Algemene verkiesing in 2010 - Verloop van Geskiedenis - 2022
Algemene verkiesing in 2010
Eerste Minister Gordon Brown het 6 Mei ingestelste as die datum vir die Britse nasionale verkiesing in 2010. Net voor 10.00 op 6 Aprilste die Eerste Minister het Downingstraat 10 verlaat vir die kort rit na Buckingham-paleis, waar hy om 10.02 koningin Elizabeth II gevra het om die parlement te ontbind. Kort daarna het die premier teruggekeer na Downingstraat 10, waar hy buite die beroemde voordeur met die kabinet gestaan ​​het om die dag van die verkiesing formeel aan te kondig - selfs al was dit nie die beste bewaarde politieke geheim van die afgelope weke nie.
Die twee leiers van die opposisieparty het ook terselfdertyd die veldtog gevolg - David Cameron vir die konserwatiewe en Nick Clegg vir die liberale.
Tussen 7 Aprilste en 9 Aprilste, was die House of Commons besig met wat in parlementêre parlement bekend staan ​​as 'opwas' - om soveel wetsontwerpe deur die parlement te kry as moontlik. Die parlement is formeel op Maandag 12 April ontbindste en die LP's wat van plan was om aan te bly en om hul setels te veg, het na hul kiesafdelings teruggekeer. Meer as 150 LP's het egter op 12 April afgetreeste, die grootste getal aan die einde van een parlement die afgelope jaar.
Al drie die partye het reeds 'n veldtog gehad.
Douglas Alexander, die ontwikkelingsekretaris, se nominale hoof van die veldtog was. In die media is dit egter algemeen aanvaar dat die ware mag by die sakesekretaris, lord Mandelson lê. Alistair Campbell, voormalige persbeampte van Tony Blair, was die adviseur van Arbeid oor "strategiese kommunikasie".
Die Konserwatiewe Party het die skadukanselier, George Osbourne, gekies as die algemene verkiesingskoördineerder van die party. Voormalige partyleier en huidige minister van buitelandse sake, William Hague, het ook 'n sleutelrol in die verkiesingstrategie van die party gespeel.
Chris Huhme en Danny Alexander, die veldtogbestuurders van die liberaal-demokratiese party, was. John Sharkey, 'n voormalige uitvoerende beampte by Saatchi en Saatchi, was 'n adviseur van die agterkamer.
Aan die begin van die veldtog het Labour verklaar dat dit 'n veldtogbegroting van £ 8 miljoen het, maar gehoop om dit in die beginfases van die veldtog tot £ 10 miljoen te verhoog. Die konserwatiewes het gesê dat hulle 'n veldtogfonds van £ 18 miljoen het en gehoop om dit gedurende die veldtog te vergroot. Die Liberale Demokrate het 'n veldtogfonds van minder as £ 5 miljoen gehad.
Net voor die formele aankondiging van 6 MeisteBaie politieke kenners het geglo dat Arbeid 'n eie doel behaal het deur 'n plakkaat van David Cameron, geklee in die fiktiewe polisie-speurder Gene Hunt, uit die BBC-reeks 'As tot as te maak' met die opmerking 'Moenie dat hy ons terugtrek na die 1980's nie' daarop. Binne enkele ure het die Konserwatiewe Party hul eie plakkaat vervaardig met hul leier geklee in Gene Hunt met die uitdrukking 'Vuur die Quattro, is dit tyd vir 'n verandering'. Politieke kommentators het gesê dat Arbeid nie besef het dat die fiktiewe speurder in werklikheid 'n gewilde TV-karakter is nie en dat Cameron geen skade berokken het nie.
Die drie hoofpartye het hul manifes tussen 12 April vrygestelste en 14 Aprilste. Op 15 Aprilste, het die drie hoofpartyleiers mekaar in die gesig gestaar in die eerste van drie hoof-aan-koppe Amerikaanse styl regstreeks op ITV. Die tweede van die regstreekse debatte was op 23 Aprilrd op Sky, terwyl die laaste op 29 April wasste op BBC.
Die eerste groot meningspeiling wat op die dag van die aankondiging van die verkiesing deur YouGov gepubliseer is, het die Konserwatiewes 'n voorsprong van tien punte oor Arbeid gehad (41% tot 31%) en die Lib Dems op 18%.
In dieselfde peiling word ook gesê dat die publiek die ekonomie, immigrasie / asiel en gesondheid as die voorste prioriteit stel as 'n toekomstige regering wat 'n toekomstige regering sal moet hanteer.
Op Donderdag 15 Aprilste elk van die drie hoofpartyleiers het geskiedenis gemaak deur die eerste deel te neem aan 'n regstreekse televisie-uitsending wat deur ITV aangebied word - die eerste van drie sulke geleenthede. Gordon Brown, David Cameron en Nick Clegg het vrae gehad vir net meer as 90 minute. Die uitsending duur vyf minute oor die toegelate tyd om elkeen van die partyleiers 'n opsomming te gee. Die algemene siening van die media was dat Nick Clegg hierdie uitsending gewen het in een peiling wat op Vrydag 16 gepubliseer isste, het die Liberale Demokrate hul aandeel aan steun verhoog van die gemiddelde van 19/20% tot 26% - 'n weiering van die televisie-uitsending.
Die tweede lewendige televisiedebat is op Donderdag 22 gehound en was live op Sky. Dit is ook regstreeks op die webwerf van die BBC se politiek gewys. Dit word algemeen aanvaar dat beide Cameron en Brown die lesse vanaf 15 April geleer hetste uitgesaai en dat die enigste verloorder in een opsig Clegg kon gewees het. Dit was omdat sy ster op 15 April so hoog gestyg hetste dat die enigste manier waarop dit kon gaan, was. Dit was die geval. Die meningspeilings het beide Cameron en Clegg baie na aan mekaar gebring, met Brown nie ver agter nie. Sommige individuele peilings stel al drie gelyk. Daar was egter nie veel tussen al drie in 'n peiling nie. Teen Vrydag het die peilings voorgestel dat die Liberale Demokrate nou die bona fide tweede party is met Arbeid - as 'n gevestigde regering - wat 'n slegte derde agtervolg.
Die week tussen die tweede televisie-uitsending en die derde konsentreer op die verskillende kwessies rondom 'n 'gehangde parlement'.
Die derde regstreekse debat is op Donderdag 29 April gehouste in Birmingham. Dit was 'n dag nadat premier Gordon Brown gehoor is om privaat na 'n kieser van die Arbeid as 'n grootman te verwys nadat sy hom oor immigrasie ondervra het. Die premier was steeds aan 'n lewendige mikrofoon vasgeheg en het agter in sy motor die opmerking gemaak. Media-organisasies teen arbeid het 'n velddag gehad en die premier het die vrou later dieselfde dag besoek om verskoning te vra.
Die derde debat was gesentreer op die ekonomie en die voorstelle van elke party om die land verder uit die resessie te bring. Die stembus die volgende dag het David Cameron die wenner by die publiek gemaak, met Nick Clegg tweede en Gordon Brown derde.
In die laaste naweek voor die verkiesing het politieke kenners voortgegaan om te glo dat die VK 'n parlement sou hê. Een voorspelling was dat Arbeid in die derde plek sou kom in terme van die populêre stem, maar meer LP's sou wen as die Liberale Demokrate as gevolg van FPTP, maar dat die Lib Dems die tweede gewildste party sou wees wat die stemme verower het. Alle meningspeilings het egter op 'n hangende parlement gewys met die vooruitsig dat die land polities verlam kan wees as daar nie vinnig 'n kompromie gevind word nie.