Opal, van Mondulkiri, Kambodja / ondeursigtige groen / video
Opal, uit Mondulkiri, Kambodja
Koop natuurlike opaal in ons winkel
Opal is 'n gehidreerde amorfe vorm van silika (SiO2 · nH2O); Sy waterinhoud kan wissel van 3 tot 21% volgens gewig, maar is gewoonlik tussen 6 en 10%. As gevolg van sy amorfe karakter word dit as 'n mineraloid geklassifiseer, anders as kristallyne vorms van silika, wat as minerale geklassifiseer word. Dit word teen 'n relatief lae temperatuur neergesit en kan voorkom in die fissures van bykans enige soort rots, wat die meeste voorkom met limoniet, sandsteen, roliet, marl en basalt. Opal is die nasionale edelsteen van Australië.
Die interne struktuur van 'n opaal-of-kleur-opaal maak dit diffraksie lig. Afhangend van die toestande waarin dit gevorm is, kan dit baie kleure aanneem. Klippe wissel van helder tot wit, grys, rooi, oranje, geel, groen, blou, magenta, roos, pienk, leiklip, olyf, bruin en swart. Van hierdie kleure is die swart klippe die skaarsste, terwyl wit en groen die algemeenste is. Opale wissel in optiese digtheid van ondeursigtig tot semitransparent.
Speletjie-kleur-opaal toon 'n wisselende wisselwerking tussen interne kleure, en hoewel dit 'n mineraloïed is, het dit 'n interne struktuur. Op mikroskopiese weegskaal bestaan ​​opaal-kleur-opale uit silika-bolle wat ongeveer 150 tot 300 nm in deursnee is, in 'n seshoekige of kubieke rooster. JV Sanders het in die middel van die sestigerjare getoon dat hierdie geordende silika-bolle die interne kleure produseer deur interferensie en afbreking van die lig wat deur die mikrostruktuur van die opaal lei. Die reëlmaat van die groottes en die verpakking van hierdie sfere bepaal die kwaliteit van die klip. Waar die afstand tussen die gereeld gepakte vlak van sfere ongeveer die helfte van die golflengte van 'n komponent van sigbare lig is, kan die lig van die golflengte onderhewig wees aan die afleiding van die rooster wat deur die gestapelde vlakke geskep word. Die kleure wat waargeneem word, word bepaal deur die spasie tussen die vlakke en die oriëntasie van die vlakke ten opsigte van die invallende lig. Die proses kan beskryf word deur die wet van diffraksie van Bragg.