Boonop het die Potchefstroomse stadsraad, waaraan die stadion behoort, die afgelope twee jaar nie ’n finansiële bydrae gelewer nie terwyl die Luiperds ook die gerief byna kosteloos met die Jomo Cosmos-sokkerspan moes deel.
Hoewel toerspanne dit gehaat het om op ’n klipharde Olënpark teen die ewe klipharde Mielieboere op ’n yskoue wintersmiddag te speel, het hulle almal met nostalgie na dié tradisieryke besoek verwys.
Vir ’n rugbyskrywer was Olënpark, net soos die ou Loftus en Landsdowne Road in Dublin, ’n kroonjuweel, met sy lae, donker dak, rye en rye staal- en houtsitplekke en die klein telbord aan die oorkant van die veld.
En, o ja, voordat ek vergeet, wat die Weste betref, dra altyd ’n das en baadjie en moenie aan die verkeerde kant van die Pous beland nie.
Hy het my raad oor vier dinge gegee: “Breek altyd die rit na Potchefstroom op in twee (hoewel dit skaars 100 km ver was). Stop by die Kraalkop-hotel aan die linkerkant van die pad vir iets te ete en drinke, want die pad kan maar rof raak. Dan moet jy vir my 2 kg wors by die slaghuis net ’n paar kilometer anderkant Kraalkop aan die regterkant van die pad koop.
Op sy dag het Olënpark gasheer gespeel vir etlike gróót spanne. Onder meer het die All Blacks in 1976 daar besoek afgelê en die Britse Leeus in 1980.
Olënpark se persbank was tussen die toeskouers. Al verskil was dat jy ’n blad voor jou gehad het waarop jy jou aantekeninge kon maak. Daar was altyd ’n beterweterige toeskouer wat na jou geloer het en ’n flouerige grappie gemaak het.
Skuins voor jou het die seisoenkaartjiehouers gesit, die legendes van Wes-Transvaalse rugby, soos die Tromp-gesin: oom Jan Tromp, Mevrou Tromp, oom Jan se broer Niek Tromp, Kleinjan Tromp (hy was toe nog op skool) en die ander broers en susters. Hulle het jou almal ’n stewige handdruk gegee en die kinders het jou as “Oom” aangespreek, terwyl jy eintlik nog nat agter die ore was.
Daar het jy jou vasgeloop in die drie Claassen-broers, professor Johan, Wilhelm en Ernst, wat saam in meer as 100 wedstryde vir die Luiperds gespeel het.
En dan, die heel grootste oomblik, wanneer die seremoniemeester die teken gegee het vir die foelie om verwyder te word en vir die kroeg om oopgemaak te word.