Amper drie dekades gelede, in sy boek Die Kultuur van Narcissisme, die ikonoklastiese Amerikaanse denker, Christopher Lasch, het geskryf dat Amerika na Amerika na bewering 'n sekere soort wese het, wat in kliniese terme val onder die kategorie van "narcistiese persoonlikheidsversteuring", 'n patologie wat gekenmerk word deur onverskilligheid en 'n oormatige behoefte aan bewondering en aandag.
Lasch het manifestasies van hierdie wanorde in verskeie aspekte van die sosiale lewe geïdentifiseer, en veral in die wêreld van celebrity. Nou het bekende persoonlikhede het die politieke gebied binnegeval, word die hele politieke wêreld oorheers deur mense wat "gemeenskaplike ordentlikheid" het, wat 'n faux populisme toevlug om hul dors vir publisiteit te dien. Donald Trump is een van die hartseerste weerkaatsings van hierdie korrosiewe kultuur.
Vanaf die dag wat hy by die ren vir die Republikeinse nominasie aangesluit het, het Trump dieselfde modus operandi gebruik: openbare aandag vestig. Net soos Lasch geskryf het, is die narcistiese logika Trump van toepassing op die politiek ingebed in dieselfde "ondernemingskultuur" waarmee hy so nou geïdentifiseer word. As 'n suksesvolle entrepreneur het Trump nie net die vaardigheid verkry om sy handelsmerk te bevorder nie, maar hy het homself in 'n kommoditeit aangewend deur al die beskikbare tegnieke te gebruik om homself in die middelpunt van soveel oneindige besprekings as moontlik te stel.
Trump het voortdurend die taboes van politieke korrektheid, veral dié rondom seksisme en rassisme, oortree. Dit is 'n wenstrategie op twee fronte: nie net het hy die kollig beslag gelê nie, hy het hom gelyktydig die troeteldier peeve van links, die middelpunt en die gematigde regs. Gekombineer met 'n konstante versperring van aanvalle van die hoofstroompers, het dit die beeld gevorm van 'n groot liberale-sentris anti-Trump-alliansie. Hul verontwaardiging, net versterk deur die reaksie op die uitvoerende bevel oor vlugtelinge, stel Trump in staat om homself as sy ondersteuners se enigste hoop teen die onderneming voor te stel.
Dit is 'n werklik ontstellende verskynsel. Maar as ons uit die narcistiese siklus moet breek en die probleme oplos waarvan Trump 'n simptoom is, moet ons dit op die regte manier bespreek en daaroor dink.
Daar is meer as een verkeerde manier. baie denkers en kommentators praat dikwels oor Trump in terme van "fascisme", Of identifiseer" proto-fascistiese "verskynsels in sy houding. Dit is 'n aantreklike analise, maar dit beteken nie dat dit 'n slim is nie - of veral oorspronklik.
Sedert Frankryk se Charles de Gaulle in die eerste dae van die Algerijnse oorlog 'n noodtoestand verklaar het, het die Euro-Amerikaanse linkerhand op die hoogte gekom van so 'n skuif, waarvan die voorste stemme byna altyd 'n teken van 'n verskuiwing na fascistiese totalitarisme beskou. soos Lasch stel dit voor: "Liberalisme se obsessie met fascisme ... lei hulle om 'fascistiese neigings' of 'protot fascisme' te sien in alle menings wat onverskillig is vir liberalisme, net soos die regsregs 'sluipende sosialisme' in die liberalisme self ontdek. '
Ja, baie van Trump se beleid is heeltemal onmenslik, maar dit beteken nie op sigself 'n "fascistiese verskuiwing" nie. Ware fascistiese totalitarisme is 'n baie spesifieke stand van sake; as die politieke teoretikus Hannah Arendt beskryf dit, dit vereis die totale vernietiging van enige versperring tussen die publiek en die privaatryke. Soos die dinge staan, is dit nog nie in die Westerse wêreld nie.
Die siening van mense wat by lughawens vergader om die uitvoerende bevel te protesteer, baie golwende plakkate met Trump se naam, is paradoksaal presies wat 'n narcis verlang. Erger nog, die verskil wat voortspruit uit leidende Demokrate en bekendes beroof hierdie protes van sommige van hul voetsoolvlakte, draai hulle in wat Lasch voorheen die "opstand van die elites".
Dit fladder Trump se boodskap dat die betogers nie 'n bietjie versorg het vir die swaarkry van gewone Amerikaners nie. Dit maak hom ook 'n model vir duisende van sy ondersteuners; Terwyl hy self die kollig verjaag, kompeteer hulle met mekaar vir openbare aandag. Sy uiterste egosentrisiteit vergiftig die openbare sfeer; Norme van algemene ordentlikheid en sin word vervang deur 'n menigte mentaliteit van wedersydse beskuldigings en beledigings. Hierdie atmosfeer beskerm nie net Trump se krag nie, maar meer belangrik, kan dit ook bydra tot die opkoms van 'n soortgelyke giftige demagoge in die toekoms.
So die narcis se val is vasgestel, en diegene wat teen Trump veg, moet dit uitkom. Solank as wat hulle hul uiteindelike doelwit die ondergang van Trump se presidentskap maak, sal hulle nooit die openbare verbeelding in die steek laat nie. Wat die VSA en die res van die wêreld nodig het, is 'n oop openbare dialoog wat daarop gemik is om 'n aantal kritiese probleme op te los, soos migrasie, werkloosheid en massa-ontworteling - die gevoel van afsluiting wat skrywer Simone Weil geïdentifiseer as 'n broeikas van outoritarisme en demagogie.
Sonder om hierdie probleme in die gesig te staar, sal kritici uiteindelik in 'n hewige omtrek om Trump homself vasgevang word - in toksiese gesprekvoering gevoer wat politieke fobies en kulturele antipathieë voer.
Michail Theodosiadis, PhD Kandidaat en Akademiese Mentor, Goudsmede, Universiteit van Londen
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waarom dit gevaarlik is om die narsissis met te veel aandag te laat flatter
Waarom die aanspreek van eensaamheid by kinders 'n ...