Pandemies - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
HISTORY.com dek 'n verskeidenheid hoeke oor pandemies uit die verlede om die COVID-19-krisis te help oprig.
Die Eerste Wêreldoorlog het op 11 November 1918 tot 'n einde gekom - nege maande nadat die eerste gevalle van die sogenaamde "Spaanse griep" in die Verenigde State aangemeld is. Teen die agtergrond van die oorlog het die grieppandemie van 1918 toegeneem in 'n tyd toe mense reeds ondervind het ...lees meer
Die dodelikste gebeure in die Amerikaanse geskiedenis
Dit is 'n grimmige, maar noodsaaklike berekening, wat die Amerikaners wat in diens van hul land gesterf het, as teikens van terroriste -aanvalle, te midde van natuurrampe of as slagoffers van pandemiese siektes beskou. Hier is belangrike gebeurtenisse uit die geskiedenis wat 'n verwoestende tol opgelê het ...lees meer
As die hooggeregshof beslis het, kan 'n entstof verpligtend wees
In 1901 het 'n dodelike pokke -epidemie deur die noordooste geskeur, wat die gesondheidsrade van Boston en Cambridge genoop het om die inenting van alle inwoners te beveel. Maar sommige het geweier om die skoot te kry en beweer dat die entstofbevel hul persoonlike vryhede ingevolge die Grondwet geskend het. ...lees meer
Waarom die grieppandemie van 1918 nooit werklik geëindig het nie?
'N Ondenkbare 50 tot 100 miljoen mense wêreldwyd sterf aan die grieppandemie van 1918-1919, algemeen bekend as die' Spaanse griep '. Dit was die dodelikste wêreldwye pandemie sedert die Swart Dood, en skaars onder griepvirusse omdat dit jong en gesond geslaan het, dikwels binne enkele dae na ...lees meer
Hoe die griep -pandemie Halloween in 1918 verander het
'Hekse moet oppas', verklaar die Baltimore -Amerikaner op 31 Oktober 1918. Die kommissaris van die gesondheid in die stad Maryland het 'n verbod op openbare Halloween -geleenthede geplaas en die polisiehoof opdrag gegee om te verhoed dat mense 'karnavalle en ander vorme van openbare vieringe' hou. Die ...lees meer
Toe die Amerikaanse regering probeer om 'n griep-entstof vinnig op te spoor
Nadat privaat David Lewis op 4 Februarie 1976 ineengestort en gesterf het tydens 'n basiese opleidingsoefening by die Fort Dix in New Jersey, het 'n ondersoek na die 19-jarige se voortydige dood die oorsaak geïdentifiseer. Bloedtoetse is by die sentrum gedoen ...lees meer
5 hardverdiende lesse uit pandemies van die verlede
Die mensdom is veerkragtig. Terwyl wêreldwye pandemies soos die Bubonic Plague en 1918 -pandemie deur die eeue verwoesting op bevolkings gesaai het, het samelewings kritiese oorlewingstrategieë aangepas. Hier is vyf maniere waarop mense aangepas is by die lewe te midde van uitbrake van siektes. 1. Kwarantyn Die eerste ...lees meer
Toe Amerikaanse studente skoolgegaan het - buite
Toe die 20ste eeu aanbreek, het tuberkulose - ook bekend as verbruik, 'wit plaag' of 'wit dood' - die grootste oorsaak van dood in die Verenigde State geword. Die gevreesde longsiekte het na raming 450 Amerikaners per dag gedood, die meeste tussen die ouderdomme van 15 en 44. Op ...lees meer
5 vooruitgang wat gevolg het op pandemies
Pandemies het menslike beskawings deur die geskiedenis verwoes. Maar wêreldwye gesondheidskrisisse het ook vooruitgang in die kultuur en die samelewing veroorsaak en lewens ten goede verander. Water- en sanitasiestelsels het verbeter en onthullings het gelei tot vernuwings om die verspreiding van siektes te beperk, asook ...lees meer
Die opbloei na die Tweede Wêreldoorlog: Hoe Amerika in rat gekom het
In die somer van 1945, toe die Tweede Wêreldoorlog tot 'n einde gekom het, was die Amerikaanse ekonomie op die rand van 'n onsekere toekoms. Sedert die oproep van president Franklin D. Roosevelt aan die einde van 1940 dat die Verenigde State as die "arsenaal van demokrasie" dien, het die Amerikaanse industrie opgetree ...lees meer
Peste en pandemies: wanneer die geskiedenis herhaal word
Toe professor in geskiedenis Geskiedenis Dyan Elliott in Januarie 'n nuwe klas oor pandemies begin aanbied het, het sy geen idee gehad dat die kursus in die nuus van vandag sou val nie.
Die kursus van Elliott, "The Black Death and Other Pandemics", het temas ondersoek wat gereeld oor pandemies gepas is. Van herhaalde episodes van die buikplaag tot die plaag van pokke tot die huidige uitbraak van COVID-19, bly die lesse uit die geskiedenis tydig en relevant.
Hier deel Elliott, die Peter B. Ritzma -professor in geesteswetenskappe, 'n paar van die lesse, sowel as haar inspirasie vir die klas, met die mede -direkteur van inhoudstrategie College, Rebecca Lindell.
Kan u die klas beskryf en wat dit dek?
Ek is 'n middeleeuse historikus en het aanvanklik probeer om meer mense in die middeleeuse dinge te laat belangstel, en dit lyk asof die dood en rampspoed verkoop word. Die Swart Dood, wat Europa tussen 1347 en 1350 getref het, was die grootste pandemie wat nog ooit aangeteken is. Trouens, ons het nog steeds uitbrake van die builepes, wat die siekte is wat verantwoordelik is vir die Swart Dood. En dan het ek gedink dat die kursus aantrekliker sou wees as dit transnasionaal of selfs transhistories was: kom ons kyk na verskillende soorte pandemies. Dus, benewens die Swart Dood, het ons pokke ondersoek, hoofsaaklik gefokus op die Nuwe Wêreld en die manier waarop Europese koloniste die Eerste Nasies met gifkomberse en dies meer doodgemaak het. En dan bestudeer ons cholera-uitbrake in die middel van die 19de eeu in Londen en die 20ste-eeuse tuberkulose in Venezuela en Haïti en die opkoms van die sanitorium in Europa en die Amerikaanse malaria en muskiete in Indië en Italië VIGS in Afrika en die Verenigde State, ensovoorts . Ons het geëindig met die koronavirus, alhoewel ons dit natuurlik nie beplan het nie. Die laaste klas was oorspronklik op Ebola.
Die klas fokus dus op die wetenskaplike en sosiale aspekte van die pandemies.
Ek sou altyd begin deur die bakterie of die virus te beskryf. Maar ek is nie 'n dokter nie. Ek is meer geïnteresseerd in die historiese implikasies van wat hierdie pandemies aan mense doen en hoe hulle reageer, en in die suksesse en mislukkings wat ons mettertyd gehad het. In werklikheid was die enigste ding waarvan ons ooit absoluut ontslae geraak het pokke, wat in 1980 amptelik deur die Wêreldgesondheidsorganisasie uitgeskakel is. Dit is die enigste wat ons ooit geslaan het.
Daar is baie ander siektes wat ons waarskynlik nooit sal kan uitskakel nie - soos die builepes, wat reservoirs in diere bevolkings bevat waarby ons nooit sal kan kom nie. En dan is daar nog ander dinge wat uitdagend bly - soos virusse wat aanhou muteer.
Wat my regtig fassineer, is die manier waarop verskillende bakterieë en virusse baie hard werk om lewensvatbaar te bly. In die 19de eeu was cholera byvoorbeeld so dodelik dat die menslike leërskare baie vinnig gesterf het. Maar dit het in die 1960's tot 'n ligter vorm verander, en baie draers was asimptomaties, soos ons nou sien met COVID-19. Mense wat nie weet dat hulle dit het nie, kan dit versprei. Dit is ook wat met cholera in Haïti gebeur het na die aardbewing in 2010. Dit is versprei deur vredesmagte van die Verenigde Nasies wat moontlik nie geweet het dat hulle siek is nie, of ten minste nie geweet het dat hulle iets so ernstigs as cholera het nie.
Wat het u in die eerste plek laat belangstel in plae en pandemies?
Om eerlik te wees, my oorspronklike bekommernis was dat niemand aandag gee aan die verre verlede nie. Ek wou studente wys hoe die verlede nog steeds by ons is en die hede inlig.
En ons het baie vroeg begin. Die eerste waarneming van die builepes was in die 7de eeu tydens die Bisantynse ryk. Die keiser, Justinianus, het probeer om die westelike deel van die Romeinse Ryk, wat deur Germaanse barbare oorval is, te verower. Dit is dus een van die wonderlike 'wat as' vrae - as Justinianus se leërs nie deur die buikplaag gedood was nie, sou die Romeinse Ryk dan herenig gewees het? Kon dit voortgegaan het?
Siekte skep sulke interessante soorte vrae. Miskien is dit die val van ons ryk. Ons weet nie.
Watter temas lyk konsekwent in die geskiedenis met betrekking tot die manier waarop mense op 'n pandemie reageer?
Die mate van ontkenning en blaamverskuiwing is redelik konsekwent.
Byvoorbeeld, cholera is aanvanklik versprei deur fekale inname-ten minste die klassieke of sogenaamde 'Asiatiese' cholera. Maar toe die minder dodelike vorm na vore kom, het [microbioloog van die Universiteit van Maryland] Rita Colwell aangevoer dat dit in 'n watertoevoer kan bestaan ​​sonder dat 'n menslike gasheer in staat is om te dormant en dan onder sekere omstandighede op te vlam. Mense kyk na die teorie om die cholera -uitbraak in Haïti te verduidelik. Maar dan was daar al hierdie ondersoekende beriggewing wat eintlik getoon het dat daar 'n basis van die Verenigde Nasies was wat eintlik ontlasting direk in 'n rivier gestort het wat 'n hoofwaterbron was. Daar was baie heen en weer en blaam, en uiteindelik het die VN verantwoordelikheid aanvaar, maar hulle het nooit terugbetaal nie.
En so hoor ons vandag, met COVID-19, baie samesweringsteorieë. Sommige mense in China sê dat dit 'n Amerikaanse uitvinding kan wees, terwyl president Trump dit die 'Chinese virus' noem en die wegrapingslaboratoriums die skuld gee. Daar is altyd pogings om sekere segmente van die bevolking te sondebok. Tydens die Swart Dood het die Christelike meerderheid Jode daarvan beskuldig dat hulle putte vergiftig het. Toe die plaag in die 19de-eeuse Indië uitgebreek het, het hulle die armes die skuld gegee. Tydens die vigs -krisis het evangeliese Christene die gay -gemeenskap die skuld gegee en geglo dat hulle gestraf word vir hul sondige optrede.
Mense wil dus die skuld gee vir pandemies.
Ek dink so. Of om die skuld van die self weg te stoot.
'N Ander ding wat ek baie interessant vind - en ons het dit gesien met die ontwikkeling van die kiemteorie - is dat jy mense sien meeding eerder as om met mekaar saam te werk. Byvoorbeeld, in die 1800's het Louis Pasteur en Robert Koch albei terselfdertyd probeer om na cholera te gaan. Sommige van Pasteur se manne het in 1883 in Egipte siek geword, en toe hulle uiteindelik terugkeer huis toe, het hulle verneem dat Koch na Indië verhuis het en 'n deurbraak gemaak het. Wat hulle nie gedoen het nie, was om saam te werk. En ons het dieselfde soort mededingende ding sien gebeur tussen die Engelse en die Italianers met malaria, tussen die Europeërs en die Japanners met die ontdekking van Yersinia Pestis (die patogeen vir die builepes), en selfs tussen die Amerikaners en die Franse tydens die VIGS -epidemie.
Nou praat ons oor die vind van 'n entstof vir COVID-19. Ek hoop dat die navorsingsgemeenskap vorentoe beweeg in 'n gees van samewerking, eerder as in 'n bisarre nasionalistiese manier om krediet te kry vir wetenskaplike deurbrake.
Is daar op die oomblik iets positiefs wat ons uit die verlede kan opdoen oor ons vooruitsigte?
Ek sou sê dat die menslike natuur op baie maniere nie verander nie. Mense sal altyd probeer om dinge soos hebsug teen veiligheid of die ekonomie teen veiligheid te balanseer. Ons sien pogings om grense te sluit en om kwarantyn te plaas, maar om mense uit die weg te hou, hou die pandemie gewoonlik nie in die steek nie, alhoewel daar 'n sekere logika in is. Sosiale distansie is eintlik 'n ingeslote kwarantyn.
Daar is soveel vrees en agterdog, nie net oor siektes nie, maar ook rondom medisyne. Dit blyk ook 'n herhalende tema te wees gedurende hierdie plae en pandemies.
Dit is reg. Dit is 'n ander ding wat nie verander nie. Daar is byvoorbeeld geen bewyse dat sommige van die middels wat bevorder word, soos hidroksi -chloorokien, nuttig is nie en moontlik baie skade kan berokken. Maar mense het nog altyd met hierdie verskillende soorte neusgange vorendag gekom. In die Middeleeuse bronne kan u aanbevelings vind om suur te eet, omdat hulle gedink het dat die sure op een of ander manier in die liggaam kan doodmaak wat u kan benadeel. Koerante het advertensies geplaas vir inasemers wat belowe om tuberkulose te genees, met behulp van giftige poeiers soos kwiknitraat. Miskien werk sommige van die mense te goeder trou. Maar ek dink ook dat daar altyd mense was wat tydens siektes dink: "Wow, ek kan regtig 'n fortuin hier verdien."
En ontkenning. Daar sal altyd 'n mate van ontkenning wees, dat dit ons nie kan seermaak nie, dit kan inhou, sulke dinge.
Is dit algemeen vir pandemies? 'N Aanvanklike gevoel dat ons op een of ander manier immuun is?
Interessant genoeg, nie soseer met die Swart Dood nie. Dit was so ongekend en so vinnig dat die bevolking in skok was. Dit lyk asof die siekte niemand ontsien het nie. Dit word beskou as God se straf vir die mensdom se sondigheid. Maar histories sien ons dat welgestelde mense hulself doeltreffender van siektes kan isoleer as die armes, sodat hulle dit miskien kan bekostig om ontkenning te doen. Selfs in die eerste stormloop van die Swart Dood dui die rekords daarop dat die lede van die adel en die hoër geestelikes min of meer ongedeerd na vore gekom het deur vergelyking.
Pokke was waarskynlik meer egalitêr. Maar sodra die Europeërs 'n immuniteit gehad het, kon hulle dit as 'n biologiese wapen teen die Eerste Nasies gebruik, en hulle het dit gedoen. Oor die algemeen beskerm rykdom u teen sekere dinge. Cholera word veroorsaak deur swak watervoorsiening. En wie het swak watervoorsiening? Die armes, nie waar nie?
En nou kan u voorspel op grond van hul poskode watter mense die ergste deur COVID-19 geraak sal word. Die rykes kan hulle dus dikwels verdedig teen hierdie aaklige sosiale tragedies.
Sien u 'n patroon in hoe pandemies tot 'n einde kom? Hoe kom hulle uiteindelik onder beheer?
Die McKeown -tesis dui daarop dat die grootste verbeterings in gesondheidsorg nie deur medisyne, maar deur verbeterings in openbare gesondheid en sanitasie plaasgevind het. Daar is baie waarheid daaraan. Om cholera uit te skakel, gaan byvoorbeeld eintlik oor goeie higiëne en sorg dat die watertoevoer skoon is. En tot 'n mate kan u sê dat COVID-19 ontstaan ​​het as gevolg van gebreke in die openbare gesondheid-deur die nat markte in China en in oorbevolkte stede wêreldwyd.
Maar COVID-19 lyk besonders aansteeklik. Dit lyk asof die virus baie lank onafhanklik kan "lewe". Dit is nie heeltemal nuut nie. Nadat 'n Middeleeuse rot met die builplaag besmet geraak het, kan 'n vlooi wat dit besmet het, byvoorbeeld 'n paar dae lank in 'n wa hooi oorleef. Maar tog, vir 'n virus om so lank van vlekvrye staal of plastiek te kan lewe, soos die koronavirus blykbaar kan doen - is dit ongelooflik. Dit wys hoe 'slim' virusse lyk. Hulle lewe nie regtig nie, maar hulle neem die lewe aan. Sodra hulle 'n sel binnedring, vermeerder en vermeerder hulle.
Dit lyk asof ons ons samelewing en ons ekonomie in wese gesluit het in 'n poging om hierdie pandemie te bekamp. Het vorige samelewings tot stilstand gekom elke keer as daar 'n buikplaag was?
Die Swart Dood is deur handel versprei, en daar was eintlik 'n soort sosiale ineenstorting vir drie of vier jaar toe dinge regtig sleg was.
U kan dit sien in die Decameron van Giovanni Boccaccio, wat in 1353 voltooi is in die nasleep van die Swart Dood. Dit begin met 'n baie grafiese en gruwelike beskrywing van die Swart Dood in Florence. Om die pes te ontsnap, het 'n groep adellikes (wat in Italië die handelaarsklas was) op hul perde geklim en uitgery na 'n verlate villa, waar hulle gesit het en vir mekaar stories vertel het. Dus was hulle beslis nie soos gewoonlik in die stad nie.
En die ding met die builepes is dat dit endemies is vir 'n gebied, so dit sal eeue lank herhaal word en altyd ekonomiese verwoesting kan veroorsaak. Toe die builepes in die 17de-eeuse Barcelona herhaal word, is die stad in kwarantyn geplaas en het alles tot stilstand gekom.
Hoe het u die opkoms van COVID-19 in die klas opgeneem?
Ons het meestal by die leerplan gehou. Toe die kursus vroeg in Maart eindig, het ons nie veel geweet van die virus nie: dit is pas COVID-19 genoem, en president Trump noem dit steeds 'n "hoax." Ek het dus gepraat oor die nuusdekking: die geografiese verspreiding van die virus, die lot van die groot vaartuie, die verspreiding van die virus in die kerk in Suid -Korea, ens. 'n bietjie koek om die einde van die kwartaal te vier. Daar staan ​​'Pandemic 2020' en daar was 'n klein rooi koronavirus op. Noudat dinge so erg is, klink dit asof ek 'n baie makabere sin vir humor het.
Maar niemand het geweet hoe sleg dit gaan gaan nie - maar ek moes miskien na die onderrig van hierdie kursus geweet het. Ek het 'n hersieningsklas gehou tydens die leesweek, maar toe kry ons kennisgewings wat sê dat eksamens opsioneel is, en gou word ons meegedeel dat die lente -kwartaal op afstand geleer word.
Sal jy weer die klas leer?
Ek sal met verlof wees in 2020-21, maar ek bied dit die jaar daarna aan. Ek is seker daar is 'n vurige groep wat gereed is om te hoor oor pandemies. Dit lyk egter vreemd dat ek hierdie jaar klas gegee het, aangesien ek 'n Middeleeuse historikus is wat oor die algemeen aan kerkgeskiedenis werk. Maar ek wou 'n klas aanbied wat sou wys dat die verre verlede baie interessant en relevant is. En ek dink hierdie kursus het dit gedoen.
Beeld: Rita Greer, Die Groot Pes 1665 (2009). Gedigitaliseerde beeld gelisensieer deur die Free Art License.
As u 'n alumnus of student van Weinberg College of Arts and Sciences is, laat ons weet hoe u op die pandemie reageer.
Alfani, G (2013), "Pes in Europa in die sewentiende eeu en die agteruitgang van Italië: 'n epidemiologiese hipotese", European Review of Economic History 17(3): 408–430.
Alfani, G en T Murphy (2017), "Pes en dodelike epidemies in die pre-industriële wêreld", Journal of Economic History 77(1): 314–343.
Bourdelais, P (1987), Une peur bleue: histoire du choléra en France. 1832-1854, Parys: Payot.
Campbell, B M S (2016), Die Groot Oorgang. Klimaat, siekte en samelewing in die laat-Middeleeuse wêreld, Cambridge: Cambridge University Press.
Fochesato, M (2018), "Origins or Europe's North-South Divide: Bevolkingsveranderinge, reële lone en die 'Little Divergence' in Early Modern Europe", Verkennings in die ekonomiese geskiedenis 70: 91-131.
Jedwab, R, N Johnson en M Koyama (2020), "The Economic Impact of the Black Death", Tydskrif vir ekonomiese letterkunde, komende.
Johnson, N en Mueller J (2002), "Die opdatering van die rekeninge: globale sterftes van die 'Spaanse' grieppandemie van 1918-1920", Bulletin of the History of Medicine 76: 105–115
Karlsson, M, T Nillson en S Pichler (2014), "Die impak van die Spaanse griepepidemie van 1918 op die ekonomiese prestasie in Swede. 'N Ondersoek na die gevolge van 'n buitengewone sterfteskok ", Journal of Health Economics 36: 1-19.
Kohn, G C (2007), Ensiklopedie van plaag en pes - derde uitgawe, New York: feite oor lêers.
Milanovic, B (2016), Globale ongelykheid: 'n nuwe benadering vir die era van globalisering, Cambridge, MA: Harvard University Press.
OESO (2020), Werkvooruitsigte 2020, Parys: OESO.
Piketty, T (2014), Kapitaal in die een en twintigste eeu, Cambridge MA: Belknap Press van Harvard University Press.
Piketty, T, G Postel-Vinay en JL Rosenthal (2006), "Rykdomskonsentrasie in 'n ontwikkelende ekonomie: Parys en Frankryk, 1807-1994", Amerikaanse Ekonomiese Oorsig 96(1):236–256.
Piketty, T, G Postel-Vinay en JL Rosenthal (2014), "Inherited vs self-made wealth: theory and evidence from a rentier society (Paris 1872–1937)", Verkennings in die ekonomiese geskiedenis 51:21–40.
Scheidel, W (2017), The Great Leveler: Geweld en die geskiedenis van ongelykheid vanaf die steentydperk tot die een-en-twintigste eeu, Princeton: Princeton University Press.
Die pandemie en geskiedenis
Vier historici oorweeg of die ervaring van die pandemie hul siening oor die aard van historiese krisisse verander het.
'Die afgelope jaar het die onderling verbonde aard van gebeure beklemtoon'
Alex von Tunzelmann, Skrywer van Blood and Sand: Suez, Hongarye en die krisis wat die wêreld geskud het (Simon & Schuster, 2016)
Die antwoord op hierdie vraag is streng nee: die feite van hierdie pandemie en die reaksie het nie die feite of aard van vorige krisisse verander nie. Maar in breë trekke, het ek my laat nadink oor hoe ek historiese krisisse op drie maniere benader: fokus, verbindings en ervaring.
Die aard van krisisse is dat dit ongelooflik ingewikkeld is. Die 'warm' tydperk van die Suez -krisis het ongeveer 16 dae geduur. Dit het my meer as drie jaar geneem om daaroor navorsing te doen en te skryf, want oor die hele wêreld was soveel verskillende magte en belange betrokke: dit het saamgeval met die Hongaarse rebellie en dreig om die Sowjetunie en die VSA in 'n Derde Wêreldoorlog te lok. Toekomstige historici sal die pandemie moet rekonstrueer vanuit 'n wêreldwye berg van inligting, insluitend sosiale media sowel as konvensionele media. My advies aan hulle (en aan myself) is om te fokus: dit is beter om een ​​storie goed te vertel as om oorweldig te word deur die materiaal.
Die ervaring van die afgelope jaar het die onderling verbonde aard van gebeure in 'n krisis onderstreep. Ek stel byvoorbeeld belang in die verskynsel van samesweringsteorieë en ontkenning, wat in baie historiese krisisse ontstaan. Dit sou moeilik wees om die verhaal van Covid-ontkenners te vertel sonder om dit in die afgelope dekades van die 'anti-vaxx'-beweging, die uitbreiding van samesweringsteorieë, die erosie van tradisionele media, die agteruitgang van vertroue in die regering, ens. . Die aard van krisisse en krisisreaksies is dat dit nie in 'n vakuum plaasvind nie. Om hierdie verbande te ondersoek, maak dit nog moeiliker vir 'n historikus om fokus te behou, maar dit is deel van die uitdaging.
Ten slotte, diversiteit van ervaring. Die pandemie het vir baie mense lyding gebring. Tog is daar 'n groot aantal mense wat redelik onverskillig hieroor is. Daar is diegene wat wesenlik baat gevind het by die pandemie en diegene wat die gevolge daarvan wil ontken of verminder. Vir historici van krisisse uit die verlede is dit 'n herinnering daaraan dat menslike verhale nooit eenvoudig is nie; ons moet nooit 'n enkele reaksie aanvaar nie. Die aard van menslike ervarings en menings is altyd verstommend uiteenlopend.
'Dit het my begrip van die emosionele reaksie op sulke gebeure verdiep'
Jessie Childs, Skrywer van God's Traitors: Terror and Faith in Elizabethaanse Engeland (Oesjaar, 2014)
Toe die versorgers van die uitgebrande kerk van St Sepulchre byeengekom het na die Groot Brand in Londen in 1666, het hulle baie dinge vinnig vasgestel: 'n nuwe ontmoetingswyse, 'n lys van die kwesbaarste pensioenarisse en 'n stel veiligheidsmaatreëls. Hulle maak die strate weer oop, maak die brandweerwaens reg en maak die gesmelte klokmetaal weer in 'klank en afstelbare klokke'.
Die impulse - om te hergroepeer, te beskerm en as 'n gemeenskap bymekaar te kom - is herhaal deur die pandemie. Van klap op Britse drumpels tot sing van Italiaanse balkonne, 'n gevoel van campanilismo (lojaliteit aan die kloktoring) was sterk. Die pandemie versterk ook die siening dat die meeste mense, as hulle voor 'n eksistensiële bedreiging te staan ​​kom, sekuriteit bo vryheid sal prioritiseer. Hobbes maak steeds saak.
Dit is ook geen verrassing dat die pandemie die krake in die samelewing blootgelê en verdiep het en verdere spanning op die ekonomie, gesondheidsorg en onderwys veroorsaak het nie. Dit het my siening oor die aard van historiese krisisse, wat in elk geval uiteenlopend, kontingent en moeilik om te distilleer is, nie verander nie, maar dit het my begrip van die emosionele reaksies op sulke gebeure verdiep.
Gedurende die afsluitings het ek geskryf oor die Britse burgeroorloë van die 1640's. 'N Kombinasie van natuurlike en mensgemaakte faktore het van die 17de eeu 'n' globale krisis 'gemaak, in die uitdrukking van Geoffrey Parker. Diegene wat dit deurgemaak het, lyk soms soos ystermanne en -vroue. Dit is nou makliker om hul woede, verwarring, afguns, skynbare apatie en buitengewone veerkragtigheid te waardeer. Omdat ek met tuisonderrig worstel, vergewe ek meer lacunae in registers en dagboeke. Tydgenote het gepraat van hul 'afgeleide' tye. Ek het altyd gedink dit is 'n eufemisme, maar nou besef ek dat dit presies die regte woord is.
Vorige krisisse toon aan dat stede en state uit die as van 'n ramp kan opstaan, maar dit verg geïnspireerde leierskap en baie werk. Die Britse toets -en -spoorskema was afskuwelik, die uitrol van die entstof was wonderlik. Dit kan wees dat ons 'beter kan terugbou', soos die slagspreuk lui, 'n nuwe ewewig kan vind en miskien selfs ligter op die aarde kan trap. Maar op hierdie stadium is dit te vroeg om te sê.
'Dit laat my dink wat nou gebeur, is anders'
Anthony Barnett, Skrywer van The Lure of Greatness: Engeland se Brexit en Amerika se Trump (Ongebonde, 2017)
Ja en nee. Nee: historiese krisisse was soos dit was. Pandemies verskerp gewoonlik, maar verander nie die bestaande vorme van heerskappy nie. Met die uitsondering van die Swart Dood, wat blykbaar die waarde van arbeid verander het vanweë die omvang van die verliese, verander natuurrampe soos plae nie die aard van 'n samelewing nie. Dit is 'n uitdaging wat bestaande probleme versterk, maar nie 'n sistemiese krisis veroorsaak nie.
In die 20ste eeu word pandemies steeds as die noodlot beskou: die grieppandemie van 1919-22 het meer mense as die Eerste Wêreldoorlog doodgemaak, maar min erfenis nagelaat. Net so ook die pandemies van 1957 en 1968. As u nog nie daarvan gehoor het nie, bewys dit die punt. VIGS en Ebola was dodelik vir die gemeenskappe wat geraak is, maar dit het nie 'n 'historiese krisis' geword nie.
Hierdie pandemie is anders. Dit het my nie daartoe gelei om my siening oor wat in die verlede gebeur het te verander nie, maar dit laat my dink wat nou gebeur, is anders.
Tot onlangs was alles wat gedoen kon word, stadige infeksiesyfers: fatalisme was onvermydelik. Namate die mensdom in staat was tot egte selforganisasie, is 'n kultus van fatalisme veroorsaak om heersers teen gewilde agentskappe te beskerm. Dit word 'markfundamentalisme' of 'neoliberalisme' genoem en het daarop aangedring dat die regering die probleem is en dat markkragte gehoorsaam moet word om 'n beter lewe te verkry.
Ekonomies eindig die sukses daarvan met die finansiële ineenstorting van 2008-09. Nou, polities en sosiaal, is die hegemoniese regeringsteorie deur 'n mikro-organisme omvergewerp. Groot vooruitgang in die mediese wetenskap en tegnologie het beteken dat Covid behandel kon word. In 1919 was daar nie intensiewe sorgeenhede wat pasiënte onder 24-uur sedasie kon behandel nie. Daar was dus nie die gevaar dat lewensreddende sale op dieselfde manier oorweldig word nie. Regerings moes optree.
President Macron het gesê: 'Ons gaan die lone en die wins -en -verliesrekeninge van byna al ons ondernemings nasionaliseer. Dit is teen al die dogmas, maar dit is hoe dit is. '' N Groot poging sal aangewend word om die ou orde te herstel na sy tydperk in intensiewe sorg, maar dit is onwaarskynlik dat dit onveranderd kan verskyn-die pandemie het 'n historiese krisis veroorsaak van sy eie.
'Die pandemie het die ramp wat gedurende die 16de eeu in die nuwe wêreld plaasgevind het, lewendiger gemaak'
Camilla Townsend, Skrywer van Vyfde son: 'n nuwe geskiedenis van die Asteke (Oxford University Press, 2019)
Deur die pandemie te leef, het die ramp wat gedurende die 16de eeu in die Nuwe Wêreld plaasgevind het, meer lewendig geword. Na kontak met Europa en sy virusse, het die inheemse bevolking van Amerika in die loop van die eerste eeu met minstens 85 persent gedaal. Teen die 1580's was sommige Spanjaarde bang dat letterlik alle inheemse Amerikaners sou sterf.
Vanweë hierdie afskuwelike konteks was daar by baie moderne mense 'n neiging om te praat van 'sterfgevalle', te beweer dat ongeveer die helfte van die bevolking sou sterf as 'n epidemie plaasvind, of selfs om die verowering te verduidelik as gevolg van die feit dat soveel mense aan siekte gesterf het dat hulle nie militêr kon terugveg nie.
Maar die geskiedenis van die Asteke praat nie op hierdie manier van gebeure nie. In plaas daarvan dra hulle 'n blywende hartseer oor. Nou, ek verstaan ​​beter hoekom.
Hoewel die grootste deel van die wêreld die afgelope jaar relatief suksesvol versag het deur mense tuis te hou, was daar sakke wat die totale sterftesyfer van Covid-2 in sekere gebiede in New York, byvoorbeeld, of vierkantige blokgebiede in New Jersey, ervaar het. Ek leef. Die geluid van die sirenes, die verhale uit my studente se gesinne en my eie vrees vir geliefdes, laat my getraumatiseer voel. Maar 'n paar maande later het die lewe vir die meeste van ons voortgegaan en ons het weer maniere gevind om te lag. Ons glimlagte was wankelrig, maar eg.
In die 16de eeu kan pokke tussen 20 en 30 persent van diegene wat dit gevang het, doodmaak. Meer algemene siektes, soos kinkhoes of masels, het 'n laer sterftesyfer. Daar was geen afsterwe wat die hele dorp oornag leeg gelaat het nie. In plaas daarvan het mense deurgemaak deur iets soos 'n verswakte Covid, 'n paar jaar later, maar tien keer erger, dan die volgende jaar, 'n slegte griepseisoen, dan in 'n dekade, iets wat twee keer so erg was. Na dekades hiervan voel hulle so kwesbaar dat hul sielkundiges nie weet watter kant toe nie. Hulle het gefokus op klein oorwinnings. In 'n verslag in 'n klein kerk in die 1620's het 'n man geskryf: 'Vandag het niemand se kind gesterf nie.' Die oorlewendes het soms die volgende jaar nog gelag, maar teen daardie tyd het hul gevoel vir hulself in verhouding met die heelal vir ewig verander.
Skarlakenkoors het 2 089 mense, waarvan die meeste 16 jaar of jonger was, in Massachusetts doodgemaak tussen Desember 1858 en Desember 1859. Sommige van die kinders was in diens, maar die arbeidsmag het 450 000 mense oorskry, sodat die gevolge van die epidemie meer emosioneel was as ekonomies. Diegene wat siek was in kwarantyn, maar gesonde mense het soos gewoonlik voortgegaan.
Die Boston-aandelemark was gedurende 1859 in 'n bulmodus. Die meeste bank- en sommige versekeringsaandele het steeds gebonde gebly, maar ander versekeraars, waaronder American, Boston, Boylston, City en Commercial, het sterk gestyg. Boonop het die spoorweg Boston en Lowell gedurende die jaar van $ 89 tot $ 98 per aandeel toegeneem, en die spoorweë Boston en Providence en Boston en Worcester het beskeie gestyg.
Die grootste wins van die jaar was in die vervaardiging. Amoskeag het oor die jaar gestyg van $ 890 tot $ 1.000 per aandeel, Appleton van $ 950 tot $ 1.000, Bates van $ 85 tot $ 106, Boott van $ 470 tot $ 725, Boston en Roxbury Mill Dam van $ 29 tot $ 50, en Boston Duck van $ 375 tot $ 500.
Vergelyk COVID-19 met vorige pandemies
In hierdie artikel kyk ons ​​terug na sommige van die ander pandemies wat mense ondergaan het. Ons ondersoek onder meer cholera, die Swart Dood en die Spaanse griep. Ons neem kennis van enige ooreenkomste en neem lesse waar ons kan.
Deel op Pinterest Alhoewel COVID-19 niks is wat die meeste van ons nog ooit beleef het nie, is pandemies niks nuuts nie.
Pandemies het deur die eeue 'n rol gespeel in die vorming van die menslike geskiedenis. Min mense wat dit vandag lees, sal uitbrake op hierdie skaal onthou, maar die geskiedenis wys dat alhoewel dit verwoestend is, niks ongewoons is nie.
Vir duidelikheid is dit die moeite werd om te verduidelik wat 'pandemie' beteken. Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) definieer 'n pandemie as 'die wêreldwye verspreiding van 'n nuwe siekte'.
Eerstens raak ons ​​die ander pandemie aan die gang.
Met groot verbeterings in behandeling, inligting, diagnostiese vermoëns en toesig in Westerse lande, is dit maklik om te vergeet dat kenners MIV steeds as 'n pandemie beskou.
Sedert die vroeë tagtigerjare het MIV die lewe van meer as 32 miljoen mense geëis. Aan die einde van 2018 leef ongeveer 37,9 miljoen mense met MIV.
Alhoewel MIV ook deur 'n virus veroorsaak word, is daar beduidende verskille tussen die twee huidige pandemies, die duidelikste is die oordragmiddel. Anders as SARS-CoV-2, wat die virus is wat COVID-19 veroorsaak, kan MIV nie deur hoes en nies oorgedra word nie.
Vergelykend versprei COVID-19 baie makliker deur gemeenskappe. Within a matter of weeks, SARS-CoV-2 made it to every continent on Earth except Antarctica.