Lodging | SkalkSkryf
Oktober 19, 2014 deur Louwie Of dan: Die absolute vreugde daarvan om laataand lêplek te soek in die vreemde.
Omdat jy nie weet waar jy jou gaan bevind as die son begin sak nie, kan jy nie vooraf slaapplek bespreek by ´n gastehuis of hotel of herberg nie. Dus voeter jy die vlaktes in en hoop vir die beste.
En tog; man moet altyd probeer vooruit beplan. Man kan mos nie als aan die noodlot oorlaat nie. Man moet mos in beheer wees, altyd. Vroegdag op pad. Naby sy eindbestemming gewaar hy ´n bordjie wat beduie van Mountain Lodge. Hy is reeds laat vir sy afspraak, maar eerste dinge kom eerste. Man moet ´n bed hê om op te slap as die son sak.
Volg die tweespoor paadjie die bosse in agter die bed aan. Na omtrent elf kilometres van onheilige slegte grondpad is daar nog geen teken van ´n “Mountain” nie, en ook nie van lodge nie. ´n Verdwaalde bordjie wys uiteindelik Taxidermis/Lodge 3.5 km. En net daar draai hy om en ry weg. Nee hel man, as man wil slaap wil hy nie halfpad Kaap toe ry op ´n tweespoor pad nie.
Kom laat by die Afpsraak. Verduidelik. Drink koffie. Daar word gelamenteer oor die droogte, oor die politiek, oor die goeie ou dae en weer oor die droogte, of so neem hy aan want hy kan geen word hoor wat die man mompel nie. Nou en dan sê hy ja, dan sê die man nee en kyk hom verbaas aan. Toe dit klink of die politiek en die droogte weer as besprekingspunt aan die beurt kom sê hy hy is eintlik haastig, hy het nog ´n afspraak om na te kom, en dankie vir die koffie.
Dit moes weer ´n geval van swak tydsberekening gewees het waar die man se droewige betoog in die middel van sy sin brutaal kortgeknip is, want hy lyk weer erg verbaas oor die skielike aankondiging van afskeid en vertrek. Hande word geskud. Dank word betuig vir koffie en beskuit, en die man bly verbaas op sy stoep staan en kyk hoe sy besoeker, vrolik wuiwend in ´n stofwolk die plaas verlaat.
Die volgende afspraak is met ou oom van naby die tagtig wat die afgelope dekade of twee baie entoesiasties ´n verwoede geveg om oorlewing op sy plaas veg. Die outannie het ´n kraak in die stem van swaarkry, en ´n vonkel in die oog van blymoedigheid al is haar dae getel. Haar skalkse fluisteringe gaan weereens by hom verby, maar die vreugde waarmee die vertellinge gedoen word en die glimlag wat aan die mondhoeke trek verbly sy gemoed en hy lag saam waar dit lyk of dit moet. Sy is dierbaar. Hy is biekie doof.
Daar word koffie gedrink en beskuit geëet. Die beskuit het ´n vreemde smaak wat hom effe naar maak, daarom voer hy dit vir die hond wat aan sy voete sit. Weereens draai die boer se gesels om droogte, politiek en ´n lesing oor hoekom die natuur is soos dit is, en gelos moet word om so te wees. En kinders wat nie wil boer nie (of dalk wil boer, hy kan nie mooi uitmaak watter een nie), en ape en wolwe wat verwoes (en vreemd genoeg, nie gelos moet word om te wees soos hulle is nie, maar uitgewis moet word omdat hulle is wat hulle is). Daar is ´n verduideliking vir waarom die wolf moet vrek en die dooie aap aan die boom moet hang, maar driekwart daarvan kan hy nie hoor nie, en die res maak nie vir oningewydes in boerefilosofie enige sin nie.
Later word daar gegroet en seënwense wedersyds oor mekaar uitgespreek. Dank word betuig vir koffie en beskuit, en hy verlaat die twee eensame, goeie ou mense wat duidelik deeglik onder die indruk van hulle geleende tyd lewe en heel vrolik besig is om haastig die laaste dingetjies wat gedoen moet word gedoen te kry voor die sekelman die oes kom invorder. Dit lyk nie of hulle teensinnig sal wees om die ewige rus in te gaan nie.
En toe begin die soektog vir ´n tydelike rusplek vir die nag in alle erns. Die eerste plek wat raakgery word is ´n deftige “Green” something something lodge met niemand van enige kleur by Ontvangs nie. Kennisgewing sê lui die klokkie. Klokkie word gelui, en weer gelui, en weer sonder enige reaksie. Miskien loop die (groen?) ontvanger by ontvangs sodra die lodge vol is? Toe loop soek hy verder.
Die volgende herberg is weer “Green iets-iets Lodge“. Die dorp is heel behep met groen, lyk dit. Maar man gee nie om watter kleur die bed of die laken of die ontvanger by ontvangs is nie. Solank hy kan skuinslê vir die nag is hy heel gelukkig dankie. Die lodge (die Afrikaners noem mos al hulle gastehuise en jagplase op Ingels “Lodge”. Hunting Lodge, Safari Lodge, Guest House, Bed & Breakfast Lodge, en dan kla hulle dat die regering hulle taal vermoor!)
Hoe ook al, hierdie groen lodge lyk soos ´n tronk, maar net sonder die tralies. So ´n bietjie derdewêrelds. En ook hier is ontvangs (´n redelik onsindelike hokkie van ´n plek met een kaal gloeilamp wat van die dak af hang) sonder ´n ontvanger. Lui die klokkie, beduie die kennisgewing ook weer. Hy doen dit en val amper op sy rug van skrik toe daar ´n dawerende klokkespel losbars en galmend die straat af rol. Sweerlik sal dit die dooies in die begrafplaas ´n paar strate verder af laat regop sit. En toe gebeur daar niks. Die dooies het moontlik gewip van die skrik, maar by die lewendes was daar geen teken van lewe nie. Toe gaan soek hy verder.
Hy onthou van ´n plek waar hy voorheen oorgeslaap het. Die naam het iets met ´n Tarentaal of ander gevoëlte te doen. Dis iewers op die plotte en was vlooiloos en nie te onaardig nie. Ry daarheen. Langs die pad is daar ´n bordjie wat beduie van ´n lodge in ´n kasteel of ´n kasteel in ´n lodge of so iets. Dit klink heel interessant en hy gaan kyk. Hou voor indrukwekkende hekke voor ´n indrukwekkende (fop) kasteel stil. Net toe kom daar twee jong manne met strikdas en manelpak hand aan hand by die voordeur uitgestap. Genade tog. Hy het nog nooit in sy lewe ´n strikdas of manelpak besit of eers gehuur nie, en nou is man vol stof, beesmis en sweet. Daar is geen manier hoe hulle hom by so ´n plek sal laat inboek nie. Nie sonder dat hulle hom eers geskrop, geborsel, ontluis en gepoets het nie, en daarvoor sien hy nie kans nie. Veral nie as dit dalk ´n man gaan wees wat die skropwerk doen nie. Toe gaan soek hy verder.
Maar voor hy by die Tarentaal uitkom is daar weer ´n bordjie wat wys na een of ander “Bush Lodge”, en hy ry die bos in op soek na die lodge want dit klink meer na ´n plek wat vuil pelgrims met ope arms sal ontvang. Een bosmens ken mos ´n ander bosmens as hy hom sien (en ruik) en bied hom ´n koue bier aan om die stof mee af te sluk, of so dink mens. Hy ry berg op en berg af en die son sak. Hy ry deur die bos en oor klippe maar daar is geen teken van die beloofde lodge nie. Toe hy weer die hoofpad waarvan hy ´n lang tyd gelede afgedraai het op pad na die lodge net links van hom gewaar, toe gooi hy die handoek in en gaan soek na die Tarentaal. Man is nou vrek moeg. Man soek nou ´n nes om in te slaap.
Die Tarentaal is intussen opgegradeer. Die tuin is ´n groen lushof, of dan die deel van die tuin wat jy deur die swaar gegote ingangshek kan sien. “Blaas toeter om hek oop te maak” sê die bordjie teen die hek. “Hond byt” sê die bordjie se voetnota. Hy is nie lus om gebyt te word nie. Hy blaas toeter. Hek gaan nie oop nie. Blaas weer. Hek bly geslote. Bel die nommer wat by die naambord gegee word en kry sowaar antwoord. Maar die antwoord is nee, ons het nie plek nie. Vol bespreek vir die week, sê sy met ´n soet stemmetjie. Hy wonder of sy die beesmis en sweet kan ruik. Hy trek die deoderant kannetjie nader en bespuit homself deeglik voor hy wegry om verder te soek.
Hy vind nog ´n lodge, sommer ´n meneer van ´n plek, maar hy is vol moed, hy ruik mos nou al te lekker. Beesmis en stof gemeng met Old Spice is ´n verbetering op net beesmis en stof. Die plek is omring met ´n skansmuur van meters hoog, en met staal hekke maar geen klokkie om te lui nie. In die verte, agter die hekke is ´n bordjie wat wys “Reception”. Hy fluister “Open sessame” maar die hek wil nie wyk nie. Abra Kadabra wil ook nie werk nie. Hy wonder of mens sewe maal (of was dit sewentig maal sewe keer) om die plek moet loop en jou horing blaas sodat die mure kan omval sodat jy verdomp in ´n bed kan kom om te slaap. Dit kan tog wragtag nie so moeilik wees nie! Man is nou naby aan omval.
Per geluk sien hy in die skemerte aan die oorkant van die straat ´n beskeie advertensie vir ´n Guest House. Hy steek die straat sleepvoet van moeg soos die spreekwoordelike springkaan-in-die-dorre-woestyn oor en klop aan die deur. En daar gaan vir hom ´n bed oop. Enkel of ´n dubbel, vra die vriendelike ontvangster van moeë, vuil reisigers. Dubbel is twintig Rand ekstra, sê sy. Enkel is goed, sug hy. En sy sluit vir hom die poorte na ´n lieflike skoon bed toe oop. Hoe laat wil U (nogals U!) ontbyt nuttig?, vra sy sonder om ´n oog te knip of haar neus op te trek. Sewe dertig sal goed wees dankie, vlot die gesprek tot hier toe. Toe vra sy oor warm of koud, en hy sê hy hou van warm dankie en sy sê dit sal sestig Rand ekstra wees, en hy sê waaat? Sestig Rand vir wat ekstra? Sy kyk hom heel verbaas aan en sê hy het dan pas gevra vir die warm ontbyt en dis wat dit kos, en hy sê ooo, goed dan, dis reg so. Warm is goed. En toe vra sy iets van U eiers, en hy vra onthuts, wat van my eiers? En sy vra sag of hard? En hy sê heel ontsteld, waarvan praat jy? En sy sê vir U ontbyt. Sag of hard gebak? En hy sug van verligting en sê, sag asseblief, baie sag.
Toe loop sy en hy is dankbaar dat sy hom nie oor sy wors uitgevra het nie.
En toe gaan stort hy en klim in die bed. Dit was skuins na agt. En net na ses die volgende oggend maak hulle hom wakker en sê U ontbyt is gereed! Hy gaan sit by ´n tafel en wag vir “U” se warm ontbyt vir sestig Rand ekstra. Daar heers ´n doodse stilte in die kombuis. Daar is geen siel in sig nie. Later sien hy ´n warm skinkbord met ´n houer op en hy gaan stel ondersoek in. Lig die deksel en daar staar twee droog gebakte eiers hom met ´n verleë glimlag op hulle geel gesigies aan. Twee baie dun repies hard gebakte bacon lê in een hoek en twee grys weense worsies, beplooid soos ´n tagtig jarige ou man se jy-weet-wat vroeg in die oggend voor ontbyt, lê lepel in die ander hoek.
Man se aptyt dreig om hom net daar te verlaat, maar net voor aptyt die pad vat, onthou hy dat hulle gister net van koffie en beskuit gelewe het en dat hulle eintlik vrek honger is, en dat daar ´n lang dag van stof, mis, politiek, droogte en koffie en beskuit voorlê. Toe eet hy die verleë eiers en die baie dooie vark, maar laat die verlepte ouman-worsies met rus. Daar is perke aan wat ´n man bereid is om ses uur in die oggend te eet.
Dit reën liggies as hy self die swaar hekke oopstoot, die bakkie se neus in die rigting van die berge draai en die pad na die eerste plaas toe aandurf. Voor wag daar vir hom koffie en beskuit, en politiek en droogteversale en boerefilosofie. Die dag lyk lieflik.
Posted in Louwie | Tagged bosveld, Lodging, Louwie, reis | 2 Kommentaar	2 Responses
op Oktober 19, 2014 at 7:24 nm seegogga
o genade! was dit dalk ‘n Sondagaand?
op Oktober 20, 2014 at 9:51 nm Louwie
Nee Seegogga, tragies genoeg was dit in die middel van die week. By `n vorige geleentheid het ek vooraf plek bespreek en betaal (selfde dorp) en toe ek laat aand op pad is na die “Lodge” het hulle gebel en gesê hulle het nie vir my plek nie. toe moes ek inderhaas ander blyplek soek.
En toe het hulle die cheek om my later te vra om hulle te “rate” op hulle vlukse diens, op die Internet nogals! Ek het. Dit was groot pret.