Die see, die Vrou - Sandra Troskie | LitNet
In hulle hoedanigheid as Ou Vrou, Vrou en Meisie herinner hulle sterk aan die konsep van die goddelike essensie van vrouwees in haar manifestasies as Meisie/Moeder/Wyse Ou Vrou (Maiden/Mother/Crone). Binne dié Neopaganistiese konsep verteenwoordig die Meisie die sluimerende maagd, simbolies van die betowering van dít wat nog onaangeraak is. Die Vrou, die volgende groeifase in 'n vrou se lewe, simboliseer groei, vrugbaarheid en vervulling. Ten laaste is daar die fase van Ou Vrou, simbolies van kennis, wysheid en, onafwendbaar, die dood. In Die see gebruik De Wet egter die lot van dié drie slawevroue om op ironiese wyse te toon hoe die slaaf-courtisane in elk van hierdie drie rolle van haar goddelike vrouwees beroof word. Wanneer sy as jong meisie vertel word dat sy "so mooi en maagdelik" is dat "hy jou (sal) wil opvreet)", weet ons dat dit inderdaad metafories haar uiteindelike lot gaan wees. Tydens die jare waarin sy veronderstel is om as vrou vervul te word, word sy soos Raponsie in 'n toring opgesluit, "opgepop en reg vir hom", en van haar vrugbaarheid gestroop deur "krom ou vroumense ... met hulle skerp naalde ... wat ons ongebore kinders vermoor het!". En uiteindelik, wanneer sy dié jare bereik waarin sy die jare se versamelde wysheid aan die volgende geslag moet oordra, word sy uit die samelewing gestoot. "'n Deur gaan oop en iemand stoot jou uit. Die deur slaan toe. Weggesmyt!"
Die feit dat De Wet feitlik al haar karakters naamloos hou, versterk die gevoel dat hulle eerder argetipiese fasette van 'n enkele wese is as aparte karakters. Slegs die Meisie kry 'n naam. Trouens, De Wet laat die drama met dié naam begin en verleen só definitiewe betekenis daaraan: "Marie! Marie! Ek wag al lank vir jou. Waar bly jy?" Wanneer Marie die Ou Vrou letterlik uit die lappe bevry, skep dit 'n beeld van 'n gemummifiseerde kadawer wat bevry word. Deur die naam Marie aan haar kollektiewe karakter te gee, het De Wet die essensie van hierdie "self" dalk ook gekoppel aan die karakter van Maria Magdalena. In Joan Norton en Margaret Starbird se boek The Mary Magdalene Within word daar onder meer betoog dat die verwondheid van ons moderne samelewing die gevolg is van 'n sisteem van patriargale denke en handeling en dat ons ons samelewing en onsself daarom sal kan genees slegs indien ons – vroue sowel as mans – weer met ons "heilige vroulikheid" (sacred feminine) in aanraking kom.