Salig is die wat nie gesien het nie, maar tog glo
"Hy het aan Sefas verskyn, daarna aan die twaalf, en daarna aan meer as vyf honderd broers tegelyk, van wie sommige al dood is maar die meeste nou nog lewe. Daarna het Hy aan Jakobus verskyn en toe aan al die apostels. Heel laaste het Hy ook aan my, die ontydig geborene, verskyn." - 1 Korintiërs 15:5-7.
Ons staan voor 'n leë graf - dié van die liggaamlike opstanding van Jesus Christus. Paulus staaf die feit dat Jesus opgestaan het, deur 'n reeks geloofwaardige getuies te noem aan wie Jesus verskyn het, en hy sluit homself daarby in.
Vir diegene wat geglo het was dit genoeg dat die opstanding van Christus volgens die Skrifte was. Dit het gebeur soos dit in die ewige verlossingsplan van God bepaal is, in die Skrifte opgeneem is en deur Hom geopenbaar is. Maar selfs die dissipels het dit aanvanklik nie geglo nie omdat hulle die Skrifte op daardie tydstip nog nie verstaan het nie. Daarom is dit ook in die ewige en genadige Raadsbesluit van God opgeneem dat Christus ná sy opstanding nog veertig dae in sy verheerlikte liggaam op aarde moes bly om Hom aan ander te vertoon en so die waaragtigheid van die woord te bevestig.
Die dissipels was as voorgangers van die gemeente geroep om te getuig van wat hulle gesien het. Die veertig dae tussen die opstanding en die hemelvaart van Christus was vir hulle van groot betekenis. Hulle is ingelei in die gemeenskapsoefening van die lewende, maar tewens verheerlikte Here.
Jesus Christus het self sy lyde en sterwe in verband gebring met die koninkryk van die hemele. Voor sy dood en opstanding het die dissipels nie begryp wat Hy hulle vertel het nie. Met sy verskyning aan hulle ná sy opstanding, het sy woorde aan hulle egter betekenis gekry. Hulle het duidelikheid gekry oor hul werklike roeping. Ook Thomas wat uitgeroep het: "My Here en my God."
Die Gekruisigde en Verheerlikte het nou die inhoud geword van die evangelie. Hierdie evangelie het ons eiendom geword, en salig is dié wat nie gesien het nie, maar tog geglo het.