Loeloeraai/Twee verowerings nodig - Wikisource
Loeloeraai/Twee verowerings nodig
← 'n Smeekstem om hulp Loeloeraai
deur C. J. Langenhoven Afskeidstoesprake→
Twee verowerings nodig
Woord vir woord, soos Loeloeraai vir my die boodskap aan die lesers van ,,Die Burger" gedikteer het, so het ek dit neergeskryf en so laat ek dit hier volg.
Loeloeraai, aan die lesers van ,,Die Burger": Groete!
Uit julle naam het ,,Die Burger" in sy hoofartikel van laaste Dinsdag 'n beroep op my gedoen, en uit naam van die volke van Venus wat ek verteenwoordig, antwoord ek daarop. Maar om daarop te antwoord, is een saak; om daaraan gehoor te gee is 'n ander.
Dis 'n beroep op my liefdadigheid waaraan ek van harte sou voldoen. Want ek het hier baie liefde ontvang – ek, 'n vreemdeling sonder aanspraak daarop – en ek het niks daarvoor gedoen om my dankbaarheid te betuig nie. Dis 'n beroep om mee te deel wat my niks sal kos nie, want die skat van kennis word nie verminder met verspreiding nie. Dis 'n beroep uit die ellende van nood, want hoeveel onnodige leed is daar nie hier op julle aarde nie, en wáárdeur word lyding veroorsaak as deur onkunde ?
Aanvanklik tog vind die dwingeland middels om gehoorsaamheid te verseker. Hy span die lewe in tot 'n harder slawerny as díe van die lewelose stof. Want die lewe het gevoel en bewustheid van die juk wat hom beswaar.
Vanwaar dan die gehoorsaamheid ? Vanwaar die onderwerping? Die offerande op 'n nooit versadigde altaar van nuttelose niksbeduidende niemendal ? Die lewe het dan 'n siel en 'n wil en 'n keuse – waarom kies hy sy eie pyniging ? Waarom speel hy sy gevoellose roekelose baas se speletjie om hom met sy ellende te vermaak ? Waarom beoog hy nie sy eie belang, vind hy nie sy dryfveer in verstandige selfsug in plaas van dwase offersug nie ?
En nou vra julle my, my vriende, en ek waardeer die diepte van smagtende droefheid van julle vraag – julle vra my, as die duisende jare julle maar vandag tot hier gebring het, hoeveel duisende sal dit nie nog kos om julle te bring waar óns heen gehaal het nie ? En terwyl daar hulp is, moet ek julle ongeholpe laat ? Terwyl dit in my vermoë is om julle voor te lig, moet ek julle in die donker laat ? Waarom sal ek julle nie die verdere nag van dwaling en worstel en lyding bespaar en julle aan die hand neem en meteens na die daeraad lei nie ?
En hier op aarde dan ? As die erfenis moet wag tot die erfgename mondig is, as die troon moet wag tot die prins bevoeg is om te regeer, as die wetenskaplike oorwinning alleen geluk kan bring wanneer hy voorafgegaan word deur die selfoorwinning – dan, my vriende, soos die een trapsgewyse vorder so kan die ander alleen trapsgewyse vorder. En ek merk reeds, as ek dit mag sê, alle tekens van so 'n aangevange vooruitgang. Julle staan baie, baie ver bokant die dierlike wreedheid van die wilde barbaar. Soos die ouer sy hongerige kind voed, sy swakke kind beskerm, so getuig julle hospitale en vrye skole en noodlenigingsinrigtings van die uitbreiding van kroosliefde en man-en-vrou-liefde tot naasteliefde en menseliefde. Daar, hand aan hand met die dryfvere van eiebelang en selfsug waarsonder die mensdom van die aarde ten gronde sou gaan soos die roofdiere ten gronde sou gaan sonder hulle wreedheid : saam met daardie dierlike aanspoorkragte wat nog hier nodig is, sal daar langsamerhand groei – groei daar nou langsamerhand – die hoër adel van medelye en milddadigheid en diensvaardigheid. Julle groot weldoeners: julle wetenskaplike navorsers, julle beoefenaars van die verédelende kunste, julle hervormers en martelaars – is dit nie reeds hulle gebruik om sonder loon te werk, ja om rykdom en weelde en eersug te verag nie ? Om tot 'n volksbesitting te word, moet hierdie bowedierlike gees by die enkelinge begin. Elke nederige onerkende offerdiens, elke liefdegawe sonder berekening van terugkeer, is 'n bydraag tot die vermensliking van die mensheid.
Retrieved from "https://wikisource.org/w/index.php?title=Loeloeraai/Twee_verowerings_nodig&oldid=284171"