Die Skrif leer ons dat dit nie slegs die grootheid of die opregtheid van ons geloof is wat deurslaggewend is nie, maar eerder dít waarin ons ons geloof plaas. Dit is wie, of waarin ons glo, wat regtig saak maak en op die ou einde deurslaggewend is. Geloof kan so sterk wees soos jy wil, maar as dit op leuens en dwaling gegrond is, is dit sonder hoop en lei dit tot niks…
Iemand het eendag vir my gesê: “jy het daardie tipe geloof, maar ek nie.” Mense glo op verskillende maniere. ’n Mens hoor: “Wát jy glo is nie belangrik nie, solank jy net glo.” Ek hoop almal verstaan dat dit absolute onsin is. Die Christelike geloof gaan nie oor lekker gevoelens nie. Dit gaan nie oor filosofieë en idees nie. Dit is ook nie ’n soeke na ’n soort finale waarheid en doel nie. Dit is nie een van baie opsies wat jou help om die lewe te kan hanteer nie, of wat jou na rykdom en sukses lei nie. Die Christelike geloof is ’n historiese geloof. Dit is gegrond op – en word bevestig deur – ware historiese gebeure wat plaasgevind het. Dit draai daarom om jou oë op Jesus te hou, wat regtig gelewe het, regtig gesterf het, en regtig opgestaan het. Mense word nie geroep om te glo nie, maar om in Jesus te glo! En daar is ’n gróót en belangrike verskil…
“…met ons eie oë het ons Hom in al Sy majesteit gesien.” Hierdie gelowiges is deur Paulus en Petrus onderrig. Hulle het wonderlike verhale van Jesus se lewe, Sy lering en Sy wonderwerke gehoor. Hulle is oor Sy dood en opstan-ding ingelig. Petrus sê dat sy onderrig hieroor nie berus op ’n tweedehandse storie wat hy iewers gehoor het nie, maar op die feit dat hy ’n ooggetuie was.
As Christene moet ons sterk staan.
Die teenstrydigheid van ons geloof
MAAR tog kan ons God ken in ‘n intieme persoonlike liefdevolle verhouding, sonder dat ons alles van Hom verstaan!
Tweedens, hoe teenstrydig is die verskille en selfs die liefdeloosheid tussen Jesus-mense in die kerk nie? Hoekom stem ons nie oor alles saam in die kerk nie? Hoekom hou ons nie ewe veel van ons mede-gemeentelede nie? Hoekom is daar so baie verskillende kerke? Hoekom verstaan gelowiges in dieselfde kerk die Bybel verskillend?
MAAR tog verander die inwonende Gees se onvoorwaardelike liefde ons, dat ons met nuwe oë mekaar met liefde aanvaar!
Derdens is daar met tye verwarring en twyfel binne-in ons oor wat ons presies glo en waarvan ons seker is. Ons skram weg om dit te erken, ons praat nie graag daaroor nie, of baie mense vermy hierdie teenstrydigheid in hulle geloofslewe. Daar is die werklikheid van onbeantwoorde gebede. Daar is die vrae in tye van swaarkry vir Jesus-mense. En die onregverdigheid wat opregte kinders van die Here baie keer moet verduur.
MAAR tog kan elkeen van ons innerlike vrede, geluk en liefde in Hom vind!
Ja, dit is botsende waarhede: ons is Jesus-mense “wat niks het nie, en tog besit ons alles.”
Vang jou stories vas
Ja, die Bybel herinner ons om te vertel van die stories wat God deur ons skryf. Psalm 66 vertel van Israel se storie – van daardie dag toe hulle droogvoets deur die see geloop het. En die psalmdigter vertel: “Kom hoor wat God gedoen het, kom hoor van sy magtige dade onder die mense …”
Soms neem dit ’n daadwerklike poging om te besef hoe God se lewende water die strome van jou lewe beïnvloed het. En om dit dan vir jouself in storievorm vas te vang sodat jy vir ander daarvan kan vertel.
Soms neem dit ’n goeie vriend om jou te herinner: “Onthou hoe God daardie tyd vir jou deurgekom het …” en jou só help om die storielyn in jou stormwaters te herken.
Hoe jy ook al jou stories beleef, vang dit vas. Bêre dit in houers om dit weer en weer te vertel. Dan sal jy saam met diegene wie se stories ons so graag in die Bybel lees, kan sê: “Loof die Here. Roep Hom aan! Maak aan die nasies bekend wat Hy gedoen het. Sing liedere, sing tot sy eer, vertel van al sy magtige dade.” (1 Kron. 16:8—9)
— Francine van Niekerk is redakteur van LiG
Ons is immers gered, en ons het nou hierdie hoop. Wat ‘n mens al sien, hoop jy tog nie meer nie. Wie hoop nog op wat hy reeds sien? Maar as ons hoop op wat ons nie sien nie, wag ons daarop met volharding.
– Ons wonderlike skepping is “out of this word”. Die wonder van die heelal, die wetenskap, al die dinge wat lewe moontlik maak, die volmaaktheid van die natuur, die voëltjies wat versorg word… as ek hierna kyk, dan moet ek glo.
– Die manier wat ander Christene deur die lewe gaan, byna asof daar een of ander kode in hulle harte geskryf staan, laat my glo. Dis vreemd dat mense wat tot bekering kom, dieselfde geestelike taal praat. Dit móét wees, want die kode is Jesus… as ek dit sien, dan moet ek glo.
– Gebed. Die effek van gebed is alombekend. Het God al jou gebede verhoor? Gebed is eintlik ’n misterieuse iets, maar dit wérk… as ek dit beleef, dan moet ek glo.
– Die effek wat die Woord van God op mense het, is verstommend. Baie, baie mense het al tot bekering gekom deur net die Bybel te lees… as ek dit lees, dan moet ek glo.
Is geloof sinoniem met twyfel?
Mens sou lank met Wilhelm kon gesels oor sy verstaan van die evangelies vanuit ’n geslote geskiedenisbeskouing. Ook sou jy met hom kon gesels oor sy subtiele taal-spel (soos sy keuse vir rasionele taal waarmee gelowiges omskryf word wat Bybelse waarhede glo [hulle word selfs getipeer as tradisievastes], terwyl hy deurgaans empatieke emosionele terminologie vir homself gebruik). In dieselfde asem sou dit ’n interessante gesprek wees om te hoor hoe Wilhelm uit die hoek ontsnap wat hy vir homself bou met sy keuse vir geloof as ’n mistieke ervaring van God en ’n gepaardgaande verskilmaak in ander se lewens, “…eerder as om eindeloos oor korrekte geloofswoorde te redeneer en onverdraagsaam te raak as ander se geloofstaal jou nie aanstaan nie.” Terwyl Wilhelm ingrypende teologiese uitsprake oor die van die Christendom loslaat, isoleer hy homself met sulke woorde by voorbaat teen enige indringende kritiek, as sou dit per implikasie liefdeloos wees.
Twyfel is ’n realiteit. Die meeste van ons begryp dus iets van Wilhelm se eie worstelinge. Daarom is dit goeie nuus dat die kerk ook bedoel is vir mense wat stoei en roei met die waarheid. Nêrens is daar bordjies in die kerk van Christus met woorde wat uitroep: “Slegs nie-twyfelaars en uitgesorteerdes welkom” nie. Maar dan mag twyfel ook nie nuwe “morele hoëgrond” word wat die ware evangelie muilband nie. Twyfel is nie ’n deug nie. Dis nie ’n toestand om te omhels asof dit die nuwe in-ding is om te doen nie. Twyfel is ’n plek om vanuit te groei, anders raak twyfel toksies. Die korrekte roete hieruit is steeds daardie ou bekende lied: “Al my twyfel bring ek Jesus!” Wanneer ons saam met Tomas in Jesus vasloop, praat ons graag sy belydenis agterna: “My Here en my God.”
Maar, ongetwyfeld was die lokvalle van krag altyd ’n groot bedreiging in sy omgewing. Toe het Paulus ’n onverwagte rusie met ’n plaaslike kerkleier in Korinte. Die gevolg: hy het vernederd die stad verlaat, met ’n gekneusde ego (2 Kor 2, 7).
Om sout in sy wonde te vryf kom daar toe ook kort daarna ’n klomp flambojante predikers na die kerk in Korinte. Hierdie ‘show stoppers’ het al die nodige wonderwerke en geestelike truuks in hul moue gehad om plaaslike gelowiges uit hul swaarverdiende geld te beïndruk (2 Kor 10-13). Geen wonder dat hulle grappies gemaak het dat wanneer Paulus by hulle is, is “hy mak en beteken sy woorde niks” nie (2 Kor 10:10).
Paulus het God drie keer in gebed genader, en gevra dat Hy hierdie swakhede en ander lyding wat hy moes verdra ter wille van Christus verwyder, soos hy ons vertel in 2 Korintiërs 12. Hy wou dringend sy Simson-agtige geestelike krag terug. En toe antwoord God en leer vir Paulus dat dit nie meer gaan oor krag nie, maar oor die paradoks van Goddelike krag in menslike swakheid! Hierdie openbaring verander toe die hele verloop van Paulus se bediening. Hy het ’n paar waardevolle lesse geleer wat ons almal ernstig moet opneem:
Les een: God is die enigste Kragbron in die kerk. Dit gaan nooit oor ons nie! Ons is net die krag–kabels, beslis nie die bronne van krag nie.
Les twee: Ons hoef nie die krag van God te ervaar voordat Hy kan werk nie. Die meeste van die tyd werk God ten spyte van wat ons sien, voel of ervaar. Die feit is, ons sal altyd ’n gebrek aan geestelike krag ervaar, want ons is net die krag–kabels en nie die bron van krag nie. Paulus het hierdie les op die harde manier geleer. In vandag se magshonger kerk–omgewing, belaai met kompetisie vir meer lidmate, met die beste eredienste in die stad, en groter geboue, meer geld, ensovoorts, moet ons ook hierdie les ernstig opneem, anders sal ons blind wees vir die lokvalle van oppervlakkige geestelike krag.
Les drie: Gelowiges is verspreiders van die grootste krag in die heelal. Ons dra ongelooflike hoeveelhede krag vanaf God in sy gebroke wêreld in. In Efesiërs 1:18-20 bid Paulus dat God ons oë sal oopmaak om te besef dat dieselfde krag aan die werk is in ons, as wat Jesus Christus uit die dood opgewek het. Praat van geweldige krag wat voortdurend aan die werk is in en deur ons!
Les vier: Die klem is nooit op die krag–kabels nie, maar op die ontvangers aan die ander kant. Wanneer God se krag vloei deur ons, word die resultate uiteindelik duidelik in die lewens van diegene vir wie God wil hê ons moet dien en versorg. Ons is God se lewende geskenke aan sy stukkende wêreld en sy kerk. As ons getrou is aan ons roeping, sal ander sy oorvloed en seëninge ervaar. Ons is swak dienaars van Christus wat genoeg moet omgee vir ander om sy krag van Goddelike genesing na hulle te laat vloei.
Les vyf: Ons moet verbind bly tot die Goddelike kragtoevoer te alle tye. Alle krag kom van God (2 Kor 4:07). Sy krag kan nie vervals word nie. Solank as wat ons geanker bly in Christus, sal God strome van lewende water deur ons laat vloei (Johannes 7:38). Die feit is, ons is nie die eind–verbruikers van sy krag nie, maar wel die voltydse verspreiders daarvan.