Die kliniese model van Kort Strategiese Psigoterapie
KORT STRATEGIESE TERAPIE, GIORGIO NARDONE SE MODEL
Die kort strategiese benadering tot terapie is bewyse gebaseer (Szapocznik et al., 2008, Castelnuovo et al., 2010, Gibson et al., 2016, Lock, 2002, 2009, 2010, Nardone, Salvini, 2013, Robin et al., 1994, 1999) en word erken as beste praktyk vir 'n paar belangrike psigopatologieë: obsessiewe-kompulsiewe versteuring, binge-eet, jeugdige anoreksie, paniekaanvalle, gesinsgeweld en antisosiale gedrag.
Veral die model, geformuleer deur Paul Watzlawick en ontwikkel deur Giorgio Nardone (Kort strategiese terapie, Giorgio Nardone se model), sowel as om empiries en wetenskaplik bekragtig te word (Nardone, 2015; Pietrabissa, Gibson, 2015; Nardone, Salvini, 2014; Castelnuovo et al. 2011; Watzlawick, 2007; Jackson et al. 2018) in die bestek van meer as 25 jaar gelei het, soos blyk uit die talle publikasies wat daaruit voortgespruit het, (sien geannoteerde bibliografie), tot die formulering van gevorderde kort terapie protokolle, saamgestel uit innoverende tegnieke wat ad hoc gebou is om die spesifieke tipes volharding van die belangrikste psigiese en gedragspatologieë te ontsluit (Nardone, Balbi, 2015).
Die epistemologiese basis van die ontwikkelde model is radikale konstruktivisme (E. von Glasersfeld, H. von Foerster), sisteemteorie (E. von Bertalanffy), pragmatiek van kommunikasie (P. Watzlawick, Beavin, Jackson), strategiese logika (J. Elster) , N. Da Costa, G. Nardone) en moderne spelteorie (J. von Neumann).
WAT KORT STRATEGIESE PSIGOTERAPIE IS EN HOE DIT WERK
Die sentrale operasionele konstruk is dié van "gepoogde oplossing wat die probleem voed"Geformuleer deur die groep navorsers van die MRI (Mental Research Institute) van Palo Alto (1974), wat later ontwikkel het tot dié van 'n perseptief-reaktiewe sisteem deur Giorgio Nardone en wat alles identifiseer wat deur die persoon en/of deur geïmplementeer word. die sisteem rondom die persoon om 'n moeilikheid te bestuur en wat, herhaal met verloop van tyd, die moeilikheid in stand hou en voed wat lei tot die strukturering van 'n werklike versteuring.
Maar die pragmatiese tradisie en die filosofie van stratagems as die sleutel tot strategiese probleemoplossing spog met 'n ouer geskiedenis. Strategieë wat modern lyk, kan byvoorbeeld opgespoor word in die oorredende kuns van die Sofiste, in die antieke praktyke van Zen-Boeddhisme en in die Chinese kuns van stratagems, sowel as in die antieke Griekse kuns van métis.
Een van die eienaardighede wat kort strategiese terapie van tradisionele vorme van psigoterapie onderskei, is dat dit laat toe om intervensies te ontwikkel gebaseer op vooraf-gevestigde doelwitte en op die spesifieke kenmerke van die betrokke probleem, eerder as op rigiede en vooropgestelde teorieë. Verder word elke tipe patologie nie opgevat as 'n biologiese siekte wat genees moet word nie, maar as 'n disfunksionele ewewig wat in funksioneel omskep moet word.
Hierdie disfunksionaliteit word ondersteun deur 'n dinamika wat homself voed, en nie op grond van sekere biologiese kenmerke nie, en ook nie gedryf deur obskure impulse wat in die onbewuste genees is nie en nie eers as 'n eenvoudige gevolg van verkeerde leer nie, maar as 'n effek van verergering en die verstyfheid van strategieë wat aanpasbaar is wat in wanaangepaste verander, of "poging tot oplossings" het effektief bewys ten opsigte van sekere problematiese situasies, wat omgeskakel word na wat die probleem in stand hou en bemoeilik eerder as om dit op te los. Maar juis omdat hulle aan die begin werk, vorm hierdie oplossings die grondslag van die herhaalde toediening, tot by die werklike konstruksie van die patologie. Daarom sal die terapeutiese intervensie verteenwoordig word deur maneuvers wat daartoe in staat is stop sulke teenproduktiewe bose kringe. Vir hierdie maneuvers om effektief te wees, moet hulle daarop gemik wees om die logika binne die probleem te ondermyn deur dit te heroriënteer na die oplossing daarvan.
Om hierdie rede moet die strategie, soos die "spelteorie" ons leer, pas by die interne reëls van die spel wat aan die gang is en, soos die strategiese logika aandui, moet dit saamgestel word uit 'n reeks taktieke en tegnieke wat spesifiek geskep of aangepas is om te lei tot oorwinning. Dit beteken om 'n psigopatologie te ontleed as 'n probleem wat opgelos moet word, en nie as 'n siekte wat genees moet word in die biologiese sin van die term nie.
Nog 'n fundamentele aspek van kort strategiese psigoterapie wat daarop gemik is om die spesifieke patologiese rigiditeit van die versteuring of probleem wat aangebied word, word gegee deur die konstruk van korrektiewe emosionele ervaring geformuleer deur Franz Alexander in 1946 op grond van 'n voorbeeld geneem deur 'n ander groot terapeut, Balint, wat in een van sy boeke vertel, Die basiese fout, soos 'n pasiënt van haar met 'n fobie om nie 'n salto op die grond te kan doen nie en daarom ly aan die vrees om te val of haar balans te verloor, het sy skielik herstel toe sy eendag oor die mat van haar studeerkamer trippel en op die het 'n pragtige salto gemaal wat dadelik opstaan.
Die konstruk dui aan dat terapeutiese verandering slegs bewerkstellig kan word na korrektiewe emosionele ervarings wat die subjek konkreet laat ervaar dat hy kan cope met dit wat hy glo hy nie kan doen nie. Hierdie voorbeeld gee krediet aan 'n ander terapeutiese konsep wat by die meesters geleer is Paul Watzlawick en Jhon Weakland, dié van geskeduleerde ewekansige gebeurtenis, of die idee dat om vinnige en konkrete terapeutiese veranderinge te bewerkstellig, kommunikatiewe maneuvers of uitgebreide voorskrifte nodig was om korrektiewe ervarings in die pasiënt se lewe te skep wat vir hom lukraak voorgekom het terwyl dit in werklikheid stratagems is wat deur die terapeut beplan is.
Die oplossing van die probleem, deur kort strategiese psigoterapie word dus verteenwoordig deur strategieë en truuks in staat om die persoon sy eie poging tot disfunksionele oplossings te laat verander, en hom danksy dit te oorreed om die terapeutiese verandering konkreet te ervaar, dit wil sê om die pasiënt eintlik die persepsie van die dinge wat hom tot patologiese reaksies gedwing het, te laat verander. In hierdie rigting blyk dit fundamenteel te wees om, vir elke vorm van psigopatologie, die logiese modelle van die disfunksionele interaksie wat hul vorming en volharding voed, te onderskei, en langs dieselfde lyn om modelle van strategiese logika van die oplossingsintervensie te bou.
Dit is wat sedert die tweede helfte van die XNUMX's by die Strategiese Terapiesentrum in Arezzo uitgevoer is en wat gelei het tot die skepping spesifieke behandelingsprotokolle vir die meeste vorme van psigiese en gedragsafwykings. Die doeltreffendheid en doeltreffendheid van die terapeutiese strategieë en stratagems wat ad hoc gebou is vir die verskillende patologieë en hul herhaalbaarheid het dan daartoe gelei dat ons 'n effektiewe en empiriese kennis van die funksionering van hierdie disfunksionele balanse gehad het. Dit alles verklaar die oënskynlik paradoksale stelling: die oplossings verduidelik die probleme.
RESULTATE VAN DOELTREFFENDHEID EN DOELTREFFENDHEID VAN KORT STRATEGIESE PSIGOTERAPIE
Die resultate toon dat die positiewe uitkomste van die toepassing van die model getuig word in 88% van gevalle wat met selfs hoër doeltreffendheid vir fobies-obsessiewe versteurings behandel word waar dit 95% bereik.
Die doeltreffendheid relatief tot die volledige herstel van die siekte (wat drie opvolgvergaderings insluit) staan ​​op gemiddeld 7 sessies vir die hele behandeling. As ons, aan die ander kant, die uitskakeling van die gestremde versteuring, of die vrystelling van die simptome, in die geheel van die monster oorweeg, is dit binne die eerste 4 sessies, of 2/3 maande vanaf die begin van die terapie, bereik.
Doeltreffendheid resultate van die behandeling protokolle:
Fobiese en angsversteurings (95% van gevalle)
Obsessiewe en obsessiewe kompulsiewe versteurings (89% van gevalle)
Eetversteurings (83% van gevalle)
Seksuele disfunksie (91% van gevalle)
Gemoedsversteurings (82% van gevalle)
Afwykings van kinderjare en adolessensie (82% van gevalle)
Internetverslawingsversteurings (80% van gevalle)
Vermeende psigose, grens- en persoonlikheidsversteuring (77% van gevalle)
Soos verstaan ​​kan word, die feit dat psigopatologieë beslis gely en vir jare kan voortduur, beteken nie dat die terapie ewe pynlik en verleng moet wees oor tyd nie . In die woorde van William Shakespeare wil ons graag onthou, "daar is geen nag wat nie die dag sien nie".