Brittanje het hom vóór die bekragtiging van die VN-komitee se voorstel aan die land onttrek. Dit het in Mei 1948 plaasgevind en David Ben-Gurion, die leier van die Joodse gemeenskap in Palestina, het die gaping gevat en ’n Joodse staat Israel geproklameer. Hierdie optrede het die omringende Arabiese state dwars in die krop gesteek en gevolglik breek oorlog uit tussen Egipte, Jordanië, Sirië, Libanon en Irak aan die een kant en die pas verklaarde staat Israel aan die ander kant (Caplan 2010:111–9). Sedert daardie jaar was daar verskeie groter en kleiner oorloë en bly vrede in Palestina ’n ontwykende ideaal. So ook die moontlikheid om die land in twee te verdeel – ’n deel vir die Joodse inwoners en ’n deel vir die Arabiese inwoners.
Die vooruitsig dat die mandaatgebied verdeel sal word, lyk al meer onbereikbaar te wees – veral omdat die opeenvolgende Israeli-regerings meer en meer gebiede wat oorspronklik aan die Arabiese inwoners toegesê was, beset.3 Tans beset heelwat Joodse setlaars die Wesoewer, wat na regte Palestynse gebied is, en lyk die Palestynse landkaart soos die destydse Tswana-tuisland bekend as Bophuthatswana. Dit is geen wonder dat daar na Israel as ’n apartheidstaat verwys word nie, maar die ooreenkoms tussen Israel en die Suid-Afrikaanse apartheidstaat behels véél meer as die lappieslande wat tussen ander gebiede geleë is.4
Donald Trump se aankondiging einde 2017 dat die VSA voornemens is om sy ambassade Jerusalem toe te verskuif om sodoende uitvoering aan ’n vroeëre VSA-besluit te gee dat Jerusalem wel die hoofstad van Israel is,5 het die Palestyne (en ander Arabiese burgers) die harnas ingejaag. Die besluit is wêreldwyd gekritiseer. Die meeste VN-lidlande het tydens ’n sitting van die Algemene Vergadering teen die besluit van die VSA gestem.