Oor ’n dekade het ek en my vrou, Leigh, vier mislukte swangerskappe gehad – die een so traumaties as die ander. Een keer het daar vyf jaar verloop na die vorige swangerskap. Ons het dit nie beplan nie. Miskien gaan God ons hierdie keer met ’n kleinding seën.
Toe ook nie. Geen high fives van my seuns, geen soentjies van dogtertjies nie, kom lê die besef swaar in my toe die masjien skielik stil word. Op die skerm kon ons letterlik sien hoe die hartjie ophou klop. Net só. Sonder waarskuwing. Een kyk na die dokter se gesig en ek weet my vermoede is reg. Nog nooit het die stilte van ’n monitor so oorverdowend geklink nie. Die bekende gevoel van “niks” spoel oor my.
Een van die swaarste oomblikke in my hele lewe was toe ’n swangerskap beëindig moes word. Dit het onder plaaslike verdowing gebeur. Die fetussie moes met ’n pyp uit die baarmoeder verwyder word. Ek kon letterlik sien hoe ons droom vir ’n gesin uitgesuig word. “Dit is net sy lyfie, sy siel is klaar daar by God,” het ek oor en oor vir myself gesê en gesmeek vir krag dat ek net staande kon bly vir my vrou. Sy was nie net emosioneel nie maar ook fisiek in skok.
“It will be 500 dollars,” het die ontvangsdame gesê toe ons uitloop. Dit is die ding van Amerika: Soms is jy net ’n nommer. Ek het omgedraai, betaal en probeer om die detail van daardie donkerste oomblik in my lewe te verwerk. Tot nou toe het ek met niemand hieroor gepraat nie, maar soms help dit om te praat.
Baie mans praat nie daaroor nie, miskien omdat mans van die oertyd af beskerm en versorg. Dis in ons ingebou om oplossings te wil gee, maar om jou vrou in ’n bondeltjie op die bed te sien lê, krullend van pyn, is die magteloosste gevoel wat ek al beleef het.
’n Mens wil so graag sê alles gaan oukei wees, maar dit gaan nie. As daar maar ’n rede kon wees, maar miskien is daar nie. Die maklike, minder pynlike manier is om die situasie te ignoreer, die pyn nie te erken nie en nie daaroor te praat nie. Die meer manlike, volwasse manier is om saam met haar deur die pyn te gaan in plaas van om weg te kruip daarvoor.
Al wat ’n mens eintlik kan doen, is om daar te wees. Haar voete te vryf, blomme aan te dra, kos te maak. Sulke praktiese dinge sodat sy nie daaroor bekommerd hoef te wees nie.
Dis nie dat ekself elke dag aan die kinders dink nie, maar die gemis is altyd daar, en dan, as jy dit die minste verwag, is daar iets wat die onthou oopkrap, soos die keer toe ek die boek Heaven is for real gelees het. Daarin beskryf die seuntjie, wat vir ’n rukkie in die hemel was, sy sussie wat sy ouers in ’n miskraam verloor het. Hy het nooit eers geweet van hierdie sussie nie.
Dit het gehelp dat ons saam besluit het om op te hou probeer. Ons het op die bed gesit, die opsies bespreek en toe net gewéét: Tot hiertoe en nie verder nie. Dit was nie ’n vinnige, skielike besluit nie. My vrou het pyn gehad. Sý is die een wat hier by my is en ek kon net nie toelaat dat sy weer deur hierdie teleurstellings gaan nie.
Dit was so ’n volwasse ding om te sê en het baie verligting gebring. Die besluit wat ons daardie dag in die kar geneem het, het vir ons hoop gegee. Hoop, dat ten spyte van hierdie verskriklike hartseer, God steeds in beheer is en alles sal laat uitwerk.
Ek was nooit kwaad vir Hom oor hierdie deel van my lewe nie. Dis nie Hy wat dit gedoen het nie. Ons leef in ’n wêreld wat nie perfek is nie; mense wat verkeerde keuses maak, liggame wat nie gesond is nie. Dit was nie deel van Sy plan nie.
My manlikheid is beslis nie beïnvloed deur ons kinderloosheid nie. Dis net so onlogies soos ’n enkellopende wat nou kwansuis minder man sou wees net omdat hy nie getroud is nie. Wat my wel soos ’n mislukking laat voel het, was ander teleurstellings wat ek in Amerika beleef het. Met die een mislukte oudisie na die ander was dit moeilik om in myself te bly glo. Op ’n koue nag in November het die woede in my ’n nagmerrie geword.