FDR en Winston Churchill plot D -Day - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
FDR en Winston Churchill plot D-Day
Op 19 Mei 1943 het die Britse premier, Winston Churchill, en die Amerikaanse president, Franklin Roosevelt, 'n datum bepaal vir die kruis-kanaal-landing wat D-dag sou word-1 Mei 1944. Die datum sal 'n bietjie voortydig wees, aangesien slegte weer 'n faktor.
By 'n gesamentlike kongresgeleentheid het Churchill gewaarsku dat die werklike gevaar tans die "uitputting van die oorlog teen enorme koste" is vanweë die risiko dat die Geallieerdes 'moeg of verveeld of gesplete' sou raak-en in die hande sou speel van Duitsland en Japan. Hy dring aan op 'n vroeë en massiewe aanval op die 'onderbuik van die as'.
En om die dinge te versnel, het die Britse premier en president Roosevelt 'n datum vasgestel vir 'n kruis-kanaal inval in Normandië, in Noord-Frankryk, vir 1 Mei 1944, ongeag die probleme wat die inval in Italië meebring, wat aan die gang was. Dit sou indien moontlik deur 29 afdelings uitgevoer word, insluitend 'n Free French -afdeling.
Die D-Day-inval het uiteindelik op 6 Junie 1944 plaasgevind.
LEES MEER: D-dag: feite oor die epiese inval van 1944 wat die loop van die Tweede Wêreldoorlog verander het
1943 Churchill en FDR plot D-Day
Op hierdie dag in 1943 het die Britse premier, Winston Churchill, en die Amerikaanse president, Franklin Roosevelt, 'n datum vasgestel vir die kruis-kanaal-landing wat D-dag sou word-1 Mei 1944. Die datum sal 'n bietjie voortydig wees, aangesien slegte weer 'n faktor.
By 'n gesamentlike kongresgeleentheid het Churchill gewaarsku dat die werklike gevaar tans die "uitputting van die oorlog teen enorme koste" is vanweë die risiko dat die Geallieerdes 'moeg of verveeld of gesplete' sou raak-en in die hande sou speel van Duitsland en Japan. Hy dring aan op 'n vroeë en massiewe aanval op die 'onderbuik van die as'. En om die dinge te versnel, het die Britse premier en president Roosevelt 'n datum vasgestel vir 'n kruis-kanaal inval in Normandië, in Noord-Frankryk, vir 1 Mei 1944, ongeag die probleme wat die inval in Italië meebring, wat aan die gang was. Dit sou indien moontlik deur 29 afdelings uitgevoer word, insluitend 'n Free French -afdeling.
Op hierdie dag in 1943 het president Franklin D. Roosevelt en die Britse premier Winston Churchill, wat in die Withuis vergader het, 'n datum bepaal vir die kruis-kanaal-landing na Noord-Frankryk wat D-Day sou word. Die datum wat hulle gekies het, 1 Mei 1944, blyk te vroeg te wees. Dit het nog vyf weke geneem voordat die inval - deur 29 Amerikaanse, Britse en Kanadese afdelings, sowel as 'n Vrye Franse afdeling - plaasgevind het.
By 'n gesamentlike kongresgeleentheid tydens sy tweede besoek aan die Capitol in die oorlog, het Churchill gewaarsku dat die werklike gevaar wat die Geallieerdes in die gesig staar, 'die oorlog teen enorme koste sou uittrek'. Hy het die risiko gelê dat hy 'moeg of verveeld of gesplete' raak, wat in die hande van die Duitsers en Japanners sou speel.
'Dit is die plig van diegene wat belas is met die leiding van die oorlog,' het Churchill gesê, 'om op die vroegste oomblik die militêre, geografiese en politieke probleme te oorkom en die proses te begin wat so nodig en wenslik is om die stede en ander ammunisie neer te lê. sentra van Japan in as vir as, moet hulle sekerlik lê voordat vrede na die wêreld terugkom. "
'Laat niemand suggereer nie', het Churchill voortgegaan, 'dat ons Britte nie minstens so 'n groot belang as die Verenigde State het in die onwrikbare en meedoënlose oorlogvoering teen Japan nie. Maar ek is hier om u te vertel dat ons die oorlog saam met u sal voer, in ooreenstemming met die beste strategiese indiensneming van ons magte terwyl daar asem in ons liggame is en terwyl bloed in ons are vloei.
'Die Afrika -oorlog is verby. Mussolini se Afrika -ryk en korporaal Hitler se strategie ontplof. Een kontinent is ten minste vir die fascistiese en nazi -tirannie vir ewig gereinig en gesuiwer. "
Die wetgewers het Churchill se toespraak met onstuimige toejuiging begroet.
BRON: "DIE LAASTE LEEU: WINSTON SPENCER CHURCHILL: VERDEDIGER VAN DIE Ryk, 1940-1965," DEUR WILLIAM MANCHESTER (2010)
Hierdie artikel is gemerk onder:
Mis u die nuutste bolletjies? Sluit aan by POLITICO Playbook en kry elke oggend die nuutste nuus - in u inkassie.
Die kronkelpad na D-dag
Ek was, het Winston Churchill destyds opgemerk, en vreemde Oukersaand. & Rdquo Slegs weke na die Japannese aanval op Pearl Harbor en die daaropvolgende Duitse oorlogsverklaring teen die VSA, het Churchill die Atlantiese Oseaan aan boord van die H.M.S. Hertog van York vir gesprekke met Franklin D. Roosevelt in Desember 1941. Eleanor Roosevelt is gevra om brandewyn, sjampanje en whisky (Churchill het sy eie sigare saamgebring) in voorraad te sit. Byna die hele wêreld is vasgevang in 'n dodelike stryd, & rdquo Churchill het tydens die aansteek van die Nasionale Kersboom gesê, en met die verskriklikste wapens wat die wetenskap kan beraam, vorder die nasies op mekaar. & rdquo Die kwessie voor Churchill en FDR was die die belangrikste van alles: hoe om 'n wêreldoorlog teen die asmagte die beste te voer.
Tydens die besprekings bevestig Britse en Amerikaanse amptenare die vroeëre produk van gesamentlike personeelgesprekke. Met die naam ABC-1, die militêre konferensies, wat in die eerste maande van 1941 in Washington gehou is, het die voorrang bevestig dat Duitsland eers verslaan moet word. Die ander moontlike wêreldwye vyand, Japan, sou slegs sekondêr aangeneem word. Met sy industriële mag en kontinentale basis, word Adolf Hitler beskou as die oorheersende teenstander wie se nederlaag die Anglo-Amerikaanse alliansie as die algemene oorsaak sou beskou.
Op die 70ste herdenking van Operation Overlord, die amfibiese aanval op Europa wat deur Nazi's beset is, vier ons die landings in Normandië as die sentrale optrede van die 20ste eeu, wat Churchill noem en die moeilikste en ingewikkeldste operasie wat ooit plaasgevind het, en rdquo is een van die groot skarniere van die geskiedenis. Tog was die weg na die opening van die Tweede Front in Noordwes -Europa geensins eenvoudig nie. Die verhaal van D-Day handel net so baie oor jare van diplomatieke skermutselinge onder Churchill, Roosevelt en Joseph Stalin as oor die landings self op die strande waar president Obama en ander wêreldleiers hierdie week sal vergader. En in die ingewikkelde verhaal lê 'n les in leierskap, want FDR & rsquos geduldige maneuver in 1941, en rsquo42 en & rsquo43 was dié van 'n president wat onmiddellik beperk en vasberade was toe hy die regte antwoord gesoek het in die rampspoedige tye. Wat in retrospek eenvoudig blyk te wees, was in reële tyd hoogs improvisasioneel en mdash & shyand, durf ons dit sê, Franklin Roosevelt het van agter gelei.
Met die aanvang van 1942 het verskeie belangrike Amerikaanse figure, mdash en skynbaar stafhoof, George Marshall en generaal Dwight Eisenhower, aangevoer vir 'n voorspelbare Amerikaanse strategie. As die doelwit die eerste keer in Duitsland was, het hulle aangevoer en Duitsland toe eerste, hard en vinnig getref. Die vinnigste manier om die geweldige druk op Stalin te verlig, was om die Engelse kanaal oor te steek in 1942. Tog was daar 'n probleem: Winston Churchill.
Die Eerste Minister was om minstens twee redes afwesig van 'n grootskaalse staking teen Duitsland. Die eerste was biografies. As eerste heer van die admiraliteit tydens die Eerste Wêreldoorlog het Churchill die rampspoedige Gallipoli-strategie gelei wat 28 000 Britse soldate doodgemaak het by die ondeurdagte inval in Turkye. Die ervaring het hom verpletter. (Daarna bedank hy uit die regering en lei 'n infanteriebataljon aan die voorkant in Frankryk.) Soos geleerdes al lank opgemerk het, was die tweede rede sy neiging om sekondêre operasies aan die periferie van Hitler en rsquos -ryk te verkies, in die hoop om die vyand by minder koste en hoewel dit baie betwis was en is en dat Britse troepe in posisie is om koloniale en naoorlogse belange te beskerm.
Stalin wou op sy beurt 'n Tweede Front in Europa hê, nie vandag nie, nie môre nie, maar gister. So bevind Roosevelt hom te midde van 'n stoot-en-trek tussen Londen en Moskou. Churchill het die dag vir 1942 en rsquo43 gedra, met argumente vir ander operasies en gesuggereer dat daar nog nie voldoende hulpbronne was om 'n suksesvolle aanval aan die Franse kus te onderneem nie. Soveel as wat FDR die direkte pad oor die Kanaal wou neem, het hy hom eers by Churchill gekant teen Stalin en 'n Mediterreense strategie goedgekeur.
Vir Roosevelt kom die beslissingsuur in November 1943 in Teheran. Stalin druk op en dwing vir 'n operasie oor die kanaal, en Churchill, terwyl hy altyd in beginsel saamstem, slaag daarin om 'n skynbaar oneindige aantal redes aan te voer. Stalin het skerp gepraat: was sy Westerse bondgenote werklik by hom of nie? Roosevelt het toe sy keuse gemaak, aangedring op Overlord en Churchill oorheers. Die industriële mag van Amerika het nou 'n groot oorlogsmasjien gebou wat die manne opgelei het en op die oomblik in die herfs in Teheran het die nuwe wêreld van mededingende supermoondhede ontstaan, met Brittanje in 'n byrol.
Roosevelt het tereg die oproep gemaak wat hy in Teheran gemaak het, wat in Junie 1944 tot Overlord gelei het, en Churchill was ook vroeg besig om 'n haastige operasie oor die kanaal te weerstaan. Dit is lekker om saam met jou in dieselfde dekade te wees, en Roosevelt het eenkeer aan Churchill gesê. Vir die res van ons was dit meer as net pret. Soos die triomf van Overlord ongetwyfeld bewys het, was dit voorsienend.
Die pad na D-dag
Geoffrey Warner kyk na die redes vir die vertraging in die opening van 'n tweede geallieerde front.
'Ons land voer 'n bevrydingsoorlog met een hand', kla Stalin in 1941. Maar eers op 6 Junie 1944 het die Geallieerdes ''n tweede front' in Europa geopen met die inval in Normandië.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die Duitsers nie daarin geslaag om die Franse te verslaan en hul Britse bondgenote uit die vasteland van Europa te verdryf nie, sodat toe die Amerikaners die oorlog in 1917 betree het, hulle 'n reeds bestaande front in Wes -Europa kon versterk. Die posisie in die Tweede Wêreldoorlog was heel anders. Die val van Frankryk en die ontruiming uit Duinkerken in 1940 het beteken dat die Britte en die Amerikaners 'n front in Wes -Europa moes herskep deur middel van 'n amfibiese inval, voordat hulle eers die hoof van die Duitse weermag kon aanpak. alleen verslaan hulle. Selfs na hul opspraakwekkende oorwinnings van 1940 het die Duitsers gevoel dat hulle nie 'n inval in die Britse Eilande kon begin nie. Om 'n operasie in die teenoorgestelde rigting uit te voer, was nie minder moeilik nie.
Vir baie, veral in Brittanje, het die derde vennoot in die koalisie teen Nazi -Duitsland, die Sowjetunie, hierdie punt nie genoeg waardeer nie. Ondanks herhaalde waarskuwings, het die Duitse inval in die USSR op 22 Junie 1941 die Russe byna heeltemal verras, en toe die Rooi Leër voor die aanslag opgedaag het, stuur die Sowjet -leier, Joseph Stalin, 'n dringende beroep op hulp op 18 Julie aan die Britse premier, Winston Churchill. 'Dit lyk vir my, het Stalin geskryf,. dat die militêre posisie van die Sowjetunie, en dieselfde as dié van Groot -Brittanje, aansienlik sou verbeter as 'n front teen Hitler in die Weste (Noord -Frankryk) en die Noorde (Arkties) tot stand sou kom. ' Churchill het geantwoord dat hoewel hy 'alles wat verstandig en effektief was' sou doen om die Russe te help, 'n inval in Frankryk buite die kwessie was. 'Om 'n geldige landing te probeer', het hy geskryf, 'sou wees om 'n bloedige afstoting te ondervind, en klein aanvalle sou net tot fiasko's lei, wat ons albei baie meer skade as goed sou doen.' Hy het egter belowe om lugvaartoperasies in die Arktiese gebied te oorweeg. Stalin was nie tevrede nie. Hy keer in September terug na die aanklag in verdere privaat kommunikasie en kondig dan op 6 November 1941 sy ontevredenheid aan die wêreld uit tydens 'n toespraak in Moskou. 'Een van die redes vir die omkering van die Rooi Leër', het hy verklaar, 'is die afwesigheid van 'n tweede front in Europa teen die Duitse fascistiese troepe. Die huidige situasie is van so 'n aard dat ons land in eie hand 'n bevrydingsoorlog voer, sonder militêre hulp van enigiemand. '
'N Maand later het die Japanse aanval op Pearl Harbor en Hitler se daaropvolgende oorlogsverklaring die Verenigde State in die konflik gebring. Britse en Amerikaanse militêre beplanners het reeds ooreengekom dat as en wanneer die Verenigde State in die oorlog kom, die nederlaag van Duitsland 'n hoër prioriteit moet kry as dié van Japan, en hierdie beginsel is aan die einde bevestig op 'n Anglo-Amerikaanse beraadskonferensie in Washington van 1941. Daar is ook ooreengekom dat 'n grootskaalse landaanval teen Duitsland in 1942 onwaarskynlik was, behalwe op die Russiese front, maar dat 'in 1943 die weg duidelik kan wees vir 'n terugkeer na die vasteland, via die Skandinawiese skiereiland, dwarsoor die Middellandse See, van Turkye tot op die Balkan, of deur gelyktydige landing in verskeie van die besette lande in Noordwes -Europa. '
Hierdie ooreenkoms weerspieël Britse standpunte eerder as Amerikaanse. In 'n strategiedokument wat hy op pad na Washington opgestel het, het Churchill aangevoer dat die 'belangrikste offensiewe poging' in die weste in 1942 'die besetting en beheer deur Groot -Brittanje en die Verenigde State van die hele Noord- en Wes -Afrikaanse besittings van Frankryk, en die verdere beheer deur Brittanje van die hele Noord -Afrikaanse kus van Tunis na Egipte, en gee sodoende, indien die mariene situasie dit moontlik maak, gratis deurgang deur die Middellandse See na die Levant en die Suezkanaal. ' Die Britte, wat reeds teen die Duitsers en hul Italiaanse bondgenote in Noord-Afrika betrokke was, het die geleentheid gesien om hulle uit die gebied te verdryf en om Nazi-beheerde Europa aan te val deur sy swakste skakel, Fascistiese Italië.
Die Amerikaners was nooit tevrede met hierdie strategie nie. Hulle was van mening dat 'n kruis-kanaal-inval die enigste effektiewe manier was om die Duitsers te verslaan en hoe gouer dit opgestel is, hoe beter. Volgens hulle was Brittanje se voorstander van bedrywighede in die Middellandse See grootliks gemotiveer deur sy politieke belange in die Midde -Ooste. In April 1942 het die Amerikaanse weermag president Franklin D. Roosevelt oorreed om 'n driedelige plan vir 'n kruis-kanaalaanval te aanvaar. Die eerste deel, met die kodenaam BOLERO, was vir die opbou van Amerikaanse magte op die Britse Eilande. Die tweede, met die naam ROUNDUP, was vir 'n grootskaalse inval in Frankryk in die lente van 1943, terwyl die derde, met die kodenaam SLEDGEHAMMER, vir 'n noodlanding in Frankryk in September 1942 was in geval van 'n skielike Duitse ineenstorting of, meer waarskynlik, 'n krisis op die Russiese front. Afgesien van die strategiese oorwegings hierbo genoem, was daar 'n aantal redes waarom hierdie plan 'n beroep op die president en die Amerikaanse weermag gehad het. Vanweë die binnelandse politiek was dit belangrik om so gou as moontlik 'n manier te vind om Amerikaanse troepe by die oorlog teen Duitsland te betrek. Daar was ook 'n sterk begeerte om iets te doen om die Russe te help, nie net om 'n moontlike militêre ineenstorting van hulle kant te voorkom nie, maar ook om Amerikaanse onwilligheid in hierdie vroeë stadium van die oorlog te vergoed om in te stem tot die versoek van die Sowjetunie vir sekere post- oorlogsgebiede in Oos -Europa. Uiteindelik was daar 'n behoefte om die aanhoudende druk van die Amerikaanse vloot te voorkom ten gunste van die verskuiwing van die klem van Amerikaanse inspanning na die Stille Oseaan.
Roosevelt het 'n sending op hoë vlak na Londen gestuur om die Britte te oorreed om BOLERO, ROUNDUP en SLEDGEHAMMER te aanvaar. Hulle het dit in beginsel gedoen, maar het allerhande voorbehoude in die praktyk gehou, veral wat SLEDGEHAMMER betref. Churchill, wat steeds gesmag het na sy operasie in Noord -Afrika, het later oor SLEDGEHAMMER geskryf: 'Ek was amper seker hoe meer daar na gekyk word, hoe minder sou dit gehou word.' Toe die Sowjetse minister van buitelandse sake, Vjatsjeslav Molotov, Londen en Washington in Mei en Junie 1942 besoek het, het Roosevelt vir hom gesê 'om die heer Stalin in kennis te stel dat ons verwag dat 'n tweede front hierdie jaar', maar volgens Churchill 'kan ons'. gee geen belofte in die saak nie. '
Brittanje se gebrek aan entoesiasme vir SLEDGEHAMMER, wat die militêre adviseurs van Roosevelt as meer en meer wenslik beskou het, het laasgenoemde woedend gemaak dat hulle weerwraak voorgestel het in die vorm van die aanvaarding van die vloot se beleid om Amerikaanse sterkte teen Japan te konsentreer en sodoende die ooreengekome grondslag omver te werp. geallieerde strategie. Die president het egter 'n veto teen hierdie voorstel ingestuur en in Julie 'n ander sending na Londen gestuur met instruksies om ooreenkoms te bereik oor 'n operasie, wat beteken dat Amerikaanse troepe in 1942 teen Duitsers veg. dit is onwillig aanvaar. Dit was die kodenaam TORCH.
In Augustus 1942 vlieg Churchill na Moskou om die nuus aan Stalin te bring. Die Sowjet -leier was glad nie tevrede nie. Hy het die Britte en Amerikaners daarvan beskuldig dat hulle hul beloftes verbreek het en het gesê dat as die Britse weermag net soveel teen die Duitsers as die Rooi Leër sou veg, dit nie so bang vir hulle sou wees nie. Terselfdertyd het hy beweer dat hy 'n mate van verdienste het in die TORCH -operasie, wat Churchill aan hom verduidelik het deur middel van sy beroemde krokodil -analogie as die voorspel tot 'n gelyktydige aanval op Hitler se Europa in 1943 via die 'harde snoet' (Noord -Frankryk) en die 'sagte buik' (Italië). 'Mag God hierdie onderneming voorspoedig wees', merk die oud-seminaarstudent op wat nou in die naam van 'n ateïstiese geloofsbelydenis in Rusland regeer het. Die Britse premier het Moskou verlaat en was oortuig dat hy, ondanks die aanvanklike slegte gevoel, ''n persoonlike verhouding gesluit het wat nuttig sal wees'. Ongelukkig was dit gegrond op die aanname dat indien daar in 1942 geen kruis-kanaal-inval sou plaasvind nie, dit beslis in 1943 sou plaasvind. Churchill het dit sekerlik self geglo, maar beide Britse en Amerikaanse militêre beplanners het gedink dat TORCH waarskynlik het dit uitgesluit.
Die TORCH-landings het in November 1942 in Frans-Noord-Afrika plaasgevind. Op 'n Anglo-Amerikaanse beraadskonferensie in Casablanca in Januarie 1943 is daar ooreengekom. dat nadat die Duitsers en Italianers uit Noord -Afrika verdryf was, die bondgenote Sicilië moes deurdring. Die Amerikaners was onrustig oor verdere operasies in die Middellandse See, maar weereens het die Britte hul sin gekry. Terwyl 'n Amerikaanse beplanner baie jammer gesê het: 'Ons het gekom, ons het geluister en ons is oorwin.'
Alhoewel Churchill se militêre adviseurs nou seker was dat 'n kruis-kanaalaanval in 1943 onmoontlik was, het die eerste minister blykbaar geglo dat dit nie die geval was nie. Boonop het hy hierdie siening aan Stalin meegedeel. 'Ons is. om die voorbereidings tot die uiterste van ons hulpbronne vir 'n operasie oor die Kanaal in Augustus te dryf ', het hy op 12 Februarie 1943 aan die Sowjet-leier geskryf.' As die operasie weens die weer of ander redes vertraag word, word dit met sterker kragte vir September voorberei. ' Vroeër of later sou die werklikheid egter seëvier, en tydens die Anglo-Amerikaanse beraadskonferensie in Washington in Mei is daar uiteindelik ooreengekom dat die inval in Frankryk, wat binnekort die nuwe kodenaam OVERLORD sou kry, nie kon plaasvind nie voor 1 Mei 1944. Toe Stalin in kennis gestel is van hierdie besluit, het die verhouding tussen die USSR en sy bondgenote tot nuwe dieptes gedaal. 'U sê dat u my teleurstelling' goed verstaan ​​', het die Sowjet -leier op 24 Junie 1943 bitterlik aan Churchill geskryf.' Ek moet u sê dat die punt hier nie net die teleurstelling van die Sowjet -regering is nie, maar die behoud van sy vertroue in sy bondgenote, 'n vertroue wat aan ernstige spanning onderwerp word. ' Om hul misnoeë te merk, het die Russe so ver gegaan om hul ambassadeurs uit sowel Londen as Washington te herroep.
Paradoksaal genoeg het die Amerikaners gedurende die herfs van 1943 gedink dat die Britte moontlik 'n verdere uitstel van die kruis-kanaal-inval kan verseker as gevolg van Russiese steun. Na 'n besluit wat tydens die Anglo-Amerikaanse beraadskonferensie in Quebec in Augustus 1943 geneem is, het Britse en Amerikaanse magte in September die vasteland van Italië binnegeval. Mussolini se regime is in Julie omvergewerp en sy opvolger het nie net aan die bondgenote oorgegee nie, maar het hulle in Oktober by Duitsland aangesluit. Die Duitsers was egter vasbeslote om so lank as moontlik in Italië vas te hou, en dit het gou duidelik geword dat die land nie 'n 'sagte buik' was nie, maar 'n uiters moeilike moer. Tydens 'n konferensie van die Amerikaanse, Britse en Sowjet -ministers van Buitelandse Sake in Moskou in Oktober 1943, is die situasie aan Stalin verduidelik deur die Britse minister van buitelandse sake, Anthony Eden. Stalin het blitsvinnig gevra of dit 'n uitstel van OVERLORD beteken, en dit lyk nie of hy aanstoot neem toe hy meegedeel is dat dit moontlik is nie. Boonop het die Russe op die konferensie 'n groot belangstelling getoon om die Turke te oorreed om die oorlog te betree en sodoende 'n soort front op die Balkan oop te maak. Dit pas by Churchill se idees oor die opruiming van Duits-beheerde eilande in die Egeïese See en hulp aan weerstandsmagte in Griekeland en Joegoslavië. Die hoof van die Amerikaanse militêre sending in Moskou het in November aan sy meerderes gerapporteer dat die Russe moontlik minder waarde aan OVERLORD heg as wat hulle tot dusver gedoen het en dat hulle selfs op sy koste selfs in Italië en op die Balkan aksie kan voorstel.
Die kwessie is opgelos tydens die eerste vergadering van die drie regeringshoofde in Teheran op 28 November 1943, toe Stalin dit duidelik gemaak het dat die Russe nie van mening verander het oor die tweede front nie. 'Hulle het nie van mening dat Italië 'n geskikte plek is om Duitsland aan te val nie,' het hy gesê. '. Die beste metode volgens die Sowjet -mening was om in die hart van Duitsland te kom met 'n aanval deur Noord- of Noordwes -Frankryk en selfs deur Suid -Frankryk. ' Alhoewel dit 'nuttig' sou wees as Turkye die oorlog sou betree, het die Sowjet -leier bygevoeg, 'was die Balkan ver van die hart van Duitsland, en hoewel dit nuttig sou wees met Turkse deelname, was Noord -Frankryk steeds die beste.' Gekonfronteer met 'n verenigde Russies-Amerikaanse front, het die Britte geen alternatief gehad as om pad te gee nie. Die datum van OVERLORD in Mei 1944 is herbevestig en Roosevelt het belowe om binne die volgende paar dae 'n opperbevelhebber vir die operasie aan te wys. Asof hy die groeiende oorheersing van die Amerikaanse militêre mag bo dié van Brittanje sou simboliseer, sou hy uit die Verenigde State kom: generaal Dwight D. Eisenhower.
OVERLORD is op 6 Junie 1944 van stapel gestuur, 'n bietjie later as die oorspronklike teikendatum, maar nie genoeg om 'n beduidende verskil te maak nie. Anglo-Amerikaanse meningsverskille oor strategie het voortgegaan: eers tussen Churchill en Roosevelt of OVERLORD gepaard moet gaan met 'n inval in Suid-Frankryk (soos die president wou) of deur 'n rit na Joegoslavië en Oostenryk deur die Ljubljana Gap (soos die premier wou hê) en later tussen generaal Eisenhower en veldmaarschalk Montgomery oor die relatiewe verdienste van 'n breë frontaanval op Duitsland (begunstig deur die Amerikaner) en 'n gekonsentreerde dryfkrag (begunstig deur die Brit). By albei geleenthede het die Amerikaanse standpunt die oorhand gekry. Nadat hy Nazi-Duitsland in 1940-41 met eie hande getart het, was Brittanje nou die junior vennoot in die alliansie wat uiteindelik die Derde Ryk op sy knieë gebring het.
Toe die argiewe oopgemaak is, eers vir die amptelike historici en daarna vir die res van die akademiese gemeenskap, kon ons die argumente oor die tweede front in 'n duideliker perspektief sien. Dit is byvoorbeeld gou toegegee dat die Britte nog nooit heeltemal gekant was teen 'n kruis-kanaal inval, soos sommige van hul Amerikaanse eweknieë vermoed het nie, en dat baie van die redes wat hulle aangevoer het vir die uitstel daarvan-bv. die tekort aan landingsvaartuie - was heeltemal eg. Dit was nie dat die Britte nie OVERLORD wou hê nie; hulle wou verseker dat dit 'n volledige sukses was.
Op dieselfde manier het argumente wat in die jare onmiddellik na die oorlog gevoer is deur kommentators soos Hanson Baldwin en Chester Wilmot tot gevolg dat Britse voorstelle vir operasies in die Middellandse See en die Balkan groot politieke sofistikasie weerspieël deurdat dit bedoel was om die Sowjet te voorkom verowering van Oos -Europa het die koue lig van geleerdheid nie oorleef nie. Nie net het die Britte nooit groot operasies op die Balkan bepleit nie, maar hul strategie was nie gemotiveer deur anti-Sowjet-oorwegings nie, behalwe in die eensame geval van Churchill se oproep om 'n rit deur die Ljubljana Gap in die somer van 1944. Selfs toe was hy nie deur sy senior militêre adviseurs ondersteun nie. Boonop was die Amerikaanse aandrang op 'n vroeë kruis-kanaal-inval nie so polities naïef soos hierdie vroeë kommentators vermoed het nie. Die Amerikaanse historikus Mark Stoler het oortuigend getoon dat die Amerikaanse weermagbeplanners, in plaas daarvan om die politieke gevolge van 'n Sowjet-militêre oorwinning te begryp, deeglik bewus was van wat kan gebeur en dat die kans groter is in die naoorlogse Europa sou 'n soort magsbalans behoue ​​bly.
Wat is die gevolge van die geskil oor die tweede front op die Sowjetunie? Daar bestaan ​​geen twyfel dat die Russe vanuit 'n suiwer militêre oogpunt aansienlike rede gehad het om te kla nie. Anglo-Amerikaanse bedrywighede in Noord-Afrika en Italië was skouspelagtig in vergelyking met die rampspoedige stryd wat aan die oosfront plaasgevind het. Daar bestaan ​​ook geen twyfel dat die Russe mislei is deur Britse en Amerikaanse beloftes oor 'n tweede front nie, en dit is waarskynlik dat die herhaalde uitstel van die kruis-kanaal-inval Sowjet-vermoede veroorsaak het dat die kapitalistiese moondhede Duitsers en Russe wou sien veg mekaar tot stilstand. As 'n relatief onbekende Amerikaanse senator van Missouri, Harry S. Truman, het dit ten tyde van die Duitse inval in die Sowjetunie in Junie 1941 gestel: 'As ons sien dat Duitsland wen, behoort ons Rusland te help en as Rusland wen ons behoort Duitsland te help en op hierdie manier soveel mense moontlik dood te maak. 'Maar selfs al was hierdie Sowjet -vermoedens korrek - en daar is geen bewyse om dit te ondersteun nie - het hulle 'n morele reg om te kla? Die Sowjetunie het immers self gehoop om voordeel te trek uit 'n soortgelyke dooiepunt tussen Brittanje, Frankryk en Duitsland in 1939. Privaat het die Sowjet-ministerie van Buitelandse Sake selfs die Nazi-Sowjet-nie-aggressieverdrag van Augustus 1939 geregverdig, wat Hitler vrygelaat het om binne te val beide Pole en Wes -Europa, deur 'die behoefte aan 'n oorlog in Europa'. Ongelukkig vir die Russiese volk het dinge nie heeltemal verloop soos hul leiers bedoel het nie.
Geoffrey Warner is professor in Europese geesteswetenskappe aan die Open University.
D-dag gebed van FDR '
Om 21:57 op D-Day, 6 Junie 1944, sit FDR voor 'n mikrofoon in die diplomatieke ontvangskamer in die Withuis en wag om 'n nasionale radioadres te begin.
Die president het vroeër die dag 'n perskonferensie in die Oval Office gehou vir meer as 180 verslaggewers. Roosevelt het min inligting oor die inval verskaf, maar het vertroue uitgespreek oor die sukses daarvan. Nou wou hy direk met die publiek praat.
FDR se toespraak het die vorm van 'n gebed aanneem. Hy het dit die naweek voor die inval saamgestel met die hulp van sy dogter, Anna, en haar man, John Boettiger. Die teks is vooraf uitgereik sodat Amerikaners dit saam met hom kon voordra. Roosevelt se 'D-Day Prayer' het 'n sterk aanslag by die land gevind. Gedrukte eksemplare is versprei en wyd vertoon gedurende die res van die oorlog.
D-Day en die heropening van Amerika: wat die geskiedenis leer oor eindspelstrategieë
Oorloë is maklik om te begin, maar moeiliker om te voltooi. Die oorwinning wat voor die hand liggend blyk, kan die geskiedenis in 'n wrede oomblik uit die oog verloor. Die formulering van 'n eindspelstrategie is 'n moeilike onderneming.
Op die 76ste herdenking van D-Day, 6 Junie, is dit insiggewend om terug te kyk na die probleme waarmee die geallieerde leiers te kampe het en die hartstogtelike debat wat onder hulle gewoed het toe hulle hierdie ongekende stoot beplan het, terwyl 'n bedankte Duitse generaal toegegee het, "die skemer "Van die oorlog.
En dit is 'n besonder pittige geskiedenisles op hierdie ontstellende nasionale oomblik, want alhoewel die besonderhede van die D-Day-debat uniek was vir die oorlog, was die breë strategiese kwessies-sowel as die politieke agendas en die temperament van die leiers wat die besluite neem- resoneer oor die geslagte heen met 'n opbouende onderlinge verbondenheid. Die teenstrydige trekke van noukeurige roosters en wisselvallige emosies is algemeen, wat die dryfveer om die laaste houe teen gansstapende hordes in die veertigerjare te slaan, en vandag 'n verwarrende, ongemaklike virus vererger deur sosiale onrus en oproer in ons strate.
Die drie belangrikste geallieerde leiers van die Tweede Wêreldoorlog-FDR, Churchill en Stalin-het einde November 1943 vir die eerste keer in Teheran vergader om hul verskille uit te vind oor wanneer hulle 'Operation Overlord' moet begin, die kodenaam vir die inval in Frankryk. Dit was 'n uitwissingsdebat.
Stalin was haastig, 'heeltemal en verblind', berig Anthony Eden, die Britse minister van buitelandse sake. Hy het geëis, soos die Sowjetse minister van buitelandse sake, Vjatsjeslav Molotof dit stel, "dringende maatreëls om die inval van Frankryk deur Anglo-Amerikaanse leërs te verseker." En daar was goeie rede vir sy dringendheid. Die Sowjetunie het die Nazi's verslaan tydens die beslissende 162 dae lange stryd om Stalingrad wat in Februarie 1943 geëindig het, maar 'n gruwelike prys betaal het: Ongeveer 2 miljoen mense is in die wrede geveg dood of gewond. Die beleërde Russe het die opening van 'n tweede front so gou as moontlik nodig om die fokus van die Wehrmacht af te lei.
Churchill was deeglik bewus van die dapper offers wat Stalin se magte gemaak het. Hy sou in die parlement opstaan ​​en toegee: "Dit is die Russiese leërs wat die belangrikste werk gedoen het om die ingewande uit die Duitse leër te skeur." Hy het ook ten volle besef dat hy en FDR die vorige Mei, vyf maande voor aankoms in Teheran, Stalin verseker het dat die inval 'in die vroeë lente van 1944' sou plaasvind. Op grond van nuwe kennis, nuwe strategiese bekommernisse, sien hy dinge egter anders.
'Dit is wat gebeur as die gevegte onderhewig is aan prokureursooreenkomste wat maande tevore te goeder trou gemaak is, en dit voortduur sonder inagneming van die voortdurend veranderende lotgevalle van oorlog,' het hy aangevoer en eis dat sekere voorwaardes ten opsigte van die Italiaanse veldtog en die ontplooiing van landingsvaartuie moet bereik word voordat die datum vir die inval bepaal kan word. Dit lyk baie soos 'n huidige goewerneur wat huiwerig is om beperkings op ekonomieë of vergadering te verwyder totdat daar voldoende koronavirustoetse is, en die premier was: 'Ons sal ons bes doen om Overlord op die vroegste moontlike tydstip te begin. redelike vooruitsig op sukses gehad het. " Hy was nie die soort leier wat 'n arbitrêre datum soos Paasfees sou kies om die land weer te heropen nie, bloot omdat hy as president Trump Donald Trump Pence said he's 'proud' Congress certified Biden's win on Jan. 6 Americans put the most trust in their doctor for COVID-19 information: poll OVERNIGHT DEFENSE: Biden administration to evacuate Afghans who helped US l Serious differences remain between US and Iran on nuclear talks l US, Turkish officials meet to discuss security plans for Afghan airport MORE argued, "It's such an important day for other reasons."
It was left, then, to President Roosevelt to finesse a compromise between his two partners in the war. Since Pearl Harbor, American generals had been arguing for a concerted push through the heart of Europe to Germany but, after consulting with the British, they had agreed first to launch major operations in North Africa and Italy. And, no less crucial to his thinking, FDR arrived in Tehran with a visionary political strategy for the governing of the post-war world. He saw a future where peace would be enforced by "Four Policeman" — the U.S.S.R, the United States, Great Britain and China.
Stalin was not very enthusiastic about this partnership, but FDR decided he'd have a chance to change the Soviet marshal's mind — and, at the same time, fulfill his military advisers' strategic vision — if he endorsed the plan for an invasion in late spring. And, once the proposal had America's full commitment, Churchill, although he'd continue to grumble for months afterward, had little choice but to go along.
In the end, Mother Nature forced a delay in the invasion the June 6 date was, as Churchill would say, "set by the moon and the weather." Nevertheless, the conversations at the conference were examples of pragmatic deal-making — the sort of presidential leadership reinforced by a guiding vision that will be required today to bring our nation back to vibrant economic and community life.
Also at Tehran (as in more recent days) there were questions about whether remarks were made in jest, satiric barbs thrown out to amuse, or if they were official pronouncements.
At a dinner at the Russian embassy for the Allied leaders, Stalin declared that 50,000 German officers "should be rounded up and shot at the end of the war." Churchill was aghast. "I would rather," he announced, "be taken out into the garden here and be shot than sully my own and my country's honor by such infamy."
FDR tried to calm the unsteady situation. Perhaps, he joked weakly, only 49,000 could be shot. It was a rejoinder as cringe-worthy as the fatuous attempts by present-day medical experts to walk back statements which have drawn presidential ire.
Churchill had heard enough. He stomped off into an adjoining room. He was sitting in the semi-darkness, alone except for his raging thoughts, when the prime minister felt a heavy pair of hands reach out from behind and grab him by the shoulders. He turned to see a grinning Stalin. The marshal insisted he'd been "only playing." But Churchill wasn't convinced — just as many Americans today remain persuaded that the president's suggestion to ingest disinfectant to kill the coronavirus was more genuine than sarcastic, as Mr. Trump later scrambled to explain.
Despite the tumult at Tehran, the Allies were able to establish the foundational plan for D-Day and to set in motion the events that brought the war in Europe to its end. One can only hope that with a similar practicality, guided by a similar sense of vision, present-day leadership — the decision makers in the federal and state governments — also will be able to put aside their differences and formulate a reasonable plan to bring the nation successfully to the other side of its battle against both a raging pandemic and inflamed racial tensions.
The 4,414 Allied soldiers who were killed on D-Day did not die in vain. And it will be tragic if the courage and sacrifices of the soldiers in the frontline of combat against today's pernicious virus — doctors, nurses, grocery store workers, take-out deliverers — are for naught.
Howard Blum is a writer and contributing editor for Vanity Fair, a former Village Voice and New York Times reporter, and the author of more than a dozen nonfiction books. His latest book, "Night of the Assassins: The Untold Story of Hitler's Plot to Kill FDR, Churchill and Stalin," was published June 2 by HarperCollins.
FDR, Stalin, and Churchill's working relationship
At that Teheran conference in 1943, in which the three heads of state met to determine the post-WW2 world order, FDR suggested that Eastern European governments ought to be "friendly" to the Soviet Union. But he asked Stalin not to make this concession public, since he did not wish to jeopardize the Polish vote in the 1944 election—"as a practical man," FDR "didn't want to lose their votes." (Shortly before the Teheran conference, FDR had absurdly claimed in a meeting with New York Archbishop [later Cardinal] Francis Spellman that the population of eastern Poland "wants to become Russian.") He also said of Estonia, Latvia, and Lithuania—the Baltic states that Stalin was in the process of forcibly incorporating into the Soviet Union—that he was "personally confident that the people would vote to join the Soviet Union." Stalin never bothered to ask them.
.In a May 1944 article in the Saturday Evening Post that was published with FDR's approval, Forrest Davis described the president's negotiating stance:
The core of his policy has been the reassurance of Stalin. That was so, as we have seen, at Teheran. It has been so throughout the difficult diplomacy since Stalingrad….Suppose that Stalin, in spite of all concessions, should prove unappeasable. . . . Roosevelt, gambling for stakes as enormous as any statesman ever played for, has been betting that the Soviet Union needs peace and is willing to pay for it by collaborating with the West.
Franklin D. Roosevelt Day by Day – August
FDR and Winston Churchill aboard the HMS Prince of Wales at the Atlantic Charter Conference. August 10, 1941. FDR Library Photo
The Atlantic Charter was the statement of principles agreed to by President Roosevelt and Prime Minister Churchill of Great Britain at their first wartime conference, August 9-12, 1941. The conference was held on board naval vessels anchored in Placentia Bay, off the coast of Newfoundland, Canada. The Charter was not an official document, but rather a joint statement expressing the war aims of the two countries–one technically neutral and the other at war.
The Charter expressed the two countries' beliefs in the rights of self-determination, of all people to live in freedom from fear and want, and of freedom of the seas, as well as the belief that all nations must abandon the use of force and work collectively in the fields of economics and security.
Atlantic Charter Dinner Menu
For more information on FDR's daily activities as President, please visit Franklin D. Roosevelt Day by Day.
Propaganda Campaign Also Affects Germany
All these people and their varied activities did more than just convince Americans that Hitler was an enemy who would have to be faced. They also managed to convince Hitler of the same idea—that he would have to fight the Americans sooner or later in a full-scale war.
With the United States already at war with Japan, this seemed a golden opportunity for Germany. America would then be faced with a long, expensive, and very difficult two-front war, dividing American strength and resources. And so, on Thursday, December 11, four days after Pearl Harbor, Hitler opened formal hostilities against the United States. He went before the Reichstag and, in a bitter tirade against Franklin D. Roosevelt and the United States, demanded a declaration of war. In Washington, DC, Congress reciprocated on the same day. Germany and the United States were finally at war.