Mense | coetzeeblog
Category Archives: Mense
28 Saterdag Des 2019
Posted by coetzee2014 in Geleenthede, kersfees, Mense, paraguay, vriende
Meesal, vermy ons, die stad, die hoofstad, Asunciôn. Die verkeer, is bietjie mal, nie mal, soos in fout met die kop nie, maar ‘n mooi Spaanse woord vir sleg of onplesierig. Ek verkies, om nie, daar te bestuur nie. Hier is, amper elke uur, ‘n redelike luukse bus, die Ybyturuzu busdiens, met lugreëling, van die kolonie, na die stad. Daar aangekom, neem ons, ‘n taxi na die hotel of waar ons ook al wil wees. Vir ‘n plaasjapie, is dit, die minste stres.
Verlede week, was dit een van die geleenthede, om die ligte, liggies, mense en die verkeer te beleef. As ons, die tog onderneem, probeer ons, dat dit saamval, met vriende van die weste van die land, die Chaco, wat ongeveer 600 km, van ons woon, se besoek aan die stad, dan kuier ons saam met hulle en bring, ook besoek aan ander vriende.
Soos ervare Mallrotte, moet ons darem, ‘n Mall of twee ook besoek. Mens moet, op hoogte wees van die nuutste modes en giere en af en toe, is dit lekker. Een Mall, maar dieselfde, as ‘n ander. L’uomo, Luis Vuitton, Nike, Addidas, Chanel, juwele en, en, en. Eetplekke, te kies en te keur. Ons keuse, het geval op Kenfucky en Sjinees, omdat dit nie beskikbaar is, in ons omgewing nie. Dit geniet. Die winkels en oral, getooi vir die week se Kersviering. Kersvader en sy slee,met die organiese bokkies, gemaak van gras en takke.
Saterdagoggend, se rit terug, in ‘n stampvol bus. Gelukkig, was daar net-net sitplek, vir die twee oues van dae. Sommige, passasiers, moes die hele rit, van 3 uur, staan, want die meer-as-normale getal passasiers, was as gevolg van stedelinge, wat uitgewyk het na die platteland, vir Woensdag se vierings, by familie. Die bus, bedoel om 45 passasiers te vervoer, maar ek dink, daar was byna dubbeld die hoeveelheid en natuurlik heelwat meer bagasie ook. Bewondering, vir die mense. Nie een onsmaaklike woord of ongeduld nie. Hul geduld, is prysenswaardig.
Die Malls, staan nie terug, vir die, van Dubai nie. ‘n Mall, is mos maar ‘n Mall, is ‘n Mall. Voorspoedige 2020, vir elkeen.
15 Sondag Des 2019
Posted by coetzee2014 in Boeke, Mense, paraguay, villarrica
as, james, kultuur
Hulle, brand nie maklik nie, kort-kort, moet ek hulle, met ‘n lang stok roer, dat hulle oopvlerts, dat die vuur, die blaaie, kan bykom. Vir my, is dit moeilik om daardie, te doen. Hoewel, nie so moeilik as met ons eie nie. Ons het mos al die ontrommel ding gedoen. Hulle, moet eintlik uitmekaar gepluk word, maar daarvoor sien ek, nie kans nie. Respek vir ‘n boek, tot die einde. My pa of ma, het altyd gesê, as jy ‘n boek, klaar gelees het, moet niemand kan sien, dat hy gelees was nie. Gelukkig, is die weer dreigend, die taak moet agter die rug kom, soos met enige onplesierigheid, so gou as moontlik.
Maandag, bel ons vriend Bernard, se weduwee. Sy, van Kanadese oorsprong. My huis, is verkoop en ek vlieg die 18e Kanada toe. Julle moet kom boeke haal. Ons, weet, dat daar goeie boeke is, het gereeld, van hulle gelees, toe die internet, ons lewens nog nie so oorheers het nie. Nou lees ek nie juis meer nie. Jammer, tydens hierdie era, van ons lewe, waar daar tyd is om te lees, verkies ek, om meer kontak met die familie en vriende te he. Ons weet, dat ons nie veel van die boeke gaan lees nie en onder ons SA vriende, sal daar ‘n paar wees, wat gaan belangstel. Dus, om haar taak, van opruim, te vergemaklik, ry ons die volgende dag.
Sy noem, dat James al uitgeoek het, dus die beste weg, maar steeds baie goeie boeke oor. Daardie bokse, kan julle maar laai en dan kan julle hierdie boekrak leegmaak. Staar na die boeke, sien ‘n paar, waaraan hy baie waarde geheg het. Ek verlang na my ou wyse vriend. My oë skielik wasig en ek sien hoe hang die mango’s aan die boom buite. Die laaste een, splinteruut, Lewis Hamilton, se autobiografie. ‘n Geskenk van sy seun, met hulle laaste besoek aan hom, waaroor hy baie opgewonde was. ‘n Redelike vrag, sewe swaar kartonne.
Volgende oggend, pak ons uit. Soek uit, vier hope. Brand, vir die een en vir daardie en ‘n klompie vir ons self. Nie, ‘n aangename taak nie. Min plaaslike mense, wat sou belangstel. Die taal, sien. Tragies, vir iemand, sou dit baie leesplesier kon verskaf, soos vir die oorspronklike eienaars. Bernard, jy sal verstaan, ons moes maar net help skoonmaak.
Die volgende dag, bel sy. Hou asseblief, die boek, First Person, hier is ‘n meisie in Villarricca, wat sê sy gaan die eerst vroulike president van Paraguay word en ek wil die boek, vir haar skenk. Dalk, net dalk sal ons nog daardie dag beleef en onthou, dat ons ‘n klein aandeel gehad het, in ‘n groot droom en ideaal, wat verwesenlik is.
Die reën, het verby gegaan. Volgende dag, gaan kyk ek, wat het oorgebly. Een boek, met sy swart blaaie na bo, so asof hy die elemente wou uitdaag. Met die aanraak, van die swart, verval hulle in as, wat die ligte windjie wegwaai. Soos, die vergangklike mens.
Posted by coetzee2014 in Afrika, Mense, SA, Uncategorized
Ons is bekommerd, soms dalk meer as sommige, wat dalk effe, kop in die sand is. Die hoeveelheid navrae, op verskillende Fb groepe, op Messenger, op WhatsApp en tot met e-posse, laat ons besef, dat daar groot onrus heers, by baie van die Suid-Afrikaners. Dit grens aan wanhoop en neerslagtigheid.
Gereeld, kom die vrae, werksgeleenthede, skole, gesondheidsorg dan die, wat baie, hoofbrekens besorg? Die taal en geld en alles wat daarop betrekking het? Soms, kom daar antwoorde, wat nie heeltemal, die ware prentjie skilder nie. Dit is, ongelukkig, nie ‘n geval van net jou tasse pak, op ‘n vliegtuig te klim en hier kom vestig nie. Daar is, sekere dokumente, wat nodig is en daarvoor moet die regte prosedure gevolg word. Ongelukkig, met die onbevoegde persone, wat deesdae, die kantore van Binnelandse – en Buitelandse Sake beman, kan dit, in nagmerrie ontaard, veral as ‘n familie redelik haastig is.
Dan, die kwessie van geld. Die ontnugtering, wat vir my, baie sleg is, as die meeste besef, dat hulle fondse, ontoereikend is. Sommige, se hartverskeurende versoek, kan ons nie net vir kos en verblyf, kom werk nie. Dit, maak vir ‘n magtelose gevoel. Min van die handjievol, van ons mense hier, is in so ‘n posisie, dat hulle, werk kan verskaf, wat mense so ‘n skuif kan laat maak. Ons is magteloos. In enige land, is daar sekere prosedures, wat gevolg moet word en daarvoor is ‘n minimum bedrag nodig, daarby, moet lewenskostes gevoeg word, tot die prosedure afgehandel is.
Ouers, wil nie sonder hul kinders en andersom. Soms, dan die tragedie, dat een van die groepe, tog wel gaan en die ander moet agterbly.
Wat baie duidelik is, dat dit oor die algemeen, nie meer land is, waarin daar kommervry, gewoon kan word nie, hoewel baie, oënskynlik, nog so ‘n lewe voer en ‘n positiewe skyn voorhou. Baie is bekommerd, oor die situasie. Daar is diegene, vol bravade, ons sal veg, vir wat ons s’n is. ‘n Baie selfsugtige stelling.
Ons sal aanhou verlang, na familie, vriende en goeie tye, so sal ons bekommernis, seker ook maar voortduur.