Oor my lewe, oor die stryd teen die siekte - die verhaal van 'n pasiënt met skisofrenie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
My kinders en alle mense
... Ek is een politieke gesprek
- moed op.
Kom ons breek nie so breek deur nie,
Kom ons leef - ons sal nie sterf nie.
Die term sal kom, ons sal terugkeer,
Wat het gegee - alles sal terugkeer.
In my jeug en jeug moes ek as gevolg van my geestesongesteldheid baie deurgaan, maar dit het gebeur dat ek grootliks uit hierdie groot ongeluk kon kom en my geluk vind en ek wil my storie vertel sodat dit kan dien vir sommige mense, byvoorbeeld, het iemand gehelp om nie hoop te verloor nie en miskien ook haar geluk te vind.
Ek is in 1976 gebore, ek het 'n baie gelukkige kinderjare gehad. My eerste herinnering is dat ek in 'n wieg lê, dat my ma oor my leun - mooi, mooi, glimlaggend, gelukkig. Ek hoor die geluid van die gaste se stemme, en ek verstaan ​​dat my ma na hulle wil gaan en ek skree. Ek wil hê sy moet nie wegkom om by my te wees nie. Ma is 'n pragtige, helder, vriendelike, glimlaggende, en om ons is 'n soort, groot, magiese wêreld ...
En nog 'n herinnering is dat ek klein op die vensterbank in die kombuis sit en ek kyk na die sterre. Veelkleurige sterre - blou, groen, rooi, miskien ander kleure, en ek bewonder ons magiese, goeie wêreld. Ek verstaan ​​natuurlik dat ek skaars die kleurvolle sterre uit die venster kon sien, maar dit is een van my eerste herinneringe van my ...
Ek het baie goeie, oumagrootjies, oupas gehad. Oupa (ma se pa) het sy motorfiets lank al met 'n kruiwa ingesamel en toe hy besluit het om dit te probeer, het al sy kleinkinders na hom gehardloop, op sy motorfiets gehardloop en gestoot. Ek was toe vyf jaar oud. Oupa het sy medalje op my bors opgehang, wat hy van die oorlog verlaat het. Ons het in die straat gehardloop, oor 'n skuins veld. Toe ons terugkom, het dit geblyk dat ek net 'n band gehad het van die medalje wat op my bors hang, maar daar was geen medalje self nie - dit het gebreek. Ek onthou hoe ek my oupa daaroor vertel het, maar hy het my nie geskok nie, het nie 'n enkele slegte woord gesê nie, net sy gesig het hartseer geword ...
Dit het so gebeur dat die Here my omring met altyd vriendelike mense, met uitsonderlike uitsonderings.
Ek het ook 'n suster gehad. Ek onthou een winteraand toe ons saam met ons suster na die tuin toe gegaan het. Ek het eerste uitgegaan, gewag vir my suster op die straat, en skielik het ek 'n valende ster in die lug gesien. Sy het baie pragtig gevlieg en die vonke oor die naghemel versprei. Ek het na my suster gehardloop om haar te bel sodat sy hierdie pragtige ster kon sien, ons het saam uit die deur gehardloop, maar die ster was nie meer daar nie.
My pa was 'n militêre man, my ma het as verkoopsman gewerk. Tydens my pa se diens het ons verskeie stede verander.
Ek het meer goed gestudeer as sleg. Hy was lief vir literatuur, geografie, geskiedenis. Toe ons in een van die Siberiese stede gewoon het, het ek tydens 'n geologiese ekspedisie in die kindersirkel klasgegaan. Ons het 'n baie goeie onderwyser gehad - 'n geoloog. Sy het ons vertel van die magiese, wonderlike wêreld van minerale, rotse en die struktuur van die aarde. Sy het 'n liefde vir die wetenskap in my ingebring.
Baie jare later het ek 'n droom gehad, "asof ek in die winter N-sk by my gekom het, het ek by die Skool vir Jong Geoloog gekom, en daar het al ons seuns en dogters bymekaargekom. Maar net ons is nie 14-16 jaar oud nie, maar 26-28 Almal was in 'n feestelike, vreugdevolle bui, asof ek na die Nuwejaarsvakansie gekom het (die winter is rond, die sneeu is wit en die lug is yskoud, lewenskrag in ons.) Almal was baie gelukkig oor my en die feit dat ek gekom het, het by die algemene geluk, asof almal my net onthou het, maar ek wou nie sien nie, en ek het gewys. Die meisies is pragtig Hulle skitter met vreugde, vriendelikheid, kwaad, fantasie.
En T. G. voer 'n les in die biblioteek. Ek het met almal gepraat en na T. G gegaan. Die jare het haar glad nie geraak nie; sy het selfs beter geword: meer versamel, meer oplettend, wyser, wyser; bui, soos altyd, verheug. Sy het 'n wit bloes met silwer gedra.
Sy glimlag, was bly met my, het my angstig gekyk en probeer om te verstaan ​​wat al die jare by my was en hoe ek geword het.
Ek het niks gehad om oor te spog nie, maar ek was kalm, gelukkig omdat ek nog steeds 'n mens waardig is. Hoe kan ek die lewe beter maak (alhoewel dit nie altyd vir my werk nie), want ek het my gunsteling onderwyser en vriende gesien.
T. G. het vir my 'n paar woorde gesê wat ek nie regtig verdien het nie.
En dan het ons die seuns en meisies langs mekaar gesit en haar lesing aangeteken. Lesch K. het egter op my skouer aan die slaap geraak.
En bowenal was daar so 'n hoë sterrehemel (die nag het reeds op die stad geval), die sterre het in die koue lug hoog verbrand, gloeiend en skyn. En in ons skool was klippe oral rondom ons en langs ons - magiese dele van ons planeet. En ons saam met die seuns en meisies, met T. G., leef in die ewigheid, vlieg in die dieptes van die Kosmos, almal saam; met ons Skool vir Jong Geoloog en / en stad en planeet /. Die ruimte open sy geheime voor ons en ons bewonder en leer sy ewige skoonheid en dat ons self goeie dinge kan doen ...
Toe ek wakker word, wou ek om een ​​of ander rede 'n bietjie huil, baie hartseer. Maar dit is baie lig op die siel "(uit 'n brief, 09.09.2002).
Ek wou geoloog wees, twee keer na geologiese partye gegaan, waaroor ek nog van die helderste herinneringe in my lewe het. Lewe in 'n goeie span, werk, pragtige natuur rondom - dit is geluk. In die Skool vir die Jong Geoloog en in die geologiese partye het ek baie goed gevoel hoe gelukkig dit was om deel te wees van 'n vriendelike span, wanneer almal die goeie gee dat almal 'n gemeenskaplike vreugdevuur het, en dan begin die siel van elke mens in die strale van hierdie vuur soos 'n kosbare klip . Hierdie keer bly vir my 'n leidraad vir die lewe.
Toe ek in die 10de graad was, het my suster en ek die preek van die Sewende Dag Adventiste bygewoon (hierdie godsdiens is een van die Christelike tendense). Hierdie lesing het my geskok. Voor dit het ek al die stories oor Jesus Christus, oor God, 'n fiksie van mense, 'n verouderde konsep van die struktuur van die wêreld, oorweeg. En toe het ek skielik ontdek dat dit wel bestaan ​​dat God bestaan. En ek het niks daarvan geweet nie.
My suster en ek het Bybelstudies begin bywoon, wat deur 'n predikant gelei is, wie se naam, as ek nie verkeerd is nie, Andrei Gavrilovich genoem word. Hy was 'n jong en baie helder, siel-gevulde priester. By sy preke was baie goed, lig. Ek het 'n geseënde herinnering aan hom oor my hele lewe, alhoewel ek later die Ortodokse Kerk begin bywoon het.
Na hierdie rewolusie in die wêreldbeskouing het ek verstaan ​​dat mense dinge in orde stel, byvoorbeeld in die geologie, en dit blykbaar belangriker - in die filosofie - mense van hierdie orde kon nie bring nie. Mense leef, maar weet nie wat God is nie. Mense het baie vaag idees oor moraliteit, oor die betekenis van die lewe, en dit alles is baie belangrik. En ek wou 'n filosoof word om deel te neem in die totstandkoming van orde in hierdie wetenskap. Ek wou alles op die rakke in die filosofie plaas, net soos geoloë alles op die rakke in hul wetenskap plaas.
Ek het begin voorberei vir toelating tot die Fakulteit Filosofie.
Ek was toe 15 jaar oud. In daardie tyd het nie baie goeie dinge in my siel gebeur nie. Ek kan nou vanuit die oogpunt van 'n gelowige aanneem dat dit te wyte was aan die aanval op my deur die duiwel. Ek het toe na die geloof gegaan, wou iets goeds in die lewe doen, maar sulke mense word deur die duiwel aangeval.
Ek het begin met 'n pynlike gevoel. Sover ek nou onthou, was dit 'n gevoel van dood, dakloosheid. Ek dink dit was die gevolg van sommige vernietigende prosesse in die dieptes van die siel, die brein. Toe ek hierdie gevoel gehad het, wou ek een of ander manier pynlik iets doen. Omdat dit 'n mislukking was in leegheid, in nie-bestaan, in chaos, tot vernietiging, en dit was nodig om op een of ander manier weg te spring van hierdie leegheid, vul dit met iets.
My ouma, toe ek die volgende somer by haar kom, het gesien dat daar iets fout was met my, het ek dit gevoel en gevra om te gaan belydenis aan die priester, maar hierdie gedagte was vir my walglik. Teen daardie tyd was ek klaarblyklik alreeds uit my geloof gegooi, hoewel ek steeds die Bybel probeer lees. Nou dink ek dat as ek by God kom, dit my sal help uit die moeilike krisis waarin ek was, my geestelike leegheid met geloof vervul sou word, sal die Here my help, soos Hy my nou help, toe ek begin het glo in hom Maar, waarskynlik, vir iets was dit nodig om op hierdie manier te slaag.
Terselfdertyd met hierdie pynlike gevoel het ek die bewussyn van die noodsaaklikheid om in die rigting van die filosofie te beweeg om ernstige probleme op te los. Maar die take was talryk en enorm, maar die krag van die verstand is nie so goed nie, ek het nie geweet wat om vir my te gryp nie. Maar die grootste gevaar, soos ek nou verstaan, was in hierdie vernietigende gevoel wat my gepynig het, my vernietig, het my nie toegelaat om iets ernstigs te doen nie. Ek het immers al die tyd goed op skool bestudeer, ek was 'n normale seun, ek het probleme opgelos. En hier was ek een of ander manier ongeorganiseerd, alles het pynlik geword. Ek verstaan ​​nou dat ek gepla word deur 'n soort van geestesongesteldheid.
Dit is jammer dat ek nie 'n wyse, vriendelike persoon ontmoet het aan wie ek kon oopmaak nie, vertel my wat met my gebeur het, wat my toestand nader kan bepaal. Ek moes toe na 'n psigiater toe gaan om 'n soort medikasie te drink, maar toe het ek nie verstaan ​​dat ek geestesongesteld was nie. En ek moes ook na God terugkeer.
Dit was die mees verskriklike tydperk van my lewe, wat van ongeveer 15-16 jaar tot 18-19 geduur het. Ek wil dit nie hier vertel nie (ek het dit in 'n ander pos beskryf). Laat ek net sê dat ek 'n baie diep geestelike krisis gehad het, as gevolg van my ongesonde psige, gekke idees in my kop gebore is wat my lewe vreeslik gemaak het en amper tot my dood gelei het, het ek net oorleef deur God se genade en die gebede van my geliefdes. Ek was toe in staat om die Fakulteit Filosofie te betree, maar binnekort het ek hom verlaat. Ek het 'n jaar of twee haweloses in 'n vreemde stad gewoon omdat my ouers erken het dat ek die universiteit verlaat het, het ek skaam geword.
Toe ek 18-19 jaar oud was (1994-1995), het hierdie skrikwekkende tydperk geëindig, het ek skielik besef dat die vreeslike gevoel wat my gepyn het opgehou het.
Terselfdertyd het ek een belangrike ding besef: ons het die reg en die verpligting om enige idees van enige aard krities te behandel, om hulle te toets, andersins ongetoetste, valse idees kan ons in groot moeilikheid lei.
Ongeveer ses maande of 'n jaar daarna het ek in 'n psigiatriese hospitaal geland. Daar was 'n anti-Sowjet-staatsgreep in ons land, en ek het, soos ek dit kon, uitgespreek en in 'n psigiatriese hospitaal beland. Die hof het my gevonnis tot verpligte mediese behandeling vir 'n jaar. Soos ek nou verstaan, het ek werklik 'n ongesonde psige gehad, en die dokters het my met 'n gestremdheidsgroep reg gegee. Dit was vir my 'n groot seën, aangesien ek waarskynlik nie lewendig uit die tronk sou uitkom nie.
Ek het meer as 'n jaar in 'n psigiatriese hospitaal deurgebring, en dit was 'n baie lonende ervaring. Ek het gesien hoe verstandelik siek mense daar is, hoe kwesbaar die menslike psige is, hoe maklik kan dit beskadig word. En ek het besef dat daar ook iets soortgelyks met my gebeur het.
Toe ek die hospitaal verlaat het, het ek begin poog om die Universiteit in die Fakulteit Filosofie te betree. Ongelukkig het my denke en geheue nie baie goed gewerk nie (blykbaar as gevolg van die feit dat ek so 'n siekte gehad het, groot angs) en daarom was dit vir my moeilik om voor te berei vir eksamens, en my pogings om die Universiteit lankal te betree, het onsuksesvol gebly. Ek het dit reggekry om dit eers in 2001 te doen. Teen daardie tyd het ek selfvertroue gevoel, 'n soort van swakheid - ek was aan hierdie eksamens, om te doen "deur die vyand se verdediging te breek." En ek het die eksamen vir 4, 5, 5 geslaag. Terselfdertyd het ek ook die eksamen vir die Fakulteit Geskiedenis suksesvol geslaag, maar van daar af het ek die dokumente natuurlik geneem. Ek het meer as een keer agtergekom dat daar in die lewe dieselfde vaardigheid, hardheid en selfvertroue is. , die begeerte om te veg, kan die moeilike vraag dadelik opgelos word. Net so het ek ná baie onsuksesvolle pogings daarin geslaag om dadelik 'n vrou te kry, nadat ek in my selfde selfde moed en selfvertroue gevoel het.
Ek verstaan ​​nou dat ek 'n groot fout gemaak het toe ek by die Fakulteit Filosofie ingeskryf het, want toe was my suster baie ernstig siek, en dit was nodig om nie te studeer nie, maar om 'n werkspesialiteit te kry, werk en sorg vir my suster en ma. Ongelukkig het ek dit nie verstaan ​​nie.
My suster het gegradueer van 'n pedagogiese skool, 'n jaar by die skool as musiekonderwyser gewerk, en het toe 'n teologiese kweekskool betree. Sy kon nie die oorlading in die seminaar staan ​​nie, en in 1995, toe sy 22 was, het sy 'n baie slegte geestelike ineenstorting gehad. Sy het baie keer in psigiatriese hospitale gelê. Sy het baie haar hele lewe gely. My suster was baie gretig vir God, het na Hom gekyk, gevind en waarskynlik is sy soos die jeug in die jeug aangeval. Dit was net makliker om my te hanteer . Die heilige regverdige Johannes van Kronstadt het geskryf: "Wanneer jy aan die bose en woedende geweld van die verskillende duiwels in die uitvoering van verskillende werke van God onderwerp word, aanvaar hierdie lyding as lyding vir die naam van Christus en wees bly in jou lyding, dank aan God, want die duiwel berei jou vir homself voor, Die Here se briljante kroon! Amen. Weerstaan ​​die duiwel se knieë dringend. "(My lewe in Christus, p. 384. M.: Blagovest, 2012) En ek glo dat die kroon van die Here ook vir my suster voorberei is.
... Ek was baie bly dat ek by die Fakulteit Filosofie ingeskryf het. Maar hy het nie lank vir een en 'n half kursusse gestudeer nie. Ek het 'n groot probleem gehad.
Ek het die sessie geslaag en in 'n slaapsaal gewoon. Ons het baie snaakse, vriendelike gegradueerde studente en studente in ons kamer gehad, maar hulle het die sessie verby geloop en ek het alleen gelaat. Tog is die waarheid dat dit beter is om saam met mense te wees, sodat een persoon gevaarliker kan wees.
Daardie aand (10 tot 11 Februarie 2003) het ek voorberei om die eksamen in die Middeleeuse filosofie te herhaal. Teen daardie tyd was ek al 'n ateïs, en daardie aand het ek in my gedagtes begin om die idee te ontwikkel dat Jesus Christus mal, skisofrenies is. Voorbereid soos hy kon en gaan slaap. Iewers in die oggend klop ek op my deur. 'N Bekende peoshnik (voorbereidende departementele student) het my gevra om twee ouens en 'n meisie te laat slaap, want hulle het geen plek om te slaap nie. Toe ek wakker word, het ek niks verstaan ​​nie en laat hulle gaan terwyl ek self verder probeer slaap het. Hierdie drie ouens en 'n meisie, in plaas van om te gaan slaap, het aan die tafel gaan sit, vodka begin drink en aan sulke nare grappies vertel wat ek nog nooit in my lewe gehoor het nie. Toe het drie ouens besluit om hierdie meisie in verdraaide vorms te verkrag. Sy was teen dit. Vir my was dit so wild dat iets in my kop begin rol het, in my kop gekook. Ek het uit die bed gegaan en gesê hulle moet hier weg, en hulle het gehoorsaam en die meisie na die toilet gesleep. Ek gooi hulle weg en sluit die deur. Hulle het op die deur geskiet, geskreeu ...
In my kop daarna het hierdie toneel die hele nag gerol, woedend gesaai, emosies het op een of ander manier van oorspoed gewerk. Iets seer in my kop.
Nou, vanuit die standpunt van 'n gelowige, interpreteer ek hierdie situasie so dat, na my godslastering teen God, duiwels in my kamer gejaag het en dieselfde gedoen het, waarmee ek God in my gedagtes beledig het - hulle het my psige beskadig.
Môre het ek die eksamen in die Middeleeuse filosofie geneem. Die professor, 'n baie streng persoon, het klaarblyklik besef dat ek uit my gedagtes was en vir my 'n drietal gegee het. Ek is baie dankbaar teenoor die Fakulteit Filosofie vir hierdie laaste genade aan my.
Toe moes ek die toets in Engels slaag. Engels was my skate, ek het hom baie lief gehad, ek het Petrova se baie goeie self-handleiding geken, waarvoor ek die toets moes slaag. En ek onthou goed hoe ek gekyk het na die standpunte op die teks, die reëls waarna ek goed geweet het en kon niks in hierdie reëls koppel nie, niks kon verstaan ​​nie. Die Engelse onderwyser het my oefenboek gesien. Ek het vir hom gesê dat ek alles goed geweet het, maar dat ek 'n groot skok gehad het, en nou kan ek niks sê nie. Hy het dit alles verstaan ​​en het my ook 'n krediet gegee.
Ek het huis toe gegaan, en ek het dit al begryp dat ek dit al by die Fakulteit Filosofie gehad het.
'N Nuwe, baie moeilike tydperk in my lewe het begin - 'n tydperk van siekte.
Ek kon niks doen nie, ek kon dit nie vat nie. Dit was baie pynlik om my te dwing om net die aartappels te skil. Ek kon nie boeke lees nie, hoewel dit my gunsteling aktiwiteit was. Ek wou net slaap. Ek het 14 tot 16 uur per dag geslaap, of ek was in 'n soort van vergetelheid, probeer om die droom te verleng sodat daar niks nodig was om iets te doen nie. Maar niks was ook baie pynlik nie. Die lewe was baie pynlik, en sterf is nog erger. Ek het amper volledige verlies aan belangstelling in die lewe gehad.
Toe dit alles gebeur het, het ek dadelik gevoel hoe in my kop, êrens in die regterkant daarvan, bokant die tempel êrens in die dieptes, asof daar 'n soort gat was. Ek het dit gevoel as 'n soort senuwee weefselbreuk, of ek weet nie wat anders daar is nie. Soms het ek in die gebied van hierdie "gat" geklink, gepaard met pynlike gevoelens (asof die proses van vernietiging voortduur). Hier is wat ek hieroor geskryf het in my dagboek terug in Februarie 2003 (dit wil sê kort nadat die skok plaasgevind het):
"Ещё, интересное чувство сейчас понял: что ощущаю чувство распада, смерти, идущего где-то в глубине мозга (кстати, знакомое чувство по предыдущим годам). Это чувство распада, смерти, кажется, сопровождается каким-то лёгким потрескиванием в глубине мозга (откуда оно идёт), и это чувство, возможно и есть тот самый "процесс разрушения глубинного исторического опыта" (как писал Неплох Я.). Этому чувству сопутствует /свинцовый/ привкус во рту; а также ощущение… Скажем точнее: чувство распада вызывает как следствие чувство какого-то полёта в бездну и одновременно какого-то дикого восторга ("Есть упоение в бою и чёрной бездны на краю… "). En na hierdie gevoel van disintegrasie het ek 'n fase van swakheid, depressie, verlies aan belangstelling in die lewe, die primitiwiteit van begeertes ...
Ek weet nie of ek hierdie gevoel korrek ontsyfer het nie, maar dit lyk vir my dat dit waar is. En hierdie gevoel lyk my die meeste te pla, ek voel dit die meeste. En nou, toe ek dit so geïdentifiseer het, het dit vir my makliker geword, dit het kalmeer ... ".
Toe word hierdie gevoel geleidelik minder merkbaar en verdwyn net soos die gevoel van 'n gat in die brein verdwyn het. Nou, na 12 jaar, voel ek net dat ek op hierdie gebied van die brein soortgelyke skade gehad het, en dit laat my veral weet as ek moeg word. Asof die wond genees is ...
Vervolgens kon my toekomstige vrou (toe 'n bruid) na die lees van mediese naslaanboeke, na my mening 'n baie akkurate beoordeling van my siekte gee. Ek het 'n emosionele-vrye sfeer beskadig (dit is een van die vorms van skisofrenie).
Alhoewel ek na die dokter gegaan het, het ek geen medikasie geneem nie - ek het nie geglo in die krag van enige dwelms nie (ek het gedink dat hulle skade kan doen eerder as goed), glo nie aan dokters nie. Ek het gedink dat daar dalk dokters êrens is wat my kan help, maar blykbaar leef hulle nie in ons stad nie.
My ma, pa en my suster het my baie gehelp - sonder hulle sou ek waarskynlik nie oorleef het nie. Hulle het my warm omring, omgee, hulle het my baie ondersteun. As jy huil, as jou siel baie seer is, wanneer wanhoop jou aangryp en jy nie wil lewe nie, het jou ma skielik net dranichki uit die pan gebring, en die pyn het wanhoop verlaat ...
Toe lees ek hoe een van ons vriende in 'n brief aan my suster geskryf het dat die kosbaarste ding wat ons het, die warmte en wysheid is wat ander mense ons gee. Ja, dit is waar. Wanneer die siel seer, ly, dan red die geestelike warmte van geliefdes ons van hierdie pyn, bring ons terug na die lewe ...
Maar daar was nêrens om te gaan nie - dit was nodig om op een of ander manier te leef, te veg, iets te doen ...
In die somer het ek na my eie land na Wit-Rusland gegaan. My niggie tannie (ek sal haar hier noem, "Tannie Natasha"), nadat ek van my ongeluk geleer het, het my gebel om saam met my by my dacha te bly. By die huis was daar 'n bos, 'n rivier, dit was baie mooi. My tannie is 'n baie godsdienstige en wyse mens. Sy het my baie dinge oor haar lewe en die lewe van ons familie vertel.
Ek het 'n verliefde op die storie uit haar lewe oor hoe sy in haar jeug gestrem het, en hoe sy daarin geslaag het om uit hierdie moeilike situasie te kom. Hierdie storie het my ondersteun en dan as 'n gids gedien. Ek sal dit hier aangehaal, soos ek dit in my dagboek neergeskryf het (inskrywing vanaf 3.09.2003):
"My ouma se ouma (en my pa) het sewe kinders voor die oorlog opgewek. Vyf seuns het voorheen gesterf, onder wie my tannie se pa. Leef vier van hulle: ouma, ma en haar twee dogters."
Hulle het sewe dae per week op die kollektiewe plaas gewerk - al 365 dae per jaar. Wat 'n wetteloosheid! Een Sondag het tannie Natasha as tiener nie as gevolg van siekte aan die werk gegaan nie en die brigadier het vyf werksdae van haar af geneem. Aangesien sy geen pa gehad het nie, het geen broers, geen ooms, die brigadier haar op die hardste werk geplaas nie (daar was niemand om in te tree nie): laai byvoorbeeld 100 kg vlasskyfies in die motor.
Lyon skoongemaak. Hul familie was die norm van 1 hektaar. Toude vlasnagte, want dan was hy sagter met dou en het hy nie 'n splinter in sy hande gemaak nie. Maar steeds was al die hande in splinters, en die vingers het nie gebuig nie.
Weekends het net aan huisvroue van gesinne gegee vir die grootste vakansie, sodat hulle iets lekker kon kook / ... /
Toe haar ma se koeihoring haar oë uitsteek, het sy dit ter harte geneem en haar bene het aan die slaap geraak (daar was 'n geknypte senuwee). Sy was in die hospitaal, maar dan moet jy op iets leef, jy moet êrens werk, en sy loop skaars in die hut. Dit was baie moeilik. En sy het reeds 'n seun Vitya gehad. Toe is daar 'n lig in die dorp gevoer, en een elektrisiën is hieroor vertel, en hy het besluit om te help - het sy vriend gevra om dit in die streeksentrum te registreer, wat hy gedoen het. Maar waar om te werk in hierdie stad? Hulle neem net 'n skoner in die hospitaal vir aansteeklike siektes.
Die neef het gehelp om 'n werk in die furrier-winkel te kry. Eers was daar geen plek nie, maar die hoof het gesê: "Ek sal jou in gedagte hou" en het gou 'n poskaart na die stasie na hierdie suster gestuur. Om een ​​of ander rede is die poskaart deur die kinders in die sneeu gevind en het dit skaars uitgelê dat die baas ('n Jood by the way) jou uitnooi om te werk (aangesien die werker kraam geword het). Sonder hoop het hulle daarheen gegaan, en hy het dit aan die werk geneem.
Binnekort het sy die kuns van naaldwerk op 'n vurige tikmasjien bemeester, maar sy kon nie die plan uitvoer nie, aangesien die been net een werk en dit was sleg en die masjien was voet. Toe het een ou vrou die kop gevra om haar na die snywerkswinkel oor te dra, waar sy nie met haar bene moes werk nie, maar sny net die velle met 'n mes terwyl jy aan die tafel sit. En die baas het ingestem. Baie Jode in die snywerkswinkel was woedend omdat daar meer salaris was. Maar die baas het gesê: "Ek het besluit so en ek sal jou nie vra nie."
So het sy begin werk, en die voet was alleen. Maar aan die ander kant, vir die baas, het sy 'n lewensredder geword: sy kon in die snykamer werk en kan iemand op die masjien vervang. En gewerk sonder mislukking. Sy het 'n woonstel gehuur. Maar gou by die werk het baie begin om by 'n bouvereniging aan te sluit, en sy het ook besluit om by te woon. Daar was geen geld nie, maar hulle het besluit om geld van iemand te leen. Mamma wou nie oor die woonstel praat nie, maar tannie Natasha het haar oorreed, en nie vir 'n eenkamer nie, maar vir 'n tweekamer een. Verlate geld en betaal. Daarbenewens wou die ondervoorsitter van die koöperasie haar na die tweede beurt stoot, want volgens sy inligting het sy nie geld gehad nie, maar die voorsitter van die koöperasie het 'n berg vir haar geword en haar in sy plek gelos.
Sy het die geld persoonlik aan die voorsitter gegee, maar sonder enige kwitansie of kwitansie. Toe het sy haar baas by hom gebring om 'n getuie te wees. 'N Kwitansie is later gegee.
En 'n jaar later het sy in haar woonstel gewoon. Ek het die geld in paaiemente betaal. Toe het sy getroud. Gebore ander kind.
Toe toe die kinders grootgeword het, het ek 'n ander woonstel gekoop van die Jode wat na Amerika vertrek. Goeie mense was baie. En die woonstel het die oudste seun verlaat.
Voortdurend gewerk by die werk en in die land. Van dacha op Maandag het sy by die werk gekom - en sy was 'n dooie liggaam. Toe het sy die hele week opgemaak wat nie op Maandag gedoen is nie. En almal het oorleef. So het 'n ernstig siek vrou daarin geslaag om haar lewe gelukkig te maak. "
Ek onthou hoe ek in die bos naby tannie Natasha se huisie 'n klein bergas gesien het, wat op die grond gestoot is. Die stam het op die grond gelê, en sy takke het vertikaal opwaarts soos boomstamme begin groei. Die boom het op die grond geval, en dit het 'n ander manier gevind om anders te leef en te leef!
Kort nadat ek van tannie Natasha na my tuisdorp teruggekeer het, het ek na 'n dans gegaan en 'n meisie ontmoet. Hierdie meisie het ek later 'n jaar later getroud, ons het 'n kind gehad. Maar ons het gou geskei, want ek het baie gou besef dat ons op baie maniere teenoor mekaar is. Hierdie verhoudings het my baie geleer, insluitende die feit dat jy voor die ontmoeting met 'n meisie die persoon moet voorstel met watter eienskappe ek wil ontmoet en watter eienskappe vir my onaanvaarbaar is.
Hierdie verhouding het my baie slegte ervarings gebring; ons kan sê dat hulle my hele lewe verander het. Maar die benadering van die geboorte van my ongebore kind het my laat werk toe. En soos Suvorov gesê het: "Werk is gesonder as vrede," en so het dit met my gebeur - die werk, soos ek nou verstaan, het 'n groot positiewe rol gespeel in die feit dat my welsyn verbeter het.
Ek het eers 'n werk as 'n wag by 'n konstruksieterrein gekry, en ek het daar vir een en 'n half jaar gewerk (November 2004 - Augustus 2006).
Die eerste maand en 'n half werk was baie ekstreem. Dit was winter, en ek is gestuur om die graafmasjien in 'n sandput te waak. Die vaardighede wat in geologiese bondels verkry is - die vermoë om met 'n byl te beheer, om 'n oond te verhit, was vir my baie nuttig. Jy sit langs hierdie graafmasjien in 'n sleepwa met 'n kerosine lamp, jy veg voortdurend vir warmte, daar is 'n hond langs jou, en daarbenewens het jy nie 'n siel nie, jy probeer om nie te dink oor moontlike gevaar nie.
Toe is ek na 'n konstruksieterrein oorgeplaas - in vergelyking met 'n steengroef, het ek in 'n hoek van die paradys beland.
Na 'n paar keer het ek al twee keer as 'n wag op twee konstruksieterreine gewerk. Ek het 'n tweede werk gekry.
Teen daardie tyd het ek reeds begin met Triftazin en Amitriptyline. Hier is wat ek in my dagboek van siekte op 2 Februarie 2005 geskryf het:
"Ek het 1 tablet Triftazin elke twee dae sedert Julie gedrink. Ek het onlangs die behoefte gehad om 1 tablet per dag te drink, omdat sommige ongesonde ligte soms in my kop voorkom, word dit sleg. Maar ek hoop om gou binne 1 dae na 1 tablet terug te keer. Dit lyk of Triftazin nog benodig word. "
In daardie tyd het ek geleer dat daar 'n mediese sentrum in ons stad is waar u 'n afspraak met verskeie professore kan maak. Ek het gegaan om twee professore te sien.
Die eerste van hulle (die konsultasie was 7 April 2005) was 'n neuroloogprofessor en die hoof van die departement van sielkunde, 'n baie bekende dokter in ons stad. Hy het my die waarheid vertel - hy het bevestig dat ek siek was met skisofrenie ("moenie bang wees vir hierdie woord nie"). Hy het die korrektheid van my behandeling bevestig (ek het triftazin en amitriptylien gebruik), maar het gesê dat daar beter, maar duurder medisyne is wat die dokter my kan adviseer. Die professor was baie ondersteunend van my, het my goeie raad gegee. Hy het my aangeraai om met my vrou te deel, aangesien sy baie vernietigend optree (ek kon nie hierdie vraag besluit nie en sy advies het my baie gehelp) en gesê dat ek tydens my siekte liefde kan ontmoet, jou geluk kan vind , het die boek aanbeveel (Paul de Cruy, "Vechtigheid," het ek nie gelees nie), wat vertel het van die lot van so 'n pasiënt wat sy liefde gevind het. In my dramatiese omstandighede was laasgenoemde baie onwaarskynlik vir my, uit die fantasieryk, maar as latere gebeure gewys het, het die wyse professor verder gesien as wat ek kon. Toe het ek vir myself opgemerk dat die professor baie moed gehad het om my raad te gee aan my vrou wat my lewe verander het - hoe goed dit is dat daar mense is wat nie gemeenskaplike frases vermink nie, bang om verantwoordelikheid te neem, maar hulle het die moed om wys te wees raad aan iemand wat nie weet hoe om uit hierdie situasie te kom nie!
'N Week later ontmoet ek 'n psigiatriese professor (15 April 2005). Ek het by 'n vergadering met 'n groot kassetbandopnemer gekom om alles op te teken en niks van die gesprek te mis nie. Ek was in 'n toestand van onveiligheid, een of ander teenstrydigheid. Toe hy na my luister het, het ek my gevra om die medisyne te neem. Ek het hom vyf keer 'n vraag gevra, alhoewel ek alles op die bandopnemer aangeteken het. Die naam van die medisyne is op my papier geskryf: "Ta-ak ... So moet ek Klopiksol-depot stok?" "Herhaal, asseblief, wat is die naam van hierdie medisyne?" en op een of ander manier op ander maniere - so ek was bang dat die naam van hierdie medisyne verkeerd verstaan ​​en verlore gaan.
Hy het my klopikslod-depot toegeken (1 ml per maand) "... Jy moet neem ... Nou is daar 'n baie groot groep dwelms wat" atipiese antipsigotika "genoem word. Hul atipiese aard is dat hulle nie newe-effekte gee nie. Sagter, meer uitgesproke, meer Hulle stop die psigotiese toestand. Die eerste middel wat ek aanbeveel, is klopiksol-depot. 1 ml / maand, sonder enige addisionele siklodol en ander dinge. In plaas van triftazin, raai ek sterk aan ("dekodering" word afgekort).
Ons het met hom gepraat oor skisofrenie. Volgens die professor is skisofrenie 'n endogene siekte ("endogene" is, soos ek dit verstaan, van binne die psige kom); die redes vir die voorkoms daarvan is onbekend; -nasledstvennost basis; Ek het 'n pynlike fondament voor die skok gehad. Die diagnose, sê hy, is nie vreeslik nie, maar die siekte is chronies en vloei met periodes van verbetering en agteruitgang.
Oor die organisasie van die lewe het hy aangeraai om:
a) Alternatiewe aktiwiteit met rus; en die res moet 'n verandering van arbeid wees.
b) Slaap soveel as 'n gesonde persoon - 7-8 uur per dag. Jy moet wakker wees, en in geen geval sit of lê nie. Daar is selfs so 'n behandeling vir skisofrenie: ontneming - slaap ontbering ...
Later het my lewe gewys dat die professor oor slaap waar gesê het, maar sy raad moet sonder fanatisme gevolg word. Vir my welsyn het ek nie 7-8 uur nodig nie, soos hy gesê het, maar 8-9. En ek het ook die geleentheid nodig om gedurende die dag 'n bietjie te gaan lê as dit sleg word.
Binnekort het 'n bekende verpleegster my met hierdie medisyne begin uitsteek (blykbaar vanaf 6.05.2005), en ek het dadelik baie beter gevoel.
Baie dankie aan hierdie soort mense!
Ek wil byvoeg dat 10 jaar geslaag het sedert my gesprek met 'n psigiaterprofessor, maar ek het twee kamerade wat nog haloperidol gebruik, en nie die "atipiese antipsigotika" wat deur die professor genoem word nie. Klaarblyklik is dit óf te wyte aan die lae kwalifikasie van die behandelende dokters, of omdat die staat nie geld vir hierdie medisyne het nie, óf as gevolg van albei. Hoe lekker ek besluit het om konsultasies aan professore te betaal. Soos ons professor in ekonomie het gesê: "Moet nooit geld spaar op hoë tegnologie nie - hulle regverdig hulself altyd."
Klopiksol depot het my oor 'n jaar gestamp. Toe het my vriend my gebel, wat soortgelyke gesondheidsprobleme gehad het, en gesê dat 'n nuwe medisyne verskyn het - risperidone (rispolept is een van sy vorme van vrylating). Dit was volgens my standaarde baie duur, maar dit kon gratis verkry word met 'n voorskrif. Ek het my dokter gaan sien, en sy het dit vir my voorgeskryf, 'n bietjie verbaas oor my kennis. Ek het al vir nege jaar (sedert 19 Junie 2006) hierdie medisyne 2 mg per dag (vir die nag) gebruik. Klaarblyklik speel hierdie medisyne 'n baie belangrike rol in die feit dat my gesondheidstoestand gedurende hierdie nege jaar aansienlik verbeter het. Onlangs het ek vergeet om die risperidonpil vir die nag te drink, en in die aand van die volgende dag het ek baie sleg gevoel. Ek was baie geïrriteerd, ek kon my nie beheer nie, en ek het gou dadelik huis toe gegaan om hierdie medisyne te drink.
Ek het my vrou geskei (in Februarie 2006 het ons huwelik 'n jaar en drie maande geduur), en ek was baie verlig ... 'n Half jaar daarna het ek voortgegaan om as wag te werk en toe besluit ek om beter werk te soek.
Giet gips na die fabriek. Dit was nodig om naby die masjien te staan, verwyder die boor (oortollige plastiek) van die voltooide dele. Dit was nodig om baie vinnig te werk. Ek het net twee dae oorleef en opgehou.
Kort daarna het ek 'n loader by die supermark gekry. Die pligte van die verhuizers het nie net die masjiene gelos nie, maar ook die verloopdatums van die goedere nagegaan, die goedere op die toepaslike rakke in die pakhuis ontvou en so aan. Ek kon nie onthou waar dit lê nie en dit het baie stres geskep. Ongeveer 10 dae later het ek opgehou. Ek was baie sleg. Ek het ongelooflike moegheid in my kop gehad, my siel was baie siek, ek het nie geweet hoe om van hierdie pyn ontslae te raak nie, ek het heeltemal hulpeloos gevoel. Waarskynlik al die gesondheid wat ek opgehoop het