Geestelike Verval - Eljasib - Missions
Posted on 24 March 2021 24 March 2021 by Eljasib
Petrus sluit sy brief met 'n waarskuwing én 'n bemoediging af. Proff. Walvoord en Zuck (The Bible Knowledge Commentary) sê: "Die woorde 'noudat julle dit dan vooruit weet' is die vertaling van een Griekse woord (proginoskontes), waarvan die woord prognose afgelei is. Wanneer 'n mediese prognose gemaak is, kan 'n pasiënt homself beter op die toekoms voorberei deur bv. die regte dinge te doen. Wanneer 'n dokter sê: 'As jy aanhou om so baie te eet, sal jy oor 'n paar jaar ernstige hartprobleme hê,' dan weet die pasiënt dit vooraf en kan sy lewenswyse daarvolgens bepaal. Petrus het ook gewaarsku dat Christene deur bose mense mislei kan word en uit hulle standvastigheid verval. Die uitdrukking "dat julle nie miskien meegesleep word nie" dui op 'n groepsbeweging. Valse leraars is nie tevrede om net nou en dan 'n paar mense te mislei nie, want hulle is daarop ingestel om groot groepe op 'n dwaalweg te lei. Mense wat na hulle luister, verkeer in die gevaar om geestelik weg te val (dié werkwoord word in 2 Pet 1:10 as struikel vertaal en in Gal. 5:4 as verval)."
As jy nie in die genade en kennis van Christus toeneem nie, dan vervaag selfs die kennis wat jy reeds opgedoen het en maak jou vatbaar vir misleiding. Hierteen waarsku die Bybel ons ernstig, omdat geestelike stagnasie en agteruitgang die teendeel van 'n lewe van toenemende heiligmaking is: "Jaag die vrede na met almal, en die heiligmaking waarsonder niemand die Here sal sien nie; en pas op dat niemand in die genade van God veragter nie; dat geen wortel van bitterheid opskiet en onrus verwek en baie hierdeur besoedel word nie" (Heb. 12:14-15).
Dit is opvallend dat mense wat in die genade veragter, verbitterd en veroordelend oor baie dinge raak. In hulle gesprekke dra hulle hierdie negatiewe gedagtes op andere oor en besoedel hulle sodoende geestelik. Sommige van die teruggevallenes is selfs teen die Here verbitterd omdat Hy na bewering sekere dinge toegelaat het om met hulle te gebeur. Hulle laat egter na om hulle eie vleeslikheid, en ook die duiwel wat hulle verlei het, vir hulle ellendes te blameer. In plaas hiervan maak hulle van hulself onskuldige martelare en bevorder ook gevoelens van ongeloof en twyfel onder dié Christene wat hulle oor hul geestelike probleme aangespreek het.
Dit is die tragiese uiteinde van 'n pad van terugval. Die Here het vir Israel gesê: "Jy het My verwerp, spreek die Here, jy het ál agteruitgegaan" (Jer. 15:6). Uit hierdie vervalle toestand is hulle egter dikwels tot bekering opgeroep: "Bekeer jou, Israel, tot die Here jou God, want jy het gestruikel deur jou ongeregtigheid" (Hos. 14:2). "Keer terug o afkerige [teruggevalle] Israel, spreek die Here. Ek sal julle nie donker aankyk nie, want Ek is goedertieren, spreek die Here" (Jer. 3:12).
Dit is duidelik dat hierdie "broeders" daarteen moet waak dat hulle nie aan die verleiding van die sonde toegee en as gevolg daarvan in sonde begin leef nie. Wanneer hulle dít doen, dan raak hulle van die lewende God afvallig en kry bose en ongelowige harte. Indien hulle in daardie toestand sterf, sal hulle sekerlik verlore gaan. Hulle moet opnuut tot bekering kom as hulle weer Christene wil word.
Die verlore seun het geweet dat hy gruwelik gesondig het, en dat sy sonde skeiding tussen hom en sy vader gemaak het. Hy het besluit om hierdie sondes te bely en finaal sy rug daarop te draai: "Ek sal opstaan en na my vader gaan, en ek sal vir hom sê: Vader, ek het gesondig teen die hemel en voor u" (Luk. 15:18). Sy vader het hom van harte vergewe en hom ook volkome herstel. Hieruit leer ons dat daar beslis genade vir teruggevalle Christene is – selfs hulle wat uit die genade verval en heeltemal van die Here af weggedwaal het om in sonde te gaan leef.
Die Griekse woord vir "weer lewendig geword" (anazao) beteken letterlik "herleef" of "opnuut lewendig geword." Die Strong's woordelys gee die betekenis aan as: "to recover life; live again; revive." Hierdie woord kan net betrekking hê op iemand wat eers geleef het, toe gesterf en daarna weer herleef het. Aanvanklik het die seun geleef, toe in sy sondes gesterf terwyl hy in 'n geestelik verlore toestand verval het, en daarna is hy geestelik weer lewend gemaak.
Sommige mense keer egter nie uit hulle afgedwaalde toestand terug nie en gaan verlore. Dit het met Saul gebeur. Die Bybel sê duidelik: "Die Gees van die Here het van Saul gewyk (1 Sam. 16:14; kyk ook 1 Sam. 18:12). Kort voor sy dood het Saul 'n towerheks geraadpleeg om die gees van Samuel op te roep. Saul het gesê: "Ek is baie benoud, want die Filistyne voer teen my oorlog, en God het van my gewyk en antwoord my nie langer nie…" Samuel se antwoord hierop was: "Waarom raadpleeg jy my terwyl die Here van jou gewyk en jou vyand geword het?" (1 Sam. 28:15-16).
Ons geestelike lojaliteit en morele lewe kán verander, afhangende daarvan of ons navolgers van die koninkryk van die lig of die koninkryk van die duisternis is. Die ongeredde Fariseërs, priesters en skrifgeleerdes het die duiwel as vader gehad (Joh. 8:44). Baie van hulle het egter later deur wedergeboorte gehoorsaam geword aan die geloof en dus kinders van God geword (Hand. 6:7). Sulke mense behou nogtans hulle vrye wil. Hulle kan aan versoekings toegee, deur onkunde die leerstellings van duiwels aanhang, en as gevolg daarvan terugval tot op 'n punt waar hulle van die geloof afvallig raak; dan sal hulle geestelik dood en verlore wees (1 Tim. 4:1; Gal. 5:4). Let daarop dat net gelowiges van die geloof afvallig kan raak. Daardeur verloor hulle hul ewige sekerheid wat hulle net in Christus het solank hulle in Hom bly. Ons band met Hom hoef nie verbreek te word nie, maar dit kán deur onsself verbreek word.
Dawid het besef dat daar 'n besliste moontlikheid was dat die Here sy Heilige Gees van hom af kon wegneem, maar as gevolg van sy berou en bekering het dit nie gebeur nie. God het aan Dawid ook die versekering gegee dat hy nie van sy seun, Salomo, sou wyk soos wat Hy van Saul gewyk het nie: "My goedertierenheid sal van hom nie wyk nie, soos Ek dit onttrek het aan Saul wat Ek voor jou aangesig verwyder het" (2 Sam. 7:15). Salomo het wél teruggeval en voor afgode neergebuig nadat hy die Here jare lank gedien het (1 Kon. 11:4-10). Ons kan aanneem dat hy voor sy dood sy sonde bely en na die Here teruggekeer het.
Paulus waarsku 'n hele gemeente wat op die punt gestaan het om geloof in die soendood van Jesus as ongenoegsaam vir redding te beskou. Hulle wou ook die wet van die besnydenis onderhou: "Julle wat geregverdig wil wees deur die wet, is losgemaak van Christus; julle het van die genade verval" (Gal. 5:4).
As ons egter getrou aan die Here en sy Woord bly, sal Hy nooit ons name uit die boek van die lewe wegneem nie: "Wie oorwin, sal beklee word met wit klere, en Ek sal sy naam nooit uitwis uit die boek van die lewe nie" (Op. 3:5). Ongelukkig is nie alle Christene oorwinnaars nie. Sommige van hulle pleeg verraad teen die Here en sy Woord, en buig daardeur weer die knie voor Baäl.
Hoewel die meeste teruggevallenes – ook dié wat uit die genade verval het – weer na die Here kan terugkom en herstel word, is daar tóg diegene wat nooit weer kan terugkom nie. Dit is dié wat geestelike hoogverraad gepleeg het. Hulle het teen hulle Koning en Verlosser verraad gepleeg deur Hom te verloën en sodoende sy koninkryk en verlossingswerk te verwerp. Hulle is dus nie, soos die verlore seun, net deur sonde en wêreldsgesindheid oorkom nie. Hulle het daarby nog uitdruklik die Here belaster, geminag en verwerp.
Let daarop dat geestelike hoogverraad nét deur Christene gepleeg kan word. 'n Mens móét eers 'n burger van die koninkryk van die hemele wees voordat jy daarteen in opstand kan kom en jou Koning wat jy gedien het, kan verwerp: "Want dit is onmoontlik om die wat eenmaal verlig geword het en die hemelse gawe gesmaak en die Heilige Gees deelagtig geword het… en afvallig geword – om dié weer tot bekering te vernuwe, omdat hulle ten opsigte van hulleself die Seun van God weer kruisig en openlik tot skande maak" (Heb. 6:4-6).
Laster teen die Heilige Gees is ook 'n onvergeeflike sonde, omdat 'n persoon die enigste Gees wat hom van sy sonde kan oortuig, belaster en verdryf: "Elke sonde en lastering sal die mens vergewe word, maar die lastering teen die Gees sal die mense nie vergewe word nie" (Matt. 12:31). Mense wat die Gees weerstaan, belaster en verdryf het, sal daarna nooit weer onder sonde-oortuiging kan kom nie, en dus ook nie tot bekering en redding nie.
Wanneer daar van die broeders is wat onder die invloed van valse leerstellings is, moet hulle in sagmoedigheid tereggewys word sodat hulle "weer nugter kan word, vry van die strik van die duiwel, nadat hulle deur hom gevang was om sy wil te doen" (2 Tim. 2:26). Ewige sekerheid en voortgesette verlossing van Satan se misleiding is net die deel van diegene wat in Christus bly en in die lig van die Woord van die waarheid wandel.
Arthur Pink is geweldig deur ander Calviniste gekritiseer omdat hy die leer van die volharding van die heiliges só beskryf het dat dit die verantwoordelikheid op die gelowiges geplaas het om die Here Jesus getrou, tot die einde toe, te volg. Volgens hulle sal alle Christen hemel toe gaan, al het hulle ook in 'n sondige toestand teruggeval. Die Calvinistiese leer is op die onbybelse aanname gebaseer dat toegerekende geregtigheid jou van alle menslike pogings onthef om 'n heilige en waardige lewe te lei. Paulus het egter gesê dat die feit dat hy as 'n Christen by die geestelike wedloop betrokke is, geen waarborg is dat hy as 'n oorwinnaar sal eindig nie. Hy het die moontlikheid besef dat selfs ook hy gediskwalifiseer kan word: "Maar ek kasty my liggaam en maak dit diensbaar, dat ek nie miskien, terwyl ek vir ander gepreek het, self verwerplik sou wees nie" (1 Kor. 9:27).
Thiatire: Die kerk in Thiatire is deur valse leerstellings en seksuele immoraliteit gekenmerk. Baie van die moderne kerke is net so skuldig aan hierdie sondes, aangesien valse leerstellings geweldige steun geniet, terwyl seksuele immoraliteit (insluitend homoseksualiteit) openlik verdra en selfs as normaal aanvaar word. Kerke wat hierdie eienskappe vertoon, het só ver teruggeval dat hulle selfs uit die genade verval het. Hulle sal die wegraping misloop en as navolgers van die Antichris in die verdrukking eindig (Op. 2:20-22).
Die selfvoldane en louwarm gemeente van Laodicéa is ook tipies van baie van die eindtydse kerke. Tevrede met slegs 'n uiterlike gedaante van godsaligheid gaan hulle voort op die weg van vormgodsdiens, en is nie eers bewus van hulle geestelike armoede nie. Ten spyte van al die welvaart en goed georganiseerde aktiwiteite word Christus nie werklik geken of gedien nie. Die Here Jesus onttrek Homself van só 'n stelsel van mensgemaakte godsdiens wat op intellektuele argumente, morele beredenering en uiterlike vertoon ingestel is (Op. 3:16-17; kyk ook 1 Tim 6:7-12).
Laodicéa beeld die rasionele maar agnostiese mens sonder geloof uit. Hy redeneer alles met sy verstand uit, gevolglik bestaan sy godsdiens net uit 'n akademiese kennis van die Bybel. Die werklike geloofsaanvaarding van die Here se beloftes oor wedergeboorte en heiligmaking ken hy nie. Met sy allegoriese en relativistiese interpretasie van die Bybel omseil hy al die eise van die Skrif, en leer sy volgelinge om dieselfde te doen. Hierdie benadering lei na die vorming van 'n naamchristendom en kerke wat hulleself slegs volgens menslike kriteria beoordeel en ook as baie goed beskou. Selfmisleiding van hierdie aard het baie ernstige gevolge omdat hulle eiegeregtigheid nie na wedergeboorte lei nie, en hulle dus nie aan die Here behoort nie.