Top 80's Liedjies Van American Hard Rock Band Van Halen
Alhoewel Suid-Kalifornië se hardrock-helde Van Halen in die laat 70's 'n bietjie spat gemaak het toe die groep debuut gemaak het, het die groep sy blywende nalatenskap deur sy vindingryke werk gedurende die jare 80 gebou. Dit het 'n vaste klassieke rock- en arena- rockerfenis gevestig wat moeilik om te ontken. Nog meer merkwaardig is dat Van Halen se oorvloedige prestasies binne die dekade groot sukses behaal het ten spyte van 'n hoogs gepubliseerde hoofsangverandering . Hier is 'n chronologiese blik op sommige van die groep se beste 80's van beide die David Lee Roth en Sammy Hagar eras.
"En die wieg sal rock"
Kirk Wes / Argief Foto's / Getty Images
Hierdie 1980-tune ondersteun alles wat uniek was oor Van Halen Mark I: Eddie Van Halen se verbeeldingryke riffende en elektrifiserende solo's, en natuurlik David Lee Roth se vampie, snarky stemstyl. Roth was nog nooit een van my gunsteling rock-sangers nie, maar sy aflewering kan nooit van 'n gebrek aan persoonlikheid beskuldig word nie. Uiteindelik draai die mees onvergeetlike deel van die lied om sy twee sentrale kitaar solos, en in die kern daarvan is 'n lyn van Roth wat altyd 'n glimlag bring: "Het jy Junior se grade gesien?" Dit is die teaterhardrock wat kundig uitgevoer word wat daarin slaag om 'n skerp onderskeid te hou van susterstyl swaarmetaal .
"Almal wil 'n paar"
Album Cover Image Courtesy van Warner Bros.
Wat ookal oor Van Halen se beperkings kan sê, is moeilik om die band se vermoë om nie alleen met aggressie en oortuiging uit te roei nie, maar met 'n enkelvoudige flair het niemand anders nogal reggekry nie. So is die geval op hierdie baan, nog 'n hoogtepunt van 1980 se soliede Women and Children First, wat Eddie Van Halen se kitaarwerk vernuftig teen Roth se hammy, eksotiese styl in die verse speel. En hoewel die kontras van persoonlikhede vir 'n wisselvallige situasie vir die groep gemaak het, soos die storie gaan, het dit ook gelei tot 'n magie wat die band nooit in die Van Hagar-jare kon herwin nie.
Daar is nêrens om te gaan nie, maar van die inleidende riff tot hierdie lied, inderdaad 'n transpendente werkstuk van Eddie Van Halen wat die verrigtinge met styl op die Fair Warning van 1981 veranker. Nietemin doen die groep sy bes om 'n ordentlike rockliedjie daar rondom te skep, wat redelik goed slaag deur sy handelsmerk harmonie-vokale in 'n interessante, gesinkopeerde brug in te bring. Dit het nooit veel sin gemaak om te soek na 'n baie liriese diepte in Van Halen-tunes nie, en die reël geld ook hier. Maar vir aanhangers wat op soek is na aggressiewe, goeie tyd rock en roll, word hierdie liedjie altyd opgerig.
Dit is dalk die band se mees onderskatte juweliersware, 'n sultry, stadige verbranding van 1982 se teleurstellende versameling van meestal kopskrape, Diver Down. Eddie Van Halen se ingewikkelde, amper sagte kitaarwerk staan ​​beslis as 'n hoogtepunt, maar Roth se koor demonstreer nie net sy sangvermoë en showmanship nie, maar sy stilste invloede op die linkerkantste vlak, wat op een of ander manier werk. Na alles, Roth was altyd 'n spandex-geklede sitkamer sanger wat lyk soos 'n kardio oefensessie tydens sy optredes. Wat 'n vreemde, unieke stoof die band geskep het uit sy maverick sentrale kreatiewe duo.
"Warm vir die onderwyser"
Alhoewel daar nie veel is wat soek na skakels tussen Van Halen en punk rock nie , het die spoed en intensiteit van hierdie lied tog veel meer gemeen met die genre as baie van die hare metaal wat gevolg het in die nasleep van die album 1984 . Natuurlik, as jy die inherente teatraliteit van Roth en die res van die band binnegooi (ek bedoel, niemand het 'n geweer aan hul koppe gesit en hulle het die oranje pakke met die wit handskoene in die lied se onvergeetlike musiekvideo gedra nie? ), besef jy redelik vinnig, ons het te make met 'n dekadente LA harde rock band wat nog nie gelyk is nie.
"Ek sal wag"
Single Cover Image Courtesy van Warner Bros.
Saam met 'Spring', wat nie hierdie lys maak nie, omdat dit nie die publisiteit benodig nie, het hierdie kragbalad van 1984 gehelp om 'n synthesizer-swaar popklank in te voer wat Van Halen in die middel -80's sou dra. En terwyl sommige aanhangers beswaar gemaak het teen die nuwe rigting, was dit waarskynlik onvermydelik dat 'n kunstenaar so noukeurig soos Eddie Van Halen op sommige maniere moes ontwikkel. Wat die lied self betref, bewys dit dat Eddie so talentvol was met klawerbordriffs as kitaarriffs, en die melodiese sin wat hier uitgestal word, stem ooreen met Roth se sterk punte terwyl hy 'n steeds groter publiek vir die musiek van die band uitwerk.
Alhoewel baie aanhangers gunsig teen die band se tweede, waarskynlik meer suksesvolle era met Sammy Hagar aan die roer is, is dit 5150 om goed te keur as 'n strak, gevarieerde album wat positief meet met enige rekord wat die band ooit vrygestel het. Wel, miskien is dit nie streng 'n feit nie, meer soos 'n kontroversiële, dwingende stelling van joune. Desondanks begin hierdie liedjie die Van Hagar-era met 'n knal, wat deur Hagar se speelse "Hallo, baba" uitspraak aan die begin van die liedjie gevloei word. Nog beter, Eddie Van Halen se riffing en liedjieskryf lyk so goed soos ooit hier, en help die band om sy blaarvorm te behou.
Net soos dit of nie, het Eddie Van Halen, soos die 80's gedra het, begin om 'n toenemende affiniteit vir die veelsydigheid van sleutelborde te openbaar en 'n dors om muzikaal te vertak. Hy het hierdie elemente gekombineer om 'n steeds meer vaardige verskaffer van die kragbalad te word, en hierdie liedjie kan Van Halen se mees stygende, dwingende oomblik in daardie departement wees. Klaar gemaak vir die opheffing van sport montages, die stem het 'n sleutelvraag aan aanhangers gestel of hulle 'n Van Halen met popsensitiwiteit kon of wil hê, of nie, as sterk of nie sterker as sy eselskopende rock-en-rol tendense van die verlede . So, watter kant is jy aan?
"Beste van albei wêrelde"
Met die titel van die nuwe Van Halen is dit die beste van die beste instrumente ter wêreld, met 'n klassieke Eddie Van Halen-riff en sommige van die kitaarspeler se mees subtiele tekstuur. Dit spog ook met 'n groot, arena-gereed sing-langs-koor, en alhoewel hy so vervelend as Roth kan wees, is twee dinge wat nie oor Hagar ondervra kan word nie, die sterkte en presisie van sy pype. Selfs al het hierdie uitgestrekte pop sensibiliteit nooit vertaal in 'n ander nommer 1-treffer vir die stormagtige nalatenskap van Van Halen nie, is dit beslis moontlik dat dit gehelp het om die band 'n paar ekstra jare te koop.
"Voltooi wat jy begin het"
Miskien is dit my tiener herinnering aan die warm, maar uitermate 80-jarige kuikens van die liedjie se musiekvideo, maar ek bly steeds 'n sagte plek vir hierdie interessante stem uit 1988 se OU812. Muzikaal, die spoor neem beslis 'n kruis-genre-benadering, wat die harmonie-vokale van Michael Anthony en Eddie Van Halen vergroot teen 'n byna Suidwes-klinkende kitaar shuffle. Daarbenewens lewer Hagar nog 'n paar van sy nuansansierde, sielkundige sang, en die resultaat is eindeloos interessant as 'n bietjie afwykende afwyking van die power-chord rock fans van Van Halen gewoond was. Of miskien is dit miskien net die warm gewapende vroue.