Image deur TréVoy Kelly
Die eeu wat pas verby is, is gekenmerk deur ongekende geweld en wreedheid. Die meeste nasies het gely, of bygedra tot oorlog, vernietiging en volksmoord, waarvan die ergste - die twee wêreldoorloë en die Holocaust - hoofsaaklik in die Weste begin en plaasgevind het.
Onbekende getalle is opgeoffer op die altaar van ideologie, godsdiens of etnisiteit. Onskuldige mense is in menigte goelag in menigte gelei - gevangenisse wat groot genoeg was om vir stede deur te gaan en stede wat beperk was om vir gevangenisse deur te gaan.
Vroue en kinders het oral die meeste gely onder die geweld wat hulle nie gemaak het nie, teen hulle gepleeg in nasionale oorloë, in etniese vyandighede, in klein buurtgevegte en tuis. Baie van ons het die grootste deel van ons lewe gelei onder die bedreiging van totale uitwissing omdat die mensdom die tegnologiese kundigheid tot selfvernietiging bereik het.
Die einde van die Koue Oorlog het die onmiddellike oorsake van grootskaalse vernietiging verwyder - maar nie die bedreiging wat ons kennis bevat nie. Ons moet hierdie kennis tem met die ideale van geregtigheid, omgee en medelye wat uit ons gemeenskaplike menslike geestelike en morele erfenis ontbied word, as ons in die een-en-twintigste eeu in vrede en kalmte wil leef.
Bevordering van 'n kultuur van vrede
Die bevordering van 'n kultuur van vrede verg meer as 'n afwesigheid van oorlog. In die afgelope tweehonderd jaar het die grootste deel van die wêreld regstreeks of onregstreeks in 'n koloniale stelsel geleef. Hierdie stelsel weerspieël 'n toenemend verdeelde wêreld van harwe en not-nots.
Die moderniserende elite in die tegnologiese en ekonomies arm lande het op kolonialisme gereageer deur die mag van die staat aan te gryp en dit te gebruik om hul samelewings te verander, in die hoop om geregtigheid tuis te bewerkstellig, en ekonomiese en kulturele gelykheid in die buiteland. Die politiek om tradisionele maatskaplike strukture en prosesse te verander deur staatsmag te gebruik, het nie altyd maatskaplike vooruitgang en ekonomiese ontwikkeling tot gevolg gehad nie, maar wel tot die oppergesag van die staat en outokrasie.
In die meer ekstreme gevalle is outokratiese regimes omskep in óf voorwaartse of reaksionêre totalitarisme - van socialisties-marxistiese, fascistiese of religieuse-fundamentalistiese tipes. Hierdie stelsels het duidelik misluk of misluk. Maar op die oomblik dat hulle aangeneem is, verteenwoordig hulle vir baie hoop en 'n belofte van ekonomiese verandering, verspreidende geregtigheid en 'n beter toekoms.
Namate ons vorentoe beweeg in die eerste dekades van die nuwe millennium, sal ekonomiese en politieke globalisering waarskynlik die staat verswak. Ontneem van die beskerming van die staat, sal 'n meerderheid van die mense in die ontwikkelende lande hulself moet beskerm teen oorweldigende wêreldkragte wat hulle nie kan beheer nie.
Die kwesbaarste groepe, onder hulle vroue en kinders, gaan die swaarste ly. Dit is duidelik dat elke definisie van 'n kultuur van vrede die probleem moet aanspreek om geregtigheid te bewerkstellig vir gemeenskappe en individue wat nie die middele het om te kompeteer of die hoof te bied sonder gestruktureerde hulp en medelydende hulp nie.
Vroue se bemagtiging verweef met menseregte
Namate ons die een-en-twintigste eeu binnegaan, sal vrouestatus in die samelewing die maatstaf word om ons vordering met beskaafdheid en vrede te meet. Die verband tussen vroueregte, geslagsgelykheid, sosio-ekonomiese ontwikkeling en vrede word al hoe duideliker. Internasionale politieke en ekonomiese organisasies sê telkens in hul amptelike publikasies dat die bereiking van volhoubare ontwikkeling in die wêreldwye Suide, of in minder ontwikkelde gebiede binne die geïndustrialiseerde lande, onwaarskynlik is sonder deelname van vroue.
Dit is noodsaaklik vir die ontwikkeling van die burgerlike samelewing, wat op sy beurt vreedsame verhoudings binne en tussen samelewings aanmoedig. Met ander woorde, vroue, wat 'n meerderheid van die volke van die aarde is, is onontbeerlik vir die opbou van die soort sosiale kapitaal wat bevorderlik is vir ontwikkeling, vrede, geregtigheid en beskaafdheid. Tensy vroue egter gemagtig word om deel te neem aan die besluitnemingsprosesse - dit wil sê, tensy vroue politieke mag verkry - is dit onwaarskynlik dat hulle die ekonomie en die samelewing sal beïnvloed na meer regverdige en vreedsame fondamente.
Vroue se bemagtiging is verweef met respek vir menseregte. Maar ons staan ​​voor 'n dilemma. In die toekoms sal menseregte toenemend 'n universele kriterium wees vir die ontwerp van etiese stelsels. Aan die ander kant lewer die "verligte" optimisme wat baie van die humanisme van die negentiende en twintigste eeu aan die hoof was, 'n pessimistiese siening dat ons beheer oor ons lewens verloor. Ons voel 'n groeiende sinisme wat ons siening van regering en politieke outoriteit in die gesig staar.
Moderne tegnologie en morele en materiële verandering
In die Weste, waar moderne tegnologie uitgevind en gedomisilieer word, voel baie mense oorweldig deur die spoed waarmee dinge beide moraal en materiaal rondom hulle verander.
In nie-Westerse samelewings, die onvermoë om vas te hou aan 'n konstantheid wat in die verlede 'n kulturele anker verskaf het, en dus 'n invloed op die morele en fisiese posisie van vandag lei dikwels tot normloosheid en verwarring. In die weste of ooste wil niemand 'n vaartuig word vir 'n tegnologie wat onbeheerd word deur menslike wil nie. Aan die ander kant word dit steeds moeiliker vir enige individu, instelling of regering om sy wil sinvol uit te oefen, dit wil sê om die tegnologie eties te vorm vir menslike morele behoeftes.
Hierdie skynbaar onbeheerbare tegnologie sal egter 'n groot belofte wees as ons saamstem oor die gedeelde waardes in ons groot internasionale dokumente van regte en as ons 'n besluitnemingsmetode neem wat ons gemeenskaplike waardes regverdig weerspieël.
Die vermoë om 'n gedeelde kultuur van vrede te bewerkstellig
Ons het immers byna magiese kragte in wetenskap en tegnologie verwerf. Ons het die gebreke van tyd en ruimte op ons planeet oorkom. Ons het baie geheime van ons heelal ontdek.
Ons kan die volke van ons wêreld voed en beklee, ons kinders beskerm en opvoed en die armes veiligheid en hoop bied. Ons kan baie siektes van liggaam en gees genees wat slegs 'n paar dekades gelede as plae van die mensdom beskou is. Dit lyk asof ons die era van absolute verbygaan, waar leiers die reg aangeneem het om hul eie mense en ander op te sit, te slag of andersins in die naam van sommige mense goed voor te stel.
Ons het die vermoë om, as ons die nodige welwillendheid bemeester, 'n gemeenskaplike wêreldgenootskap geseën met 'n gedeelde kultuur van vrede wat gevoed word deur die etniese, nasionale en plaaslike diversiteite wat ons lewens verryk. Om hierdie seëning te behaal moet ons egter ons huidige situasie realisties assesseer, morele en praktiese verantwoordelikheid aan individue, gemeenskappe en lande toewys wat ooreenstem met hul objektiewe vermoë en, bowenal, ons moet krag in al sy manifestasies onderhewig aan ons gedeelde menslike waardes .
Meer as 350 swart-en-wit fotografiese beelde vergesel hierdie tydige viering van die krag van geweldloosheid.
Vyf en sewentig van die wêreld se grootste vredemakers - geestelike leiers, politici, wetenskaplikes, kunstenaars en aktiviste - getuig van die mensdom se diversiteit en die potensiaal daarvan. Die boekprofiele bevat 16 Nobelpryswenners en sulke visioenarisse soos Nelson Mandela, Cesar Chavez, Moeder Teresa, Dr. C. Everett Koop, Thich Nhat Hanh, Elie Wiesel, aartsbiskop Desmond Tutu, Coretta Scott King, Robert Redford en meer. figure wat dikwels in die kern van bittere konflikte werk.
Die bostaande uittreksel van Paul Hawken word uit die boek herdruk.
Info / Bestel hierdie boek (hardeband-uitgawe)
Gebore in Kerman, Iran, Mahnaz Atkhami is stigter, president en uitvoerende hoof van Women's Learning Partnership en voormalige minister van vrouesake in Iran. Sy is al meer as vier dekades 'n toonaangewende voorstander van vroueregte, en het gestig as direkteur en president van verskeie internasionale nie-regeringsorganisasies wat daarop fokus om vrouestatus te bevorder. Sy dien ook in adviesrade en bestuurskomitees van 'n aantal nasionale en internasionale organisasies, waaronder Freer / Sackler-galerye van die Smithsonian Institution, Foundation for Iranian Studies, The Global Fund for Women, Women's Learning Partnership, Women's Rights Division of Human Rights Watch, en die Wêreldbeweging vir Demokrasie.
Sy is die skrywer van baie boeke oor vrouerolle in die Islamitiese wêreld, insluitend Veilig en veilig: die uitskakeling van geweld teen vroue en meisies in Moslemverenigings en Vroue in ballingskap (Feministiese kwessies: Praktyk, Politiek, Teorie).
Vind vyf minute per dag om op vrede te konsentreer en hierdie planeet absoluut stralend te visualiseer, heeltemal gebaai in lig, krag, liefde en harmonie. As u dit doen, beweeg u weg van beperkte oortuigings ...