Algemene en Gespesialiseerde Bloedtoetse word gebruik om Artritis te evalueer
Bloedtoetse word gebruik om artritis te diagnoseer, die doeltreffendheid van behandelings te monitor en siekteaktiwiteit op te spoor. Terwyl laboratorium bloedtoetse waardevolle diagnostiese instrumente is, is hulle nie definitief as dit alleen oorweeg word nie. Om 'n akkurate diagnose te formuleer, moet die pasiënt se mediese geskiedenis geëvalueer word, tesame met laboratoriumtoetsuitslae en beeldingstudies.
Daar is algemene bloedtoetse en gespesialiseerde bloedtoetse wat gebruik word om artritis te evalueer.
Die volledige bloedtelling is 'n bloedtoets wat die aantal rooibloedselle , witbloedselle en bloedplaatjies tel. Die voormelde bloedkomponente word in plasma geskors (die dik, liggeel, vloeibare gedeelte van bloed). Outomatiese masjiene in 'n laboratorium tel vinnig die verskillende seltipes.
Die wit seltelling is normaalweg tussen 5,000-10,000 per mikroliter bloed. Verhoogde waardes dui op inflammasie of infeksie. Sulke dinge soos oefening, verkoue en stres kan die wit seltelling tydelik verhoog.
Normale waardes vir die rooi sel telling wissel met geslag.
Mans het normaalweg waardes sowat 5-6 miljoen rooiselle per mikroliter.
Wyfies het 'n laer normale omvang tussen 3,6-5,6 miljoen rooiselle per mikroliter.
Hemoglobien / Hematokrit
Hemoglobien, die ysterbevattende komponent van rooibloedselle wat suurstof dra, word ook gemeet in 'n volledige bloedtelling. Die normale hemoglobienwaarde vir mans is 13-18 g / dl. Normale hemoglobien vir vroue is 12-16 g / dl.
Die hematokrit meet die hoeveelheid rooibloedselle as die persentasie van die totale bloedvolume.
Normale hematokrit vir mans is tussen 40-55% en die normale hematokrit vir vroue is 36-48%. Oor die algemeen is die hematokrit ongeveer 3 keer die hemoglobien. Verminderde waardes dui op bloedarmoede .
Die MCV, MCH, MCHC is rooi selindekse wat die grootte en hemoglobieninhoud van individuele rooibelle aandui. Die indekse kan leidrade verskaf oor die moontlike oorsaak van 'n bestaande bloedarmoede.
Platelette is komponente wat belangrik is in stolvorming . Baie medikasie wat gebruik word in die behandeling van artritis, kan die bloedplaatjie telling verminder of die bloedplaatjie funksie beïnvloed. Normale bloedplaatjiewaardes wissel van 150,000-400,000 per mikroliter.
Die persentasie en absolute getal van elke tipe witbloedselle word die differensiaal genoem.
Neutrofiele word verhoog in bakteriële infeksies en akute inflammasie.
Limfosiete word verhoog in virusinfeksies.
Monosiete word verhoog in chroniese infeksies.
Eosinofiele word verhoog in allergieë en ander toestande. 'N Verhoogde aantal eosinofiele staan ​​bekend as eosinofilie .
Basofiele , wat oor die algemeen 1 of 2% van die wit telling differensiaal is, word selde verhoog.
Die ontstekingsproses kan veranderinge in die bloedtelling veroorsaak. Die rooi seltelling kan afneem, die wit seltelling kan optrek, en die bloedplaatjie telling kan verhef word.
Alhoewel bloedarmoede inflammatoriese artritis kan vergesel, kan dit veroorsaak word deur ander dinge, soos bloedverlies of ystertekort. Eers wanneer ander oorsake uitgesluit is, kan 'n dokter bloedafwykings interpreteer as 'n teken van inflammasie.
Die chemiepaneel is 'n reeks toetse wat gebruik word om belangrike metaboliese funksies te evalueer. Die groep toetse word op serum uitgevoer (die gedeelte van bloed sonder selle). Elektroliete, geïoniseerde soute in bloed of weefselvloeistowwe (bv. Natrium, kalium, chloried), is deel van 'n chemiese paneel. Daar is ook toetse wat dien as aanwysers vir hartrisiko, diabetes, nierfunksie en lewerfunksie .
Byvoorbeeld, 'n pasiënt met 'n hoë kreatinienvlak kan 'n nierafwyking hê. Kreatinien is 'n afvalproduk wat in die bloed voorkom. Sekere tipes inflammatoriese artritis kan nierfunksie beïnvloed. Sekere artritis dwelms kan ook nierfunksie beïnvloed. Uriensuur is 'n ander toets wat in die bloedchemiepaneel ingesluit word. Indien verhef, kan uriensuur indikatief wees vir jig. Dit is slegs 'n handvol voorbeelde. Trouens, die chemiepaneel bied baie inligting oor hoe die liggaam funksioneer.
Die eritrosiete sedimentasie tempo is 'n toets wat behels die plasing van 'n bloedmonster in 'n spesiale buis en die vasstelling van hoe vinnig die rooibloedselle in een uur op die bodem vestig. Wanneer ontsteking teenwoordig is, produseer die liggaam proteïene in die bloed wat die rooibloedselle ineenstort. Swaarder selaggregate val vinniger as normale rooibloedselle. Vir gesonde individue is die normale dosis tot 20 millimeter in een uur (0-15 mm / uur vir mans en 0-20 mm / uur vir vroue). Inflammasie verhoog die koers aansienlik. Aangesien inflammasie met ander toestande as artritis geassosieer kan word, word die sedimentasie koers toets alleen as nie-spesifiek beskou.
Rumatoïde Faktor (RF)
Reumatoïde faktor is 'n teenliggaam wat in baie pasiënte met rumatoïede artritis gevind word . Reumatoïde faktor is in die 1940's ontdek en het 'n beduidende diagnostiese hulpmiddel op die gebied van rumatologie geword. Ongeveer 80% van die rumatoïede artritis pasiënte het rumatoïde faktor in hul bloed. Hoë konsentrasies van rumatoïde faktor word tipies geassosieer met ernstige siektes.
Reumatoïde faktor kan baie maande neem om in die bloed te verskyn. As dit te vroeg in die siekte getoets word, kan die resultaat negatief wees en herproefneming moet later oorweeg word. In gevalle waar pasiënte teenwoordig is met tekens en simptome van rumatoïede artritis, maar hulle is seronegatief vir rumatoïede faktore, kan dokters vermoed dat 'n ander siekte reumatoïede artritis naboots. Reumatoïde faktor kan ook voorkom in reaksie op ander inflammatoriese toestande of aansteeklike siektes, hoewel dit gewoonlik in sulke gevalle laer is as met rumatoïede artritis.
Witbloedselle kan getik word vir die teenwoordigheid van HLA-B27. Die toets is algemeen in mediese sentrums waar oorplantings uitgevoer word. HLA-B27 is ook 'n genetiese merker wat verband hou met sekere tipes artritis, hoofsaaklik ankiloserende spondilitis en Reiter se sindroom / Reaktiewe Artritis .
Antinukleêre Antilichaam (ANA)
Die ANA (antinucleêre teenliggaam) toets word uitgevoer om sekere rumatiektes te diagnoseer. Pasiënte met sekere siektes, veral lupus , vorm antiliggame teen die kern van die liggaam se selle. Die teenliggaampies word antinucleêre teenliggame genoem en is waarneembaar deur die pasiënt se serum op 'n spesiale mikroskoopskyfie te plaas wat selle met sigbare kerne bevat. 'N Stof wat fluoresserende kleurstof bevat, word bygevoeg. Die kleurstof bind aan die teenliggaampies op die skyfie, en maak dit sigbaar onder 'n fluorescerende mikroskoop.
Meer as 95% van pasiënte met lupus het 'n positiewe ANA-toets.
50% van rumatoïede artritis pasiënte is positief vir ANA.
Pasiënte met ander siektes kan ook positiewe ANA toetse hê. Vir 'n definitiewe diagnose moet ander kriteria ook oorweeg word.
C-Reaktiewe Proteïen meet die konsentrasie van 'n spesiale tipe proteïen wat deur die lewer geproduseer word. Die proteïen is teenwoordig in bloed serum tydens episodes van akute inflammasie of infeksie.
As 'n bloedtoets word CRP as nie-spesifiek beskou. 'N hoë resultaat is 'n aanduiding van akute inflammasie. In gevalle van inflammatoriese rumatiektes, soos rumatoïede artritis en lupus, kan dokters die CRP-toets gebruik om doeltreffendheid en siektetoestande te monitor.
Die LE sel toets word nie meer algemeen gebruik nie. Die aanvanklike ontdekking het egter die hele veld van antinukleêre teenliggame oopgemaak. Die probleem - slegs 50% van lupuspasiënte het positiewe LE toetse.
Anti-CCP (anti-sikliese citrullineerde peptied teenliggaam) is een van die nuwer bloedtoetse wat gebruik word om die diagnose van rumatoïede artritis te bevestig. As die teenliggaam teenwoordig is op 'n hoë vlak, kan dit ook daarop dui dat daar 'n hoër risiko vir ernstige gewrigskade is.
Anti-DNA en Anti-Sm
Lupus pasiënte vorm antiliggame teen DNA (deoksiribonukleïensuur). 'N Toets is beskikbaar wat kontroleer op die teenwoordigheid van anti-DNA. Dit is 'n nuttige diagnostiese hulpmiddel, veral aangesien anti-DNA nie gewoonlik by mense sonder lupus voorkom nie. Die toets is ook 'n goeie moniteringsinstrument omdat die vlakke van anti-DNA styg en val met siekteaktiwiteit.
Lupus pasiënte het ook teenliggame teen Sm (anti-Smith), 'n ander stof in die sel se kern. Die Sm-teenliggame word ook slegs by lupus-pasiënte aangetref. Die toets is egter nie besonder nuttig vir die monitering van siekte-aktiwiteit nie.
Die komplementstelsel is 'n komplekse stel bloedproteïene wat deel vorm van die liggaam se verdedigingstelsel. Die proteïene is onaktief totdat 'n teenliggaam aan 'n antigeen bind en die komplementstelsel aktiveer. Die stelsel produseer faktore wat help om bakterieë te vernietig en indringers te bestry. Hierdie reaksies gebruik komplement en verlaat depressiewe vlakke wat dui op die vorming van immuun kompleks. Lupus pasiënte toon dikwels verminderde vlakke van totale komplement . Die komplementstoets kan ook help om die siekte-aktiwiteit van 'n lupuspasiënt te volg.