Geboorteverhaal: 'n verrassingsdogter - Inligting - 2022
Geboorteverhaal: 'n verrassingsdogter
Gebore 26 Junie 2007 om 02:45 uur.
7 pond, 9 onse en 19 1/2 duim
Die trotse ouers: Bridget en Chris McKee
Chris en ek ontmoet sy suster saam met wie ek in Augustus 2001 op universiteit was. Ek het eendag na haar huis gegaan en daar was hy. Ons het nie veel gepraat nie, want albei was te skaam. Maar in September 2001 het hy my op 'n datum gevra. Dit het alles begin. Ons het vinnig baie naby geword en op 18 Mei 2002 getroud geword. Ons woon in Roanoke, Alabama.
Ek wou onmiddellik na die huwelik 'n kind hê. Chris was nog onseker, maar hy het geweet dat 'n kind my gelukkig sou maak. Ek het geweet dat ons vrugbaarheidsprobleme kan hê, aangesien ek polisistiese eierstoksindroom het, so ons het dadelik probeer swanger raak. Ons het verskeie dokters gaan besoek om my sporadiese siklusse te bestuur. Ek het ook nie op my eie ovuleer nie. Toe ek uiteindelik my dokter in September 2006 vind, het ons vrugbaarheidstoetsing ondergaan.
Op 9 Oktober 2006 het ek 'n prosedure gebruik om kleurstof te gebruik om te sien of my buise oop was en my baarmoeder in 'n goeie toestand was, en om 'n bietjie puin skoon te maak. Die maand het ons Clomid (50 mg) begin inneem. Ek het my 19de dag ovuleer en het 'n positiewe swangerskapstoets op 24 Oktober 2006. Die aanwyser was baie lig, maar ek het die positiewe toets in 'n koevert geplaas en 'Baie geluk' geskryf toe Chris by die huis gekom het. Hy het dit nie geglo nie en het my twee digitale swangerskapstoetse laat doen - albei het 'swanger' gesê. Ons het dadelik vir almal gesê.
Ons het by die ob-gyn gebly wat ons help swanger raak. Op byna vyf maande het ons gesê dat ons 'n seuntjie het, en ons het die kwekery van plafon tot vloer in seuntjies versier. Ons het ons kind Alex genoem en hom deur die res van die swangerskap op sy naam genoem.
Ek het aanvanklik 'n wonderlike swangerskap gehad, met min oggend siekte. Maar toe begin ek komplikasies kry. Eers het ek my glukosetoets druip en my drie uur lange toets skaars geslaag. Ek het hartkloppings en duiselingwekkings begin kry. Op 29 weke het ek my ob-gyn weekliks begin sien as gevolg van hoë bloeddruk. Op 32 weke was my bloeddruk weer normaal, maar ek produseer te veel vloeistof. Uiteindelik het my dokter my op 39 weke geïnduseer as gevolg van die te veel vloeistof, wat op alle tye hoog was.
Ons moes op 26 Junie 2007 om 17:00 in die hospitaal wees vir induksie. Ek voel ongemaklik dat die dokter verkeerd was oor die seks van die baba. Die oggend het ek vir Chris gesê ons moet 'n meisie se naam kies. Ons het Audrey Kate gekies. Ons het gedink dit is net senuwees. Min het ons geweet!
Ons is om 04:30 in die hospitaal. Hulle het ons dadelik binnegekom en die Pitocin om 17:00 begin. Ons ouers het gou opgedaag en Chris se susters en hul gesinne het later gekom. Die dokter het my water omstreeks 06:30 gebreek - dit het gespoel en gesmeer omdat ek soveel gehad het. Dit het die dokter en die verpleegster nat gemaak! Ek het al kontraksies gehad, maar ek het tot 19:30 geen pyn gehad nie.
Die taai sametrekkings het omstreeks 20:00 begin; Ek het deur hulle gekerm. Ek wou tot 4 sentimeter verleng sonder 'n epidurale. Die sametrekkings kom elke drie minute en was baie sterk. Toe ek omstreeks 11:30 na 'n epiduraal gevra word, het die verpleegster my nagegaan en gesê dat ek tot 5 sentimeter verleng is!
Chris was wonderlik. Hy het my hand vasgehou tydens elke sametrekking en my gehelp om hulle deur te kry. Ek was so geskok oor hoe kalm hy was, en hy het my ook kalm gemaak. Hy moes vertrek terwyl ek om 12:15 p.m. my epiduraal kry, en dit was die moeilikste deel. Ek het regtig senuweeagtig geword toe hy weg is. Onmiddellik het beide die baba se hartklop en my bloeddruk gedaal. Ek het duiselig gevoel en uitgegaan en aan die gang gegaan.
Hulle moes 'n paar keer medikasie vir my bloeddruk gee, en 'n kateter en interne monitors geplaas word. Dit het 15 minute geneem om ons stabiel te kry sodat die gesin kon terugkom. Oor die algemeen was die epiduraal groot. Al wat ek kon voel, was baie druk op my bekken. Ons het dit toe nie geweet nie, maar die baba se kop was posterior (met die gesig na bo) en effens gedraai.
Toe die dokter my om 13:00 nagaan, was ek nog steeds 5 sentimeter lank. Hy het gesê ek moet vinnig begin vorder en hy sal my binne 'n uur weer ondersoek. Hy het ons ook vertel van die posisie van die baba. 'N Uur het verloop en ek was nog steeds 5 sentimeter. Die dokter het gesê as gevolg van my bloeddruk en die baba se hartklop en gesigsposisie, dink hy dat die c-afdeling die beste is.
Ek het gehuil. Ek het nog nooit voorheen 'n operasie gehad nie. Ek was bang en gefrustreerd, en kwaad vir myself en my liggaam. Chris was ook bang. Ek moes sonder hom in die OR gaan. Ek was regtig senuweeagtig. Uiteindelik het hulle Chris ingeroep en hy het langs my op 'n kruk gesit en probeer kalm hou. Al wat ek tydens die operasie gevoel het, was 'n bietjie druk. Ek het probleme gehad met asemhaal omdat ek ure lank suurstof gehad het, wat asemhaling bemoeilik het.
Toe gebeur dit. 'N Dame het gesê:' Dit is 'n meisie! ' Iemand anders het gesê: "Is dit 'n meisie?" Toe hoor ek iemand hardop sê: "Dit is 'n meisie." Ek het na Chris gekyk. Ons het nie geweet wat om te sê nie. Ek het die dokter gevra of hy 'n grap maak; hy het nee gesê. Hulle het die baba na ons toe gebring en dit was duidelik dat sy 'n meisie was. Ons was geskok en eerlik, teleurgesteld. Nie dat ons nie opgewonde was nie, maar ons sien uit na 'n seun, ons het almal seuntjies gehad, ons wou 'n eerste kleinseun hê vir Chris se kant van die gesin, en ons wou 'n seun hê vir my kant van die gesin - dit het nege jaar gelede dat 'n seun in my gesin gebore is.
Toe ek my dogter sien, het ek my medisyne gehad en byna heeltemal uitgeslaan. Hulle rol my bed na die venster van die kwekery om haar te sien voordat ek 'n uur aan die herstel moes spandeer. Van die eerste harde sametrekking tot die geboorte was my arbeid net meer as sewe uur.
Ek het baie naar gevoel tydens my uur van herstel. Ek was nie daar toe Chris vir almal sê dit is 'n meisie nie. Hy het uitgegaan en met 'n geskokte gesig op sy gesig gesê: 'Dit is 'n meisie!' Hy het gesê daar is niks anders om te sê nie. Almal se mond sak. Ek is hartseer dat ek nie hul gesigte gesien het nie. Ek sou hulle graag wou sien!
Ons het ons meisie Lillian Kate genoem. Ongeveer drie uur na die bevalling het ek Lilly-Kate gaan sien. Ek was emosioneel en fisies gedreineer. Ek het net na haar gekyk. Dit het nie gevoel of sy my kind was nie, omdat ons so lank gewag het en sy veronderstel was om 'n seun te wees. Dit het nie regtig gelyk nie.
Die dae in die hospitaal was redelik goed. Chris, wat nog nooit in 'n luier 'n luier omgeruil het nie en selfs in baie babas rondgekeer het, het soos 'n pro aangeneem. Hy het haar doeke omgeruil en my gehelp om haar te voed. Hy het haar heeltyd vasgehou. Ek het geborsvoed, wat soms oorweldigend was. Sy was die meeste van die tyd nie honger in die hospitaal nie. Ons het probeer en probeer. Maar by die huis het sy ononderbroke geëet.
As ons kon teruggaan, sou ons nie gevra het om die geslag van die baba te weet nie. As ons nog 'n kind het, sal ons nie weet nie, of ons het meer as een ultraklank om seker te wees. Ons grootste teleurstelling was dat ons niks gereed gehad het vir ons babadogtertjie nie. Gelukkig het ons susters meisies gehad, en ons het baie dinge daaruit gekry.
Ons eerste paar dae tuis was gejaagd en hard. Ek het brongitis gehad toe ek uit die hospitaal vrygelaat is. Brongitis en 'n c-afdeling gaan glad nie saam nie, en dit was baie pynlik. Met al die besoekers was die eerste paar dae baie oorweldigend. Daarna het dinge gaan lê en kon ons nie gelukkiger wees nie. Chris het gehuil toe hy agterkom dit is 'n meisie, maar nou sou u nie geweet het dat hy ooit ontsteld was nie. Hy hou van haar meer as enigiets in die wêreld en sy is ook verlief op hom.