Supermarine Walrus - Inligting
Die Supermarine Walrus was een van die onbesonge werkperde van die Fleet Air Arm en RAF tydens die Tweede Wêreldoorlog, wat as vlootbespeurder en lugreddingsvliegtuig gedryf het en in omtrent elke teater van die oorlog geveg het.
Die Walrus is ontwikkel uit die Seagull, 'n drie-sitplek amfibiese vlootvanger wat eers in die vroeë 1920's ontwikkel is. 'N Dekade later het die RAAF 'n spesifikasie vir 'n soortgelyke vliegtuig uitgereik, en Supermarine reageer met die Seagull V, 'n baie verbeterde weergawe van die vorige vliegtuie. Die nuwe Seagull V is aangedryf deur 'n Pegasus -enjin in 'n opskortingskonfigurasie. Die vlerke was van dieselfde grootte as op die Seagull II, maar met 'n vermindering van die aantal stutte van twaalf tot agt, en die enjin het die binneste vier stutte gedra. Die oop kajuit van die Seagull II is vervang met 'n ingeslote kajuit. In Augustus 1934 plaas die Australiërs 'n bestelling vir vier en twintig Seagull Vs, waarvan sommige nog in 1943 in diens was.
Die lugministerie was ook geïnteresseerd in die nuwe amfibie, en het in Mei 1935 'n bestelling geplaas vir twaalf Seagull Vs. Die eerste van hierdie vliegtuie het sy eerste vlug op 18 Maart 1936 uitgevoer. Omtrent dieselfde tyd is die vliegtuig herdoop as die Supermarine Walrus.
Vroeë Walrusse was baie soortgelyk aan die Seagull V. 'n Kragtiger enjin - die Pegasus VI - is op die meeste produksievliegtuie geïnstalleer, wat die topsnelheid van die vliegtuig met 10mph verhoog het. Die aantal bestelde vliegtuie het gestyg vanaf die aanvanklike twaalf, en in Julie 1936 is 'n bestelling vir 168 vliegtuie vervang. Supermarine het nie die vermoë gehad om hierdie vliegtuie te bou saam met die 310 Spitfires wat in Junie bestel is nie, en die produksie is dus aan Saunders-Roe gekontrakteer.
Die Walrus het diens gedoen met die Fleet Air Arm. Bestaande County Class -kruisers is aangepas om die vliegtuig te dra, terwyl die Town Class met die oog daarop ontwerp is. Teen die begin van die Tweede Wêreldoorlog was die Walrus ook op die monitor gebruik Terreur en die voorheen Australiese watervliegtuigdraer Albatros.
Die Walrus het selde die rol vervul waarvoor dit ontwerp is - die val van skulpe tydens vlootvergaderings. Die vliegtuig van HMS Bekend en HMS Manchester is gebruik tydens die slag van Cape Spartivento van 27 November 1940, en dié van HMS Gloucester tydens die slag van Cape Matapan op 29 Maart 1941, maar 'n kombinasie van die teenwoordigheid van lugvaartuie en die ontwikkeling van radaropsporing het beteken dat die Walrus nie in hierdie rol nodig was nie.
Net so belangrike take is gou vir die Walrus gevind. In die veldtogte in Noorweë en Oos -Afrika is dit as 'n gevegsvliegtuig gebruik, en selfs grondaanvalle en bombardemente uitgevoer. Dit is ook gebruik op patrollies teen duikbote en vir konvooi-beskerming, beide op Atlantiese en Russiese konvooie. Hulle is ook gebruik as verkenningsvliegtuie tydens die inval van Madagaskar in die lente van 1942, en tydens Operasie Torch. Einde 1943 is die skipgebore Walrus uitgefaseer, en in die laaste jare van die oorlog was die RAF die hoofoperateur van die tipe.
Die POF het die Walrus as lugreddingsvliegtuig gebruik. No.276 Eskader by Harrowbeer was die eerste om die tipe te kry en dit langs langafstandvliegtuie gebruik. Die vliegtuie wat neergeslaan word, sal deur vinnige vegvliegtuie opgemerk word, voorrade by Avro Ansons val, en uiteindelik deur die Walrus opgetel word. Minstens 1 000 Britse en geallieerde vlieëniers is deur die Walrus gered, waarvan die meeste van RAF Bomber Command en die 8ste lugmag van die USAAF gekom het.
'N Totaal van 555 Walrus Mk.Is is vervaardig, 285 deur Supermarine en 270 deur Saunders-Roe. Dit was die standaard metaalversiering van die vliegtuig, en was die weergawe wat die meeste gebruik word vir aktiewe diens.
270 van die 461 vervaardig onder lisensie deur Saro- die standaard weergawe van metaal
Plus 285 gebou deur Supermarine
'N Verdere 191 Walrus Mk.II's van hout is vervaardig deur Saunders-Roe, wat die totaal op 746 te staan ​​bring. die beperkte voorraad ligte legerings wat so dringend nodig is vir ander vliegtuie. Die meeste Walrus Mk.II's is deur opleidings -eenhede gebruik, waar hul laer prestasie nie saak gemaak het nie, maar die gemak waarmee hulle herstel kon word.
Statistiek - Walrus I
Enjin: Bristol Pegasus VI radiale enjin
Krag: 750 pk
Vleuel span: 45ft 10in
Lengte: 37ft 3in
Hoogte: 15ft 3 in
Maksimum spoed: 135 mph
Diensplafon: 17,100ft of 18,500ft
Maksimum reikafstand: 600 myl
Bewapening: Een 0.303in Vickers K -geweer in die neus, een of twee K -gewere in balkposisies
Bomlading: 600 lb bomme of twee diepteladings van Mk VIII
Geskryf deur: Staff Writer | Laaste wysiging: 23/10/2017 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Die bekendste vir sy beroemde, oorlogswenner van die Tweede Wêreldoorlog, die "Spitfire", Supermarine van die Verenigde Koninkryk, was ook 'n belangrike speler in die vlot- / vliegbootbedryf. Een van die bydraes van die vooroorlogse tydperk was die "Sea Otter" (oorspronklik bekend as die "Sting Ray"), wat in 292 voorbeelde as 'n tweevlerkvlerk 'amfibie' geproduseer is. Hierdie kategorisering het beteken dat die vliegtuig ewe in staat was om van die tradisionele aanloopbane of van die water af te land en op te klim as gevolg van sy multifunksionele ontwerp.
Die Sea Otter is deur die maatskappy ontwikkel as 'n langer maritieme patrollieweergawe van sy gewilde "Walrus" -produk van 1935, waarvan 740 uiteindelik van 1936 tot 1944 vervaardig is. Ook hierdie vliegtuig was 'n amfibie met 'n tweevliegvlerkreëling en sy motor tussen die twee vliegtuie oor die romp gehou. Die Sea Otter het sy voorbeeld gevolg, maar sy enigste enjin -eenheid is in die hoofvliegtuig van die boonste vleuel geïnstalleer. Anders as die Walrus, met sy aangedrewe aandrywing, het die Sea Otter teruggekeer na 'n meer tradisioneel ingerigte skroef, met die meervoudige eenheid aan die voorkant van die enjininstallasie ('trekker').
Dit was sy vroegste vorm, die see-otter was toegerus met 'n lugverkoelde radiale suier-enjin uit die Bristol Perseus XI-reeks, en dit is gebruik om 'n tweevoudige skroefeenheid aan te dryf. Toe dit gevind word dat dit te swak is, is 'n driebladige aandrywing vervang en 'n eerste vlug is op 23 September 1938 aangeteken. Oorverhittingskwessies het gelei tot 'n volledige kragbronskakelaar, wat in die vorm van die Bristol Mercury XXX-reeks aankom.
Met die oorlog aan die gang, was maritieme patrolleerders soos die Sea Otter spoedig groot aanvraag, omdat seevaarte oor die hele wêreld betwis is. Die Britse lugministerie het hom uiteindelik tot die tipe verbind deur middel van 'n bevel van Januarie 1942, en die reeks het aansienlike oorlogstyd onder die vaandel van die Royal Air Force (RAF) en Royal Navy (RN) beleef. Laasgenoemde was die meer produktiewe operateur met nie minder nie as een-en-twintig eskaders wat die Sea Otter bedryf. Die POF het die lyn oor nege eskaders sowel as een eksperimentele mariene eenheid gebruik.
Soos ontwerp, is die Sea Otter beman deur vier personeel en 'n lengte van 39,10 voet met 'n vlerkspan van 46 voet en 'n hoogte van 15 voet. Die gewig was 6 800 pond teen 'n MTOW van 10 000 pond en die krag van die Mercury XXX radiale enjin was 965 perdekrag. Die maksimum snelheid bereik 165 myl per uur met 'n reikafstand tot byna 700 myl, 'n diensplafon tot 17.000 voet en 'n klimtempo van byna 870 voet per minuut.
Die Sea Otter was beskeie gewapen deur 1 x 7,7 mm Vickers K -masjiengeweer aan die neus en 2 x 7,7 mm Vickers K -masjiengewere wat in die agterste gedeelte van die vliegtuig geïnstalleer is. Die bomblaas het 4 x 250lb valbomme gemeet.
Uiterlik was die vliegtuig beslis 'n produk van sy tyd. Die romp was tradisioneel ingerig met die kajuit agter op 'n neuskegel. Die voorkant en sye van die kajuit was bedek met vensters om die bemanning beter te sien. Die tweevlerkvleuelreëling bestaan ​​uit 'n onderste eenheid wat op die romp se dak aangebring is en 'n boonste eenheid wat hoog bo die romp hang. Die vlerke is verbind deur parallelle stutwerke en kabels. Die boonste vleuel -eenheid het die enkelmotor -onderstel vasgehou, terwyl die skroef net die romp se dak skoongemaak het. Onder elke onderste vleuelelement was buiteboordpontonne vir waterloop / stabiliteit. Vir grondvliegtuie het die vliegtuig 'n konvensionele "stert-sleur" -posisie ingesluit wat bestaan ​​uit twee hoofpote wat van die romp se sye af kom en 'n verkleinende stertwiel wat onder die stertstruktuur sit. Die stertgedeelte het 'n enkele vertikale vlak met 'n paar middelste horisontale vliegtuie.
Uiteindelik het twee produksievariante na vore gekom, waarvan die eerste 'Sea Otter Mk I' geword het, en hierdie model is hoofsaaklik in die verkennings- en kommunikasierol gebruik. Die opvolg "Sea Otter Mk II" was 'n toegewyde Search and Rescue (SAR) platform. Sowat 592 eenhede is deur die lugministerie bestel, maar uiteindelik is slegs 292 van die bevel gerealiseer, hoofsaaklik as gevolg van die einde van die oorlog in 1945. Globale operateurs het ook Britse bondgenote Australië, Denemarke, Egipte, Frankryk en die Nederland.
Sea Otters het uitgebreide naoorlogse diens gevind op beide militêre en burgerlike markte. In laasgenoemde is verskeie geriewe bygevoeg, waaronder 'n toilet en bagasiebak, om passasiers beter te bedien.
'N Paar gelukkige Walrus -kliënte.
Sicilië, 1943. Sersantvlieënier John Howell-Price, van Sydney, NSW (links) gelukgewens deur eskaderleier RNB & quotReg & quot Stevens DFC RAAF, ook van Sydney, NSW, met sy terugkoms by nommer 3 (Kittyhawk) eskader RAAF nadat hy gekies is 'n paar kilometer van die kus van Sicilië af met die Sea Rescue Flight. Howell - Price se Kittyhawk is deur 'n hewige vuurvliegtuigvuur getref en gedwing om ongeveer 'n kilometer van die hawe van Catania in die see te stort. Toe hy hiervan verneem, het eskaderleier Reg Stevens vertrek om die vermiste vlieënier op te spoor. Hy het hom raakgesien, radio ingedraai en oorhoofs gedraai totdat die Air Sea Rescue Supermarine Walrus -vliegtuig aangekom het. Die Walrus het probleme ondervind om in die hawe te land weens die vuur van 'n geweer van 88 mm. Sqn Ldr Stevens val toe die vuurwapenbemanning aan en kry 'n paar treffers voordat hy dit stil maak. Hy is daarna gedwing om land agter geallieerde lyne neer te val. Beide mans het later die dag na die eskader by Agnone teruggekeer. [AWM MEA0389]
Cutella Italië. c. April 1944. [Links:] 'N Supermarine Walrus -amfibievliegtuig wat vlugsersant Harry Eaves, van nr. 450 (Kittyhawk) eskader RAAF, van Glenderg Grove, Vic, te hulp gekom het toe hy gedwing is om sy vliegtuig in die see van Pescara, Italië, neer te sit. , nadat dit deur vyandige grondvuur in die verkoelingstelsel getref is. [AWM MEA1396]
[Reg:] Eaves with Flight Sergeant E. J. Holmes DFM of Essex, England, and Wireless Operator J. R. Berry DFM of New Plymouth, New Zealand, both members of the Air-Sea Rescue crew. [AWM MEA1397. Let op die merke wat onder die kajuitvenster geverf is, wat blykbaar ten minste 13 letters bevat.]
Twee foto's van 'n 293 eskader RAF Walrus in Italië in 1944. (W2757 te Pisa, met die berge van die Duitse & quotGothic Line & quot wat op die agtergrond styg.)
Totdat die kwessies wat voortspruit uit die COVID-19-virus ophou om 'n invloed te hê, sal ons 'n deeltydse versendingsdiens bedryf. Verdra ons asseblief. Ons sal u bestelling so gou as moontlik verwerk.
Britse bestellings begin vanaf £ 1,25
Europese bestellings vanaf £ 4,95
Ander internasionale bestellings vanaf £ 4,95
As u om een ​​of ander rede 'n item aan ons moet terugstuur, moet dit ongebruikte wees en in dieselfde toestand as wat u dit ontvang het. Dit moet ook in die oorspronklike verpakking wees.
Ons polis duur 30 dae. As 30 dae verloop het sedert u aankoop, kan ons u ongelukkig geen terugbetaling of ruil bied nie.
Om u opgawe te voltooi, benodig ons 'n kwitansie of koopbewys.
Daar is sekere situasies waarin slegs gedeeltelike terugbetalings toegestaan ​​word (indien van toepassing)
CD of DVD, wat oopgemaak is
Enige item wat nie in die oorspronklike toestand is nie, is beskadig of ontbreek onderdele om redes wat nie ons fout is nie
Enige item wat meer as 30 dae na aflewering terugbesorg word
Supermarine Walrus - Geskiedenis
Loods P/O Walter Burford Bernie, 428901 (KIA, BR) Newtown, NSW
Radio W/O Joseph Merrick Towers Brown, 418063 (POW, oorlede 1 November 1944, BR) Chobham, Engeland
Passasier Kaptein Morris Glen Evensen, NGX189 AIF, 1st Australian Air Liaison (MIA / KIA) Mosman, NSW
Vernietig 25 Oktober 1944
Gebou deur Supermarine as Walrus II -reeksnommer X9559. Op 14 Julie 1942 afgelewer by die Royal Navy (RN) Fleet Air Arm (FAA) by RNAS Evanton en het op daardie plek gebly tot Augustus 1942. Op 13 Oktober 1942 is opgedra aan 700 Naval Air Squadron aan boord van HMS Howe (32) en het gebly tot Desember 1942. Gedurende Januarie 1943 oorgeplaas na Twatt Airfield (RNAS Twatt) tot Februarie 1943. Daarna uitmekaar gehaal en na Australië gestuur.
Op 19 Januarie 1944 word die Royal Australian Air Force (RAAF) toegewys en deur 1 TMO ontvang en na Qantas in Rosebaai gestuur om weer bymekaar te sit. Op 26 Mei 1944 toegewys aan 2 FBRD. Vervolgens op 11 Junie 1944 toegewys aan 5 Kommunikasie -eenheid (5 CU).
Op 13 Junie 1944 het hierdie Walrus die bemanning van 'n Vultee Vengeance A27-534 gered wat die vorige dag in Princess Charlotte Bay, QLD, gesloop het.
Op 18 Junie 1944 is 'n vlot beskadig nadat dit die grond aangeraak het terwyl dit in sterk wind beland het. Later op 27 Junie 1944 word Cook Cook verder beskadig. Daarna herstel, insluitend die vervanging van die hoofvliegtuig en toetsvlug op 22 Julie 1944.
Op 10 Augustus 1944 tot 9 eskader dan vyf dae later toegewys aan 8 kommunikasie -eenheid (8 CU) in ruil vir Walrus L2322 van 9 eskader. Daarna werk hierdie Walrus uit Nieu -Guinee.
Op 25 Oktober 1944 vertrek die vlieënier van P/O Walter Burford Bernie op 'n verkenningsmissie oor die noordkus van Nieu-Guinee rondom Wewak, begelei deur Beaufort A9-559. Oor Unei -eiland (Buni) het die Walrus drie inheemse kano's op die rif in die suide gesien. Die Walrus -bemanning het verkeerdelik geglo dat die Unei -eiland en Karasau -eiland nie deur die Japannese beset is nie.
Omstreeks 07:00 het hierdie Walrus aan die suidekant van Unei -eiland (Buni) geland om met hulle te gesels. Na die landing het die sewe inboorlinge (Kaboi, Ulienu, Kalungaluno, Sameri, Saliem en Katip) in hul kano's na die eiland geroei en in die bosse weggekruip.
Die Walrus ry naby die strand en kaptein Everson klim op die vleuel en vra hulle om uit te kom gesels. Twee van die inboorlinge Ulienu, Kalungaluno, kom na vore en praat met hom. Everson het gevra of daar Japanners op Karasau -eiland is en Ulienu antwoord & quotno & quot. Daarna het hy hulle gevra om aan boord van die Walrus te kom en na die eiland te gaan om dorpsleiers te ontmoet en na Aitape te neem. Die twee het geweier om in die watervliegtuig te klim en het in plaas daarvan gesê dat hulle in hul kano sou roei, maar het later ingestem om deur die Walrus oor die see gesleep te word na die westelike punt op Karasau -eiland, bekend as Win. Die ander inboorlinge het in hul kano's agteruit geroei, maar het eerder na die noordelike oewer gegaan en verdwyn.
Hierdie Walrus het ongeveer 60 meter van die Karasau -eiland aan die rand van die rif geanker. Ulienu en Kalungaluno het met eb oor die rif aan wal geland en die eiland bereik. Die Walrus stuur na die Beaufort: & quotThe boongs het weggehardloop, maar ons gaan hulle aan wal jaag. Sal u vyftien minute wag en ons enige tyd bel vir instruksies.
Aan die wal het die Japannese die watervliegtuig sien nader kom, aangesien hul kamp slegs 400 meter van 'n kamp vir die 37 Machine Cannon Company af was. Eens aan wal het Ulienu, wat lojaal was aan die Japannese en aangestel is as 'n "Kaptein Graad 1", die Japannese ingelig oor die watervliegtuig en dat daar drie aan boord was. Intussen het 'n patrollie van die hoofkwartier in posisie beweeg om die bemanning vas te vang of te hinder.
Nadat die twee inboorlinge aan wal gegaan het, gebruik Evensen en Bernie hul skelm om aan wal te gaan en stap stadig langs die strand toe hulle in 'n hinderlaag deur 'n ligte masjiengeweer wat slegs agt meter verder geleë is, in 'n hinderlaag val en doodmaak. Daarna het die Japannese met 'n enkele 20 mm -kanon op die Walrus losgebrand en Brown in die arm gewond en hy is gevange geneem en word 'n Krygsgevangene (POW).
Twintig minute na die Walrus se laaste radioboodskap, het die begeleide Beaufort van bo af opgemerk dat 'n rooi en groen fakkel van die Walrus afgevuur het, maar die betekenis daarvan was onbekend en die seevliegtuig kon nie per radio bereik word nie. Grondbrand is waargeneem in die gebied waar die twee wat aan wal gegaan het, die boomlyn binnegekom het. Iets wit is omstreeks 08:00 op die vlieënier se afdak van die Walrus waargeneem. Die begeleide Beaufort het min brandstof gekry en teruggekeer na die basis.
'N Ander Beaufort het omstreeks 08:50 in die gebied aangekom en die walrus sien brand. Ter weerwraak het hierdie Beaufort die gebied begin toespits. Teen die aand het vier LCM -bote en 'n piekboot posisies van die eiland Karasau ingeneem in die hoop dat die partytjie hulle sou sien en as hulle 'n kano sou steel en na hulle sou paddle. Geen spore van die partytjie is waargeneem deur die bote of patrolleerbare vliegtuie nie. Daarna het Australiese vliegtuie die gebied vir die volgende drie dae aangeval.
Die lotgevalle van die bemanning
Nadat hy gevange geneem is, is Brown in 'n grot (of 'n lugaanval van klip) aangehou en aan die noordelike kant van die Karasau -eiland bewaak en oornag. Hy is deur die Japannese ondervra, en omstreeks 29 Oktober 1944 is hy aan boord van inheemse kano vervoer wat deur inboorlinge geroei en deur 'n Japannese soldaat na Boiken aan die noordkus van Nieu -Guinee bewaak is.
By Boiken is Brown aangehou in die kaserne van die Militêre Polisie (LP) onder leiding van majoor Nakahara saam met WO Nakmuru. Hy is deur 'n NCO -mediese dokter ondersoek. Op 1 November 1944 is hy soggens dood aangetref en word geag dat hy aan sy wonde, bloedverlies en malaria gesterf het. Hy is begrawe in 'n kombers ongeveer 100 meter van die kaserne in 'n vyf voet diep graf deur vier mans van die 17 Formosan Labor Unit waaronder Yoshimura Yasuo, Hirota en twee ander.
Volgens 'n vasgelegde Japannese leërdokument van 3 November 1944 is 'n aanhaling toegestaan ​​aan die 37 Machine Cannon Company vir hul optrede om die Walrus op te spoor terwyl 'n patrollie van die eenheid se hoofkwartier twee van die bemanning [Bernie en Evensen] aan wal kom in 'n kano. Die Japannese het hulle omsingel en probeer om hulle te vang, maar die Australiërs het hul pistool en 'n outomatiese geweer afgevuur en is doodgeskiet. Intussen het ses Japannese die watervliegtuig aangeval en die ander bemanningslid [Brown] gevang en die watervliegtuig uitgeskakel. Twee geallieerde vliegtuie het toe toue -aanvalle gedoen.
Nadat die bemanning op 25 Oktober 1944 gevang is, het die Japannese die Walrus geïnspekteer en toerusting teruggekry en daarna probeer om dit met handgranate te vernietig, maar dit was nie suksesvol nie. Later het inheemse Kaboi 'n houer brandstof na die vliegtuig geneem en dit aan die brand gesteek. Teen 8:50 het die wrak deur die patrolleerende Beaufort gebrand. Teen die aand het die Walrus vlamgevat en onder water gesink.
Op 1 Oktober 1945 besoek James A. Birrell, NGX355 van ANGAU, die eiland Karasau en sien dat 'n paar dele van die vliegtuig se vleuel in die see bly. Die romp en enjin is nie waargeneem nie.
Op 1 Oktober 1945 het luitenant James A. Birrell, NGX355 van ANGAU, die eiland Karasau besoek om die betrokke inboorlinge te ondervra en na die oorskot van die bemanning te soek. Ses van die sewe betrokke inboorlinge is gedurende Maart 1945 in 'n geallieerde bomaanval dood en slegs Kalungaluno het nog gelewe. Hy het geen spoor gevind van die twee bemanningslede nie, en vermoed dat hul lyke in die see gespoel het en die grot waar Brown aangehou is. Hy het 'n deel van die vleuel in die see waargeneem.
Op 5 Desember 1945 het die Australiese Weermag se 6de Afdeling, 7 Australiese Oorlogsgrafteenheid onder leiding van kaptein DH Detherridge na Boiken gegaan om oorblyfsels van Brown te herstel nadat hy geleer het van sy begrafnis by Japannese krygsgevangenes. Onder leiding van Formosan Yoshimura Yasuo wat die lyk begrawe het, was sy graf ongeveer 2,5 kilometer in die binneland geleë. Die liggaam het geen persoonlike besittings of klere gehad om te help met die identifisering nie. Die enigste wond wat waargeneem is, was die regter bo -arm wat op twee plekke gebreek is. Daarna is die oorskot gevind wat begrawe is by die Wewak War Service Cemetery by graf H2A.2.
Gedurende Mei 1946 het 'n RAAF -soekerspan onder leiding van S/L Keith Rundle die voorval verder ondersoek en tevergeefs na die lyke van Bernie en Everson gesoek. Daar word aangeneem dat hul liggame met die vloed weggespoel het, maar hulle het verdere ondersoek onder Japannese krygsgevangenes aanbeveel vir inligting.
Bernie en Evensen is op 25 Oktober 1944 amptelik dood verklaar, maar albei word as Missing In Action (MIA) gelys. Albei word by die Lae Memorial by Lae War Cemetery begrawe. Bernie op paneel 6. Evensen op paneel 1. Evensen word ook gedenk tydens die ererol by Mosman, NSW.
Brown is amptelik op 1 November 1944 dood verklaar. Nadat sy oorskot herstel is, is hy begrawe by Lae War Cemetery by GG. C. 2.
WW2 nominale rol - Walter Burford Bernie
WW2 nominale rol - Joseph Merrick Towers Brown
WW2 nominale rol - Morris Glen Evensen
AWM 8 Kommunikasie -eenheid ORB
Die vliegtuig was op verkenning aan die kus van Nieu -Guinee naby Wewak, begelei deur Beaufort A9559. Dit het naby Karasau -eiland geland om kapt Evenson in staat te stel om die vyandelike aktiwiteite daar te ondersoek. Die Beaufort kyk hoe die Walrus land en sien hoe twee insittendes in 'n rubberboot aan land aanrand. Grondvuur is toe gesien en die Walrus het aan die brand geslaan en uiteindelik vernietig. Alle insittendes is as vermis aangemeld, vermoed krygsgevangenes & quot
NAA & quot Evensen Morris Glen Service Number - NGX189 & quot (NAA: B883, NGX189)
NAA & quotBERNIE Walter Burford - (Pilot Officer) Diensnommer - 428901 Vliegtuie - Walrus X9559 Place - Karasau Island, New Guinea Date - 25 October 1944 & quot (NAA: A705, 166/5/752)
NAA & quotBROWN, Joseph Merrick Towers - (Warrant Officer) Diensnommer - 418063 Ligtipe - Ongeval - Repatriasievliegtuie - Walrus X9559 Place - Boiken, Papoea -Nieu -Guinee Datum - 25 Oktober 1944 & quot (NAA: A705, 166/6/755)
ANGAU HQ & quotRapport of Death of Capt. Evenson and Party & quot; 1 Oktober 1945 (NAA: A705, 166/6/755 p35-36)
Japanse oorlogsmisdade, lêers
Die bemanning het 'n inwoner in 'n kano gevra of daar Japannese op die eiland is. Hulle is meegedeel dat daar geen was nie, maar by die landing is hulle uit 'n hinderlaag geskiet (Plt Off W.B. Bernie en Capt Evetson, 1st Australian Air Liaison). Die Japannese het toe na die vliegtuig geroei en die vlieënier, W/O J.M.T., geskiet en gewond. Bruin. Brown sterf 'n paar dae later aan siekte en wonde. Vliegtuie vernietig deur vyandelike optrede (vuur) & quot
"Ondervraging van Yoshimura Yashu, 27 Special Navy Base Unit" 3 Desember 1945 (NAA: A705, 166/6/755 p17)
ADF -reekse - A2 Supermarine Seagull & Walrus - Walrus II X9559
CWGC - Joseph Merrick Towers Brown
CWGC - Walter Burford Bernie
CWGC - Morris Glen Evensen
Dankie aan Edward Rogers vir navorsing en analise
Die Walrus is aanvanklik ontwikkel as 'n privaat onderneming in reaksie op 'n vereiste van die Royal Australian Air Force (RAAF) van 1929 om 'n vliegtuig van kruisers af te stuur, en is oorspronklik die Seemeeu V., hoewel dit in die algemene uitleg net soos die vorige Supermarine Seagull III lyk. Die bouwerk is in 1930 begin, maar weens Supermarine se ander verpligtinge is dit eers in 1933 voltooi.
Die enkelstap-romp is gemaak van aluminiumlegering, met vlekvrye staal smeedstukke vir die katapultspoele en -bevestigings. Metaalkonstruksie is gebruik omdat ervaring getoon het dat houtstrukture vinnig agteruitgegaan het onder tropiese toestande.  Die vlerke, wat effens teruggevee is, het spartels van vlekvrye staal en houtribbes gehad en was bedek met stof.  Die onderste vlerke is in die skouerposisie geplaas, met 'n stabiliserende vlot onder elkeen. Die horisontale stertoppervlaktes was hoog op die stertvin geplaas en aan weerskante vasgemaak deur N-stutte. Die vlerke kon op die skip gevou word, wat 'n opbergwydte van 173 voet (160 cm) en 173 voet (160 voet) gee. Die enkele 620 pk (460 kW) Pegasus II M2 radiale enjin was gehuisves aan die agterkant van 'n nacelle wat op vier stutte bokant die onderste vleuel aangebring is en met vier korter stutte aan die middelste gedeelte van die boonste vleuel vasgemaak is. Dit het 'n vierbladige houtskroef aangedryf in 'n opskorting. Die enjinkas bevat die olietenk, wat rondom die luginlaat aan die voorkant van die nacelle gerangskik is om as 'n oliekoeler te dien, en elektriese toerusting en 'n aantal toegangspanele vir onderhoud. 'N Aanvullende oliekoeler is aan stuurboordkant aangebring.  Brandstof is in twee tenks in die boonste vlerke gedra.  Die pusher -konfigurasie het die voordele daarvan om die enjin en die skroef verder uit die weg te hou wanneer dit op water werk en die geraasvlak in die vliegtuig te verminder. Die bewegende skroef was ook veilig weg van enige bemanning wat op die voorste dek staan, wat gedoen sou word wanneer 'n vasmeerlyn opgetel word.  Die enjin is met drie grade na stuurboord verreken om die neiging van die vliegtuig om te gaai as gevolg van ongelyke kragte op die roer wat veroorsaak word deur die draaikolk van die skroef, teen te werk.
'N Stewige aluminium stertwiel was omhul in 'n klein waterroer, wat aan die hoofroer gekoppel kon word om te ry of af te skakel vir opstyg en landing.
Alhoewel die vliegtuig gewoonlik met een vlieënier gevlieg het, was daar posisies vir twee. Die linkerposisie was die belangrikste met die instrumentpaneel en 'n vaste sitplek, terwyl die regterstoel weggevou kon word om toegang tot die neusgeweer-posisie via 'n kruipweg te gee.  'n Ongewone kenmerk was dat die stuurkolom nie op die gewone manier 'n vaste passtuk was nie, maar kon ontkoppel word aan een van die twee voetstukke op vloervlak. Dit het 'n gewoonte geword dat slegs een kolom in gebruik was en wanneer die beheer van die vlieënier na die medevlieënier oorgedra word, of andersom, sou die beheerkolom eenvoudig ontkoppel en oorhandig word. Agter die kajuit was daar 'n klein kajuit met werkstasies vir die navigator en radiooperateur. 
Bewapening bestaan ​​gewoonlik uit twee .303 in (7.7 mm) Vickers K -masjiengewere, een in elk van die oop posisies in die neus en die agterste romp, wat voorsiening maak vir die dra van bomme of dieptelading onder die onderste vlerke. Net soos ander vlieënde bote, het die Walrus mariene toerusting vir gebruik op die water gedra, insluitend 'n anker, sleep- en vasmeerkabels, drogues en 'n boothaak. 
Die prototipe is die eerste keer op 21 Junie 1933 deur die "Mutt" Summers gevlieg, vyf dae later, het dit op die SBAC -skou in Hendon verskyn, waar Summers die toeskouers (R. J. Mitchell onder hulle) laat skrik het deur die vliegtuig te lus.  Sulke aerobatics was moontlik omdat die vliegtuig gespanne was vir die lanseer van katapulte. Op 29 Julie het Supermarine die vliegtuig aan die Marine Aircraft Experimental Establishment in Felixstowe oorhandig. Gedurende die daaropvolgende maande is uitgebreide proewe uitgevoer, insluitend proewe aan boord Afstoot en Dapper uitgevoer namens die Royal Australian Navy en katapultproewe uitgevoer deur die Royal Aircraft Establishment in Farnborough, wat die eerste amfibiese vliegtuig ter wêreld geword het wat deur katapult met 'n volle militêre vrag gelanseer is,  bestuur deur Flight Lieutenant Sydney Richard Ubee. [Nota 1]
Die sterkte van die vliegtuig is in 1935 aangetoon, toe die prototipe aan die slagskip geheg is Nelson by Portland.  Met die opperbevelhebber van die huisvloot, admiraal Roger Backhouse, aan boord, het die vlieënier 'n water-afslag probeer doen, vergeet dat die onderstel in die afwaartse posisie was. [Nota 2] Die Walrus is onmiddellik omgedraai, maar die insittendes het slegs ligte beserings opgedoen, die masjien is later herstel en weer in diens geneem. Kort daarna het die Walrus een van die eerste vliegtuie geword wat op die instrumentpaneel 'n posisioneringsindikator op die onderstel gehad het.  Toetsvlieënier Alex Henshaw het later gesê dat die Walrus sterk genoeg was om sonder veel skade 'n opwaartse landing op die gras te maak (hy het ook gesê dat dit die "raserigste, koudste en ongemaklikste" vliegtuig was wat hy ooit gevlieg het). 
Wanneer hulle van 'n oorlogskip vlieg, word die Walrus teruggevind deur langsaan te raak en dan met 'n skeepskraan uit die see gehys. Die vliegtuig se hefwerktuig is in 'n kompartement in die vleuelafdeling reg bokant die enjin gehou-een van die Walrus-bemanning klim op die boonste vleuel en heg dit aan die kraanhaak vas. Landing en herstel was 'n eenvoudige prosedure in kalm waters, maar dit kan baie moeilik wees as die toestande moeilik is. Die gewone prosedure was dat die moederskip ongeveer 20 ° sou draai net voor die vliegtuig neerslaan en sodoende 'n 'gladde' kant van die skip skep waarop die Walrus kon uitsteek, gevolg deur 'n vinnige taxi tot by die stuur voordat die 'gladde' verdwyn. 
Die RAAF het in 1933 24 voorbeelde bestel van die Seagull V, wat vanaf 1935 gelewer is.  Dit is gevolg deur die eerste bestelling vir 12 vliegtuie van die RAF, geplaas in Mei 1935  met die eerste produksievliegtuig, reeksnommer K5772, vlieg op 16 Maart 1936. In RAF -diens is die tipe die Walrus genoem. Aanvanklike produksievliegtuie is aangedryf deur die Pegasus II M2: vanaf 1937 is die Pegasus VI van 750 en#160 pk (560 kW) aangebring.
Produksievliegtuie verskil in klein besonderhede van die prototipe. Die oorgang tussen die boonste dek en die kante van die vliegtuig is afgerond, die drie stutte wat die stertvliegtuig vasgemaak het, is verminder tot twee, en die agterste rande van die onderste vleuel is vasgemaak om 90 ° na bo te vou eerder as 180 ° na onder toe die vlerke gevou is , en die eksterne oliekoeler is weggelaat. 
'N Totaal van 740 Walrusse is in drie groot variante gebou: die Seemeeu V., Walrus ek, en die Walrus II. Die Mark II's is almal deur Saunders-Roe gebou en die prototipe het die eerste keer in Mei 1940 gevlieg. Hierdie vliegtuig het 'n houtromp, wat swaarder was, maar die voordeel was dat dit minder van die kosbare voorraad van ligmetaallegerings in die oorlog gebruik het.  Saunders-Roe sou voortgaan om onder lisensie 270 metaalmerke Is en 191 houtomhulde Mark II's te bou. 
Die opvolger van die Walrus was die Supermarine Sea Otter - 'n soortgelyke, maar kragtiger ontwerp. Sea Otters het die Walrusse nooit heeltemal vervang nie en het tydens die laaste deel van die oorlog saam met hulle in die lug-see-reddingsrol gedien. 'N Naoorlogse plaasvervanger vir beide vliegtuie, die Supermarine Seagull, is in 1952 gekanselleer, met slegs prototipes wat gebou is. Teen daardie tyd het helikopters oorgeneem van klein vlieënde bote in die lug-seereddingsrol. 
Die Walrus was liefdevol bekend as die "Shagbat" of soms "Stoomduif", laasgenoemde naam kom van die stoom wat geproduseer word deur water wat die warm Pegasus-enjin tref.
Hubert Carpenter was 'n taxibestuurder in New York wat by Humber, 'n eksentrieke oom (wat ook 'n mal wetenskaplike was), gewoon het. Humber het eksperimentele tegnologie gebruik om Hubert se fisiese vermoëns te verbeter. Blykbaar het die dowwe persoon besluit om niks meer met sy magte te doen as om 'n lewe van klein misdaad te maak nie.
& quot. The whole Wing had had an op, and we were just getting refuelled. And we were right on the coast, good spot.