Borrelende Crystal-Donna Roberts skrik nie vir harde werkCrystal-Donna Roberts. (Foto: Crystal-Donna Roberts/Facebook) Sy is bekend vir haar innemende glimlag en borrelende persoonlikheid, maar daar is diepte aan hoe Crystal-Donna Roberts haar karakters vorm. Oor haar rolle in Arendsvlei, Fynskrif en onlangs ook die kykNET-dramareeks Fraksie, wat haar bekend en geliefd gemaak het by televisiekykers, en oor haar karakter in dié reeks, Chantelle, gesels Roberts maklik. “Chantelle is nie op haar mond geval nie, sy gaan vir jou sê wat sy dink. Waarvan ek egter hou, is die feit dat sy dit op ’n baie sagte manier doen sonder om ongeskik te wees.” Alhoewel daar nie baie is wat Roberts van haarself in Chantelle sien nie, erken sy dat hulle ’n sarkastiese sin vir humor deel. Vir haar is daar nie iets soos karakters wat uitdagend en minder uitdagend is om te speel nie. “Elke liewe karakter kom met sy uitdagings. Elkeen het ’n ander agtergrond, lewe en goed om te leer in die lewe.” Die proses waardeur sy gaan om die karakter te leer ken en karaktereienskappe te verken, is een wat vir Roberts netso lekker is as om later op stel in die karakter se skoene te klim. ’n Noodsaaklike deel van dié proses lê vir Roberts in empatie. “Jy kan nie ’n karakter vertolk wanneer jy haar eintlik veroordeel nie. ’n Booswig voel mos nie in haar hart dat sy ’n booswig is nie.” Alhoewel sy van jongs af ’n natuurlike aanvoeling vir empatie het, het haar ervaring as aktrise dié aanvoeling versterk. “My reis met my karakters leer vir my om meer empaties met mense om my te wees, maar die teenoorgestelde is ook weer waar.” Sy floreer in die gemak van haar sitkamer. Dit is hier waar sy vir haarself ’n musiekspeellys skep en op reis met die karakter gaan om haarself te vergewis van wié presies sy volgende gaan vertolk. “Daar is nie druk op jou nie. Jy kan jou verbeelding inspan om die wêreld van hierdie karakter te skep uit jou huiswerk en die teks van die reeks of rolprent. “Daar is iets van jou tuisomgewing wat dit net makliker maak om die karakter so aan jou te laat klou. Dis ’n ander storie wanneer jy besef dat hierdie karakter stel toe gevat moet word,” voeg sy skertsend by. Sy erken dat dit ’n paar oomblikke neem wanneer sy die eerste dag op enige stel aankom. Die karakter, wat in haar sitkamer so tuis gevoel het, moet nou weer ontdek word te midde van vreemdelinge en ’n kamera wat voortdurend op Roberts gerig is. Roberts se droomrol vergelyk sy met dié van Toni Colette in die gruwelrolprent Hereditary, of dié van Viola Davis in die 2016-rolprent Fences. “Ek is fisiek, emosioneel en psigies op ’n plek in my lewe waar ek reg is vir hierdie soort karakters.” Haar kinderjare vloei soos ’n goue draad deur Roberts se werksetiek en hoe sy die wêreld vandag verstaan. “Ek het van jongs af geleer dat niks in jou skoot land sonder harde werk nie.” Sy het by haar ouma en oupa grootgeword voordat sy op die ouderdom van 16 Bloemfontein toe verhuis het. Sy wou met alle mag Hollywood toe om haar drama-drome daar uit te leef na skool, maar haar ma het dit nie toegelaat nie. Sy het drama studeer aan die Universiteit van die Vrystaat en het later ’n onderwyseres geword. “Ek moes nederig aan myself erken dat ek nie vir onderwys uitgeknip is nie. Na ses maande as onderwyseres, het ek bedank.” Kort daarna het sy ’n agent gekry en sedertdien is sy in die Suid-Afrikaanse vermaakbedryf werksaam. Sy is egter vandag dankbaar dat sy die geleentheid kon kry om ook aan ’n Afrikaanse omgewing blootgestel te word. “Afrikaans is nie my eerste taal nie, Engels is. Ek sou meer Engelse werk gedoen het as dit nie vir my studies in Bloemfontein was nie. Ek is egter dankbaar, dit is vir my lekker om in die Afrikaanse vermaakomgewing te werk.” Roberts, wat haarself as teruggetrokke beskryf, is op haar beste wanneer sy op die verhoog of voor die kamera is. “As kind sou ek stil gewees het tussen mense, maar sodra ek op die verhoog geklim het, het ek geleef. “Dit, gekombineer met die liefde wat ek het om stories te kyk, het my oortuig dat ek ’n aktrise wou word. Op 10 het ek reeds geweet dat dit vir my beskore is.” Sy het van jongs af haar hare reguit laat maak en met chemikalieë behandel om reguit te wees. “Soos wat mense nou kan sien, het ek dié proses vaarwel geroep en het ek ’n redelike hoeveelheid hare op my kop,” vertel sy skertsend. “Ek het in 2014 besluit om my hare natuurlik te laat groei. Ek was geskok toe ek besef dat ek nie geweet het hoe om met my natuurlike hare te werk nie. Ek is die tipe persoon wat presies wil weet hoe om met die hare te werk wat God vir my gegee het.” Crystal-Donna Roberts se eerste boek is gepubliseer. (Foto: Crystal-Donna Roberts/Facebook) Deur die jare heen het sy dit egter onder die knie gekry en vandag weet sy dat die dag wanneer sy lus is om haar hare reguit te maak, sy dit vir niemand anders as haarself doen nie. “Dis eintlik ’n baie diep gesprek. Daar is geglo dat wanneer jou hare ‘glad’ is, dat dit meer aanvaar word en mooi is. Jy word groot en begin jouself afvra waarom jy doen wat jy doen.” Roberts kan nou ook met die titel van skrywer op haar naam spog. Die tienerroman Speurder Sammi is vroeër vanjaar uitgereik en was ’n droom wat vir Roberts waar geword het. “Ek het nog altyd geskryf, hoewel dit in die vorm van ’n daaglikse joernaal was,” vertel Roberts. “Dit het my egter geleer hoe om gedissiplineerd volgens sperdatums te werk, iets wat nog altyd moeilik vir my was. As ’n kreatiewe siel, is dit moeilik om te werk wanneer dit voel asof jy nie nou moet werk nie.”