Ek het ’n dorre woestyn verwag, maar toe reën dit op drie van die dae! Die vierde nag het ons in die noorde van die park in die Gharagab-wilderniskamp geslaap.
TOAST SÊ: Dis besonders om ons droë parke in die reënseisoen te sien – ’n transformasie vind voor jou oë plaas. Uit ’n fotograaf se oogpunt is dit ook lekker, want jy kry die geleentheid om ongewone foto’s te neem.
Mét die weerkaatsing is dit sommer ons wenfoto hierdie maand! Gelukkig was die weerkaatsing nog sigbaar genoeg in die voorgrond. Jy wil tog steeds die spieëlbeeld duidelik kan uitmaak. Die lae hoek waaruit sy die foto kon neem – danksy haar man wat die kar so mooi vir haar gedraai het – was ook belangrik.
Die spesialismodusse word gewoonlik aangedui met een of ander ikoon op ’n draaiwieletjie op jou kamera, soos die makromodus, of die een vir landskappe, portrette, aksie of selfs vir sonsondergang, of kunsmatige beligting (soos byvoorbeeld vir ’n vuurwerkvertoning).
Hierdie spesialismodusse sorg dat die kamera outomaties die werk vir jou doen binne sekere omstandighede. Wanneer jy voëls afneem, wil jy tipies inzoem, daarom het jy ’n hoë sluiterspoed nodig om kameraskud te beperk. Nog ’n rede waarom jy ’n vinnige sluiterspoed soek, is ingeval die voël aan die beweeg is.
Ek is gek oor die weerkaatsing in die water – simmetrie is altyd goed vir ’n foto, want dit verdubbel die mooigeit!
Ek het ’n klein besigheid waar ek oogstukke vir Leicas vervaardig. My kliënte is hoofsaaklik oorsee en ek het al heelwat onderhoude met fotograwe gedoen waarvan daar ’n paar op my webtuiste is (walterleica.com).
Al my lense kom uit die 1950’s, die dae toe lense nog met die hand geslyp is. Ek hou van swart-wit-foto’s: Ek voel sekere voorwerpe word beter blootgestel daarmee. Dit laat jou gedagtes meer vryheid toe – kleur beperk dit. Dis amper soos om ’n storie oor die radio te hoor.
TOAST SÊ: Walter het ’n punt beet. Swart-wit-foto’s wys jou op die nuanse van ’n toneel. Kyk hoe jou oog nou geboei word deur die verskillende skakerings grys, veral sigbaar in die blare (wat andersins groen of bruin sou wees).
Die ander aspek wat dikwels versterk word in ’n swart-wit foto, is tekstuur. Die blare, boombas, klipmuur en die kartels van die hekkie sorg dat daar g’n “dooie” hoek in dié raam te bespeur is nie.
Onthou dat jy met sommige D-SLR-kameras ook ou lense uit die filmera kan gebruik. Jy sal harder moet werk en self die f-stop en sluiterspoed moet stel, want die kontakpunte tussen ’n ou lens en ’n nuwe kamera “praat” nie altyd met mekaar nie. Jy sal dus die beligting self moet interpreteer, of ’n afsonderlike ligmeter moet inspan.
Jy kan ook ’n tweede kamera (moderne D-SLR of soortgelyk) gebruik om die lig te meet, en dan met die handmodus die beligting dienooreenkomstig verstel op die kamera waarop jy met die ou lens skiet. Daai sak vol ou lense in jou oupa se hangkas kan ’n skatkis wees! Gaan eksperimenteer gerus. ’n Puik foto, Walter, en dankie dat jy die vlag swaai vir swart-wit-fotografie!
TOAST SÊ: Als gaan hier oor perspektief en fokusdiepte. Linda-Mari sou nooit dieselfde effek kon kry deur die foto uit ’n staande posisie te neem nie: Deur plat te gaan lê het sy op dieselfde vlak as die krap gekom en dís wat die foto karakter gee.
Dit voel nou asof ons by die krap aan huis is. (Gaan ons dalk binnegenooi word vir ’n koppie tee?) Die fokusdiepte versterk hierdie effek, want die fokus is nét op die krap se ogies (en so ’n halwe been wat aan die kant uitsteek).
Die agtergrond is uit fokus gegooi (Linda-Mari se lensopening was f4.8) en die krap – wat dieselfde kleur as die sand is – sal nie in die agtergrond “verdwyn” nie. Wat eet jy vir aandete, Krap? Oorskiet dalk?
ZELDA SKRYF: Dit het als begin toe ek en my kêrel foto’s wou neem in ’n veld vol geel blommetjies. Ons het gedink die blommeseisoen is verby, maar ná ’n bietjie navorsing het ons besluit dat die Caledon-distrik dalk iets kan bied.
Ons het ’n vriendin, wat ’n danseres is, oorreed om vir ons model te speel vir die dag. Ná ’n hele rukkie se gesoek na ’n mooi stuk veld vol blomme het ons hierdie plek opgespoor. Ons het die vriendin gevra om in die veld te dans, maar dis natuurlik nie die maklikste ding om te doen nie.
Instagram is ’n puik app (maar pasop, dis verslawend!) waar jy ander fotograwe se werk van reg oor die wêreld kan volg. Soek inspirasie by ander mense wat nes jy probeer om hulle fotografie-vaardighede te verbeter.
Soms is jou “uit die boks” ’n ander ou se “doodgewoon,” maar sorg dat jy nie as fotograaf stagneer nie – of jy nou 14 of 64 jaar oud is... Zelda hét “uit die boks” gedink. Sy en haar kêrel het vooraf ’n visie met hulle foto-ekskursie gehad, maar hulle moes dit aanpas toe Plan A nie uitgewerk het nie. Plan B was toe beter!
Deur net op die persoon se voete te fokus word hierdie nou iets aweregs wat bo ander foto’s uitstaan. Almal neem iemand af in ’n see van blomme – maar wie neem net die voete af? Zelda!
TOAST SÊ: Jissie, Clint, wat ’n goeie aksiefoto! Kyk, dit help dat Clint die regte toerusting het (sy kamera én lens is van die beste wat jy kan kry), maar foto’s soos hierdie word nie net deur toerusting geneem nie.
Clint is ’n gesoute watergatsitter en kon met die eerste oogopslag sien die grootjagarend is waarskynlik hier om besigheid te doen. Hy was dus gereed.
’n Goeie natuurfotograaf moet ook ’n student van die natuur wees. Jy moet na die groter prentjie kyk. Hoekom raas die voëltjies in ’n spesifieke boom? Dalk is daar ’n slang of tierboskat verskuil.
Hoekom kyk al die rooibokke heeltyd sóóntoe? Dalk lê ’n luiperd laag in die lang gras. ’n Roofvoël soos die grootroofarend is nie iets wat vir kwaadgeld bo ’n watergat rondvlieg nie. As hy net kom drink of bad het, sou hy gekom en gegaan het.
’n Goeie reisfoto plaas die kyker dáár. Jy voel deel van die aksie. Deur die persoon op die rand van die afgrond af te neem slaag Fred daarin om jou te laat voel asof dit jý is wat so in die dieptes in aftuur.
Die teenwoordigheid van ’n mens bring ook ’n bietjie gevoel na die toneel. ’n Mens dink wye gedagtes by só ’n natuurwonder, en wanneer ek na Fred se foto kyk, is dit asof ek ook vir ’n oomblik dieper oor die lewe wil dink.
Hoekom? Ons plaas elke maand ’n keur van lesersfoto’s. Moenie skaam wees nie – krap ’n bietjie daai foto’s uit wat jy op jou rekenaar opgaar en stuur hulle vir ons!
Moenie lêers stuur wat groter as 4 MB is nie – as ons ’n groter weergawe soek, sal ons daarvoor vra. Gee die fotograaf se naam, van, tuisdorp en kontaknommer. Stuur ook inligting oor waar en hoe die foto geneem is en watter toerusting gebruik is. As jy die foto op enige manier gemanipuleer het, vertel ons wat jy gedoen het.