Wat sou u vir u oomblik van u reisiger gee? - Versamelings
Wat sal u gee vir u oomblik van u reisiger?
Alhoewel elke reis die potensiaal het om die oomblik van 'n reisiger in te sluit, is dit nie iets wat gedwing of verwag kan word nie.
Foto deur Benjamin Orbach
Terwyl ek wag vir die monorail wat my na my verbindingshek op die O'Hare-lughawe sou neem, het die son opgekom en die onderrande van die Chicago-lug rooi geverf.
Dit was die kleur van die bejaarde Sikh se tulband in Jaipur, die man wat 'n bottel water aan my verkoop het toe hy die pelgrims wat by sy winkel verbygegaan het, uitgedeel het.
Die rooi lig reflekteer van die glasmure van die stasie, staalkleurige toebehore en sprankelende vloer. Vir die eerste keer in twee en 'n half weke was ek alleen.
My rugsakvakansie na Indië was 'n reis na 'n wêreld vol oranje hare met henna-geverf; vars gebakte naan; maroen en goue armbande; 500 jaar oue visnette; pers saris; groen velde van teeplantasies; en die "Wat is jou naam?" skree die 19 glimlaggende kinders wat my deur 'n Shekawati-dorp gevolg het.
My kiekies is kleurvolle collages wat in die gedreun van geklets en verkeer staan, maar terwyl ek na die sonsopkoms op die lughawe van Chicago kyk, was dit die donkerte van Mathura-stasie en die skreeuende geluid van die man wat homself op die platform sleep wat my gedagtes gevul het.
'N Week tevore, onder die dowwe ligte van die stasie, vertraag ons trein tot stilstand en spring ons na die platform onder.
Skudpalms huil van die skaduryke randjies en klein hande klap op my bene.
Ek en my vriend Fred het met ander reisigers gespring om die oprit te klim en oor die brug na perron 1 en die kaartjievenster aan die ander kant oor te steek. By die ingang van die oprit stroom ons om die witvlekkoei soos water wat om die uitsteeksteen van 'n rivierbedding vloei.
Dit was 19:30; Fred se vlug vertrek om 11:30 na Delhi, en ons was 'n paar uur weg.
Op die platformbrug, ingewikkel tussen bruisende inwoners, draai ek weg van die uitgestrekte hande van ouer mans wat dik brille gedra het en rondgeslinger is tussen skaaklose kinders in vuil lap klere wat teen die gety van die skare voortduur.
Tien voet van die einde van die oprit af lê 'n jong man op sy rug. Hy het 'n swart gimnasiumtas in sy linkerhand vasgeknoop en die sool van sy regter sneaker na ons naderende pak. Sy silwer horlosie skitter in die dowwe lig; hy was nie van die inwoners van die stasie nie.
Dit was 'n beslaglegging en 'n amptenaar in 'n bruin uniform het aan sy sy gekniel.
Die skare vertraag, erken 'n onuitgesproke erkenning vir die ewekansigheid van die onverwagte of miskien die mag van die noodlot, en druk daarop.
'N Skielike duisternis
Fred en ek het na die kaartjievenster gesoek en die uitdrukking na Delhi nodig. My donkerrooi hemp was 'n daskleurige kleur met soutgedroogde sweet. Toe Fred na die kaartjievenster wys, was daar 'n kollektiewe asem, en dan swart stilte.
Die stasie is verswelg in die duisternis van die landelike Indië.
Voordat die ligte uitgaan, het ek die beenlose bedelaar op 'n houtbord opgemerk. Sy krulhare reik na die plafon en sy hande was toegedraai in vodde wat eens wit was. Hy het sy pad oor die platform gesleep.
Toe ek my aanpas by die swart-op-swart vorms rondom my, het ek die bedelaar se vorm net 'n paar meter van my uitgemaak. Onversteurd deur die stroomonderbreking, gaan hy voort op die platform. Die skraapgeluid van sy bord teen die betonvloer wat deur die dik lug gesny word en weer van die mure van die stasie afklim.
Was hy blind? Ek het gewonder. Het hy besef dat ons omring is deur duisternis, of het dit net nie saak gemaak nie?
Hy manoeuvreer rondom nog donker klontjies - reisigers het snags op die lakens gehul, met hul koppe op die bagasie. Was ons almal net verskillende klonte?
Miskien het ons opgehou om aan hom te bestaan, net soos hy ook vir ons.
Die reisiger se oomblik
Twee minute het verloop, 'n kragopwekker begin gons en die ligte flikker. Indië se tydsbesteding vir eksistensiële beelde was verby en die verkeer van die stasie het weer vinnig begin.
Wat betaal jy vir so 'n oomblik, vir die geluid om te stop en dat die reuk opgeskort word?
Toe ek probeer het om die inwoners van die wêreld te boks sodat Fred ons kaartjies kon koop, hoor ek water op die grond slaan. 'N Paar voet agter my gaan 'n groot bruin koei badkamer toe. Druppels urine spat na bo en styg van die stasievloer af.
Fred vee 'n bietjie sweet van sy voorkop af met die agterkant van sy hand en vra met 'n glimlag: "Hoeveel kan jy neem?"
Ons het begin lag en 'n tiener voor ons gesny. Dit kon 'n toneel uit 'n film of 'n gehoorbespreking by 'n kroeg gewees het.
Maar dit was myne: my reisiger se oomblik.
My Indiese oomblik, my onstuimige lewensmoment, waar alle sintuie inasem en uitwaai en 'n opgewekte toestand van bewustheid bereik waar tyd stop - al is dit net vir 'n oomblik van pouse.
Wat betaal jy vir so 'n oomblik, vir die geluid om te stop en dat die reuk opgeskort word? Vir die kans om te breek, deur u oë te sien, maar ook uit u liggaam te klim, buite uself te stap en om die besonderhede voor u te sien?
Om die toneel van bo na te gaan: jouself, die mense en die platform. Om die kamera stadig, terug na die stasie, die parkeerterrein, die taxi's, die fietse en al die mense terug te trek. Om voort te gaan om die skoot te verbreed totdat u die krotbuurte en die geboue en Mathura self sien, bedek met donkerte.
En dan, om weer in te zoem, van die derde persoon af na u eie twee oë toe te jaag, om te hoor hoe die beweging van die mens weer begin met 'n geskree, of in hierdie geval, die skraap van 'n bord.
Om die warm lug op jou nek te voel en die kwesbaarheid daarvan om bewus te wees van al die skaduwees; wat sal jy betaal?
Terugkeer na die lewe
Diep oomblik, as ons ons sak inpak of die kaartjie aanlyn koop, is die oomblik waarop ons onbewustelik hardop sê 'wow', dit waarop ons hoop.
As dit te veel saak maak dat die kopieërmasjien drie minute neem om op te warm, dan vryf die een of ander man se skouer aan die metro teen jou, en dat Peyton Manning Maandagaand sokker is.
Die oomblik, waar jy besef dat jy in 'n ver plek is en iets so werklik ontdek het dat jy nog nooit 'n paar sekondes voorheen kon dink nie, is die rede waarom ons tyd neem uit wat ons het, waar ons is, en wat ons doen.
Met die meeste reise, het ek gevind, gebeur dit net nie. Hulle kan nie gekoop word nie; Ongelukkig is daar geen reismomentige dinge nie. Daar is geen presiese formule vir die gemoedstoestand en die stand van sake wat alles sal wegneem nie.
Vir my was dit in hierdie geval ironies dat die oomblik in skakerings van swart gekom het op 'n plek wat die kleurwiel gebreek het.
In 'n plek van 'n biljoen skreeu, was dit 'n onverskillige skraap van 'n vierkantige stuk hout teen 'n betonvloer wat my gesig geklap het, tyd stop en my laat stilbly.
Terug op die O'Hare-lughawe het die monorail aangekom en die deure is oop. Binne luister 'n eensame man met gegeleerde blonde hare, met 'n skerp wit hemp na sy iPod en kyk hoe die son opgaan.
Hy kyk na my - my baard, my vuil broek en my hare wat ook na die lug reik - en keer terug na die venster en sy dag.