February | 2017 | Bo-Karoo
Posted on February 9, 2017 by Leonette Smit
Hans Mienie langs Japie by Oom Gertjie se begrafnis
Dis die prentjie wat my bybly as ek aan oom Gertjie se begrafnis dink: Hans Mienie as een van die draers by die begrafnis. Hans Mienie met 'n wit roos in sy growwe hand.
Oom Gertjie Smit het ons ontval. Oom Gertjie met die ruim hart. Oom Gertjie met die stewige handdruk as hy jou Sondae by die kerk kom groet, al is daardie groot hande geknokkel van die artritis. Vier maande gelede die ouderdom van 83 bereik.
Vir 'n hele paar jaar reeds leef Oom Gertjie met bloedkanker. Dán is sy toestand verswak. Dán tel hy weer krag op. Maar nooit, nooit kla hy oor sy siekte nie. Dit gaan goed. Altyd goed.
Seker al vir 16, 17 jaar wewenaar, boer oom Gertjie voort op Marcusdam. Al die jare nog want hier is hy gebore en hier het hy groot geraak. Skoolgegaan. Getrou met Tant Annie. Hier het sy twee kinders, Japie en Marida ook opgegroei. En al die jare nog werk Hans Mienie op die plaas. Vir 37 jaar al.
Oom Gertjie; die sagte gees met die diep wysheid. Die een wat 'n ander se seer kan lees en daarop kan reageer. Wat nooit gevat het wat hom toekom nie. Al kon hy. Winter verlede jaar kom hy weer, soos altyd om te kom help vleiswerk vir die basaar. Heeldag op sy bene, die kierie net hier langs hom vir ingeval. Maal vleis en stop wors.
Van vleiswerk het Oom Gertjie geweet
van vleis maal en van wors stop.
Weke voor die basaar ontvang ek 'n koevert vol note – nie sommer groenes, bruines, pienkes of bloues nie. Oranjes! Daar is 'n groot bedrag in vir elke tafel om solank mee te woeker. Of dit nou vir die aankoop van bestanddele of vir kragaankope vir die verwerking daarvan is, hoe ookal. As mens by hom sou gaan kollekteer vir die basaar, is jy ook na Hans Mienie toe gestuur vir 'n bydrae. Dan gee Hans asof vir sy eie gemeente – 'n bedrag wat sommige lidmate se koppe in skaamte sou laat sak.
Die dag van die basaar is sy artritishande so oop soos sy beursie. Bestel 20 pannekoek en deel uit by die braaivleisvure. Bie op skaap en gee dit terug as die bot op hom toegeslaan word. Bie weer. Gee weer terug. So saai hy.
In Desember verswak hy weer. Mike neem hom Bloemfontein toe waar hy vir behandeling opgeneem word. 'n Paar weke later sterf Mike aan kongokoors. Uit sy hospitaalbed bel hy vir Heila. Hy is so jammer hy kan nie self daar wees om haar by te staan nie. Drie weke later sterf Oom Gertjie self. So verloor Heila nie net haar man nie, maar ook haar ma se broer in een maand.
Heila, heel links
Die laaste twee jaar, met oom Gertjie se verblyf in Carnarvon Ouetehuis, woon en werk Hans Mienie steeds voort op Marcusdam al word die plaas verhuur. Sy betroubare self. Soveel so, dat hy gereken word as een van die draers by die begrafnis. Dat hy spesiaal deur die familie genoem word tydens die bedankings vir sy jarelange getrouheid en toewyding.
Op die aand van 31 Januarie ry ons deur Carnarvon op pad terug huistoe aan die einde van ons vakansie. Ons hervul die bakkie met brandstof. Praat oor Oom Gertjie wat, volgens ons wete, nog in Bloemfontein in die hospitaal is. Min wetende dat hy reeds 'n paar uur vantevore oorlede is.
Toe Hans Mienie gebel word daardie volgende oggend met die nuus van Oom Gertjie se afsterwe, sê Hans: "Ja, ek weet. Hy het gisteraand kom groet." Later, toe Japie op die plaas aankom, verduidelik hy: "Die Oubaas was gisteraand hier by my."
"Wat het hy gesê?" wil Japie weet.
"Niks. Hy het nie gepraat nie. Net hier by my voete se kant gestaan en vir my gekyk. En gekyk.
En toe is hy weg."
Posted on February 3, 2017 by Leonette Smit
Ek is in Rustenburg om die jongste (39 weke swanger) te help pak vir die groot trek Upington toe. Die trek sal volgens plan 'n maand in Pretoria gestoor word in afwagting op die nuwe baba se geboorte, voordat dit Upington toe verskuif word. Ek sien uit na die Pretoriabeen van die ekskursie – om 'n slag by die Pretoria-kinders uit te kom. En met Bismarc herenig te word.
'n Week voor die finale trek Pretoria toe sterf Bismarc. Asemnood. 100m van die huis af. En hy was fiks. Maar net 4jaar oud. Maar sy opgewondenheid oor die stappie saam met Tom en Jo kos hom sy lewe.
Bismarc is in 2012 deur die Paryskinders aan ons gestuur tydens die eerste been van ons sabbatsjaar. Net 6 weke oud kom hy saam met Leonette en Andries by ons aan op Swartpan in die Kalahari. Ons kameraadjie wat ons moet vergesel op die tweede been van ons tydperk in die verlate Boesmanland.
Daardie eerste paar weke slaap hy in die buitekombuisie op Taaiboschoek om tog nie plassies op die mooi houtvloere van die eeu-oue huis te maak nie. Maar na 'n paar weke spring hy deur die venster as die vensterraam opgeskuif is en maak hom langs my bed snag tuis. Want ek is sy mens en hy moet my beskerm. Voor my bed slaap hy van toe af elke nag totdat ons hom sowat 'n jaar gelede moes agterlaat met ons skuif vanaf Pretoria Vanwyksvlei toe. Die kinders in Pretoria versorg hom totdat ons hom eendag kan kom haal. Tot dusver is die erf nog te oop met te veel rondloperhonde wat kan inkom. En donkies wat hier verbydrentel – hy sal hulle mos nooit net kan laat verbydrentel nie.
Die onvergeetlikste van die Boesmanlandtyd is die staptogte die velde in. Aanvanklik is hy nog te bang om te ver van die huis af te beweeg. Later van tyd raak hy net 'n stippeltjie in die veld agter 'n haas of 'n steenbok aan. Maar altyd keer hy weer terug om aan my sy te wees. En o, die kere wat ons op 'n krip afkom na kilometers se stap in die warm son! Staffies hou mos van water.
Bismarc beskik oor baie spesiale gene. 'n Stamboekhond met 'n omgeehart vir als wat swaarkry. Op Taaiboschoek lê hy 'n hele dag langs 'n siek skaap totdat die skaap uiteindelik soveel beter is dat hy kan opstaan. Bismarc wys hom eers waar om water te drink voordat hy vort is die veld in.
Op 'n keer versorg Karien 'n pasgebore blesbokkie met asemnood. Bismarc is rasend omdat ons hom nie toelaat om langs die bokkie in die krat te gaan lê nie. Hy het 'n fyn aanvoeling vir elke beseerde diertjie wat op ons werf aankom se nood. Sy nabyheid is sy manier van vertroosting.
Of dit nou 'n voëltjie, 'n hasie, 'n skilpadjie, 'n padda of 'n katjie is, sy belangstelling is altyd met sagtheid. Hy het selfs 'n gunsteling onder die hoenders!
Helaas. Net toe ek, vanweë die skielike toename in diefstalle en betredings op ons erf, besluit om Bismarc saam te bring Vanwyksvlei toe, toe sterf hy.