Hierdie artikel is al gemerk vir opsplitsing in 'n Oksitaanse gedeelte met betrekking tot trobadors en 'n artikel oor Middelhoogduitse Minnesang.
Die minnesanger Kristan von Hamle behaal sukses met sy liefdeslied en verower die hart van die vrou wat hy begeer het. Die klassieke ridderlike liefdesliriek of Hoë Minne word egter ter ere van vroue geskryf wat vir die sanger en digter altyd onbereikbaar sal wees
Minnesang, afgelei van die Middelhoogduitse minne, is - net soos die Oksitaanse fin amor - 'n sambreelterm vir 'n hoogs geritualiseerde vorm van Middeleeuse liefdesliriek wat in sy klassieke gesonge vorm en kernperiode ongeveer vanaf die middel van die 12de tot die middel van die 13de eeu in Wes-Europese hoofse en adelskringe deur (meestal) manlike sangers voorgedra is.
Omstreeks 1100 kan daar sprake wees van 'n ongekende omwenteling in die kulturele en literêre lewe van die Latynse Wes-Europa. Adel en intellektueles beperk hulself nie langer tot die godsdienstige sfeer, die hiernamaals en die Ryk van God nie, maar stel vir die eerste keer sedert die Romeinse antieke tydperk belang in wêreldlike strewes, menslike verhoudings en liefde. In Akwitanië, 'n streek in Wes-Frankryk wat van Poitiers in die noorde tot die westelike Pireneë in die suide en tot naby die Rhônevallei in die ooste strek en met sy uitvoere van wyn en sout 'n ongekende toename in welvaart beleef, wat in die Romaanse boukuns van sy imposante en weelderige kerkgeboue en katedrale weerspieël word, verwerf Willem IX, hertog van Akwitanië en Gascogne, die eerste in 'n lang lyn van trobadors, bekendheid met sy liefdesliriek waarin hy uitdrukking gee aan 'n nuwe gees van ridderlikheid en individualisme. Willem het hom volgens een van sy biograwe as sanger sowel as digter bekwaam (saup ben trobar e cantar - "hy kon voortreflike digkuns skryf asook sing").
Willem se lirieke is 'n vrolike en lighartige huldeblyk aan liefde, erotiek en seksualiteit wat voor sy tyd ongekend was in post-Romeinse Europa en deur sy tydgenote as immoreel, skokkend en blasfemies ervaar word. Maar as 'n mens sy digkuns in die konteks van omvattende vernuwing beskou wat in die 12de eeu plaasvind (die tydperk val in 'n klimaties buitengewoon warm periode tussen 950 en 1250, die sogenaamde Middeleeuse klimaatoptimum, wat in baie dele van Europa gepaard gaan met 'n uitbreiding van graanverbouing en wynbou na noordelike streke, tegniese vooruitgang in die landboubedryf, 'n diversifisering van graansoorte en 'n bevolkingsontploffing), is dit in voeling met die heersende tydsgees.