Erna Jo - Rosslyn Press Publishers
Non, je ne regrette rienSo kom ek dan om.Kyk, ek is kaalvoet,mens het nie skoene nodigop hierdie laaste vlug nie,(the grief doesn't last, it is gone, I forgot the past) ek duik die ewigheid in,my lyf ‘n wapperende monoloogin hierdie blou kaats van glasas ek my asem in verdiepings meet,in die suising van my vryvalalles wat belangrik was vergeet(it is something quite new like nothing I've known)en ek krimp al kleiner in my lyftot een laaste polsende besef:(no regrets)dood is dinamies in die lug.
Post-traumatiese stressindroomdood is immers net‘n ander manier van asemhaal:hoor hoe my stilte snak na klankkyk hoe stuit my traneen roes aan my binnewande vas voel hoe klots my hartteen my eindelose ribbekasas ek ou oorloëherlewend wil ontrym in klakkelose verse,met rustelose bene naglank vlug voor die geweldvan vuisvoos verdrieten dromend stom verklarings aflêin kil kantore waar uniforms harder praatas die lywe binne-indaarom stotter ek verby my oëverby my keelmy borsverby die spieëlen al die hande wat oningelig wou troosek slaan my oë op in isolasieen my hulp kom van die woorde:ek kan jou nie liefhê niein dié gedig kan ek nie huigel nie
Poste Restante Jy weet nie, jy weet nie, al die dinge is net behuising en bestaan: jy dink jy leef tussen baksteen en beton, rooi en groen teëldakke (in Woodhill het iemand ‘n sinkdak opgesit) agter glas en gordyne, met ‘n hond of twee voorstedelik, duiwemis by die voëlbak, die ergernis van hadidas wat die honde se kos opvreet, en moenie vergeet van die verdomde palms langs die swembad nie, (die goed gooi nie eers ‘n ordentlike skaduwee nie) en die onontbeerlike tv-remote – verveling moet ook gereguleer word maar jy lééf in die middel van jou are in ‘n obskure kosmos vol geheime name en in jou stil en suiwer kern die kennis van goed en kwaad. Dié afgrond is jou adres, hier is waarheid oer en onverdeeld op hierdie skurwe lip kry droom en angs ‘n ander kleur
Oor Klein Koos van Aarde Hy weet niks meer nie, net dat woorde soos ou blare vlam kan vat en brand tot daar waar mens nog oer en groen, onbekende trillings is. Op kinderfoto’s lag sy wange stil en glad soos spoelklip, nou is sy gesig ‘n oopgroefmyn, lag en huil weerskante ín gekerf om te wys hy het met drif geleef. Hy weet niks meer nie, net dat ou hout ophou brand, kole gloei en onvermydelik blus, liefde later net ‘n ou gewoonte is Herhalende versSy hou nie van September nie.Dis of haar hart terugkrimp tot botsel bloed,sy weer in nog ‘n kring uit loop – weg van, terug na als wat sy onthou:soos ‘n gedig, ‘n wilde vers in ‘n digter se vingers kom,so was sy toe hy haar roep – eers voet vir voet, sku vir die vuur en olie in sy hande,later los in haar ritmiese ontknoping.Hy en sy het op die donker se gewrig gedans,riele vasgetrap tot die nag breekin sy sloten lig op die afgrond skyn.Toe kry sy hom liefmaar sy naam was klaar in klip geskryf.Sy gaan alleen die lente in. Delirium“It is amazing how complete is the delusion that beauty is goodness” ― Leo TolstoyMy land is ‘n sonbesie, haar lied ‘n skril vliegop die lippe van die kleintjies.Agter die note kerm die voorgeeste in die tromme,huil die mbiras oor ons wat die kore versaak het.Kom, ruk die stiebeuels by my ore uit,rol ‘n doofheid in die komme van my ore, die wit van branders op die rotse dat ek stom word onder die geraas.Ek hoor nie die grom van hakke se misnoeëop die sypaadjies nie.My land is vaal onder die stof van my gewete:pluk af die leisels van die plat berg se houvasop my verledeen lei my aan die neus.Maak my kieste vol met die woorde van my paen die pa daar voor hom,voer my dat ek weer my tande kan breekop die pêrels in die orakels se oë;trek ‘n stink, dun vlies oor my derde oog, laat die skille oor my brein groeitot die rommel in my lobbe teen my skedel klop.Kleur my hare wit, ek wil my wysheid inverbeel,nié sien hoe dik en slymerig die wêreld slukaan sy belydenisse nie.Dra my die winter in, weg uit hierdie konsentriese toeristekamp.Maak die velde van my kinderjare oop,toe alles wat mooi was, goed was.
Maradeesdae plooi sy haar mondin vroom geliefde gemeente-vouemaar niemand weetdat sy ‘n haan drie maal in haar eie stem hoor kraai het nieniemand hoorhoe die sleepstem van selfverwytaan haar tande knaag nieniemand sien hoe suur mens se speekseljou verhemelte kan skuur niedie Here weet alleendis bitter om dié aalwyn te herkou Droomvangerdroomvanger, gaan haal my lief:hy wat in die eonstussen sterre en atome leef – so onbereikbaar verso naby soos my asem,selfs in my slaap is hy ‘n eggolose silhoeët,kontoere sonder lynedroomvanger, hou vas my liefkyk hoe onrustig bloos die maan en frons verby die storms in sy wange,my oë is vol uile ek huil fladderende jeremias sonder sandale in die donker,hulle unisex geheimevol voorbodes en heiligskennis droomvanger, laat los my liefen vertel vir homdie nag kwyn agter gordyne,hoe aards, hoe bloederig lub-dub my hart,die pyn van kennis is enkelringemaar kyk, ek gee my eie kwantum treë:tussen skelet en senings en rou arehet die reën tog weer gekom Purple shadow The wind whispers dead words in her lap, pushing lies and broken sentences beyond her understanding, past his right hand feigning impotence on the pale blue tablecloth, his palm turned away from her distress, four knuckles stacked against their past. He crosses his legs to ward her pleas off, one foot tap-tapping to his restless tune, confident in its leathered indulgence, mocking guilt and yesterday’s bouquets. She hangs onto her collarbones, hiding in the purple shadow of the pepper tree they planted way back when bees still married flowers, then he drives the last nail home, tearing through their paintings of cocktailed conversations. She gasps and exhales dust as he gathers up a whirl wind and turns the garden into leavesMasakhane Vanoggend is die koppies rooi, grond en klip rooi soos die kennis van kwaad, soos yster, gruwelik en polsend in ons monde, op ons tonge die drif van stofopgesweep deur voete, ritmies, malend, taalloos stamp ons die lewe onder ons sole uit: ons kele klem ons voete se klanke vas. Ons word ’n gety, ‘n golf van vrees, ‘n vreesaanjaende massa moed. Wat in die maag is, loop by die oë uit. Ons tande flits, flits in die son, ons hande vuis om die son: die son is bloed, die son trek water op ons wange. Hoe steek ‘n mens die winter oor as honger aan jou ingewande knaag soos ons aan die ingewande van die aarde knaag, soos ons aan die ingewande van geweld wil knaag, met rubberkoeëls en masjiengewere aan die vrede beitel tot die stilte kraak. Lewe loop rooi spore in ons are. Ons loop koud en warm uit op die grond, steek die winter met rooi hande oor. Religious S & M This night speaks for itself: its darkness a studded glove you howl against, the moon and stars our captured audience. I am a storm that rides the earth:as my whip races down to meet your submissive flesh you cry out at its exquisite licks, begging for mercy, praying that this pelting rain will never stop. Aroused now, you tremble, tied up by your faith
Marilyn Monroe Olimpus het na Los Angeles verskuif, toe kom jy en word in camera godin, maar die kollektiewe mond trek skeef as sterflinge gode word. Kyk, dié wulpse wond bloei ook by die sye uit, jou oë weet dat gode in hulle dertigs sterf. Toe sluk jy maar die bitter pil.
die mond is ‘n diefdie mond is ‘n dief, my lam,in die nag is daar nie woorde nie,net die mag van handeen die klam gelykenis van jou lyf en mynekan ‘n wond so woedend in die donker bloei en teen sy ritme rebelleersoos jou hart, my lam,as jy knersend deur jou drome sweetof soos myne – as ek die stilte nie oorleef nie
Roepvuurlater, toe stompe soos ou gesprekke sis en knetter en lig uitstoot,het ons eers stil gesit,jou mond en handedie ver paaie van jou oë gevolg.Toe begin jy praatoor niks, oor sommer net,asof jou keel die nag kon los beduie,en ons sirkel óm iets oud soos brood en wyn en vuur,en jy voer die vlammelos velle uit ‘n boek volkort verhale en geskiedenis,ek skuif my woordelinks en regsom die sterre te weerspreek.Toe die kole sterfhet ‘n jakkals na ‘n maat geroep