Bou hoop in landelike Kambodja - Inligting
Soos Bryan Tripp ontdek het, is dit die beste manier om ander te leer om meer oor jouself te leer
Die wit Toyota bakkie bultjies langs die oop grondpad en oor verskeie baie twyfelagtige houtbruggies. Daardie laaste slaggat wat ons skoongemaak het, sou 'n Volkswagen kon ingesluk het. Later gaan ons deur 'n verkeersknoop van hardnekkige waterbuffels.
My hande is wit geknoop terwyl ek aan die kant van die bakkie sit en met al my krag vasklou. Ek is op pad na die dorp Tol Krol-Oos in die Pursat-provinsie van Kambodja.
Ek is deel van 'n span van sewe vrywilligers van regoor Kanada en een van die Verenigde Koninkryk wat in Kambodja is met die program Hope International Development Agency (Hope) Understanding Needs in Other Nations (UNION).
Die doel van die UNION-program is om Westerlinge in die daaglikse plattelandse lewe van ontwikkelende lande soos Kambodja te verdiep om sodoende die uitdagings wat mense in die gesig staar, te leer ken en die oorsake van die armoedesiklus te verstaan.
Ons span sal help om 'n skool te bou vir die kinders wat geen toegang tot onderwys het nie. In werklikheid bestee die meeste kinders hul dae deur die land te werk, kilometers ver te gaan om water te versamel, of verdien hulle 'n geringe loon in die plaaslike steengroef wat klippe breek en met die hand vragmotors laai.
'N Gunstige aankoms
Die pad vernou en word vervalle namate ons verby 'n paar klein grasdakhutte ry, die enigste teken dat ons die dorp nader. Ek word vertel dat dit die reënseisoen is, maar al die lande is droog en die oes is yl. Terwyl ons om die draai kom, sien ek die gemeenskap Boeddhistiese pagode (tempel) op 'n nabygeleë heuwel sit.
Kort nadat ons by die skoolterrein aangekom het om die grootste deel van die dorpie te vind om ons te groet, insluitend kinders, ouers, werkers en monnike. Ek sien 'n paar kinders in 'n klein watergat swem, waarskynlik die oorblyfsels van die vorige gruis in die omgewing.
Ons haal die gereedskap en voorrade van die vragmotor af in 'n stormwind van inleidings aan die leiers van die dorp en die plaaslike skrynwerkers wat saam met ons op die skool sal werk. Daar is soveel wat ek wil sê, maar my Khmer (Kambodjaanse taal) is beperk tot 'hallo' en 'my naam is'. Gelukkig is 'n warm glimlag en vriendelike handdruk al wat nodig is.
Die span word dadelik aan die werk gesit met hoenders om grond in rietmandjies te laai en die mandjies na die skoolterrein te sleep om die vloer gelyk te maak. Dit is vroegoggend en ek voel al hoe hitte en humiditeit opbou. Dit gaan 'n inferno van 'n werksdag wees. Ek wil nie eers na 'n termometer kyk nie.
Ek besef vinnig dat ek enigiets vir 'n kruiwa sou doen, en op 'n stadium oorweeg die span om een ​​te probeer bou. Tog is die kinders sterk en veerkragtig, aangesien dit ons help om die mandjies met die grond te dra. Ek dra my swaar werkstewels terwyl baie van die kinders sonder skoene klaarkom en 'n glimlag van oor tot oor, gelukkig en trots om te help bou aan hul skool.
Ek leer hulle om tot drie in Engels te tel voordat ons elke mandjie met die grond gooi en binnekort tel al die kinders hardop en probeer ons leer om in Khmer te tel. Hierdie maand sal vol harde werk wees, maar dit sal ook baie lekker wees.
Na middagete word ek gewerf om die hoofgedeeltes van die houtraam op hul plek te lig. Die raam is van tropiese hardehout en dit neem ongeveer vyftien van ons om elke seksie op te lig. Aan die einde van die eerste dag is ek verbaas en verheug dat die skool al vorm aanneem.
Die son sak terwyl ons Saiee met die kinders speel. Saiee is soos 'n gehak sak, maar in plaas van 'n boontjiesak, skop ons rond iets soortgelyk aan 'n pluimbalvoël. Uiteindelik skop ek meer lug as Saiee, maar kry punte vir styl.
Harde werk en warm son
Die volgende paar dae sleep ons groot rotse met 'n klein, krakerige houtkar om die fondament verder te vul. Die kinders is ook meer as gretig om ons te help om die wa te laai en te help stoot.
Op 'n stadium het 'n klein meisie op die grond geval en omgeslaan deur die groep wat die wa gestoot het. My hart het tot in my keel gespring toe ek haastig was om haar na te gaan, terwyl sy huil in die arms van Odette, die UNION-spanleier. Gelukkig is sy nie beseer nie, maar die ongeluk herinner ons span om te alle tye versigtig te wees.
Ons breek elke dag middagete aan en stap saam met die res van die werkers en kinders die heuwel op om by die Pagoda te gaan eet. Ek besluit om Ruan, ('n hiper en ondeunde klein bokkie wat graag karate wil hê om my te kap as ek nie op soek is nie), oor die een skouer te dra en vir hom 'n paar vliegtuigdraaie op die heuwel op te gee.
Ons eet middagete op geweefde grasmatjies in 'n opelug-paviljoen. Aan die einde is strome van briljante gekleurde lapstroke van die grasdak af en 'n klein Boeddhistiese heiligdom. Barang, die plaaslike vrou wat vir ons kook, berei 'n volledige middagete voor met gekruide suurvissop, hoender en groenbone met rys, en vars draakvrugte as nagereg.
Dit is moeilik om nie die kontras van ons middagete met die plaaslike inwoners te sien nie: rys of rou koring wat reguit uit die kol geëet word. Nodeloos om te sê dat almal sorgvuldig klaar is met die wat voorsien word, en die oorblywende voedsel word aan die monnike van die Pagode gegee wat grotendeels op donasies van ander leef.
Daarna ontspan die groep in die skaduwee van die Pagode totdat die middaghitte verdwyn. Hierdie ontspanningstyd, oftewel 'sombra,' is 'n wonderlike tyd om met die kinders te speel, en net terug te sit en die lewe in Tol Krol-Oos te besigtig.
'N Kaartspeletjie van' vis 'begin' en ons het onmiddellik 'n gehoor wat belangstel om die spel te leer. Darun en Simpa, twee van die seuns wat onder die monnike sorg, leer die reëls baie vinnig. Simpa wen selfs die meeste van die wedstryde.
Die paviljoen is langs die hooftempelgebou van die Pagode geleë. Ek kyk van ver af na een van die ouer monnike 'n seën op verskeie plaaslike families. Die familielede kniel in 'n ry en die monnik sit agter hulle op 'n kruk.
Terwyl die monnik die seën oproep, spat hy 'n klein hoeveelheid water op elkeen van die familielede se koppe, begin by die ouers en dan die kinders, en herhaal hy totdat die seën voltooi is. Terwyl ek die seën en die omliggende landskap waarneem, voel ek die energie van hierdie land en die mense.
Ek is gevul met 'n gevoel van hoop en ek is bevoorreg om 'n gas in hul dorp te wees.
Moet u hande vuil kry
Aan die einde van die tweede week is die dak van die skool klaar en is ons gereed om die erdvloeroppervlakte met die hand te kompakteer. Ons word deur Peeyep, die projekvoorman, meegedeel dat ons dalk 'n dag moet wag vir 'n watervragmotor om op die grond af te water.
Ek merk op dat dreigende donker wolke in die ooste vorm - miskien 'n storm? Aan die einde van die werksdag kom die wolke met indrukwekkende krag. Die winde dryf die reën sywaarts, en die bemanning word gedwing om onder die nuutgeboude dak in te kruip, in die hoop dat die nuwe struktuur die stormwind sal oorleef.
Klein riviere begin in die voorheen droë slote verskyn. Die afloop vloei na die skool en die vinnig denkende werkers besluit om die water na die aardvloer te lei. Ons hoef nie meer 'n dag te wag totdat die watervragmotor opdaag nie. Moeder Natuur was nie van plan om ons 'n dag af te laat gaan nie!
Soggens begin ons die vloer met die hand saamwerk olifant se voete. Tot my ontsteltenis ontvang ons geen hulp van ons groot tamatiese vriende uit die diereryk nie. Die voet van die olifant is eerder 'n groot, swaar boomstomp met handvatsels wat ons herhaaldelik oplig en neerlê op die vloer.
Teen die middag is my arms gereed om af te val, en ek fluister by die gedagte aan meer werk met die voet van die olifant. Gelukkig is die vloer klaar en is ons gereed om die beton te meng en te giet.
Die Unie-span meng dit met die hand in stapels op die grond en vervoer die beton per emmer na die skool. Die plaaslike messelaar is vlak en eindig die vloer vir die oog met ongelooflike presisie. As hy klaar is met sy werk, mag ons ons handafdrukke in die beton agterlaat. Ek teken 'n klein esdoornblaar in die hoek, 'n simbool van die vennootskap tussen die Kanadese en hierdie dorp.
Die volgende week word daar aan die muurpanele gesny en aan die buitekant van die skool vasgespyker. Al die werk word met die hand gedoen sonder kraggereedskap. Die enigste krag in die omgewing word voorsien deur die motorbatterye wat elke gesin gebruik om ligte of klein televisies te laat loop.
Die gebou is lewendig rooi om twee dae te verf. Die skool is oor drie weke, een week voor die skedule, amptelik klaar, sodat die span die laaste week aan ander projekte in die omgewing kan werk: insluitend 'n drinkwaterput en leer om rys te plant tydens 'n landbouprojek.
Op die laaste dag word 'n viering gereël vir die kinders van die dorp wat vanaf Oktober die skool gaan bywoon. Ons word na een van die klaskamers begelei waar die kinders volgens geslag en ouderdomsgroep opgestel is en in hul beste klere aangetrek is. Elke spanlid mag 'n paar woorde sê wat vir die jong gehoor vertaal is.
As ek vorentoe stap om te praat, voel ek trane in my oë. Ek kan ons gashere bedank vir ons wonderlike tyd as gaste in die gemeenskap. Ek erken ook dat die vriendskappe wat die afgelope maand gesmee is, net so sterk is soos die skoolgebou waarin ons staan ​​en vir altyd in my gedagtes sal duur.
Die dorpshoof bedank ons ​​vir die omgee vir die mense in sy dorp en vir ons toewyding om so ver van die huis af te reis.
Met die emosionele toesprake was dit tyd vir plesier. Pop en koekies word aan die kinders uitgedeel en ons versprei 'n groot sak speelgoed. Ek kon nie anders as om oor en oor te glimlag by die aanskouing van die kinders wat oorval, Frisbee speel en vir die eerste keer in die skoolterrein rondhardloop nie.
'N Ontevredenheidsgevoel het oor my geval dat baie van die kinders glimlag en bloot kon lag en speel as kinders.
Kort voor lank was dit tyd om te vertrek. Gevoelens van vreugde, hartseer en opgewondenheid vul my as ek die laaste keer agter in die bakkie spring.
Die voertuig trek stadig weg en die span waai entoesiasties na die dorp. Ons ry op die pad wat uit die dorp uitloop.
Daar is min oomblikke in die lewe wanneer u kan voel dat u hart vinnig groei. Sonder twyfel het myne geswel toe ek terugkyk om te sien hoe die groep uit die dorp agter die vragmotor aanstap en glimlag en waai totdat ons buite sig ry.
Besoek Hope International om deel te neem aan 'n ervaring soos hierdie.
Bryan Tripp beplan om aktief te bly in internasionale ontwikkeling deur sy volgehoue ​​betrokkenheid by Hope International en Ingenieurs sonder Grense. Hy geniet dit vir goeie tye van strandvlugbal, stap, kampeer en lewendige teater.