Sien jý die keiser se nuwe klere?Pres. Cyril Ramaphosa. Foto: Kopano Tlape/GCIS Soos wat die Covid-19-pandemie diep letsels op die Suid-Afrikaanse samelewing, politiek en ekonomie laat, is die ANC-regering onder leiding van president Cyril Ramaphosa gedurig in die kalklig. Vele invloedryke persone in die Suid-Afrikaanse media en kommentariat het besluit om die president en sy administrasie bankvas te ondersteun en steeds die beul van ’n nuwe dagbreek te blaas. In teenstelling daarmee sien ek dat die mees striemende kritiek uit die mond van die gewone mens op straat kom: van ouers, eienaars van familie-ondernemings en boere. Tog wonder vele steeds waarom hulle nie die keiser se nuwe klere kan sien nie? Ons hoor gedurig van die “nuwe ekonomie” wat gaan verrys uit die as van die ou ekonomie, wat steeds deur die spook van apartheid geteister word. Ramaphosa betower baie met sy beloftes van ’n nuwe, gelyker, regverdiger ekonomie en samelewing wat hy en sy administrasie gaan help bou. Dis opmerklik dat al die ANC se boublokke vir hierdie “nuwe ekonomie” beleide is wat staatsbeheer merkwaardig uitbrei, soos nasionale gesondheidsversekering, meer rasgebaseerde regulasies en die bevordering van die nasionale demokratiese revolusie. Daar is ’n rede waarom Bheki Cele verkies om alkohol die skuld vir die land se geweldmisdaadpandemie te gee. Die poging om die misdaadprobleem op te los deur alkohol te verbied, behels ’n verdere uitbreiding van staatsbeheer – terwyl beleide wat burgers bemagtig om hulself en hul gemeenskappe te beveilig, deur die regering ingeperk word. As jy sukkel om ’n oënskynlik absurde ANC-beleid te begryp, stel jouself dié eenvoudige vraag: “Gee hierdie ‘oplossing’ die regering meer mag, of minder?” Helaas, in die lugkastele van die ANC blyk dit dat die heilstaat maar altyd slegs net één staatsbeheerde skema ver is. Die ewige staatsbelofte staan: “Ons sien die probleem raak; al wat ons benodig, is meer mag, beheer en belasting om dit die hoof te bied.” Boonop het die ANC ook bedrewe geraak daarin om ’n skynvooruitgang te bewerkstellig. Hulle verkondig wyd en syd dat die grootste hindernis wat tussen Suid-Afrika en ongebreidelde voorspoed staan die geharde, byblywende spook van apartheid is. Dié spook probeer hulle dan onverskrokke uitdryf deur Afrikaanse straat- en skoolname te verander, Afrikaans skynbaar met wortel en tak uit te roei en van minderhede die sondebokke te maak. Tog sal die ANC se pogings om die oersonde van rassisme die stryd aan te sê nie ’n énkele werksgeleentheid skep, één maaltyd voorsien, één puttoilet vervang of één siek persoon gesond maak nie. Al sien ŉ toenemende aantal mense raak dat die keiser geen klere dra nie; is steeds slegs ŉ minderheid onder hulle dapper genoeg om dit hardop te sê. Dit herinner my aan Aleksandr Solzhenitsyn se boek The Gulag Archipelago, waarin hy beskryf hoe Josef Stalin ’n staande toejuiging van elf minute lank ná een van sy toesprake verseker het – want die eerste persoon wat ophou hande klap het, is summier in hegtenis geneem. Die waarheid bly staan: As die “stille meerderheid” nie bereid is om op te staan ​​vir hul beginsels en waardes nie, dan kan hulle net sowel die minderheid wees. Meer Suid-Afrikaners moet die feit verkondig dat die keiser poedelnakend is – terwyl ons nog mag.