Cleopatra - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Cleopatra VII Philopator (Januarie 69 B.C.E. - 12 Augustus 30 B.C.E.) was koningin van Antieke Egipte, die laaste lid van die Macedoniese Ptolemaïese dinastie en vandaar die laaste Griekse heerser van Egipte. Alhoewel baie ander Egiptiese koninginne die naam gedeel het, is sy gewoonlik net eenvoudig bekend Cleopatra, al haar soortgelyke voorgangers is grotendeels vergete. Sy is die bynaam "die Koningin van die Nyl."
As mede-heerser van Egipte saam met haar vader Ptolemeus XII Auletes, haar broer / man Ptolemeus XIV, en later haar seun Caesarion, het Cleopatra 'n staatsgreep oorleef wat deur die hofmanne van haar broer vervaardig is, 'n skakeling met Julius Caesar voltrek wat haar greep op die troon versterk het, en na die moord op Caesar, in lyn met Mark Antony, met wie sy 'n tweeling voortbring.
Nadat Antony se mededinger en die wettige erfgenaam van Caesar, Octavianus, die mag van Rome teen Egipte gebring het, het Cleopatra haar eie lewe op 12 Augustus 30 B.C.E. Haar nalatenskap oorleef in die vorm van talle dramatiserings van haar verhaal, waaronder William Shakespeare Antony en Cleopatra en verskeie moderne films. Gedeeltelik word sy onthou vanweë die glans en tragedie van haar lewe, maar sy is ook betekenisvol as 'n vrou wat aansienlike mag en invloed uitgeoefen het in 'n manlik-gedomineerde, patriargale wêreld waarvan die hoofdoel nie mag was om haar eie onthalwe nie, maar om die beskerming van die antieke outonomie van haar staat. As die laaste Ptolemaïese erfgenaam van Alexander die Grote, bly sy ook toegewyd aan sy beleid van kulturele samesmelting, waardeer alle rasse en kulture met die uiteindelike doel van 'n enkele wêreldgemeenskap.
Vroeë lewe en naam
"Cleopatra" is Grieks vir "vader se glorie", en haar volle naam, "Cleopatra Thea Philopator," beteken "die godin Cleopatra, geliefd in haar vader." Sy was die derde dogter van Ptolemeus XII van Egipte, 'n Griekse gebore in Alexandrië, Egipte. Sy was eers 'n kort mede-heerser by haar vader, Ptolemeus XII Auletes, en met sy dood word sy medeheerser saam met haar broer Ptolemeus XIII in die lente van 51 B.C.E. Sy was destyds die oudste kind van Auletes, aangesien twee ouer susters dood is. Sy het ook een jonger suster gehad met die naam Arsinoe IV. Sedert die troon van die Ptolemaïese op matrilineêre wyse oorgedra is, soos die historiese praktyk in antieke Egipte (soos geïllustreer in die klassieke film uit 1956, Die Tien Gebooie, vervaardig deur Cecil B. DeMille), moes die Kings met hul susters trou om sodoende gekwalifiseer te wees om te regeer. Na die dood van haar broers noem sy haar oudste seun medeheerser as Ptolemeus XV Caesarion (44-30 vC.E.).
Die Ptolemeë was waarskynlik Masedonies-Grieks (sien die bespreking hieronder), maar hulle het hulself as erfgename van die antieke Egiptenare gesien, en benewens die kosmetiese aanvaarding van Egiptiese klere, het hulle ook baie Egiptiese gebruike met die Griekse kultuur versmelt en sodoende die projek van kulturele samesmelting voortgesit. van stapel gestuur deur Alexander die Grote. Soos die farao's het hulle beweer dat hulle seuns en dogters van die Son-god, Ra. Hulle noem hulself nie net Farao nie, maar gebruik al die titels van die vroeëre Egiptiese heersers. Sommige beelde beeld Cleopatra uit as die godin Isis. Cleopatra was moontlik die eerste lid van haar familie in hul 300-jarige regering in Egipte wat die Egiptiese taal geleer het. Die ooreenkoms tussen verskillende standbeelde en graverings van Cleopatra met beelde van koninginne van Antieke Egipte is duidelik. Die hoofstad van Ptolemeus, Alexandrië, bevat die beroemde Alexandria-biblioteek, 'n bewaarplek van al die destydse bekende kennis.
Cleopatra se bewind
Op die ouderdom van 18 het sy die troon verlaat met die dood van haar vader, Ptolemeus XII Auletes, in die lente van 51 B.C.E., om saam met haar 12-jarige broer, Ptolemeus XIII, te regeer. Teen Augustus het sy egter sy naam laat vaar van die amptelike dokumente wat gevlieg het te midde van die Ptolemaïese tradisie dat vroulike heersers ondergeskik moet wees aan manlike mede-regeerders. Verder was dit Cleopatra se gesig alleen wat op munte verskyn het. As gevolg van haar onafhanklike streep, het 'n leër van hofmanne onder leiding van die hofdienaar, Pothinus, Cleopatra uit die mag verwyder - moontlik in 48 B.C.E., moontlik vroeër - bestaan ​​'n bevel met Ptolemeus se naam alleen uit 51 B.C.E. Sy het probeer om 'n opstand rondom Pelusium te bewerkstellig, maar sy is gou gedwing om uit Egipte te vlug. Haar suster Arsinoë het haar vergesel.
In die herfs van 48 B.C.E. het Ptolemeus egter sy eie mag versink deur onoordeelkundig in die sake van Rome in te meng. Toe Pompeius, wat die oorwinnende Julius Caesar gevlug het, in Alexandrië aankom om 'n heiligdom te soek, het Ptolemeus hom vermoor om homself met die keiser te vereer. Caesar is so verdryf deur hierdie verraad dat hy die Egiptiese hoofstad aangegryp het en homself as arbiter tussen die mededingende aansprake van Ptolemeus en Cleopatra opgelê het. (Daar moet op gelet word dat Pompeius getroud was met die dogter van Caesar, wat hul seun gebore het.) Na 'n kort oorlog is Ptolemeus XIII dood en Caesar herstel Cleopatra op haar troon, met Ptolemeus XIV as nuwe medeheerser. Die belangrikste rede waarom Egipte vir Rome belangrik was, was as 'n belangrike bron van graan, maar ook omdat Egipte finansiële skuld vir Rome gehad het. Rome het 'n stabiele Egipte verkies, sodat die vloei van graan nie ontwrig word nie. Die dood van Pompeius was effektief die einde van die Republikeinse Rome en die begin van die keiserlike Rome, en Egipte was dus op die middelpunt van die stad, aangesien historiese gebeure van groot belang plaasgevind het.
Caesar het in 48-47 vC in Egipte oorwinter, en Cleopatra het haar politieke voordeel vergroot deur sy minnaar te word. Egipte het onafhanklik gebly, maar drie Romeinse legioene is gelaat om dit te beskerm. Cleopatra se winterskakeling met Caesar het 'n seun opgelewer wat hulle Ptolemeus Caesar genoem het (met die naam Caesarion, klein keiser). Caesar het egter geweier om die seun sy erfgenaam te maak en sy kleinkind Octavianus te noem.
Cleopatra en Caesarion het Rome besoek tussen 46 B.C.E. en 44 B.C.E. en teenwoordig was toe Caesar vermoor is. Voor of net nadat sy na Egipte teruggekeer het, is Ptolemeus XIV geheimsinnig oorlede; sy het moontlik haar broer vergiftig. Cleopatra het Caesarion toe haar mede-regent gemaak.
In 42 B.C.E. het Mark Antony, een van die Tweede Triumviraat wat Rome regeer het ná die dood van Caesar, Cleopatra opgeroep om hom in Tarsus in Cilicië te ontmoet om vrae oor haar lojaliteit te beantwoord. Cleopatra het in 'n puik toestand aangekom en Antony so bekoor dat hy verkies het om die winter van 42-41 B.C.E. saam met haar in Alexandria. Gedurende die winter het sy swanger geraak met 'n tweeling met die naam Cleopatra Selene en Alexander Helios.
Vier jaar later, in 37 B.C.E., het Antony Alexandria weer besoek terwyl hy op pad was om oorlog te voer met die Parthiërs. Hy het sy verhouding met Cleopatra hernu, en van hierdie punt af sou Alexandria sy tuiste wees. Hy is moontlik getroud met Cleopatra volgens die Egiptiese ritueel ('n brief wat in Suetonius aangehaal is, dui daarop), hoewel hy destyds met Octavia, die suster van sy mede-triumvir Octavian, getroud was. Hy en Cleopatra het nog 'n kind gehad, Ptolemeus Philadelphus (Cleopatra). By die skenkings van Alexandrië laat in die jaar 34 B.C.E., na die verowering van Antonië van Armenië, is Cleopatra en Caesarion as medeheersers van Egipte en Ciprus gekroon; Alexander Helios is as heerser van Armenië, Media en Parthia gekroon; Cleopatra Selene is as heerser van Cyrenaica en Libië gekroon; en Ptolemeus Philadelphus (Cleopatra) is as heerser van Fenisië, Sirië en Cilicië gekroon. Cleopatra het ook die titel koningin van die konings verower.
Die gedrag van Antony is deur die Romeine skandalig beskou, en Octavianus het die Senaat oortuig om oorlog teen Egipte te voer. In 31 vC het Antony se magte die Romeine in 'n vlootoptrede voor die kus van Actium in die gesig gestaar. Cleopatra was teenwoordig met 'n eie vloot, maar toe sy sien dat Antony se swak toegeruste en ondermynde skepe besig was om aan die Romeine se beter vaartuie te verloor, het sy gevlug. Antony het die stryd laat vaar om haar te volg.
Die dood van Cleopatra deur Reginald Arthur
Cleopatra se dood
Na die Slag van Actium het Octavian Egipte binnegeval. Toe hy Alexandria nader, het Antony se leërs na Octavianus verlate. Cleopatra en Antony het albei selfmoord gepleeg, en Cleopatra het op 12 Augustus 30 B.C.E. Cleopatra se seun deur Caesar, Caesarion, is tereggestel deur Octavianus. Die drie kinders van Cleopatra en Antony is gespaar en teruggeneem na Rome waar hulle deur Antony se vrou, Octavia, grootgemaak is.
Volgens legende het Cleopatra probeer om haarself dood te maak. 'Asp' verwys tegnies na 'n verskeidenheid giftige slange, maar hier verwys dit na die Egiptiese Cobra, wat soms gebruik is om misdadigers uit te voer. Daar is ook 'n verhaal dat Cleopatra verskeie van haar dienaars gevra het om verskillende vorme van selfmoord te toets voordat sy die metode kies wat volgens haar die doeltreffendste is.
Die wedloop debat
Daar is dikwels 'n debat tussen Egipoloë en Afro-sentriese historici oor watter ras Cleopatra behoort het. Egiptoloë sê dat Cleopatra afstam van die Ptolemaïese dinastie, 'n Masedoniese familie, wie se patriarg Ptolemeus I Soter een van die generaals van Alexander die Grote was, onder wie sy ryk na sy dood versprei is. Ptolemeus I was die seun van Arsinoe van Macedonië deur haar man Lagus, 'n Masedoniese edelman, of haar minnaar Philip II van Macedon.
Egiptoloë sê die Ptolemaïese stamboom dui aan dat daar 'n groot mate van teling in die gesin was, en omdat Cleopatra die eerste monarg was wat die Egiptiese taal geleer het dat Cleopatra wit was. Dit lyk ook asof antieke busse en muntstukke van Cleopatra op haar Kaukasiese herkoms dui. Hedendaagse beskrywings van Cleopatra beskryf haar as kort, effens oorgewig, met 'n neusvalk en rooibruin hare.
Afro-sentriese historici beweer egter dat Antieke Egipte 'n oorwegend swart beskawing was en dat die meeste antieke Egiptenare swart mense was, as hulle ag neem dat Egipte 'n Afrika-land is. Alhoewel hulle erken dat Ptolemeus wit was, glo hulle dat daar seksuele skakeling tussen die monarge en die Egiptiese bevolking was. Aangesien Cleopatra se moeder nie bekend is nie (nie geïdentifiseer op die Ptolemaïese stamboom nie), glo baie mense dat sy 'n swart byvrou was.
Daar bestaan ​​egter 'n weergawe dat haar ma Auletes se suster, Cleopatra V Tryphaena (dit was gereeld vir lede van die Ptolemaïese dinastie om met hul broers en susters te trou), bestaan. Opvallend is dat die aanklag van buite-egtelikheid nooit teen Cleopatra gemaak is nie, wat verbasend is met die rykdom van Romeinse propaganda teen haar, wat die laaste teorie rakende haar moeder geloofwaardig maak. In die lig van die matrilêre aard van Egiptiese erfopvolging, is dit onwaarskynlik dat haar vader haar as sy erfgenaam sou noem as sy die nageslag van 'n byvrou was as sy 'n wettige suster Arsinoe IV van Egipte gehad het. Uiteindelik beskryf geen Romeinse historikus Cleopatra ooit as swart nie, nog 'n vreemde weglating van die propaganda teen haar as dit waar was.
Debatte oor Cleopatra se velkleur en rasidentiteit is 'n voorbeeld van identiteit of kulturele politiek. Kulturele politiek wys tereg daarop dat baie geskiedenis kulturele vooroordeel weerspieël wat erkenning verleen vir prestasie, sê vir Europa waar krediet werklik aan Afrika te wyte is. Aan die ander kant, bevorder sulke politiek ons-en-hulle-polariteite en mis dit die punt van wat Alexander die Grote probeer bereik het, 'n wêreld waarin alle kulture versmelt binne 'n enkele menslike beskawing, waardeur alle mense krediet kan eis vir elkeen se prestasies .
Cleopatra in kuns, letterkunde, film en televisie
Cleopatra se verhaal het deur die eeue heen tientalle skrywers en kunstenaars gefassineer. Ongetwyfeld lê baie van haar aantrekkingskrag in haar legende as 'n groot verleidster wat haarself kon verenig met twee van die magtigste mans (Caesar en Antony) van haar tyd. Wat soms gemis word, is die rede vir haar betrokkenheid, wat polities was om die outonomie van Egipte te beskerm.
Van die meer bekende literatuurwerke oor haar:
Cléopâtre deur Jules-Émile-Frédéric Massenet
Incipit Legenda Cleopatrie Martiris, Egipti Regine van Geoffrey Chaucer's The Legend of Good Women
Antony en Cleopatra deur William Shakespeare
Alles vir liefde deur John Dryden
Cléopatre deur Victorien Sardou
Cleopatra (1889) deur H. Rider Haggard
Caesar en Cleopatra deur George Bernard Shaw
Die memoires van Cleopatra deur Margaret George
Skilderye van Cleopatra
Die beroemdste skildery van Cleopatra is een wat byna sekerlik nie meer bestaan ​​nie: omdat die koningin in Egipte gesterf het, voordat die triomf van Augustus in Rome geplaas kon word, waarin sy in kettings sou geloop het, het hy 'n groot skildery van haar opdrag gegee , wat in sy triomftog opgevoer is, en wat moontlik voorgestel het dat sy deur 'n asp. vergiftig is. Die bronne vir die verhaal is Plut. Mier. 86 en App. CIV. II.102, hoewel laasgenoemde wel na 'n standbeeld verwys, en Cass. Dio LI.21.3 meld dat die "beeld" van goud was, en dus glad nie 'n skildery nie. Die beweerde skildery is in die vroeë negentiende eeu gesien en gegraveer: dit was in 'n privaatversameling naby Sorrento. Daar word beweer dat hierdie skildery deel vorm van 'n versameling in Cortona, maar daar is geen spoor meer daarvan nie; sy stil verdwyning is byna sekerlik te danke aan die feit dat dit 'n valsheid is. Raadpleeg die eksterne skakels aan die einde van hierdie artikel vir uitgebreide besonderhede oor die hele vraag.
Andersins het Cleopatra en haar dood honderde skilderye van die Renaissance tot ons eie tyd geïnspireer; geeneen van hulle het natuurlik enige historiese waarde nie; die onderwerp wat veral by Franse akademiese skilders aanklank vind. 'N Baie gedeeltelike chronologiese lys volg:
Selfmoord van Cleopatra (1621). Olie op doek. 46 x 36-3 / 4 inch (116,8 x 93,3 cm) geverf deur Giovanni Francesco Barbieri, ook Guercino genoem. Dit hang in die Norton Simon-museum in Pasadena, Kalifornië. Dit wys Cleopatra en in haar hand 'n slang wat sy voorberei om in haar selfmoord te gebruik.
Die banket van Cleopatra (1743). Olie op doek, 248,2 x 357,8 cm. Geskilder deur Giambattista Tiepolo (1696-1770), wat in die National Gallery of Victoria, Australië, hang en die banket uitbeeld waarin Cleopatra haar pêreloorring in 'n glas asyn oplos.
Cleopatra en die boer (1838). Olie op doek. Geskilder deur Eugène Delacroix. Hangend in die Ackland-kunsmuseum, Universiteit van Noord-Carolina. Die werk toon dat 'n man die slang wat sy gebruik om haarself dood te maak, aan Cleopatra voorsien.
Cleopatra en Caesar (Cléopâtre et César) (1866). Olie op doek. Geskilder deur Jean-Léon Gérôme (1824-1904). Die oorspronklike skildery is verlore, en daar is slegs kopieë oor. Die werk beeld Cleopatra uit wat voor 'n sittende keiser staan, geverf in die Orientalistiese styl.
Die dood van Cleopatra (1874). Geverf deur Jean André Rixens, hang dit in die Musée des Augustins in Toulouse, Frankryk.
Flieks oor Cleopatra
Die vroegste Cleopatra-verwante rolprent was Antony en Cleopatra (1908) met Florence Lawrence as Cleopatra. Die vroegste film oor Cleopatra as hoofonderwerp was Cleopatra, koningin van Egipte (1912), met Helen Gardner vertolk.
Onder die filmwerke geïnspireer deur die Koningin van die Nyl:
Cleopatra (film) | Cleopatra (1917). Theda Bara (Cleopatra), Fritz Leiber (Caesar), Thurston Hall (Antony). Regie deur J. Gordon Edwards. Gebaseer op die toneelstuk van Émile Moreau Cléopatre, Sardou se toneelstuk Cléopatre, en Shakespeare s’n Antony en Cleopatra.
Cleopatra (1934). Claudette Colbert (Cleopatra), Warren William (Caesar), Henry Wilcoxon (Antony). 'N Oscar-bekroonde Cecil B. DeMille-epos.
Caesar en Cleopatra (1946). Vivien Leigh (Cleopatra), Claude Rains (Caesar), Stewart Granger, Flora Robson. Oscar-benoemde weergawe van die toneelstuk van George Bernard Shaw. Leigh het ook Cleopatra teenoor die destydse man Laurence Olivier se Caesar in 'n latere toneelweergawe in Londen gespeel.
Slang van die Nyl (1953). Rhonda Fleming (Cleopatra), Raymond Burr (Mark Antony), Michael Fox (Octavian).
Cleopatra (1963). Elizabeth Taylor (Cleopatra), Rex Harrison (Caesar), Richard Burton (Antony). Oscar bekroonde blokraai wat die meeste (in) beroemdstes onthou word vir die buite-skerm verhouding tussen Taylor en Burton (wat later by twee geleenthede getroud is).
Hou aan Cleo (1964). 'N Bedrieër van die film van 1963, met Amanda Barrie as Cleopatra, Sid James as Mark Antony, en Kenneth Williams as keiser.
Antony en Cleopatra (1974). Uitgevoer deur die Londense Royal Shakespeare Company. Die ster Janet Suzman (Cleopatra), Richard Johnson (Antony), en Patrick Stewart (Enobarbus).
Cleopatra (1999). Leonor Varela (Cleopatra), Timothy Dalton (Caesar), Billy Zane (Antony). Gebaseer op die boek Memoires van Cleopatra deur Margaret George en nader aan die feite as die ander.
Cleopatra op TV
Al sewe koninginne met die naam Cleopatra was te sien in die BBC-mini-reeks Die Cleopatras (1983).
Die 2005 HBO / BBC-mini-reeks Rome vertoon die karakter Cleopatra, uitgebeeld deur Lyndsey Marshal.
Die fiksie, film en kuns wat Cleopatra se lewe geïnspireer het, blyk uit die impak wat sy op die geskiedenis gemaak het. Het haar erfenis egter vandag 'n werklike waarde vir ons, of is dit slegs van belang as gevolg van die romantiese en tragiese aspekte? Sekerlik, Cleopatra was 'n marginale figuur in terme van die breër stadium van die geskiedenis waarop sy beweeg het, die uitbreiding van die Romeinse mag en die opkoms van Imperiale Rome uit die Republikeinse Rome. Tog was sy ook die laaste verteenwoordiger van 'n onafhanklike Egipte, hoewel haar dinastie self die gevolg was van verowering. Egipte het egter 'n lang en edele geskiedenis gehad as een van die oudste bronne van die beskawing. Haar doel in die lewe was om haar erfenis te beskerm. Uiteindelik kan die doel van 'n verenigde wêreld edeler wees as een waarin outonome state meeding, en tog is haar begeerte om haar erfenis te beskerm, heeltemal verstaanbaar. Vanuit die perspektief van familie en moraliteit was sy miskien nie ideaal nie. Sy het miskien min skurwe gehad. Aan die ander kant het sy die beperkte mag wat sy gehad het - persoonlike sjarme eerder as wapenkrag - gebruik om haar land en haar onderdane te beskerm. Sy was 'n vrou in 'n man se wêreld wat nie tevrede was om bloot 'n nominale koningin of die matriarg te wees wat die bestuur van haar broer of seun bevestig nie, maar 'n akteur in eie reg wou wees. In 'n sekere sin het sy in opstand gekom teen mans se manipulasie van haar tradisionele rol. Miskien kon geen man soveel gedoen het as wat sy kon doen om die Romeinse oorheersing af te weer nie, al het haar pogings uiteindelik misluk. Haar nalatenskap was ook die oorsaak van ras-wedywering, maar haar eie neiging was tot kulturele samesmelting, self 'n strategie om verdere samewerking in teenstelling met mededinging te bevorder. Kwessies wat voortspruit uit kulturele politiek is ook van eietydse belang. Aspekte van haar nalatenskap bly dus meer as romantiese belang.
Alle skakels is op 3 Maart 2017 opgespoor.
Cleopatra VII (VI) by LacusCurtius- (Hoofstuk XIII van E. R. Bevan's Huis van Ptolemeus, 1923)
Cleopatra - 'n Victoriaanse kinderboek deur Jacob Abbott, 1852, Project Gutenberg-uitgawe.
James Grout: Cleopatra, deel van die Encyclopædia Romana
Sir Thomas Browne: Van die prent wat die dood van Cleopatra beskryf (1672)
Kyk die video: 10 Strange Facts About Cleopatra Teachers Never Told You (Julie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Cleopatra