Ons was onseker oor hoeveel Afrikaanssprekendes tans nog vertroud is met die verhale oor die geslepe, roekelose Nederduitse boereskelmtipe, Tyl Uilspieël (vgl. byvoorbeeld Grabert & Mulot, 1971:94), asook oor hoeveel Afrikaansmagtiges die Vlaamse boere- en dorpsfeesskilderye van die ouer Pieter Brueghel ken. Hierdie uitgangspunt is myns insiens ook geldig vir die literatuur in die algemeen, en in hierdie bundel is daar talle voorbeelde waar die sensoriese en herinneringe geknoop word.[xvi] Marks (2000:xiii) beklemtoon verder die verband tussen kennis en geheue: “All of us hold knowledge in our bodies and memory in our senses.” Hoewel dit nie oor ritme gaan nie, en die beeld daarvan op papier dus glad nie is soos ek dit sou voorlees nie, vorm dit vir die leser wat stil by haarself lees ŉ onrustige tydelikheid en onklaarheid. (hoop ek!!) gewone lyn en stukkies dadels. Laatmiddag bak ons vis in ‘n platboom pan. Ek moes leer om oor my ek-gerigtheid te stap; om mense se tekortkominge te aanvaar soos hulle myne moes aanvaar; om hande te vat en te wéét – ons het net mekaar met al ons goeie en al ons slegte eienskappe. Saam moet ons die wa deur die drif trek.