Verkiesing sal verdelingslyne in Amerika verder verdiepDonald Trump en Hillary Clinton (Foto: Nigel Parry vir CNN) Twee Amerikas. Die een multikultureel, liberaal, sentralisties, regulerend, stedelik, globalisties en in beheer van die Withuis. Die ander een tradisioneel, wit, konserwatief, federalisties, voorstedelik en plattelands, anti-globalisties en ontmagtig. Bestaan Amerika vandag uit twee onversoenbare wêrelde? Indien jy na die pas afgelope konvensie van die Demokratiese Party en dié van die Republikeine ’n week vantevore gekyk het, sal jy so dink. Donald Trump verteenwoordig die stem van Amerikaners wat vrees dat hulle besig is om hul land te verloor en dat gewone mense die mag moet hê om die radikale transformasie van die land te stuit. Hillary Clinton verteenwoordig die stem van Amerikaners wat glo dat Amerika radikaal moet transformeer en dat ’n sterk sentrale regering dit namens die mense moet doen. Die een party het ŉ voormalige presidentsvrou en ervare politikus as kandidaat en die ander ’n sakeman wat nog nooit tot enige politieke posisie verkies is nie. Die een kandidaat verteenwoordig die hoop wat ’n sentrale regering kan bied, die ander die weerstand teen ’n sentrale regering wat mag misbruik, ’n burokratiese rompslomp veroorsaak en gewone burgers hul vryhede ontneem. Toe Hillary Clinton die nominasie as presidentskandidaat van die Demokrate in Philadelphia aanvaar het, het sy onbeskaamd op haar lang rekord as ’n deel van die politieke masjien in Washington D.C. gefokus. Clinton se strategie om op 8 November as Amerikaanse president verkies te word, is toenemend duidelik. Sy besef die onsekerheid, woede en vrees wat onder baie Amerikaners heers. In plaas daarvan om die regering as die rede vir Amerika se probleme te beskou wil sy die regering as die antwoord op hierdie probleme aanbied. Haar ervaring en kennis van regering word dus as die oplossing van probleme en ’n bron van sekerheid in onsekere tye aan kiesers voorgehou. Dit staan in skrille kontras met Donald Trump wie se veldtog gebou is op die feit dat hy nie ’n beroepspolitikus is nie en dat die regering in Washington DC die oorsaak van Amerika se probleme is en dus deur iets totaal anders, ’n soort vars bries van buite, reggeruk moet word. Die vier dae lange konvensie in Philadelphia is dus gekenmerk deur toesprake van ervare politici soos president Obama, adjunk-president Biden, vorige presidente Clinton en Carter en huidige leiers in die Senaat, Huis van Verteenwoordigers en talle regeringsinstellings. Die konvensie het bevestig dat die Demokrate vandag die party van die gevestigde politieke orde is. Na agt jaar van ’n Obama-presidentskap verteenwoordig die party die beginsels van sekerheid en dit wat bekend is. Die vraag is wat wil ’n meerderheid van Amerikaners hê? Indien Obama se huidige vlakke van gewildheid hou en Clinton daarin kan slaag om ’n meerderheid van Amerikaners te oortuig dat vier jaar van ’n voortsetting van die huidige regering se beleid nodig is, sal Trump haar moeilik kan klop. Indien Obama ongewilder raak en ŉ meerderheid van burgers vernuwing en verandering wil sien gebeur, sal Trump ŉ kans hê om om te wen. Die probleem is egter dat Amerika se diepe verdelingslyne eerder deur hierdie verkiesing versterk gaan word. Nie Trump of Clinton beskik soos John F. Kennedy of Ronald Reagan oor die vermoë om Amerika te laat verenig nie. Terwyl die verdelingslyne verdiep sal dit vir die nuwe Amerikaanse president baie moeilik wees om ernstige uitdagings soos terrorisme, internasionale konflik waarby die land betrokke is en plaaslike uitdagings soos rassespanning, ekonomiese groei en die verkrummelende infrastruktuur te bowe te kom. In ag genome Trump en Clinton se reeds hoë vlakke van ongewildheid is daar min rede om te glo dat een van hulle Reagan se gloeiende stad op die heuwel of Obama se nuwe land van hoop en verandering sal kan ewenaar.