Geskryf deur Matthew D. Johnson, Binghamton Universiteit
Dit is gelykvormigheid wat die hart laat groei. Zediajaab, CC BY-SA
Almal blyk saam te stem dat opposisies lok. Jong en ou mense, gelukkige en verontrustte paartjies, enkelmense en getroude vennote - koop almal die klassieke adage oor liefde. Verhoudings kundiges het geskryf boeke gebaseer op hierdie aanname. Dit is selfs geïnternaliseer deur mense wat op soek is na 'n maat, met 86 persent van diegene wat liefde soek en sê hulle is soek iemand met teenoorgestelde eienskappe.
Die probleem is dat die waarheid van magnete glad nie die geval is nie. Soos ek in my boek verduidelik, is "Groot Mites van Intieme Verhoudings: Dating, Geslag en Huwelik, "Mense is geneig om aangetrokke te wees aan diegene wat soortgelyk is - nie teenoorgestelde nie - vir hulleself.
Ek is lief vir hoe jy net soos ek is
Of mense vind teenoorgesteldes meer aantreklik is die onderwerp van baie wetenskaplike studies. Navorsers het ondersoek ingestel na wat kombinasie vir beter romantiese vennote maak - diegene wat soortgelyk, anders of teenoorgestelde is? Wetenskaplikes noem hierdie drie moontlikhede die homogamiese hipotese, die heterogamiese hipotese en die komplementariteitshipotese, onderskeidelik.
Die duidelike wenner is homogamie. Sedert die 1950s het sosiale wetenskaplikes oor 240 studies gevoer om te bepaal of ooreenkomste in terme van houdings, persoonlikheidseienskappe, buite belange, waardes en ander eienskappe lei tot aantrekkingskrag. In 2013 het sielkundiges Matthew Montoya en Robert Horton die gekombineerde resultate van hierdie studies in wat 'n meta-analise genoem word. Hulle het 'n onweerlegbare assosiasie gevind wat gelyk het aan en belangstel in die ander persoon.
Met ander woorde, daar is duidelike en oortuigende bewyse dat voëls van 'n veer saamsmelt. Vir mense is die aantreklikheid van ooreenkomste so sterk dat dit gevind word oor kulture.
Omdat ooreenkomste met aantrekkingskrag geassosieer word, maak dit sin dat individue in toegewyde verhoudings op baie maniere gelyk het. Soms word dit genoem assortative paring, hoewel hierdie term vaker gebruik word om die maniere waarop mense met soortgelyke vlakke van opvoedkundige bereiking, finansiële middele en fisiese voorkoms is geneig om te koppel.
Nie een van hierdie beteken noodwendig dat opposiete nie lok nie. Beide die homogamiese hipotese en die komplementariteitshipotese kan waar wees. So is daar wetenskaplike ondersteuning wat teenstrydighede dalk ten minste van die tyd kan trek?
Vul my swak kolle met jou sterk punte in
Liefdesverhale sluit dikwels mense in wat vennote vind wat eienskappe het wat hulle ontbreek, soos 'n goeie meisie wat vir 'n slegte seun val. Op hierdie manier lyk dit of hulle mekaar aanvul. Byvoorbeeld, een eggenoot kan uitgaande en snaaks wees terwyl die ander skaam en ernstig is. Dit is maklik om te sien hoe beide vennote die ander as ideaal kan beskou - een vennoot se sterk punte wat die ander vennote se swakhede balanseer. Trouens, 'n mens kan die vriende en familie van 'n skaam persoon voorstel om hulle met 'n uitgaande persoon te probeer stel om die skaam een ​​uit te trek. Die vraag is of mense eintlik aanvullende vennote soek of as dit net in die flieks gebeur.
Soos dit blyk, is dit pure fiksie. Daar is in wese geen navorsingsbewyse dat verskille in persoonlikheid, belange, opvoeding, politiek, opvoeding, godsdiens of ander eienskappe tot groter aantrekkingskrag lei nie.
Byvoorbeeld, in een studie het navorsers bevind dat kollegas die beskrywings van maats se geskrewe bios verkies het soortgelyk aan hulself of hul ideale self bo die wat beskryf word as aanvulling van hulself. Ander studies het hierdie bevinding ondersteun. Byvoorbeeld, introverts is nie meer aangetrokke tot ekstraverts nie as wat hulle aan iemand anders is.
Hoekom is ons so seker dat opposiete lok?
Ten spyte van die oorweldigende bewyse, waarom verduur die mite van heterogamie? Daar is waarskynlik 'n paar faktore by die werk hier.
Eerstens, kontraste is geneig om uit te steek. Selfs as die vennote in 'n paar ooreenstem met ton eienskappe, kan hulle uiteindelik met die argument oor die Maniere waarop hulle verskil.
Daarbenewens is daar bewyse dat klein verskille tussen gades kan mettertyd groter word. In hul selfhelpboek "Versoenbare verskille, "Sielkundiges Andrew Christensen, Brian Doss en Neil Jacobson beskryf hoe vennote beweeg in rolle wat komplementêr is met verloop van tyd.
Byvoorbeeld, as een lid van 'n egpaar effens meer humoristies is as die ander, kan die egpaar in 'n patroon kom waarin die effens meer snaakse eggenoot die rol van die "snaakse" aanspraak maak, terwyl die effens minder snaakse eggenoot slots in die rol van "die ernstige een." Wetenskaplikes het getoon dat, ja, vennote groei meer komplementêr oor tyd; terwyl hulle ewe veel kan begin, vind hulle maniere om hulself te onderskei volgens graad.
Op die ou end word mense se aantrekkingskrag op verskille grootliks swaar weeg deur ons aantrekkingskrag op ooreenkomste. Mense volhard in die gedagte dat opposiete trek - wanneer in werklikheid relatief soortgelyke vennote net 'n bietjie meer komplementêr word namate die tyd verbygaan.
Matthew D. Johnson, voorsitter en professor in sielkunde en direkteur van die laboratorium vir huweliks- en familiestudies, Universiteit van Binghamton, Staatsuniversiteit van New York