Met: Dora van der Groen; Ann Petersen; Rosemarie Bergmans; Julienne de Bruyn.
Draaiboek: Lieven Debrauwer en Jaak Boon.
Regie: Lieven Debrauwer.
Hierdie vaardige Vlaamse meesterwerkie het my ontglip terwyl dit in die kunsteaters gedraai het; ek het dit lank n� vrystelling eers te sien gekry. Maar dit dryf my tot verslagdoen!
Die aanbieding is bedrieglik eenvoudig, maar n les vir filmmakers wat met redelik min hulpbronne oor die weg moet kom.
Pauline (Van der Groen) is een van vier bejaarde susters, maar sy is die problematiese een, aangesien sy erg verstandelik gestrem is. Sy kan beslis nie sonder toesig oorleef nie sy kan dan nie eens self haar veters vasmaak, haar brood smeer en sny of eenvoudige boodskappe korrek oordra nie. Sy woon by sus Martha (De Bruyn), wat haar soos die Bybelse Martha bedien.
Pauline is egter behep met haar suster Paulette (Petersen), wat n deftige klereboetiek bedryf, alleen bokant die winkel woon en n pienk bestaan voer letterlik (pragtige stelinkleding hier!). Wanneer Pauline slagter toe gestuur word, verontagsaam sy alle opdragte en gaan maak eers n draai by die boetiek.
Op n dag kom sy vervaard in die boetiek ingestorm en vertel Paulette dat n goeie koppie gebreek het. Nadere ondersoek bring aan die lig dat Martha letterlik dood neergeslaan het. Die begrafnis laat die vierde suster uit die houtwerk kruip die jongste, Cecile (Bergmans), wat in Brussel woon met n Franse minnaar.
N�g Paulette n�g Cecile kan of wil na Pauline omsien, maar Martha se testament laat hulle wel probeer. Hulle vind dit albei moeilik om die nodige aanpassings te maak, en Pauline is natuurlik nie daartoe in staat om haar w�reld aan te pas nie. Hoewel die draaiboek n mens laat met n vermeende oplossing, is die slot oop en meerduidig.
Dis juis die onopgesmukte wyse waarop die karakters se klein maar komplekse lewens uitgebeeld word wat die draaiboek n kragtoer maak. Wanneer Paulette se loopbaan as die dorpie se amateur-operette-diva tot n einde kom, word sy bedank, maar voor sy kan omdraai nadat die gordyn gesak het, het al haar maats verdwyn. Die kamerawerk op di� oomblik is ook besonder knap: sy word van bo afgeneem, sodat haar gesig verberg is onder die groot pruik.
Tegnies is die prent vaardig: benewens die kamerawerk is die redigering ook besonders, veral waar Pauline die blomme water gee op maat van Tsjaikofski se Blommewals.
Die deurweefde temas van oudword en gestremdheid laat n mens lank n� die slottitels nog nadink. Ernstige fliekvlooie moet alles in die stryd werp om hierdie prent te sien te kry. Dit is n besondere en rare prestasie. boontoe