Oor grond: As jy twyfel oor die toekoms, plant!Dr. Dirk Hermann, bestuurshoof van Solidariteit. Foto: Solidariteit/Facebook. Die Solidariteit Helpende Hand het pas hulle 2018-kongres gehad met die tema Saai. Hierdie artikel is ŉ verwerking van dr. Dirk Hermann, bestuurshoof van Solidariteit, se toespraak op die kongres. Grond. Die groot debat van die dag. Die ANC en die EFF wil die Grondwet verander. Hulle wil karring aan die grond van die Wet en die Afrikaners is kwaad. Hulle wil nie hê daar moet aan hul grond gekarring word nie. Prof. Carel Boshoff het in sy wysheid gesê: “Die grondvraag in Suid-Afrika is die grondvraag”. Slegs sowat 2% van die Afrikaners boer. Tog is bykans alle Afrikaners kwaad omdat daar aan grond getorring word. Hulle boer nie self nie, maar veg kliphard vir die boer. Hulle vlieg na Amerika en Australië om op te staan teen die beleid dat grond gevat word. Hulle bly nie op plase nie, maar hul harte huil oor boere wat vermoor word. Hulle is emosioneel oor grond, want hulle ís die grond. Daar is ŉ stukkie plaas in elke Afrikaner. Baie Afrikaners bly in die stad, maar hulle is nie stedelinge nie. Hulle het aangepas in die gewoel van die verkeer en die eise van die moderne ekonomie, maar hulle hunker na die landelike. Dr. Wikus Buys, teoloog en filosoof, wat pas ’n boek oor die Afrikaner, die stad en grond voltooi het, sê daar is ŉ rede hoekom Engelse ŉ “yard” en Afrikaners ŉ “agterplaas” het. Appel sing: “Want boer loop hier deur my are, generasie-jare, ek sal dit skreeu tot jy my hoor. Op my knieë sal jy my vind voor ek saans gaan slaap. So laat ŉ nuwe dag kom, want boer loop deur my are.” Maar Appel is nie ŉ boer nie. Hy sing van die noorde en die suide, oor die grense van die plase. Hy sing eintlik van ŉ boer wat nie net plaas is nie, maar van plaas wat deel van hóm is. Niel Somers sing: “Op hierdie grond is ŉ belofte gemaak, die prys is betaal, maar dis nie al nie, dis in ons bloed.” Hy sing verder: “Ons kies om te bou, want dis al wat ons het.” Dis waar, bou is al wat ons het, maar dis ŉ kragtige wapen. Kom ons keer terug na grond. Afrikaners is lief vir die grond. Hulle sien grond nie as ŉ simbool van mag wat dan die oorwinning en inlywing van ander verg nie; nog minder as ŉ instrument om welvaart daaruit te suig soos wat ŉ mens ŉ lemoen uitsuig en die welvaart dan na jou koloniale land te neem nie. Nee, Afrikaners bewoon en bewerk. Hulle plant en oes. Hulle werk en kry ŉ opbrengs. Plant – dis wat ons met grond moet doen. Plant is ŉ daad van vertroue. Jy plant vandag ŉ boom en vertrou dat dit skadu vir jou kinders gaan gee. Lenie Retief, Piet Retief se vrou. Twee van haar seuns, skoonseuns en haar man word wreed deur Dingaan vermoor. Sy beleef van die grootste kindermoorde in Suid-Afrika by Bloukransrivier. Met haar aangenome kinders ingereken, het sy 15 kinders gehad waarvan tien dood is. Lenie Retief – ŉ ma in smart. Sy stort haar smart uit in ŉ brief aan haar broer: “Stuur vir my ŉ kissie vrugtebome, want ek wil plant in die nuwe land.” Anna Steenkamp was Lenie se niggie. Sy trek uit die Kaap met ŉ sakkie akkers. Die akkers trek saam en beleef die ontberings van die Groot Trek, eers na Winburg, toe af na Natal. Die akkers hoor van die moorde op Retief se geselskap en beleef die moorde by Bloukransrivier en Weenen. Die akkers hoor van die oorwinning by Bloedrivier, van die Engelse wat Natal weer beset. Die akkers trek saam met Anna Steenkamp kaalvoet oor die Drakensberg. Sy vestig haar in Lindley en sy plant die akkers. Tot vandag toe word daar Geloftefees onder Anna Steenkamp se akkers gehou en uit ŉ stuk van die boom is ŉ tafel vir die kerk se konsistorie gebou. Die Anglo-Boereoorlog was vernietigend: 33 000 vroue en kinders is dood in konsentrasiekampe; 30 000 bannelinge is weggestuur, 9 000 oorlogswesies is nagelaat en duisende plase en huise is afgebrand. Ná die oorlog keer ŉ boervrou terug na haar afgebrande plaas, haar man nog in Ceylon, haar kinders waarskynlik dood in die kamp. Sy skryf: Daar is nou vrede in die land, maar nie soos ons verwag het nie. Die twee klein Republieke bestaan nie meer nie. Almal van ons, het ons wapens afgegee. Ons moes ŉ briefie onderteken waarin ons Koning Edward as ons wettige Soewerein erken. Maar ons moenie treur soos een wat geen hoop het nie. Ons moet glo en hoop en vertrou. Ons besit op die oomblik vier perde, twee muile en ŉ paar skape. Gister het ek ŉ emmer koring gesaai. Sodra ek kan, sal ek nog saai en plant. As Pa van Ceylon af terugkom, sal ons spoedig weer ŉ boerdery op die been kan bring. Sy het alle rede gehad om moedeloos te wees, om geen hoop te hê nie, maar sy plant. Sy plant haar korrel, doen wat sy moet doen en vertrou daar gaan ŉ oes op die land staan. ŉ Kinderlike vertroue op God se toekomsbelofte. Nou is ons in 2018. Ons geskiedenis daag ons geslag uit. Gaan julle plant? Of gaan ons die eerste geslag wees wat hoop verloor? Ons DNS is een wat plant. Die grond is in ons en ons plant. In wese is ons boere. Om te boer vloei deur ons are. Ons plant, want ons kan nie anders nie. Binne die groter Solidariteit Beweging ploeg en plant ons. ŉ Wonderlike ding gebeur. Hoe meer jy plant, hoe groter word jou grond. Twintig jaar gelede was ons 35 000 lede. Nou het ons 450 000 lede in die groter Solidariteit Beweging. Ons plant ŉ nuwe, wêreldklas- Afrikaanse universiteit Akademia. Die universiteit het reeds 13 sentrums landwyd en ons beplan nou om ŉ volledige kampus met sportvelde, koshuise en ŉ vol studentelewe te bou. Ons plant Sol-Tech, een van Suid-Afrika se topdrie- tegniese kolleges, en volgende jaar begin ons bou aan ŉ nuwe kampus vir Sol-Tech. Ons plant ŉ studiefonds wat verlede jaar bykans R40 miljoen aan studiehulp uitbetaal het. Ons plant die Skoleondersteuningsentrum wat ons skole op wêreldklasstandaard moet hou en ŉ nuwe wêreldklas- Afrikaanse onderwysalternatief moet ontwikkel. Ons plant S-Leer wat verantwoordelikheid neem vir voortgesette opleiding. Ons plant Maroela Media, die grootse Afrikaanse webwerf in Suid-Afrika, en ons plant ŉ rolprentmaatskappy, ForumFilms. Ons plant AfriForum met ŉ landwye veiligheidsnetwerk en takke wat munisipaliteite op hul tone hou. Deur die vakbond Solidariteit ploeg ons in die wêreld van werk om mense te help om goeie werk te hê. Ons plant die Solidariteit Wêreld wat ŉ kuberwêreld van werk is, en ons spit aan beroepsgildes wat tienduisende Afrikaanse beroepsmense saamtrek en beskerm. Ons ploeg saam met die FAK en Kraal Uitgewers in die kultuurakker. Ons plant saam met die Solidariteit Helpende Hand se duisende vrywilligers, soos julle, om mense deur gemeenskappe in staat te stel om selfstandig te wees. Om te help is deel van die DNS van die Solidariteit Beweging se storie. Die eerste briefhoof wat ek van die Helpende Hand kon kry, dateer uit 1954 en daarop staan: “Elkeen van ons gaan maar net een keer deur hierdie lewe. As ek dus enige weldaad kan bewys aan ŉ minderbevoorregte medewerker, laat ek dit nou doen.” Só kry elkeen van julle koringkorrels en grond waarvoor jy nou verantwoordelik is. Jy moet spit, plant, natlei en die plantjie waarvoor jy verantwoordelik is laat groei. Jy mag nie jou plant van jou afhanklik maak nie. Jy moet jou plant selfstandig maak. Jou plant moet ’n volwaardige plant word, sodat hy of sy ook saad kan skiet en verantwoordelikheid kan neem. So kan ons, soos die Boerevrou ná die Anglo-Boereoorlog, plant en vertrou op God se toekomsbelofte hier waar hy ons roep. Ons het dus ŉ belofte hier in Suid-Afrika, en ons kan en moet dit glo. Hoe meer jy doen wat jy moet doen, hoe groter word jou grondgebied en hoe sekerder raak jy van die toekoms. So plant elkeen ŉ saadkorrel en as ons weer sien, staan daar ŉ oes op die land. Baie bietjies maak baie en baie maak ŉ toekoms. Ons doen dit deur die gemeenskap. Om nie van die staat afhanklik te wees vir ŉ toekoms nie, is bevrydend. So neem jy beheer oor jou eie toekoms. Hoe minder staat, hoe meer vry. As jy dus twyfel oor die toekoms, plant!