Die navorsing oor stres en onvrugbaarheid - sorg geeLees Meer
Hoof sorg geeDie navorsing oor stres en onvrugbaarheid
Die studie van stres en onvrugbaarheid is belangrik en kontroversieel. Elke keer as 'n nuwe studie oor stres en vrugbaarheid verskyn, sal u opskrifte sien wat sê dat stres die rede is waarom u nie swanger kan raak nie, selfs al het die studie nie regtig aangedui dat stres onvrugbaarheid veroorsaak nie.
Baie paartjies wat vrugbaarheidsuitdagings ervaar, is bekommerd oor stres. Onvrugbaarheid self veroorsaak nood en emosionele onrus. Kan die stres van onvrugbaarheid u situasie nog erger maak> onverklaarbaar of as behandelings weens onbekende redes misluk?
Die antwoorde is ingewikkeld. Ons weet nog nie heeltemal wat die impakstres op vrugbaarheid het nie. Om 'ontspanne' te wees, is om niemand se vrugbaarheidstryd op te los nie, maar dit beteken nie dat stres skadelik is nie. Lees wat die navorsing te sê het en wat u moet weet oor hierdie omstrede onderwerp.
Voordat u na die navorsing kyk, is dit nuttig om te verstaan ​​waarom stres moeilik is. Om iets te bestudeer, moet ons saamstem oor wat ons studeer. Daar is verskillende soorte spanning, en daar is baie vrae wat opduik rakende die manier waarop elke soort met vrugbaarheid verband hou.
Kinder spanning. U het moontlik gehoor van 'n ACE-telling (negatiewe telling vir kindereffekte). Dit verwys na stres wat nie noodwendig nou gebeur nie, maar wel tydens u pragtige grootwordjare plaasgevind het. Hoë ACE-tellings is gekoppel aan verskeie gesondheidskwessies op lang termyn. Kan dit aansluit by vrugbaarheid ">
Groot lewensgebeurtenisse. Egskeiding, verlies aan werk, verhuis na 'n ander stad of land en iemand wat jy liefhet verloor, kan almal baie spanning veroorsaak.
Leef onder stresvolle omstandighede. Diegene wat in armoede leef, wat nie gereeld werk het nie, of sonder toegang tot gesonde kosse en basiese primêre versorging het, leef die hele dag in 'n stresvolle omgewing.
As studies vra of stres onvrugbaarheid veroorsaak, of dat stres die tyd verg om swanger te raak, is dit belangrik dat ons weet watter soort spanning eintlik bespreek word.
Meting van spanning
Dit is 'n ingewikkelde aspek van navorsing. Sodra daar besluit is watter tipe stres ondersoek word, moet u uitvind hoe u dit meet. Daar is twee primêre maniere waarop navorsers stresvlakke wil evalueer: deur stresverwante chemikalieë in speeksel of bloedwerk te meet, of deur sielkundige stresmetingsinstrumente te gebruik. Daar is albei voordele en nadele.
Wanneer ons biochemiese stresseine in speeksel of bloed meet, kan ons nie seker weet of dit deur 'n stresvolle lewe of 'n siekteproses veroorsaak word nie. Laat ons byvoorbeeld sê dat iemand met endometriose gediagnoseer is. Laat ons sê dat haar biochemiese toetsresultate vir stres hoog is. Is hierdie streschemikalieë hoog omdat sy 'n stresvolle lewe het en hierdie lewenstyl tot endometriose gelei het?
Of veroorsaak haar endometriose biologiese spanning op haar liggaam, en dit lei tot hoër vlakke van streshormone? Aan die ander kant kan dit wees dat die simptome van endometriose emosionele nood veroorsaak, en dit lei tot haar hoër streshormoonvlakke? Soos u kan sien, is die bepaling van die antwoorde op hierdie vrae ingewikkeld.
Die probleem met sielkundige metingstoetse is dat mense stres anders ervaar. Dit sal verander hoe hulle vrae op 'n stresvraelys beantwoord. 'N Ander probleem is dat mense se liggame anders op stres reageer. Twee mense kan hoog meet aan 'n sielkundige stresmetingstoets, maar het heeltemal verskillende biologiese reaksies.
Met sielkundige metings moet die navorser ook vertrou op die aanname dat die antwoorde van die respondent eerlik is. Die meeste van hierdie toetse is ontwerp om die kanse op oneerlike reaksies te verminder, maar die toetse is nie perfek nie.
Wanneer is daar sprake van stres?
Die tydsberekening van die studie is net so belangrik as die bepaling van die soort stres. 'N Studie kan byvoorbeeld kyk na stresvlakke voordat 'n siklus begin, in die middel van 'n siklus of net voor ovulasie. Dit kan stres ondersoek tydens die wagperiode van twee weke (tyd tussen ovulasie en periode), of die gemiddelde stresvlakke van 'n periode van weke, maande of selfs jare neem.
Al hierdie veranderlikes neem die resultate in. Dit is uiters moeilik om dit in een of selfs veelvuldige studies vas te lê.
Nog 'n rede waarom die invloed van stres op die liggaam ingewikkeld is, is dat dit moeilik is om te weet wat 'n stresprobleem is, en wat 'n probleem is met die hantering van swak probleme.
Mense onder stres wend hulle gereeld tot ongesonde gewoontes om te hanteer. Hulle mag meer gemorskos eet, mag te min of te veel slaap, of oefen glad nie (of oefen te veel). Sommige mense kan rook, alkohol of dwelms gebruik.
Ons weet dat rook, swak voeding en oortollige alkoholgebruik vrugbaarheid benadeel. As iemand hoë vlakke van spanning het, sleg gaan, en sy / haar vrugbaarheid afneem, is dit die stres wat die probleem veroorsaak, of die slegte keuse is?
Die biologiese konneksie
Daar is 'n biologiese verklaring waarom emosionele spanning tot vrugbaarheidskwessies kan lei. Dit kom alles neer op die hipotalamus-pituïtêre-bynieras (die HPA-as).
As u liggaam spanning ervaar, stuur die hipotalamusklier in u brein 'n sein na die pituïtêre klier - die sein dui aan dat u onder spanning verkeer en hulp nodig het. Die pituïtêre reageer op hierdie oproep om hulp deur sy eie sein na die byniere te stuur en hulle te ken om die streshormoon kortisol vry te laat.
In gesonde hoeveelhede is kortisol goed. Onder baie dinge help hierdie hormoon om u bloedsuiker te reguleer sodat u deur die nood energie het. Die probleem is as u liggaam heeltyd of vir lang tydperke oorstroom word met kortisol. Dit is wanneer dit u gesondheid kan benadeel.
Die hipotalamus en pituïtêre reguleer nie net streshormone nie. Hulle is ook verantwoordelik vir die regulering van reproduktiewe hormoonseine. Die hipotalamus stel gonadotropien-vrygestelde hormoon, oftewel GnRH, vry. GnRH gee die pituïtêre klier seine om follikelstimulerende hormoon (FSH) en luteïniserende hormoon (LH) vry te stel. FSH en LH stimuleer eiergroei in die eierstokke by vroue en spermgroei by mans.
As die HPA-as besig is om spanning te hanteer, kan dit in teorie dus gooi of verander hoe dit reproduktiewe hormone reguleer. Ons moet ook nadink oor watter effek streshormone soos kortisol op oosiete, spermselle en embrio's kan hê.
Studies om 'n konneksie te vind
Sommige studies het 'n moontlike verband tussen spanning en vrugbaarheid gevind. 'N Studie wat in die Verenigde Koninkryk gedoen is, het 250 vroue ingesluit wat probeer het om swanger te raak gedurende 'n periode van ses siklusse. Op dag ses van elke siklus het hulle speekselmonsters voorsien om die vlakke van alfa-amylase en kortisol te toets, twee hormone wat met spanning verband hou.
Gedurende hierdie periode van ses maande het hulle ook ovulasiemonitors gebruik om elke vrou in die studie die beste kanse te gee om swanger te raak en die tydsberekening van hul geslag gedurende hul vrugbaarste dae te monitor.
Die studie het bevind dat vroue met 'n hoër konsentrasie alfa-amylase langer geneem het om swanger te raak in vergelyking met dié met laer vlakke van hierdie streshormoon. Dit is egter belangrik om daarop te let dat hierdie studie ook bevind het dat vroue met hoër vlakke van kortisol (nog 'n streshormoon) geneig was om vinniger swanger te raak as dié met laer vlakke. Met ander woorde, die verband is onduidelik.
Nog 'n studie wat in navorsingsentrums in Michigan en Texas gedoen is, wou ook ondersoek instel of die hormone alfa-amylase en kortisol in speeksel moontlik verband hou met die tyd wat dit geneem het om swanger te raak. Hierdie studie het 400 vroue ingesluit wat probeer om swanger te raak.
Navorsers het bevind dat vroue met die hoogste vlakke van alfa-amilase 'n vermindering van 29 persent in hul algehele vrugbaarheid gehad het, wat langer neem om swanger te raak as dié met die laagste alfa-amilase. In hierdie studie is daar geen verband tussen kortisolvlakke en tyd tot swangerskap nie.
Sosio-ekonomiese verwante stres kan ook vrugbaarheid beïnvloed. Een studie het bevind dat vroue wat sosio-ekonomiese stressors ondervind, swakker ovariale reserwes het. In 'n ander afsonderlike studie is bevind dat vroue met hoër ACE-tellings (hulle het meer traumatiese ervarings in die kinderjare gehad het) meer geneig was tot onvrugbaarheid en onreëlmatige of afwesige menstruasieperiodes in volwassenheid.
Vrugbaarheid by mans
Vrugbaarheid van mans kan ook deur stres beïnvloed word. Uit 'n meta-analise van 57 verskillende studies, wat bykans 30.0000 mans insluit, het bevind dat sielkundige spanning die spermkonsentrasie, spermbeweging en die persentasie normale vormige sperms kon verlaag. Die studie het egter nie gekyk of dit die tyd van swangerskap vir hul vroulike lewensmaats beïnvloed nie.
'N Ander studie het bevind dat die ervaring van twee spanningsvolle lewensgebeurtenisse die risiko verhoog dat 'n man se semenanalise-resultate onder die normale riglyne van die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) val.
Ander studies het bevind dat testosteroonvlakke laer was as mans sielkundige stres ervaar het. Alhoewel, dit is moeilik om te weet wat eerste kom - lei daling van testosteroon tot verhoogde sensitiwiteit vir stresvolle gebeure? Of veroorsaak stresvolle gebeure dat testosteroonvlakke daal?
Studies sonder verbinding
Nie alle navorsing het 'n verband tussen stres en verminderde vrugbaarheid gevind nie. In 'n studie wat in die Verenigde Koninkryk gedoen is, het byna 340 vroue daaglikse dagboeke voltooi oor 'n tydperk van ses maande of totdat hulle swanger geraak het. Die vroue het biomerkers van spanning gemeet vir elke siklus.
Hulle het ook vraelyste voltooi wat bedoel is om hul stresvlakke te evalueer. Hierdie studie het gekyk na die ouderdom van die vrou, of sy gerook het, hoeveel kafeïen sy gedrink het, en hoe gereeld die egpaar seks gehad het. Hierdie studie het geen verband gevind tussen selfgerapporteerde stres-, angs- of depressievlakke met die tyd tot swangerskap nie.
In 'n aparte studie het navorsers ondersoek ingestel na of stres die IVF-sukseskoers (in vitro-bevrugting) negatief kan beïnvloed. Dit bevat net meer as 200 vroue wat hul eerste IVF-siklus begin het. Hul stresvlakke is geëvalueer deur middel van onderhoude en vraelyste wat toegedien is voordat IVF begin is, en daarna vier, 10 en 18 maande daarna.
Vroue wat depressief of angstig was voordat hulle met IVF-behandeling begin het, was nie meer geneig om IVF-mislukking te ervaar as vroue wat nie 'n hoë telling op depressie of angs behaal het nie. Die studie het bevind dat mislukking van IVF beduidende sielkundige nood veroorsaak het, wat geen verrassing is nie.
Navorsers vir hierdie studie het aanbeveel dat selfversorging en sielkundige intervensies daarop gemik is om pasiënte te help om behandelingsmislukking te hanteer, in plaas daarvan om op die vermindering van spanning te fokus om die sukses van die behandeling te verbeter.
Miskien was die mees dwingende studie 'n meta-analise-studie wat 14 studies en 'n bietjie meer as 3500 vroue insluit, om te kyk of emosionele nood geassosieer word met sukses tydens geassisteerde voortplantingsbehandeling soos IVF. Navorsers het geen verband gevind tussen emosionele nood voor die behandeling en IVF suksessyfers nie.
Die navorsers het tot die gevolgtrekking gekom: "Die bevindings van hierdie meta-analise moet vroue en dokters gerusstel dat emosionele nood wat veroorsaak word deur vrugbaarheidsprobleme of ander lewensgebeurtenisse wat saam met die behandeling plaasvind, nie die kans om swanger te raak, in gedrang bring nie."
Daar is studies wat berig dat stres 'n negatiewe invloed op vrugbaarheid het. Daar is egter studies wat presies die teendeel meld. Watter een is dit?
Die waarheid is dat albei korrek kan wees. Dit is moontlik dat stres die tyd tot swangerskap verleng, maar dat die verlengde tyd waarskynlik 'n periode van weke of hoogstens maande is. Dit is nie genoeg om onvrugbaarheid te veroorsaak nie, wat gedefinieer word as die onvermoë om swanger te raak na 'n jaar van probeer.
Verskeie studies het bevind dat IVF-sukses, veral nie, geassosieer word met stres nie. Gegewe hoe stresvol die IVF-proses kan wees en hoe emosioneel die ervaring van onvrugbaarheid vir baie paartjies is, is dit baie goeie nuus.
Selfsorg vir stres
Of spanning die vrugbaarheid verminder of nie, ons moet nog steeds let op stres. Vir een voel dit nie goed om gespanne of angstig te wees nie. Wat ons ook al kan doen om beter te voel of beter te wees, gaan die moeite werd wees.
Tweedens, selfs al het stres nie 'n direkte uitwerking op u kans vir sukses met IVF nie, kan dit 'n verband hou met u waarskynlikheid om voort te gaan met die behandeling.
Baie paartjies verlaat voortydig IVF-behandeling. Die grootste rede waarom u wegval: emosionele nood.
Die meeste dokters stem saam dat u ten minste ses siklusse aan IVF moet gee vir die beste kans op swangerskap. Een studie het bevind dat die uitvalsyfer na slegs een siklus in lande waar IVF deur gesondheidsversekering gedek word, 40 persent was. Na vier siklusse was die uitvalsyfer 62 persent.
Toe hulle gevra word waarom hulle uitval, was die twee belangrikste redes emosionele spanning en die waarneming van 'n swak prognose. As paartjies sielkundig goed gevoel het om vir nog een of twee IVF-siklusse te probeer, sou hulle kans vir lewende geboorte teoreties toegeneem het.
Daar is geen twyfel dat onvrugbaarheid spanning veroorsaak nie. Of spanning onvrugbaarheid kan veroorsaak, is debatteerbaar. Uit studies is bevind dat spanning voortplantingshormone beïnvloed en die tyd wat dit neem om swanger te raak, kan vergroot, maar tot dusver het niemand gevind dat stres alleen onvrugbaarheid kan veroorsaak nie. Of u nou net begin swanger raak of u in die middel van vrugbaarheidsbehandelings is, weet dat "te hard probeer" nie tot vrugbaarheidsprobleme sal lei nie, en u spanning rondom bevrugting sal u nie daarvan weerhou nie swanger. Stres voel egter beslis nie goed nie. Sorg goed vir jouself en soek ondersteuning van vriende en diegene wat dit verstaan.