Die klaarblyklik objektiewe praktyk om menslike lyding te genees, het roetine geword. (Shutter)
Soos die pandemie woed, mense praat steeds oor hul emosionele nood en 'n groeiende gevoel van wanhoop. Sommige navorsers oor geestesgesondheid stel die verhoogde verslae van depressie en angs dui 'n toename in geestesversteurings voortspruitend uit die koronavirus-pandemie. Maar is dit eintlik die geval?
Ek stem saam dat, soos sommige van die bogenoemde navorsing ook bevind, maande van beperkings, isolasie en onsekerheid die emosionele welstand van toenemende getalle mense eis. Ek het dit gesien in my psigoterapiepraktyk, onder die studente wat ek onderrig en op sosiale media.
Ek besweer dat dit roetine geword het om menslike lyding te genees deur 'n geestesgesondheidsdiagnose daaraan te heg. Dit spreek nie die bron van mense se angs aan nie. 'N Diagnostiese etiket maak ook nie iets moontlik wat noodsaaklik is vir mense se vermoë om aan te pak en aan te pas nie: om betekenis te ontleen aan hul eie ervarings.
Soos ek in argumenteer 'n onlangse artikel gepubliseer in die Tydskrif vir etiek in geestesgesondheid, maak die virus dit moeiliker vir die meeste mense om sommige van die werklikhede wat moeilik is om te aanvaar te vermy en te ontken.
Dit is ons menslike natuur om vermyding en ontkenning te gebruik, dikwels onbewustelik, om ons te beskerm teen die meer kommerwekkende dele van ons lewens, insluitend onsekerheid en ons eie sterflikheid.
In plaas daarvan om die onvermydelikheid van die dood en die onsekerheid van die daaglikse lewe te aanvaar, die meeste mense is geneig om volgens illusies van sekerheid te leefen hulself oortuig dat hulle op die koms van more, volgende jaar en tien jaar van nou af kan reken. Ons kan gewoonlik korter periodes van dubbelsinnigheid verdra - 'n paar dae, 'n paar weke. Oor die algemeen gaan ons egter nie goed as ons gevra word om langer periodes van limbo te verduur nie.
Die afgelope jaar het COVID-19 is besig met die emosionele verdedigingsmeganismes waarop baie mense vertrou om 'n gevoel van stabiliteit te skep. Baie van die roetines, verbindings en plekke waarop mense afhanklik is om gegrond te bly, is in hul lewens ontbreek. Daar was nie veel sekerheid om ons te anker nie, en ons verkies om geanker te voel.
Die pandemie het baie mense sielkundig onverdedig en emosioneel blootgestel laat voel. Langdurige blootstelling aan gewoonlik ontken harde realiteite het die deur oopgemaak vir gevoelens van kwesbaarheid wat nogal gewigtig raak. Onsekerheid met geen ooglopende einde in sig het geskep nie wydverspreide malaise. 'N Alomvattende gevoel van angs het ingetree.
Om lyding te verstaan
Ons emosionele welstand is grootliks afhanklik van 'n gevoel van ewewig voel. Mense se vermoë om ewewig te handhaaf en te herstel, berus op hoe hulle sin van hul ervarings kan maak. Hoe moeiliker ons voel deur ons opgehoopte teëspoed, hoe moeiliker sal ons waarskynlik wees om betekenis te maak wanneer teëspoed plaasvind, wat ons kwesbaar maak vir onewewigtigheid en oorweldig word deur ons lyding.
Emosionele lyding is diep persoonlik, subjektief en noodsaaklik vir ons menslike toestand. En alhoewel mens wees is om emosionele lyding te ervaar, daar is 'n neiging om dit te dink gevoelens van diep angs dui daarop dat iets verkeerd is.
In die poging om lyding reg te stel, dit is algemeen om na verduidelikings te soek wat dit 'regstelbaar' sal maak. Ons moet versigtig wees vir kitsoplossings wat beloof om ons menslike lyding reg te stel.
Versoek 'n nuwe raamwerk vir geestesgesondheid
Dit het algemeen aanvaarbaar geword in die gesondheidsorgpraktyk en in die openbare taal om natuurlike noodtoestande met taal te beskryf genees die state medies deur die teenwoordigheid of invloed van geestesversteuring voor te stel.
dit dikwels onkrities aanvaarde perspektief het die weg gebaan vir die idee dat die emosionele wanhoop wat die afgelope jaar deur baie mense gevoel word, aandui dat ons ook ervaar 'n geestesgesondheidspandemie. Maar angs is nie 'n steuring nie.
In ongewone en buitengewone omstandighede is dit moeiliker vir mense om verbonde te bly met die sin van betekenis en begrip wat die gewone en gebruiklike veranker, en dit is moeiliker om dinge sinvol te maak.
Wêreldwyd is daar 'n groeiende oproep vir 'n nuwe vertelling in geestesgesondheid - en nuwe interpretatiewe benaderings om menslike nood te verstaan.
Die Betekenisraamwerk vir die bedreiging van krag bied 'n alternatief vir meer tradisionele diagnosegebaseerde modelle. Dit is 'n hulpmiddel om die onderling verwante aard van sosiale en ervaringsfaktore wat die subjektiewe aard van emosionele lyding beïnvloed, uit te lig en te verhelder.
Kliniese sielkundiges Lucy Johnstone en Mary Boyle is die hoofskrywers, maar die raamwerk is eintlik ontwikkel deur 'n uiteenlopende span klinici, skoliere en mense met 'n lang ervaring van geestesgesondheidsdienste. Klinici kan hierdie raamwerk alleen gebruik of saam met meer tradisionele biomediese diagnostiese stelsels. Daar is ook baie toeganklike materiaal daaroor wat almal kan lees, alleen, om hulle te help om die betekenis van hul ervarings te oorweeg.
Die normalisering van reaksies op teëspoed is fundamenteel anders as om dit te genees. Dit is nie 'n nuttige benadering om mense met geestesversteurings te diagnoseer vir normale reaksies op ongunstige situasies nie.
'N Paar praktiese voorstelle
Hier is vyf praktiese voorstelle vir die hantering van moeilike gevoelens tydens die pandemie:
Probeer om teenwoordig te wees met wat u ervaar, sonder oordeel.
Onthou dat die basiese beginsels noodsaaklik is: Goeie slaap, lekker eet, daaglikse oefening en veilige sosialisering is van kritieke belang. Streef na 'n balans tussen werk en privaat lewe.
Verwag jouself deur die behoefte te balanseer om jou ervarings te eerbiedig terwyl jy so aktief en betrokke bly as wat jy kan. Onthou dat daar baie is om oor bekommerd te wees, maar daar is baie meer om oor te hoop.
Struktuur is altyd ons vriend, en dit is noodsaaklik in tye van buitengewone uitdaging en onsekerheid. Daaglikse en weeklikse roetines is dinge waarop ons kan staatmaak en beheer. Die beplanning van oggend-, middag- en aandaktiwiteite kan 'n geweldige stel draers en balke vir u ewewig wees.
Moet dit nie alleen doen nie: vra hulp as u hulp nodig het. Dit verg baie moed om te sê: 'Ek sukkel regtig en ek het hulp nodig'. En dit kan lewensveranderend wees.
As Richard B. Gunderman, 'n professor in medisyne, vrye kunste en filantropie aantekeninge, "Dit is nie lyding wat mense vernietig nie, maar lyding sonder betekenis. " Ons word gevorm deur die vertellings wat ons aanneem. Dit is belangrik hoe ons ons ervarings beskryf, hoe ons ons nood verstaan.
Marnie Wedlake, assistent-professor in geestesgesondheid en welstand; Geregistreerde psigoterapeut, Wes-Universiteit