My pragtige Daniël | Troeteldiere Huishouding
My pragtige Daniël
Ongeveer 13 jaar gelede, in 2004, moes my eerste kat, Cuddles, geslaap word. Sy was die eerste kat wat ek ooit gehad het, en ek het haar gehad toe ek omtrent 8 jaar oud was. Sy was amper 21 jaar. Ek het 'n stadium van depressie betree toe sy vir talle redes, skuld, woede, hartseer ens moes slaap. En my ouers was bekommerd dat die verlies my in 'n senuweestoornis sou stuur. Ek was nie so erg nie, maar hulle was ouers, hulle was natuurlik bekommerd.
Eendag het hulle by my oom en tannie se huis huis toe gekom met twee klein kittens. 'N Grys bundel bont, en 'n bietjie donker tabbybond bont, in 'n ronde sagte mandjie. Hulle was klaarblyklik te jonk om van hul ma geskei te word, maar hulle was renbane-katjies en sy is waarskynlik deur 'n koejaat geëet of deur 'n motor getref.
Nodeloos om te sê, hulle is so jonk, hulle het baie omgee - en moes elke paar uur met 'n spuit gevoer word. Hulle sal albei my bene opklim, op my bors opklim en vir hul formule skree. Hulle was skatryk en het my hart oombliklik gesteel. Hulle het ook gegroei tot twee van die grootste huiskatte wat ek ooit buite 'n Maine Coon gesien het. Mense sal na die huis kom en kommentaar lewer, veral oor Daniël, aangesien hy die tweeling van die twee was, dat hulle soos klein honde lyk.
Daniël was ons "Walmart Greeter". Elke keer as die deur oopgemaak het, sou hy galoppeer waar hy ook al in die huis was, in die voorportaal, met 'n groetjie aan die gang en met 'n groet aan die vreemdeling by die deur hardloop om vir hom aandag te gee. Natuurlik, met sy grootte, het hy eintlik meer as 'n paar mense, veral nie-kat-mense, bang gemaak toe hy aan hulle uitgekom het. Hy sal bly in die stoep totdat hulle hom aandag gegee het, of totdat hulle weg was as hulle nie katte was nie. As hulle hom aandag gegee het, sou hy sy dank uitspreek en dan weer binne binnekom, met graagte wat hy wou hê en nie meer die besoeker as interessant beskou nie.
Hy het liefgehad en liefgehad om soos 'n baba te hou. Ek sal hom optel en hy sal hom tot sy volle lengte uitstrek, wat aansienlik was, wegspoel, veral as ek sy wang sou soen en sy gesig teen my vryf.
Elke oggend toe ek my deur oopgemaak het, sou hy langs die gang loop, myweef en om my voete draai en my in die badkamer volg, in die hoop dat ek hom sou voed.
Hy sal voor jou loop waar jy gaan (tensy hy slaap) en was redelik seker dat jy nie voor hom of DARE kom om hom te verhoed dat hy reg voor jou voete loop nie. Nodeloos om te sê, baie was die tyd dat hy ons in sy intensiteit byna onttrek het.
Hy het liefgehad om op die bed te slaap, met 'n poot oor sy oë om die lig uit te sluit, of op sy rug gesit, in 'n onwaardige, maar heeltemal aanbiddelike uitloop wat hom sal sien kry meer knuffels en soen.
Hy sal op die hoek van my bed sit en staar na my terwyl ek op die rekenaar was en sy kop op hierdie manier kantel en voordat ek 'n vraag vra, asof jy vra, wat doen jy? Hoekom gee jy nie aandag aan my nie? Hoekom voed jy my nie?
Op 26 Maart het ek wakker geword om hom in die kombuis te kry, met twee verskillende kleuters. Ek het amper paniekerig geraak. Die kliniek was gesluit, die noodveearts was meer as 40 minute weg, ek ry nie en daar was nie daar om my te vat nie. So ek het die hel uit verskillende grootte leerlinge gegooi en my gemartel met alles wat ek gelees het totdat ek hom Maandag in die veearts kon kry. Ek het meegedeel dat hy waarskynlik 'n lens-luuksheid gehad het en dat die normale gang van behandeling 'n operasie was om dit te verwyder. Die operasie sou kos tussen $ 3000- $ 3500 gedoen het, wat ek eenvoudig nie kon bekostig nie. Ek was hartseer met die gedagte dat my pragtige baba seuntjie waarskynlik blind gaan gaan in daardie oog en dat ek niks kon doen om dit te stop nie.
Daardie Vrydag het dinge van slegte tot die absolute ergste gegaan. Sy asemhaling het begin werk en ek het hom ingehaal om x-strale te kry omdat ek gedink het hy kan aspirasie-longontsteking kry. Die x-strale het egter iets erger vertoon, en die veearts het my vertel dat hy geglo het dat my pragtige Daniël longkanker gehad het. Dat dit waarskynlik metastaties was en dat daar niks was wat gedoen kon word nie. Ek het Daniël se huis heeltemal onbetroubaar met die wete dat ek hom sou verloor.
'N Week later, op 6 April (my 40ste verjaardag), het my pragtige seun in my arms gesterf. Ek is langs myself met hartseer, en vermoed ek sal lank wees. Hy was 'n baie spesiale kat. Ek het nog nooit 'n kat gesien wat so vriendelik was om absoluut enigiemand en almal te wees nie, en ek sal hom so lank as wat ek leef, mis. Dit was 'n absolute voorreg om my furbaby in my lewe te hê en ek sien uit na die dag wat ek hom weer sien.