Borsel met roem: Huil saam met Wilco se Jeff Tweedy - Interessant
Borsel met roem: Huil saam met Wilco se Jeff Tweedy
Wilco-tromspeler Glenn Kotche, links. Jeff Tweedy, swart pet. Brittany Shoot snik uit die raam.
Brittany Shoot vertel 'n ontstellende ervaring van ontmoeting met 'n afgod en die verlies van emosionele beheer.
Herfs 2002, Iowa City, IA. VSA
My tweede jaar van die universiteit-helde Wilco het deur die stad gekom.
Nadat ek die vorige jaar die orkes opgevolg het en shows so ver as Boulder en Indianapolis getref het, was ek veral opgewonde dat ek as een van die bestuurders van die radiostasie die kans sou kry om na die vertoning my afgode te ontmoet. , sleg klankdigte studentebalansaal.
Ek het al my Wilco-fanaties van Chicago uitgenooi. Hulle het die dag voor die konsert in 'n stasiewa aangekom, op die mal tapyt in my besonderse woonstel geslaap, en in die ure voor die voorstelling het ons bende van agt in die middel van die stad rondgeslinger en tyd vermoor.
Om die Record Collector in te gaan, het ons lewens verander. Teen die snobbejaan en destyds tragies ongeïnteresseerd in viniel, was dit net die tweede keer dat ek die moeite gedoen het om in te gaan, hoewel 'n vriend daar werk en daardie middag agter die toonbank was. 'Kyk agter!' fluister sy na my, met die oë wyd soos sy van my afkyk, na die agterkant van die klein winkeltjie en weer terug. Jeff Tweedy blaai deur stowwerige kratte van kartonmoue.
Ek is die meisie met donker hare in die middel hier. Dis
moontlik dat die beeld nie my tranerige oë vertoon nie,
maar hulle is in my geheue geslinger.
As 'n boodskap van wat aan my vriende gebeur het, vries ons agtereenvolgens, saamgevoeg aan die voorkant van die diep, smal winkel. Daar was nêrens heen nie. Ek stap vorentoe sonder om te dink en benader die lewende legende. Toe hy opkyk, bars ek in trane uit.
Jeff Tweedy staar na my, 'n mengsel van afgryse en verleentheid, terwyl ek probeer om myself bymekaar te kry.
'Ek is regtig ... lief vir jou musiek ...' het ek gestotter, en kon nie oogkontak maak nie.
'Moenie huil nie,' het hy aangedring, duidelik ongemaklik en gewens dat daar 'n makliker ontvlugting sou wees as die nou ver wegdeur aan die oorkant van die langwerpige winkel. Sy bandmaats het ons senuagtig dopgehou. Ek haal diep asem en probeer weer.
'My vriende het almal van Chicago af gekom vir die show,' sê ek en beduie na my verbluffende houding as bewys.
Hy knik en begin na hulle toe beweeg. Ek stap saam met hom terwyl my empatiese vriend, die winkelklerk, met haar digitale kamera vorentoe stap. Terwyl ek my aanmekaar trek, het ons groep voor die winkel bymekaargekom en 'n aantal foto's van die jong groep groepies en die seminale folk-rockgroep opgeslaan.
Die foto's bied 'n vreemde blik op ons kollektiewe geskiedenis; die meeste van ons lyk verward en onaangenaam - insluitend die orkeslede. Die skoot van Jeff Tweedy en my is toepaslik vaag. By die ander is my gesig rooi, gestreep van trane en oorskadu van skaamte. Ek sal nooit oorleef nie.
Dit is die tweede in 'n gereelde reeks MatadorNights wat deur u moontlik gemaak word! Selfs as u nie kan skryf nie, kan u deelneem. Vind uit hoe by Brush With Fame: Your Stories Wanted.
Het jy 'n woord van troos vir Brittany? Laat weet haar in die kommentaar hieronder.
Kyk die video: Jeff Tweedy. Lets Go So We Can Get Back: A Memoir of Recording and Discording with Wilco, Etc.