Wat het slawe in die klassieke Griekeland verhinder om te vlug? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ek het weer die ou Oligach se gesegde oor slawe gelees en hoe goed het hulle dit vermoedelik.
as dit gebruiklik was dat 'n slaaf (of metiek of vryman) deur 'n vryman getref word, sou u dikwels per ongeluk 'n Atheense burger tref met die veronderstelling dat hy 'n slaaf was. Vir die mense is daar geen beter geklede as die slawe en metics nie, en hulle is ook nie aantrekliker nie. 
Nou moet dit miskien met meer as net 'n greintjie sout geneem word. Of miskien is dit eie aan Athene, en dit is dus die moeite werd om die skrywer van die teks te beklemtoon.
As daar waarheid is, waarom het die meeste Griekse slawe (selfs al was hulle 'n minderheid onder slawe) nie na hul stede gevlug nie? Sommige stede, soos Megara, was minder as 50 km daarvandaan en jare lange vyande van Athene. Ek neem aan, as die slaaf sy weg na die stad en na sy gesin kon vind sonder om raakgesien te word, sou dit hom gehelp het om hom weer in Megara te vestig!
Was daar, ondanks die inligting van die ou oligarg, iets soos 'n metaalring om die nek, 'n handelsmerk, ens., Om dit te herken?
Dankie dat u hierdie insiggewende antwoord onder my aandag gebring het. As Griek is ek natuurlik bewus van die probleme wat verband hou met die verslawing van Grieke. Daar bestaan ​​steeds geen twyfel dat dit gedoen is nie. Soos die voormelde antwoord lui:
Toe stede val, was daar 'n herhalende neiging dat die oorwinnaar (selfs in die hantering van Grieke) die mans doodmaak en die vroue en kinders verslaaf.
Eerstens is dit belangrik om daarop te let dat Griekse (en ander) slawe baie soorte werk verrig het, en dit alleen kan die waarskynlikheid beïnvloed dat 'n slaaf weghardloop:
Die status van slawe en die omstandighede waaronder hulle geleef het, hang deels af van watter soort werk hulle verrig het ... Sommige slawe het formele opleiding ontvang en kon daarin slaag om uitvoerende posisies in die sakewêreld te beklee ... Slawe ... kon ook posisies van bestuur en hou toesig oor die werk van ander slawe ...
Bron: Theodore M. Sylvester, Slavery Throughout History
Aan die ander kant van die spektrum,
Sommige van die hardste werk vir slawe was op die plaasvelde, maar die ergste lot vir 'n slaaf was om na die myne gestuur te word, waar die ure lank was, was die werk terugbreek
Dit is dus onmoontlik om te veralgemeen waarom hulle weggeloop het of nie, en daar is ook die persoon se karakter wat in ag geneem moet word - ou bronne verwys na sommige slawe wat sagmoedig is, terwyl ander moeilik was om te bestuur. Dit is ook onmoontlik om te sê watter persentasie slawe weggehardloop het, maar ons weet wel dat sommige dit wel gedoen het.
REDES WAAROM slawe nie geloop het nie
Daar is verskillende redes waarom baie slawe nie weggehardloop het nie:
1. Slawe wat deur verowering verkry is, sou dit in sommige gevalle ten minste moeilik gehad het om terug te keer huis toe, hetsy omdat hulle stad nog onder die beheer van die veroweringsmag was, of omdat daar niks / niemand vir hulle daar was nie (bv. Melos).
2. Sommige slawe is in slawerny gebore, ander is verlate babas (as gevolg van die gebruik van blootstelling aan babas) wat gevind is en as slawe grootgemaak is. In albei gevalle het hulle geen 'tuiste' gehad nie en was hulle nie burgers van enige staat nie ('n groot gestremdheid in die klassieke Griekeland).
3. Ander is as kinders in slawerny verkoop - onder hierdie omstandighede is dit moeilik om na hul ouers terug te keer. Dit was algemeen by Thraciërs.
4. Sommige mense het slawe geword weens uiterste armoede - slawerny het ten minste gewoonlik kos en blyplek beteken. In Athene het Solon (omstreeks 558 v.C.) egter skuldslawerny van Atheense burgers onwettig gemaak en alle slawe van Athene vrygelaat.
5. Vrees om gevang te word. Die komiese digter Antiphanes se toneelstuk Drapetagogos (Die weghol-vanger of Die vanger van weghol -slawe) is 'n bewys dat sommige slawe duidelik weggehardloop het, maar terselfdertyd dat diegene wat dit gedoen het, nie kon verwag dat hul meesters iets daaraan sou doen nie. Die risiko's was aansienlik: om gevang te word, kan 'n relatief gemaklike posisie vir die werk in die silwer myne beteken, waarskynlik die ergste lot vir 'n slaaf.
6. Daar word aangevoer dat sommige slawe baie na aan hul meester of meesteres gekom het en oor die algemeen tevrede was met hul lot, of selfs amper 'n deel van die gesin:
Sommige het voorgestel (bv. Westermann 1955: 18) dat slawe nie daarin kon slaag nie, omdat hulle relatief goed behandel en tevrede was.
Bron: K. Bradley, P. Cartledge (reds.), The Cambridge History of Slavery
Euripedes se tragiese karakter van Medea vertrou haar diepste gevoelens by haar verpleegster, wat haar in haar moeilike tye geadviseer en vertroos het.
Grafstene van opregte Atheense vroue beeld dikwels tonele van bekendheid tussen die oorledene en haar slaafgenoot uit.
7. Daar is ook aangevoer dat die groter verspreiding van slawe in Athene (Mines of Laurion uitgesluit) 'n faktor was dat slawe nie in opstand kom nie:
Paul Cartledge (2001b) het egter voorgestel dat Athene op belangrike maniere verskil van die moderne samelewings wat slawe -opstand beleef het. Athene het 'n laer deel slawe ('n derde of minder), en hulle was versprei in relatief klein groepe met 'n relatief persoonlike verhouding tot hul meesters.
Bron: K. Bradley, P. Cartledge (red.), The Cambridge History of Slavery
8. Die slawe wat die meeste rede sou gehad het om weg te hardloop, was diegene wat die swakste take gehad het. Die belangrikste voorbeeld hier is slawe wat in die Mines of Laurion werk, maar hulle was onder bewaking en soms (ten minste) vasgeketting (maar sien hieronder vir meer hieroor).
9. 'N Laaste faktor is dat navorsing daarop dui dat die oorgrote meerderheid slawe in Athene (ten minste) waarskynlik nie-Grieke was, óf Griekse vroue / kinders, want Griekse mans wat in oorloë tussen Griekse state gevang is, is gewoonlik eerder doodgemaak as slawe. Die relevansie hiervan is dat 'n jong, fiks Griekse mannetjie dit makliker sou vind om te ontsnap as 'n 'barbaar' (minder ver na veiligheid / tuisstad) en 'n vrou / kind (wat slawejagters gemiddeld beter kan ontduik).
BEWYS VAN RUNAWAY slawe
Ons weet dat sommige slawe weggehardloop het, aangesien daar in 'n aantal ou bronne daarna verwys word. Byvoorbeeld, in Xenophon se Memorabilia,
Sokrates spreek sy verbasing uit dat mense soms meer moeite doen om weglopers te jag (of om na siek slawe om te sien) as om vriende aan te kweek wat baie nuttiger is.
Bron: K. Bradley, P. Cartledge (reds.)
Thucydides noem dit ook
Athene het die stad Megara gestraf omdat hy (onder andere) wegholings gehad het (Thuc. 1.139-40)
Verskeie toesprake by die hof dui aan dat eienaars jaag na ontsnapte slawe (Ps.-Demosthenes 49.9, 53.6) .3 Reis na weghol kan 'n riskante onderneming wees, maar hierdie tekste impliseer nie dat dit ongewoon was nie. Daar is ook 'n paar epigrafiese bewyse (SEG iii 92.9-19).
Daar word ook verwys na slawe wat weghardloop, opgemerk deur R. Zelnick-Abramovitz in Nie heeltemal gratis nie,
Sokrates, wat praat oor goeie boedelbestuur, beweer dat daar huishoudings is waarin slawe vasgevang is en tog probeer weghardloop, terwyl hulle in ander huishoudings bereid is om te werk en te bly
Uiteindelik was daar 'n groot opstand met duisende slawe wat na die nabygeleë Decelea hardloop na 'n Atheense nederlaag deur Sparta in 413 vC tydens die Peloponnesiese Oorlog.
ONDERSKEIDENDE SLAWE VAN BURGERS
Soos opgemerk in die vraag, kan slawe maklik as burgers verwar word. Hieroor het J.W. Roberts sê:
Die ooreenkoms van kleredrag is nie verbasend in die lig van die bekende oorvleueling van beroep nie: burger- en slawe -ambagsmanne het vir dieselfde lone aan dieselfde take gewerk
Bron: J. W. Roberts, City of Sokrates (2de uitg.)
Dit is ook heel aanneemlik dat die begunstigde slaaf van 'n welgestelde Atheens beter geklee sou wees as sommige minder gegoede burgers. Dit is egter billik om aan te neem dat Atheense burgers nie in sekere poste te vinde is nie - byvoorbeeld in die myne.
Daar is bewyse van verwarring selfs onder antieke historici oor Argos in die nasleep van hul nederlaag in Sepeia, die hande van Sparta in 494 v.C., of die manne wat Argos verdedig het na die katastrofiese nederlaag van die Argief -leër, slawe of plaaslike boere was.
Volgens Kostas Vlassopoulos is dit geen verrassing dat, soos
Slawe en vrymanne het dieselfde beroepe uitgeoefen; hierdie oorvleueling het dit onmoontlik gemaak om status slegs op grond van beroep of lewensomstandighede te onderskei. Baie slawe was dus in staat om voordeel te trek uit hierdie vervaag van identiteite om te ontsnap van opsporing en beter omstandighede vir hulself te skep.
Die enigste bewyse wat ek gevind het vir enige 'merk' van 'n slaaf, is hierdie in J. W. Roberts:
'N Ontvlugtende slaaf wat weer gevang is, kan verwag dat hy gebrandmerk sal word.
'N NOTA OOR SPARTA
AS 'n Mens beskou die Messeniaanse helots as slawe (wat baie historici nie doen nie, en verkies om hulle slavinne te noem); daar was 'n aantal opstande teen die Spartaanse eienaarskap van die land en die mense. Die helde van Messenia was egter meestal nie 'weglopers' nie - Messenia was immers hul tuiste.
Die Atheners het egter gehelp om die stad Naupaktos te vestig
as toevlug vir bevryde ex-helots tydens die groot opstand na die aardbewing van die 460's.
Bron: Paul Cartledge, The Spartans
Vervolgens het 'n aantal helots oor die jare wel van die Spartaanse beheerde Messenia na Naupaktos ontsnap, maar meestal het hulle gebly. Dit was waarskynlik omdat hulle die grond as hulle s'n beskou het (hoekom moet hulle verhuis)? Ondanks die feit dat hulle slawe / slawe was, het hulle genoeg van hul opbrengs gelaat deur hul Spartaanse heersers om te oorleef.
S. Murnaghan, Vroue en slawe in klassieke kultuur
Robert Osborne, Klassieke Griekeland 500 - 323 vC
R. A. Tomlinson, Argos en die Argolid
M. Gann & J. Willen, Vyfduisend jaar slawerny
10 opwindende films oor antieke Griekeland
Aanhangers van Griekse epiese films moet na hierdie lys van die beste films kyk wat antieke Griekeland vier, wat tydlose verhale van ouds tot lewe bring.
Griekeland het 'n ryk en lewendige kultuur van antieke mitologie en geskiedenis. Die aantrekkingskrag van hierdie verhale vol legendariese monsters, dapper helde en gevaarlike soeke is tot vandag toe lewendig - 'n aantrekkingskrag wat ook gevind kan word in verhale oor ander antieke beskawings.
Hierdie lys fokus op die antieke Griekeland en die manier waarop sy legendes en geskiedenis deur middel van film verwesenlik is. Van Disney tot Zack Snyder en Franc Miller tot Stanley Kubrick, hierdie meesterwerke maak 'n paar epiese verhale van lank gelede lewendig.
Griekeland leer lees en skryf
Laat ons hierdie reis begin deur 'n besoek aan die landelike paradys wat voor-kulturele Griekeland was, te besoek. 'N Vrugbare grond vir nomadiese stamme van jagter-versamelaars, dwalende troppe ongemaakte diere en wildgroeiende eetbare plante, die land ontwikkel natuurlik primitiewe nedersettings langs sy kus en binne-streke.
In hierdie era is die wortels van handel. Olyfbome is volop, en streke waar dit groei, word uiters gewilde wegstasies vir reisigers en handelaars. Namate die handelsroetes gevestig word, word olyfolie die belangrikste geldeenheid van sy tyd.
Dit is gedurende hierdie tydperk dat die vroegste vorm van Griekse skryfwerk 'n steeds onontcijferde skrif genaamd & ldquoLinear A & rdquo & ndash in die historiese rekord verskyn. Ongeveer 1500 vC verskyn 'n meer bekende vorm met die naam & ldquoLinear B & rdquo. Dit is genoeg herkenbaar as 'n voorloper van die Griekse taal dat dit vertaal is en 'n venster bied in die Griekse lewe voordat meer gevorderde nedersettings ontwikkel het.
Daarvoor moet ons reis. . .
Wat het slawe in die klassieke Griekeland verhinder om te vlug? - Geskiedenis
Word in Macworld een van die beste
geskiedeniswebwerwe op die internet
Primêre bron argiewe
Meer inligting oor die Spartane
'N Vermaaklike film m
Meer fassinerende feite uit die HistoryWiz -argiewe
Die Spartaanse gesin was heelwat anders as dié van ander Antieke Grieks stadstate. Die woord & quotspartaan & quot het op ons neergekom om selfverloëning en eenvoud te beskryf. Dit is waaroor die Spartaanse lewe gegaan het. Kinders was kinders van die staat meer as van hul ouers. Hulle is grootgemaak om soldate te wees, lojaal aan die staat, sterk en selfgedissiplineerd.
Dit het van kleins af begin. Toe 'n Spartaanse baba gebore word, het soldate na die huis gekom en dit deeglik ondersoek om die sterkte daarvan vas te stel. As 'n baba swak was, het die Spartane dit op die heuwel blootgestel of weggeneem om 'n slaaf te word (helot). Kindermoord was algemeen in antieke kulture, maar die Spartane was veral kieskeurig oor hul kinders. Dit was nie net 'n kwessie van die gesin nie; die stad het die lot van die kind bepaal. Verpleegsters het die baba se primêre sorg gehad en dit nie geknou nie.
Soldate het die seuns op 7 -jarige ouderdom van hul moeders geneem, hulle saam met ander seuns in 'n slaapsaal gehuisves en hulle as soldate opgelei. Die moeder se versagtende invloed is as nadelig beskou vir die opvoeding van 'n seun. Die seuns het harde fisiese dissipline en ontbering verduur om hulle sterk te maak. Die mense het sonder skoene geloop en sonder kos gegaan. Hulle het geleer om te veg, pyn te verduur en deur hul verstand te oorleef. Die ouer seuns het gewillig deelgeneem aan die klop van die jonger seuns om hulle te versterk. Selfverloëning, eenvoud, die krygskode en lojaliteit aan die stadstaat het hul lewens beheer.
Spartaanse kinders is verhale van moed en sterkte geleer. Een gunstelingverhaal was oor 'n seuntjie wat die Spartaanse kode gevolg het. Hy het 'n lewende jakkals gevang en wou dit eet. Hoewel seuns aangemoedig is om kos te soek, is hulle gestraf as hulle gevang word. Die seun het 'n paar Spartaanse soldate opgemerk en die jakkals onder sy hemp weggesteek. Toe die soldate hom konfronteer, het hy toegelaat dat die jakkals eerder in sy maag kou as om te bely, en hy het geen teken van pyn in sy liggaam of gesig getoon nie. Dit was die Spartaanse manier.
Op die ouderdom van ongeveer twintig moes hulle 'n streng toets slaag om af te studeer en volwaardige burgers te word. Slegs die soldate het die aristokratiese burgerskap ontvang. As hulle hul toetse gedruip het, het hulle nooit burgers geword nie, maar wel perioeci, die middelklas. Die klas was dus tot 'n mate gebaseer op verdienste eerder as geboorte.
As die jong manne verbygaan, het hulle in die kaserne gewoon en as soldate opgelei, maar moes trou om nuwe jong Spartane te produseer. Die staat het vir hulle 'n stuk grond gegee wat deur slawe geboer is en wat hulle niks gedoen het om te versorg nie. Die inkomste het voorsiening gemaak vir hul ondersteuning sodat hulle voltydse soldate kon bly. Op die ouderdom van 30 jaar is hulle toegelaat om by hul gesinne te woon, maar hulle het tot die ouderdom van 60 jaar opgelei toe hulle uit die militêre diens getree het.
Meisies is ook op 7 uit die huis verwyder en skool toe gestuur. Hier het hulle gestoei, gimnastiek geleer, geleer om te veg en ander fisieke oefeninge te verduur. Spartane het geglo dat sterk moeders sterk kinders voortbring. Jong vroue het aan atletiekbyeenkomste deelgeneem en het moontlik in die naak deelgeneem soos die mans.
As hulle hul burgertoetse geslaag het, het hulle 'n man gekry. Omdat dit eers in die ouderdom van 18-20 jaar gebeur het, was hulle meer emosioneel volwasse toe hulle trou en nader aan die ouderdom van hul mans. Die Spartaanse vroue het later getrou as ander Griekse vroue, as dit nie so baie is nie, sterker kinders. Ter voorbereiding vir die huweliksnag is haar hare kortgeknip en was sy geklee in manlike klere. Die man keer toe terug na sy manlike kaserne.
Mans en vroue woon nie saam nie, maar ontmoet af en toe vir voortplanting. Die troue het bestaan ​​uit 'n geritualiseerde fisieke stryd wat daartoe gelei het dat die man die vrou oor sy skouer geslinger het en haar afgehaal het. Teen die einde van die 4de eeu vC was daar meer vroue as mans in Sparta en vroue het dikwels meer as een vader vir hul kinders, en 'n paar mans kon 'n vrou deel. Connubiale liefde is deur die stadstaat ontmoedig, maar daar is bewyse dat sommige mans en vroue baie lief was vir mekaar. Hierdie feit sou hulle in die verleentheid stel as dit bekend was, 'n skandelike swakheid, sodat sulke aanhangsels gewoonlik geheim gehou word.
Vroue geniet baie groter vryheid en onafhanklikheid in Sparta as in ander Griekse stadstate. Omdat moeders min verantwoordelikheid vir die versorging van hul kinders gehad het, was hulle nie so gebonde aan die huis as die meeste Griekse vroue nie. Hulle is toegelaat om in die stad in die buiteland te loop en hul eie sake te doen. Hulle besit hul eie eiendom, soveel as 'n derde van die eiendom in Sparta. Hulle mans was slegs 'n klein deel van hul lewens, en behalwe in aangeleenthede rakende die weermag, was hulle oor die algemeen hul eie meesters.
Hulle was in sommige opsigte nie so na aan hul kinders as ander Griekse vroue nie, maar 'n ma was trots op die grootte van haar seun as 'n moedige en sterk soldaat. " Kom huis toe met u skild of daarop " was die advies wat een vrou haar seun gegee het toe hy oorlog toe gegaan het. Hulle het die kultuur se skaamte oor swakheid gedeel.
Alhoewel die Spartane nie 'n gesinslewe gehad het soos ons daaraan dink nie, is daar bewyse dat ten minste Spartaanse mans en vroue in sommige gevalle noue bande met hul kinders en met mekaar gehad het. Hulle stelsel was beslis goed georden en het die morele agteruitgang vermy wat hulle in die Atheners geminag het wat hulle as luukshede sien verswelg het. En dit is geen twyfel dat die stelsel sterk soldate opgelewer het nie. Die Spartaanse leër was legendaries in antieke Griekeland, en die legende duur tot vandag toe voort.
Boerdery in antieke Griekeland
Die boerdery in antieke Griekeland was moeilik as gevolg van die beperkte hoeveelheid goeie grond en landbougrond. Na raming was slegs twintig persent van die grond bruikbaar vir die verbouing van gewasse. Die belangrikste gewasse was gars, druiwe en olywe.
Graangewasse, soos gars en koring, is in Oktober geplant en in April of Mei geoes. Olywe is van November tot Februarie geoes. Druiwe is gewoonlik in September gepluk.
Gars was die belangrikste graangewas vir die ou Griekse boere. Hulle het die gars pap gemaak of dit in meel gemaal om brood te maak. Olyfolie is gebruik vir kookolie of in olielampe. Druiwe is hoofsaaklik gebruik vir wynproduksie, alhoewel dit geëet of in rosyne gedroog kan word. Die Grieke het wyn afgewater en een deel wyn met twee dele water gemeng. Om reguit wyn te drink, is as barbaars beskou.
Die meeste plase was klein met vier of vyf hektaar grond. Boere het genoeg kos verbou om hul gesinne te onderhou, en soms het hulle 'n klein oorskot gekry om op die plaaslike mark te verkoop. Daar was 'n paar baie groot plase wat deur opsieners bestuur word terwyl die eienaar in die stad gewoon het. Een rekord toon dat 'n boer in 'n jaar 30 000 drachmas van sy groot plaas af maak. ('N Gemiddelde werker het ongeveer twee drachmas per dag gemaak.) Dit was die uitsondering omdat die meeste plase klein tot mediumgrootte was.
Hoe die oligargie wen: lesse uit antieke Griekeland
'N Paar jaar gelede, terwyl ek navorsing gedoen het oor 'n boek oor hoe ekonomiese ongelykheid die demokrasie bedreig, het 'n kollega van my gevra of Amerika werklik 'n risiko loop om 'n oligargie te word. Ons politieke stelsel, het hy gesê, is 'n demokrasie. As die mense nie deur ryk elites bestuur wil word nie, kan ons hulle net uitstem.
Die stelsel, met ander woorde, kan nie regtig 'opgerig' word om vir die rykes en magtiges te werk nie, tensy die mense ten minste bereid is om 'n regering van ryk en magtig te aanvaar. As die algemene publiek hulle teen reël-teen-ekonomiese elites verset, hoe is dit dan dat die rykes soveel van die regering beheer?
Die vraag was goed, en hoewel ek my eie verduidelikings gehad het, het ek nie 'n sistematiese antwoord nie. Gelukkig doen twee onlangse boeke. Oligargie werk, in 'n woord, as gevolg van instellings.
In sy boeiende en insiggewende boek Classical Greek Oligarchy, neem Matthew Simonton ons terug na die antieke wêreld, waar die term oligargie geskep is. Een van die primêre bedreigings vir oligargie was dat die oligarge verdeeld sou raak, en dat een uit hul getal sou defekteer, leiding neem van die mense en die oligargie omverwerp.
Om hierdie voorkoms te voorkom, het antieke Griekse elite instellings en gebruike ontwikkel om verenig te bly. Hulle het onder meer opsommingswette aangeneem om buitensporige uitstallings van hul rykdom wat jaloesie kan veroorsaak, te voorkom, en hulle het die geheime stembriewe en konsensusbou -praktyke gebruik om te verseker dat besluite nie tot groter konflik in hul kader lei nie.
Geskik vir 'n geleerde van die klassieke, fokus Simonton in detail op hierdie spesifieke antieke praktyke. Maar sy belangrikste insig is dat elites aan bewind solidariteit nodig het om aan die bewind te bly. Eenheid kan ontstaan ​​uit persoonlike verhoudings, vertroue, stempraktyke, of - soos meer waarskynlik in die huidige meritokratiese era - homogeniteit in kultuur en waardes deur in dieselfde beperkte kringe te funksioneer.
Terwyl die heersende klas verenig moet bly sodat 'n oligargie aan bewind kan bly, moet die mense ook verdeeld wees sodat hulle nie hul onderdrukkers kan omverwerp nie. Oligarge in antieke Griekeland het dus 'n kombinasie van dwang en koöperasie gebruik om demokrasie te weerhou. Hulle het belonings aan informante gegee en vind buigbare burgers om posisies in die regering in te neem.
Hierdie medewerkers het die regime gelegitimeer en oligarge se strandkoppe in die mense gegee. Boonop beheer oligarge openbare ruimtes en lewensbestaan ​​om te verhoed dat die mense organiseer. Hulle sou mense uit die stadsplein verdryf: 'n verspreide bevolking op die platteland sou nie so effektief kon protesteer en die regering omverwerp as 'n gekonsentreerde groep in die stad nie.
Hulle het ook probeer om gewone mense afhanklik te hou van individuele oligarge vir hul ekonomiese oorlewing, soortgelyk aan hoe baasbase in die rolprente paternalistiese verhoudings in hul woonbuurte het. As ons Simonton se verslag lees, is dit moeilik om nie na te dink oor hoe die versplintering van ons mediaplatforms 'n moderne aanleiding is om die openbare sfeer te verdeel nie, of hoe werknemers en werkers soms afkoel om te praat nie.
Die interessantste bespreking is hoe ou oligarge inligting gebruik het om hul bewind te bewaar. Hulle het geheimhouding in bestuur gekombineer met selektiewe boodskappe aan doelgroepe, nie anders as ons moderne spinmeesters en kommunikasiekonsultante nie. Hulle het mag geproduseer deur rituele en optogte.
Terselfdertyd het hulle probeer om monumente wat simbole van demokratiese sukses was, te vernietig. In plaas van projekte vir openbare werke, toegewy in die naam van die mense, het hulle staatgemaak op wat ons as filantropie kan dink om hul mag te behou. Oligarge sou die skepping van 'n nuwe gebou of die verfraaiing van 'n openbare ruimte finansier. Die gevolg: die mense sal elite -uitgawes vir hierdie projekte waardeer en die hoër klas sal hul name vir altyd onthou. Wie kan immers wees teen oligarge wat sulke vrygewigheid toon?
Simonton, 'n assistent -professor in geskiedenis aan die Arizona State University, put sterk uit insigte uit die sosiale wetenskap en pas dit goed toe om antieke praktyke te ontleed. Maar hoewel hy erken dat antieke oligargieë altyd van die rykes afkomstig was, is 'n beperking op sy werk dat hy hom veral toespits op hoe oligarge hul politieke mag voortbestaan, nie hul ekonomiese mag nie.
Om dit te verstaan, kan ons terugkeer na 'n onmiddellike klassieke van 'n paar jaar gelede, Jeffrey Winters 'Oligarchy. Winters voer aan dat die sleutel tot oligargie is dat 'n stel elite genoeg materiële hulpbronne het om te bestee om hul status en belange te verseker. Hy noem dit 'welvaartsverdediging' en verdeel dit in twee kategorieë. 'Eiendomsverdediging' behels die beskerming van bestaande eiendom - in die ou dae was dit die bou van kastele en mure, vandag behels dit die oppergesag van die reg. 'Inkomensverdediging' handel deesdae oor die beskerming van verdienste, wat beteken dat u moet pleit vir lae belasting.
Die uitdaging om te sien hoe oligargie werk, sê Winters, is dat ons normaalweg nie dink aan die koninkryke van politiek en ekonomie nie. In sy kern behels oligargie die konsentrasie van ekonomiese mag en die gebruik daarvan vir politieke doeleindes. Demokrasie is kwesbaar vir oligargie omdat demokrate soveel fokus op die waarborging van politieke gelykheid dat hulle die indirekte bedreiging wat uit ekonomiese ongelykheid ontstaan, miskyk.
Winters voer aan dat daar vier soorte oligargieë is, wat elkeen welvaartsverdediging deur verskillende instellings nastreef. Hierdie oligargieë word gekategoriseer op grond van die vraag of die oligarge -reël persoonlik of kollektief is, en of die oligarge dwang gebruik.
Strydende oligargieë, soos krygshere, is persoonlik en gewapen. Heersende oligargieë soos die mafia is kollektief en gewapen. In die kategorie ongewapende oligargieë word sultanistiese oligargieë (soos Suharto se Indonesië) beheer deur persoonlike verbindings. In burgerlike oligargieë is bestuur kollektief en word dit toegepas deur wette, eerder as deur wapens.
Met hierdie tipologie agter die rug, verklaar Winters dat Amerika reeds 'n burgerlike oligargie is. Om die taal van onlangse politieke veldtogte te gebruik, probeer ons oligarge die stelsel oprig om hul rykdom te verdedig. Hulle fokus op die verlaging van belasting en op die vermindering van regulasies wat werknemers en burgers teen korporatiewe oortredings beskerm.
Hulle bou 'n regstelsel wat skeef is om in hul guns te werk, sodat hul onwettige gedrag selde gestraf word. En hulle onderhou dit alles deur middel van 'n veldtogfinansiering- en lobbystelsel wat hulle onnodige invloed op beleid gee. In 'n burgerlike oligargie word hierdie aksies nie in die loop van die geweer of deur die woord van een man gehandhaaf nie, maar deur die oppergesag van die reg.
Wat moet gedoen word as oligargie werk omdat die leiers hul mag geïnstitusionaliseer het deur middel van wet, media en politieke rituele? Hoe kan demokrasie ooit die oorhand kry? Winters merk op dat politieke mag van ekonomiese mag afhang. Dit dui daarop dat een oplossing is om 'n meer ekonomies gelyke samelewing te skep.
Die probleem is natuurlik dat as die oligarge in beheer is, dit nie duidelik is waarom hulle beleid sou aanvaar wat hul welvaart sou verminder en die samelewing meer gelyk sou maak nie. Solank hulle die mense verdeeld kan hou, hoef hulle nie af en toe bang te wees vir af en toe pik of protes nie.
Sommige kommentators het inderdaad voorgestel dat die ekonomiese gelykheid van die laat 20ste eeu buitengewoon was omdat twee wêreldoorloë en 'n groot depressie grootliks die besitting van die rykes uitgewis het. Oor hierdie verhaal kan ons nie veel doen sonder 'n groot wêreldwye katastrofe nie.
Simonton bied 'n ander oplossing. Hy voer aan dat demokrasie oligargie in antieke Griekeland verslaan het as gevolg van 'oligargiese ineenstorting'. Oligargiese instellings is onderworpe aan verrotting en ineenstorting, net soos enige ander soort instelling. Namate die solidariteit en praktyke van die oligarge begin breek, is daar 'n geleentheid vir demokrasie om die regering terug te bring na die mense.
Op daardie oomblik kan die mense lank genoeg saamstaan ​​dat hulle protes tot mag lei. Met al die omwentelinge in die hedendaagse politiek, is dit moeilik om nie te dink dat hierdie oomblik 'n oomblik is waarin die toekoms van die politieke stelsel meer op die spel kan wees as wat dit in generasies was nie.
Die vraag is of demokrasie uit oligargiese ineenstorting sal voortspruit - of die oligarge net hul greep op die hefbome van die regering sal versterk.
(1) Henry Clay Bruce, Die nuwe man: Nege en twintig jaar 'n slaaf (1895)
Gedurende die somer, in Virginia en ander suidelike state, sou slawe, wanneer hulle bedreig word of na straf, na die bos of 'n ander wegkruipplek ontsnap. Hulle is toe weghol, of weggeloopte negers genoem, en as hulle nie gevang word nie, sou hulle van die huis af wegbly totdat hulle deur koue weer teruggedryf is. Gewoonlik sou hulle na 'n ander deel van die staat gaan, waar hulle nie so bekend was nie, en 'n paar wat morele moed gehad het, sou na die noorde toe gaan en sodoende hul vryheid verkry. Maar sulke gevalle was skaars. Sommige, as hulle gevange geneem word en nie na hul meesters wou teruggaan nie, sou nie die regte naam of die naam van hul eienaar gee nie, en in sulke gevalle, as die meester nie die aankondiging van die verkoop gesien het deur die amptenare van die graafskap waarin hulle was nie gevange geneem, en wat gewoonlik die weglating se persoonlike beskrywing gegee het, is dit aan die hoogste bieërs verkoop, en hul meesters het hulle verloor en die graafskap waarin die vangs uitgevoer is, het die opbrengs gekry, minus die koste van vang. 'N Vlugteling het dikwels die kursus gekies om uit die hande van 'n harde meester te kom en gedink dat hy in elk geval nie erger sou kon nie, terwyl hy in die hande van 'n beter meester sou val. Dikwels is dit deur negerhandelaars gekoop vir die katoenlande van die Suide.
(2) Advertensie in die Alabama baken (14 Junie 1845)
Ranaway, op 15 Mei, van my, 'n negervrou met die naam Fanny. Die vrou is twintig jaar oud, is redelik lank, kan lees en skryf, en smee so vir haarself. 'N Paar oorringe saam met haar, 'n Bybel met 'n rooi omslag, is baie vroom. Sy bid baie en was, soos veronderstel, tevrede en gelukkig. Sy is net so wit soos die meeste wit vroue, met reguit ligte hare en blou oë, en kan haarself as 'n wit vrou oorgee. Ek sal vyfhonderd dollar gee vir haar vrees en aflewering aan my. Sy is baie intelligent.
(3) Advertensie, New Orleans Commercial Bulletin (30 September 1845)
Beloning van tien dollar. Weg van die intekenare, op die 15de van verlede maand, het die negermens Charles, ongeveer 45 jaar oud, 5 voet 6 duim hoë rooi gelaat, die boonste deksel van sy regteroog geskeur en 'n litteken op sy voorkop praat Engels net, en hakkel toe hy met hom gepraat het, toe hy weg is, 'n ysterhalsband, waarvan die steke afgebreek het voordat hy weggekom het. Bogenoemde beloning sal betaal word vir die arrestasie van die slaaf.
(4) Advertensie, Richmond Whig (6 Januarie 1836)
Beloning van $ 100 - sal gegee word vir die aanhouding van my neger Edmund Kenney. Hy het reguit hare en 'n gelaatskleur so amper wit dat 'n vreemdeling vermoed dat daar geen Afrika -bloed in hom was nie. Hy was 'n kort rukkie saam met my seuntjie Dick in Norfolk, en het hom te koop aangebied, en is aangekeer, maar het ontsnap onder skyn van 'n blanke man. Anderson Bowles.
(5) Advertensie, Madison Journal (26 November 1847)
James W. Hall, woonagtig op Carroway Lake, op Hoe's Bayou, in Carroll Parish, sestien myl op die pad wat van Bayou Mason na Lake Providence lei, is gereed om te eniger tyd met 'n pak honde jag op weghol negers. Hierdie honde is goed opgelei en is dwarsdeur die gemeente bekend. My terme is vyf dollar per dag om die roetes te jag, of die neger gevang word of nie. Waar 'n twaalf uur se roete getoon word en die neger nie geneem word nie, word geen koste gehef nie. Vir die neem van 'n neger, vyf-en-twintig dollar, en geen koste vir jag nie.
(6) In Augustus 1841 het Lewis Clarke daarin geslaag om uit slawerny te ontsnap. Hy het sy gedagtes in sy boek opgeteken Vertelling oor die lyding van Lewis Clark (1845)
Ek het my ponie opgesaal, in die kelder gegaan waar ek my grassaadapparaat gebêre het, my klere in 'n saalsak gesit het, en dit in my saadtas en so toegerus om die North Star te vaar. Wat 'n dag was dit nie vir my nie. This was on Saturday, in August, 1841. I wore my common clothes, and was very careful to avoid special suspicion, as I already imagined the administrator was very watchful of me. The place from which I started was about fifty miles from Lexington. The reason why I do not give the name of the place, and a more accurate location, must be obvious to any one who remembers that in the eye of the law I am yet accounted a slave, and no spot in the United States affords an asylum for the wanderer. True, I feel protected in the hearts of the many warm friends of the slave by whom I am surrounded, but this protection does not come from the laws of any one of the United States.
Monday morning, bright and early, I set my face in good earnest toward the Ohio River, determined to see and tread the north bank of it, or die in the attempt. I said to myself, one of two things, freedom or death. The first night I reached Mayslick, fifty odd miles from Lexington. Just before reaching this village, I stopped to think over my situation, and determine how I would pass that night. On that night hung all my hopes. I was within twenty miles of Ohio. My horse was unable to reach the river that night. And besides, to travel and attempt to cross the river in the night, would excite suspicion. I must spend the night there. Maar hoe? At one time, I thought, I will take my pony out into the field ,and give him some corn, and sleep myself on the grass. But then the dogs will be out in the evening, and if caught under such circumstances, they will take me for a thief if not for a runaway. That will not do. So after weighing the matter all over, I made a plunge right into the heart of the village, and put up at the tavern.
Kyk die video: Глянем, такой себе, свежачок Смотрим Werewolf: The Apocalypse - Earthblood (Januarie 2022).