Was daar bekende koninklike dinastieë wat nie op een of ander manier godsdienstige mandaat vir hul heerskappy genoem het nie? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die meeste koninklike heersers in die afgelope 2000 jaar het sterk - as een van die bronne van hul mag - sterk vertrou op die idee dat hulle 'goddelike heerskappy'/'sanksie van god'/'mandaat van die hemel', ens ...
Voorbeelde is volop - van Farao in Egipte tot Christelike monarge in Europa tot Chinese keisers tot selfs Alexander die Grote se sogenaamde halfgoue afkoms.
Ek het gewonder of daar 'n voorbeeld is van 'n monarg wat 100% regeer uitsluitlik op sekulêre basis, met geen aansprake op godsdienstige mandaat nie.
Ideaal gesproke moet 'n dinastie wees, bv. 'n opeenvolging van erfgename op die troon.
Sosialistiese/kommunistiese diktators van die 20ste eeu tel nie, selfs al kan die Kim -familie van Noord -Korea vanuit 'n sekere hoek as koninklikes beskryf word.
Indien moontlik, verkies ek 'n nie-duistere en nie-triviale voorbeeld.
'N Koning van 2 dorpe met 'n bevolking van 500 mense op 'n afgeleë eiland, is nie presies wat ek gesoek het nie.
Gestel 'n laer grens is 50000-100000 onderdane, 'n geografiese gebied van ten minste 87 vierkante kilometer (die grootte van die eiland Manhattan as iemand omgee), en die gesamentlike bewind van die koning en die ideaal is dat sy erfgename langer as 30-60 jaar is.
Koning Cnut van Denemarke het eens 'n eksperiment aangebied wat bewys het dat hy nie goddelik was nie, toe die gety sy bevel ongehoorsaam was. Hy het ook erfgename gehad, afsonderlik vir elke troon.
Die hele kultuur van Japan in die Middeleeue benader die konsep van goddelikheid en God nie regtig op dieselfde manier as die Westerse kultuur nie, dus kan aangevoer word dat die Japannese keiser nie as gevolg van god regeer het nie, maar omdat van sy familiebande. Die Japannese keisers het wel hul eie goddelikheid versamel namate die tyd verbygegaan het, soos gesien kan word deur keiser Hirohito se verwerping van sy goddelikheid aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog. om die verhouding tussen die twee aan die kaak te stel.
Aangesien die gode as skeppers van die wêreld beskou is, was dit vir ou mense baie moeilik om te dink dat die gode op geen manier met die mag verband hou nie. Enige leier (nie net die koning nie, maar ook 'n generaal) moes hul mense en soldate oortuig dat die gode ten minste aan hulle kant lojaal was om 'n goeie moraal te handhaaf. Ook in die ou state was die enigste twee magsvertakkings dikwels die godsdienstige en uitvoerende een, en daarom is die inhuldiging deur die opperpriester uitgevoer as die tweede belangrikste figuur in die staat.
Dit gesê, die Romeinse keisers het nie aanspraak gemaak op die goddelike mandaat nie. Hulle mag is in teorie gedelegeer deur die mense en senaat van Rome. U het natuurlik gehoor dat hulle soms "goddelik" verklaar word, maar gewoonlik nadoods, en dit was 'n eer wat die senaat se besluit verleen het (en dit impliseer nie dat die dooies gode was nie, maar net goddelik). Daar was ook tempels van die "Keiser se genie", die genie was 'n klein god, die persoonlike beskermer van die keiser (daar word vermoed dat alle mense ook 'n genie het). Dit is die mense wat net die persoonlike beskermer van die keiser vereer het sodat sy lewe veilig is.
Sommige keisers het net soos ander edele Romeine hul afkoms na gode teruggevoer, maar dit is nooit gebruik om hul spesiale regte op die mag te regverdig nie.
Maar ek is nie seker dat hierdie saak onder u versoek val nie, want die ryk was amptelik 'n republiek tot en met die bewind van Heraclius, wat, nadat hy die Sassanidiese Ryk verslaan het, die titel "King of Kings" (Basileos Basileon) aangeneem het wat voorheen deur Khosrov II gehou is. , die verslane Sassanidiese koning. Daar moet intussen op gelet word dat die aanneming van 'n buitelandse koninklike titel nie die geval was in die Romeinse Ryk/Republiek waar soms selfs republikeinse amptenare 'n koninklike titel van plaaslike barbaarse stamme as teken van lojaliteit kon ontvang nie. Daar kan dus geargumenteer word dat selfs nadat Heraclius die mag in teorie aan die keiser gedelegeer was deur die drie magte saam: die mense, die leër en die kerk (die eerste keiser wie se kroning die patriarg betrek het, was die van Leo I die Thrakiër, voor Heraclius).
Die oostelike titel "King of Kings" was egter nie godsdienstig van aard nie. Dit het net beteken dat die koning deur ander ewekonings as die hoogste koning erken word.
As ons dieper in die geskiedenis kyk, was die ou Griekse konings net ouderlinge. Neem byvoorbeeld Sparte, waar aanvanklik vier was en later twee stamme met hul onderskeie "konings", die twee beskou die gelyke konings van Sparta. Ek dink die oudste konsep van 'koning' was presies die idee van die ouderling van 'n stam, die hoof van 'n gesin.
Daar was die heersers van die Gupta -ryk. Soos ek in 'n vorige antwoord gesê het, het die ryk bestaan ​​vanaf die 3de eeu nC en 550 nC. En om rituele/sosiale pligte te doen, is hoe 'n mens 'n beter lewe lei en dharma voorstel, sodat jy letterlik nie kon beweer dat jy 'n monarg was nie, want 'die gode wou my op die troon hê'. Die ryk was ongeveer 660 000 vierkante myl groot rondom 440 nC. In die opskrif van Allahabad Pillar word genoem dat heersers van verskeie grensryke almal die Gupta -monarge hulde gebring het. Hierdie heersers het op hul beurt onderwys verskaf, paaie gebou en geld in die vorm van goue munte uitgereik. Die monarge het ook leiers gebly vanweë hul militêre innovasies wat gehelp het om die ryk te beskerm teen vyande soos die Huna -mense. Dus, om goeie logistieke leiers, krygers en geleerdes te wees (sowel as verdraagsaamheid teenoor minderhede wat nie in hul nie -godsdienstige Hindoe -filosofie geglo het nie), het hul heerskappy gelegitimeer.
Daar kan verskillende idees van 'goddelike krag' wees, so ek sal dit noem.
Daar word vermoed dat die koning uit sy voorvaderlike stam uit gode kom, of beweer dat die gode direk met die oorspronklike van die dinastie in wisselwerking was en hulle die reg gee om te heers. Dit is die sterkste idee van die goddelike mag.
Die gode het ingestem tot die heerskappy van die koning. In baie antieke republieke en monargieë was daar 'n ritueel na die verkiesing van die koning deur die mense en/of die kies van die erfgenaam in 'n monargie, wat daarop gemik was om te toets of die gode die voorgee aanvaar en lojaal was. Dit was gewoonlik 'n kans-gebaseerde eksperiment waardeur die gode hul wil moes uitspreek. Hierdie soort goddelike mag het beteken dat die gode slegs getrou was aan die huidige heerser en nie aan die dinastie as 'n geheel nie.
Daar is 'n gewone godsdienstige ritueel om 'n koning te word, soos byvoorbeeld 'n huwelik. Die seremonie beteken nie dat die gode presies hierdie heerser ondersteun nie, maar eerder om die heerser verantwoordelikheid voor die aangesig van die god (e) te laat neem. As hy 'n slegte heerser word, kan hy in die hiernamaals straf opgelê word. Die seremonie neem gewoonlik die vorm van 'n eed, belofte aan, moontlik met betrekking tot 'n godsdienstige skrif. Hierdie vorm van ritueel word ook in baie moderne republieke gebruik, soos byvoorbeeld die Verenigde State, waar die president 'n eed oor die Bybel aflê.
Ek dink die oudste vorm was die vorm 2 wat nog steeds in wilde stamme voorkom. Dit het moontlik gekom na 'n paar rampe of bestrede mag wat daarop dui dat die gode nie altyd positief was oor die heerser nie.
Die vorm 1 het blykbaar ontstaan ​​met groot nasionale state waar die idee van 'n koning as gesinsleier nie meer werk nie. Die mense (soms bestaande uit verowerde volke) het gehoor gegee aan die verduideliking waarom hierdie dinastie vir almal beter is, nie net vir hul familielede nie.
Die derde vorm het sy oorsprong in vorm 1 toe die dinastiese geslag onderbreek is of die orde na die republiek verander is. Die koning kon sy mag nie meer op 'n goddelike oorsprong baseer nie.
Soms is die vorm 1 oorgeslaan en vorm 2 direk omgeskakel na vorm 3, óf wanneer 'n bekwame heerser in botsing tree met geestelikes wat voorheen die uitkomste kon manipuleer, óf as die samelewing multigodsdienstig geword het sodat 'n eed voor die eie gode van die heerser kon oortuig selfs diegene wat aan 'n ander godsdiens behoort het dat hy die belofte sal nakom.
Moslem -monargieë maak gewoonlik nie staat op enige goddelike mandaat of reg nie, net op pragmatiese bekommernisse (dws gehoorsaamheid aan die heerser is die beste manier om vrede te bewaar en te verseker dat God se wette geïmplementeer word).
Daar word van die heerser verwag om die goddelike wet (Shari'ah) toe te pas, maar dit is 'n plig op die heerser en 'n voorwaarde vir sy legitimiteit eerder as omgekeerd. Oor die algemeen regverdig Moslem geleerdes/ideoloë die reg om te regeer op grond van 'n heerser se vermoë om lojaliteit uit die magsentrums af te dwing, bv. 'n kragtige stam (hierdie lojaliteitbasis is genoem shawka wat rofweg sterkte of ruggraat beteken). Natuurlik bewys niks dat shawka beter is as om eintlik krag te wen nie, en as u shawka rondom 'n clan gebaseer is, sal dit goed aansluit by die oorerflike heerskappy.
Dit is dan 'n kwessie van Shari'ah -wet wanneer dit toelaatbaar is om in opstand te kom teen 'n heerser wat sy verpligtinge nakom, maar die konsensus was altyd dat gehoorsaamheid vereis word, behalwe in die uiterste gevalle. Die geleerdes van Islamitiese Iberië (Al-Andalus) ondersteun byvoorbeeld die aflegging van hul plaaslike monarge ten gunste van die Almoravids van Marokko omdat hulle geglo het dat laasgenoemde die enigste hoop was om die Moslems teen die Christelike koninkryke te beskerm. In die moderne tyd is koning Saud van Saoedi -Arabië deur die koninklike familie afgesit ten gunste van sy broer Faisal. Die godsdiensgeleerdes het hierdie besluit gesteun en hul eie bevel uitgereik, wat niks anders noem nie as die konsensus van die koninklike familie en die godsdiensgeleerdes en die noodsaaklikheid om twis te vermy.
Daar was pogings om met iets soos 'n goddelike mandaat vorendag te kom, bv. die jabriyya beweging in die Umayyad -era, wat gesê het dat beswaar teen Umayyad -heerskappy gelyk is aan beswaar teen God se wil, aangesien hy hulle aan die bewind laat kom het, maar dit het nie ingehaal nie. Daar is ook gesê dat die Mongoolse veroweraar van Bagdad gewaarsku is dat die uitvoering van die laaste Abbasid -kalief rampe en goddelike vergelding sou veroorsaak, maar ander (Sjiïtiese) geleerdes het hom gerusgestel dat dit geen grondslag het nie. Dit was meer 'n volksgeloof as 'n amptelike ideologie.
Ten slotte moet ek noem dat twaalf Sjiïsme glo dat die twaalf imams goddelik aangestel is, maar dit is bloot teoreties; slegs die eerste twee het politieke mag gehad (en die tweede het onmiddellik afstand gedoen van "ten goede") en die leerstelling is eers na hul tyd geformuleer.
Sien Patricia Crone, Middeleeuse Islamitiese politieke denke en Hugh Kennedy, Kalifaat: Geskiedenis van 'n idee
Almal is deur die geestelikes geseën, (indien nie, sou hulle te min mag hê om konings te wees). So, in sommige almal het die mandaat gehad, want dit was dom om dit nie te kry nie. Miskien het iemand geweier. Ons het dus 'n aktief ateïstiese koning nodig ... selfs in Napoleon se ryk het die geestelikes die mag van die keiser geseën. Ek dink nie net die koning nie, maar die heersers, wat nie heilige mag gehad het nie, was vroeë Bolsjewistiese hoofmanne - Sverdlov en Lenin. Omdat hulle heilig was in hul, kommunistiese godsdiens, het hulle geen seën van die teenstanders nodig gehad nie.
'N Amptelike koning, wat nie amptelik heilig was nie (maar sy seëninge gehad het) was Jiri z Podebrad - die Tsjeggiese koning na Husits ​​se oorloë. Hy is eenvoudig verkies. 13 jaar lank regeer. Sy seun was nie 'n koning nie.
Die meeste minder heersers in die Duitse Ryk was nie konings nie, maar pas by u eise. 'Eenvoudige' tellings, vorste en so meer. Hulle was nie heilig nie, kon nie genees deur aanraking nie, ens. Hulle mag oor mense was absoluut, maar nie oor geestelikes nie - dit was daar en dan te sterk. En hul lande was dikwels groter as Manhattan of selfs Rod Island en 'n dosyn het meer as 'n miljoen mense gehad.
Koninklike ondertrouery is die gebruik van lede van regerende dinastieë wat in ander heersende gesinne trou. Dit is in die verlede meer algemeen gedoen as deel van strategiese diplomasie vir nasionale belang. Alhoewel dit soms deur wetlike vereistes toegepas word op persone van koninklike geboorte, was dit meer gereeld 'n kwessie van politieke beleid of tradisie in monargieë.
In Europa was die gebruik die algemeenste van die Middeleeue tot die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, maar bewyse van ondertrouery tussen koninklike dinastieë in ander dele van die wêreld kan gevind word tot in die Laat Bronstydperk.  Monarge was dikwels namens hulself en hul dinastieë besig om nasionale en internasionale opknapping te beoefen,  dus was verwantskapsbande geneig om aggressie te bevorder of te beperk.  Huwelik tussen dinastieë kan dien om vrede tussen nasies te begin, te versterk of te waarborg. Alternatiewelik kan verwantskap deur die huwelik 'n alliansie tussen twee dinastieë verseker wat probeer om die gevoel van bedreiging te verminder of aggressie te begin teen die koninkryk van 'n derde dinastie.  Dit kan ook die vooruitsig op territoriale verkryging vir 'n dinastie vergroot deur 'n regsaanspraak op 'n vreemde troon, of gedeeltes van sy koninkryk (bv. Kolonies), te verkry deur erfenis van 'n erfgenaam wanneer 'n monarg nie 'n onbetwiste manlike erfgenaam agterlaat nie. .
In dele van Europa het koninklikes tot laat in die 16de eeu gereeld in die families van hul grootste vasale bly trou. Meer onlangs was hulle geneig om internasionaal te trou. In ander dele van die wêreld was koninklike ondertrouery minder algemeen en het die aantal gevalle mettertyd gewissel, afhangende van die kultuur en buitelandse beleid van die era.
Eers toe die studie van genetika in die vroeë twintigste eeu begin het, word die skade wat deur inteling veroorsaak word, erken. Vir moderne waarnemers is dit maklik om die verband met koninklike biologiese probleme te sien, veral in die geval van die laaste Spaanse Habsburgse monarg, Karel II van Spanje, wat nie in staat was om voort te plant en aan 'n uitgesproke onderbyt te ly nie - die Habsburgse kakebeen.
Keiser Taizu se ryk was 'n militêre dissipline en respek vir gesag, met 'n kwaai gevoel van geregtigheid. As sy amptenare nie voor hom kniel nie, sou hy hulle laat slaan.
Taizu word beskou as 'n verdagte heerser wat sy paleiswag in 'n vorm van geheime polisie verander het om verraad en sameswerings uit die weg te ruim. In 1380 nC begin hy met 'n interne ondersoek wat 14 jaar geduur het en het ongeveer 30 000 teregstellings opgelê.
So diep was sy paranoia dat hy nog twee sulke pogings uitgevoer het, wat tot nog 70 000 moorde op staatswerkers gelei het, wat wissel van hoë regeringsamptenare tot wagte en bediendes.
Wat is Dynastic China?
Mense het twee miljoen jaar in die huidige China gewoon: die vroegste menslike beroep in China is Niwehan, a Homo erectus webwerf in die Hebei -provinsie in die noorde van China. 'N Lang paleolitiese tydperk het ongeveer 10 000 jaar gelede geëindig, gevolg deur die Neolitiese en Chalcolithiese tydperke, wat ongeveer 2 000 jaar gelede geëindig het. Dinastiese China, wat gedefinieer word as die tydperk waarin magtige gesinne 'n groot deel van China regeer het, word tradisioneel gemerk as die begin met die Xia -dinastie tydens die Bronstydperk.
Net soos die Egiptiese chronologie, met sy 'koninkryke' vervleg met tussenperiodes, het dinastiese China te kampe gehad met verskillende uitdagings wat gelei het tot chaotiese, magsverskuiwende periodes waarna verwys word as terme soos 'ses dinastieë' of 'vyf dinastieë'. Hierdie beskrywende etikette is soortgelyk aan die meer moderne Romeine se jaar van die ses keisers en die jaar van die vyf keisers. So het die Xia- en Shang -dinastieë byvoorbeeld gelyktydig bestaan ​​eerder as die een na die ander.
Die Qin -dinastie begin die keiserlike tydperk, terwyl die Sui -dinastie begin met die tydperk waarna verwys word as klassieke keiserlike China.
Na die ineenstorting van 'n verenigde China onder die Han -dinastie in 220, grootliks as gevolg van die geel tulband en die Five Pecks of Rice -opstand, het China uiteindelik saamgesmelt in die Drie Koninkryke. Hiervan was Cao Wei die sterkste, gevolg deur Eastern Wu en Shu Han, maar hulle was aanvanklik in 'n relatief stabiele formasie. Na 'n staatsgreep van 249 deur Sima Yi, beheer die Sima -familie (司马 氏) Cao Wei in wese en volg die verowering van Shu deur Wei vinnig.
Na 'n mislukte staatsgreep deur die regerende Cao -familie teen die Sima -familie, het die laaste Cao -heerser geabdikeer. Sima Yan stig toe die Jin -dinastie as keiser Wu van Jin en die verowering van Wu deur Jin vind plaas in 280, wat die periode van die drie koninkryke beëindig en China herenig.
Die Jin -dinastie is ernstig beskadig na die oorlog van die agt vorste van 291-306. Tydens die bewind van keiser Huai en keiser Min is die land in groot gevaar geplaas met die opstand van die noordelike nie-Han-mense wat gesamentlik bekend staan ​​as die Vyf Barbarians, toe talle nomadiese stamgroepe hervestig is in die noorde en noordweste van China wat swaar opgestel is in die weermag uitgebuit en toe die burgeroorloë uitgebuit om die mag oor te neem.  Hulle leërs het die dinastie in die ramp van Yongjia van 311 byna vernietig toe die vyf barbare Luoyang afgedank het. Chang'an het in 316 'n soortgelyke lot teëgekom.
'N Gedeelte van die koningshuis, Sima Rui, prins van Langya, het egter suid van die Huai -rivier gevlug om te red wat oor was om die ryk te onderhou, en homself as keiser Yuan te vestig. Deur hul mag in die suide te versterk, vestig die Jin Jiankang op die bestaande terrein van Jianke (nou Nanjing) as hul nuwe hoofstad, en herdoop die dinastie tot die Oostelike Jin, aangesien die nuwe hoofstad suidoos van Luoyang geleë was.
In die noorde het die Vyf Barbarians talle koninkryke gevestig, wat daartoe gelei het dat die tydperk as die sestien koninkryke bekend gestaan ​​het. Uiteindelik het die Noordelike Wei die res van die noordelike state in 439 verower. Hoewel die Oostelike Jin en die opeenvolgende suidelike dinastieë goed verdedig is uit die noordelike state deur die vloot langs die Yangtze te plaas, was daar nog steeds probleme met die bou en instandhouding militêre krag. Die aanwysing van spesifieke huishoudings vir militêre diens in die tuntiese stelsel het uiteindelik gelei tot 'n uitval in hul sosiale status, wat by baie geleenthede wydverspreide troepe veroorsaak het. As gevolg van 'n tekort aan troepegetalle, is Jin-generaals gereeld op veldtogte gestuur om nie-Chinese mense in die suide te vang om hulle in die weermag op te neem. Die Oostelike Jin -dinastie val egter nie vanweë eksterne inval nie, maar omdat generaal Liu Yu die troon van keiser Gong gryp en homself vestig as keiser Wu van Liu Song (r. 420–422), wat die Noordelike en Suidelike dinastieë amptelik begin het.
Die Noordelike dinastieë begin in 439 toe die Noordelike Wei die Noordelike Liang verower om Noord -China te verenig en eindig in 589 toe die Sui -dinastie die Chen -dinastie blus. Dit kan in drie tydperke verdeel word: Noordelike Wei Oostelike en Westelike Weis Noordelike Qi en Noordelike Zhou.Die Noordelike, Oostelike en Westelike Wei saam met die Noordelike Zhou is deur die Xianbei -mense gestig, terwyl die Noordelike Qi deur gesiniseerde barbare gestig is.
In die noorde het plaaslike Han -Chinese stamgenote hulself gekonsolideer deur versterkte dorpe te bou. 'N Clan sou 'n de facto-gesindheid uitmaak deur 'n baie samehangende, selfgebaseerde selfverdedigingsgemeenskap. Kleinboergesinne sou as huurders of slawe vir die dominante stam werk. Dit was 'n reaksie op die chaotiese politieke omgewing, en hierdie Han -Chinese heersersgesinne het grootliks staatsdiens vermy voordat die Noordelike Wei -hof die siniseringsbeweging van stapel gestuur het. Die noordelike heerskappy was dus baie gemilitariseer in vergelyking met die verfynde suidelike aristokrate, en hierdie onderskeid het eeue later tot in die Sui- en Tang -dinastieë volgehou. 
Rise of Northern Wei (386–535) en die sinisasiebeweging Edit
In die sestien koninkryke was die Tuoba -familie van die Xianbei die heersers van die staat Dai (sestien koninkryke). Alhoewel dit deur die voormalige Qin verower is, het die nederlaag van die voormalige Qin tydens die Slag van Fei -rivier die ineenstorting van die voormalige Qin tot gevolg gehad. Die kleinseun van die laaste prins van Dai Tuoba Shiyijian, Tuoba Gui, het die lotgevalle van die Tuoba -stam herstel en sy staat Wei (nou bekend as Northern Wei) met sy hoofstad Shengle (naby moderne Hohhot) hernoem. Onder die bewind van keisers Daowu (Tuoba Gui), Mingyuan en Taiwu het die Noordelike Wei geleidelik uitgebrei. Die totstandkoming van die vroeë Noord-Wei-staat en die ekonomie was ook baie dank verskuldig aan die pa-seun-egpaar Cui Hong en Cui Hao. Tuoba Gui was in talle konflikte betrokke met die Later Yan wat gunstig vir die Noordelike Wei geëindig het nadat hulle hulp van Zhang Gun ontvang het wat hulle in staat gestel het om die Later Yan -leër te vernietig tydens die Slag van Canhe -helling. Na hierdie oorwinning verower Tuoba Gui die Later Yan-hoofstad Pingcheng (hedendaagse Datong). Dieselfde jaar verklaar hy homself tot keiser Daowu.
As gevolg van wreedheid van keiser Daowu is hy deur sy seun Tuoba Shao vermoor, maar kroonprins Tuoba Si het daarin geslaag om Tuoba Shao te verslaan en die troon as keiser Mingyuan ingeneem. Hoewel hy daarin geslaag het om die provinsie Henan van Liu Song te verower, is hy kort daarna dood. Keiser Mingyuan se seun Tuoba Tao neem die troon op as keiser Taiwu. As gevolg van die energieke pogings van keiser Taiwu, het die sterkte van Northern Wei aansienlik toegeneem, waardeur hulle Liu Song herhaaldelik kon aanval. Nadat hy die Rouran -bedreiging vir sy noordelike flank hanteer het, was hy besig met 'n oorlog om Noord -China te verenig. Met die val van die Noordelike Liang in 439, het keiser Taiwu Noord -China verenig, die periode van die sestien koninkryke beëindig en die periode van die Noordelike en Suidelike dinastieë begin met hul suidelike mededingers, die Liu Song.
Alhoewel dit 'n tyd van groot militêre sterkte vir die Noordelike Wei was, kon hulle, weens Rouran -teistering in die noorde, nie ten volle fokus op hul suidelike ekspedisies nie. Na die vereniging van die noorde, verower keiser Taiwu ook die sterk Shanshan -koninkryk en onderwerp die ander koninkryke Xiyu, oftewel die Westelike streke. In 450 val keiser Taiwu weer die Liu Song aan en bereik Guabu (瓜 步, in die moderne Nanjing, Jiangsu) en dreig om die rivier oor te steek om Jiankang, die hoofstad van Liu Song, aan te val. Alhoewel die militêre magte van die Noord -Wei tot op hierdie stadium die Liu Song -magte oorheers het, het hulle groot slagoffers gely. Die Noordelike Wei -magte het talle huishoudings geplunder voordat hulle noordwaarts teruggekeer het.
Op hierdie stadium het volgelinge van die Boeddhistiese Gai Wu (蓋 吳) in opstand gekom. Na die opstand van hierdie rebellie het keiser Taiwu, onder advies van sy Daoïstiese premier Cui Hao, die Boeddhisme in die eerste van die drie rampe van Wu voorgehou. Op hierdie laat stadium in sy lewe het keiser Taiwu wrede strawwe opgelê, wat gelei het tot sy dood in 452 deur die eunug Zong Ai. Dit het onrus veroorsaak wat eers geëindig het met die hemelvaart van keiser Wencheng later dieselfde jaar.
In die eerste helfte van die Noord -Wei -dinastie (386–534) het die Xianbei -steppestamme wat Noord -China oorheers het, 'n streng sosiale beleid tussen hulle en hul Chinese onderdane gehou. Chinese is by die burokrasie aangestel, as amptenare aangestel om belasting in te vorder, ens. Die Chinese is egter uit baie hoër magsposisies gehou. Hulle verteenwoordig ook die minderheid van die bevolking waar magsentrums geleë was.
Wydverspreide sosiale en kulturele transformasie in die noorde van China het gekom met keiser Xiaowen van Noord -Wei (regeer 471–499), wie se pa 'n Xianbei was, maar wie se moeder Chinees was. Alhoewel van die Tuoba-stam uit die Xianbei-stam, het keiser Xiaowen sy dubbele Xianbei-Chinese identiteit beweer en sy eie stam na die Chinese vernoem Yuan (元 wat "elementêr" of "oorsprong" beteken). In die jaar 493 het keiser Xiaowen 'n nuwe betekenisprogram ingestel waarmee die Xianbei -elite aan baie Chinese standaarde voldoen. Hierdie sosiale hervormings sluit in die aantrek van Chinese klere (verbod op Xianbei-klere by die hof), die aanleer van die Chinese taal (as jonger as dertig jaar), Chinese vanne met een karakter op Xianbei-gesinne toegepas en die geslagte van hooggeplaaste Xianbei- en Chinese gesinne aangemoedig om te trou. Keiser Xiaowen verhuis ook die hoofstad van Pingcheng na een van China se ou keiserlike plekke, Luoyang, wat die hoofstad was tydens die vroeëre Oosterse Han- en Westelike Jin -dinastieë. Die nuwe hoofstad in Luoyang is herleef en verander, met ongeveer 150 000 Xianbei en ander noordelike krygers wat van noord na suid beweeg het om nuwe geledere vir die hoofstad te vul teen die jaar 495. Binne 'n paar dekades het die bevolking gestyg tot ongeveer 'n halfmiljoen inwoners en was bekend vir die tuiste van meer as duisend Boeddhistiese tempels. Afvalliges uit die suide, soos Wang Su van die gesogte Langye Wang -gesin, is grootliks tuisgemaak en tuis gevoel met die stigting van hul eie Wu -kwartier in Luoyang (in hierdie kwartier van die stad woon meer as drieduisend gesinne). Hulle is selfs tee bedien (teen hierdie tyd besig om gewild te word in die suide van China) by die hof in plaas van jogurtdrankies wat algemeen in die noorde voorkom.
In die jaar 523 is prins Dongyang van die Noordelike Wei na Dunhuang gestuur om vir 'n termyn van vyftien jaar as sy goewerneur te dien. Aangesien die godsdienstige krag van Boeddhisme algemene aanvaarding in die Chinese samelewing verkry het, het prins Dongyang en plaaslike welgestelde gesinne 'n monumentale projek begin ter ere van Boeddhisme, om Cave 285 van die Mogao -grotte te versier en te versier met pragtige standbeelde en muurskilderye. Hierdie kunsbevordering sou eeue lank in Dunhuang voortduur en is nou een van China se grootste toeriste -aantreklikhede.
Die Noordelike Wei het in die 480's begin reël dat Chinese Chinese elite met dogters van die koninklike familie Xianbei Tuoba trou.  Meer as vyftig persent van die Tuoba Xianbei -prinsesse van die Noordelike Wei was getroud met manne uit die suide van Han uit die keiserlike gesinne en aristokrate uit die suide van China van die suidelike dinastieë wat oorgeloop het en noordwaarts getrek het om by die Noordelike Wei aan te sluit.  Sommige Han -Chinese verbanne koninklikes het uit die suide van China gevlug en na die Xianbei oorgeloop. Verskeie dogters van die Xianbei -keiser Xiaowen van Noord -Wei was getroud met Chinese Chinese elite, die koninklike Liu Song Liu Hui (刘辉), getroud met prinses Lanling (蘭陵 公主) van die Noordelike Wei,    [ 9]   Prinses Huayang (華陽 公主) aan Sima Fei (司馬 朏), 'n afstammeling van die koninklike Jin -dinastie (266–420), prinses Jinan (濟南 公主) aan Lu Daoqian (盧 道 虔), prinses Nanyang (南阳 长 公主) aan Xiao Baoyin (萧 宝 夤), 'n lid van die suidelike Qi -koninklikes.  Keiser Xiaozhuang van Noordelike Wei se suster, die Shouyang -prinses, is getroud met die heerser van die Liang -dinastie, keiser Wu van Liang se seun Xiao Zong 蕭 綜. 
Toe die Oostelike Jin -dinastie eindig, het Noordelike Wei die Han Chinese Jin -prins Sima Chuzhi (司馬 楚 之) as vlugteling ontvang. 'N Noordelike Wei -prinses is getroud met Sima Chuzhi en het geboorte geskenk aan Sima Jinlong (司馬 金龍). Die dogter van die noordelike Liang Xiongnu, koning Juqu Mujian, is getroud met Sima Jinlong. 
Verdeel in Eastern Wei (534–550) en Western Wei (535–557) Edit
In dieselfde jaar van 523 was 'n opstand van verskeie militêre garnisone, die Rebellie van die ses garnisone (Liu Zhen) is veroorsaak deur 'n voedseltekort ver noord van Luoyang. Nadat dit onderdruk is, het die regering 200 000 oorgegee garnisoenrebelle in Hebei ontplooi, wat later 'n fout was toe 'n voormalige garnisoenbeampte in die jare 526–527 'n ander rebellie gereël het. Die oorsaak van hierdie oorloë was die groeiende skeuring tussen die regerende aristokrasie wat steeds 'n sedentêre beleid en lewenstyl in Chinese styl aangeneem het en hul nomadiese stamleërs wat die ou lewenswyse van die steppe bly behou het. 
Die Wei -hof is verraai deur een van hul eie generaals, wat die keiserin -weduwee en die jong keiser in die Geelrivier laat gooi het terwyl hy sy eie marionetheerser stig om gesag te behou. Namate konflik in die noorde tussen opeenvolgende leiers toeswel, neem Gao Huan die beheer oor die ooste en Luoyang (met keiser Xiaojing van Oos -Wei as 'n marionetheerser) teen 534, terwyl sy mededinger Yuwen Tai beheer oor die weste en die tradisionele Chinese hoofstad van Chang'an teen 535. Die Westerse regime is oorheers deur die gesinkaliseerde edeles en hul Han -Chinese burokrate terwyl die Oosterse regime deur die tradisionele steppestamme beheer word. 
Northern Qi (550–577) en Northern Zhou (557–581) Redigeer
Uiteindelik het Gao Huan se seun, Gao Yang, die Oos -Wei -keiser gedwing om te abdikeer ten gunste van sy aanspraak op die troon en die vestiging van die Noordelike Qi -dinastie (551–577). Daarna het Yuwen Tai se seun Yuwen Jue die magstroon van keiser Gong van Wes -Wei ingeneem en die Noordelike Zhou -dinastie gevestig (557–580). Die Noord -Zhou -dinastie kon Noord -Qi in 577 verslaan en verower en die noorde herenig. Hierdie sukses was egter van korte duur, aangesien die Noordelike Zhou in 581 omvergewerp is deur Yang Jian, wat keiser Wen van Sui geword het.
Met groter militêre mag en moraal, saam met oortuigende propaganda dat die heerser van die Chen -dinastie Chen Shubao 'n dekadente heerser was wat die mandaat van die hemel verloor het, kon die Sui -dinastie die suide effektief verower. Na hierdie verowering betree die hele China 'n nuwe goue era van hereniging onder die sentralisering van die kortstondige Sui-dinastie en die opvolgende Tang-dinastie (618–907).
Die kernelite van die Noordelike dinastieë, gemengde kultuur en gemengde etnisiteit militêre stamme, sou later ook die stigter elite van die Sui en Tang dinastieë vorm. Daarom was hulle geneig om 'n buigsame benadering tot steppe nomades te hê, en beskou hulle as moontlike vennote eerder as intrinsieke vyande. 
Die Jin is opgevolg deur 'n reeks kortstondige dinastieë: Liu Song (420-479), Southern Qi (479-502), Liang (502-557) en Chen (557-589). Omdat al hierdie dinastieë hul hoofstad in Jiankang behalwe Liang gehad het, word hulle soms saam met Eastern Wu en Eastern Jin as die Six Dynasties gegroepeer. Die heersers van hierdie kortstondige dinastieë was generaals wat etlike dekades lank die bewind aangegryp het, maar nie in staat was om die heerskappy veilig oor te gee aan hul erfgename om hul dinastie suksesvol voort te sit nie. Keiser Wu van Liang (502–549) was die opvallendste heerser van sy ouderdom, die beskermheer van die kunste en van die Boeddhisme.
Onder die later afnemende leiding van die Chen -dinastie kon die suidelike Chinese nie die militêre mag weerstaan ​​wat in die noorde byeengebring is deur Yang Jian, wat homself tot keiser Wen van Sui verklaar het en die suide binnegeval het.
Die suidelike dinastieë, behalwe die laaste Chen -dinastie, is sterk oorheers deur die shijia, die groot gesinne, wat die politieke mag tot die middel van die 6de eeu gemonopoliseer het. Hierdie klas is deur Cao Cao tydens die laat Han -dinastie geskep toe hy probeer het om sy mag te konsolideer deur 'n endogame militêre kaste van professionele soldate te bou. Dit het gelei tot die opkoms en gebruik van die Sima -familie wat die Jin -dinastie regeer het, en die daaropvolgende leiers kon ook nie die ander groot gesinne in lyn bring nie.  Toe die Jin -dinastie suid gevlug het, het die swakheid van die sentrale regering sterk vererger, en die groot gesinne wat die keiser in sy vlug vergesel het, saam met die rykste stamme van vroeëre setlaars langs die Zhejiang -kus, was die primêre mag van die Oos -Jin. Met die toenemende belangrikheid om te bewys dat 'n mens se stamboom voorregte ontvang, was daar 'n toename in die opstel van geslagsregisters, en die groot gesinne het onwettige ondertrouery met gemeenskaplike gesinne verbied. Die laer klas Noordelike migrante was genoodsaak om 'gaste' (afhanklikes) te word van die groot gesinne wat privaat wagmagte gestig het. Toe die Eastern Jin probeer om die afhanklikes van die groot gesinne op te stel, is hulle vinnig omvergewerp. 
Die suidelike aristokrasie het afgeneem met die styging van die handel in die Indiese Oseaan in die middel van die 5de eeu, wat daartoe gelei het dat die hofinkomste na handel oorgegaan het en die kaste deur die Chen -dinastie verdwyn het.  Aangesien eienaars van grondbesit nie in staat was om kontant uit die opbrengs van hul boedels om te skakel nie, het die herlewing van handel en die geldgebaseerde ekonomie hulle gedwing om uitmekaar te gaan en hul grond aan die ontluikende handelaarsklas te verkoop. Invloedryke handelaars beklee toenemend politieke ampte en verplaas die ou aristokrate. Aan die ander kant het die ekonomiese ontwikkeling ook daartoe gelei dat kleinboere, wat nie inflasie kon hanteer nie of belasting in kontant kon betaal, huursoldate geword het, deur die land ronddwaal en hul dienste aan die strydende vorste verkoop en die bevolking plunder. Hierdie omwentelinge het die suide verwoes, wat die val van die suide na die Sui -dinastie verlig het. 
Liu Song (420–479) Redigeer
Liu Yu, stigter van Liu Song, was oorspronklik 'n leier van die Army of the Northern Garrison (Chinees: 北 府 軍) wat veral die Slag van Fei -rivier in 383 gewen het. In 404 het hy gehelp om die rebellie van Huan Xuan te onderdruk, wat tot sy oorheersing oor die Ooste gelei het Jin -hof. Om gewild te word om die troon in te neem, het hy ekspedisies gelei na die sestien koninkryke en Shandong, Henan en kortliks Guanzhong verower teen 416. Hy het Guanzhong prysgegee om die troon te probeer inneem. Omdat hy geglo het in 'n profesie wat sê dat daar nog 'n keiser na keiser An sou wees, het hy eersgenoemde en kort daarna sy plaasvervanger, keiser Gong, in 420 afgesit en die Oostelike Jin -dinastie beëindig.
Selfs nadat hy homself as keiser Wu bekroon het, het Liu Yu spaarsaam gebly. Hy het egter nie omgee vir opvoeding nie en vertrou op onsmaaklike mense. Hy het gevoel dat die adel te veel mag het, en daarom was hy geneig om die laer klasse in regeringsposisies aan te stel en militêre mag aan keiserlike familielede te gee. Ironies genoeg, omdat die keiserlike familielede hul militêre mag stabiliseer en politieke mag wou verkry, was keiser Wu bang dat hulle gedagtes sou hê om die troon te verower. So vermoor hy ook gereeld sy familielede.
Na die dood van keiser Wu het sy seun, keiser Shao, kortliks regeer voordat hy as onbekwaam beoordeel en vermoor is deur regeringsamptenare onder leiding van Xu Xianzhi, en hom vervang deur keiser Wen, 'n ander seun, wat gou die amptenare wat hom ondersteun het, doodgemaak het. Die bewind van keiser Wen was 'n tydperk van relatiewe politieke stabiliteit as gevolg van sy spaarsaamheid en goeie regering, die tydperk is die regering van Yuanjia (Chinees: 元嘉 之 治) genoem.
In 430 begin keiser Wen 'n aantal noordelike ekspedisies teen Northern Wei. Dit was ondoeltreffend as gevolg van onvoldoende voorbereidings en oormatige mikrobestuur van sy generaals, wat die dinastie toenemend verswak het. Vanweë sy jaloesie op Tan Daoji, 'n bekende leier van die Army of the Northern Garrison, het hy hom tot groot vreugde van die Noordelike Wei van 'n formidabele generaal ontneem. Hulle kon dus nie kapitaliseer toe Northern Wei die Wuqi -voorval opgedoen het nie. Vanaf 445 het Northern Wei, wat voordeel trek uit die swakheid van Liu Song, groot invalle gemaak in die lande tussen die Yangtze en die Huai (moderne Shandong, Hebei en Henan) en verwoestende ses provinsies. Keiser Wen betreur dat as Tan nog gelewe het, hy die vooruitgang van die Noordelike Wei sou verhinder het. Van toe af was Liu Song verswak.
Keiser Wen is in 453 deur kroonprins Shao en Tweede Prins Junie vermoor nadat hy beplan het om hulle vir heksery te straf. Hulle is egter albei verslaan deur Derde Prins Junie, wat keiser Xiaowu word. was lafhartig en wreed en het glo bloedskande gepleeg met die dogters van 'n oom wat hom gehelp het om die troon te verower, en sy mededingers beweer ook dat hy bloedskande by sy ma gehad het. Dit het gelei tot twee rebellies deur die keiserlike stam, waarvan een die inwoners van Guangling vermoor het. Die volgende ballade gee 'n idee van daardie tye:
建康 城 , Kyk na die stad Jiankang 小 江 逆流 縈 , die rivier stroom teen die stroom 前 見 子 殺父 , voor sien 'n mens seuns wat vaders doodmaak 見 弟 殺 兄。 en agter sien mens jonger broers ouer broers doodmaak [nota 1]
Keiser Xiaowu sterf natuurlik in 464 en word opgevolg deur sy seun, wat keiser Qianfei geword het. Keiser Qianfei was soortgelyk aan sy vader en was betrokke by familie-slagting en bloedskande. In 'n skandalige stap omdat sy suster gekla het oor hoe onregverdig dit was dat mans 10 000 byvroue toegelaat het, het hy haar 30 aantreklike jong mans as geliefdes gegee. Sy oom Liu Yu, die prins van Xiangdong, wat hy vir sy vetsug die 'varkvors' genoem het, het hom uiteindelik vermoor en keiser Ming geword.
Keiser Ming het sy bewind begin deur al die afstammelinge van keiser Xiaowu dood te maak, en sy agterdogtige aard het gelei tot die verlies van die provinsies noord van die Huai -rivier, wat slegs kortliks in die ander suidelike dinastieë herwin is. Keiser Ming se jong seun het keiser Houfei geword. Die politieke situasie was onbestendig. Generaal Xiao Daocheng het stadig die mag gekry en uiteindelik keiser Houfei afgesit ten gunste van sy broer, wat keiser Shun geword het. Nadat hy die mededinger -generaal Shen Youzhi verslaan het, dwing Xiao keiser Shun om op die troon te gee en kroon homself as keiser Gao van Suid -Qi, en sodoende die Liu Song -dinastie beëindig.
Southern Qi (479–502) Redigeer
Alhoewel dit ver verwyderd was, was die Suidelike Qi en die volgende Liang -dinastie lede van die Xiao (蕭) familie uit Lanling (蘭陵, in die moderne Cangshan County, Shandong). Omdat keiser Gao 'n lae sosiale status gehad het, verdien hy die minagting van adel. Sy bestuurstyl was soortgelyk aan die vroeë styl van die Liu Song -dinastie en was baie ekonomies. Hy sterf in die vierde jaar van sy bewind en sy erfgenaam, wat slegs 13 jaar jonger as hy was, volg hom op as keiser Wu van Suid -Qi. Keiser Wu het vrede gemaak met die Noordelike Wei, tevrede om sy grense te beskerm. Hierdie tydperk van vrede was bekend as Yongming Administration (永明 之 治). Hy het ook regeringsekretarisse (典 簽 官) wat met provinsiale goewerneurs en lede van die keiserlike stam aangestel is, gebruik om dit te monitor.
Die kort heerskappy van die kleinseuns van keiser Wu, Xiao Zhaoye en Xiao Zhaowen (sy eerste seun het hom oorlede), is oorheers deur Xiao Luan, die eerste neef van Wu se keiser. Hy het hulle om die beurt doodgemaak en homself as keiser Ming van Suid -Qi gekroon. Met behulp van die regeringsekretarisse slag hy al die seuns van keisers Gao en Wu. Keiser Ming het gou baie siek geword en Daoïsme begin volg en sy hele klerekas in rooi verander. Hy het ook 'n bevel aanvaar wat amptenare probeer lok het om aas (銀魚) te vind. Hy sterf in 498 en word opgevolg deur sy seun Xiao Baojuan, wat hoë amptenare en goewerneurs op 'n gril vermoor het, wat baie opstande veroorsaak het. Die laaste opstand in 501 het begin nadat Xiao Baojuan sy premier Xiao Yi vermoor het, wat sy broer Xiao Yan laat opstand het onder die vaandel van die broer van Xiao Baojuan, wat tot keiser van Suid -Qi verklaar is. Xiao Baojuan is vermoor deur een van sy generaals tydens die beleg van sy hoofstad in Jiankang, en na 'n kort marionetregering deur keiser Hy, het Xiao Yan die Suidelike Qi omvergewerp en die Liang -dinastie gestig.
Liang (502–557) Redigeer
Keiser Wu was ekonomies, het hard gewerk om te regeer en omgee vir die gewone mense. Sy vroeë bewind was bekend as Reign of Tianjian (天 監 之 治). Die militêre sterkte van die Liang -dinastie het geleidelik die sterkte van die Noordelike Wei oortref, wat interne struwelinge ondervind het as gevolg van hul sinisasiebeleid. In 503 val die Noordelike Wei binne, maar word verslaan in Zhongli (moderne Bengbu). Keiser Wu het die Noordelike ekspedisies ondersteun, maar het nie aggressief voordeel getrek uit sy oorwinning in 516 by Shouyang as gevolg van groot ongevalle. Gegewe die oormatige doodslag in die Liu Song- en die suidelike Qi-dinastieë, was keiser Wu baie genadig teenoor keiserlike stamlede, en het dit nie eers ondersoek toe hulle misdade gepleeg het nie. Omdat hy baie geleerd was, geleerdes ondersteun en die bloeiende onderwysstelsel aangemoedig het, bereik die Liang -dinastie 'n kulturele hoogtepunt. Keiser Wu, 'n ywerige digter, het baie literêre talente by die hof versamel en het selfs poësiekompetisies gehou met pryse van goud of sy vir diegene wat as die beste beskou word.
In sy latere jare het sikofante hom egter omring. Drie keer het hy sy lewe (捨身) aan die Boeddhisme gewy en probeer om 'n monnik te word, maar elke keer is hy oorgehaal om met buitensporige hofskenkings na die Boeddhisme terug te keer. Aangesien Boeddhiste en Daoïste ook van belasting vrygestel is, het byna die helfte van die bevolking hulself bedrieglik as sodanig benoem, wat die staat se finansies erg benadeel het. Keiserlike stamlede en amptenare was ook gulsig en verkwistend.
Keiser Wu was bereid om generaals wat van die Noordelike Wei af weg is, te aanvaar. Toe Noordelike Wei groot opstande in hul noordelike garnisoongebiede opgedoen het, het hy sy generaal Chen Qingzhi gestuur om die voorgee Yuan Hao te ondersteun. Ondanks die feit dat Chen slegs 7 000 troepe gekry het, het hy steeds daarin geslaag om leër na leër te verslaan en selfs Luoyang, die hoofstad van Noord -Wei, gevange geneem. Uiteindelik is Chen onvoldoende voorsien en is hy tien keer sy grootte deur troepe verslaan. Nadat die Noordelike Wei in Oos- en Wes -Wei verdeel het, het keiser Wu asiel verleen aan die rebelleer van die Oos -Wei -bevelvoerder Hou Jing en hom gestuur op Noordelike ekspedisies teen Oos -Wei. Na 'n paar aanvanklike suksesse is Liang -magte beslissend verslaan. Gerugte was volop dat keiser Wu van plan was om Hou as 'n vredesoffer te gee. Ondanks die versekering van keiser Wu, besluit Hou om in opstand te kom in die naam van Xiao Dong, die kleinseun van die voormalige kroonprins Xiao Tong wat in 531 oorlede is en van kroonprins verwyder is weens konflikte met sy pa. Hou het keiser Liang verras deur die hoofstad van Liang by Jiankang te beleër. Pogings deur Liang -magte om die beleg te verbreek, het misluk, en keiser Wu was genoodsaak om 'n skietstilstand en vrede te beding. Hou het egter gedink dat vrede onvolhoubaar is, en daarom het hy die skietstilstand verbreek en die paleis ingeneem, wat gelei het tot die dood van die nabygeleë bevolking. Keiser Wu is dood van honger en nadat die kort marionet heerskappy van die kroonprins Xiao Gang en Xiao Dong was, het Hou die mag oorgeneem en die Han -dinastie gestig.
Ondanks die verowering van Jiankang het Hou in wese slegs die nabygeleë gebiede beheer. Die res van die Liang -dinastie -lande was onder beheer van lede van die keiserlike stam. Hulle onderlinge gekibbel het hul pogings verswak om Hou te verslaan. Uiteindelik het Xiao Yi met die hulp van sy generaals Wang Sengbian en Chen Baxian Hou verslaan en homself as keiser Yuan van Liang bekroon. Sy broer Xiao Ji in Sichuan was steeds 'n groot bedreiging. Keiser Yuan het hulp van Western Wei gevra om Xiao Ji te verslaan, maar nadat hy Xiao Ji gedemp het, het hulle Sichuan aangehou. As gevolg van 'n diplomatieke faux pas het hy die woede van Yuwen Tai, die hoofgeneraal van Western Wei, aangewakker, wat daartoe gelei het dat hy afgesit en gesterf het. Western Wei het die marionetstaat Westelike Liang met hoofstad in Jiangling opgerig. Noord -Qi het ook ontwerpe op die Liang -troon en het 'n ekspedisie gestuur onder die vaandel van 'n neef van keiser Yuan. Chen Baxian en Wang Sengbian stig die laaste oorlewende seun van keiser Yuan, Xiao Fangzhi, as heerser van Liang, maar hy word nie die keiserlike titel gegee nie. Na 'n paar nederlae teen die magte van Noord -Qi, het Wang Sengbian hul voorgee, Xiao Yuanming, toegelaat om hom as keiser Min van Liang te vestig. Chen Baxian was egter ontevrede oor die reëlings, en het Wang in 'n verrassingsbeweging doodgemaak en keiser Min afgesit ten gunste van Xiao Fangzhi, wat keiser Jing van Liang geword het. Na 'n kort bewind het Chen keiser Jing afgesit en self in 557 die mag oorgeneem as keiser Wu van Chen.
Chen (557–589) Redigeer
Keiser Wu van Chen kom uit die streek Wu ('n streek naby die huidige Sjanghai). In daardie tyd, as gevolg van die Hou Jing -opstand, is die Qiao- en Wu -stamme baie verswak en het baie onafhanklike regimes ontstaan. Keiser Wu kon nie al die onafhanklike regimes verslap nie, en daarom het hy versoenende maatreëls getref. Na die skielike dood van keiser Wu, het sy neef, Chen Qian, die mag oorgeneem as keiser Wen van Chen. Na die val van Liang het die generaal Wang Lin 'n onafhanklike koninkryk gevestig in die hedendaagse provinsies Hunan en Hubei en begin dit nou moeilikheid veroorsaak. Wang Lin het met Noordelike Zhou en Noord -Qi saamgespan om die hoofstad van Chen in Jiankang te verower. Keiser Wen het eers die gesamentlike magte van Noord -Qi en Wang Lin verslaan voordat hy die magte van Noord -Zhou verhinder het om die suide by Yueyang binne te gaan. Deur die uitgebreide pogings van keiser Wen tot goeie bestuur is die ekonomiese situasie van die Suide aansienlik verbeter, wat die koninkryk se nasionale krag herstel het.
Na die dood van keiser Wen, het sy seun, die swak wil Chen Bozong, die bewind oorgeneem en keiser Fei van Chen geword. Sy oom, Chen Xu, nadat hy die land in wese deur sy kort bewind beheer het, het hom uiteindelik afgesit en die mag oorgeneem as keiser Xuan van Chen. Op daardie stadium was die Noord -Zhou van plan om Noord -Qi te verower en het die Chen -dinastie genooi om te help. Keiser Xuan het ingestem om te help omdat hy die verlore gebiede suid van die Huai -rivier wou herstel. In 573 stuur hy generaal Wu Mingche om die poging binne twee jaar te help; hy het daarin geslaag om te herstel dat hy gebiede suid van die Huai -rivier verloor het. Destyds was Noord -Qi in 'n benarde situasie met min militêre krag en kon keiser Xuan die geleentheid benut het om Noord -Qi heeltemal te verslaan. Hy wou egter net sy gebiede suid van die Huai -rivier beskerm. Noord -Zhou het eerder voordeel getrek uit die swakheid van Noord -Qi en na hul nederlaag van Noord -Qi, in 577, stuur hulle troepe na die gebiede suid van die Huai -rivier, waar hulle die Chen -dinastie -magte beslis verslaan het. Die Chen -dinastie was in gevaar.
In 'n gelukskoot sterf keiser Wu van Noord -Zhou skielik en probeer sy generaal Yang Jian die troon inneem. Dit het die suidelike opmars van die Noordelike Troepe gestuit. Die pouse was kort, maar nadat Yang Jian sy mededinger generaal Yuchi Jiong verslaan het, het hy die troon van keiser Jing van Noord -Zhou ingeneem en die Sui -dinastie gevestig en homself as keiser Wen van Sui bekroon. Hy het die suide binnegeval om China te herenig. Keiser Xuan is pas oorlede en sy onbekwame seun Chen Shubao (Houzhu van Chen) het die bewind oorgeneem. Hy was losbandig en verkwistend, wat chaos en korrupsie in die regering tot gevolg gehad het, en baie amptenare het die mense sterk uitgebuit en groot lyding veroorsaak. In die beplanningstaktiek om die Chen -dinastie te verslaan, het keiser Wen van Sui die voorstel van sy generaal Gao Jiong geneem en gewag totdat die Suide hul oeste oes om die landbougrond heeltemal te verbrand, wat die sterkte van die Chen -dinastie lamlê. In 588 stuur keiser Wen van Sui sy seun Yang Guang (wat keiser Yang van Sui sou word) om die Chen -dinastie uiteindelik te oorwin. Chen Shubao het staatgemaak op die natuurlike versperring van die Yangtze -rivier en het soos altyd voortgegaan met sy feestelike en losbandige aktiwiteite. Die volgende jaar verower Sui -magte die hoofstad van Chen, Jiankang. Chen Shubao en sy gunsteling byvrou Zhang Lihua het probeer wegkruip in 'n put, maar is uiteindelik deur Sui -magte gevange geneem en sodoende die Chen -dinastie beëindig.
Tydens die noordelike en suidelike dinastieë het die Yangtze -vallei verander van 'n agterwater -grensgebied met minder as 25% van die Chinese bevolking na 'n belangrike kulturele sentrum van China met 40% van die bevolking van China, en nadat China daarna verenig is onder die Tang -dinastie, het hulle het die kerngebied van die Chinese kultuur geword. 
Eenwording van die Qin -dinastie
Qin Shi Huang het vinnig gewerk om sy verowerde mense te verenig oor 'n uitgestrekte gebied waar verskeie kulture en tale tuis is.
Een van die belangrikste uitkomste van die verowering van Qin was die standaardisering van die nie-alfabetiese geskrewe skrif in die hele China, wat die vorige streeksskrifte vervang het. Hierdie skrif is vereenvoudig om vinniger skryfwerk moontlik te maak, nuttig vir rekordhouding.
Die nuwe skrif het dele van die ryk wat nie dieselfde taal praat nie, in staat gestel om saam te kommunikeer, en het gelei tot die stigting van 'n keiserlike akademie om toesig te hou oor alle tekste. As deel van die universiteitspoging is ouer filosofiese tekste gekonfiskeer en beperk (hoewel dit nie vernietig is nie, soos berigte tydens die Han -dinastie later sou beweer).
Die Qin het ook gewigte en maatstawwe gestandaardiseer, bronsmodelle gegiet vir metings en dit na plaaslike regerings gestuur, wat dit dan op handelaars sou dwing om handel en handel in die hele ryk te vereenvoudig. Daarmee saam is bronsmuntstukke geskep om geld in die streke te standaardiseer.
Met hierdie Qin -vordering is die verskillende strydende state in China vir die eerste keer in sy geskiedenis verenig. Die naam China is eintlik afgelei van die woord Qin (wat in vroeëre Westerse tekste as Ch & aposin geskryf is).
2. Argitektuur en kuns
Die Egiptiese kultuur strek tot in die 5de millennium v.C., toe neolitiese nedersettings in die Faiy û ​​m -gebied by Deir Tasa en Beni Sal â ma (Merimda) bestaan ​​het. Ongeveer 3600 v.C. 'n nuwe, baie meer gevorderde kultuur het sy oorsprong by Gerza en ander plekke in die noorde. Hierdie chalcolitiese tydperk het 'n paar koperpotte en 'n paar amulette opgelewer wat gode in die vorm van verskillende diere voorstel. Dorpe het verander in dorpe en distrikte (die sogenaamde nomes). Twee magtige state het langs die oewers van die Nyl ontwikkel: Bo -Egipte in die suide, wat 22 nomes omhels en Neder -Egipte of die delta -land in die noorde, met 20 nomme. Elkeen van hierdie het sy totemiese simbole van diere of blomme.
Protodinastiese periode. Gedurende hierdie periode (c. 2850 – c. 2615 v.C.) is die twee Egipte verenig in 'n enkele koninkryk deur Menes, ook genoem Narmer, wat volgens die historikus Manetho van die 3de eeu v.C. die stigter van die Eerste Dinastie was. Hierdie gebeurtenis word met groot estetiese sowel as historiese waarde gedokumenteer deur een van die vroegste voorwerpe van Egiptiese ar ṭ die Palet van Narmer (Kaïro -museum) (sien koningskap in die ou nabye ooste). Egiptiese palette was plate waarop skoonheidsmiddels voorberei is, veral die skoonheidsmiddels gemaak van malakietpoeier gemeng met olie, wat gedien het as 'n kiemdodende oogverf soortgelyk aan die swart salf wat nog steeds op die ooglede in die vliegbesmette streke van die moderne Ooste aangebring word. Hierdie 22-duim leisteenvoorwerp is aan weerskante versier. Aan die een kant word die koning uitgebeeld met die lang, wit kroon van Bo -Egipte, terwyl hy op die punt staan ​​om 'n vyand met sy opgehefde maag te slaan, terwyl twee vyande daaronder vlug. Die agterkant toon dat Narmer gekroon is, die rooi kroon van Neder -Egipte dra en twee rye onthoofde vyande ondersoek, wie se koppe netjies tussen hul voete geplaas is. Bo hom simboliseer die koeikoppe die godin Hathor, die beskermer van Narmer. Hieronder vorm die verweefde lang nekke van twee mitiese diere die houer waarin die salf gemeng is. Selfs in hierdie vroeë werk is die konvensie wat eeue lank oor Egiptiese kuns sou heers, reeds teenwoordig. Die heerser, sedert hy as goddelik beskou is, toring hoog oor sy vizier en sy soldate. Die liggame word van voor af voorgestel, terwyl die kop en bene in profiel gesien word. Hierdie eienskap bly bestaan ​​deur die hele geskiedenis van Egiptiese reliëfbeeldhouwerk en -skilderye.
Die geskiedenis van Egipte kan artistiek verdeel word in drie tydperke wat ooreenstem met die Ou, die Middel en die Nuwe Koninkryke. Die eerste, ook die Piramide -era genoem, duur van c. 2850 tot c. 2140 v.C. Aangesien sy lewe deur godsdiens beheer is, weerspieël die kuns van die Egiptenaar sy geloof natuurlik.
Ou Koninkryk. Geloof in 'n hiernamaals, waarvoor hy gedurende sy hele lewe voorberei het, in 'n opstanding en in 'n laaste oordeel, het die behoud van sy liggaam genoodsaak. Volgens sy prominensie in die samelewing het die Egiptenaar sy graf gebou: in die vorm van 'n afgeknotte piramide genaamd die mastaba of, soos in die geval van Djosher, die eerste koning van die Derde Dinastie, 'n reeks van vyf mastabas bo -op mekaar, wat sy sogenaamde Step Pyramid by Saqq â ra gevorm het (sien Egipte). Uit hierdie struktuur het die ware piramides ontwikkel.
Piramides. Die bekendste piramides is dié van Khufu (Cheops), Khafra (Chephren) en Menkaure (Mycerinos) by El G î za. Die grootste is die piramide van Khufu, oorspronklik 481 voet hoog (sommige is nou bedek met sand), waarop ongeveer 100 000 mans 30 jaar lank gewerk het, gewoonlik gedurende die tyd van oorstroming, toe landbouwerk in rus was. Die kern is van geel kalksteen, die begrafnis kamer is gevoer met graniet, en die buitenste omhulsel, wat nou byna heeltemal gestroop is, was eens van 'n pragtige, gepoleerde, wit kalksteen wat die son weerkaats het, waarvan die heilige embleem 'n piramidale vorm was — 'n gepaste gedenkteken omdat die konings hulself as seuns van Ra (Re), die songod beskou het. Langs die piramide is 'n lykshuis, waarvan slegs die fondamente oor is, opgerig. Aangesien grafte verseël is nadat die lyk begrawe is, is die tempel vir gedenkdienste gebruik. Khafra, wat Khufu opgevolg het, het 'n sfinks langs sy piramide opgerig as 'n simboliese bewaker van die graf. Die sfinx is 'n saamgestelde figuur met 'n leeubedekking met 'n menslike kop wat die koning verteenwoordig wat die linnehoofdoek dra en die kobra, embleme van koninklikes. Oos van die piramide is die tempel van Khafra, waarheen 'n paadjie van die Nyl af gekom het.
Grafte. Binne -in die graf, hetsy die piramide van die koning of mastaba van die edele, is reëlings getref vir die gemak en vermaak van die siel van die oorledene. Daar word geglo dat die Ka, of lewenskrag, voortleef in die vorm van 'n voël, die manifestasie van die siel na die dood, die Ba genoem, en die graf gereeld besoek tot die tyd vir die laaste oordeel, wanneer die oorledene sou moes rekenskap gee van sy dade. Sy hart was gebalanseerd teen die waarheid voor die vergadering van gode. As die oordeel gunstig was, sou hy 'n getransformeerde gees word en sou hy in 'n sfeer buite die mensdom bestaan, indien nie, is hy deur demone vernietig. Die besoekende Ka benodig 'n gelykenis van die oorledene waarin hy kon ingaan, sodat portretbeelde in elke graf geplaas is. Die van die konings en edeles was hoogs gestileer en geïdealiseer, soos byvoorbeeld Khafra of die hofdienaar Rahotep en sy vrou, Nofret. Al drie standbeelde is in die Kaïro -museum. Die kunstenaar werk uit 'n reghoekige klipblok soos dit uit die steengroef kom, en die resultaat is byna kubistiese eenvoud. Die figure van Rahotep en Nofret was veelkleurig; die man het 'n bruinerige bruinbruin kleur op sy hele lyf, terwyl sy dame, wat in 'n wit skede geklee is en weelderige juweliersware dra, 'n ligte olyfkleur het. Hulle oë is gemaak van kristal, waarop die iris geverf is, sodat hulle 'n verrassende lewensgetroue voorkoms het. Die voorstellings van gewone mense was baie meer realisties, byvoorbeeld die kalksteenfigure van die Sittende Skrifgeleerde in die Louvre, wie se slap liggaam getuie was van 'n sittende beroep, of die houtbeeldjie van die portierende Ka-aper (Sheikel-Beled, 'die burgemeester') ), nou in die Kaïro -museum.
Die mure van die grafkamer is versier met veelkleurige reliëfbeeldhouwerke of skilderye, wat die eiendom of gunsteling beroepe van die oorledene verteenwoordig. Ti, 'n hofbeampte wie se graf by Saqq â ra is, word op 'n seekoei -jag verteenwoordig, terwyl hy in sy rietboot opstaan, terwyl sy bediendes die diere met spiese aanval. Visse swem in die water daaronder, en die papirusstruik leef met voëls en klein diertjies bo hul koppe. Nog 'n verligting van dieselfde graf verteenwoordig beeste wat oor 'n rivier gestap word, 'n veewagter wat 'n pasgebore kalf dra, wie se kop angstig teruggedraai word na sy neergedrukte moeder. Dit is interessant om op te let dat, hoewel die gestalte van die gestorwe Ti gestileer is, die veewagters en veral die diere redelik realisties is op hierdie kalksteenreliëfs. 'N Variasie in hout is die reliëf van Hesire in die Kaïro -museum, wat afkomstig is van sy baksteenmastaba by Saqq â ra en 'n hoë mate van tegniese prestasie toon.
Skilderye in daardie tyd is meestal gebruik as 'n bykomstigheid vir verligting. Die skilder wou nie 'n illusie skep nie, maar hy bereik 'n effek van polichroom harmonie. Geïllustreerde papiruskopieë van die boek van die dooies word ook in die grafte gevind. Hulle het gedien as magiese paspoorte wat die deugde van die oorledene herinner en om ewige lewe gepleit het. Hulle het die formele, argaïese skilderstyl in die Ou Koninkryk gevestig.
Middelryk. Gedurende die Middelryk (c. 1989 – 1776 v.C.) is die tradisionele vorme van argitektuur en beeldhouwerk gebruik, en tempels en piramides is opgerig, maar nie een van hulle was so indrukwekkend soos by El G î za nie. Sesostris I het veroorsaak dat 'n obelisk in Heliopolis opgewek word as 'n huldeblyk aan die son. Die piramidion bo -op, net soos die piramides, was 'n embleem van die son. Die meeste van die groot argitektoniese projekte van hierdie tyd het verdwyn as gevolg van die heropbou deur heersers van die Nuwe Koninkryk. In die minderjarige kunste het die Middelryk 'n baie hoë tegniese uitnemendheid bereik, waarvan die wonderlike versameling juwele in die Metropolitan Museum, New York, getuig.
Nuwe Koninkryk. Hierdie periode (c. 1570 – c. 1150 v.C.), wat begin het nadat die Hyksos -indringers uit die land verdryf is, was argitektonies die briljantste tydperk in die Egiptiese geskiedenis. Die farao's het groot tempels gebou in plaas van die groot piramides om hul name te verewig. Die plundering van die grafte het die owerstes gemaan om hul laaste rusplekke te verberg eerder as om dit bloot te stel. Dit was nog steeds pragtig ingerig met pragtige reliëfs, skilderye en al die toebehore wat die Ka sou wou hê, maar dit was diep in die rots gesny en weggesteek vir begeerlike oë. Die sogenaamde Vallei van die Konings en die Vallei van die Konings naby Thebe bevat die grootsste van hierdie rotsgesnyde begrafniskluise, maar die grafte van edeles by El Ashraf en Deir-el-Medina, hoewel kleiner, is artistiek net so belangrik en interessant vanweë hul minder formele en soms impressionistiese versiering wat die daaglikse lewe verteenwoordig.
Hatsjepsoet se tempel. Die lykshuis van koningin Hatshepsut in Deir-el-Bahri is een van die opvallendste monumente in sy soort (sien tempels). Sy wou haar goddelike oorsprong stewig bevestig om haar ongekende posisie as Lady Farao te behou. Kolonne-gades wat uit wit kalksteen gebou is, terrasse met bome en blomme ingevoer wat uit Punt ingevoer is, wat moeisaam natgemaak moes word, het probeer om die dorre kranslandskap te omskep in 'n aardse paradys van die sungod Amon-Ra. Die edele Senmut, hoofargitek van Hatsjepsoet, het heiligdomme gebou vir Anubis, die jakkals-kop van die dooies, en vir die hemelgodin Hathor. Die belangrikste heiligdom was gewy aan amon, en onder hierdie beplanning het die koningin haar eie rusplek beplan. Vanweë die moeilikheid om die rots te kap, is haar kapel suid van die hoof heiligdom gebou. Sy het ook veroorsaak dat twee obeliske by Karnak opgerig word, waarvan een, die grootste in Egipte, nog steeds staan, dit is 97 voet hoog en 180 kubieke meter graniet bevat.
Thutmose III, die stiefseun wat Hatshepsut verhinder het, het homself gewreek deur al die gelykenisse van die koningin te onthoof, haar naam uit te wis en haar pragtige tuine te laat sterf.
Tempels in Karnak en Luxor. Aan die oostelike oewer van die Nyl getuig die groot tempels van Karnak en Luxor van die bou -ywer van die heersers gedurende die Rykstydperk (1570 – 1211 v.C.). Gewoonlik was die benadering van die tempel vanaf die rivier, langs 'n prosesgang wat deur beskermgeeste, sfinkse of ramme omring is. Die pylonhek is gevorm deur twee toringagtige klipstrukture met skuins kante versier met lofprysinge en vertikaal agtervolg om vlagbasis vir baniere te vorm. Sederdeure bedek met brons, goud of elektrum lei na die voorhof, waar die openbare feeste gehou is. Daarbenewens was die hypostyle -saal of voorkoms, waarvan die dak ondersteun is deur rye kolomme. Agter die gang was die klein innerlike heiligdom van die god, waartoe slegs die priesters toegelaat is. Binne die heilige gebied was ook die priesterkantore, tesourie en stoorkamers.
Die bou van die enorme tempel van Amon by Karnak het eeue lank voortgeduur. Binne die heilige gebied is kleiner tempels vir Khonsu en Ptah, gode van voortplantingskrag en 'n heilige meer. Die groot hypostyle -saal is deur Seti I begin en voltooi deur sy seun, RamsesII. Dit is 54.000 vierkante meter, die grootste kolom -saal ter wêreld. Dit bevat 16 rye kolomme, waarvan die twee sentrale die klaskamer ondersteun het. Die hoogte van elke kolom is 79 voet, die deursnee is 11 ¾ voete wat elke papirushoofstad 100 staande manne kan huisves. Net soos Karnak, is die tempel van Luxor opgedra aan Amon-Ra. Amenhotep III het die eerste tempel gebou, maar Ramses II het baie byvoegings gemaak, onder meer ses kolossale granietfigure van homself, twee obeliske en 'n laan van sfinkse wat na Karnak lei, wat tans opgegrawe word. Binne die heilige gebied is daar 'n kapel van Alexander die Grote, die oorblyfsels van 'n Christelike heiligdom en 'n moskee het elke era hulde gebring aan die goddelikheid.
Tempels van Ramses II en III. Die lykshuis van Ramses II, die Ramesseum, is aan die teenoorgestelde kant van die Nyl, wes van Thebe, gebou. Selfs vandag nog verstom die grootheid van die ruïnes, wat 870 x 570 voet beslaan, die besoeker. Agter die tempel is 'n reeks graanskure bedek met vatgewelwe wat uit moddersteen gebou is, waarskynlik die vroegste kluise in die geskiedenis van argitektuur. In die omgewing van Mad î net Habu het Ramses III sy lykhuis gebou, wat in konsep soortgelyk is aan dié van sy voorganger, maar baie beter bewaar is. 'N Reeks van twee howe met beelde van die koning het gelei tot die hypostyle -saal, gevolg deur kleiner sale wat na die heiligdom gelei het. In die suide van die hoofhof is 'n klein paleis met gehoorsaal en woonstelle oopgemaak. Die dik klipmuur rondom die gebied het versterkte poorte aan die westelike en oostelike kant. Die gate het woonstelle in die boonste verdiepings bevat. Die beeldhoukundige versiering is verlewendig deur ryk verf, wat veral goed in die beskutte plekke bewaar word.
By Abu Simbel, tussen die tweede en derde katarak van die Nyl, het Ramses II veroorsaak dat 'n tempel uit die rots bo die rivier gekap is. Vier kolossale portrette van die koning (64 voet hoog) versier die voorkant, en 'n kleiner voorstelling van die songod staan ​​bo die ingang. By die bene van die sitkolosse verteenwoordig agt klein figure die farao se ma, sy geliefde vrou, Nefertari ('n Hetitiese prinses), en hul kinders. Die deur lei na 'n groot saal, 55 by 50 voet, verder as 'n kleiner kamer en 'n heiligdom met kultusbeelde van Ramses self, die songod Ra-Harakhti en die hoofgode van Thebe en Memphis, Amon en Ptah. Aangrensend is die kleiner tempel van koningin Nefertari, versier deur ses kolosse (30 voet hoog), waarvan vier Ramses II verteenwoordig, en twee, die koningin. Die binnekant bevat twee klein sale wat toegewy is aan die koeigodin Hathor, godin van liefde, musiek en dans. Die bou van die Asw â n High Dam, wat die Nyl in die suide in die Nasser -meer sou verander, bedreig hierdie monumente met oorstroming. By die voltooiing van die dam sou die watervlak 120 voet bo die koppe van die kolosse van Ramses II wees. Om Abu Simbel vir die nageslag te red, is 'n projek van $ 36 miljoen onderneem waardeur die tempels en standbeelde in dele gesny is en soveel as moontlik weer in hul antieke vorm op 'n plato 200 voet bokant die oorspronklike terrein aangebring is. Agt-en-veertig nasies van die wêreld het gereageer op die pleidooi van die Verenigde Arabiese Republiek om hierdie belangrike kultuurskatte te help red. Die VSA het $ 12 miljoen aan die saak geskenk.
Naturalisme. Nuwe Koninkryksbeeldhouwerk, hoewel dit tradisioneel is in sy frontaliteit en posisies, toon 'n neiging tot naturalisme en portretvergelyking. Alhoewel Hatshepsut op haar standbeeld wat nou in die Metropolitan Museum is, vertoon word, met die formele hooftooisel en 'n kort, geplooide linnekleed van 'n liniaal, moet sy vroulik fyn lyk, beide in gelaatstrekke en in lyf. Realisme is beoefen tydens die bewind van Amenhotep IV, wat sy naam verander het na akhnaton, "nuttig vir Aton." Hy was uniek onder die ou Egiptiese heersers vir sy monoteïsme. Hy verwerp die Egiptiese panteon en verklaar Aton, voorgestel deur die sonskyf, die enigste god (sien sonaanbidding). Die nuwe hoofstad wat hy op Tell el ' Am â rna gebou het, noem hy Akhet-Aton, "Horizon of Aton." Sy soeke na waarheid was sy leerstelling, en dit word weerspieël in die talle portrette van Akhnaton, wat toon dat 'n merkwaardige gebrek aan vleiery die filosoof-digter-koning uitgebeeld word met 'n geringe klap wat tipies is van 'n man met sedentêre gewoontes. Sy lieflike vrou, Nefretiti, en sy dogters was die onderwerp van verskeie kunswerke. Die geverfde kalkborsbeeld van die koningin in Berlyn is die bekendste hiervan, maar daar is verskeie onvoltooide portrette gevind wat getuig van haar pragtige skoonheid. Warm familie -toewyding word uitgebeeld op 'n reliëf in Kaïro, wat die koninklike eggenote voorstel wat hul kinders om die skoot hou, die koning wat een op die agtergrond soen, die son sy gunstige strale na hulle uitstrek, en elke straal eindig in 'n seënende hand. Toetanchamon, wat met een van hierdie prinsesse getroud is, moes na 'n godsdienstige omwenteling afstand doen van Akhnaton se monoteïsme en terugkeer na die kultus van die ou gode van Egipte. Die graf van hierdie jong heerser, wat in 1922 ontdek is, het die rykste vonds tot nog toe van klein kunsvoorwerpe, juweliersware, lampe, meubels, waens, ens.
By Thebes weerspieël die reliëfs van die graf van Ramose, wat vizier was tydens die reëls van Amenhotep III en sy seun, Akhnaton, die oorgang van verfynde formaliteit, soos uitgebeeld deur die feestelike byeenkoms waaraan sy broer deelneem, na 'n realistiese styl , wat geïllustreer word deur die latere versiering van die grafkamer, wat die begrafnisstoet verteenwoordig met priesters, offergawes en professionele rouklaers.
Laat tydperk. Verligting word geleidelik plat en verander in diep gesnyde kontoerlyne met slegs geringe modellering gedurende die laat periode. Tog het die tradisionele Egiptiese styl die Griekse en Romeinse verowerings en hul enorme invloed op die kuns van die provinsies oorleef. Die tempel van Isis op die klein eiland Philae, wat nou 'n groot deel van die jaar onder water is (as gevolg van die Aswan -dam), is in die 3de eeu v.C. deur Ptolemeus II begin. maar die versiering daarvan het tydens die Romeinse bewind voortgegaan namate die kultus van Isis by die Romeine gewild geword het. Dit is uiteindelik deur Justinianus in a.d. gesluit 543. Die Horustempel by Edfu (c. 200 V.C. ) is nog 'n voorbeeld van die voortbestaan ​​van tradisionele argitektuur en beeldhouwerk in die Ptolemaïese tyd.
Egiptiese skilderye. Skilderye in die Nuwe Koninkryk is dikwels direk toegepas, en die verligting is weggelaat. Aardkleure en minerale pigmente is saam met die al secco tegniek. Arabiese gom, eierwit, gom, was of heuning dien as medium. Die figure is in 'n rooi of swart omtrek geteken, daar is bewyse dat 'n rooster vir verhoudings gebruik is. Na die aanwending van die kleur, is die kontoer weer omlyn met rooi en wit lyne. As die onderwerp mitologies of ritueel was, soos gewoonlik wanneer 'n koninklike graf versier is, was die tekening gebaseer op tradisionele konvensies wat lyk soos die styl van die Boek van die Dooies. Toe dit biografies was, wat die gunsteling gebeurtenisse in die lewe van die oorledene uitbeeld, soos in die meer as 400 private grafte naby Thebe, het die kunstenaar sy eie ikonografie uitgevind, en die resultaat was 'n gratis, lewendige styl van genre -skildery. Hierdie tonele van bankette, musikante, pragtige dames, plesiertuine met poele vol karp- en lotusblomme, jagters, vissers, stropers en ambagsmanne op hul swoeg, bied 'n waardevolle dokument wat die hoë beskawing van antieke Egipte weerspieël.
Bibliografie: k. lange en m. hirmer, Egipte, argitektuur, beeldhouwerk, skildery in drie duisend jaar, tr. r. h. boothroyd (Londen 1956). a. mekitêr, Egiptiese skilderye, tr. s. gilbert (New York 1954). w. s. smid, Die kuns en argitektuur van antieke Egipte in Pelikaanse kunsgeskiedenis, red. n. pevsner (Baltimore 1958). s. bosticco en h. w. m Ü ller, Ensiklopedie van wêreldkuns (New York 1959) 4: 572 – 710 borde 319 – 392. j. Wilson, Die las van Egyp ṭ 'n Interpretasie van antieke Egiptiese kultuur (Chicago 1951). s. lloyd, Die kuns van die ou Nabye Ooste (New York 1961).
Die Sui-dinastie (581-618 nC) was 'n kort een met slegs twee regerende keisers, maar dit het daarin geslaag om China te verenig na die verdeling van die Noord- en Suid-dinastie. Soos voorheen in die Chinese geskiedenis gebeur het, het 'n kortstondige dinastie belangrike strukturele veranderings aangebring wat die weg gebaan het vir 'n meer langdurige opvolger, waar kultuur en kunste floreer het, in hierdie geval die Tang-dinastie. Hervormings in die regering, die staatsdiensadministrasie, wette en grondverdeling het gehelp om die keiserlike gesag te herstel en te sentraliseer. Terselfdertyd het die regime berug geraak vanweë sy immoraliteit, groot openbare bestedingsprojekte en militêre dwaashede, wat gesamentlik rebellie en uiteindelik omverwerping tot gevolg gehad het.
Die Eenwording van China
Aan die einde van die 6de eeu nC was China nog steeds belas met strydende state wat onophoudelik met mekaar om meer rykdom en mag geveg het. Die drie eeue van verdeeldheid sou uiteindelik in 581 nC tot 'n einde kom, toe een bevelvoerder, destyds bekend as Yang Jian (alias Yang Chien), die regering van sy militêre basis in Guanzhong verower en die noorde verenig het. Jian was nie net 'n talentvolle generaal nie, en hy was goed verbind, en toe sy dogter met die erfgenaam van die Noord-Zhou-dinastie trou, het hy 'n keiserlike band gekry. Die erfgenaam is in 580 nC oorlede, wat Jian in staat gestel het om homself as regent te verklaar. Om te verseker dat geen herlewing of opstand hom van sy nuut verworwe troon sou afskrik nie, het Jian 59 lede van die koninklike Zhou -familie laat vermoor en daarna in 588 nC sy visier na die suide gerig.
Nadat hy sy nuwe staat Sui gegee het, het Jian, na sy pa se heerskappy, 'n leër van meer as 'n halfmiljoen en 'n groot vloot bymekaargemaak wat skepe van vyf dekke insluit wat 800 man kon vervoer. Op die Yangtze -rivier vaar hy alles voor hom uit en verower Nanjing binne drie maande. Teen 589 CE het die suide geval. China was weer 'n enkele staat, met sy hoofstad in Chang'an, en Jian, wat bekend sou staan ​​as keiser Wendi, het 'n kortstondige, maar belangrike dinastie in die ontwikkeling en geskiedenis van China gestig.
Die Sui-dinastie bestaan ​​dus uit slegs twee keisers: Wendi (ook bekend as Wen of Wen-ti), wat in 581-601 nC regeer het, en sy seun Yangdi (oftewel Yang Guang of Yang-ti) wat van 604 tot 618 nC regeer het. Onder die leiding van figure soos die groot militêre bevelvoerder Yang Su, het die keisers hul beheer oor 'n verenigde China gekonsolideer en hul gebied uitgebrei. Hulle het ook die administrasiestelsel verbeter en gesentraliseer, 'n enkele, verenigde en minder komplekse wetskode ingestel en grondhervormings ingestel. Die ou Nege rangstelsel van amptenare is afgeskaf, maar in plaas daarvan is die plaaslike prefekte op meriete gekies, wat blyk uit hul optrede tydens staatsdiensondersoeke in die hoofstad. Amptenare is daarna na ander provinsies gestuur as hul geboorte om plaaslike korrupsie en misbruik van persoonlike verbindings te verminder. Om dieselfde rede was hul ampstermyn beperk tot drie of vier jaar. Alle godsdienste is geduld en ondersteun met keiserlike uitdeelstukke, sodat 'n ander moontlike bron van verdeeldheid tot die minimum beperk is. Net soos die Qin -dinastie China voorberei het op die meer duursame en suksesvolle Han -dinastie, het die Sui die weg gebaan vir nog 'n goue era van die Chinese geskiedenis in die vorm van die Tang -dinastie.
'N Voorbeeld van die belangrike Sui -grondhervormings was die uitbreiding van die Equal Field System (Junie tian) wat eers in die laat 5de eeu nC deur keiser Xiaowen van die Wei bekendgestel is. Keiser Wendi het die stelsel in 582 nC op die hele China toegepas. Om te verseker dat kleinboere nie deur groot eienaars verswelg word nie, het die regering 'n stuk grond toegeken wat gedurende die boer se leeftyd (tot 59 jaar) bewerk kon word. Toe hy uittree of sterf, keer die meerderheid terug na die staat, en 'n klein deel kan deur sy nageslag geërf word. In 'n ander maatreël om armer boere te help, is ekstra graanskure gebou en gevul (met belasting in natura) wat gereserveer is vir behoeftige boere in tye van natuurrampe of swak oeste.
In die praktyk het ongelukkig baie van die staat se goeie voorneme teenoor lae boere verlore gegaan danksy korrupte plaaslike amptenare wat deur groter grondeienaars omgekoop is om rekords en eise te vervals. Tog is die konsep vasgestel dat al hierdie grond in werklikheid aan die keiser behoort, en die Equal Field System meer suksesvol toegepas is op nuwe gebied verkry deur verowering waarop die Chinese aristokrasie nie vooraf aanspraak gemaak het nie.
Die Sui se groot besteding aan hul eie paleise en ander openbare bouprojekte in die groot stede Chang'an, Luoyang en Yangzhou was nogal minder nuttig vir die gewone bevolking. Dit het niks gehelp dat Wen drie hoofstede onderhou het nie: Luoyang, Daxing en Jiangdu, of dat hy 'n harem van duisende binne die pornografiese bedekte mure van sy Maze Pavilion-plesierpaleis gehou het.
Een van die duurste projekte was die bou van 'n massiewe kanaal om by die Yangtze- en Yellow River, die sogenaamde Grand Canal, aan te sluit. Gebou deur dienspligtiges, was dit beslis groot op 40 meter breed en met 'n pad wat oor die lengte loop. Uiteindelik sou drie kanale by die projek gebou word, en hoewel daar baie probleme onder die arbeiders was om dit te bou, het dit wel gehelp om Noord- en Suid -China verder te verbind. Die kanale was 'n belangrike metode vir die vervoer van troepe en die graanbelasting van die suide na die noorde, waar daar baie minder graan was. Kritici sou later sê dat die immorele Yangdi net die kanale wou hê, sodat hy gemaklik in China kon reis op sy bakke wat deur honderde pragtige jong vroue getrek is, maar die Tang -keisers sou vir ewig dankbaar wees vir die projek. Die padnetwerk is ook verbeter en uitgebrei deur Yangdi, nog 'n stap vorentoe in die skepping van 'n verenigde China.
Sui China was nie sonder dreigemente van buurstate nie, en die Groot Muur was 'n noemenswaardige verdedigingspunt teen die Oosterse Turke (Tujue) en is dus uitgebrei en versterk. Die Sui was egter niks, indien nie ambisieus nie, en hulle was nie net geïnteresseerd in die beskerming van hul grense nie, maar het hulle ook dramaties uitgebrei. Dit het goed gegaan in die suide met Sui -leërs wat gebied verower het van die Annam en die Champa in die suide van Viëtnam. Daar, in die beginjare van die 7de eeu nC, het hulle suksesvol te doen gekry met leërs wat oorlogsolifante uitoefen deur hul kruisboë goed te benut en die olifante te skrik wat daarna op hul eie lyn teruggepak het. Die olifante was moontlik nie verantwoordelik vir baie Chinese lewens nie, maar malaria het dit beslis gedoen, aangesien die grootste deel van die leër uit die noordelike provinsies van China was en dit hul eerste en noodlottige ontmoeting met tropiese siektes was.
'N Sui -ekspedisie het in 598 CE nog 'n groter ramp beleef toe dit die koninkryk Goguryeo (Koguryo) in Korea en noordelike Mantsjoerië aangeval het. Goguryeo, wat miskien die ambisies van China aanvoel, het reeds in Sui -gebiede gesorteer, maar het nou 'n massiewe invalsmag teëgekom. Terwyl dit gebeur het, het die Chinese geen voorraad meer gehad nie, swaar reën getref en moes huis toe keer. 'N Tweede inval is in 611 nC geloods, hierdie keer oor see, maar is in 'n storm vernietig. Die Sui was vir die derde keer gelukkig en val weer in 612 nC aan, hierdie keer met Yangdi wat die leër persoonlik gelei het. Die groot Koreaanse generaal Ulchi Mundok was egter die taak en het 'n besliste oorwinning in die Slag van Salsu -rivier gehad. Volgens die legende het slegs 2700 van die Sui-leër van 300 000 mense ooit na China teruggekeer. Nog twee aanvalle is in 613 en 614 nC afgeweer.Uiteindelik het Goguryeo genoeg gehad en 'n verdedigingsmuur van 480 km (300 myl) in 628 nC gebou om verdere Chinese ambisies te weerhou. Die gebrek aan oorwinnings in Korea kon niemand anders as die bevelvoerder wat hulle gelei het, die keiser self, blameer nie. Yangdi se aansien en reputasie is 'n dodelike knou toegedien.
Die nederlaag teen Goguryeo en die ontberinge wat die Chinese boerdery verduur het, het gelei tot wydverspreide rebellie in 613 nC, wat slegs deur meer militêre verliese aangevuur is, hierdie keer vir die Oosterse Turke. Die rebellies het tot 617 nC voortgeduur. Toe Yangdi vermoor word deur die seun van een van sy eie generaals, val die Sui -dinastie en word die regering oorgeneem deur ene Li Yuan, later bekend as Gaozu en stigter van die Tang -dinastie. Keiser Yangdi het intussen die onderwerp geword van kritiese Chinese historici wat waarskynlik sy immorele heerskappy oordryf het as absolute tirannie en korrupsie. Die laaste keiser moes sleg wees om die verlies van sy mandaat van die hemel te regverdig.
Yangdi se pa het beter gevaar in die historiese geskiedenis, grootliks danksy sy vroeë steun aan Confuciaanse en Taoïstiese geleerdes, en sy beskerming van Boeddhistiese tempels, wat daartoe gelei het dat hy bekend geword het as die 'Gekultureerde Keiser'. Die verskil in die blywende reputasie van die twee Sui -keisers dui eerder op die tydperk self, wat geprys word vir sy bydrae tot die vereniging en modernisering van China, maar terselfdertyd bederf word deur die buitensporige vermorsing en die verwaarlosing van die welsyn van die Chinese mense.
Die opkoms van die Mongoolse dinastie dateer uit 1206, toe Genghis Khan onder sy leiding alle Mongole in die uitgestrekte steppelande noord van China kon verenig. Genghis het in 1211 die Jin-dinastie in die noorde van China binnegedring en uiteindelik die Jin-hoofstad van Yanjing (of die huidige Daxing Beijing) in 1215 ingeneem. Gedurende die volgende ses dekades het die Mongole hul beheer oor die noorde uitgebrei en daarna hul aandag aan die suide van China, wat hulle verower het met die nederlaag van die Nan (Suidelike) Song -dinastie in 1279. Die finale konsolidasie was onder die kleinseun van Genghis, Kublai Khan (regeer 1260–94).
Die Mongoolse dinastie, wat in 1271 die naam van die Yuan geword het, het 'n administrasie in Chinese styl op die been gebring met 'n gesentraliseerde burokrasie, politieke onderafdelings en 'n gerasionaliseerde belastingstelsel. Yuan was die eerste dinastie wat Beijing (deur Dadu deur die Yuan genoem) hoofstad gemaak het, en het dit daarheen verplaas van Karakorum (nou in Mongolië) in 1267. Die Yuan het die Grand Canal herbou en die paaie en posstasies in goeie orde geplaas, en hul heerskappy val saam met nuwe kulturele prestasies, waaronder die ontwikkeling van die roman as literêre vorm. Die omvang van die ryk het gelei tot 'n meer uitgebreide buitelandse handel en buitelandse omgang as op enige ander tyd voor die moderne tyd.
Anders as ander heersers van China, is die Mongole nooit heeltemal gesiniseer nie, wat 'n belangrike faktor in hul ondergang was. Hulle het hul afsonderlikheid van die inheemse bevolking bly handhaaf en buitelanders, soos die Europese reisiger Marco Polo, gebruik om die regering se burokrasie te beman. Opstand in die middel van die 14de eeu het gelei tot die finale omverwerping van die Yuan in 1368, wat dit die kortste geleefde dinastie van China gemaak het. Die administratiewe sentraliteit van die Yuan is voortgesit deur die opvolgende Ming (1368–1644) en Qing (1644–1911/12) dinastieë, wat aan die latere Chinese regerings 'n meer outoritêre struktuur gegee het as dié van vorige Chinese dinastieë.
Arabies-Moslem-tydperk (begin in 642 nC)
In 642 n.C. Arabiese taal en kultuur Egiptiese taal en kultuur vervang. Egipte was een van die Islamitiese wêreld se kulturele en intellektuele sentrums. 'N Opeenvolging van kalifate regeer Egipte totdat Napoleon Egipte verower het. Op hierdie tydstip het geleerdes die belangstelling in die taal en kultuur van Egipte weer laat opvlam. Vandag is die Arabiese nasie Egipte 'n toeristebestemming vir diegene wat belangstel in die geskiedenis van Egipte.
Klik hier om meer te wete te kom oor die Val van antieke Egipte
Copyright 2021 \ Was daar bekende koninklike dinastieë wat nie op een of ander manier godsdienstige mandaat vir hul heerskappy genoem het nie?...