In 'n poging om gelowiges teen beskuldigings en moontlike geweld van buite te beskerm, het hy 'n beroep op gelowiges gedoen om minstens na buite die publieke kodes van die Grieks-Romeinse wêreld na te kom. Terselfdertyd het Paulus die grondslag gelê dat gelowiges daardie selfde kodes in die privaatheid van hulle gesinslewens met 'n nuwe gesinsetiek vervang.
In 'n prakties-teologiese refleksie op die belang van die huwelik en gesin behoort daar 'n sensitiwiteit te wees vir die feit dat die Bybel binne 'n patriargale, eer-skaamte-samelewing geskryf is. Die gees van gelykwaardigheid binne die vroeë Jesus-beweging asook die ontluikende trajek van gelyke agting vervang manlike eer en dominansie met 'n Christelike etiek van opofferende liefde terwyl vroulike skaamte met 'n Christelike etiek van gelykwaardige agting vervang word. Jesus se benadering tot die huwelik, familie en gemeenskap was om hiërargie en status met 'n nuwe gemeenskap van gelykheid tussen man en vrou te vervang. Die identiteit, rol en status van gesinslede word deur die evangelie van Jesus Christus beïnvloed. 'n Praktiese teologie van die gesin behoort dus geskoei te word op hierdie nuwe orde en nuwe huishouding wat Jesus tot stand gebring het.
Vir Aquinas kan die rol van biologiese ouers met betrekking tot die welstand van kinders en gesinne, vaders in huisgesinne, asook die vriendskap tussen man en vrou in die skeppingsorde gegrond word. Aquinas het egter 'n natuurlike basis tot gesinsvorming as onvoldoende geag. Daarom het hy die natuurlike geneentheid tot gesinsvorming nie alleenlik uitgebrei nie, maar ook deur 'n teleologiese argument getransformeer. Vaders, moeders en egpare word binne 'n Christelik-etiese dimensie opgeroep om in navolging van Christus, 'n lewe van opofferende liefde te leef. Aquinas het ongelukkig die teleologiese dimensie te ver gevoer en aan die huwelik 'n sakramentele karakter verleen. Aquinas se siening van die huwelik as sakrament is eksegeties debatteerbaar omdat hy die woord 'misterie' (sacramentum) in Efesiërs 5 nie teen die agtergrond van 'n Christelike etiek wat op Paulus gebou is, verstaan het nie (kyk Buitendag 2007:445-461; Dreyer 2008:739-765). Huweliksetiek behoort vir Christene op gelyke agting gegrond te word. Luther se kritiek op die sakramentele verstaan van die huwelik (waar prokreasie in 'n patriargale sin steeds sentraal staan) behoort onmisbaar te wees vir 'n hedendaagse praktiese teologie van die gesin.
Die huwelik is post-patriargaal deurdat dit die nie-hiërargiese uniekheid van vroue of moeders en mans of vaders vier (vgl. Thatcher 1999:154-164). Binne 'n postmoderne kultuur kan die liefde van moeders vir hulle kinders 'n kragtige getuie van God se liefde vir sy verbondskinders wees (Thatcher 1999:161). Moederliefde is in wese 'n model van agapé-liefde. Browning (2003) rig egter 'n waarskuwende woord. Agapé is 'n ingesteldheid wat ten doel het om 'n middelgrond te vind tussen individualisme, wat geen plek aan opofferende liefde toeken nie en 'n liefdesmodel, wat selfopoffering as 'n doel in sigself beskou en daarom dikwels met onderdanigheid en selfprysgawe verwar word (vgl. Browning 2007:188,2003:45). Die gelykwaardigheidsbeginsel vereis dat almal in die gesin aktief aan die welsyn van ander lede van die huisgesin sal meewerk. Selfopoffering is dus nie 'n doel in sigself nie, dit werk mee tot 'wederkerige gelykwaardigheid'. Alle gelowiges, ongeag geslag, behoort die rol van Christus in die gesin uit te beeld. Dit sluit vriendskap, liefde en wederkerigheid in. Self-prysgawe en gelyke waardering van ander vorm 'n sikliese etiek: dit vloei deur al die lewensfases heen van die een gesinslid na die ander. Gesinne wat deur hierdie etiek gelei word, word gemeenskappe wat met mekaar kan praat en wat saam sin en betekenis in hulle wêreld kan vind. Daardeur word hulle in staat gestel om belangrike waardes op die vier terreine van die gesinslewe te vind, naamlik gedeelde huiswerk, gedeelde inkomste, gedeelde kinderversorging en gedeelde waardes (Browning et al. 2000:224).