In ’n luukse herehuis in die rykmansbuurt Wannsee in die buitewyke kom 15 burokrate byeen in die eetsaal vir ’n vergadering wat die hele dag sal duur. Dit is die berugte Wannsee-konferensie wat ingrypende gevolge vir Europa se Joodse bevolking sal hê.
Aanvanklik was die idee om hulle na ’n ver plek – Madagaskar is genoem – te stuur. Toe breek die oorlog uit, wat dié plan gekelder het.
Met die inval in die Sowjetunie (22 Junie 1941) het die idee ontstaan om die Jode in Siberië te hervestig. Maar teen Desember 1941 het die Duitse offensief in die buitewyke van Moskou tot stilstand geknars, en is die Duitsers ver deur ’n Sowjet-teenoffensief teruggedryf. Daardeur het ook dié plan gesneuwel.
Tog, op 12 Desember 1941 spreek Hitler die leiers van sy Nazi-party in sy private kwartiere in die Rykskanselary in Berlyn oor sy planne toe. Sy minister van propaganda, Josef Goebbels, teken in sy dagboek aan: “Betreffende die Joodse vraagstuk het die Führer besluit om skoonskip (reinen Tisch) te maak… Die wêreldoorlog is daar, die vernietiging van die Jodedom moet die noodwendige gevolg wees.”
Dít was duidelik die besluit om die Europese Jode massaal uit te moor, ’n besluit wat in die diepste binnekring van die Nazi’s geneem en slegs mondeling oorgedra is.
Maar dit moes ook in die praktyk toegepas word. In dié stadium het die SS reeds ver meer as honderdduisend Jode in Pole en die Sowjetunie op die ouderwetse manier – ’n koeël in die kop – vermoor. In die duisende gekodeerde Duitse radioberigte wat die Britte onderskep en ontsyfer het, is daar honderde verslae van die moordbendes, bekend as Einsatzgruppen, oor dié eerste fase van wat later as die Holocaust of die Joodse volkslagting bekend sou word.