GESKIEDENIS VAN HUMANISME IN ANTIEKE GRIEKELAND - ATEÏSME EN AGNOSTISISME - 2022
Geskiedenis van humanisme met antieke Griekse filosowe
Alhoewel die term "humanisme" eers in die Europese Renaissance op 'n filosofie of geloofstelsel toegepas is, is daardie vroeë humaniste geïnspireer deur die idees en houdings wat hulle in vergete manuskripte uit antieke Griekeland ontdek het. Hierdie Griekse humanisme kan geïdentifiseer word aan die hand van 'n aantal gedeelde kenmerke: dit was materialisties deurdat dit verduidelikings gesoek het vir gebeure in die natuurlike wêreld, dit het 'n vrye ondersoek waardeer deurdat dit nuwe moontlikhede vir spekulasie wou open, en dat die mensdom dit waardeer. dit het mense in die middelpunt van morele en sosiale bekommernisse geplaas.
Die Eerste Humanis
Miskien is die vroegste persoon wat ons in 'n sekere sin 'n 'humanis' kan noem, Protagoras, 'n Griekse filosoof en leraar wat in die 5de eeu vC leef. Protagoras het twee belangrike eienskappe vertoon wat tot vandag toe sentraal bly in die humanisme. Eerstens blyk dit dat hy die mensdom die beginpunt vir waardes en oorweging gemaak het toe hy sy nou beroemde stelling "Die mens is die maatstaf van alle dinge" opgestel het. Met ander woorde, dit is nie die gode waarna ons moet kyk wanneer ons standaarde stel nie, maar eerder na onsself.
Tweedens was Protagoras skepties ten opsigte van tradisionele godsdienstige oortuigings en tradisionele gode - in werklikheid soveel dat hy van onskuld beskuldig is en uit Athene verban is. Volgens Diogenes Laertius het Protagoras beweer dat: "Wat die gode betref, ek het geen manier om te weet dat hulle bestaan ​​of nie bestaan ​​nie. Vir baie is die struikelblokke wat kennis belemmer, sowel die onduidelikheid van die vraag as die kortstondigheid van die menslike lewe . " Dit is 'n radikale gevoel selfs vandag, minder as 2500 jaar gelede.
Protagoras is miskien een van die vroegste van wie ons rekords het van sulke kommentaar, maar hy was sekerlik nie die eerste om sulke gedagtes te bedink en dit vir ander te probeer leer nie. Hy was ook nie die laaste nie: ondanks sy ongelukkige lot deur die Atheense owerhede, het ander filosowe van die era dieselfde streke van humanistiese denke nagestreef.
Hulle het probeer om die werking van die wêreld vanuit 'n naturalistiese perspektief te ontleed eerder as as die willekeurige optrede van die een of ander god. Dieselfde naturalistiese metodologie is ook op die menslike toestand toegepas, aangesien hulle probeer het om estetika, politiek, etiek, ensovoorts beter te verstaan. Hulle was nie langer tevrede met die idee dat standaarde en waardes in sulke lewensareas bloot van vorige geslagte en / of van die gode afgestaan ​​is nie; In plaas daarvan het hulle probeer om dit te verstaan, te evalueer en vas te stel in watter mate een van hulle geregverdig was.
Meer Griekse humaniste
Socrates, die sentrale figuur in die dialoë van Platon, haal tradisionele posisies en argumente uit, en onthul hul swakhede terwyl hy onafhanklike alternatiewe bied. Aristoteles het probeer om standaarde nie net van logika en rede nie, maar ook van wetenskap en kuns te kodifiseer. Democritus argumenteer vir 'n suiwer materialistiese verklaring van die natuur en beweer dat alles in die heelal uit klein deeltjies bestaan ​​en dat dit die ware werklikheid is, en nie 'n geestelike wêreld buite ons huidige lewe nie.
Epicurus het hierdie materialistiese perspektief op die natuur aangeneem en dit gebruik om sy eie etiese stelsel verder te ontwikkel, met die argument dat die genot van hierdie huidige, materiële wêreld die hoogste etiese goed is waarna 'n persoon kan streef. Volgens Epicurus is daar geen gode om ons lewens te behaag of wat ons lewens kan bemoei nie - wat ons hier en nou het, is alles wat ons moet bekommer.
Natuurlik was die Griekse humanisme nie bloot geleë in die beelde van sommige filosowe nie - dit kom ook tot uiting in politiek en kuns. Byvoorbeeld, die beroemde begrafnisoorlewering wat in 431 vC deur Pericles gelewer is as 'n huldeblyk aan diegene wat gesterf het gedurende die eerste jaar van die Peloponnesiese oorlog, noem geen gode of siele of 'n hiernamaals nie. In plaas daarvan beklemtoon Pericles dat diegene wat doodgemaak is, dit gedoen het ter wille van Athene en dat hulle sou voortleef in die herinneringe aan sy burgers.
Die Griekse dramaturg Euripides het nie net Atheense tradisies versadig nie, maar ook die Griekse godsdiens en die aard van die gode wat so 'n groot rol in baie mense se lewens gespeel het. Sophocles, 'n ander dramaturg, het die belangrikheid van die mensdom en die wonderskap van die skeppings van die mensdom benadruk. Hierdie is maar enkele van die Griekse filosowe, kunstenaars en politici wie se idees en optrede nie net 'n breuk uit 'n bygelowige en bonatuurlike verlede verteenwoordig nie, maar ook 'n uitdaging vir die godsdienstige gesagstelsels in die toekoms inhou.
Godsdienstige Sienings : Geskiedenis van humanisme met antieke Griekse filosowe © 2019. All Rights Reserved.