Voedselkritikus William Sitwell het bedank as redakteur van Waitrose se in-huis tydskrif ná 'n ry oor sy verstommend vijandige reaksie aan 'n vryskutjoernalis wat 'n reeks artikels oor veganisme voorgestel het.
A verklaring Van die voedselkleinhandelaar het gesê dat John Brown Media - wat die Waitrose & Partners Food Magazine produseer - aangekondig het dat Sitwell met onmiddellike effek as redakteur van Waitrose & Partners Food Magazine gaan stap. Die verklaring het bygevoeg:
In die lig van William se onlangse e-pos opmerkings, het ons aan John Brown Media gesê dat ons glo dit is die regte en behoorlike skuif. Ons sal saam met hulle werk om 'n nuwe redakteur vir die tydskrif aan te stel. Ons het vir amper 20 jaar 'n verhouding met William gehad en is dankbaar vir sy bydrae tot ons besigheid oor daardie tyd.
Die ry het uitgebreek nadat die vryskutjoernalis Selene Nelson 'n reeks op "plantgebaseerde resepte" aan die tydskrif gegee het, gegewe die styging in gewildheid van veganiese produkte in die afgelope jaar. Waitrose, soos baie Britse supermarkte, het onlangs uitgebrei sy veganistiese produkreeks en, as Sitwell se eie artikel In The Times in Januarie het 2018 opgemerk - in minder as verwelkomende terme - die aantal veganiese kookboeke wat beskikbaar is, het ook aansienlik gegroei.
Nelson se voorstel was dus perfek. Sitwell se reaksie was egter beslis buite-sleutel:
Hoe gaan dit met 'n reeks om vegane dood te maak, een vir een. Maniere om hulle te vang? Hoe om hulle behoorlik te ondervra? Ontbloot hul skynheiligheid? Kragvoeding vir hulle vleis? Maak hulle biefstuk en drink rooiwyn?
Aangesien veganisme steeds meer gereeld in die daaglikse lewe ervaar word, word die stereotypes van veganers nie meer gereken soos hulle ooit gedoen het nie. Anti-veganiese media vyandigheid is niks nuuts nie. Sosiologiese navorsing gepubliseer in 2011 gedokumenteer hoe Britse koerante die veganisme deur middel van bespotting diskrimineer, met vegane wat stereotipeer word as kwaad, militant, selfverloënend, sentimenteel, faddy of vreemd. soos meer mense probeer veganisme, ontmoet vegans en ontmoet veganistiese produkte en praktyke in die daaglikse lewe, hoe meer doof doof hierdie stereotipes klink.
Sitwell se vitriol-kontraste merkbaar met die beleefde selfbeheersing van Nelson se dupliek, waarin sy ironies belangstelling uitgedruk het "om te ondersoek waarom net die vermelding van veganisme sommige mense so vyandig maak." Die uitruiling is waarskynlik emblematiese van die kontemporêre plaag van geregtigde woede wat openbare diskoers vergiftig wanneer die reg uitgedaag word, maar beleefd.
Een aspek van bedreigde geregtigheid in 'n nie-veganiese samelewing is die vermoedde reg om die liggame van ander diere te verteer. In daardie konteks, navorsing het voorgestel dat vegane vinnige verdedigingsvermoë onder nie-veganismes deur 'n versuim om op 'n morele kwessie aan te spreek, te impliseer. Onopgeloste skuld speel uit langs 'n kontinuum wat wissel van 'n mens se nie-veganiese praktyke as 'gematigde' ('Ek eet nie veel vleis' nie] tot woede en vyandigheid teenoor veganers (retories skiet die boodskapper, soos Sitwell blykbaar gedoen het) . Die omvang, styl en toon van hierdie verdedigende antwoorde is moeg bekend aan vegans.
Voedselpraktyke is sosiaal kragtige merkers van sosiale en kulturele identiteit, wat werklike of geïmpliseerde kritiek op hulle persoonlik maak en pynlik voel. Spesiale vleis eet is nou betrokke by die konstruksie van manlike identiteit. Uitdaging van die oorheersing van nie-veganiese praktyke bedreig die sosiale en kulturele identiteite wat die naaste van hulle afhanklik is.
Kritiek van Sitwell se e-pos het gelei tot die uitrol van 'n stereotipe vegan humourlessness. Ons het geskryf elders oor hoe humor in populêre kultuur gebruik word om onderdrukkende magsverhoudinge af te dwing. Om die uitdrukking van onderdrukkende magsverhoudinge voor te stel, as "humor", poog om dit teen kritiek te isoleer, maar ons moet waaksaam wees vir die sterkte en kragdinamika van sulke "grappies".
Sitwell se eie aanvanklike verontschuldiging het die etiese basis van veganisme self geweier: "Ek is lief vir en respekteer mense van alle aptytes, of hulle vegaan-, vegetariese of vleiseters is - wat ek weekliks weekliks deur my skryf, redigering en uitsaai wys." Veganisme hier is gereduseer tot 'n smaakvoorkeur of verbruikerswêreld - net een dieetopsie onder verskeie - eerder as 'n etiese imperatief wat daarop gemik is om die menslike uitbuiting van ander diere uit te skakel.
In sy aanvanklike reaksie sê Sitwell dat sy vorige "goeie gedrag" bewys is dat hierdie onlangse episode nie verteenwoordigend van sy houding is nie en dat hy verskoning vra vir die oortreding wat deur ander aangeneem word, eerder as sy aanstootlike aksie. Maar hy weier om verantwoordelikheid vir sy eie gedrag te aanvaar. Daarbenewens bied dit 'n handboek voorbeeld van 'n slagoffer-blameer nie-verskoning, in hierdie geval deur nog 'n anti-veganistiese stereotipe te gebruik - oormatig: "Ek vra baie om verskoning aan enigiemand wat aanstoot neem of ontstel het." Vegans die ongespesifiseerde "enigiemand") is implisiet geprompel om aanstoot te neem, terwyl Sitwell se eie optrede retories geposisioneer is as eintlik onskuldig (as onskuldig "as 'n" grap ").
Die grap het sy werksomgewing Sitwell gekos. Maar sy uitbarsting het ten minste die geleentheid oopgemaak vir 'n paar eerlike besprekings oor waarom veganisme, soos baie ander progressiewe sosiale bewegings, sulke aggressiewe reaksies stimuleer.
Kate Stewart, Hooflektor in Sosiologie, Nottingham Trent Universiteit en Matthew Cole, mede-dosent, Die Ope Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Hoekom Vegans Inspireer Vrees En Loathing Among Meat Eaters