Gedig: agter die lessenaarArgieffoto Foto: jarmoluk, Pixabay by die venster sou jy sit terwyl ’n wind die skoolboeke van jou leerlinge liggies omblaai bloeisels uit die somertuin inwaai om jou aandag te laat gly jy sou weet van kraaie wat in die vlamboom skuil jy sou weet van my wat ’n ander land verken jy sou die venster later toemaak weer agter die lessenaar inskuif geliefde inkpen in die hand en bril oor die oë toe sou jy skielik opkyk – iewers het ’n klok waansinnig in jou bors begin bons die pen het jou greep ontsluit jy het opgestaan uit jou stoel en na regs geswenk jou klam vingers om jou keel geklem jy sou miskien die glas met yswater hoor breek terugtree en na haar roep voordat jy agteroor sou val ek het pas aangekom in egelshoek dit was november 1974 die koue mis het oor kanale opgestuif jou kleinseun was honger en het al fietsende na jou gaan soek ek het verslae die spoedtelegram gelees – sy het iets gehoor wat anders as gewoonlik was sy het die gang afgeloop en na jou geroep jou agter die lessenaar gevind uitgestrek op jou rug stil en vreedsaam oor die kantlyn van die mat nou sit ek agter jou lessenaar, al jare lank en ek vra jou dikwels nog of hierdie vlek gekreukel soos ’n bloeisel op die eikehoutblad die laaste ink was uit jou pen (Uit: bladspieël. Marlise Joubert, Human & Rousseau, 2015)