Testimony - Ina Engelbreght
Deur die getuienis en persoonlike bearbeiding van ‘n buurvrou, het my Moeder die Here Jesus gevind as haar persoonlike Saligmaker. Dit was die dag toe ek gebore was en daardie dag is ek aan die Here toegewy. Dit was nie ‘n seremonie nie maar ‘n opregte gebed dat die Here se genade oor hierdie kindjie sal wees en vandag glo ek dat Hy daarvan ‘n aantekening in die hemel gemaak het.
Net voor my 12de verjaarsdag het ek besluit om my hart vir die Here Jesus te gee maar ek wou wag tot op my verjaarsdag, sodat ek dit maklik sou onthou. Ek het dit toe ook daardie dag gedoen maar daar het niks in my lewe gebeur nie behalwe dat ek darem ‘n datum gehad het waarna ek kon verwys en dikwels probeer het om die twyfel uit my hart te ban.
Alhoewel ek hard probeer het om ‘n mooi en godsdienstige lewe te lei deur gereeld kerk toe te gaan en stiltetyd te hou, was daar geen vreugde en versadiging in my godsdiens nie.
In hierdie moeilike tienerjare het my Moeder siek geword en is na ‘n Sanatorium gestuur vir 11 jaar. Ek het my by familie, koshuis, losieshuis bevind waar daar maar min geestelikheid was en ek het begin moeg word vir so ‘n godsdiens wat my beperk en beroof om die lewe te geniet. Ek het begin twyfel aan die die Woord, die bestaan van God en die hiernamaals. Ek het in my hart gedink dat as alles ‘n leun is waarom hou ek my so terug van die plesiere wat die wêreld bied en dan het ek my verniet so gestraf. Een aand het ek op my bed gelê en na die sterre gekyk en gebid: “Here as u werklik daar is, wys dit vannag vir my met ‘n teken of ‘n droom.” Ek het die volgende oggend wakker geword met geen teken en droom en net daar het ek besluit dat ek nou maar myself kan geniet want daar is geen straf en oordele nie.
Ek het uitgesien na die eerste dans na ‘n skoolmaat se verjaarsdag en mondigwording van ‘n ander vriend. Elke keer na ek tuisgekom het, was ek so teleurgesteld met ‘n ontsettende ongelukkigheid wat ek nie kon verklaar nie. Maar in hierdie tyd was daar ‘n Moeder wat gebid het. Sy was nie daar vir my om my te onderrig en te lei nie. Dikwels was ek in die vreeslikste situasies gewees waarin ek in my onkunde vir die res van my lewe die gevolg sou dra maar elke keer was daar ‘n Onsigbare Hand wat my bewaar het. Vandag weet ek dat dit die gebed van ‘n Moeder was.
Genadiglik was hierdie tydperk in my lewe nie lank nie. Ek het begin onrustig word en die Here Jesus het van Sy getroue getuies belas met my. My broer het baie siek geword en het nie lank gehad om te lewe nie maar op kragdadige wyse die Here gevind. Net voor sy dood het hy my gevra of ek ‘n kind van die Here is. Ek het hom gerus gestel dat ek die Here Jesus aan geneem het toe ek 12 jaar oud was maar dit was ‘n valse versekering, ‘n valse fondament waarop ek probeer staan het. ‘n Niggie van my het vir my dieselfde vraag gevra en sulke vrae het my al meer ongemaklik en onrustig gemaak. Iemand anders het dikwels vir my Joh. 3:3 kwoteer: “As iemand nie weergebore is nie, kan hy die koninkryk van God nie sien nie”. Die Woord het begin werk in my hart en stadigaan was die die getroue Heilige Gees besig om te werk in my lewe.
Daar was ook ‘n baie besondere Tannie wat ook nooit opgehou het om vir my te bid nie. Sy was ook die persoon wie my aan die Here Jesus toegewy het daardie dag saam met my Moeder met my geboorte. Sy het in 1951 my genooi na ‘n AEB konferensie in Kenilworth, Kaap. Ek onthou nie eers die boodskap nie maar ek onthou en weet van daardie een aand toe ek gekniel het en die Here Jesus in my hart en lewe ingenooi het. Ek kan nie sê dat ek daardie oomblikke vreeslike bewus was van my sonde nie, net ‘n innige verlange om Hom te ken en te weet dat ek Sy kind is. Sonde oortuiging het dadelik daarna gekom en het ek besef hoe verlore ek regtig was en moes selfs restitusie doen. Die wêreld het vir my geen aantrekkingskrag meer gehad nie. In Jesus het ek versadiging gevind en Hy het vir my ‘n werklikheid geword alle twyfel het verdwyn. Ek kon uit my hart uit sing: Hy leef, Hy leef, En vra jy my hoe ek dit weet, HY lewe in my hart. Hierdie erdekruik het die kosbare skat ontvang wat alles oortref.
Die volgende twee jaar op kosskool was dit ‘n eensame stryd. Ek was onpopulêr en soms gespot omdat ek so anders was. Ek het geen Christenvriende, geen geestelike onderrig of aanmoediging gehad nie maar deur Sy genade het ek volhard.
Toe begin ek in Kaapstad werk in ‘n kantoor, saam met 3 meisies waarmee ek gou bevriend geword het. Hulle was ordentlik, moreel en godsdienstig maar nie die Here geken nie. Stadigaan het ek agterkom dat die kruitjie besig is om te lek. Die sielevyand het my op ‘n slinkse manier gevang. Die keerpunt het gekom toe een van hulle my een dag vra of ek ‘n kind van die Here is en toe ek bevestigend antwoord, sê sy: “Wel, ek is nie ‘n kind van die Here nie en jy doen dieselfde dinge as ek.” Daardie oomblik het ek besef dat ek besig is om terug te gly waar ek was en groot skade aan Sy koninkryk doen.
Ek het skielik nie meer tuis gevoel in hulle geselskap nie maar ook nie onder die Christene nie. Ek voel ek het nêrens ingepas nie en asof ek heeltemal my identiteit verloor het. By die kinders van die Here, het ek soos ‘n huigelaar gevoel maar by die sondaars ook nie tuis gevoel nie. Ek was soos ‘n vlermuis, ‘n voël, ook nie ‘n muis, ‘n regte “Vlermuis Christen.”
Weer was daardie dierbare tannie daar wie gedurig vir my genooi het na dienste en konferensies maar ek het voor die tyd al ‘n goeie verskoning uitgedink om nie te gaan nie maar sy het nooit my opgegee nie. Gebede is verhoor en toe ek 1954 genooi was na die AEB Paas konferensie, het daar ‘n begeerte in my hart ontstaan om dit by te woon.
Dit was die Saterdagaand na die diens dat ek na my tentjie gevlug het met gebrokenheid en soos die verlore seun teruggekom het na sy Vader. Hierdie gebroke, mislukte erdekruik het Hy weer in Sy Hande geneem. Hy het dit nie verwerp maar daaruit, uit die mislukking, ‘n ander voorwerp gemaak soos dit in die oë van die pottebakker reg was om te maak (Jer.18:4) Dadelik was ek herinner aan my belofte 2 jaar gelede om in Sy diens te gaan. Ek het gebid: “Here Jesus as u my nog in u diens wil hê, hier is ek.” Ek maak toe my Bybel oop en my oog val op Jes. 42:6-7 “Ek die Here, het u geroep het in geregtigheid en Ek vat u hand en behoed u en gee u as ‘n verbond van die volk, as ‘n lig van die nasies om blinde oë te open; om gevangenes uit die kerker uit te lei, uit die gevangenis diegene wat in duisternis sit”. Dit was vir my iets nuuts en wonderlik om so direk uit die Woord die Stem van die Here te hoor want ek het nooit so iets geken nie.
Daardie aand by ‘n flou kers liggie langs ‘n kampbedjie het ek ‘n onherroeplike Ja, vir God gegee. Ek het alles op die altaar geplaas – al my ideale en begeertes. Ek het selfs vir die Here gesê dat ek selfs die voorreg van ‘n huwelik en kindertjies op die altaar sal lê as dit Sy wil is. My hart was so vol en ek wou so graag alles vir hom gee en was bang om iets terug te hou.
Die volgende oggend stap ek na daardie dierbare tannie wie so belas was met my, om teenoor haar te getuig en van my roeping te vertel en dat ek graag die volgende jaar Bybelskool toe wil gaan en eers die jaar werk om te spaar vir my fooie. Haar vreugde was groot. Sy deel my die volgende mee: “Twee jaar gelede het iemand belowe dat as die Here jou roep wil hulle graag al jou onkostes betaal” Ek was stom geslaan en dit van mense wie ek nog nooit ontmoet het nie. Watter heerlike bevestiging was dit nie vir my nie. Drie maande later was ek by die Bybelskool. Alles was so en wonderlik en ek so tevrede met myself en het gevoel niks kom my nou meer kort nie maar die Hemelse Pottebakker het geweet van al die krake en vlekke op hierdie kruik en Hy het nog ‘n mooi patroon gehad wat Hy wou inwerk in my lewe.
Baie van die studente het getuig dat die Here hulle harte gereinig het en gevul het met Sy Heilige Gees. Hulle het getuig van heiligmaking maar ek het gedink: wel, hulle lewe nie heiliger as ek nie. Heel onbewus dat dit alreeds hierdie kritiek ‘n sekere teken is dat die “sonde” in my woon – nie my dade nie want my verlede is vergewe maar hierdie agterdog, trotse hoogmoed, die groot ou EK was daar maar ek wou hom nie erken. Ek het amper elke dag die boodskap gehoor dat “Heiligmaking die wil van God is” maar ek wou nie gehoorsaam wees nie want my trotsheid wou dit nie toelaat om my behoefte daaraan te herken nie terwyl ek so ‘n groot behoefte aan oorwinning en volkome verlossing gehad het.
Een Sondagoggend het ons studente ‘n nabye Heilsleer kerkie besoek. Daardie oggend was die boodskap oor Saul - 1 Sam 15:22 “Daarop sê Samuel: Het die HERE behae in brandoffers en slagoffers soos in gehoorsaamheid aan die stem van die HERE? Kyk, om gehoorsaam te wees is beter as slagoffer, om te luister beter as die vet van ramme. Saul in sy trots en eiesinnigheid was ongehoorsaam en het daarvoor betaal.
Ek kon nie meer langer terughou nie en het myself verneder en my desperate nood aan die Here Jesus uiteindelik bekend gemaak vir dit wat Hy so graag vir my wou doen. Daar was geen gevoel of emosie nie. Ek het dadelik voor die studente getuig maar die verwagting van oorstelpte blydskap en gevoel wat ek verwag het, was nie daar, tog het ek Hom op Sy woord geneem want sonder geloof is dit onmoontlik om God te behaag want Hy wat na God gaan moet glo dat Hy is en ‘n beloner van die wat Hom soek – Heb 11:6. Ek het in die geloof die Here Jesus heeldag aanhoudend begin dank dat Hy die werk in my hart gedoen het. Daardie aand het ek weer Hom gedank dat dit wat Hy belowe het, Hy gedoen het. Die aand na my stiltetyd toe ek die bed klim, het daar meteens so ‘n blydskap in my hart gekom. Ek het uit my bed gespring en weer gekniel en Hom aanbid want ek het geweet dat Hy na Sy tempel gekom het Die Here Jesus het hierdie eenvoudige ou erdekruitjie kom vul. Ek was nie meer net ‘n ornament op die raak nie maar bruikbaar in Sy Hand.
Die werk van Sy Hande het nog nooit opgehou nie en ek is so bly daaroor. Hy is steeds besig met die mooimaak proses. Soms word die kruik in die bakoond geplaas sodat Sy Beeld meer sigbaar kan word en Sy Naam, die handelsmerk van die Hemelse Pottebakker, die eer en voortreflikheid van Hom alleen kan wees. Ek bid: Here Jesus, laat nie vaar die werk van u hande tot daardie dag wanneer U verskyn en ek dan aan u gelyk sal wees, omdat ek U sal sien soos U is – 1 Joh.3:2
Hoe dank ek die Here Jesus vir mense wat Hy gebruik het en getrou was om vir my te bid en geestelik te help en die moontlikheid in my gesien het as ‘n verlore sondaar wat gered kan word.
Wanneer ek terugkyk na daardie aand, nou baie jare gelede toe ek as jongmeisie daardie onvoorwaardelike oorgawe aan die Here Jesus gemaak het en ek dink aan soveel meer Hy my gegee het, baie vreugdevolle jare in Sy diens, ‘n gelukkige huwelik en kosbare kinders. Dan wil ek saam met die liedjieskrywer sing:
More, so much more --
More of my love than I e'er gave before.