As u die woord “kanker” hoor, is die fisieke aktiwiteit waarskynlik die laaste ding waaraan u dink. In werklikheid dink die meeste van ons aan kanker as 'n doodsvonnis. Behandeling teen kanker laat baie mense sleg voel en die newe-effekte van die behandeling sluit in moegheid, angs, naarheid, braking en pyn. Dit is dus nie verbasend dat mense wat met kanker gediagnoseer word, nie hul hardloopskoene of gimnasiumpak uitsteek nie.
Die persepsie van kanker as 'n doodsvonnis is verkeerd. Natuurlik sterf mense aan die siekte, maar die prognose vir baie mense wat met die siekte gediagnoseer is, is dit redelik goed.
Daar is op enige tyd ongeveer 25m mense leef met kanker in die wêreld. Baie mense wat met kanker gediagnoseer is, sal waarskynlik sterf iets anders. Dit beteken dat die miljoene mense wat gediagnoseer en behandel is vir kanker om 'n lang en gesonde lewe te lei 'n doel is om na te streef.
Fisieke aktiwiteit kan mense help om die bestuur van newe-effekte van kankerbehandeling. Om fisies aktief te wees tydens en na die behandeling verbeter kardio-respiratoriese fiksheid, spierkrag, liggaamlike welstand, lewensgehalte, en verminder moegheid, angs en depressie.
Mense wat fisies aktief is na kanker, is ook meer geneig om dit te doen leef langer as diegene wat nie fisies aktief is nie, veral nie na borskanker, kolonkanker en prostaatkanker nie. Gesondheidswerkers beveel wêreldwyd aan dat mense wat met kanker gediagnoseer word, fisies aktief raak.
Tog is die meeste mense, tydens en na die behandeling van kanker, nie fisies aktief nie. Eintlik mense verminder hul hoeveelheid liggaamlike aktiwiteit na 'n kankerdiagnose en behandelings.
Om die gesondheidsvoordele van fisieke aktiwiteit te verkry, beteken nie dat u marathons moet hardloop of yster moet pomp nie (hoewel sommige mense na die behandeling van kanker redelik gelukkig is met lewenskragtige liggaamlike aktiwiteit).
Die aanbevole bedrag van fisieke aktiwiteit vir mense met kanker is dieselfde as vir die algemene publiek: 150 minute fisieke aktiwiteit met matige intensiteit elke week. Dit kan opgedeel word in ongeveer vyf vinnig staptogte per week. Spierversterkingsoefeninge word ook aanbeveel. Behandeling kan mense egter regtig benadeel en hulle moet nie sleg voel as hulle nie die aanbevole hoeveelheid kan doen nie.
Dwelms kan dit moeilik maak. Shutter
Een rede vir die afname in aktiwiteit by mense met kanker is dat dokters en verpleegkundiges gee selde raad oor fisieke aktiwiteit vir pasiënte, so dit is verstaanbaar waarom mense nie fisiek aktief is ná 'n kankerdiagnose nie. En baie van ons glo steeds dat as u siek is, u moet rus.
Daar is natuurlik ander hindernisse om fisiek aktief te wees buiten 'n gebrek aan inligting en advies van onkoloë. 'N Belangrike hindernis in die meeste lande is die gebrek aan voorsiening van kankerrehabilitasie om fisieke aktiwiteit te bevorder en te ondersteun.
Dit alles is nie om medisyne teenoor liggaamlike aktiwiteit te polariseer nie. Dit is ook nie 'n fisieke aktiwiteit nie, want dit is 'n wondermiddel vir al die probleme wat mense tydens en na die behandeling van kanker ondervind. Tog is dit baie voordele vir die gesondheid dat u liggaamlik aktief is tydens en na kankerbehandeling. Dit is waarom dit belangrik is vir mense wat met kanker gediagnoseer word om oefening as medisyne te bevorder.
Benewens die verkryging van die beste moontlike mediese behandeling, moet mense ook die beste moontlike oefenbehandeling kry.
Gill Hubbard, Leesbundel in Kankerversorging, Universiteit van Stirling
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Fiksheid en oefening > Waarom kanker en oefening meng?