Notas wat van Irak deur Iran deur Afghanistan na Afghanistan gaan - Interessant
Notas wat oor Irak gaan deur Irak deur Iran na Afghanistan
Die een en al Sandra Sandra (2001-roomkleurige MZ 251 Kanuni) terwyl sy, deur bandiete geslaan, teen die muur van die Afgaanse nasionale polisie-eenheid in Charikar, Afghanistan, leun, ongeveer 50 kilometer van haar finale rusplek in Bagram af. Foto deur skrywer.
Die opmerking van die redakteur: Die volgende drie vignette is geneem uit Daniel C. Britt se ervaring tydens die Amerikaanse onttrekking uit stede in Irak, deur sy suid-sakkie van Bagdad deur Iran na Bagram, Afghanistan. Hy reis sedert 2009 op grondvlak in die streek en is in 2010 deur die videograaf Max Hunter saamgevoeg, waarvan die twee besig is om die ervaring te verwerk met 'n dokumentêre rolprent wat in 2013 onafhanklik vrygestel sal word.
Grasbrand aan die buitewyke van Ainkawa, Irak, 27 Junie 2010
Rook van die grasvuur is in die ruimte waar die muur die deur wieg.
Dit steek my oë aan. Dit brand 'n swart streep langs die rand van die droë, knaende stuk oorkant die woonstel.
Vragmotors kruis die stuk met die lang stofsterte wat aan komete behoort. Die stof sak en sak in die onvoltooide Koerdiese huise. Die meeste het net vensters en 'n deur aan die een kant. Hulle lyk soos reuse grys koppe. Die vensterkant is die gesig. Die groter, breër deure is die monde. Elkeen het drie of meer oë. Vet Bangladesj-dagwerkers en afleweringsmanne is lollygaggin 'in die oë.
Die koppe lyk mal of dom, afhangend van die manier waarop die Bangledeshis maer is.
Die laaste keer dat Sandra Romain op my gesterf het, het ek die lot deurgesny, op pad terug van Ainkawa met whisky om ons verhuurder te betaal.
Die bottel hang saam terwyl ek haar teen die kante van al die slootjies op die grondpad opruk. Haar agterste band is aan die kant geplak, maar dit was in orde. Die voorkant was kaal en plat. Ek het nog nie een van haar reggemaak nie.
Dit was die whisky van Grant en Teacher, 'n bottel elk. Die Christene in die drankwinkel het ook plastiekbottels verkoop, maar vandag was dit liggies vir whisky, soos Listerine. En vandag het die kind agter die toonbank veral skuldig gelyk.
Ek wou hierdie keer nie te goedkoop wees met ons verhuurder nie. Sedert ek en die videograaf ingetrek het met ons smullekker, mikrogolfbare hoendersteaks, het miere trosse gevorm in die kombuis en in die voorkamer.
Sandra Romain het 'n lekkende vergasser gehad. Ek het die skilderagtige roete afgelê in die straat, bedek met gebreekte groen glas. Sy is dood omdat die vergasser stadig oor my stewels en die pad uitgegaan het. Ek het dit nie sien kom nie en ry verder as wat ek moes, want ek hou van die wind en die manier waarop die lig op die skerwe geswem het.
Nou was dit net die son en die warm rotse.
Jou swaar teef.
Twee myl om te gaan.
Die huise was nie so na aan mekaar nie. Ivoorknoppe en groen swaaiende hekke het alles verduidelik.
Van naby af was die meeste Bangladeshiërs glad nie lollygaggin nie. Hulle roer teer in die hitte en maag siek, leun uit die oogpote en braak teen die wange. Die dampe het hulle gekry. Sonder 'n motorfiets is daar nie iets soos wind hier nie.
Rook is oral in die woonstel en die swart lyn het honderd meter lank geword.
Hoe meer my oë natmaak, hoe snaakser word dit.
Hoenders hardloop daarvandaan weg.
Cinders dans in die vensterraam.
Die rook daal in my glas water.
Brand die gras in 'n land wat deur stof geteister is?
Mans, douse dit in benseen. Lig dit teen die middaguur. Irak is nie warm genoeg op daardie tyd van die dag nie.
Dit is jare gelede so gedoen tydens die afskiet van Turkye en twee dekades van oorlog met Iran en Amerika.
Om dit by te hou verg krag.
Ons laat nie dat probleme ons roetine pla nie. Ons maak niks reg nie. Ons gaan werk en braak elke dag.
Toe ek by die Christen-drankwinkel instap, klop die deur aan my hakskeen en gaan die outjie met die skuldige gesig agter die toonbank outomaties na die plastiekbottels.
Ek beduie na die onderwyser en die kind vries en duisend keer na my.
Kirkuk, 11 Augustus 2010
Besam, die Irakese polisieman wat dood is, het die dood verwoes. Foto deur skrywer.
Besam was seker dood.
Besam? Besam jithith ... hy was 'n goeie man.
Die shirta met die noue oë naboots alles.
Die twee vuiste van die shirta ontmoet in sy duim tussen sy oë met sy vierkantige kneukels na die lug en sy duime staan ​​langs sy neus. Hy maak sy hande oop, asof hy 'n gevangene voël bevry.
'Infajar,' het die shirta gesê.
Die son slaan sy handpalms.
"Shrapnel," het die shirta gesê, "Besam…"
Die shirta beduie na sy hart.
'Shrapnel, Besam, binne.'
Ja. Ek het jou.
Die shirta laat sy kop op sy skouer val asof dit op 'n dooie man se slap nek rus.
Met een oog oop en sy tong uit sy mond hang, sê die shirta: 'Besam', en die ander knik en sug en steek sigarette aan.
Twee van hulle het opgehou knik en Turkse porn vir my op hul selfone gespeel. Hulle het na die meisie se vetterige poes gewys en gesê: 'baie, baie goed.'
Ons het almal yswater onder 'n nat afdak buite die polisiekantoor gedrink. Hulle trek die gestreepte lap af om dit koel te hou. Opgesnyde blou en wit busse ronde die verkeersirkel met 'n baba in elke venster. Daar was die geluid van vibrerende metaal. Op die straat het die stekelige lyke van vier ontplofde sedans langs mekaar in die mediaan gerus.
Die leë stuk aan die oorkant van die kring was waar meisies die naweke aande in die stof op en af ​​geloop het totdat hulle deur iemand met 'n venster na hul kamer opgetel is, iemand wat nie die slaapvloer met 'n broer gedeel het nie 'n suster.
Ons het gesit en gesels oor Besam en die bom wat hom doodgemaak het, en oor die vrouens en babas van die Shirta en 'n paar hoere wat hulle gehad het.
Die yswater bevrore my keel, sodat dit apart van my lyf gevoel het, soos die plat geel aarde uit die wit lug geskeer is sonder 'n enkele gedeelde draad.
Dooie Besam, die goeie man.
Ek het aan my eie asem en die yswater se pad na my ingewande gedink.
In die deur na die gesinshuis het die atheïstiese halfbroer Dudeh van Besam my gegroet met 'n 2-jarige, Mustafa, aan sy voete. Dudeh het 'n swart leerbandjie gedra. Mustafa dra die aangename en vakante uitdrukking wat u sien op 80-jarige verligte mans.
Na 'n uur kom Besam uit sy slaapkamer en gaan sit op sy stoel. Dit was Vrydag, hy was jammer, hy slaap, het hy gesê.
Besam het nie geweet dat hy vermoedelik dood is nie.
Twee maande gelede was daar 'n ontploffing by die kontrolepunt. Hy is aan die brand gesteek en 'n geknakte stuk metaal het homself 'n duim van sy hart begrawe. Besam dra nie 'n flakkie nie. Dit was te warm daarvoor.
'N Irakse leër Huey het hom na die Baghdad-hospitaal gebring waar hy wakker geword het met twee nuwe littekens.
Besam het gelewe.
Hy het 'n hoender vir Dudeh gebraai, en ek het die Ramadan vinnig waargeneem.
Dudeh het op die vloer oorkant my geëet.
Dit was goed om hom opgewonde te sien. Die meisies sal binne 'n paar dae in 'n geel lot wees.
'Soveel fiks-fiksies,' sê hy gefluit.
Die woord "vry" is met 'n rooi tatoeëermerk aan die binnekant van sy linker bicep.
'Visa Sweden, hoeveel?'
Dudi het nie veel vir Ramadan omgegee nie. Hy eet al die vetterige tamaties met afgeskeurde stukke plat brood en soet hoendervel.
'Hoeveel Australië, hoeveel Amreeka?'
'U moet 'n vlugteling wees.'
'Vertrek met $ 10.000 Amerikaanse.'
'Geen Engels nie.'
Mustafa was al 'n goeie Moslem.
Hy het nie aan die kos geraak nie, alhoewel ek kon sien dat hy nuuskierig was oor die sigarette. Die geluide van ons eet van sy sirkelvormige gesig af. Die daad weerspieël in sy bruinswart oë.
Besam se oë vleg tussen die seun en die televisie. Sy selfoon lui met tekste van shirta-opdrag.
Daar was vandag twee bomme. Die knikende shirtas wat seker was dat Besam dood is, het die lyke van die eerste twee uur voordat ek daar aangekom het, skoongemaak.
Die ander ontploffing het gebeur terwyl ons geëet het.
Besam se selfoon het gesê dat jithith 7, jarhah 45.
Besam het gevra: 'Hoe lank voordat Irak veilig is,' het Besam gevra.
'Miskien twee jaar,' het ek gesê.
Dit sal nooit veilig wees nie. Dood en God se wil word te maklik daarvoor aanvaar. Daar is te veel geknik en gesug.
Die pyn in my maag van die dag se rit het toe dieper getref, en ek het myself verstik aan vetterige hoender, tamaties en brood.
Zahko-swembad. Foto deur skrywer.
Vanaf einde Augustus 2010, Zahko, Irak.
Eid in Zahko is sononder. Die heuwels kan Kalifornië wees. Die gekleurde aardbolte wat die meer omring, moet Kalifornië wees. Ek is huistoe om na hulle te kyk.
Ons tente is bo die Nawroz-vulstasie op die draai-pad wat noord na die Zahko-kafee-strook lei en uiteindelik na die Turkse grens.
Brandstofpompe, 'n wasmasjien en die moskee-restaurant van die stasie is onder ons. Die ryk Koerde wat dit besit, laat ek en die videograaf op die sagte gras aan die rand van hul mensgemaakte meer slaap.
Die water bereik 'n halwe kilometer terug in die berge. Druiwe groei in die klein wingerd aan die oostekant, waatlemoene en kumquats en soetrissies is ryp in die tuin aan die noordekant.
Elke oggend sluip 'n hondepak van die berg af om aan ons hangende wasgoed te snuif, twaalf daarvan.
Die bende kies elke dag 'n ander hond wat hy voor die sonsopkoms in die wingerd sal mishandel. Daarna skarrel hulle om ons tente, ook die geskeurde lotto-wenner, en hulle kyk na ons terwyl dit nog donker is.
Ek lê stil op my rug, kyk terug deur die gaas en tel hul koppe. Die honde met die afgekap, met die afgekapte ore, lyk soos ou diewe. Die jong diewe is vinnig klein honde wat vinnig genoeg is om hul ore te red.
Hulle is honger. Ramadan het nog nie 'n einde aan hulle gemaak soos by goeie Moslems wat vinnig kies nie.
Die strate is leeg omdat die goeie Moslems die einde van die lyding saam met die gesin vier. Hulle eet op lamsvleis.
Die een pie-gesig draai weg om my hangende T-hemp te eet. 'N Ander een sluk 'n sokkie.
Die res wonder of hulle my kan doodmaak. Hulle weet nie.
Hulle is nog nie kwaad nie, hoewel baie mense siek is met kaal uitspansels aan die nek en agterpote.
Ek het 'n moersleutel in geval een van hulle freak, want die res volg.
Volgens Islam is dit onrein diere.
As u 'n hond se keel versigtig sny, spuit bloed soos 'n fontein. Die bloed van 'n skoon dier - 'n lam, 'n kalf - vloei oor die hand soos 'n stroom.
Die verskil tussen skoon en vuil, is lank gelede besluit, hang af van die sterkte van die polsslag en die snelheid van die slagter.
Die honde verlaat my een vir een en trap af teen die heuwel om die slootjies te vang vir vullis en dooie goed.
Toe die son opgaan, het ek kumquats en soetrissies in my opgeknapte T-hemp gesteel.
Ons is gebind deur honger, die diefhonde en ek.
Ek hoop ook deur die lelike krag van ons polse.
Die grondeienaar kom smiddae saam met sy seun, Kamal, en 'n emmer bolletjies deeg om die vis te voed. Die kinders wat aan die familie van die eienaar behoort, het kort daarna in die turkoois swembad, gebou teen die opkoms van die meer, geswem.
Kamal het nie met die ander seuns gepraat nie. Die ander het gesê dat hy arm was. Hy was nie hul broer nie.
Terwyl die ander seuns in die swembad tuimel en agter die bank gaan pis, voer Kamal die visdeeg. Hy halveer 'n waatlemoen uit die tuin. Hy en ek het dit gedeel. Ons het ook die bolvormige skil na die vis gegooi.
Die grondeienaar het die rotse in die tuin beweeg om sekere plante meer water as ander toe te laat en hy het draad gebruik om die wingerde te bind.
Ons het gekyk hoe die visse die skil rondswerm. Dit lyk asof daar 'n diepgaande kwaliteit aan die toneel was, so ek het 'n video gemaak:
Spanspek hol deur wreedaardige Irakse bas.
Dit was die tweede dag van Eid en Kamal se pa het die vis ekstra gevoer en die slang langer oor die plantwortels gevoer. Die pa het op Eid gewerk, maar hy het goeie werk gedoen.
Die ander seuns het in nuwe vakansieklere aangekom, veral brak, met hul hande op die teël en mekaar probeer verdrink.
Dit het nie lank geduur voordat Kamal weggejaag het nie. Hy het buite die sig na die rand van die meer gegaan. Hy weet waar die grootste vis wegkruip. Om dit uit te trek, met kos en die geraas wat hy aan sy tande suig, was beter as om te swem. Die grondeienaar het gesien hoe sy seun op die rotse hang, laat staan ​​en loop in die rigting van die wingerd om te bid.
Kamal was weg totdat die geluid van die voete op die plaatwerk, sy broederlike geite, die geskree en die spat hom uittrek.
Hy piek na die kant van die swembad en kyk hoe die ander seuns mekaar in die warmer sonskerm waag, op die rand van die sinkdak wat hulle met gekrulde tone vasgryp totdat hulle hulself in die lug loslaat.