Nuuskommentaar: Afrikaners net gepaai?Argieffoto Nietemin, hierdie is stellig die naaste wat die Afrikaner kan kom aan ’n kollektiewe poging om gesprek met die regerende party te voer. Of dit die moeite werd is, is ’n ander saak. Van die teenwoordiges het dit duidelik gemaak dat van ondernemings in die verlede dadels gekom het. Uit die beskikbare terugvoer lyk dit ook nie of dit danig waffers gegaan het nie. Net twee ministers het die moeite gedoen om die gesprek by te woon. Klaarblyklik is die boodskap aan die ANC oorgedra dat nie mooi met die Afrikaner en sy belange, soos die taal, gewerk word nie. Hierna kan die ANC nie verweer dat hy nie geweet het nie “omdat dit net in Afrikaanse koerante staan” nie. Dis nou in “Her Royal Majesty” se taal aan die ANC oorgedra. ’n Interessante tussenval is dat dr. Leon Wessels beswaard is oor die hoë premies wat die ANC op die Vryheidsmanifes, eerder as op die grondwet plaas. Die toenmalige Nasionale Party, waarin Wessels as minister gedien het, het immers ook ’n hele ruk voordat dit in die ANC opgegaan het, die Vryheidsmanifes aanvaar. In 2005 het die DA sy eie viering gehou vir die 50ste bestaansjaar van die Vryheidsmanifes. Bygesê, die DA, soos Wessels, voel dat die grondwet die oppergesag is en dat die Vryheidsmanifes nie as ’n soort alternatiewe grondwet kan dien nie. Die kwessies wat aldus Netwerk24 tydens gister se gesprekvoering onder die loep geneem is, is sake soos die beskerming van die taal, grondhervorming en landbou. Nou sal weer vir reaksie gewag moet word om te sien of dit enige doel gedien het. Een van die verbreekte beloftes waarna Jan Bosman, hoofsekretaris van die Afrikanerbond, verwys het, is ’n kantoor vir minderheidsregte in die ANC. In die Vrystaat het so ’n kantoor wel tot stand gekom, maar is so met die kantoor van die premier en die ANC verweef dat dit voorkom of dit eintlik net geaktiveer word om tydens ANC-kongresse veral behoeftige wit mense op staatskoste na die kongresse aan te ry. Hierdie gesprekke moet nie verwar word met die periodieke gesprekke wat die president met prominente Afrikaners en belangegroepe voer nie. Dit is al deur mense soos Steve Hofmeyr en Dan Roodt bygewoon. Min is oor hierdie samesprekings bekend, skynbaar omdat daar ’n vertroulikheidsreëling geld. Wat wel bekend is, is dat daar in die media-argiewe ’n lang lys van beloftes is waarvan min of niks gekom het. Hy is byvoorbeeld op rekord dat pres. Jacob Zuma Suid-Afrikaners in die buiteland teruggenooi het om hier hul talente te kom inspan om die land te laat groei. Hy het ook al die Afrikaner aangemoedig om sy eie Nkandla as geestelike tuiste te vind. Maar Zuma is bekend daarvoor dat hy sy karos na die wind span afhangende van wie sy gehoor is. Dieselfde mense wat hy al so geprys het vir hul deugde en vaardighede is onlangs voor ’n ander gehoor “die ander” genoem wie se koms na die land “al die moeilikheid” laat begin het. Dit is elke instansie en elke individu se reg om self te oordeel of dit enige nut het om met die ANC gesprek te voer. Marthinus van Schalkwyk het die NNP in die ANC ingelei om daar die Afrikaner se stem te gaan wees. ’n Baie, baie stil stem, het dit geblyk te wees. Die vraag of die Afrikaner nie van bestaande grondwetlike meganismes gebruik moet maak om ’n vorm van selfstandigheid te verkry nie (wat dan op ’n meer gesagvolle manier met die regering oorleg kan pleeg), het onlangs na afloop van die Solidariteit Beweging se oplossingsberaad ter sprake gekom. Ironies is die karakter van die openbare debat hieroor nie soseer geprikkel deur wat op die beraad self bespreek is nie, maar deur ’n dosis bedenklike joernalistiek waar dit moeilik is om te bepaal waar moedswilligheid geëindig het en blote onkunde oor terminologie begin het wat die berigte geplooi laat voorkom het. Verskeie opvolgrubrieke het boonop gevolg wat die strooipoppe, eerder as die werklike feite, ten grondslag gelê het. As die Afrikaner uiteindelik wél ’n statutêre struktuur waarvoor art. 235 van die grondwet voorsiening maak sou aanvra, sal dit nie uniek in die wêreld wees nie. Die Maori’s in Nieu-Seeland het byvoorbeeld ’n eie kongres (parlement) en ’n toenemende hoeveelheid gereserveerde setels in die nasionale parlement. Die inheemse bevolking van Indië het ook ’n aantal gewaarborgde setels in die Indiese parlement. In Kanada het die Amerikaanse Indiane, ook genoem Rooihuide, ’n soort nasionale raad. Die inheemse Krim-Tartare het ’n eie “parlement” onder die regering van die Oekraïne gehad wat waarskynlik die beste teksboekvoorbeeld van korporatiewe selfbeskikking is. Die aanduidings is dat dit onder Russiese bewind in die stof gaan byt. Die feit van die saak is bloot dat hoe langer die ANC beloftes teenoor Afrikaner-belangegroepe verbreek, en as regerende party die Afrikaner as die vyand hanteer en verder en verder onder allerlei druk plaas, hoe meer gaan die stemme word vir ’n stelsel wat eenvoudig beter waarborge bied.