Oor liefde: tussen emosie en intellek (kolom 22) - Rabbi Michael Avraham
Oor liefde: tussen emosie en verstand (Kolom 22)
16 opmerkings	/ 19 Elul 09 - 2016/XNUMX/XNUMX 26 / 06 / 2019
In hierdie week se Torah-gedeelte (en ek smeek) verskyn die parsha "En wees lief vir die Here jou God" uit 'n voordrag van Shema, wat handel oor die gebod om die Here lief te hê. Toe ek vandag die oproep hoor, het ek van die gedagtes wat ek in die verlede gehad het oor liefde in die algemeen, en die liefde van God in die besonder, onthou en ek het 'n paar punte daaroor opgeskerp.
Tussen emosie en verstand in besluite
Toe ek by 'n yeshiva in Yeruham skoolgehou het, was daar studente wat my gevra het oor die keuse van 'n maat, of ek die emosie (hart) of die verstand moet volg. Ek het hulle geantwoord dat slegs na die verstand, maar dat die verstand moet in ag neem wat die hart voel (die emosionele verbintenis, die chemie, met die maat) as een van die faktore in sy besluit. Besluite op alle gebiede moet in die gedagtes geneem word, en die hart se taak is om insette in te sit wat in ag geneem moet word, maar nie besluit moet word nie. Daar is twee moontlike redes hiervoor: een is tegnies. Om agter die hart aan te loop kan tot verkeerde resultate lei. Emosie is nie altyd die enigste of belangrikste faktor in die saak nie. Die verstand is meer gebalanseerd as die hart. Die tweede is aansienlik. Wanneer jy die leisels oorgee, besluit jy nie regtig nie. 'n Besluit per definisie is 'n verstandelike aksie (of eerder: vrywillig), nie 'n emosionele een nie. 'n Besluit word geneem deur bewustelike oordeel, terwyl die emosie vir homself ontstaan ​​nie uit my eie oordeel nie. Trouens, om agter die hart aan te loop is glad nie 'n besluit nie. Dit is 'n besluiteloosheid maar om die omstandighede jou agterna te laat sleep waar dit ook al mag wees.
Tot dusver is die aanname dat hoewel liefde 'n hartsaak is, is die keuse van 'n maat nie net 'n kwessie van liefde nie. Soos genoem, is emosie maar een van die faktore. Maar ek dink dit is nie die hele prentjie nie. Selfs liefde self is nie net 'n emosie nie, en miskien is dit nie eers die hoofsaak daarin nie.
Oor liefde en wellus
Toe Jakob sewe jaar lank vir Ragel gewerk het, sê die skrif: "En daar sal in sy oë 'n paar dae wees in sy liefde vir haar" (Genesis XNUMX:XNUMX). Die vraag is bekend dat hierdie beskrywing blykbaar die teenoorgestelde van ons gewone ervaring is. Gewoonlik wanneer 'n mens lief is vir iemand of iets en hy moet vir hom wag, lyk elke dag vir hom na 'n ewigheid. Terwyl die vers hier sê dat sy sewe jaar diens vir hom 'n paar dae gelyk het. Dit is heeltemal die teenoorgestelde van ons intuïsie. Dit word algemeen verduidelik dat dit is omdat Jakob vir Ragel liefgehad het en nie homself nie. Iemand wat iets of iemand liefhet en dit vir homself wil hê, plaas homself eintlik in die middel. Dit is sy belangstelling wat vervulling vereis, daarom is dit moeilik vir hom om te wag totdat hy dit wen. Hy is lief vir homself en nie sy maat nie. Maar as 'n man sy lewensmaat liefhet en sy optrede word vir haar gedoen en nie vir hom nie, dan lyk selfs jare se werk vir hom 'n klein prys.
Don Yehuda Abarbanel in sy boek Conversations on Love, asook die Spaanse filosoof, politikus en joernalis Jose Ortega i Gast, in sy boek Five Essays on Love, onderskei tussen liefde en wellus. Albei verduidelik dat liefde 'n sentrifugale emosie is, wat beteken dat sy kragpyl na die persoon na buite kyk. Terwyl wellus 'n sentrifugale emosie is, dit wil sê die kragpyl draai van buite na dit, na binne. In liefde is hy wat in die middelpunt is die geliefde, terwyl in wellus hy wat in die middel is die minnaar (of wellus, of wellus) is. Hy wil vir homself 'n minnaar oorwin of wen. Hieroor het ons verkenners al (daar, daar) gesê: 'n Visser is lief vir vis? Ja. So hoekom eet hy hulle?!
In hierdie terminologie kan gesê word dat Jakob vir Ragel liefgehad het en nie na Ragel begeer het nie. Wellus is besitlik, wat beteken dat die wellus iets anders tot sy beskikking wil stel waarna hy begeer, dus kan hy nie wag dat dit reeds gebeur nie. Elke dag lyk vir hom na 'n ewigheid. Maar die minnaar wil vir 'n ander (die geliefde) gee, daarom pla dit hom nie om vir jare te werk as dit is wat nodig is vir dit om te gebeur nie.
Miskien kan 'n ander dimensie by hierdie onderskeid gevoeg word. Die mitologiese metafoor vir die ontwaking van liefde is die kruis van Cupido wat in die hart van die minnaar vasgesteek is. Hierdie metafoor verwys na liefde as 'n emosie wat in die hart van die minnaar ontstaan ​​as gevolg van een of ander eksterne faktor. Dit is nie sy besluit of oordeel nie. Maar hierdie beskrywing is meer geskik vir wellus eerder as liefde. In liefde is daar iets meer wesenlik en minder instinktief. Selfs al blyk dit dat dit uit homself ontstaan ​​sonder wette en reëls en sonder diskresie, kan dit 'n latente diskresie wees, of die resultaat van geestelike en geestelike werk wat die oomblik van sy ontwaking voorafgegaan het. Die verstand wat deur my gebou is, word wakker gemaak as gevolg van die manier waarop ek dit gevorm het. In liefde is daar dus, anders as in wellus, 'n dimensie van diskresie en begeerte en nie net 'n emosie wat instinktief onafhanklik van my ontstaan ​​nie.
Liefde vir God: Emosie en verstand
Maimonides behandel die liefde van God op twee plekke in sy boek. In die basiese wette van die Tora bespreek hy die wette van die liefde van God en al die afgeleide daarvan, en ook in die wette van bekering herhaal hy dit kortliks (soos in ander onderwerpe wat weer in die wette van bekering terugkom). Aan die begin van die tiende hoofstuk van die Teshuvah handel hy oor die werk van die Here vir haar naam, en onder andere skryf hy:
A. Laat niemand sê dat ek die gebooie van die Torah doen en met die wysheid daarvan omgaan sodat ek al die seëninge wat daarin geskryf is, kan ontvang of sodat ek die lewe van die volgende wêreld kan hê, en terugtrek van die oortredings wat die Torah gewaarsku het teen sodat hierdie een wat so werk 'n werker van vrees is en nie die deug van die profete nie en nie die deug van die wyses nie, en God werk nie op hierdie manier nie, maar die volke van die land en die vroue en klein mense wat hulle opvoed om in vrees te werk totdat hulle vermeerder en uit liefde werk.
B. Die werker van liefde handel met Torah en Matzah en wandel in die paaie van wysheid, nie vir enigiets in die wêreld nie en nie uit vrees vir die kwaad nie en nie om die goeie te beërwe nie, maar doen die waarheid omdat dit waarheid is en die einde van die goeie wat kom, want daarvan, en hierdie deug is 'n baie groot deug waarvolgens Hy geliefd was, maar nie uit liefde nie en dit is die deug waarin die Heilige deur Moses geseën is dat daar gesê is en jy het die Here jou God liefgehad, en terwyl 'n man die Here die regte liefde liefhet, sal hy dadelik al die matzas uit liefde maak.
Maimonides identifiseer in sy woorde hier tussen die werk van God en die naam daarvan (d.w.s. nie vir enige eksterne belangstelling nie) met die liefde vir hom. Boonop definieer hy in Halacha B die liefde van God as om die waarheid te doen omdat dit waarheid is en nie om enige ander rede nie. Dit is 'n baie filosofiese en koue definisie, en selfs vervreemdend. Hier is geen emosionele dimensie nie. God se liefde is om die waarheid te doen, want hy is die waarheid, en dit is dit. Daarom skryf Maimonides dat hierdie liefde die deug van die wyse is (en nie die sentimentele nie). Dit is wat soms die "intellektuele liefde van God" genoem word.
En hier, dadelik in die volgende halakha, skryf hy heeltemal die teenoorgestelde:
derde. En hoe is die regte liefde is dat hy Gd 'n baie intense en baie intense liefde sal liefhê totdat sy siel aan die liefde van Gd gebind is en altyd daarin misgis word soos die siekes van liefde wie se verstand nie vry is van die liefde van daardie vrou en hy vergis hom altyd daarin op sy sabbat Hieruit sal die liefde van God wees in die harte van sy minnaars wat altyd daarin dwaal soos beveel met jou hele hart en met jou hele siel, en dit is wat Salomo gesê het deur 'n gelykenis dat ek siek is van liefde, en elke lied van die gelykenisse is vir hierdie doel.
Hier is liefde so warm en emosioneel soos 'n man se liefde vir 'n vrou. Net soos beskryf in die beste romans, en veral in Hooglied. Die minnaar is siek van liefde en dwaal altyd daarin. Hy kon haar aandag op geen oomblik aftrek nie.
Hoe hou dit alles verband met die koue intellektuele prentjie wat in die vorige halakha beskryf is? Was Maimonides deurmekaar, of het hy vergeet wat hy daar geskryf het? Ek sal daarop let dat dit nie 'n teenstrydigheid is wat ons gevind het tussen twee verskillende plekke in sy geskrifte, of tussen Maimonides en wat in die Talmoed gesê word nie. Daar is twee nabye en opeenvolgende wette hier wat heeltemal verskillende tale van mekaar praat.
Ek dink 'n mens moet hier oppas vir 'n winsmislukking in komplementêre dekodering. Wanneer jy 'n gelykenis bring om iets te illustreer, bevat die gelykenis baie besonderhede en nie almal is relevant tot die boodskap en die gelykenis nie. Mens moet die hoofpunt opspoor wat die gelykenis kom leer het, en nie die res van die besonderhede daarin te eng neem nie. Ek dink dat die gelykenis in Halacha XNUMX kom om te sê dat alhoewel die liefde van God intellektueel en nie emosioneel is nie, moet dit altyd verkeerd wees en nie van die hart afgetrek word nie. Die gelykenis leer die permanensie van liefde soos in die liefde van 'n man vir 'n vrou, maar nie noodwendig die emosionele aard van romantiese liefde nie.
Voorbeeld van bekering, versoening en vergifnis
Ek sal weer vir 'n oomblik terugkeer na die gelukkige tydperk van Yeruham. Terwyl ek daar was, is ek deur die omgewingshoërskool in Sde Boker genader en gevra om met die studente en personeel te praat tydens die Tien Dae van Bekering oor Versoening, Vergifnis en Vergifnis, maar nie in 'n godsdienstige konteks nie. Ek het my opmerkings begin met 'n vraag wat ek aan hulle gerig het. Gestel Ruben het vir Simon geslaan en hy het gewete daaroor, daarom besluit hy om hom te gaan paai. Hy vra uit die diepte van sy hart om verskoning en smeek hom om hom te vergewe. Levy, aan die ander kant, het ook vir Shimon geslaan (Shimon was seker die klas se hoofseun), en hy het geen berou daaroor nie. Sy hart kwel hom nie, hy het geen emosie rondom die saak nie. Hy gee regtig nie om daaroor nie. Tog besef hy dat hy 'n slegte daad gedoen het en Shimon seergemaak het, daarom besluit hy ook om hom om vergifnis te gaan vra. Die engel Gabriël kom by die ongelukkige Simon aan en openbaar aan hom die dieptes van die harte van Ruben en Levi, of dalk besef Simon self dat dit is wat in die harte van Ruben en Levi daarbinne gebeur. Wat moet hy doen? Aanvaar jy Ruben se verskoning? En wat van Levy se versoek? Watter van die versoeke verdien meer vergifnis?
Dit is nie verbasend dat die reaksies van die gehoor redelik konsekwent was nie. Reuven se versoek is outentiek en waardig van vergifnis, maar Levy is skynheilig en daar is geen rede om hom te vergewe nie. Aan die ander kant het ek aangevoer dat die situasie na my mening heeltemal die teenoorgestelde is. Reuben se verskoning is bedoel om sy gewete te voed. Hy werk eintlik vir homself (centrifugaal), uit sy eie belang (om sy maagpyn en gewete te sus). Levy, aan die ander kant, doen 'n merkwaardige suiwer daad. Alhoewel hy geen maag- of hartpyn het nie, besef hy dat hy iets verkeerd gedoen het en dat dit sy plig is om die beseerde Simon te paai, daarom doen hy wat van hom vereis word en vra hom om vergifnis. Dit is 'n sentrifugale aksie, aangesien dit vir die slagoffer gedoen word en nie vir homself nie.
Alhoewel Levy in sy hart niks voel nie, maar hoekom is dit belangrik? Dit is net anders gebou as Ruben. Sy amigdala (wat verantwoordelik is vir empatie) is beskadig en daarom funksioneer sy emosiesentrum nie normaal nie. So wat?! En dat die aangebore struktuur van die mens deel moet hê aan ons morele agting teenoor hom? Inteendeel, dit is juis hierdie besering wat hom toelaat om op 'n suiwerder, altruïstiese en meer volledige manier op te tree, net ter wille van Shimon, en daarom verdien hy vergifnis. 
Vanuit 'n ander hoek kan gesê word dat Ruben eintlik uit emosie optree, terwyl Levy die daad uit sy eie oordeel en oordeel doen. Morele waardering kom by 'n persoon vir sy besluite en nie vir die gevoelens en instinkte wat by hom opkom of nie opkom nie.
Emosie as oorsaak of as gevolg
Ek bedoel nie om te sê dat skuld of berou noodwendig die moraliteit van die aksie of van die persoon negeer nie. As Levy vir Shimon paai om die regte (sentrifugale) redes, maar hy het terselfdertyd 'n skuldgevoel na aanleiding van die besering wat hy hom toegedien het, is die daad volledig en heeltemal suiwer. Solank die rede waarom hy dit doen, dit nie die emosie is nie, dit wil sê die toedekking van die vure in hom, maar die bring van 'n genesing vir die geteisterde Simon. Die bestaan ​​van die emosie, as dit nie die oorsaak van die daad van versoening is nie, behoort nie in te meng met die morele evaluering en aanvaarding van die versoek om vergifnis nie. 'n Normale mens het so 'n emosie (die amigdala is daarvoor verantwoordelik), of hy nou wil of nie. Dit is dus duidelik dat dit nie die ontvangs van die aansoek belet nie. Maar juis daarom is hierdie emosie ook nie hier belangrik nie, want dit ontstaan ​​nie na aanleiding van my besluit nie maar uit homself (dit is 'n soort instink). Instink dui nie op morele integriteit of benadeling nie. Ons moraliteit word bepaal deur die besluite wat ons neem en nie deur die emosies of instinkte wat buite beheer in ons opkom nie. Die emosionele dimensie meng nie in nie maar om dieselfde rede is dit ook nie belangrik vir morele waardering nie. Die bestaan ​​van emosie is veronderstel om neutraal te wees op die vlak van morele oordeel.
As die emosie geskep word as gevolg van die bewuste verstaan ​​van die morele problematiek in die handeling, dan is dit 'n aanduiding van Ruben se moraliteit. Maar weereens, Levy wat met die amigdala geteister is en dus nie so 'n emosie ontwikkel het nie, het die regte morele besluit geneem, en daarom verdien hy nie minder morele lof en waardering van Ruben nie. Die verskil tussen hom en Ruben is slegs in hul breinstruktuur en nie in hul morele oordeel en besluit nie. Soos gesê, is die struktuur van die verstand 'n neutrale feit en het niks te doen met 'n persoon se morele waardering nie.
Net so skryf die eienaar van Tal Agli in sy inleiding in die letter C:
En uit wat ek daarin gesê het, onthou wat ek sommige mense uit die verstand hoor sê het oor die studie van ons heilige Torah, en gesê het dat die leerder wat innovasies vernuwe en gelukkig is en sy studie geniet, nie die Torah bestudeer nie. , Maar die een wat sy geleerdheid leer en geniet, gryp in in sy leer sowel as die plesier self.
En eintlik is dit 'n bekende fout. Inteendeel, want dit is die kern van die gebod om die Torah te bestudeer, om ses te wees en gelukkig en te geniet in sy studie, en dan word die woorde van die Torah in sy bloed opgeslurp. En aangesien hy die woorde van die Torah geniet het, het hy geheg geraak aan die Torah [en sien die kommentaar van Rashi Sanhedrin Noag. D.H. en gom].
Die "verkeerdes" dink dat wie ook al gelukkig is en die studie geniet, dit die godsdienstige waarde van sy studie benadeel, aangesien dit ter wille van plesier gedoen word en nie ter wille van die hemel nie (= ter wille daarvan). Maar dit is 'n fout. Vreugde en plesier doen nie afbreuk aan die godsdienstige waarde van die daad nie.
Maar dit is net een kant van die munt. Hy voeg dan sy ander kant by:
En Modina, dat die leerder nie ter wille van die mitsvah van studie is nie, net omdat hy plesier in sy studie het, want dit word leer genoem nie ter wille daarvan nie, soos hy matzah eet nie ter wille van mitzvah net vir die ter wille van eetgenot; En hulle het gesê: Hy sal nooit iets anders doen as haar naam, wat uit haar verstand is nie. Maar hy leer ter wille van 'n mitsva en geniet sy studie, want dit is 'n studie vir sy naam, en dit is alles heilig, want die genot is ook 'n mitsvah.
Dit wil sê, vreugde en plesier doen nie afbreuk aan die waarde van die handeling solank dit as 'n newe-effek daaraan aangeheg is nie. Maar as 'n persoon leer vir plesier en vreugde, dit wil sê dit is die motiverings vir sy leer, is dit beslis leer nie ter wille van sy eie nie. Hier was hulle reg "verkeerd." In ons terminologie word gesê dat hul fout nie is om te dink dat die studie nie op 'n sentrifugale wyse uitgevoer moet word nie. Inteendeel, hulle is heeltemal reg. Hulle fout is dat die blote bestaan ​​van plesier en vreugde volgens hulle aandui dat dit 'n sentrifugale handeling is. Dis regtig nie nodig nie. Soms is plesier en vreugde emosies wat slegs as gevolg van leer kom en nie redes daarvoor uitmaak nie.
Terug na die liefde van God
Die gevolgtrekking wat uit dinge tot dusver blyk, is dat die prentjie wat ek aan die begin beskryf het onvolledig is, en die situasie is meer kompleks. Ek het onderskei tussen liefde (sentrifugale) en wellus (sentrifugale). Toe het ek onderskei tussen emosionele en intellektuele liefde, en ons het gesien dat Maimonides 'n verstandelik-intellektuele eerder as emosionele liefde vereis. Die beskrywing in die laaste paragrawe kan verduidelik hoekom.
Wanneer liefde emosioneel is, het dit gewoonlik 'n sentripetale dimensie daaraan. Wanneer ek 'n sterk gevoel van emosionele liefde vir 'n sekere persoon voel, dan het die aksies wat ek neem om dit te wen, 'n dimensie wat my aanspreek. Ek ondersteun my emosie en wil die emosionele gebrek wat ek voel vul solank ek dit nie opgedoen het nie. Al is dit liefde en nie wellus nie, solank dit 'n emosionele dimensie het, behels dit dubbele handelingsrigtings. Ek werk nie net vir die geliefde of geliefde nie, maar ook vir myself. Daarteenoor is suiwer geestelike liefde sonder 'n emosionele dimensie per definisie suiwer sentrifugale aksie. Ek het geen gebrek nie en ek verhoed nie emosies binne my dat ek dit moet ondersteun nie, maar werk net ter wille van die geliefde. Daarom is suiwer liefde 'n intellektuele, platoniese liefde. As 'n emosie as gevolg daarvan geskep word, mag dit nie seermaak nie, maar net solank dit 'n gevolg is en nie deel van die rede en motivering vir my optrede is nie.
Dit kan die vraag verduidelik hoe om die liefde van God te beveel, en liefde in die algemeen (daar is ook die gebod om die blymoedigheid lief te hê en die liefde van die vreemdeling). As liefde 'n emosie is dan ontstaan ​​dit instinktief wat nie van my afhang nie. So wat beteken die gebod om lief te hê? Maar as liefde die gevolg is van verstandelike oordeel en nie blote emosie nie, dan is daar ruimte om dit saam te span.
In hierdie konteks is dit slegs 'n opmerking dat aangetoon kan word dat al die gebooie wat oor emosies soos liefde en haat handel, nie na emosie wend nie, maar na ons intellektuele dimensie.  Net as voorbeeld bring R. Yitzchak Hutner 'n vraag wat aan hom gestel is hoe Maimonides die gebod om Hagar lief te hê in ons kworum opsom, aangesien dit ingesluit is in die gebod om lief te hê. Hagar is 'n Jood en as sodanig moet hy liefgehê word omdat hy 'n Jood is, so wat voeg die gebod om Hagar lief te hê? Daarom, as ek 'n vreemdeling liefhet omdat hy 'n Jood is soos ek elke Jood liefhet, het ek nie die gebod onderhou om 'n vreemdeling lief te hê nie. Daarom, verduidelik RIA, is hier geen duplisering nie, en het elke mitswa sy eie inhoud en bestaansvorm.
Dit beteken dat die gebod om Hagar lief te hê intellektueel is en nie emosioneel nie. Dit behels my besluit om hom vir so en so 'n rede lief te hê. Dit is nie 'n liefde wat my instinktief vanself moet inboesem nie. Daar is niks vir die span hieroor nie, aangesien mitsvo's 'n beroep doen op ons besluite en nie op ons emosies nie.
Sages se preek oor die liefde vir cheers lys 'n versameling aksies wat ons moet uitvoer. En dit is hoe Maimonides dit in die begin van die vierde vers van die Here stel, maar:
Mitzvah het van hulle woorde gemaak om die siekes te besoek, en die treurendes te vertroos, en die dooies uit te haal en die bruid in te bring en die gaste te vergesel en al die begrafnisbehoeftes te behartig, op die skouer te dra, en lila voor hom en treur en grawe en begrawe, en verheug die bruid en bruidegom, Shiur, al is al hierdie matzas uit hulle woorde, is hulle in die algemeen en wees lief vir jou naaste soos jouself, al die dinge wat jy wil hê ander aan jou moet doen, het jy gemaak hulle jou broer in Torah en matzas.
Weereens blyk dit dat die mitswa van liefdevolle liefde nie oor emosie gaan nie, maar oor dade. 
Dit blyk ook duidelik uit die vers in ons parsha wat sê:
Na alles, en dan, en so egter,
Liefde vertaal in aksie. En so is dit met die verse in Parashat Akev (volgende week genoem. Deuteronomium XNUMX: XNUMX):
En jy moet die God van jou God liefhê en sy ordening en sy insettinge en sy verordeninge en sy verordeninge onderhou al die dae.
Boonop eis die Wyse ook die verse in ons parsha oor die praktiese implikasies (Brachot SA AB):
En in elke staat - Tanya, sê R. Eliezer, as daar in jou hele siel gesê word waarom dit in jou hele land gesê word, en as dit in jou hele land gesê word waarom dit in jou hele siel gesê word, tensy jy 'n persoon wie se liggaam vir hom dierbaar is , Hierop word in alle madad gesê.
Is liefde aantreklik vir 'n voorwerp of sy titels?
In my twee karretjie- en ballonboeke in die tweede hek het ek onderskei tussen die voorwerp en sy kenmerke of titels. Die tafel voor my het baie kenmerke: dit is van hout, dit het vier pote, dit is lank, gemaklik, bruin, rond en meer en meer. Maar wat is die tafel self? Sommige sal sê dat die tabel niks anders as hierdie versameling kenmerke is nie (so neem die filosoof Leibniz waarskynlik aan). In my boek daar het ek aangevoer dat dit nie waar is nie. Die tafel is iets anders behalwe die versameling kenmerke. Dit is meer akkuraat om te sê dat hy die eienskappe het. Hierdie eienskappe is sy eienskappe. 
As 'n voorwerp niks anders as 'n versameling eienskappe was nie, dan was daar geen beletsel om 'n voorwerp uit enige versameling eienskappe te skep nie.  Byvoorbeeld, die groente van die jadesteen op die vinger van 'n sekere persoon met die vierkant van die tafel langs my en die lugigheid van die cumulonimbuswolke bo ons sal ook 'n wettige voorwerp wees. hoekom nie? Omdat daar geen voorwerp is wat al hierdie eienskappe het nie. Hulle behoort aan verskillende voorwerpe. Maar as 'n voorwerp niks anders as 'n versameling eienskappe is nie, dan is dit onmoontlik om dit te sê. Die gevolgtrekking is dat 'n voorwerp nie 'n versameling eienskappe is nie. Daar is 'n versameling kenmerke wat dit kenmerk.
Byna alles wat oor 'n voorwerp gesê word, soos die tabel, sal 'n stelling oor die eienskappe daarvan uitmaak. As ons sê dit is bruin of hout of hoog of gemaklik, dit is al sy kenmerke. Is dit ook moontlik dat stellings oor die tabel self (sy bene) handel? Ek dink daar is sulke stellings. Byvoorbeeld, die stelling dat die tabel bestaan. Bestaan ​​is nie 'n kenmerk van die tabel nie, maar 'n argument oor die tabel self.  Trouens, my stelling van bo dat daar iets soos 'n tabel buite die stel kenmerke is, is die stelling dat die tabel bestaan, en dit is duidelik dat dit ook daaroor handel en nie net oor sy kenmerke nie. Ek dink dat selfs die stelling dat die tabel een voorwerp is en nie twee nie, 'n stelling oor homself is en nie 'n beskrywing of kenmerk daarvan nie.
Toe ek hierdie onderskeiding jare gelede behandel het, het een van my studente opgemerk dat na haar mening liefde vir iemand ook na die gebeente van die minnaar draai en nie na sy eienskappe nie. Eienskappe is die manier om hom te ontmoet, maar dan draai liefde na die besitter van die eienskappe en nie na die eienskappe nie, so dit kan oorleef selfs al verander die eienskappe op een of ander manier. Miskien is dit wat die wyses in Pirkei Avot gesê het: En alle liefde wat van niks afhang nie - nietige niks en nietige liefde."
Nog 'n verduideliking vir die verbod op buitelandse werk
Hierdie prentjie kan dalk verdere lig werp op die verbod op buitelandse arbeid. In ons parsha (en ek sal smeek) verleng die Torah die verbod op buitelandse arbeid. Die Haftarah (Jesaja hoofstuk M) gaan ook oor sy teenoorgestelde kant, die nie-vervulling van God:
Nhmo Nhmo Ami Iamr jou Gd: Dbro upon hearted Iroslm and Krao Alih Ci forth Tzbah Ci Nrtzh Aonh Ci Lkhh Mid Ikok Cflim Bcl Htatih: S. Cole reader wildernis Fno Drc Ikok Isro Barbh Mslh Lalhino: Cl Gia Insa and Gbah Cl en Hih Hakb Lmisor en Hrcsim Lbkah : Virtzer Majeker: Nadshading om hom op die slaapkamer dood te maak Irah Bzrao Ikbtz Tlaim en Bhiko Isa Alot Inhl: S. Wie Mdd Bsalo water en Smim Bzrt Tcn en Cl Bsls Afr aarde en Skl Bfls Hrim en Gbaot Bmaznim: Wie Tcn By wind Ikok en Ais Atzto Iodiano: Wie Noatz en Ibinhho en Ilmdho Barhho en Ilmdho Msft en Ilmdho wysheid en Drc Tbonot Iodiano: ay Goim Cmr Mdli en Cshk Maznim Nhsbo ay Aiim Cdk Itol: en Lbnon daar is nie Di Bar en Hito nie, daar is nie Di Aolh nie: S Cl Hgoim Cain Ngdo Mafs en Tho Nhsbo vir hom: en Al Wie Tdmion god en Mh Dmot Tarco aan hom: Hfsl Nsc vakman en Tzrf Bzhb Irkano en Rtkot silwer goudsmid: Hmscn Die wonderlike tyd om na die wêreld te gaan Th Cdk hemel en Imthm Cahl Lsbt: Hnotn Roznim Lain Sfti land Ctho Ash: woede Bl Ntao woede Bl Zrao woede Bl Srs Bartz Gzam Dieselfde aan Nsf Bhm en Ibso en Sarh Cks Tsam: S. Al Wie Tdmioni en Asoh Iamr heilig: Saoh Iamr Ainicm en Rao Wie Bra Dit is die Hmotzia In die getal van hul leër aan almal in die naam van die Here sal hy die meeste van hulle roep en die krag van 'n man trotseer, niemand is afwesig nie:
Hierdie hoofstuk handel oor die feit dat Gd nie 'n liggaamsbeeld het nie. Dit is nie moontlik om 'n karakter vir hom te redigeer en te vergelyk met iets anders wat aan ons bekend is nie. So hoe kontak jy hom nog? Hoe bereik jy dit of besef jy dat dit bestaan? Die verse hier antwoord dit: slegs intellektueel. Ons sien sy optrede en daaruit lei ons af dat hy bestaan ​​en dat hy magtig is. Hy skep instellings van die land (het die wêreld geskep) en sit op die sirkel van die land (bestuur dit). "Kyk wie het diegene geskep wat in die getal van hul leër vir almal spandeer in die naam van Yikra."
In terme van die vorige afdeling kan gesê word dat Gd geen vorm het nie, dit wil sê, dit het geen kenmerke wat deur ons waargeneem word nie. Ons sien dit nie en ervaar geen sintuiglike ervaring in verband daarmee nie. Ons kan gevolgtrekkings maak uit sy handelinge (in die terminologie van ingrypende filosofie het dit aksietitels en nie objektitels nie).
Emosionele liefde kan gevorm word teenoor 'n voorwerp wat direk aan ons verkoop, wat ons sien of ervaar. Na die ervaring en die direkte sintuiglike ontmoeting kan die liefde wat ontstaan ​​tot op die beendere draai, maar dit verg die bemiddeling van die titels en kenmerke van die geliefde. Deur hulle ontmoet ons hom. Dit is dus moeilik om te argumenteer dat daar 'n emosionele liefde vir 'n entiteit is wat ons slegs deur argumente en intellektuele afleidings bereik, en ons het geen manier om direkte waarnemingskontak daarmee te maak nie. Ek dink dat die pad van intellektuele liefde hoofsaaklik vir ons hier oop is.
Indien wel, is dit geen wonder dat die parsha en die haftarah oor die abstraksie van God handel nie, as die parsha die gebod bring om hom lief te hê. Wanneer die abstraksie van God geïnternaliseer word, is die ooglopende gevolgtrekking dat liefde vir Hom slegs op die intellektuele vlak moet en kan wees en nie op die emosionele vlak nie. Soos gesê is dit nie 'n nadeel nie, aangesien dit, soos ons gesien het, presies die suiwerste en mees volledige liefde van almal is. Dit is moontlik dat hierdie liefde ook vir hom 'n gevoel van liefde sal skep, maar dit is hoogstens 'n aanhangsel. 'n Ontasbare deel van die intellektuele liefde van God. So 'n emosie kan nie die primêre sneller wees nie, aangesien dit niks het om aan vas te vat nie. Soos ek genoem het, word 'n emosie van liefde na die beeld van die geliefde waargeneem, en dit bestaan ​​nie in God nie.
Miskien kan 'n ander dimensie hier gesien word in die verbod op buitelandse arbeid. As 'n mens 'n figuur vir God skep, probeer om dit in 'n waargenome objek te verander waarmee jy 'n direkte kognitiewe verbinding kan vorm, dan kan liefde vir hom emosioneel word, een wat 'n sentripetale karakter het wat die minnaar eerder as die geliefde by die sentrum. Gd eis dus in ons haftarah om te internaliseer dat daar geen manier is om dit na te boots (om dit in enige karakter te maak), en die manier om dit te bereik is filosofies-intellektueel, deur afleidings. Daarom sal die liefde vir hom, waaroor die saak handel, ook so 'n karakter hê.
Ek dink daar is heelwat skerwe van buitelandse werk in die godsdienstige persepsies van baie van ons. Mense dink koue godsdienswerk is 'n nadeel, maar hier het ek probeer wys dat dit 'n meer volledige en suiwer dimensie het. Emosionele liefde kleef gewoonlik aan die een of ander figuur van God, dus kan dit ly onder sy bykomstighede en vreemde aanbidding. Ek het hier probeer argumenteer ten gunste van die tesis dat die liefde van God veronderstel is om taamlik platonies, intellektueel en emosioneel vervreemd te wees.
 Dit is waar dat as Levy se amigdala beskadig is, dit vir hom baie moeilik, en dalk onmoontlik, sal wees om te verstaan ​​wat hy gedoen het. Hy verstaan ​​nie wat 'n emosionele besering is en hoekom dit Simon seermaak nie. Daarom sal 'n besering aan die amigdala hom dalk nie toelaat om die betekenis van sy optrede te verstaan ​​nie, en hy sal nie dink dat hy om verskoning moet vra nie. Maar dit is belangrik om te verstaan ​​dat dit 'n ander funksie van die amygdala is, wat in ons geval minder belangrik is. My bewering is dat as hy teoreties verstaan ​​dat hy Simon seergemaak het al pynig dit hom nie, is die versoek om vergifnis volledig en suiwer. Sy gevoelens is nie regtig belangrik nie. Dit is waar dat hy tegnies sonder om sulke gevoelens te hê dit dalk nie sou gedoen het nie, want hy sou nie die erns van die daad en die betekenis daarvan verstaan ​​het nie. Maar dit is 'n suiwer tegniese saak. Dit hou dalk verband met my opening dat dit die verstand is wat besluite neem, en dit neem die emosies as een van die faktore wat oorweeg moet word.
Dit laat my dink aan 'n lesing wat ek eenkeer by TED gehoor het van 'n neuroloog wat breinskade gehad het en nie emosies kon ervaar nie. Sy het geleer om hierdie emosionele aksies tegnies na te boots. Soos John Nash (bekend vir Sylvia Nasser se boek, Wonders of Reason, en die film wat daarop gevolg het), wat 'n denkbeeldige menslike omgewing beleef en op 'n heeltemal tegniese manier geleer het om dit te ignoreer. Hy was oortuig daarvan dat daar werklik mense rondom hom was, maar hy het geleer dat dit illusies is en hy moet dit ignoreer al het die ervaring nog in volle krag in hom bestaan. Vir die doel van ons bespreking sal ons aan Levy dink as 'n beskadigde amigdala met geen emosionele empatievermoë nie, wat geleer het om intellektueel en koud (sonder emosie) te verstaan ​​dat sulke of ander optrede mense benadeel, en vergifnis moet gesoek word om hulle te paai. . Aanvaar ook dat die versoek om vergifnis vir hom net so moeilik is as vir 'n persoon wat voel, anders kan daar geargumenteer word dat so 'n handeling nie waardeer moet word as hy nie geestelike pryse vra van die een wat dit doen nie.
 Sien dit in detail in die elfde boek in die Talmudic Logic Series, The Platonic Character of the Talmud, Michael Avraham, Israel Belfer, Dov Gabay en Uri Shield, Londen 2014, in die tweede deel.
 Maimonides sê in sy wortels dat dubbele mitsvote wat nie iets bo die mitsvah van 'n ander intekenaar hernu nie, nie gereken moet word nie.
 En dit is nie dieselfde as die gebod om die volwassenheid lief te hê waarin. Sien ons opmerkings daar.
 Alhoewel dit gebooie is uit die woorde van skrifgeleerdes, en oënskynlik die gebod Dauriyta is ja op emosie, maar hy wat hierdie dade verrig uit sy liefde vir sy medemens vervul hierin ook die mitswa Dauriyta. Maar daar is geen belemmering vir die taal van Maimonides hier om te verstaan ​​dat selfs die Dauriyta mitsvah wat eintlik handel oor die verhouding tot lof, verstandelik en nie emosioneel kan wees soos ons hier verduidelik het nie.
 Soos ek daar verduidelik het, hou hierdie onderskeid verband met die Aristoteliese onderskeid tussen objek en saak of materie en vorm, en in Kant se filosofie met die onderskeid tussen die ding self (die nuumana) om te praat soos dit in ons oë lyk (die verskynsel).
 Sien daar die voorbeelde wat ek gegee het uit die geniale verhaal van die Argentynse skrywer Borges, "Ochber, Telen, Artius", in duine vertaal deur Yoram Bronowski.
 Ek het daar aangetoon dat bewyse getrek kan word uit die ontologiese argument vir die bestaan ​​van God. As die bestaan ​​van 'n ding sy eienskap is, want dan kan die bestaan ​​van God uit sy konsep bewys word, wat onwaarskynlik is. Alhoewel sien 'n gedetailleerde bespreking van hierdie argument in die eerste notaboek op die webwerf. Daar het ek probeer wys dat die argument nie ongegrond is nie (al is dit nie nodig nie).
Besinning na die vertrek van wyle R. Binyamin David Levy (kolom 124)
Darush, Pepper, Liefde vir Israel en sy deugde (Kolom 52)
Songs of the Land I Loved: An Estetic Look at a Homeland Lesson (Kolom 153)
16 gedagtes oor "Oor liefde: tussen emosie en verstand (Kolom 22)"
30 Tishrei 10 - 2016/12/11 om XNUMX:XNUMX
Wat beteken 'intellektuele liefde', aangesien liefde 'n emosie is?
Of is dit 'n fout en beteken dit eintlik 'n verwysing en verbinding met 'n ander - en in 'geestelik' is die bedoeling nie vir analitiese begrip nie maar vir intuïsie wat die regte ding is om te doen?
En wat die gelykenis van liefde betref, beteken dit dalk nie dat liefde emosioneel is nie, maar die essensie van die gelykenis is die feit dat 'n persoon 'nie kan' nie altyd fouteer nie .. en nie net 'n positiewe wat op enige oomblik sal bereik nie ... Miskien is dit die feit dat hierdie intuïsie die hele mens 'oorwin'.
My bewering is dat dit nie is nie. Emosie is hoogstens 'n teken van liefde en nie liefde self nie. Liefde self is 'n besluit van diskresie, behalwe dat as die emosie opduik dan het ek seker besluit.
Ek sien nie wat dit beteken om analities te wees nie. Dit is 'n besluit dat dit die regte ding is om te doen, soos Maimonides in die tweede vers geskryf het.
As die gelykenis nie my plig kom uitklaar nie, wat is die punt daarvan? Hy sê vir my wat van homself met my gaan gebeur? Hy het seker kom beskryf wat dit my plig was om te doen.
30 Tishrei 10 - 2016/12/13 om XNUMX:XNUMX
Daar is blykbaar 'n verskil tussen 'werk uit liefde' waarin die rabbi die pos hanteer het, en 'mitzvot ahavat ha' (waarin Maimonides met die wette van Yeshuat handel).
In die Halachot Teshuvah handel Maimonides oor wat Eden bring om die naam te aanbid - en inderdaad is die woorde van die rabbi oortuigend ...
Maar op grond van die feit dat dit 'n mitsvah is, handel die mitsvah van die liefde van Gd nie oor wat 'n persoon aan die werk bring nie, maar is dit op hom plig om te ontwikkel (soos die woorde van Hagli Tal - vreugde wat die helfte van die plig ontwikkel) ... Waarneming van die skepping
Stem heeltemaal saam. Dit is inderdaad die verhouding tussen die fundamentele wette van die Torah en die Teshuvah. En tog identifiseer hy in H. Teshuvah liefde met die doen van die waarheid, want dit is waarheid. Wat is tussen dit en die emosie? Dit is waarskynlik dat die liefde waarmee beide plekke besig is, dieselfde liefde is. In die elementêre Torah skryf hy dat liefde bereik word deur die skepping waar te neem (dit is die afleiding waarvan ek gepraat het), en in die Teshuvah verduidelik hy dat die betekenis daarvan in die saak van werk vanuit liefde is om die waarheid te doen omdat dit waarheid is. En dit is my woorde.
Die konsep van ontsag verskil beslis tussen die Yeshiva en die Halachot Teshuvah
Dit is baie vreemde logika. Wanneer daar gepraat word van werk om geld te maak en oor iets deur geld te koop, kom die term "geld" in verskillende betekenisse voor? So hoekom wanneer jy liefde voel of wanneer jy iets uit liefde doen, verskyn die term "liefde" in twee verskillende betekenisse?
Ten opsigte van ontsag moet ook die verband tussen die ontsag vir verhoging en die ontsag vir straf bespreek word. As dieselfde konsep gebruik word, moet dit dieselfde betekenis hê, of minder met genoeg verband tussen die betekenisse. In beide gevalle is die ontsag dieselfde, en die verskil is in die vraag wat die ontsag, die straf of die verhoging oproep.
Die interpretasie in Halacha C klink vir my bietjie eng.
Dit is moeilik om die ervaringsdimensie los te maak van die woorde van Maimonides en te sê dat hy net waarsku teen "terugtrekking van Torah". Dit blyk beslis 'n diepgaande ervaring van die God-liefhebber te beskryf dat die enigste ding in die wêreld wat hom aangaan, die liefde van God is. Ek stem glad nie saam met die aanname van die artikel dat 'n emosionele ervaring die minnaar in die middel stel en slegs vervreemde liefde die geliefde in die middel stel nie. Dit lyk vir my of daar 'n vlak bokant die koue vervreemding is en dit is wanneer die wil van die minnaar saamsmelt met die wil van die geliefde en die vervulling van die wil van die geliefde die vervulling van die wil van die geliefde word en omgekeerd in "doen jou wil soos hy wil". In hierdie liefde is dit nie moontlik om oor 'n minnaar of 'n geliefde in die middel te praat nie, maar oor een gemeenskaplike begeerte vir albei. Myns insiens praat Maimonides hiervan as hy praat van die begeerte van die minnaar van God. Dit weerspreek nie die doen van die waarheid nie, want dit is 'n waarheid wat kan voortspruit uit 'n begeerte na die waarheid.
1. Vir my lyk dit nie so moeilik nie. Ek het kommentaar gelewer oor die korrekte behandeling van gelykenisse.
2. Die aanname in die artikel is nie dat die emosionele ervaring die minnaar in die middel stel nie, maar dat dit gewoonlik ook so 'n dimensie het (dit is betrokke).
Die saak van hierdie mistieke assosiasie is vir my baie moeilik en ek dink nie dit is prakties nie, veral nie teenoor 'n abstrakte en ontasbare voorwerp soos God, soos ek geskryf het nie.
4. Al weerspreek dit dalk nie die doen van die waarheid nie, want dit is waar, maar dit is beslis nie dieselfde vir hom nie. Maimonides identifiseer dit met liefde.
30 Tishrei 10 - 2016/12/14 om XNUMX:XNUMX
Soos gewoonlik, interessant en prikkelend.
Terselfdertyd is die betekenis in Maimonides nie net ''n bietjie benoud' nie, en nie eers 'n groot dringendheid nie, dit is bloot 'n verdraaiing (in vergifnis). Maimonides het sy bes gedoen om 'n emosionele toestand te beskryf, en jy dwing hom om te sê dat dit steeds iets rasioneel en vervreemdend is (soos jy dit definieer) [en die opmerking oor die 'mislukking' met betrekking tot gelykenisse is glad nie oortuigend in ons konteks, want hier is nie net om gelykenisse te ignoreer nie ].
Wat die algemene vraag oor die essensie van emosie betref, moet daarop gelet word dat elke emosie die resultaat is van een of ander verstandelike kognisie. Die vrees vir 'n slang spruit uit ons wete dat dit gevaarlik is. 'n Klein kind sal nie bang wees om met 'n slang te speel nie.
Dit is dus onakkuraat om te sê dat emosie bloot 'n instink is. Is 'n instink wat geaktiveer word as gevolg van een of ander persepsie. Daarom blyk 'n persoon wat nie breinskade is nie, en geen emosie by hom opkom na sy besering aan iemand anders nie, dit blyk dat sy morele persepsie gebrekkig is.
Dit is myns insiens ook Maimonides se bedoeling. Soos 'n persoon se bewustheid van die waarheid groei, groei ook die gevoel van liefde in sy hart. Dit lyk vir my of dinge later in die hoofstuk duidelik is (Halacha XNUMX):
Dit is 'n bekende en duidelike ding dat die liefde van God nie in 'n mens se hart gebonde is nie - totdat hy dit altyd behoorlik bereik en alles in die wêreld behalwe haar verlaat, soos hy beveel en gesê het 'met jou hele hart en met jou hele siel ' - maar met 'n mening het hy geweet. En volgens die mening sal daar liefde wees, as 'n bietjie en as baie baie."
Eksplisiet hier: a. Liefde is 'n emosie wat in 'n mens se hart bind.
B. Die gebod in die Torah gaan oor emosie.
derde. Aangesien hierdie emosie 'n gevolg van die verstand is,
Die betekenis van die gebod om God lief te hê is om te vermeerder in die gedagtes van God.
Ek het nie in die woorde van Maimonides hier gesien dat dit 'n emosie is nie. Dit is 'n bewussyn, maar nie noodwendig 'n emosie nie. Jy ignoreer ook die verhouding tussen die B en C waarvoor ek in my opmerkings gestaan ​​het.
Maar behalwe dit alles het ek geen prinsipiële probleem met jou woorde nie, want selfs in jou metode is die taak wat op ons lê nog steeds die kognitiewe taak, om te weet en te weet, en nie emosie nie. Die gevoel as dit as gevolg daarvan geskep word - sal geskep word, en indien nie - dan nie. Daarom ontstaan ​​emosie op die ou end sonder ons beheer. Die inligting en leer is in ons hande, en die emosie is hoogstens 'n resultaat. So wat is die verskil tussen wat jy aanbied en wat ek geskryf het?
'n CPM vir 'n persoon wie se brein beskadig is en nie in staat is om lief te hê nie. Dink jy so iemand kan nie die gebod van God se liefde onderhou nie? Na my mening ja.
Ten slotte, as jy reeds die betrokke halakha by Rambam aangehaal het, hoekom het jy dit onderbreek? Hier is die volledige taal:
Dit is bekend en duidelik dat die liefde van die Geseënde nie in 'n mens se hart gebonde is totdat hy dit altyd behoorlik bereik en alles in die wêreld behalwe dit verlaat, soos Hy beveel en gesê het met jou hele hart en jou hele siel, Klein en baie baie, daarom moet die mens self saam verstaan ​​en opgevoed word in die wyshede en intellekte wat hom inlig oor sy cono as die krag wat die mens het om te verstaan ​​en te bereik soos ons gesien het in die fundamentele wette van die Torah.
Dit is vir ons duidelik dat dit 'n mening is en nie 'n emosie nie. En hoogstens is die emosie 'n produk van die verstand. Die plig om God lief te hê, is nie op die emosie nie, maar op die verstand. En NPM vir die breinbeskadigdes.
En hoe is dit moontlik om nie te eindig met die woorde van die Rabbi om dit daar te bereik nie:
Iets bekend en duidelik, ens. AA is die dwaasheid ons het nie geweet hoekom dit 'n ding van rigting is nie, en ons interpreteer dit in twee sake die taal van 'n gedig as 'n dwaasheid vir Dawid, en 'n ander saak vir haar liefde sal bereik in jou sake wat jy nie sal betaal nie aandag aan hulle
So ver so goed vir vanaand.
1. Na my mening is die frase 'gebonde in 'n persoon se hart' meer gepas vir emosie as bewussyn.
2. Die verband tussen die B en die C is van oorsaak en gevolg. Dit wil sê: die verstand lei na liefde. Liefde bring werk op sy naam (dit is nie liefde nie maar 'werk uit liefde', d.w.s.: werk wat uit liefde voortspruit).
Seder in die woorde van Maimonides hou verband met die onderwerp - sy onderwerp is nie die gebod van die liefde van God nie (dit is die onderwerp in die fondamente van die Torah) maar die werk van God, en wanneer hy die uitstekende werk kom verduidelik hy verduidelik sy karakter (sy naam - II) en sy bron ), En verduidelik later hoe om hierdie liefde te bereik (Da'at - HV).
Dit word verduidelik in die woorde van Maimonides aan die einde van Halacha XNUMX: "En terwyl hy God liefhet, sal hy dadelik al die gebooie uit liefde maak." Dan verduidelik C in Halacha wat regte liefde is.
3. Die verskil tussen ons woorde is baie wesenlik. Na my mening is die onderhouding van die mitswa in emosie, dit wil sê: die emosie is baie sentraal en nie een of ander marginale en onnodige produk nie. Hy wat die Platoniese en vervreemde 'liefde van God' onderhou, hou nie die mitsvah nie. As dit in die amigdala beskadig is, word dit eenvoudig verkrag.
4. Ek het nie verstaan ​​wat die aanhaling uit die voortsetting van Maimonides se taal bygevoeg het nie
(Die woorde "het nie die Geseënde lief nie [maar in opinie ...]" kom nie in die Frenkel-uitgawe voor nie, so ek het hulle nie aangehaal nie, maar die betekenis is dieselfde. Liefde "as die bewoording van die patrone, maar dit was net ter wille van duidelikheid, en ook hier is die betekenis dieselfde)
1. Goed. Ek is regtig nie seker daaroor nie.2. Ek stem saam met dit alles. En doen steeds die waarheid want dit is 'n waarheid lyk vir my nie verband hou met die emosie van liefde nie maar met 'n kognitiewe besluit (dalk gaan die emosie van liefde daarmee saam, alhoewel nie noodwendig nie. Sien my vorige plasing).
3. So ek bly vra hoekom om ons saam te span vir iets wat op sy eie ontstaan? Die mitswa is hoogstens om die kennis en intellektuele werk te verdiep, en die liefde wat natuurlik daarna ontstaan ​​(geseënd is die gelowige) is hoogstens 'n aanduiding dat jy dit gedoen het. Daarom word die een wie se verstand beskadig is nie verkrag nie, maar gehoorsaam die mitswa ten volle. Ons het geen teken hiervan nie, maar God weet en is die beste.
4. Die aanhaling uit die voortsetting van Maimonides se taal praat van 'n identifikasie tussen liefde en weet, of hoogstens dat liefde 'n newe-effek van weet is.
Dit lyk vir my of ons ons standpunte voldoende uitgeklaar het.
Net oor jou herhalende vraag: dinge is baie eenvoudig.
God beveel ons om te voel. Ja!
Maar wat is die manier om dit te doen? Om mening te vermenigvuldig.
Wetenskaplike styl: onderhouding van die mitswa - emosie, daad van mitsvah - veelheid van opinies.
(Die woorde van Rabbi Solovitchik oor sommige mitsvos is bekend: gebed,
Maar en antwoord, dat die onderhouding van die mitswa in die hart is).
As jy bereid is om sy teoretiese moontlikheid te aanvaar 'gee om oor emosies
Ons s'n en nie net uit ons optrede en opinies nie, so dinge is baie verstaanbaar en glad nie raaiselagtig nie.
Dan is die emosie nie net 'n onnodige 'byproduk' nie, maar die liggaam van die mitswa.
(En verwant hier is die beroemde woorde van die Rab'a oor nie begeer nie.
Daar gebruik hy dieselfde beginsel: As jou bewussyn reguit is,
In elk geval sal die gevoel van begeerlikheid nie ontstaan ​​nie)
Jy beweer inderwaarheid dat 'n persoon wat volgens die intellek optree en nie volgens die emosie nie net 'n vrye man is, byvoorbeeld die liefde van God is intellektueel en nie emosioneel nie, maar blykbaar kan gesê word dat net as 'n persoon wie sy gevoelens verhoed is aan hulle gebonde en nie 'n vrye man nie so kan 'n persoon wat optree volgens 'n Verstand wat aan sy verstand gebonde is en nie 'n vrye een nie, jy beweer ook spesifiek oor liefde dat emosionele hoogste liefde emosioneel is omdat dit die intellek wat na die ander draai om nie die emosies (jouself) te ondersteun nie maar hierdie intellek onderhou jouself ook hoe is jy verskil in egosentrisme tussen die twee gevalle?
Ek herinner jou dat sodra ons gepraat het jy die bespreking geniet het en jy het vir my gesê dat jy moet skryf oor die onderwerp dat slegs 'n persoon wat sy lewe volgens Halacha lei 'n rasionele persoon is, en oor die uniekheid van Talmud en Halacha om abstrakte idees te neem en verwerk dit in die praktyk.
Daar kan gesê word dat die verstand en emosie twee verskillende funksies met gelyke status is. Maar by 'n verstandelike besluit is die wil betrokke terwyl die emosie 'n instink is wat op my afgedwing word. Ek het dit in my Freedom Science-boeke uitgebrei. dankie vir die herinnering. Miskien skryf ek 'n plasing daaroor op die webwerf.
Ek dink dit sal jou interesseer http://davidson.weizmann.ac.il/online/askexpert/med_and_physiol/%D7%94%D7%A4%D7%A8%D7%93%D7%94-%D7%91%D7%99%D7%9F-%D7%A8%D7%92%D7%A9-%D7%9C%D7%94%D7%99%D7%92%D7%99%D7%95%D7%9F
Daar is baie meer sulke besprekings, en die meeste van hulle ly almal aan konseptuele dubbelsinnigheid (moenie emosie en verstand definieer nie. Dit het in elk geval niks met my woorde te doen nie, want dit praat oor breinaktiwiteit en ek praat oor denke. Dink word gedoen in verstand en nie brein nie.Hy dink nie want hy besluit nie om dit te doen nie en hy "oorweeg dit nie." Neurowetenskap neem aan dat breinaktiwiteit = denke, en dit is wat ek geskryf het dat hiervolgens ook lopende water betrokke raak by denke aktiwiteit.
In die volgende afdeling van die beweerde artikel het T.S. Ek sal tussen vierkantige hakies aandui:
"Dit wil sê, vreugde en plesier doen nie afbreuk aan die waarde van die daad solank dit as 'n newe-effek daaraan geheg word nie. Maar as 'n persoon leer vir plesier en vreugde, dit wil sê dit is die motiverings vir sy leer, is dit beslis leer nie ter wille van sy eie nie. Hier was hulle reg "verkeerd." In ons terminologie word gesê dat hul fout nie is dat hulle gedink het dat die studie nie op 'n sentrifugale wyse [= sentrifugale sel] uitgevoer moet word nie. Inteendeel, hulle is heeltemal reg. Hulle fout is dat die blote bestaan ​​van plesier en vreugde volgens hulle aandui dat dit 'n sentrifugale handeling [= sentrifugale sel] is. Dis regtig nie nodig nie. Soms is plesier en vreugde emosies wat slegs as gevolg van leer kom en nie redes daarvoor uitmaak nie.
2. Die "teenstrydigheid" in die twee aangrensende wette in Rambam met betrekking tot liefde, het oënskynlik eenvoudig afgehandel as die woorde van die kraledou wat jy self later gebring het en dit in die TotoD verduidelik het. Dit is presies wat Maimonides hier gesê het oor die liefde van God. Dit het 'n geestelike oorsaak, en 'n emosionele gevolg. Hy verduidelik ook die liefde waaroor hy praat in die Basiese Wette van die Torah PB [waar hy ook emosie en bewondering beskryf, en waar dit glad nie as 'n gelykenis gegee word nie, maar 'n beskrywing van wat liefde is sodat die verduideliking nie daar aansoek doen]. Waarneming van die skepping en erkenning van God se wysheid en deugde. Die feitlik-bewuste / verstandelike oorsaak - lewer [ook] 'n emosionele resultaat. En dit is presies wat hy hier ook gesê het.
1. Baie waar. Ek het reggemaak.
2. Hier stem ek nie saam nie. Dit lyk nie of daar so 'n verskil tussen die twee halachahs is volgens Mahal Teshuvah nie.
'Vrye liefde' - aan die kant van die voorwerp en nie aan die kant van sy titels nie
16ste van Tammuz 07 - 2020/17/39 om XNUMX:XNUMX
In die lig van die onderskeid wat hier voorgestel word tussen liefde aan die kant van die been en liefde aan die kant van die titels - is dit moontlik om die konsep van 'vrye liefde' wat deur Rabbi Kook geskep is, te verstaan.
Daar is 'n situasie waar 'n persoon se karakter of leierskappe so verregaande is dat geen goeie eienskap van hom gevoel kan word wat die natuurlike gevoel van liefde teenoor hom sal wek nie.
In so 'n situasie kan daar net 'liefde op die been' wees, liefde vir 'n persoon uitsluitlik omdat dit 'n 'gunsteling is van 'n persoon wat in B'Tselem geskep is' of ''n gunsteling van Israel wat seuns na die plek geroep het', wat selfs in die laer plig van 'korrupte seuns' nog 'seuns' genoem word, Die meeste 'vaderlike jammerte' bestaan ​​vir sy seuns.
Daar moet egter op gelet word dat die vader se liefde vir sy kinders selfs in hul armste toestand nie net 'vrye liefde' is nie. Dit word ook gevoed deur die hoop dat die goeie wat met geweld in seuns verborge is – ook tot vervulling sal kom. Die sterk geloof van die vader in sy kinders en van die Skepper in sy volk - kan die goeie invloed daarvan uitstraal, en daarom 'en die vaders se hart na seuns teruggegee' kan ook die terugkeer van die seuns se harte na hul vaders bring.
Dit is die moeite werd om hier te let op die hernieude verduideliking wat Bat-Galim Sha'ar (moeder van Gil-ad XNUMX) vir die konsep van 'vrye liefde' voorstel. Volgens haar is 'vrye liefde' 'hulle liefde vir genade'. Om die positiewe punt in ander te vind - kan die verlepte liefde opwek en lewe in die verhouding blaas.
En natuurlik hou dinge verband met die woorde van Rabbi Nachman van Breslaw in die Torah Rafev oor 'Sing vir Elki terwyl ek', wanneer u in 'n bietjie meer', in die klein vonkie van die goeie, of meer korrek: die bietjie wat lyk in die mens oorgelaat - en 'min lig - stoot baie van die duisternis af'.
Die rabbi sal vir my duidelik maak wat die verskil is tussen emosionele liefde en wellus ek kan dit nie voel nie.
Ek het nie die vraag verstaan ​​nie. Die onderskeid tussen hierdie twee gevoelens hou nie verband met my woorde nie. Almal stem saam dat dit nie dieselfde is nie. Dit is twee verskillende emosies. Wellus is 'n begeerte om iets oor te neem, om myne te wees. Liefde is 'n emosie waarvan die middelpunt die ander is en nie ek nie (sentrifugale en nie sentrifugale). Ek het hier onderskei tussen emosie en persepsie (emosionele en intellektuele liefde).
"Maar as liefde die resultaat is van verstandelike oordeel en nie blote emosie nie, dan is daar ruimte om dit te beveel."
Maar tog, hoe kan ek opdrag kry om iets te verstaan??? As jy vir my verduidelik en ek verstaan ​​steeds nie of stem nie saam is dit nie my skuld nie!
Dit is soos om saam te werk met iemand wat in die 10de eeu leef om die heliosentriese model te verstaan, as hy gesondheid verstaan, maar indien nie wat om te doen nie!
Tensy jy sê dat die mitsvah om God te verstaan, ten minste beteken om te probeer verstaan ​​en as jy nie verstaan ​​het nie, nie vreeslik nie, word jy verkrag
Die personeel moet die saak hersien totdat jy verstaan. Die aanname is dat wanneer jy die ding verstaan, jy daarvan sal hou. As jy nie slaag nie word jy verkrag.
En nog 'n vraag: Hoe onderhou en hou jy jou naaste lief soos jouself as dit intellektuele liefde is, wat is hier om te verstaan?
Die betekenis daarvan om jou broer uit Israel te wees, moet verstaan ​​word. Om te verstaan ​​dat 'n volk 'n tipe gesin is (in 'n gesin is dit natuurlik).
Is om te sê die funksie van die voorwerp voor dit 'n stelling oor sy bene? Om byvoorbeeld te sê dat 'n tafel "iets is wat toelaat dat dinge daarop geplaas word" is 'n kenmerk daarvan of is dit sy bene?
Ek dink dit is 'n kenmerk. Miskien is dit ook deel van die idee van lessenaars in die algemeen. Maar met betrekking tot die spesifieke tabel voor my is dit 'n kenmerk daarvan.
Sluit aan by 'n bykomende 3,091 XNUMX intekenare
Preke deur wyses - Beer Hagola
Die belangrikheid van filosofie in die vraag waarom ons glo
Doron Op Is die Lehavah 'n rassistiese organisasie? (Kolom 484)
ek verstaan ​​jou nie Op Is die Lehavah 'n rassistiese organisasie? (Kolom 484)
Hananel Op Is Iran hier? Oor progressiwiteit en gesonde liberalisme (Kolom 483)
Ek het nie die doel van die storie verstaan ​​nie, behalwe die anekdotiese daarvan Op Is Iran hier? Oor progressiwiteit en gesonde liberalisme (Kolom 483)
Progressiewes is veronderstel om te lei tot weerstand teen aborsie Op Is Iran hier? Oor progressiwiteit en gesonde liberalisme (Kolom 483)