Die onderverdelingsproses verskil afhangend van die situasie. Die eerste stap vereis dat ’n landmeter ’n kaart van die onderverdeling opstel. Daarna moet ’n aansoek by die minister ingedien word, saam met die onderverdelingskaart, waarna die nodige toestemming uitgereik sal word.
Aangesien dit ’n burokratiese proses is, kan die proses baie lank neem. Indien ’n eienaar dus onderverdeling oorweeg, sal dit wys wees om ’n kundige in die veld te nader.
Indien ’n produsent ’n gedeelte van sy plaas wil verkoop, moet hy/sy onthou dat die twee partye nie ’n geldige kontrak kan sluit voordat die minister se goedkeuring vir die onderverdeling ontvang is nie. Artikel 3(e) bepaal dat geen gedeelte van landbougrond, hetsy opgemeet of nie en hetsy daar ’n gebou op is of nie, verkoop of geadverteer mag word sonder die minister se skriftelike toestemming nie.
Dit beteken verder dat die partye ook nie ’n kontrak mag sluit met die opskortende voorwaarde dat die minister se goedkeuring eers verkry moet word nie. Die eienaar mag ook nie die gedeelte adverteer sonder die minister se toestemming nie. Daar mag dus geen voorlopige stappe geneem word nie. Indien dit wel gebeur, sal so ’n kontrak nietig wees.
Indien ’n produsent regte aan ’n persoon wil verleen, maar nie die plaas wil verkoop nie, kan hy/sy ’n gedeelte van die plaas uitverhuur. Artikel 3(d) bied inligting rakende die verhuring van ’n gedeelte van ’n plaas.
Indien die produsent sy/haar plaas vir tien jaar of langer uitverhuur, sal hy/sy die nodige toestemming moet verkry. ’n Langtermynhuurkontrak is ’n vorm van vervreemding, aangesien sekere regte aan die huurder verleen word. Dit is dus belangrik om in so ’n geval steeds die landbougrond te beskerm.
Tydens boedelbeplanning is dit belangrik om te spesifiseer aan wie die plaas bemaak word. Sou ’n produsent byvoorbeeld sy plaas aan sy twee kinders wil bemaak, beteken dit dat elkeen ’n helfte sal erf – dus ’n onverdeelde aandeel. Wet 70 bepaal egter spesifiek dat geen persoon ’n onverdeelde aandeel mag besit sonder die nodige toestemming nie. Onnodige probleme kan dus ontstaan wanneer die boedel beredder word.
’n Beter voorstel sal wees om die erf aan ’n maatskappy, waarvan elke kind ’n direkteur en aandeelhouer is, of aan ’n testamentêre trust te bemaak. Alternatiewelik kan die plaas verkoop en die opbrengs tussen die kinders verdeel word.
Hierdie artikel is slegs vir inligtingsdoeleindes. Melding word nie noodwendig van al die fynere nuanses gemaak soos uiteengesit in die bovermelde wetgewing nie. Hierdie artikel moet onder geen omstandighede as formele regsadvies beskou word nie. Vir meer inligting, kontak VDT Prokureurs by