Regte realisme en misdaad - Volke, nasies, gebeure - 2022
Regse realisme bepleit 'klein' regering en beskou die verskynsel van misdaad vanuit die perspektief van politieke konserwatisme. Die regte realisme aanvaar dat dit 'n meer realistiese siening van die oorsake van misdaad en afwyking het. Regse realiste glo dat misdaad en afwyking 'n werklike sosiale probleem is wat praktiese oplossings verg. Daar word beweer dat die regte realisme morele paniek voortduur as 'n manier om die publiek te laat swaai om met hul standpunte saam te stem. Die media beweer byvoorbeeld dat bejaardes bang is om aangeval te word wanneer hulle uithaal, en in werklikheid misdade teen OAP's minimaal is. (0,3 teenoor mans 75+ en 0,2 teen dieselfde ouderdom).
Regse realiste glo dat amptelike statistieke dikwels misdaad onderlê. Maar die regte realiste glo dat hulle 'n meer realistiese beeld van misdaad en afwyking in die Verenigde Koninkryk kan skilder. Regse realiste glo dat misdaad 'n groeiende sosiale probleem is en grotendeels gepleeg word deur laer werkersklas manlike jeugdiges, dikwels swart, in die middestad.
Regse realiste glo dat daar ses oorsake van misdaad is:
Die verdeling van die morele struktuur van die samelewing; 'n groeiende onderklas in die Verenigde Koninkryk; 'n verdeling in sosiale orde; geleentheid vir misdaad en dat sommige mense misdaad pleeg as 'n doelbewuste en rasionele keuse. Namate meer misdaad gepleeg word, agteruitgaan die samelewing self en dit lei weer tot meer misdaad.
Marsland verklaar in 1988 dat misdaad en afwyking gekoppel is aan die verdeling van die morele struktuur van die samelewing. Skole en godsdiens het minder effektiewe agentskappe vir sosiale beheer geword en dat die morele gom van die samelewing, wat dit sy gesag gegee het, verdwyn het. Marsland glo dat dit gelei het tot 'n afname in moraliteit en dat die misdaad as gevolg daarvan toegeneem het. Durkheim bepleit dat instellings soos die gesin die samelewing maak en dat die samelewing sonder hulle verbrokkel. Deur die jare het die respek vir mense se posisies verander en het die eerbied in die samelewing nie meer die gevolge gehad waarop dit gewoond was nie. Sommige argumenteer dat dit is omdat die samelewing meer bevry is, terwyl die marxiste argumenteer dat dit die gevolg is dat die werkersklas meer verslaaf is.
In 1990 skryf Murray oor hoe die groeiende sosiale onderklas kriminele aktiwiteite aanhelp. Hulle word swak beheer omdat hulle nie manlike rolmodelle en gesaghebbende figure in hul lewens het nie. Hulle leef in 'n kultuur van afhanklikheid wat bestaan ​​as gevolg van 'n te ruim welsynstaat. 'N Afhanklikheid van voordele het 'n werksetiek verdwyn.
Navorsing deur Wilson (1975) beweer dat misdaad in sommige gemeenskappe gekoppel is aan die sosiale orde. Wanorde in sekere woonbuurte veroorsaak meer misdaad en afwyking namate die gevoel van gemeenskapsburgerskap verlore gaan en informele sosiale beheer daarmee saam. Wilson glo dat argitektuur die manier waarop mense in 'n spesifieke omgewing optree, beïnvloed. As dit 'n onderklas is en permanent omring word deur beskadigde en vervalle geboue, sien hulle dit as 'n verskoning om misdaad te pleeg omdat die eiendom reeds beskadig is. Hierdie onderklas ontwikkel ook die oortuiging dat hulle alleen is omdat niemand in hulle gesag omgee nie.
Navorsing deur Cornish en Clarke in 1986 het bevind dat misdaad verband hou met die situasies waarin afwykers hulself bevind. Individue is besig met misdaad wanneer geleenthede hulself voordoen en waar dit min blyk te wees. Gewoonlik is daar 'n gebrek aan sosiale beheer wanneer sulke situasies hulself voordoen. Dit kan verklaar waarom so baie aan die onluste in Augustus 2011 in sekere Engelse stede deelgeneem het. Cornish en Clarke meen dat misdaad deur sommige as 'aantreklik' gesien word, meestal as gevolg van 'n 'lenige' strafregstelsel wat 'sagte' sosiale beheer bied. Die oortuiging dat gemeenskapsvonnisse nie 'behoorlike' vonnisse is vir diegene wat gevang word wat kriminele oortreding begaan nie, veroorsaak dat ander dieselfde doen en dat vorige oortreders herhaal wat hulle al voorheen gedoen het.
Cornish en Clarke is van mening dat misdadigers rasionele besluite neem wanneer hulle besluit om 'n misdaad te pleeg of nie. Hulle noem inbrekers as 'n klassieke voorbeeld. Cornish en Clarke is van mening dat die meerderheid van die inbrekers 'n baie rasionele proses ondergaan wat die volgende vrae insluit: watter huis bied die beste teiken? Pas die bure op vir mekaar? Hoe moeilik sal dit wees om toegang te kry? Watter soort goed is daar binne? Hoe gaan ek haastig uitkom? Watter kans op sukses het ek? Cornish en Clarke glo dat sommige in 'n opportunistiese situasie geplaas sal word wanneer hulle 'n blitsige besluit sal moet neem. Hulle glo egter dat die meeste misdadigers rasioneel is en besluit slegs oor 'n aksie nadat hulle 'n rasionele proses deurgemaak het.
Wilson en Herrnstein glo dat dit 'n werklike transformasie van die samelewing sal verg om misdaadsyfers te verlaag. Hulle meen egter nie dat so 'n transformasie sal lei tot 'n afname in die vryhede wat deur almal in die samelewing verwag word nie. Hulle vertrou op 'drie stakings en jy is buite' en 'n nul verdraagsaamheid van alle misdade.
Wilson en Herrnstein beskou gesin en opvoeding as 'n belangrike rol in die aanval op kriminele gedrag wat volgens hulle die samelewing pla. Hulle voer aan dat tradisionele gesinswaardes baie belangrik is, en dit sluit kinders in wat in 'n tradisionele gesinsomgewing grootgemaak word. Hulle is van mening dat skole die belangrikheid van burgerskap moet aanhou om die leerlinge aan die leerlinge te gee. Wilson en Herrnstein glo dat verbeterings in albei hierdie gebiede 'n groot invloed op misdaadsyfers sal hê. Hulle sal egter nie self slaag nie. Hulle wil ook 'n groot hervorming in vonnisoplegging sien, omdat hulle van mening is dat te veel vonnisse te sag is en misdaad aanmoedig omdat dit nie 'n afskrikmiddel is nie.
Wilson en Herrnstein glo dat straatmisdaad gemeenskappe ondermyn en dat hulle goeie gemeenskappe as die beste voorkoming van misdaad beskou. Wilson en Herrnstein glo dus dat die regering wat op veiligheid in gebiede fokus, straatmisdaad sal voorkom. Dit kan bereik word deur: die ineenstorting van gemeenskappe te voorkom; Die polisie moet 'n hoë profiel hê, dan sal meer misdade aangemeld word. Die polisie moet vassteek op die eerste tekens van ongewenste gedrag, byvoorbeeld prostitusie. Ongewenste gedrag sal egter waarskynlik altyd weggesteek word, want oortreders van hierdie misdade sal altyd maniere vind om van die polisie weg te kom. Wilson en Herrnstein voer aan dat sodra wet en orde verbreek is, dit nie weer herwin kan word nie. Daarom is 'n vermorsing van hulpbronne om polisie in vervalle misdaadgebiede te plaas. Hulle glo ook dat misdaad nie noodwendig minder sekuriteit kan verminder nie, maar dit sal misdadigers aanmoedig om na ander maniere te dink om dit te pleeg.
Regse realiste moedig die gebruik van kringtelevisiekontrole, buurtwagskemas, veiligheidsmaatskappye, ommuurde gemeenskappe en burgerskaponderwys aan.
Regse realiste glo in groter sosiale beheer in die poging om misdaad en afwykende gedrag te onderdruk. Travis Hirschi, (later ontwikkel deur Ivan Nye), het aangevoer dat daar drie soorte beheer is: direk - straf word bedreig weens onregmatige gedrag en nakoming word beloon deur gesagsyfers, bv. ouers, skoolonderwysers; indirek - 'n jeug weerhou misdaad omdat hul optrede pyn / teleurstelling kan veroorsaak vir mense met wie hulle 'n hegte verhouding het en innerlik is - 'n persoon se gewete of skuldgevoel verhoed hulle om 'n misdaad uit te voer.
Sommige aspekte van regte realistiese denke was 'n invloed, dit wil sê polisiëring met 'n 'nul-verdraagsaamheid' is 'n invloed op die idee dat dit effektief is om die eerste teken dat 'n gebied agteruitgaan, vas te trek. Die idee van 'n nul-verdraagsaamheid is dat die polisie mense teen 'n geringe oortreding sal ontmoedig om mense na 'n ernstige misdryf oor te plaas. Diegene wat die polisiëring teen zero-verdraagsaamheid kritiseer, argumenteer egter dat die polisie met die instelling daarvan hul aandag op minderjarige oortreders sal konsentreer, en soms op mense wat die wet glad nie oortree het nie, maar bloot onbeskof is. Dus sal meer ernstige oortreders minder polisie-aandag kry, en daarom sal hulle waarskynlik meer met hul misdrywe wegkom.
Kritici van die regte realisme beweer dat dit die oorsake van misdaad onderstreep en dat dit reageer op die verskynsel van misdaad en poog om dit te voorkom sonder 'n groot genoeg empiriese bewyse of misdaadpatrone verband hou met ouderdom, geslag of etnisiteit. Dit bied geen navorsing oor die statistieke van sukses of mislukking vir proaktiewe polisiëring en opvoeding as 'n stelsel om waardes aan te bied nie. Teorieë soos die Social Control Theory veronderstel dat die meeste mense nie by misdaad betrokke is nie.
Informele beheermaatreëls, soos CCTV en Neighborhood Watch, blyk misdaad te verdring eerder as om dit te ontmoedig. Aangesien almal 'n potensiële misdadiger is, moet ons gedrag voortdurend dopgehou en gemonitor word? Indien wel, wie moet dan kyk en monitor? Watter nut sou die potensiële inligting wat hulle insamel, gebruik?
Verder word aangevoer dat Right Realists nie belangstel in korporatiewe misdaad, witboordjiemisdaad, politieke misdaad of staatsmisdaad nie. Regte realiste fokus op jong mans en straatmisdaad, maar is dit regtig die gevaarlikste en skadelikste vir die samelewing? Of moet korporatiewe misdaad en huishoudelike misdaad meer voorkeur kry?