Heilige Gees het gedikteer en die mens het geskryf.
Dualistiese teorie: Die heilsnoodsaaklike dele is geïnspireer. Historiese en geografiese materiaal is egter die resultaat van suiwer menslike waarneming en navorsing.
Dinamiese/Personele teorie: Die geskrifte is geïnspireerd, omdat die skrywers geïnspireer was.
Aktualistiese teorie: In homself is die Bybel nie in staat om ‘n volledige Godsopenbaring te gee nie. God gebruik die boek om Homself aan mense te openbaar. (Die leser word geïnspireer).
Organiese (Dialogiese)inspirasie teorie: Die inhoud is deur die Heilige Gees geïnspireer, maar die taal en styl van die skrywers is hul eie.
Eksegese is die studie van hoe die Bybel uitgelê kan word, terwyl Hermeneutiek die wetenskap is wat hom daarmee bemoei om te verstaan hoe die mens verstaan. Dit is belangrik om vooraf te noem dat geen wyse van verstaan verkeerd is nie. Ook is mens nie gebind aan slegs een wyse van verstaan of interpretasie nie, maar mag kies om interpretasiemetodes te kombineer. Die mens verstaan die Bybel op twee basiese vlakke
Voorwetenskaplike verstaan geskied gewoonlik op ‘n vlak wat moeilik bewysbaar of toetsbaar is, wat onsistematies en onlogies georden is en wat moeilik aan ander oorgedra kan word.
Wetenskaplike verstaan veronderstel ‘n voorwetenskaplike verstaan van sake. Dis gerig op sistematisering en uitbreiding van alledaagse kennis volgens navolgbare en kontroleerbare metodes. Wetenskaplike verstaan word toegespits op die konteks van die oorspronklike skrywers en lesers, sowel as op die moderne uitlegger en sy metode(s).
Deist en Burden erken dan ook dat die vertellers en hoorders van die oorspronklike teks hulle eie politiese, ekonomiese, sosiale en godsdienstige agtergronde gehad het, wat 'n invloed uitgeoefen het op hoe hulle die verhale oorgdra en verstaan het. Na die vdertalings, tree daar nou 'n vertolker en 'n leser in wat ook hulle eie politiese, ekonomiese, sosiale en godsdienstige agtergronde na die verstaan van die teks toe bring.
‘n Oorsig oor die verstaan en uitleg van die Bybel
Allegoriese interpretasie: Die teks/boodskap word vergeestelik om dit ‘n “dieper” betekenis te gee. Konsentreer veral op wat geglo moet word. ‘n Voorbeeld is Paulus se verduideliking rakende Isak en Ismael in Gal. 4: 22-26
Fundamentalistiese/Histories-letterlike interpretasie: Konsentreer op die oorspronklike betekenis van die teks, wat op histories-letterlike wyse bepaal word. Die konteks van die skrywer word in ag geneem.
Letterlike interpretasie: Die teks en boodskap word verstaan presies soos dit geskryf is, bv. Paulus se verklaring in Gal. 3:16 van Gen. 12:7; 13:15, ens. Let op die letterlike verklaring van die enkelvoudsvorm van die woord “saad” (OAV).
Morele interpretasie: Konsentreer op wat gedoen moet word.
Anagogiese interpretasie: Konsentreer op waarna gestreef moet word, bv. die hemel/hiernamaals.
Kontekstuele/Redelike/Rasionele verklaring: Die teks moet volgens die taal en tyd van die skrywer beoordeel word. Verg redenasie van die interpreteerder/leser.
Struktuuranalitiese/Immanente interpretasie: Soek na die oorspronklike betekenis van die teks, terwyl minder aandag aan die historiese konteks geskenk word. Die struktuur/vorm van die teks word geanaliseer, bv. erkenning word aan poësie gegee.
Histories-kritiese interpretasie: Kyk in die lig van die geskiedenis krities (vraend) na die Bybel. Navorsing word gedoen t.o.v. historiese kritiek, grammatikale kritiek, literêre kritiek, vormkritiek, tradisiekritiek en redaksiekritiek.
Tipologiese interpretasie: Die interpretasie metode poog om die verhouding tussen die Ou en die Nuwe testamente te bepaal, bv. Ou Testamentiese figure word as Messiaanse tipes gesien, bv. Isak word gesien as ‘n skadu-beeld van Christus.
Die volgende diagramme poog om die verskille tussen Tipologie en Allegorie duidelik te maak:
Konsentreer hoofsaaklik op die uitleg van gebeure/sake/lewenslope.
Konsentreer hoofsaaklik op die uitleg van woorde.
Neem die oorspronklike werklikheid ernstig op.
Ignoreer die oorspronklike werklikheid en werk met die “siel” van woorde.
Bou op letterlike betekenis.
Bou op veronderstelde “dieper” betekenis van woorde.
(Uit: Deist en Burden, p. 77)
Midrasj/Rabbynse uitleg: Skakel gedeeltes met mekaar op grond van die feit dat dieselfde woord in die gedeeltes voorkom, bv. Paulus se gebruik van die woord “geregtigheid” in Rom. 4:1-12. Hy vind bewyse vir sy standpunt in Gen. 15:6 en Ps. 32:1 e.v., waar die woord “geregtigheid” ook voorkom (OAV).
Pesjer (die uitleg van geheimenisse): Politieke toestande het dit soms genoodsaak dat boodskappe in geheime kode geskryf moes word. Die gebruik kon wissel van slegs enkele woorde tot hele boeke/briewe, bv. die apokaliptiese literatuur. ‘n Bekende gedeelte is Op. 13:18.
Die viervoudige skrifsin: Diè metode hou voor dat elke teks op vier maniere geïnterpreteer kan word: Die betekenis is òf letterlik, òf dit is figuurlik. As dit figuurlik is, kan dit op een van drie maniere geïnterpreteer word: Anagogies, Moreel, of Allegories.
Hierdie gediggie van R.M. Grant som dit goed op:
(Uit: Deist en Burden, p. 72-73)
Die huidige tendens is om onderskeid te tref tussen verskillende soort tekste. Enige lees van ‘n teks beklemtoon òf die skrywer, òf die teks, òf die leser van die teks.
König (2002) stel die volgende “Tien Gebooie” vir Bybellees voor:
Raadpleeg meer as een vertaling;
Bepaal die genre – die soort literatuur;
Kyk wat die verband is, die direkte èn die wyer verband;
Vra na die agtergronde soos die historiese en aardrykskundige omstandighede;
Vra na inligting elders in die Bybel wat lig op die betrokke deel kan werp;
Vra na die verband wat dit met die groot lyne in die Bybel het;
Vra hoe Christene in ander kerke dit verstaan;
Kyk probleme eerlik in die oë, moet dit nie op ‘n goedkoop manier probeer wegpraat nie;
Vra na die betekenis van wat jy lees vir jou lewenspraktyk.
Ek gaan my eie agtergrond ondersoek om vas te stel hoe dit my lees en verstaan van die Bybel (positief/negatief) beïnvloed, t.o.v.:
Opleiding en onderrig: _________________________________________________
In my studie van die Bybel, beoog ek om hoofsaaklik op die _______________________ interpretasie-metode te konsentreer. Ek sou egter ook die volgende metodes in gedagte wou hou:
GUTHRIE, D. 1986. Tekste en vertalings, in Handboek by die Bybel. Lux Verbi: Kaapstad.
THOMPSON, F.C. 1988. The Thompson Chain Reference Bible KJV 5th ed. B.B. Kirkbride Bible co., inc.: Indianapolis.
BOSMAN, H.L. 1986. Die ontstaan en verstaan van die Ou Testament, in Deist F. en Vorster, W. (red.), Woorde wat ver kom, 1-5. Kaapstad: Tafelberg.
HEYNS, J.A. 1973. Brug tussen God en mens oor die Bybel. Pretoria: NG Kerkboekhandel. (pp 66-77).
DEIST, F.E. en Burden, J.J. 1980. ‘n ABC van Bybeluitleg. Pretoria: Van Schaik. (pp. 50-82).
DU PLESSIS, P.J. en Lategan, B.C. 1983. Agtergrond en geskiedenis van die Nuwe Testament. Academica: Pretoria/Kaapstad. pp. 51-56.
KÖNIG, A. 2002. Ek glo die Bybel ondanks al die vrae. Lux Verbi.BM: Wellington.
BOBRICK, B. 2001. The making of the English Bible. Werdenfeld & Nicolson: London.