Die selfsugtige reus. Kersverhaal - Waardes - 2021
In Guiainfantil.com u kan die kort weergawe van die verhaal lees Die selfsugtige reus, 'n Kersverhaal wat praat oor hoe die natuur selfsugtige mense in vrygewig kan verander. En watter goeie dinge kan rondom hom gebeur as iemand vriendelik is.
'N Storie om kinders op te voed in waardes soos vrygewigheid. Lees hierdie verhaal vir u kinders en gesels dan met hulle oor die waardes wat hulle van Kersfees kan leer.
Elke middag, na skool, het al die kinders in die tuin van die Giant se huis gaan speel. 'N Groot en pragtige tuin met blombosse en bedek met sagte groen gras.
Die kinders was baie gelukkig daar totdat die Giant teruggekeer het, wat by sy vriend, die Ogre of Comish, gaan kuier het. Na sewe jaar by sy vriend se huis, het die Giant gevoel dat hulle niks vir mekaar te sê het nie, en besluit om na sy herehuis terug te keer.
By aankoms het die Reus al die kinders in sy tuin sien speel en baie woedend met 'n bloeiende stem vir hulle gesê:
- Wat maak jy hier?
Die kinders het in wanorde weggehardloop. En die Reus het voortgegaan:
- Hierdie tuin is myne. Dit is my eie tuin. Almal moet dit verstaan, en ek sal nie toelaat dat iemand hier inkom om te speel nie.
Vervolgens het hy 'n bord aangebring met die opskrif: "INSKRYWING STRENG VERBODE ONDER GEVOLGENDE STRAWWE." Hy was 'n selfsugtige Reus en die kinders het geen plek gehad om te speel nie.
Die kinders het ander plekke probeer vind, maar nie een van hulle het soveel soos die tuin van die Giant gehou nie.
Toe die lente terugkom, was die hele stad vol voëls en blomme.
Nietemin, in die tuin van die selfsugtige reus het die winter voortgegaan. Aangesien daar geen kinders was nie, het die voëls nie gesing nie, en die bome het nie geblom nie. Slegs een keer verskyn 'n pragtige blom uit die gras, maar sodra hy die teken sien, voel hy so hartseer vir die kinders dat hy ondergronds teruggaan.
Intussen het die Selfsugtige ReusToe hy by die venster van sy huis leun, sien hy dat sy tuin nog steeds in grys en wit bedek is, en hy dink:
- Ek verstaan ​​nie waarom die lente so lank neem om hierheen te kom nie. Ek hoop die weer verander binnekort.
Maar die lente het nooit gekom nie, en ook nie die somer nie. Die herfs het goue vrugte in al die tuine gedra, maar die tuin van die reus het niks gehad nie. Die vrugtebome het gesê:
- Hy is 'n te selfsugtige reus.
Op hierdie manier was die tuin van die Giant vir ewig in die winter verswelg en het die Noordewind, die hael, die ryp en die sneeu jammerlik tussen die bome gedans.
Een oggend was die Reus nog in die bed toe hy baie mooi musiek van buite hoor hoor. Dit klink so soet in haar ore, sy dink dit moet die koning van die elwe wees wat verbygaan. Eintlik was dit net 'n goudvink wat voor haar venster gesing het, maar Dit was so lank sedert die Reus 'n voël in sy tuin hoor sing het, dat dit lyk asof hy die mooiste musiek ter wêreld hoor.
Toe stop die Hagel sy dans, en die Noordewind hou op brul, en 'n heerlike parfuum dring tussen die oop blindings deur.
- Uitstekend! Dit lyk asof die laaste lente aangebreek het - het die Reus gesê en uit die bed gespring om na die venster te hardloop.
Voor hulle oë was 'n wonderlike gesig. Die kinders het deur 'n gaping in die muur die tuin binnegekom en in bome geklim. In elke boom was daar 'n kind, en die bome was so bly dat hulle met blomme bedek was. Die voëls fladder singend om hulle. Dit was regtig 'n baie mooi gesig.
Dit was net winter in 'n hoek. Dit was die verste hoek van die tuin, en daar was 'n klein seuntjie. Maar hy was so klein dat hy nie die takke van die boom kon bereik nie, en die seun het bitterlik gehuil om die ou stam. Die arme boom was nog bedek met ryp en sneeu, en die Noordewind het daaroor gewaai.
Die Reus voel hoe sy hart smelt. Hoe eg was ek selfsugtig! - roep hy uit. Nou weet ek waarom die lente nie hierheen wou kom nie. Ek sal daardie arme seuntjie met die boom opneem en dan sal ek die muur afneem. Van vandag af sal my tuin vir altyd 'n speelplek vir kinders wees. Die Reus kom van agter na hom toe, neem hom saggies in sy hande en dra hom teen die boom op.
En die boom het skielik geblom, en die voëls het gekom om te sing, en die seun het die reus se nek omhels en hom gesoen. Toe die ander kinders sien dat die reus nie sleg is nie, hardloop hulle terug. Met hulle het die lente teruggekeer na die tuin. En die Reus sê vir hulle:
- Van nou af sal die tuin joune wees.
En hy neem 'n byl en breek die muur af. Teen die middaguur, toe mense na die mark op pad was, kon almal die Reus sien speel met die kinders. Hulle het die hele dag daar gespeel, en toe die aand kom, het die kinders die reus gaan groet.
- Maar waar is die kleinste? - Vra die reus - daardie seun wat ek tot by die boom in die hoek geklim het?
Die Reus het hom meer liefgehad as die ander, want die klein seuntjie het hom 'n soen gegee.
"Ons weet nie," antwoord die kinders, "hy het alleen gelos."
'Sê vir hom dat hy môre moet terugkom,' sê die reus.
Maar die kinders antwoord dat hulle nie weet waar hy woon nie en dat hulle hom nog nooit gesien het nie. En die Reus was baie hartseer.
Een winteroggend kyk hy by die venster uit terwyl hy aantrek. Hy het nie meer die winter gehaat nie, want hy het geweet dat die winter eenvoudig lente aan die slaap was en dat die blomme rus. Maar skielik vryf hy sy oë verbaas en kyk, kyk. In die verste hoek van die tuin was 'n boom bedek met wit blomme. Al sy takke was goud, en daaraan het silwer vrugte gehang. Onder die boom staan ​​die seuntjie wat hy so baie gemis het.
Vol vreugde kom die Reus na die seun en merk dat hy wonde aan sy hande en voete het. Bekommerd en skreeend vra die Reus hom wie dit gewaag het om hom leed aan te doen. Toe glimlag die seun vir die Reus en sê:
- Moenie! Dit is die wonde van die liefde.
- Wie is jy, my seuntjie? vra die Reus, en 'n vreemde vrees val hom in, en hy val op sy knieë voor die kleintjie. Toe glimlag die seun vir die Reus en sê:
- Sodra jy my in jou tuin laat speel het; Vandag sal jy saam met my speel in my tuin, wat die paradys is. En toe die kinders die middag daar aankom, kry hulle die Reus dood onder die boom. Dit lyk asof hy slaap, en hy is bedek met wit blomme.
'N Verhaal deur Oscar Wilde (Ierland, 1854 - Frankryk, 1900) Stuur jou Kersverhaal!
U kan meer artikels lees soos Die selfsugtige reus. Kersverhaal, in die kategorie Stories op die terrein.