Een van die interessante staaltjies wat Elria Wessels ophaal, is van die poets wat ’n paar jong Boere die hardekwas Britse bewaarders gebak het. Onder aanvoering van ’n terggees, ene Myndert, het hulle ongesiens ’n taamlik groot seilbootjie gebou. Hulle het ook ’n pop gemaak en daarvoor ou klere aangetrek. Op die rug en bors het hulle met rooi verf die naam “Chamberlain” (die Britse minister van oorlog) geskryf. Die pop is toe in die bootjie geplaas en een maanlignag te water gelaat.
Die kampowerheid het naarstig na die skuldiges gesoek, maar al wat Myndert gesê het toe hy ondervra is, was: “Hoe kan dit Boere wees wat dit gedoen het 'n Chamberlain is dan ’n Engelse naam.”
Gelukkig is baie waardevolle dagboeke, oorlog herinneringe en oorlewerings uit Wodehouse vir die nageslag bewaar. Die insiggewende dagboek oor die politieke strominge in die Stormberge in die oorlog is dié van Moetie de Wet, vrou van die parlementslid vir Dordrecht, Ponie de Wet. Sy was 'n nooi Cloete met 'n Engelse agtergrond en van 1820-Setlaar-afkoms, dog sy het heeltemal verafrikaans en haar vereenselwig met die Boere saak.
Dit blyk egter duidelik uit haar dagboek dat sy baie gekant was teen die inval van die Vrystaters in Noordoos-Kaap. Sy het haarself en haar man glad nie as ``rebelle'' beskou nie, dog haar beskrywing van die onreg wat die rebelle aangedoen is, gryp 'n mens aan die hart. Moetie se oorspronklike, vergeelde dagboek in potlood op oefen boek papier geskryf het via die eertydse De Wet-museum 'n veilige bewaarplek in die Aliwal - museum gekry.Ewe waardevol is haar man se herinneringe aan sy aanhouding in die tronke van Aliwal-Noord en Queenstown en uiteindelik in die interneringskamp in Beaufort-Wes. Sy geskrifte oor sy verhoor op aanklag van hoogverraad, sy vryspraak en geldelike ruïnering weens die verhoor lewer insiggewende leesstof oor die rebelle verhore en -straf.
Die volledigste en roerendste beskrywing van rebelle - bedrywighede in die Stormberge is opgeteken in die oorlog herinneringe van Pieter Roux, 'n vurige rebel van die plaas Toomnek, Dordrecht. Hy is kort voor die einde van die oorlog gevang.
Ontnugter, uit sy plaas, brandarm en boonop ontkieser het hy ná die oorlog Johannesburg toe getrek om 'n lewe in die Goudstad te begin. Daar het hy sy herinneringe opgeteken en 'n leidende rol in die Afrikaanse taalbeweging gespeel. Van sy gedigte is selfs in Di Patriot saam met dié van S.J. du Toit en C.P. Hoogenhout opgeneem. As ouderling in die gemeente Johannesburg-Wes en as onderwyser in een van die eerste C.N.O.-skooltjies het hy 'n belangrike rol in godsdiens- en kultuurkringe aan die Rand gespeel.
Sy doodsberig en 'n huldeblyk deur dr. W. Jonker het op 18 Januarie 1956 in Die Kerk bode verskyn. In dié rubriek word ruim van sy herinneringe gebruik gemaak.
Oom Kappie het op menige verhoog die letsels van die 25 kats houe gewys wat hy in Dordrecht ná sy gevangeneming gekry het omdat hy te jonk was om die doodstraf opgelê te word. Die houe was te veel vir een dag en moes paaiementsgewys toegedien word. Sout is daarna in die wonde ingevryf.