Kaapstad. – Siggestremdes kan danksy ‘n nuwe projek makliker die wêreld van joernalistiek betree met ‘n kursus wat hulle die nodige vaardighede sal aanleer.
Ek: “Ek kan dit verstaan. Almal is bang vir dit wat hulle nie kan sien nie. Toemaar, Ilantjie Plantjie, ek dink dis nog baie jare voordat jy doodgaan.”
Nou is ons in die knyp. Ek, diplomaties: “As die tyd kom dat ‘n mens ‘n oupa word, dan geniet jy dit glo baie. Maar ja, vir nou is jy ‘n seuntjie en dis ook baie spesiaal.”
Ilan het groter geword, ‘n volle vier jaar oud, en die raaisel oor die hemel, aarde en heelal het saam met hom gegroei. Een aand met slaaptyd vra hy: “Mamma, jy’s mos altyd lief vir my? Ook toe jy vandag met my geraas het, was jy lief vir my?”
“Ek dink ná die Nuwe Hemel, is daar die Oormôre Hemel. In die Oormôre Hemel gaan ek ‘n diep-diep gat in die grond grou, sodat ek kan afkyk tot waar ek en jy vanaand in my bedjie lê en oor liefde praat.”
Dood. ‘n Mens wil nie nou al daaraan dink nie. Maar oudword sál gebeur en die welpies sál die den verlaat. Eendag, as ek stokoud en verrimpeld en breekdun soos ‘n herfsblaar in die sonnetjie sit; as ek die titels vergeet van die boeke wat ek geskryf het en wat ek nog wou skryf, is dit wat ek die helderste sal wil onthou: ‘n Dag soos hierdie. ‘n Doodgewone Donderdag waarop ‘n vyfjarige seuntjie my geheel en al oorrompel het: “Mama, weet jy, daar is ‘n pypie tussen jou en my. Die pypie is so dun dat niemand dit kan sien nie. Die pypie is so sterk dat niks dit kan breek nie. Jy is die sagste ding wat ek al op aarde van geweet het. Ek is lief vir jou, omdat jy so mooi is met my. Ek is lief vir jou, omdat jy so lief is vir my. Ek is liewer vir jou as vir al my Hot Wheels en vir die katte. Ek het jou so lief soos vyfhonderdduisend heelalle.”
Ná die mislukte operasie in 2007 het jy gedink jy sal nie weer op die verhoog wees nie. Was jy kwaad vir of teleurgesteld in God?
Geloof is nie iets wat ons self vervaardig nie. Dis ‘n lewende Gawe – ver bo begrip en verstand – wat ontstaan wanneer ons kies om te glo. Ons word deur die golwe van die lewe rondgeslinger en ons geloof kan geskuur, geskraap en beskadig word, maar ook verfyn en gesuiwer word. Al hierdie dinge laat groei my geloof in die Here wat lééf.
Absoluut oorweldig! Ek sien dit as ‘n teken dat die Here die onmoontlike kan moontlik maak, dat Hy inderdaad ‘n pad maak waar daar nie een is nie.
Die meeste van my tyd word maar gebruik vir pynbestuur en die harde werk om uitputting en magteloosheid te bowe te kom. Ek word omgedolwe en moet dan treetjie vir treetjie weer begin. Liefde is my groot dryfveer. Ek wil heeltyd dinge reg- of beter maak. Om planne te beraam en oplossings te soek vir alles en almal hou my brein besig. My diere, tuin en rose, spesiale tyd met my ma en al die goed hierbo kleur my lewe in.
Ek het iewers gelees as mens koers- of doelloos voel, moet jy jou hand op jou hart sit en voel hoe die lewe klop. Moenie moed opgee nie. Waar daar asem is, is daar hoop. Ek is baie onseker oor my toekoms en hoe ek my pad deur die pyn moet vleg. Wat ek wel weet, is dat daar talle geleenthede sal wees om ‘n verskil te maak ten goede. Ek moet net opdaag.
En toe word ek groot. En saam met baie ander ontnugterende gewaarwordinge, besef ek dat die beurtstelsel glad nie ‘n vanselfsprekendheid in verhoudings en huwelike is nie. Dis ook toe dat ek besef dat my pa nooit skottelgoed gewas het of help stryk het nie. Hy sou wel die wasbak se kraan regmaak of die strykyster se kole stook, maar dis hoe ver sy huishoudelike bedrywighede sou strek.
Met die onbegrip van ‘n verontregte vra ek eendag vir ‘n groep mans waarom mans nie meer medepligtig in die huishouding is nie. “Dis vir my baie belangriker om op ‘n Saterdagoggend ‘n bietjie later saam met my vrou in die bed te lê as om die week se wasgoed in die wasmasjien te gaan sit,” antwoord een. “Ja,” beaam ‘n ander. “Ek wil ontspan ná ‘n werkdag. Sy moet ook. Daar’s ‘n tyd vir alles.” ‘n Man wat eenkant sit en luister het, wag sy spreekbeurt af: “Vroue moet net chill,” sê hy. “Ja,” beaam die ander manne eenstemmig. “Vroue moet net chill.”
Coetzee sal die getal 67 op sy een arm skryf. Op sy hardloopskoene sal twee Bybelverse pryk, naamlik Filippense 4:13: “Ek is tot alles in staat deur Christus wat my krag gee” en Jesaja 40:31: “Maar die wat op die Here wag, kry nuwe krag; hulle vaar op met vleuels soos die arende; hulle hardloop en word nie moeg nie, hulle wandel en word nie mat nie”.
“Woorde kan nie die beproewing beskryf waardeur ek elke dag gaan nie. Ek het mense doodgemaak en het nie die geld om my slagoffers te vergoed nie.
O ja, sal iemand dalk net asseblief die twee jong outjies wat saam met my huis toe is vir die beesstert nou maar kom haal.
In ‘n wêreld waar die 21ste eeu se jong werkendes (millennials) elke paar jaar van die een beroep na die ander bokspring, het sy die teenoorgestelde gedoen.
Die advertensie in die koerant het gelees: “Kan jy teken en wil jy ‘n meesterskilder van Delft word? Dit gaan jou tien jaar neem”.
In die enigste fabriek wat nog die oorspronklike tegnieke van die 17de eeu gebruik om die wêreldbekende blou en wit borde en teëltjies te maak, word ‘n nuwe generasie meesterskilders nou opgelei om dié tradisie voort te sit.
Toe die invoer van dié porselein in die 1700’s afgeneem het, het die Nederlanders hul eie weergawe hiervan begin maak.