Wat het veroorsaak dat die steun vir die Protectionist Party van Australië afgeneem het? - Artikels - 2022
Wat het veroorsaak dat die steun vir die Protectionist Party van Australië afgeneem het?
Die Protectionist Party van Australië was een van die drie belangrikste federale partye ten tyde van die federasie en het die eerste twee eerste ministers van die land opgelewer, maar dit het nie lank geduur voordat hul stemme afgeneem het nie. In die verkiesings in 1901, 1903 en 1906 het die party onderskeidelik 31, 26 en 16 setels gewen (nog 4 setels in 1906 is gewen deur die Independent Protectionist Party). Alhoewel hul totale aantal stemme wat in 1903 ontvang is, eintlik hoër was as in 1901, was die toename aansienlik laer as die groei in die aantal stemgeregtigdes. Sedert hulle in 1901 36,75% van die primêre stemme gehad het, het hulle in 1906 tot slegs 16,44% gedaal (gesamentlik 'n totaal van 21,28% vir proteksionistiese partye).
Wat was die omstandighede wat gelei het tot so 'n vinnige afname in die aandeel van die stemme vir die Proteksionistiese Party en proteksionistiese partye in die algemeen in Australië? In watter mate het die optrede van die Proteksionistiese Party in die regering bygedra tot die verlies aan steun?
Die Australiese nedersetting is gestig in die vroeë federale parlemente (Stokes in AJPS; Wikipedia). Hierdie maatreëls in die vroeë parlement het 'n stelsel van tariewe en lone saamgestel wat die sentrale impuls agter die proteksionistiese party bevredig het. Op dieselfde manier hervorm die twee anti-Arbeidspartye hulself rondom anti-arbeidspolitiek, eerder as om verskille tussen regerende klaspolitiek. Dit moes duidelik gebeur in 'n tydperk van groeiende ALP -parlementêre sukses. In die tydperk 1901 tot 1920 het die Australiese samelewing 'n tydperk van toenemende klaskonflik beleef, en die ALP was die parlementêre begunstigde hiervan. cf: Connell & Irving (1980) Klasstruktuur in die Australiese geskiedenis
Pauline Hanson se One Nation
Pauline Hanson se One Nation (PHON of ONP), ook bekend as Een nasie of One Nation Party, is 'n Australiese regse  tot verregse politieke party.  Dit is gestig en word tans gelei deur senator Pauline Hanson. Hoewel One Nation tot dusver slegs beskeie verkiesingsukses behaal het, is dit die suksesvolste populistiese party in Australië. Die party het 'n kort, maar noemenswaardige suksesperiode in die laat 1990's gehad. Sy leiers is beskuldig, aangekla en later vrygespreek van bedrog, en die party het gely onder talle afwykings, bedankings en ander interne skandale wat sy aanvanklike agteruitgang veroorsaak het en uitgeloop het op Hanson se uittrede uit die party. Die beleid en platform van One Nation word wyd gekritiseer as rassisties en xenofobies, hoewel die party dit ontken.  Nietemin het One Nation 'n groot impak op debatte oor multikulturalisme en immigrasie in Australië.  Na die terugkeer van Hanson as leier en die federale verkiesing in 2016, het die party 'n herlewing in steun beleef.
One Nation is in 1997 gestig deur parlementslid Pauline Hanson en haar adviseurs David Ettridge en David Oldfield nadat Hanson as 'n federale kandidaat vir die Liberale Party van Australië ontken is. Die ontkenning kom voor die federale verkiesing van 1996 weens die opmerkings wat sy gemaak het oor inheemse Australiërs.  Oldfield, 'n raadslid in die Manly Council in die voorstedelike Sydney en op 'n stadium 'n werknemer van die liberale minister Tony Abbott, was die organisatoriese argitek van die party.  Hanson het 'n jaar lank as 'n onafhanklike gesit voordat hy Pauline Hanson se One Nation gestig het.
Met die argument dat ander politieke partye uit voeling was met die hoofstroom van Australië, het One Nation op 'n breed populistiese en proteksionistiese platform gehardloop. Dit het beloof om immigrasie drasties te verminder en "verdelende en diskriminerende beleid wat aan Aboriginale en multikulturele aangeleenthede verbonde is, af te skaf." One Nation, wat multikulturalisme as 'n "bedreiging vir die grondslag van die Australiese kultuur, identiteit en gedeelde waardes" beskou, het teen die immigrasie- en multikulturele beleid van die liberale regering saamgestem, wat volgens hom tot "die asiatisering van Australië" gelei het. 
Die party het ook ekonomiese rasionalisme en globalisering veroordeel, wat weerspieël die ontevredenheid van die werkersklas met die neo-liberale ekonomiese beleid wat deur die groot partye aangeneem is. Deur 'n sterk proteksionistiese beleid te aanvaar, bepleit One Nation die herstel van invoertariewe, 'n herlewing van die Australiese vervaardigingsbedryf en 'n toename in ondersteuning vir klein ondernemings en die landelike sektor. 
The Fourth Industrial Revolution-'n spelwisselaar vir Australië en die wêreld
Die Vierde Industriële Revolusie is 'n term waarvan baie nog nie bekend is nie. Maar net soos met vorige tegnologiese deurbrake, sal die implementering van 4IR -tegnologie, die gevolge daarvan en vele hervormings wat daarmee gepaard gaan, die wêreld binnekort heeltemal verander. Net soos die ontdekking van elektrisiteit, gemotoriseerde voertuie en die internet die wêreld in die 20ste eeu radikaal verander het, sal die vierde industriële revolusie (4IR) die mensdom radikaal verander namate ons verder in die 21ste eeu beweeg.
Om 'n paar analogieë te gebruik: daar was geen keer om terug te keer toe die mensdom wydverspreide toegang tot elektrisiteit gehad het en al die toestelle waarmee ons dit kon gebruik nie. Sodra ons motors, vragmotors, treine en busse gehad het, was daar geen terugkeer na perde of bulle vir vervoer nie. Sodra ons die internet gehad het en al die gerief, toegang tot inligting en verbindings wat dit meebring, was die wêreld vir ewig verander.
Die vierde industriële rewolusie gaan ook die wêreld verander. Baie diep. Miskien kan baie mense hulle nog nie voorstel nie.
So, wat is hierdie vierde industriële revolusie presies?
Die mensdom gaan vinnig tegnologiese vooruitgang maak op 'n wye verskeidenheid verskillende terreine. Van die ontwikkeling van kunsmatige intelligensie (AI), tot nanotegnologie, tot 5G-tegnologie, tot selfbestuurde voertuie (wat moontlik eendag in die lug kan word), tot genterapie, tot virtuele realiteit, tot nuwe fases van die internet (ooit afgelewer) -hoër snelhede), tot vordering in voedseltegnologie, gesondheid, produkontwikkeling, vermaak, wapens, groepsielkunde, en miskien op baie ander gebiede, sal die mensdom waarskynlik heeltemal verander.
Een van die belangrikste faktore wat 4IR aandryf, was die groei (en sukses) van die menslike bevolking. Aangesien wêreldwye hulpbronne eindig is en kommer oor besoedeling en enorme hoeveelhede vullis en afval wat geproduseer word onder die huidige laissez-faire-ekonomiese model, word die aansporing tot verandering al hoe duideliker.
Die ontwikkeling van 4IR -tegnologieë sal ongetwyfeld tot aansienlike veranderinge in ons huidige lewenswyse lei. Die huidige model van massaproduksie (en massaverbruik), vryhandel en oop grense is eenvoudig onvolhoubaar en sal byna seker verander. Die opkoms van opkomende "populisme" en patriotiese bewegings wêreldwyd dien ook as 'n belangrike fasiliteerder van verandering. So ook die veroudering van die bevolking, waar die gemiddelde lewensduur (ten minste in die eerste wêreld) toegeneem het, en verdere mediese en tegnologiese vooruitgang dit waarskynlik verder sal toeneem. So het ook die opkoms van die "tradwives" -beweging ontstaan, waar meer en meer vroue die waarde begin sien dat hulself meer tyd in die huis deurbring om na hul gesinne te kyk, eerder as om effektief te kompeteer met mans in die arbeidsmag.
Sommige kommentators meen dat die mensdom kultureel en wetenskaplik 'gestagneer' het. Die werklike aantal nuwe innovasies in beide populêre kultuur en wetenskap het afgeneem noudat ons in die 21ste eeu is. Op velde soos musiek, vermaak, dans en mode word gereeld ou idees herhaal, dikwels herverpak. Daar is 'n siening dat kunsmatige intelligensie die mensdom in die toekoms op baie terreine vorentoe sal bring.
Dit is onvermydelik dat kunsmatige intelligensie (AI) toenemend baie arbeid sal vervang wat nou deur mense uitgevoer word. Dit sal baie veranderings veroorsaak en waarskynlik die houding van die samelewing en die regering ten opsigte van werk, ontspanning, opvoeding, spiritualiteit en in die Weste verander, tot die herstel van meer tradisionele geslagsrolle. In die toekoms sal baie mense minder ure werk, en miskien werk baie nie. In plaas daarvan om op lone vir inkomste staat te maak, sal baie mense op ander bronne staatmaak. Die vraag na 'n Universal Basic Income (UBI) sal ongetwyfeld toeneem.
Die vraag na immigrante -arbeid sal ook aansienlik verminder. As die mensdom byvoorbeeld selfbestuurvoertuie goedkoper kan vervaardig, is daar nie dieselfde vraag na al die Indiese taxibestuurders nie!
Die eis dat vroue soveel tyd in die arbeidsmag moet spandeer as wat hulle tans doen, sal in die toekoms waarskynlik verminder. As regerings dit aantreklik maak vir vroue om meer kinders te produseer en groot te maak (soos wat Hongarye en Pole tans doen), kan ander Westerse lande moontlik ook hul erg uitgeputte blanke Europese geboortesyfers ophef.
Onder ander veranderinge is dit waarskynlik dat kliënte baie meer dienste tuis sal ontvang, eerder as om by te dra tot groter verkeersopeenhopings in stede deur winkels of klantewinkels te besoek. In die toekoms sal baie meer produkte, hulpbronne en dienste waarskynlik aanlyn beskikbaar wees, aangesien verbetering van tegnologie dit sal laat gebeur. Meer mense sal waarskynlik ook meer tyd aan die werk spandeer, eerder as om werkplekke te besoek.
Verwag dat die onderwys ook 'n groot opknapping ondergaan. Omdat kunsmatige intelligensie in die toekoms voortdurend die vraag na menslike arbeid vervang, hoef die mensdom eenvoudig nie soveel mense vir die arbeidsmag op te lei nie. Aangesien minder mense in fabrieke moet werk, kan ons verwag dat die industriële skoolstelsel wat in die weste al meer as honderd jaar lank in die Weste bestaan, eendag sal ontwikkel, sodat dit baie kan voorsien. meer na die individuele vereistes van kinders. Namate meer dienste aanlyn beskikbaar word, verwag dat tuisonderrig in die toekoms 'n baie groter rol sal speel.
Die wêreldwye skrik vir koronavirus sal ongetwyfeld gebruik word as 'n geleentheid om 'n reeks ekonomiese, opvoedkundige, sosiale en tegnologiese hervormings met betrekking tot die Vierde Industriële Revolusie teweeg te bring.
Ekonomiese modelle wat gebaseer is op 'n foutiewe oortuiging in 'eksponensiële ekonomiese groei', sal waarskynlik nie in die toekoms 'n rol speel nie. In plaas daarvan sal ekonomiese modelle waarskynlik gebaseer wees op volhoubaarheid, en meer op die prioriteit van mense, samelewings en die omgewing, nie net op die groei van die BBP nie. Die Vierde Industriële Revolusie sal die mensdom help om die kwaliteit van die produk te verbeter en om baie meer doeltreffend te raak met hulpbronne. Ons is eintlik op die punt om 'n seismiese verskuiwing te maak van die era van industriële kapitalisme na wat bekend sal staan ​​as 'The Space Age'.
Nuwe modelle en nuwe idees sal hopelik die verouderde geloof van die mensdom in die kapitalisme versus sosialisme se valse tweedeling verminder. Die baie onlangse neiging tot deglobalisering sal waarskynlik toeneem. Baie lande kan weer proteksionistiese ekonomiese beleid aanneem, aangesien dit kan help om kulturele integriteit te behou, omgewingsvriendeliker te wees, hulpbronne te bespaar, besoedeling te verminder, die afhanklikheid van ander lande en wêreldwye handel te verminder en werk te behou en nywerhede "plaaslik".
Daar is 'n mening dat met groter vrye tyd en minder klem op materialisme en materiële dinge, die moderne hoogs verbruikersweste iets van geestelike herlewing kan ondergaan. Sommige van die nuwe tegnologie kan ons ook op ander maniere verander. Byvoorbeeld, die ontwikkeling van hoogs gesofistikeerde seksrobotte kan die vraag na prostitusie en pornografie aansienlik verminder (hoewel niemand dit noodwendig bepleit nie, is dit 'n moontlike toekomstige ontwikkeling).
Vleis wat deur laboratorium vervaardig word (wat al hoe meer in die VSA geproduseer en verbruik word) kan uiteindelik die houding van mense teenoor diere verander, en dit kan help om sommige van die bekommernisse van baie mense oor dieremishandeling, fabrieksboerdery en vermorsing en besoedeling te verlig. Baie ander voedsel word ook in laboratoriums toenemend in massa geproduseer.
Die Vierde Industriële Revolusie beloof 'n baie ander en uitdagende pad vorentoe, waardeur die mensdom die drumpel na 'n nuwe era oorskry. Die World Economic Forum (deur sommige beskryf as 'n elite "skaduwee" regeringsorganisasie) het 'n video gemaak wat 'n paar voordele van die komende Vierde Industriële Revolusie verduidelik.
Die komende veranderinge sal ongetwyfeld baie nuwe kommer, baie nuwe etiese dilemmas veroorsaak, en baie kommer veroorsaak oor die nuwe tegnologie en hoe dit gebruik kan word. Hoe nasies en gemeenskappe hulself regeer, kan op nuwe maniere ontwikkel, veral met die bekendstelling van AI. Die komende tegnologiese veranderinge sal die mensdom groter mag oor die natuur en oor mekaar gee. Met groot krag kom daar groot verantwoordelikheid, en soos Lord Acton eens beroemd (en baie insiggewend) opgemerk het, "mag korrupteer, en absolute mag korrupteer absoluut".
Ons het al met die wêreldwye reaksie op die COVID19 -koronavirus gesien hoe aanloklik dit kan wees vir maghebbers om die merk te oorskry en allerhande onnodige outoritêre beheermaatreëls op die gewone mense af te dwing.
Die Vierde Industriële Revolusie sal die mensdom veel groter krag gee om kreatief te wees, maar ook om vernietigend te wees. Die geskiedenis het ons getoon dat nuwe tegnologie vir die mensdom geweldig bevrydend kan wees, maar in die verkeerde hande kan dit ons tot slawerny wees. Die belangrikste faktor is miskien nie die wonderlike nuwe tegnologie op sigself nie, maar WIE beheer dit en HOE word dit gebruik.
Daar word gesê dat historiese politieke stryd altyd op een of ander manier 'n stryd was tussen 'vryheid versus slawerny'. Die toekoms bied ongetwyfeld baie nuwe uitdagings in hierdie verband. Samelewings soos Australië, wat eens baie vertrouenswaardig was, het nou toenemend lae-vertroue-samelewings geword, en die maghebbers sal ongetwyfeld in die versoeking kom om groter polisie-, regs- en toesigkontroles op te lê.
Daarom is dit uiters noodsaaklik dat die gewone mense hardnekkig leer om fundamentele vryhede soos spraak- en godsdiensvryheid, vryheid van assosiasie en vergadering, privaatheidsreg, die reg op selfverdediging en die reg om mediese behandeling te weier, te verdedig en uit te brei. . As ons nie vir ons vryhede veg nie, sal ons dit waarskynlik verloor. Die bevryding van die mensdom van skuld-slawerny (woeker) kan een van die grootste uitdagings bly.
Sommiges sal bespiegel dat die mensdom sielkundig nie gereed is vir die Vierde Industriële Revolusie en die veranderings daarvan nie. As dit die geval is, is dit beter om ons gereed te maak, want die veranderinge is ongetwyfeld op pad, en ons sal daarby moet aanpas.
In die tweede helfte van die twintigerjare het die Australiese ekonomie gebuk gegaan onder dalende koring- en wolpryse, en mededinging van ander lande wat produkte produseer. Australië leen ook groot bedrae geld, wat verdroog het namate die ekonomie verlangsaam het.
Toe lei die Wall Street -ineenstorting van 1929 tot 'n wêreldwye ekonomiese depressie. Die Australiese ekonomie het in duie gestort en die werkloosheid bereik 'n hoogtepunt van 32 persent in 1932.
Dit het Australië amper 'n dekade geneem om van die Groot Depressie te herstel.
Ons is nou op die susso,
Ons kan nie 'n koei bekostig nie,
Ons bly in 'n tent,
Ons betaal geen huur nie,
Ons is nou op die susso.
Voorspoed uit die land
Australië het 'n hoë inflasie beleef van 1919 tot 1920 en daarna 'n ernstige resessie tot 1923. Met die ekonomie wat op landbouproduksie gebaseer was, het Australiërs welvaart met die land geïdentifiseer. Teruggekeerde soldate is hervestig op plattelandse blokke en meer as 200 000 Britse immigrante wat deur die regering geborg is, het aangekom, en baie het na plattelandse dorpe verhuis.
Maar in die middel van die twintigerjare, net soos die plattelandse ekonomie in Australië begin herstel het, so ook die Europese lande wat deur die oorlog geraak is. Die Verenigde State, Kanada en Argentinië het landbou -oorskotte vir die mark begin produseer. Dit het 'n wêreldwye ooraanbod van Australië en groot uitvoere veroorsaak: koring en skape.
Gedurende die twintigerjare het die federale, en veral die staatsregerings, 'n groot hoeveelheid lenings by oorsese instellings gehandhaaf, veral toe belastinginkomste begin daal. Baie van hierdie geld is aangewend vir openbare infrastruktuurwerke.
Australië was gedurende die dekade die grootste lener van die City of London, maar toe kommoditeitspryse vanaf 1927 daal, het leningsfondse uit Londen opgedroog.
In April 1925 keer Winston Churchill, as kanselier van die skatkis, Groot-Brittanje terug na die Gold Standard, waardeur die Britse pond in goud omgeskakel kon word teen die koers waarop dit in 1913 vasgemaak is. Die goudprys is egter te hoog geraam en Britse uitvoer het duurder geword op die wêreldmark.
Die Australiese pond is gewaardeer in verhouding tot die Britse pond, en dus is die Australiese uitvoer ook deur hierdie verandering geraak. Wolpryse het vanaf die middel van die twintigerjare geleidelik gedaal en koring het skerp gedaal vanaf 1930. Die waarde van die uitvoer van koring en wol uit Australië met halveer in 1929 en 1930.
Bruce -regering val
Die federale begroting van 1927 het Australië met 'n tekort van £ 5,5 miljoen gelaat en premier Stanley Bruce wou besteding en lone verminder.
In 1928 gee die federale tesourier Earle Page sy sesde en strengste begroting af met nuwe belasting en dieper uitgawes om die groeiende tekort te kontroleer.
Die regering het ook gepoog om die wetsontwerp op maritieme nywerhede te aanvaar, wat die Statebond van Versoening en Arbitrasie sou afgeskaf het. Stakings en arbeidsonrus het gedurende 1928 en 1929 dramaties in Australië toegeneem.
Die kwessie het gelei tot 'n wantroue in die parlement. Die regering verloor, wat Bruce dwing om te bel en te verkies.
Die Arbeidersparty het Bruce uitgebeeld omdat hy die arbeidsisteem van Australië wou vernietig en in die verkiesing van 12 Oktober 1929 het Labour sy destydse grootste meerderheid in die federale parlement gekry. James Scullin word die nuwe premier en Bruce verloor sy eie setel van Flinders, die eerste sittende Australiese premier om dit te doen.
Op 24 Oktober 1929, 'n week nadat Labour die mag oorgeneem het, het die Amerikaanse aandelemark egter neergestort. Te midde van wêreldwye ekonomiese onstabiliteit, was dit die katalisator wat lande regoor die wêreld depressief gemaak het.
Die Scullin -regering het 'n verskeidenheid reaksies op die krisis probeer: tariefhindernisse is verhoog, die vlakke van migrasie is verminder en die aksyns, die belangrikste bron van inkomste van die federale regering, het toegeneem.
Niemand het 'n uitwerking gehad nie, en in Augustus 1930 nooi Scullin die direkteur van die Bank van Engeland, sir Otto Niemeyer, om Australië te besoek om advies te gee oor ekonomiese beleid. Op 'n vergadering van federale en staatsregerings in Melbourne het Niemeyer 'n benadering aanbeveel wat gebaseer is op konserwatiewe, gebalanseerde begrotings en dring daarop aan dat leningsrente, 'n groot deel daarvan aan Britse banke, betaal word.
Die plan van Niemeyer en rsquos vereis nog 'n ronde ernstige besnoeiings aan die regering se infrastruktuurprojekte, lone, maatskaplike welsyn en besteding aan verdediging. Die staatshoofde en Scullin het ingestem tot die plan.
Die federale tesourier Ted Theodore het egter 'n beleid van verhoogde staatsbesteding aangeneem om groei te stimuleer, soos voorgestel deur die Britse ekonoom John Maynard Keynes. Die premier van die Arbeid van Nieu -Suid -Wallis, Jack Lang, bepleit 'n einde aan rentebetalings op Britse lenings.
Die planne van beide Theodore en Lang is deur die regering verwerp en 'n skeuring het in die Arbeidersparty ontstaan.
Wit Australië -beleid
Wit Australië -beleid, formeel Immigrasiebeperkingswet van 1901, in die Australiese geskiedenis, fundamentele wetgewing van die nuwe Statebond van Australië wat alle nie-Europese immigrasie na die land effektief gestop het en wat bygedra het tot die ontwikkeling van 'n ras-geïsoleerde wit samelewing. Dit weerspieël 'n jarelange en verenigende sentiment van die verskillende Australiese kolonies en bly 'n fundamentele regeringsbeleid tot in die middel van die 20ste eeu.
Die Australiese kolonies het reeds in die 1860's beperkende wetgewing aanvaar. Dit was spesifiek gerig op Chinese immigrante, maar later het 'n gewilde kreet ontstaan ​​teen die steeds meer Japannese-veral na Japan se oorwinning oor China in die Sino-Japannese oorlog van 1894–1995-en ook teen die Suid-Asiërs en Kanakas (eilandbewoners in die Suidelike Stille Oseaan) . Vrees vir militêre inval deur Japan, die bedreiging vir die lewenstandaard wat deur die goedkoop, maar doeltreffende Asiatiese arbeiders gedink word, en wit rassisme was die belangrikste faktore agter die White Australia -beweging.
Die begeerte na 'n gekoördineerde immigrasiebalk teen nie -blankes was 'n aansporing in die 1890's na die Australiese federasie. Die wet was dus een van die eerste stukke wetgewing van die Statebond wat uitgevaardig is. In 1901 het die Immigrasiebeperkingswet alle nie-Europese immigrasie effektief beëindig deur voorsiening te maak vir toelatingseksamens in Europese tale. Die noodsaaklike bepaling van die wet, eerder as om spesifieke rasse of groepe vir uitsluiting te noem, het voorsiening gemaak vir 'n dikteertoets in 'n Europese taal wat aan voornemende immigrante toegedien moet word. 'N Suid -Asiër met kennis van Engels kan 'n toets in Frans, Duits of, indien nodig, Litaus, aflê. Die wet het alle "bruin" mense feitlik uitgesluit. Aanvullende wetgewing in 1901 het voorsiening gemaak vir die deportasie teen 1906 van die land se Kanakas.
Gewilde steun vir Wit Australië, altyd sterk, is versterk tydens die Vredeskonferensie van Parys in 1919–2020 toe die Australiese afvaardiging die stryd gelei het om 'n Japannese geborgde rasse-gelykheidswysiging aan die Volkebond te verslaan. Alhoewel die wet nog nooit herroep is nie, het die beleid vanaf ongeveer 1950 al hoe strenger geword, eers onder liberale regerings en ook (meer duidelik) onder Arbeid van 1972 tot 1975. Tussen 1947 en 1981 het die aantal persone in Australië van nie-Europese afkoms meer as verdubbel. Teen die vroeë 21ste eeu was ongeveer twee vyfdes van die Australiese immigrante Asiaties.
Vraag: Veroorsak invoertariewe handelsoorloë?
Antwoord: As een land tariewe op invoer hef, kan die lande wat geraak word, dikwels vergeld deur hul eie invoertariewe op te lê. Dit kan 'n reeks titels aan die gang sit vir vergeldingstariewe wat bekend staan ​​as 'n handelsoorlog. Die meeste ekonome glo dat handelsoorloë makliker is om te begin as om te stop, en dat almal oor die algemeen op die lang termyn verloor.
Die goeie nuus is dat president Trump ekonomiese groei wil bevorder, wat 'n lofwaardige doelwit is ná die swak prestasie van die ekonomie tydens die Obama-jare.
Die slegte nuus is dat hy sy goeie hervormings van belastingbeleid en regulering met proteksionisme kan saboteer.
In 'n rubriek vroeër hierdie maand vir die Wall Street Journal, Waarsku Robert Zoellick oor die moontlike gevolge.
Die Trump -administrasie het 'n hoop handelsake opgestapel wat vroeg in 2018 sal val. Belangriker as enige spesifieke geval is die teken van 'n strategie van ekonomiese nederlaag. …Mnr. Trump se taktiek sal waarskynlik weerwraak van ander lande veroorsaak. … "voorsorgmaatreëls" om die invoer van sonpanele en wasmasjiene te blokkeer … vereis nie eens 'n eis van onregverdigheid nie. Dit kom neer op 'n ouverture tot die groot vertoning: waarskynlik onttrekking aan die Noord-Amerikaanse vryhandelsooreenkoms, die vryhandelsooreenkoms tussen die VSA en Korea of ​​albei. Die president maak staat op die ondersteuning van ekonomiese isolationiste wat dit makliker vind om ander te blameer as om Amerika meer mededingend te maak. Om Nafta te vermoor, pas by die rekening.
Charles Hughes behandel dieselfde onderwerp vir Economics 21 en verduidelik spesifiek dat die netto effek van handelshindernisse op sonpanele die vernietiging van werkgeleenthede sal wees.
President Trump het nuwe tariewe vir die invoer van sonkrag goedgekeur en#8230 Vervaardiging van sonpanele is slegs een komponent van die sonkragbedryf, wat tussen 260,000 en 374,000 werknemers in diens het. Uit hierdie groep werk slegs 38 000 in die vervaardiging. Selfs dit verkoop die aantal mense wie se werk geïsoleer sou word van mededinging deur invoer, aangesien Solar Energy Industries Association skat dat slegs 2 000 van hierdie sonvervaardigingswerkers die produkte maak wat deur die tariewe gedek word. Aansienlik meer mense werk in die installasie. Hulle werk is in gevaar as gevolg van hoër sonpaneelpryse wat die vraag na installasies sal verminder, met een skatting dat die tariewe in die eerste jaar 23,000 Amerikaanse werkgeleenthede sal kos.
Hierdie getalle is nie 'n verrassing nie. Daar is baie studies wat kyk na die impak van proteksionisme en verlore werk is die gewone gevolg, beide omdat handelshindernisse ondoeltreffendheid veroorsaak, verbruikers se koopkrag verminder en insetpryse verhoog.
Soos so dikwels die geval is, is dit 'n kwessie van die gesien versus die onsienlike.
Maar moenie my woord daarvoor neem nie. Hier praat president Reagan oor handel kort voordat hy die amp verlaat (h/t: Cafe Hayek).
Terloops, sommige mense probeer Trump se proteksionisme regverdig deur 'n paar proteksionistiese beleide gedurende die Reagan -jare aan te dui.
Soos verduidelik deur Colin Grabow en Scott Lincicome in Nasionale hersiening, dit is historiese revisionisme.
Trumpistiese pogings om Amerikaanse werkgeleenthede te red deur hoër tariewe, bilaterale handelstransaksies en laer handelstekorte, kan geen 'konserwatiewe' regverdiging in handelsaksies in die Reagan-era vind nie. Eintlik is dit net die teenoorgestelde. Die Reagan-administrasie het inderdaad eensydige invoerbeperkings en "handhawing" -aksies van buitelandse handel gevolg, maar die geskiedenis toon aan dat - in teenstelling met die proteksionistiese beleid wat deur Trump voorgestel is - sulke bewegings bedoel was om handel te liberaliseer, en dat Reagan ook gereeld probeer het om sy mede -Amerikaners op te voed oor die Amerikaanse handelsbalans, selfs tydens 'n perskonferensie in 1985 dat handel tekorte korreleer dikwels met werkgroei en ekonomiese lewenskrag. Reagan onderhandel en sluit die vryhandelsooreenkoms tussen Kanada en die Verenigde State van 1988 - die basis vir die Noord -Amerikaanse vryhandelsooreenkoms (NAFTA). Onderhandelaars van Reagan -administrasie het ook gehelp om die Uruguay -ronde te begin onder die Algemene Ooreenkoms oor Tariewe en Handel (GATT), wat in 1994 die grootste slag vir vryhandel in die afgelope 70 jaar sou slaan deur die oprigting van die Wêreldhandelsorganisasie (WHO).
Amen. Miskien moet ek my beoordeling van Reaganomics hersien en die Gipper 'n nog beter graad gee.
So, wat sou dit beteken as Trump se proteksionistiese stoot tot soortgelyke statistiekbeleid deur ander lande gelei het?
'N Wêreldbankstudie gee ons 'n idee van die moontlike implikasies.
Hierdie artikel kwantifiseer die omvangryke koste van moontlike stygings in wêreldwye handelshindernisse …a gekoördineerde wêreldwye onttrekking … van alle bestaande bilaterale/streekshandelsooreenkomste, sowel as van eensydige voorkeurskemas tesame met 'n styging in die koste van verhandelde dienste, na raming na drie jaar jaarlikse wêreldwye reële inkomsteverliese van 0,3 persent of $ 211 miljard tot relatief tot die basislyn. Deur die belangrikheid van voorkeure te beklemtoon, word die impak op die wêreldwye handel na raming meer uitgespreek, met 'n jaarlikse afname van 2,1 persent of meer as $ 606 miljard in vergelyking met die basislyn as hierdie hindernisse drie jaar bly. Tweedens sou 'n wêreldwye verhoging van tariewe tot wettig toegelate tariewe, tesame met 'n styging in die koste van verhandelde dienste, lei tot jaarlikse wêreldwye reële inkomsteverliese van 0,8 persent of meer as US $ 634 miljard in vergelyking met die basislyn na drie jaar. Die verdraaiing van die wêreldwye handelsstelsel sou beduidend wees en 'n jaarlikse afname in die wêreldwye handel van 9 persent of meer as 2,6 biljoen dollar relatief tot die basislyn in 2020 tot gevolg hê.
Ek wonder of hierdie getalle die bedreiging onderskat, gegewe hoe proteksionisme teen belasting vir baie groter skade gedurende die 1930's veroorsaak het.
Laat ons in elk geval afsluit met 'n baie effektiewe (en bondige) video van Matt Ridley oor die beginsel van vergelykende voordeel. Dit handel oor handel tussen twee mense, maar dieselfde beginsel geld vir handel tussen nasies. Eenvoudig gestel, handel maak voorsiening vir spesialisasie, wat hoër produktiwiteit (en dus hoër lone en lewenstandaard) moontlik maak.
ECON1269 Opdrag vir internasionale handelsmonsters
Op 11 Maart 2014 in Seoul onderteken premier Stephen Harper in Kanada en die Koreaanse president Park Keun-hye 'n onderhandeling oor 'n nuwe vryhandelsooreenkoms tussen Kanada en Korea. Kanada het ingestem om die tariewe op 98,4% van die invoeritems binne tien jaar af te skaf, en Korea het ook ingestem om die tariewe op 98,4% van die invoeritems af te skaf (Kim, 2014).
Die vryhandelsooreenkoms tussen Korea en Kanada het geleenthede vir marktoegang vir die seekosbedryf in Kanada geskep deur die hoë Koreaanse tariewe op alle seekos uit te skakel.
Die belangrikste inhoud van die seekosveld van die Korea-Kanada-vryhandelsooreenkoms is soos volg. Alle Koreaanse tariewe op seekosprodukte sal onder die vrye handelsooreenkoms tussen Korea en Kanada uitgeskakel word. Produkte wat voordeel trek uit die onmiddellike eliminasie van tariewe, sluit in bevrore kreef en vars, verkoelde en gerookte salm van die Stille Oseaan en die Atlantiese Oseaan. Voor die vryhandelsooreenkoms was daar 'n maksimum van 20% tariewe. Byna 70% van die seekostariewe sal binne 5 jaar na die inwerkingtreding van die Koreaanse-Kanada-vryhandelsooreenkoms uitgeskakel word, en alle oorblywende tariewe op seekos sal binne 12 jaar uitgeskakel word. Hierdie ooreenkoms sal die tarief van 16,5% uitskakel van die 47% gemiddelde tarief van Korea (vryhandelsooreenkoms tussen Kanada en Korea, 2014).
1.2 Die uitwerking van handelsbeleid in Suid -Korea op die drie tipes ekonomiese agente: verbruikers, produsente en die regering.
Korea en Kanada sal 'n beter verhouding hê deur middel van FTA. Dit sal na verwagting handel en belegging verder uitbrei. Volgens 'n studie deur die Korea Institute for International Economic Policy, wanneer 'n FTA tussen Korea en Kanada alle tariefhindernisse en nie-tariefhindernisse tussen die twee lande uitskakel, word beraam dat die handelsvlak tussen die twee lande 1.8 keer sal toeneem vir die medium tot lang termyn. As gevolg van die ontleding van die ekonomiese groei en die gevolge van die welstand van verbruikers deur gebruik te maak van die berekenbare algemene ewewigsmodel wat gebruik word vir die ontleding van Korea-Amerikaanse vryhandelsooreenkoms en Korea-EU-vryhandelsooreenkoms, word die werklike BBP van Korea na raming met ongeveer 0,032%verhoog, en verbruikerswelstand is na raming ongeveer $ 358 miljoen bereik (Oh et al., 2013). Daarom word positiewe gevolge vir die makro -ekonomie verwag, vanweë die versekering van globale mededingendheid as gevolg van die komplementêre verhouding tussen die twee lande.
Deur voort te gaan met onderhandelinge oor vryhandelsooreenkomste met Kanada, een van die groep van agt, is dit moontlik om Koreaanse sterk wil bekend te maak, wat hervorming en openheid is, intern en ekstern, en om die wêreld te bevorder dat Koreaanse pogings om gevorderde lande te bou ( Kim, 2014). Daarom word verwag dat dit die aantrekkingskrag van buitelandse kapitaal sal versnel deur die versterking van die internasionale kredietwaardigheid.
Tong, JT, Terpstra, R & Lim, N-CE 2012, 'Proton: Its rise, fall, and future prospects' Asian Case Research Journal, vol. 16, nee. 2, pp. 347 - 348. DOI: 10.1142/S0218927512500150.
Die Washington Post reports on some bipartisan legislation that would curtail Trump's authority to unilaterally destabilize world trade.
Kyk die video: Wat veroorzaakt al die chaos in je hoofd? (Januarie 2022).
Oor Duitse ridders in Denemarke tydens die bewind van Valdemar Atterdag 1340-1375
Sewe sjielings en 'n sent: vroulike selfmoord in die laat-Middeleeuse Engeland
Is daar ander militêre bevelvoerders as Khalid ibn al-Walid wat nog nooit verslaan is nie?
National Geographic Live! - Fredrik Hiebert: Peruaanse goud
Skryfland in Anglo-Saksiese Engeland
Copyright 2022 \ Wat het veroorsaak dat die steun vir die Protectionist Party van Australië afgeneem het?...