Chris – Hoofstuk 7 | SkalkSkryf
« Chris – Hoofstuk 6
Verby die Land van Sorge »
Julie 8, 2013 by Louwie Hoofstuk 7
Op die trap van die kerksaal maak `n erg bedroewe ouderling armswaaiend sy verskyning. Dit is duidelik dat hy iets op die hart het wat hy dringend aan die begrafnisgangers wil oordra. Langs hom staan Oudominee en ook hy probeer aandag trek deur sy arms op en af te swaai. Die man met die jas bemerk die armswaaiende ouderling en waai vriendelik terug. Toe die ouderling aanhou om sy arms rond te swaai, haal die man selfs sy hoed af en waai vrolik daarmee in die rigting van die ouderling. Die res van die begrafnisgangers volg die voorbeeld van die man met die jas en waai vir die ouderling wat stadig besig is om rooi in die gesig te word.
“Broers en susters” sê die ouderling afgemete. “Broers en susters, dit is met spyt dat ek u moet meedeel, dat ek u moet meedeel dat …” Die ouderling se gemoed skiet vol en hy word ‘n slukkie tee aangebied. “Broers en susters, weens omstandighede buite ons beheer kan hierdie begrafnis nie nou onmiddellik voortgesit word nie. Namens die eerwaarde kerkraad moet ek u meedeel dat die kerk bespreek is vir ‘n troue wat sou plaasvind direk na die begrafnis. Weens onvoorsiene omstandighede” (en die ouderling kyk direk beskuldigend na die man met die jas en sy vriendin met die swart rok) “moet die begrafnisdiens …” (die ouderling kners merkbaar op sy tande om sy emosies in bedwang te hou) “… moet die begrafnisdiens uitgestel word. Die gaste vir die bruilof het reeds opgedaag en die bruidspaar sal dus eers in die eg verbind word voordat die begrafnis afgehandel kan word.”
“Gee hom `n ‘blowjob’,” skreeu PP weer baldadig van onder die boom af.
“Shit PP,” sê Izak omgekrap. “Kan jy jouself nie in toom hou nie man. Dis `n begrafnis hierdie, nie `n karnaval nie”.
‘n Gemurmel van verbasing en ontsteltenis trek deur die teenwoordiges, maar voordat die ouer garde protes kan aanteken beduie die ouderling driftig dat hy nog iets op die hart het.
“Broers en susters, uit respek en eerbied vir die dood en om hulle simpatie met die naasbestaandes van die afgestorwene te betoon, het die bruilofspaar my gevra om u almal hartlik uit te nooi om die bevestiging van hulle huwelik in die kerk as gaste en as getuies by te woon. U is almal hartlik welkom. “Dominee Ter Winter wat die huweliks bevestiging gaan waarneem, het ook ingestem om, weens omstandighede..” hy vee ‘n traan uit sy oog, “weens omstandighede, die begrafnisdiens direk na die troue vir ons waar te neem.”
Langs die ouderling staan Oudominee, hy lyk erg verbaas oor die aankondiging. Hy begin driftig met die begrafnisgangers praat maar hulle draai die rug op hom en begin stadig in die rigting van die kerk te beweeg. Hy swaai sy arms en roep vergeefs na sy mense, die mense wat hy Sondag vir Sondag aan sy voete gehad het, die mense wat hy met ‘n geringe handgebaar van die kansel af kon beheer soos ‘n Bernstein of ‘n von Karajan ‘n simfonieorkes kon beheer. Hy was ‘n meester, hulle gelyke enige dag en selfs groter as hulle, want hy was ‘n man van God. Hy word ‘n eensame, verslae figuur op die trap van die kerksaal, verlaat van sy kudde wat hom onverklaarbaar die rug toegekeer het.
PP gaan na die dominee en sit sy arm besorg om sy skouers en sê vaderlik; “Kom saam met ons Dominee, ons magies is nou vol, ons lampies as`t ware vol olie, die bruidegom het ons genooi, en die gaste mag nie die bruid laat wag nie,” en hy stuur die dominee behendig in die rigting van die kerk.
Die begrafnisgangers sit swart en somber heel agter in die kerk. Die bruilofsgaste vul die res van die kerk met opgewekte stemme en ‘n vrolike bont mengelmoes van ietwat Boheemse kleredrag. Die tema vir die troue wys ooglopend op die middel tot laat jare sestig, die nostalgiese hippie era wat die Afrikaner kind, psigologies infantiel, oorheers deur ‘n brutale vader figuur en nog klouend aan sy ma se voorskoot, inderwaarheid totaal verby gegaan het.
Hippies, (soos ook Sappe, Engelse en swart mense) was deel van die totale aanslag teen die Volk, en enige belangstelling in, of toenadering tot enige van die voorgenoemde, was genoeg om die oortreder lewenslank te brandmerk as Kommunis en LANDS VERRAAIER.
Reg voor die preekstoel staan die kis, onherkenbaar opgemaak soos ‘n reuse, sneeuwit troukoek met ‘n rooi strik van satyn daarom gebind.
Op die preekstoel staan daar nou ‘n jong, byderwetse dominee. Geen swart toga om die vriend van die gemeente se smal skouers nie, nee magtag man, dit skrik die mense af. Ons dominee dra ‘n snyerspak met ‘n vrolike, veelkleurige breë das om sy nek, en ‘n ewe vrolike glimlag op sy gesig.
“Noem my Kobus,” sê hy altyd vir oud en jonk, “tog net nie Koos of Kowus nie. Ek is ‘n doodgewone mens net soos julle, so los die formele ge-dominee tog uit.” En daarom sê die gemeente se suiplappe en vroueslaners (wat meermale dieselfde mense is) as hulle deur die dominee aangespreek word oor hulle vergrype: “Ou Kobus man, om die kampvuur in die jagveld staan drink jy kan vir kan saam met die manne, vertel jy self skuins grappe aan die kêrels en lag jy luidrugtig saam vir die ander ouens se vulgêre stories, jy’s mos maar net mens. Moet jou nou nie kom staan en hoog heilig hou hier op my werf nie, drink ‘n dop saam met my of fokkof uit my lewe uit ou pêl.” Die dominee het baie vriende, en net so baie vyande, maar sy gemeente is basies herderloos.
Die troumars dreun deur die kerk, meisies snak dramaties na hulle kollektiewe asem as die bruid die kerk instap. Een van die begrafnisgangers huil hartverskeurend op maat van die musiek.
Die bruidspaar neem stelling in voor die kis, die bruid gehul in ‘n waas van spierwit kant. Lig uit ‘n gekleurde venster spoel oor haar, omvorm haar tot ‘n engelagtige wese, onwerklik, deurskynend, sprokieskind.
Oor die hond episode het Chris my eendag verder vertel. Hy het dit nog nooit aan enige iemand anders vertel nie en ek het hom aangemoedig om daaroor te praat om dit sodoende uit sy gestel uit te kry, en om my ´n beter insig in sy psige te gee. Oor homself het hy meermale in die derdepersoon gepraat, so asof hy self bloot ‘n waarnemer was.
Uit die donker van sy haat en woede waar hy met sy dooie hond gesit het, is die Lig gebore. Dit was net daar, onwerklik, deurskynend, skrikwekkend, gerusstellend. Woordeloos het dit voor hom kom huiwer, hom sag en geruisloos omgewe, getroos en by hom gebly tot sy pa daar opgedaag het. Sy pa het die ontbindende hond uit die kind se arms geneem en dit stilswyend in ‘n vlak graf begrawe. Die kind het hy in sy arms opgetel en hom huis toe gedra. Hy het self die kind gebad en in die bed gaan sit. Geboë en sonder ‘n woord het hy by die kind bly sit tot die dokter opgedaag het.
Uit die hospitaal is die kind oorgeplaas na ‘n inrigting vir psigiatriese behandeling aangesien geen fisiese oorsaak vir sy toestand van stilswye gevind kon word nie. Die psigiater het katatoniese stupor (plasties) met ‘n moontlikheid van maniese depressie gediagnoseer op sterkte van die kind se ma se getuienis, en elektriese skokbehandeling voorgeskryf.
“Dit,…” sê PP skielik daar waar hulle in die kerk sit terwyl die dominee besig is om die kinders te trou, “is waar jou kop uitgehaak het. Hulle het jou breins gebraai, twee maal, en jou toe huis toe gestuur met jou oë stokstyf in jou kop. Jy het nooit weer mens geword nie. ‘Kentucky fried chicken’ het die kinders by die skool jou genoem. Kon self daarna nooit weer `n braaihoender in die oog kyk nie,” brom hy vies.
Voor die kansel staan die bruid, wasig wit. Dit laat my dink aan wat Chris my verder vertel het, een van die skokkendste geheime wat hy soos ‘n sweer met hom saamgedra het: In die kamerdeur staan Maria met haar lang blonde hare soos ‘n stralekrans om haar, ‘n sag deurskynende nagrok sonder onderklere verberg niks van haar goed versorgde vroulikheid nie, ‘n bruid gereed vir haar bruidegom. ‘n Heks gereed vir haar slagoffer.
“Die bruid vandag hier, so prentjie mooi, so skoon, ‘n beeld van reinheid, van maagdelikheid. ‘n Sprankelende, vrolike kind uit ‘n egte Boere Afrikaner gesin, goeie mense, ons mense. Jy is pragtig, in alle opsigte ‘n lieflike mens. Ons is almal lief vir jou, net soos jou ouers vir jou lief is. ‘n Gelukkige dogter uit ‘n gelukkige, Christen huis, ‘n huis wat geanker is in die geloof, waarvan die fondamente gelê is op die onwrikbare Woord van God,” sê die byderwetse dominee met oortuiging.
“Ons ken haar ouers, pragtige mense, vooraanstaande mense in die gemeenskap, gesiene en gerespekteerde mense. Tant Mart, die stil, vriendelike moeder van die bruid wie se hande vir niks verkeerd staan nie, wat die kerk dien met ‘n inspirerende toewyding wat min kan nadoen, altyd nederig, altyd gewillig, ‘n voorbeeld vir ons almal, en ‘n ma duisend vir haar kinders. ‘n Mens voel aangedaan en, ja, selfs skaam vir jou eie laksheid in die teenwoordigheid van so ‘n voortreflike mens.”
Die moeder van die bruid laat sak haar hoof skaam en frommel haar sakdoek senuweeagtig tot ‘n klein bondeltjie lap.
“En oom Benjamin, die gemeenskaps leier, oom Benjamin die kerkleier, oom Benjamin die voortreflike boer en die geliefde vader vir sy kinders. Ons het hier ‘n waarlik voortreflike gesin, ‘n mooi gesin, en dit is vir ons ‘n eer om vandag hier saam met hulle te
wees op hierdie groot en wonderlike dag.”
Oom Benjamin skuif nog regopper in sy sitplek. Hy draai effens skuins in die bank en knipoog oordadig vir iemand in die ry banke agter hom.
“Die bliksem, die leuenaar, staan waaragtig en lieg skaamteloos van die preekstoel af. Dink hy die mense hier is onnosel of iets?” mompel Oudominee terwyl hy kop onderstebo sy gesig met sy hande bedek. “‘n Gelukkige gesin! ‘n Geliefde vader! Die man weet nie waarvan hy praat nie! Snotkop!”
PP kyk die geboë figuur van Oudominee lank en aandagtig aan. Die uitdrukking op sy gesig is strak en ongenaakbaar as hy uiteindelik begin praat.
“Waarlik, ou Benjamin, ‘n man wat vryelik toegang tot die kerk gehad het, en klokslag twee maal op ‘n Sondag van die toeganklikheid van die Woord gebruik gemaak het; net jammer die Woord van God het nie so vryelik toegang tot hom gehad nie!”
Skielik verskyn speurder sersant Hendrina Brand uitasem in die deur van die kerk. Hy drafstap in die gang tussen die kerkbanke deur na die preekstoel toe. Die predikant hou op preek en kyk sersant Hendrina verbaas aan.
Sersant Hendrina steek voor die preekstoel vas en staar na die plek op die mat waar Oudominee nog baie onlangs gelê het. Hy wys met sy vinger na die plek en vra uitasem, maar afgemete aan die predikant; “Waar … is … die … lyk?”
Daar is konsternasie onder die bruilof gaste wat onbewus is van wat voor die troue in die kerk gebeur het.
Die predikant trek sy skouers op. “Ek het geen idee nie broeder,” sê hy met `n frons van afkeuring.
Sersant Hendrina is hoogs ontsteld deur die nuus.
“Niemand mag iets van `n moord toneel verwyder sonder my toestemming nie,” sê hy driftig aan die dominee. Hy storm die trap na die preekstoel op en gryp die glas water uit die dominee se hand net toe hy `n slukkie wou neem. In die proses mors hy die helfte van die water oor die dominee uit. Hy storm weer die trappe af met die glas in die hand. Voor die kansel steek hy vas, gluur die verbaasde dominee aan en sê; “Ek beveel jou om te sorg dat die lyk van die vermoorde terug op sy plek is as ek terug kom!” en hy storm weer die kerk uit op pad terug na die polisie stasie.
“En niemand mag die kerk verlaat sonder my toestemming nie,” sê Hendrina woedend oor sy skouer aan die verbaasde bruilofgaste.
`n Doodse stilte hang oor die bruilofgaste. Die dominee kug senuweeagtig.
“Ek vra om verskoning vir die onderbreking. U moet u nie ontstel nie. Sersant Hendrina is `n goeie mens en hy bedoel goed. Ons gaan voort met hierdie wonderlike geleentheid saam met hierdie wonderlike paartjie en hulle wonderlike ouers. Dit is vir ons `n blye dag!” en hy glimlag innemend vir die gaste.
“Ek verstaan jou nie Oudominee, wil jy my sê jy stem nie met jou kollega saam oor sy beskrywing van die bruid en haar ouers nie? Hy praat tog hier van jou hoof ouderling, daardie voortreflike kerkraadslid wat my opgevolg het met sy oop beursie wat so mildelik tot jou kerk se koffers bydraes maak, die man wat jou kerkraad met ‘n yster hand regeer. Jy het nog altyd soos ‘n skoothond agter hom aangedraf en sy lof besing Dominee, wat skeel dan nou dat jy so bleek van ontsteltenis raak?” PP lyk self effens bleek, en dit is duidelik dat hy sy woede met moeite in bedwang hou. “Vermoed jy dalk nou wat almal al lank reeds weet? Dan is jy laat Dominee, baie laat, en as Godsman nog meer skuldig as die vark van ‘n Benjamin self.”
“Maar ek het nie geweet wat die vuilgoed agteraf gedoen het nie,” sê Oudominee heftig. “Hoe de hel moes ek weet, ek is nie heldersiende of iets nie, en buitendien is ek ‘n predikant, ek soek nie die kwaad in ander soos julle geveinsdes nie. Ek glo in die goedheid van alle mense wat aan my kerk behoort.”
“Tog snaaks,” sê Izak, “hoeveel goedheid ‘n mens in ‘n ander kan raaksien as hy vir jou ‘n swembad by jou huis laat bou op sy koste.”
“En,” sê PP, “hoeveel ware geloof daar merkbaar word in ‘n persoon as daardie persoon jou uitnooi om, op sy koste, saam grootwild te gaan jag in ‘n buurland, en dan sommer nog ‘n ingevoerde jaggeweer met teleskoop en leersak by die pakket ingooi. Soos jy self destyds gesê het Dominee, hoe kan jy nou so ‘n man gaan staan en aanspreek oor gerugte van nietige vergrypies in sy private lewe wat niks met die kerk te doen het nie!”
“Liewe vriende, ons teksvers en spesiale boodskap aan hierdie pragtige jong mense, en ook aan almal van u wat reeds getroud is of nog gaan trou, kom vandag uit Habakuk 3 vers 19: ‘Die Here gee vir my krag. Hy maak my voete soos dié van ‘n ribbok, op hoë plekke laat Hy my veilig loop.’
“Die huwelik, liewe kinders, is ‘n heilige instelling, dit is deur God self gemaak … “
“Ja, dit besef ‘n mens al te goed na ‘n paar jaar van getroude lewe. Wat jy veral besef is dat God ook slange, vlieë, spinnekoppe, luise, kakiebos en kindertjies met kanker gemaak het,” sê Izak onderlangs. “Jaaa,” sê PP met `n glinster in die oog. “Maar darem ook pragtige, wulpse meisies om die lewe `n bietjie kleur te gee. Maar hoe sal `n ou suurknol soos jy dan nou ook weet van die pret wat daar te haal is uit die lewe op `n warm dag op `n hooimied. Vra maar vir Kentucky Fried Chicken hier langs jou, hy het mos menige meisie in die hooi omgerol. Of wat sê ek alles Neef?” Hy lag gemoedelik en knipoog sameswerend. “Sy is `n mooi kind, trek baie op Zelda. Maar Zelda is lank reeds nie meer met ons nie. Gaan jy ons nou vertel of jy die pa is van die pragtige kind in swart hier neffens ons ‘Meestertjie,’ of moet ons glo dit was een van jou wonderwerke?” Hy lag spottend en draai sy rug op Chris.
Die bruid staan roerloos stil voor die gemeente, haar hele wese straal ‘n glimlag na die wêreld uit. Wit, skoon, verlos.
Toe sy hond dood is, het Chris my vertroulik vertel, het Maria meer gereeld na sy kamer gekom, die bruid wat wraak gesweer het teen dit wat mooi is, die bruid wat met vuur verteer wat heilig is. ‘n Walging wat oor alles spoel, weerloos teen die brandende begeerte na die warmte wat wraak gedagtes orgasmies uitwis. “Verduidelik tog net weer aan my, Dominee,” sê Izak aan Oudominee. “Waarom wou jy destyds nie die saak gaan ondersoek toe die meisiekind die eerste keer probeer selfmoord pleeg het en gerugte dat hy haar molesteer by jou uitgekom het nie?”
“Dit kan ek jou sommer sê,” sê PP kortaf. “Dit was omdat daardie splinternuwe klein karretjie vir Mevrou kort op die hake van die kwaadwillige gerugte by die pastorie opgedaag het.” Hy kyk die dominee woedend aan. “En nou Dominee, nou is die kind uit die huis uit en haar jonger suster, nog maar net ‘n kind, is besig om bekwaam te word?”
“Here tog PP,” fluister Oudominee. “Het jy dan geen genade vir ‘n ou man nie?” Hy staan stadig op en skuifel verslae in die rigting van die deur terwyl trane teen sy wange afloop. Die meisie in swart en die man met die jas neem besorgd die ou man se arms ondersteunend aan weerskante vas en loop saam met hom by die deur uit. Die meisie huil saggies met haar kop op die ou man se skouer.
“Daardie twee,” sê Izak, en beduie na die twee wat Oudominee so besorgd ondersteun, “Is hulle ….?”
“Nee hulle is nie!” sê PP ongeduldig nog voor die vraag voltooi is.
“Nou hoe is dit dat hulle ….?” vra Izak onseker.
“Dit kan ek jou nie sê nie want ek weet nie. Vra dit vir hierdie niksnuts van ‘n kind van jou, dit is mos sy mense … hy is mos hulle Guru of iets.” sê PP smalend. “Preek kamtig vir sy ‘gemeente’ op ekstatiese uitstappies die berge in. Suiwer dwelm orgies as jy my wil vra. Satanistiese New Age gemors!
“Maar miskien kan hy vir ons sê hoe die ding in hulle sisteem van dinge werk. Hoe, Neef, verklaar julle `n afskuwelikheid soos verkragting volgens die sogenaamde ‘Verligte Een’ se getjommel oor karma?
“Moet die meisie die daad maar gelate aanvaar, vir die verkragter sê ‘Thank you sir, may God bless you and your dick for the gift you brought me’ en dan opstaan, haarself afstof en die ondervinding op haar lysie van wandade waarvoor sy uit `n vorige lewe gestraf moes word, gaan aftik en dankbaar voortgaan met haar lewe in die wete dat daar nou een traumatiese ondervinding minder in hierdie, of enige toekomstige lewe op haar wag?”
Tweede prediking in die bos.
En nadat die mens, heethoofdig en baie seker van sy eie belangrikheid, God na sy beeld geskape het (die ou man met die wit baard en die stok in sy hand), het hy voort gegaan en alle menslike eienskappe aan Hom toegedig. Wat vir die mens mooi was, was vir God mooi, en wat vir die mens afstootlik was, was ook afstootlik in die oë van die Here (met dien verstande dat die mens met verloop van tyd veranderinge kon aanbring in dit wat hy as reg of verkeerd, mooi of lelik, goed of kwaad beskou het, en hulle God moet teen wil en dank probeer by bly.)
Soos gewoonlik het die selfvoldane mens nie mooi gekyk na die fynskrif van sy kontrak met God nie. Die fynskrif het gelees, en lees nog altyd: Ek het jou gemaak, jy is Myne.
Jy is Myne om mee te maak soos ek wil, soos dit My behaag, soos dit nodig is. Hy het jou nie gemaak sodat jy kan pret hê nie, Hy het jou nie gemaak sodat jy ‘n opgeblase, welgestelde egotis kan word nie. Hy het jou ook nie gemaak om armlastig, siek en ellendig te wees omdat dit vir hom lekker is nie.
Die boer plant tog nie mielies ter wille van die mielies nie maar omdat dit vir hom `n wins kan lewer. So ook voer die beesboer tog nie sy beeste vir die onthalwe van die beeste nie maar sodat die bees kan vet word om geslag te word, tot voordeel van die boer.
As die bees siek word sal die boer daarna omsien sodat hy nie `n verlies ly nie, so ook sal die saaiboer omsien na sy gesaaides en die winkelier na sy besigheid.
So ook met die mens. Soos die vark gevoer word om vet te word en die gesaaides bemes word om `n goeie opbrengs te verseker, so seker sal die oesdag en die slagdag aanbreek, sal die Eienaar Sy eiendom verhandel tot Sy eie voordeel.
Oor die liefde het hy gesê;
Die beesboer is lief vir sy beeste en die saaiboer vir sy gesaaides, maar ken die saaiboer elke plant op sy landerye, ken die beesboer elke dier op sy plaas?
Ken die mens elke bloedsel in sy liggaam? Die mens is bewus van die belangrikheid van sy bloed vir sy eie voortbestaan, maar dan ook nie elke oomblik van sy lewe nie. As hy bloei sal hy die bloeding dadelik probeer stop want bloedverlies kan hom verswak of selfs laat sterwe. Maar vir die res van die tyd is die teenwoordigheid van bloed in die liggaam `n vae werklikheid, `n gerusstellende wete, dit is daar.
Intussen spoed elke bloedsel deur die mens se liggaam, dra hy suurstof aan na waar dit nodig is, bied hy verbete weerstand teen indringers wat siektes veroorsaak, word voedsel aangedra vir die bou en herstel van spierweefsel en been.
Elke bloedsel is intens bewus van sy belangrikheid en onmisbaarheid in die sisteem. En tog ….
En tog gaan die mens sy gang, jaag hy die dinge van die wêreld na, haat hy, het hy lief, vermoor hy, genees hy sonder om vir een oomblik te dink aan die verbete stryd om oorlewing van elke afsonderlike bloedsel wat sy liggaam aan die lewe hou.
Gemeet aan die enorme omvang van die ganse skepping, is die mens nie eers so groot soos `n bloedsel nie. Hoe belangrik kan hy wees? Hoe noodsaaklik kan hy as enkeling wees? Hoeveel aandag kan `n mens aan `n enkel bloedsel gee? Hoe lief kan ‘n skeppergod ‘n nietige individu hê?
Hy het ons gemaak, ons is Syne, ons is deel van Hom en Hy van ons soos die liggaam deel is van die bloed en, die bloed deel is van die liggaam.
In die lig van al die pyn en seer, al die swaarkry en rampspoed, al die sweet en swoeg om liggaam en siel aanmekaar te hou, is dit duidelik dat daar weinig of geen liefde van Bo verwag kan word nie. Die enigste ligpunt in die duisternis van ons bestaan is die bietjie liefde, die bietjie aandag en die bietjie deernis wat ons as mens aan mekaar kan bewys. Dit het die Christus vir ons kom sê; “Julle moet mekaar lief hê soos ek julle lief het”, of soos die Buddha ons aangemoedig het: om deernis te hê met alles en almal wat saam met ons in hierdie gemors vasgevang is.
God is liefde, of dan, liefde is god, is goddelik. Dit is al wat ons het, dit is al wat ons in hierdie wêreld ooit sal hê.
Ek het jou gemaak, jy is Myne. Wat jy dink wat goed is vir jou, wat jy voor biddend smeek, het niks met My te maak nie, het niks met My werklikheid te maak nie. Jy dien My doel, nie Ek joune nie.
Nadat Epimetheus met meer ywer as verstand ‘n gemors van die skepping van die mens gemaak het deur al die beskikbare goeie eienskappe eerste aan die diere toe te ken en die mens naak, swak, stadig en kuddeloos gelaat het tydens die skepping, het Zeus die mens jammer gekry en self vir Hermes na die mens gestuur met twee gawes: ‘n gevoel vir geregtigheid en ‘n gevoel van skaamte. Die doel met die gawes was om te verseker dat die mens in gemeenskappe sou saamwerk, omdat dit die enigste manier was waarop hierdie swakste van alle skepsels in die ganse skepping, sou kon oorleef. Maar saam met die twee gawes het Zeus ‘n wet aan die mens gegee naamlik dat, indien een mens gevind sou word wat geen sin vir geregtigheid toon nie, en wat geen skaamte toon oor verkeerde dade nie, daardie persoon in die openbaar vermoor moet word omdat hy ‘n pes vir die gemeenskap is.
Posted in Louwie | Tagged Chris | 3 Kommentaar	3 Responses
op Julie 15, 2013 at 1:06 nm brieweuitdievreemde
Het nou eers hier uitgekom want het probleme met internet gehad die afgelope ruk. Soos reeks gese, geniet die storie asook die mites tussen-in baie.Ek weet dat Jung iemand is wat mense of aanbid of verag. Ek val in die eerste kategorie, alhoewel ek seker aan ‘n beter woord moet dink as ‘aanbid’. En Jung uitsprake oor God, o.a. dat no-one can understand God or he would have to be a God himself het vir my al baie beteken in my lewe.
Dit was egter nie ‘n sentiment wat ek baie gereeld of ooit in kerke of onder meeste Christene teegekom het nie. (My blootstelling aan ander gelowe is maar beperk). Soos jy hierbo beskryf, “weet” kerke / meeste Christene klaarblyklik presies waarvan God hou “want dit staan in die Bybel” en hulle “weet” ook hoe als inmekaar pas: goeie mense word beloon, slegtes gestraf en so aan. Daardie tipe alwetende arrogansie vir my koue rillings…
op Julie 19, 2013 at 8:06 nm Louwie
Dalene ja, ek was bekommerd oor die Mite gedeeltes, maar hoop dit kan as soort van “wake-up call” dien vir die wat so als weet.
Terwyl jy nou daar so half in eensame afsondering verkeer kan jy gerus bietjie opslyp oor veral Buddhisme. Trek maar `n meditasiekussing nader. Geen werk aan die siel gaan ooit verlore nie😀
op Julie 20, 2013 at 10:14 nm brieweuitdievreemde
Ek kan dit seker doen, maar op die oomblik is ek amper heeltemal verlam deur Groot Besluite wat geneem moet word. Die I-Ching adviseer dat ek voorlopig eers moet stilstaan en omkyk om te sien hoe ek hier beland het (fisies en psigies). Wat ek ook gedoen het, en nou is ek voorlopig verder verbysterd deur my noodwendige onnoselheid / blindheid. Die uitmekaarhaal en bestudeer van die onlangse verlede is seker ook maar werk aan die siel…