In my binnekamer bid ek nie in die wydte nie: Ek smeek daar vir bepaalde dinge wat ek verkeerd gedoen het: Here, vergewe my !
In die openbaar bid ons vir die bepaalde saak waaroor dit gaan en dan in die algemeen vir vergifnis, en vir genade. ’n Voorbeeld van so ’n gebed is die gebed wat Salomo gebid het toe sy tempel in gebruik geneem is (1 Konings 8:28-30):
Ons eerste oorweging vir huiwering wanneer ons bid, moet die feit wees dat ons in gesprek tree met God, nie ons vrees oor wat die ander mense van my gebed sal sê nie.
Hy het, soos dit in die Bybel staan, biddend geleef. Dit is wat die Heilige Gees bedoel as Hy vir ons sê:
Maar aan die ander kant stel ons ons ook oop vir inspraak van God in ons harte deur die Heilige Gees wat in ons woon.
Dit is waarom Paulus skryf dat die vereiste vir ’n opregte gebed is dat ons gelei moet word deur die Heilige Gees.
Die gebed is nie net ’n dankmiddel nie; dit gaan ook saam met die swaard van God waarmee ons ons vyande beveg.
En net so kom die Gees ons swakhede te hulp, want ons weet nie reg wat ons moet bid nie, maar die Gees self tree vir ons in met onuitspreeklike versugtinge. En hy wat die harte deursoek, weet wat die bedoeling van die Gees is, omdat Hy ooreenkomstig die wil van God vir die heiliges intree.
Die troos wat ons in ons gebede het, is dat die middelaarswerk van die Here Jesus tot gevolg het dat Hy nou deur sy Gees in ons woon.
Die Bybel leer ons dat die Here Jesus vir ons sondes gesterf het. Maar dis nie al nie. Hy het ook vir ons gebede gesterf.
Omdat Hy nie meer met sy liggaam hier is om sy kerk te lei en te beskerm nie, het Hy op ’n ander manier voorsorg gemaak. Hy het sy Heilige Gees oor die kerk uitgestort.
Op die aarde lei die Heilige Gees ons in die gebed, en terselfdertyd bid Jesus ook aan die regterhand van die Vader.