PressReader - Kuier: 2014-09-24 - SY droom VAN dans
SY droom VAN dans
Nie haar woon­ge­bied, ’n te­kort aan geld of haar pa se be­den­kin­ge kon haar droom om te dans, stuit nie. DEUR AMY JOHN­SON
Kuier - 2014-09-24 - Inspirasie -
Sy droom al van kleins af daar­van om on­der die lig­te van ’n groot ver­hoog te dans. En al staan sy net 1,56m in haar skoe­ne, gaan niks of nie­mand in haar pad staan nie.
Ing­rid Beets (22) van Ro­bin­va­le in At­lan­tis, bui­te Kaap­stad, het ’n na­tuur­li­ke spran­kel in haar oog. Sy straal van ge­luk­kig­heid en ge­sels soos ’n ou vrien­din.
Sy is al die af­ge­lo­pe ne­ge jaar ’n s­pi­ri­tu­al dan­cer in die kerk en sy het geen for­me­le dans­op­lei­ding nie.
Toe sy in Au­gus­tus ver­le­de jaar in­ge­skryf het vir die Ap­plau­se Ri­sing Ta­lent S­ho­w­ca­se-kom­pe­ti­sie het sy ge­weet dit kan die be­gin van groot din­ge be­te­ken, maar nie ge­weet hóé groot nie.
Ing­rid het in die ka­te­go­rieë vir dans, mo­del­werk en to­neel­spel deel­ge­neem. En met haar in­druk­wek­ken­de ver­to­nings het sy deur­ge­dring na die In­ter­na­ti­o­nal Ta­lent S­ho­w­ca­se wat in Ok­to­ber in Jo­han­nes­burg ge­hou is. Hier het sy in­ter­na­si­o­na­le ta­lent­soe­kers laat reg­op sit en ná die ver­to­ning is sy ge­vra om deel te neem aan ’n ta­lent­kom­pe­ti­sie in Flo­ri­da, A­me­ri­ka.
Sy het ge­dink dit is die kans van ’n leef­tyd, maar daar was eg­ter een ding wat haar ge­pla het. Geld. Wat haar ge­sin nie ge­had het nie. Maar op­gee was vir haar nooit ’n ant­woord nie.“Die ge­suk­kel om R68 000 te kry om my ta­lent op ’n in­ter­na­si­o­na­le ver­hoog te s­ho­w­ca­se, is iets wat ek ge­weet het ek moes doen. Nie net vir my­self nie, maar vir al die dro­mers daar­bui­te.”
Hul­le moes die geld bin­ne twee maan­de in­sa­mel so­dat sy oor­see kon gaan en dit het ge­voel soos ’n on­moont­li­ke berg om te klim.“Ek en my ma het be­gin om na­we­ke ro­ti’s en braai­bor­de te ver­koop, maar die geld het nie so vin­nig in­ge­kom soos ons ge­hoop het nie.”
Sy sê lid­ma­te van die At­lan­tis Be­a­con­hil­l­kerk het hul har­te en beur­sies só wyd oop­ge­maak dat sy uit­ein­de­lik haar vlieg­tuig­kaart­jie kon be­spreek.
“Daar was ’n tyd wat ek mis­moe­dig ge­raak het en ge­dink het ek gaan nooit daar kom nie, maar die­self­de dag wat ek Jo­han­nes­burg toe ge­vlieg het, het ek die laas­te geld in­be­taal. Ek kon dit am­per nie glo nie.
“God is groot. En die on­der­steu­ning van die ge­meen­te is iets wat ek nooit vir gran­ted sal vat nie.”
In Ju­nie van­jaar is sy New York toe om haar staal op die ver­hoog by die Mar­ri­ot Wor­ld Cen­ter-ho­tel in Or­lan­do te wys.
“Dit was fe­no­me­naal en baie ex­ci­ting. Vir my was dit net ’n an­der er­va­ring. Ek het ge­dink ek gaan uit­f­re­ak, maar dit was toe nie so erg nie,”sê Ing­rid.
“Toe ek op daar­die ver­hoog staan, het ek da­de­lik ge­dink ek is ’n stap na­der aan waar ek wil wees.”
Ná die week­lan­ge kom­pe­ti­sie het sy op­roe­pe van vyf mo­del­a­gent­skap­pe in Flo­ri­da, Los An­ge­les en New York ge­kry. En be­hal­we hier­voor, het sy so­wat 300 deel­ne­mers uit­ge­stof om in die top­tien te ein­dig in die ka­te­go­rieë dans en kre­a­tie­we loop­plank-mo­del­werk.
Sy is die e­nig­ste per­soon van die WesKaap wat met twee beur­se – een van die New York Film A­ca­de­my en een van die New York Con­ser­va­to­ry for Dra­ma­tic Arts – te­rug­ge­keer het huis toe. Die een beurs is $5 000 (so­wat R53 000) en die an­der een $15 000 (so­wat R160 000) werd.
“Dit is net ge­deel­te­li­ke beur­se, so ek moet nog die res van die geld by­me­kaar maak so­dat ek in Ja­nu­a­rie vol­gen­de jaar New York toe kan gaan. ’n Mens moet nooit te­rug­staan wan­neer dit moei­lik gaan nie. Hou jou kop hoog en ba­klei tot die bit­ter ein­de vir jou droom.”
Haar pa is glad nie te vin­de vir ’n loop­baan in die ver­maak­lik­heids­be­dryf nie. Maar Ing­rid pro­beer hom nog el­ke dag oor­tuig dat dit glad nie so sleg is soos wat hy dink nie. Sy sê die groot­ste uit­da­ging wat sy tot dus­ver moes oor­kom, was dat hy nie ten guns­te is van haar loop­baan­keu­se nie.
“Al waar­van ek nog ooit ge­droom het, was om ’n dan­ser te wees wat kom­pe­ti­sies wen. Maar om­dat my pa nie ’n loop­baan in die en­ter­tai­n­ment in­du­stry ge­sien het as ’n reg­te werk nie, moes ek ’n stap uit ge­hoor­saam­heid neem.”
Haar pa wou hê sy moet iets het om op te­rug te val wan­neer al die an­der goed nie uit­werk nie. Daar­om het sy in Mei ver­le­de jaar ’n graad in gees­tes­we­ten­skap­pe aan die U­ni­ver­si­teit van S­tel­len­bosch vol­tooi.
“Ek het ge­weet as ek eers vir my pa luis­ter en dan my dro­me volg, sal my pad ge­se­ënd wees. La­ter in my le­we sal ek iets met my graad doen, maar vir nou wil ek op die ver­hoog wees.”
Haar ma, Ju­a­ni­ta (57), staan haar by deur dik en dun.“Sy on­der­steun my in al­les. Sy’s daar by ou­di­sies en cas­tings. Sy voel my
Al waar­van ek nog ooit ge­droom het, was om ’n dan­ser te wees wat kom­pe­ti­sies wen.
hart­klop en dit be­te­ken vir my al­les.”
Ju­a­ni­ta het selfs haar be­sig­heid ver­koop so­dat sy Ing­rid fi­nan­si­eel kan by­staan om haar dro­me te ver­we­sen­lik.
“Dit is nie al­tyd mak­lik nie, maar ek kan sien dit maak haar ge­luk­kig. Ons is as kin­ders in ’n bok­sie groot­ge­maak en ek wil nie hê sy moet die­self­de voel nie. En ek sal al­tyd daar wees vir haar,”sê Ju­a­ni­ta.
Ing­rid sê deur die moei­li­ke tye het sy ook baie oor haar­self ge­leer.
“Ek is nog­al bra­ve. Ek stap ook nie min­der­waar­dig op die s­ta­ge om­dat ek van At­lan­tis af kom nie. Ek staan ook nie te­rug om­dat daar c­hal­len­ges is nie; ek glo as daar teen­stand is, is ek be­sig met die reg­te ding.
“Ek dink jou ge­loof in jou­self en in God moet on­ge­loof­lik sterk wees. Jou vi­sie moet krag dra en dit moet jou el­ke dag dryf. Dit is har­de werk en jy moet groot op­of­fe­rings maak, soms vrien­de ook.”
Sy sê al kom sy uit ’n ge­bied waar daar nie baie ge­leent­he­de is nie, wil sy vir an­der jong men­se wys hul­le kan iets van hul le­wens maak.
“Ek sal nooit my droom com­pro­mi­se of prys­gee nie. Ek woon nou wel in ’n ge­bied waar daar baie ge­weld en ar­moe­de is, maar ek preek deur ak­sie en deur my le­we wil ek wys die He­re kan my groot ge­bruik. Ek wil wys daar is hoop en daar’s ’n toe­koms.”
Ing­rid sê al staan sy op wat­ter ver­hoog in die wê­reld, sal sy nooit ver­geet waar­van­daan sy kom nie.
“My ou­ers het ’n sterk mo­re­le fon­da­sie ge­lê en ek het ook baie gees­te­li­ke on­der­steu­ning. Die men­se hier on­der­steun my, so ek sal al­tyd ’n pas­sie hê om te­rug te ploeg in my ge­meen­skap – on­ge­ag die re­pu­ta­sie. Ek is lief vir die plek.”
Sy is gaan­de oor mu­si­cals en mu­siek­te­a­ter en wil graag meer mo­del­werk en cho­re­o­gra­fie doen. Maar vir eers is sy ge­fo­kus om vol­gen­de jaar New York toe te ver­trek.
“Ek glo my dro­me dra krag, ten spy­te van die feit dat ek in ’n min­der ge­goe­de woon­buurt groot­ge­word het. En ek gaan nie toe­laat dat my om­stan­dig­he­de be­sluit wat my destiny moet wees nie.
“Ek het ’n con­s­ci­ous be­sluit ge­neem om uit te styg bo dit wat ge­woon­lik van towns­hip-mei­sies ver­wag word. En ek oor­kom dié te­ë­spoed deur die He­re wat my krag gee.”
dans­bin­ne­kort­die HOOFFOTO:Ing­ridBeets ver­ho­ë­vanNe­wYork