Al is dit tematies vooropgestel, slaag Vos egter dikwels in die bundel nie om die doodsonde van die digterlike ambag te vermy nie – hy verduidelik ongelukkig gans te veel en verbeeld te min. Die digter moet Archibald MacLeish se wyse raad onthou: A poem must not mean / But be. Té dikwels val hy in die slaggat om maklike paaie te kies en uit te spel wat hy eintlik wil sê, sonder om dit deur die nou poort van die wonder te laat beweeg. [Dit sou baie interessant wees om Vos se digterspraktyk te vergelyk met sy teoretiese perspektief rondom hierdie saak deur sy artikel: ‘Beeld- en simbooltaal’ in Acta Theologica, 21(2):136-144 as verwysingsbasis te gebruik.] Sy retoriese gebruik van Bybel-intertekste dra dikwels grootliks by tot die geyktheid van segging, want hy maak digterlik nie veel daarvan nie. Die verdere strofes van hierdie gedig illustreer pynlik die gebrek aan taalverbeelding:
In hierdie afdeling is die gedig ‘Misterie van oë’, wat saam met die gedigte ‘’n Nagbesoek’ en ‘Diabeet’, die hoogtepunte van die bundel. Daarteenoor staan absoluut fasiele gedigte: ‘Taal’, ‘Gebed vir die ortopeed’, ‘Voetsorg’, ‘Wonde’, ‘As ek eendag huis toe gaan’, ‘Bestemming’. Die laaste twee gedigte is ‘n verleentheid.
Die agterblad van die digbundel beslaan ‘n uitvoerige stukkie teks deur die uitgewer, hopelik nie die keurder nie, wat Vos se bundel en werk probeer takseer. Ek is oorgevoelig oor hierdie tipe bemarking, want dit kan maklik ‘n albatros om ‘n bundel se nek wees. In hierdie geval is dit grootliks die geval. Die agterplat is swak en ondeurdag geskryf, en veral die gebruik en toepassing van literêre terme doen vreemd en meganisties aan:
“In ’n oomblik toon die hand van ’n ervare digter wie se poëtika reeds gevestig is in terme van temas en tegnieke. Die digbundel verteenwoordig ’n voortsetting van dié aspekte van Vos se digkuns waarvoor hy reeds lof verdien het. Op tegniese vlak is daar veral sy baie effektiewe gebruik van ’n onpretensieuse toon wat dikwels sonderlinge poëtiese vondste oplewer. ’n Voorbeeld hiervan is die nuutskepping (die slinkshandige). Tegniese vernuwing vind ook plaas deur die aanwending van die epiese gedig en die tersine. Die intertekstuele gesprek met Homeros en Dante as reismotief om ’n langdurige ongeluk en operasie poëties te verwoord, is nuut in die Afrikaanse digkuns.”
Die bundel word geen guns gedoen met hierdie soort slordige skryfwerk nie. ‘n Mens sou ‘n lang essay kon skryf oor die uitgewer se twyfelagtige uitsprake, lomp formulerings en gebrekkige styl soos dit hier uitgestal word. Trouens – ek meen Naledi het die digter grootliks gefaal om nie enigsins hierdie teks noukeurig af te rond nie. Daarvan getuig ook die onaanvaarbare hoeveelheid taalfoute wat in die bundel voorkom: “weeskind alleen”, “aan die anderkant”, “narkose bedwelm”, “swaartekrag wette”, “denim hemp”, “staalpunt stewels”, “voë”. Dit pla baie as daar byvoorbeeld in die aantekeninge staan: “‘n Meester soos Kafavis stel hoë eise van die vertaler.” [sic]. En ook: “Sy gedigte is deurdring van die antieke wêreld.” [sic].