Cyril Robinson - Geskiedenis Podcasts - 2021
Cyril Robinson is op 4 Maart 1929 in Nottingham gebore. Hy het in 1947 by Mansfield Town aangesluit. Robinson was vier jaar by die klub van die Derde Divisie totdat hy onderteken is deur Joe Smith, die bestuurder van Blackpool.
Robinson het op 3 November 1951 sy buiging op vleuel gemaak; hy het sy posisie beklee en die volgende maand het hy twee doele vir die klub aangeteken. Hy is egter van die kant laat val en het hoofsaaklik in die reserwes gespeel.
In die 1952-53-seisoen het Blackpool Huddersfield Town (1-0), Southampton (2-1), Arsenal (2-1) en Tottenham Hotspur (2-1) geklop om die FA Cup-eindstryd vir die derde keer in vyf jaar te haal. . Hughie Kelly is beseer in 'n wedstryd teen Liverpool en Robinson is gekies om links in die eindstryd te speel.
Robinson beweer dat Joe Smith, die Blackpool -bestuurder "nooit baie takties was nie, hy was baie stomp met sy instruksies". Volgens Stanley Matthews het hy gesê: "Gaan uit en geniet dit. Wees die spelers wat ek weet, en ons sal regkom." Daar is later 'n onderhoud met Robinson oor die wedstryd: 'Ons het afgeskop en binne 'n paar minute het ons 'n doel aangeteken. hulle het die gelykmaker gekry, maar hulle het dadelik teruggegaan. "
Stanley Matthews het in sy outobiografie geskryf dat: "Halftyd drink ons ​​tee en luister na Joe. Hy was nie paniekerig nie. Hy het nie geskreeu nie en hy het niemand beledig nie. Hy het eenvoudig vir ons gesê ons moet aanhou speel. ons normale spel. " Harry Johnston, die kaptein, het aan die verdediging gesê: 'wees meer kompak en strenger as 'n eenheid'. Hy het ook bygevoeg: "Eddie (Shinwell), Tommy (Garrett), Cyril (Robinson) en ek, ons sal die ongemak hanteer en die bal wen. Julle wat kan speel, doen julle deel."
Ondanks die gesprek het Bolton Wanderers vroeg in die tweede helfte met 3-1 voorgeloop. Robinson sê: 'Dit lyk toe hopeloos, ek het by myself gedink ek was ten minste op Wembley.' Toe teken Stan Mortensen uit 'n kruising van Stanley Matthews. Volgens Matthews: "alhoewel hy onder druk was van twee Bolton -verdedigers wat probeer het om hom van beide kante af te steek toe hy ingeglip het, was sy vasberadenheid totaal en kon hy die bal van die binnekant van die paal en in die net steek."
In die 88ste minuut het 'n verdediger van Bolton 'n vryskop afgestaan ​​ongeveer 20 meter van die doel af. Stan Mortensen het die skop geneem en volgens Robinson: "Ek het nog nooit een gesien wat ook geneem is nie. Dit het gevlieg, jy kon nie die bal sien op pad na die net nie." Matthews het bygevoeg dat 'dit die sterkte en akkuraatheid agter Morty se poging was, dat Hanson in die Bolton -doel skaars 'n spier beweeg het'.
Die telling was nou 3-3 en die wedstryd sou na verwagting in die verlenging gespeel word. In sy outobiografie beskryf Stanley Matthews wat daarna gebeur het: "'n minuut beseringstyd het oorgebly ... Ernie Taylor, wat nie die hele wedstryd opgehou het om te hardloop, het 'n lang afstand van George Farm afgehaal, Langton afgerond en, soos hy gedoen het, soos klokslag deur die tweede helfte, vind ek my regs aan die regterkant. Ek het opgestyg vir wat ek geweet het 'n laaste lopie na die kantlyn sou wees. Barrass kom vinnig in vir die moord. Hulle het my tot by die lyn gedwing, en dit was suiwer instink dat ek die bal terugtrek na waar die ervaring my vertel het Morty sou wees. By die kruising gly ek op die vetterige grasveld, en toe ek val my hart en hoop het ook geval. Hy het presies geweet waar ek die bal sou neersit, nou, in hierdie spel van alle gam es, hy was nie daar nie. Dit was ons laaste kans, wat op aarde het hy gedoen? Bill Perry jaag van diep in die ruimte. "
Stanley Matthews het bygevoeg dat Perry "die bal koel en rustig oor Hanson en Johnny Ball oor die doellyn en in die hoek van die net gestreel het." Bill Perry erken: "Ek moes dit 'n bietjie haak. Morty het gesê dat hy dit aan my oorgelaat het, maar dit is nie waar nie, dit was buite sy bereik." Blackpool het Bolton Wanderers met 4-3 geklop. Matthews, nou 38 jaar oud, het sy eerste bekerwennersmedalje verower.
Robinson het hom in 1955 by Northwich Victoria aangesluit. Gedurende sy tyd by Blackpool het hy slegs 21 optredes vir die klub gemaak. Hy het ook vir Bradford Park Avenue (1956-59) en Southport (1959-60) gespeel.
Joe Smith, die bestuurder, was nooit baie takties nie; hy was baie stomp met sy instruksies: "Gaan daarheen en laat hulle klop," so iets. Jy kan nie vir goeie spelers soos Matthews en Mortensen sê wat om te doen nie.
Ons het baie tougestaan ​​om veld toe te gaan. Sodra ons na die veld, die brul, stap, het dit rillings oor u ruggraat gestuur. Ons staan ​​tou en word voorgestel aan prins Philip. Ons dink, laat ons maar aangaan met die spel.
Ons het afgeskop en binne 'n paar minute het ons 'n doel aangeteken. Geleidelik het ons 'n paar passe bymekaar gekry, Stan Matthews op die bal gekry en Mortensen het die gelykmaker gekry, maar hulle het dadelik teruggegaan. Toe net na rustyd teken hulle weer aan, 3-1.
Bolton het 'n tweede minuut geneem toe Nat Lofthouse 'n aangee van Holden geneem en van 25 meter af geskiet het. Farm laat dit deur sy hande in die net gly. Bolton het beheer begin neem, maar het 'n hou gekry toe Bell beseer is met 'n getrekte spier. Sy spanmaats het geskommel en Bell is na die vleuel geskuif. Met tien minute voor rustyd het Blackpool gelykop gespeel. Hassall, wat teruggekeer het na die verdediging, het 'n Stan Mortensen -skoot verby Hanson afgewyk. Maar binne vyf minute het Bolton die voortou gekry. Toe Langton sentreer, huiwer Farm, en Willie Moir knik in Bolton se tweede.
Blackpool se wêreld het in die tiende minuut van die tweede helfte uitmekaar geval toe Eric Bell, beseerdes van alle mense, beseer het, in die middel van Holden se kop opgestaan ​​het. Blackpool was met 3-1 onder, en geen span het in die FA Cup-eindstryd nog ooit 'n Iead met twee doele verloor nie.
Dit lyk toe hopeloos, ek het by myself gedink ek was ten minste op Wembley. Maar Morty het met 'n kruising van Matthews 'n doelskop gemaak om ons weer in die spel te plaas, en daarna het hy gelyk gemaak met 'n vryskop - ek het nog nooit een gesien nie. Dit vlieg, jy kon nie die bal sien op pad na die net nie. 'N Paar minute van die einde af draai ek na Jackie Mudie en sê:' Ons wen dit in die ekstra tyd. ' Maar dit het nooit gekom nie - 'n goeie beweging in die regtervleuel, Stan slaan die bal langs die vloer en Bill Perry was in die middel. "
'N Minuut beseringstyd het oorgebly. Wat toe gebeur het, kon geen draaiboekskrywer geskryf het nie, want geen redakteur sou 'n verhaal so vergesog en vreemd aanvaar nie. Dit was ons laaste kans, wat op aarde het hy gedoen? Bill Perry jaag van diep in die ruimte. "Hou kop daaroor Bill, moenie dit blaas nie. Moenie dit blaas nie!" Het ek vir myself gesê.
Ek het Bill onreg gedoen. Die "Original Champagne Perry" was so yskoud soos die beste oesjaar in die koudste emmers. Hy streel koel en kalm oor die bal van Hanson en Johnny Ball op die doellyn en in die hoek van die net. Van 1-3 af was dit nou 4-3! Die wat in die sitplekke opgestaan ​​het, dié op die terrasse en reeds staan, spring in die lug toe Wembley uitbars.
Miskien was dit die gevolg van die feit dat ek hard ingesluk het om 'n bietjie speeksel in my droë mond te kry, of dat die skielike uitbarsting van geluid vir my trommelvlakke te veel was; miskien was dit 'n kombinasie van die twee. Hoewel ek vir 'n kort rukkie bewus was van die pandemonium wat oor my uitgebreek het, het ek niks gehoor nie. Ek kyk hoe die bal die agterkant van die net tref, kyk terug na Bill terwyl hy sy arms lig en vir 'n breukdeel van 'n sekonde heeltemal doof is. Ek kyk hoe my spanmaats spring van vreugde en die enigste geraas was 'n lae, dreunende gons in my ore. Dit was asof ek dit droom. Toe ek weer hard insluk, het my ore skielik gebars en is ek dadelik aangeval deur die hardste en mees dawerende brul wat ek ooit in 'n voetbalstadion beleef het. Dit bars van die terrasse af en brul soos 'n skrikwekkende banshee oor die veld.
Nadat ek my voete teruggekry het, het ek gekyk hoe elke spelersbalk George Farm 'n lyn vir my maak. Morty se arms is uitgestrek en sy gesig straal terwyl hy na my toe jaag; Bill Perry het 'n ekstatiese glimlag op sy gesig, met sy kop van kant tot kant asof hy in ongeloof was; Ernie Taylor slaan weg en spring terwyl hy in my rigting hardloop, met 'n vuis in die lug slaan en skree: 'Daar is! Dis daar!' Harry Johnston, wat sy deel van die beste kunsgebitte altyd in 'n sakdoek in sy sak sak gelaat het, het sy tandvleis onbeskaamd aan die wêreld blootgestel. Ek voel hoe Ewan Fenton se nat en klam arms oor my gesig voel terwyl sy hande my hare ritsel. Dit was al wat ek kon doen om my voete te hou terwyl my spanmaats my gepeuter het.
Ek moes dit bietjie haak. Morty het gesê dat hy dit aan my oorgelaat het, maar dit is nie waar nie, dit was buite sy bereik. Ernie Taylor het die spelverloop verander. Hy het nie die eer gekry nie, maar hy was die hoofman. Ek het baie meer bygedra in die halfeindstryd teen Spurs. Stan was natuurlik besonders, die vermoë wat hy gehad het. As 'n speler die pas sou kies, ek of Stan, sou hulle dit aan Stan gee, wetende dat hy by die lyn sou kom en twee teenstanders saamneem. Vir spoed slaan ek hom elke keer meer as 50 meter, maar nooit meer as vyf of 10 meter nie.
Die klub het die hele personeel vir die dag na Wembley geneem. Ons het met die oggendstrein vanaf Blackpool Central Station gereis, middagete in die trein geëet - ongehoord vir my - en toe op Wembley Way gestap. Die jong spelers het op die Spion Kop agter die doel gestaan, aan die teenoorgestelde kant van waar die Blackpool -ondersteuners was toe die span in 1948 en 1951 verloor het. Ons het geweet Blackpool sou wen - dit was die lot, die lot, noem dit wat jy wil - selfs toe ons met 3-1 onder was. Met Stanley Matthews in die omtrek, kan alles gebeur. Ons het aan die einde gestaan ​​waar die Blackpool-doele op pad was na die oorwinning van 4-3 in wat altyd as die eindstryd van Matthews onthou sal word. Verbasend dat as jy dink dat Stan Mortensen die enigste speler geword het wat 'n driekuns behaal het in 'n Wembley FA Cup-eindstryd. Morty het aan kraakbeenprobleme gely en hy is 'n paar weke voor die wedstryd geopereer. Hy het skaars geoefen, maar hy het uitgekom en 'n driekuns behaal.
Toe die wedstryd verby is, jaag ons terug na die stasie, klim aan boord van die trein en gaan huis toe. Toe ons omstreeks middernag terugkom, ontdek ons ​​dat Blackpool mal geword het. Die sentrale stasie was deurspek met mandarijn, en die volgende 48 uur totdat die spelers by die huis aangekom het, was die hele stad in ekstase.
Walter MacGregor Robinson aka Wayfarer deur Cyril Rowson
As iemand krediet gegee moet word vir die fietsry wat die oorlog in 1914-18 gevolg het, behoort dit seker aan wyle Walter MacGregor Robinson, beter bekend as "Wayfarer ", en aan sy vele vriende, eenvoudig as "Robbie & #8221. Miskien het ander fietsryerskrywers van daardie tyd, soos FT Bidlake, G. Herbert Stancer ("Robin Hood ") en Fitzwalter Wray ("Kuklos "), tot 'n mate gehelp, maar hulle preek hoofsaaklik vir die bekeerdes, terwyl dit aan die jong fietsryer was, net na die donker en beperkende oorlogstyd, dat "Wayfarer " sy boodskap geneem het deur sy geskrifte in "Cycling " en laastens deur sy lanterngesprekke. Sy fietsevangelie was 'n eenvoudige fiets as moontlik, en het die jongmense van daardie dae gesê om van hul sitgoed ontslae te raak en te bedel, en as dit nie finansieel moontlik was nie, was daar skaars geld keer, om pasgemaakte stawe, nouer bande, 'n ligte saal, selluloïede modderskerms en 'n saalsak te pas. Hy het ook voorgestel, ek dink met sy tong in sy wang, dat hulle hul ou staal modderwagte, saam met hul agterste draers, oor die naaste heining moet gooi, maar ek dink nie hy het dit letterlik bedoel nie, vir "Wayfarer &# 8221 was 'n groot natuurbewaarder, voordat die woord sy huidige belangrikheid aanvaar het.
Dit is moeilik om die huidige fietsryers te laat waardeer vir die agting waarin "Wayfarer " deur die jong stuurmanne van die vroeë "twenties " gehou is. Hy was werklik verafgod. Om 'n idee te gee van sy gewildheid, sou ek noem dat tientalle fietsryers gereeld op Sondae na die ou "Crown " by Llandegla, waar "Robbie " gereeld na tee geroep het, 'n kans gehad het om te praat na hul "held ". By geleentheid van sy lesings sou entoesiaste uit verskillende dele van die land honderde kilometers ry om hom te hoor praat, en op 'n aand in Liverpool het "Wayfarer " byna onmiddellik 'n herhalingslesing gehou, want so baie kon nie begin met die eerste optrede. Toe hy sy fiets een keer van 'n kerkstoep in Prenton, Birkenhead, laat steel, is binne 'n paar dae genoeg geld by sy bewonderaars ingesamel vir 'n nuwe een wat hom behoorlik aangebied is, met 'n gegraveerde silwer gedenkplaat op die sitplekbuis. Ek weet dat sy pos geweldig was, en aangesien hy voltyds in 'n versekeringskantoor in Dale Street, Liverpool gewerk het, kan ek my nie net voorstel hoe hy dit reggekry het nie.
Op die tydstip waarvan ek praat, het hy op 'n Rover light roadster gery, met vlak North Road-tralies (soos deur die lede van sy klub, die Anfield BC) en 'n gewone B-10 Brooks-saal, nie die smal Champion-patroon nie. In feitlik alles wat hy gedoen het, was hy 'n perfeksionis, beide in sy besigheid en tydverdryf. Sy skryfwerk was besonder netjies en eenvormig, en die klein boekies wat hy van sy reise gehou het, was 'n voorbeeld van wat sulke rekords moet wees. In net een ding het hy misluk, en hy sou nie sy fiets skoonmaak nie. Hy het vroeër gesê: 'Siklusse is om te ry, nie om skoon te maak nie!' korrespondente. Verder het hy 'n werklike afkeer van vuil hande, wat onafskeidbaar is van fietsskoonmaak.
Ek is gereeld gevra of "Wayfarer " regtig 'n rowwe fietsryer was. My antwoord is 'n gekwalifiseerde "Ja ". Maar hy was nie die eerste toerfietsryer wat rowwe paadjies en bergpaadjies aangepak het nie. Hierdie krediet moet toegeskryf word aan wyle A. W. Rumney, die C.T.C. Raadslid van Keswick, wie se fietsry-avonture in die bergagtige streke van Palestina in daardie vroeë dae werklik geskiedenis gemaak het. Wayfarer " was egter die eerste persoon wat fietsryers eintlik voorgestel het om bergspore, voetpaadjies en paadjies te neem, en hy beoefen wat hy preek, wat werklik merkwaardig is, tydens die Eerste Wêreldoorlog, toe 'n infanterist in die loopgrawe was , hy is erg gewond in die been, wat soms pynlik kan wees. Op hierdie tydstip wil ek opteken dat hy tydens sy tydperk in die voorste linie sy gewone fietsbladsy, wat hy grillerig genoem het, aanhou skryf het, natuurlik met verwysing na die doringdraad verstrengelinge voor die sloot.
Skrywer: Cyril R Rowson, Liverpool DA CTC (1937)
Om terug te keer na sy " through-stuffing ". Alhoewel ek nie gereeld met "Robbie " gery het nie, het ek oor die algemeen iets meer rowwer as die hoofweg gevind. Afgesien van die "Over die Top " -roete (sover ek onthou, het "Wayfarer " dit nooit die Nant Rhyd Wilym genoem nie), het ons Penline en Bwlch Arthur, ook van Nannerch na Llangwyfan (sy &# 8220London Bridge "), wat toe op 'n buitengewoon klipperige baan was. Nog 'n gunsteling was die Bwlch-pen-Barras oor die skouer van Moel Fammau, in daardie dae rof en toegegroei, net soos dit oorgebly het, na die verval van afrigting, en heeltemal sonder bome. Op 'n aand het ons saam met 'n gemeenskaplike vriend, F. H. Horrocks, oor 'n rowwe en geplaveide baan oor Formby Moss gegaan, waar eens meerbewoners in prehistoriese tye hul huise op crannogs gebou het.
Laat ek afsluit met 'n snaakse verhaal. Op 'n middag nader ek en Robbie " die top van die Horseshoe-pas, toe die venster van 'n stilstaande motor oopgaan en 'n paar papiertjies en ander vullis langs die pad kom. Wayfarer " het dadelik afgeklim, die papiere opgetel, by die motorruit geklop en al die vullis teruggegee, met die kort kommentaar, "Ek dink jy het dit laat val! " Ek het jou vertel dat hy 'n natuurbewaarder was !
Hoe om FameChain te gebruik
Jackie Robinson & aposs Professionele sportloopbaan
Vroeg in 1945 is Jackie Robinson onderteken deur die Negro League -span, die Kansas City Monarchs, waar hy vir 'n seisoen gespeel het.
Destyds het die uitvoerende tak van Brooklyn Dodgers, Rickey, die Negro Leagues ondersoek, op soek na spelers wat nie net die talent gehad het nie, maar ook die houding om die druk wat verband hou met die integrasie van Major League Baseball te weerstaan. Robinson was een van die vele spelers met wie Rickey in Augustus 1945 'n onderhoud gevoer het vir die toewysing aan die plaasspan Dodgers ' in Montreal, die Royals.
Daar word gesê dat Rickey tydens die onderhoud geëis het dat Robinson nie sou reageer toe hy aan die einde van rassemishandeling was nie. Robinson het na bewering gesê: 'Is u op soek na 'n neger wat bang is om terug te veg?' Waarop Rickey geantwoord het dat hy 'n persoon gesoek het, met genoeg moed om nie terug te veg nie. "
Sodra Robinson ingestem het om die ander wang om te draai, 'n Bybelse frase wat deur die godsdienstige bofbalbestuurder gebruik is, is hy vir die Royals aangewys vir die 1946 -seisoen, waar hy deur Montreal -ondersteuners omhels is en 'n indrukwekkende .349 geslaan het. Sy prestasie op en buite die veld het hom die volgende seisoen na Brooklyn gebel.
Inhoud van Deel I: A GESKIEDENIS VAN GRIEKENLAND is die opwindende verhaal van die opkoms tot mag en invloed van die grootste beskawing wat die wêreld ooit geken het. Terwyl die pragtige verhaal van Cyril Robinson ontvou, beland ons in die grootste en wonderlikste avontuur van die mensdom. Die verhaal begin op Minoïese Kreta, maar gaan vinnig oor na 'n swak verstaanbare vastelandskultuur. Ons volg die heroïese dade van die Mycenians en die Trojaanse oorlog, die glorieryke artistieke en intellektuele triomf van die Ioniërs, die onrus van die Doriese inval en die gevolglike donker eeu, die stadige herstel wat uitloop op die epiese Persiese oorloë en die hernude glans van Periclean Athene . In die vyfde eeu v.C. bereik filosofie, letterkunde, kuns en argitektuur 'n hoogtepunt in Athene wat geen beskawing ooit geëwenaar het nie. Maar burgerlike twis volg spoedig, en uiteindelik raak dit die hele Griekeland.
Inhoud van Deel II: 'N GESKIEDENIS VAN GRIEKENLAND gaan voort met die bittere stryd tussen Sparta en Athene om bemeestering van die Helleense wêreld. Alhoewel Sparta uiteindelik as oorwinnaars uit die stryd tree, word haar oorwinning gou tot as met die opkoms van Thebe en die nog groter mag van Filips van Masedonië. Philip verenig 'n onwillige Griekeland met sy ysterbeleid. Athene gee haar onafhanklikheid prys, maar behou 'n afsydige intellektuele en artistieke leierskap in die Griekse wêreld. Alexander die Grote, wat die vaandel van die Griekse kultuur tot in die Persiese Ryk en tot in Indië self neem, is 'n wonderlike gebeurtenis wat die verloop van die menslike geskiedenis verander het. Dit word gevolg deur die Hellenistiese tydperk en die finale onderwerping van Griekeland deur Rome. Inderdaad 'n ongelooflike epos.
Cyril Edward Robinson (1884 - 1981), is gebore te Bury St. Edmunds in Engeland, die seun van 'n plaaslike predikant. Hy woon Marlborough en Magdalen by en behaal onderskeiding by beide instellings. Hy het in 1909 by die personeel van die Winchester College aangesluit, waar hy gebly het tot met sy aftrede in 1945. Robinson was 'n geïnspireerde en begaafde onderwyser wat klassieke klas gegee het volgens die Sokratiese metode. Hy het geglo dat kennis en waarheid reeds by sy studente teenwoordig was en dat sy taak was om dit uit te haal. Min van sy oudleerlinge sou twyfel of hy skitterend daarin geslaag het. Robinson is die skrywer van baie boeke oor Griekeland en Rome. Sy helder verstand, duidelike prosa en elegante styl maak van sy historiese werke een van die grootste van die 20ste eeu.
Cyril Robinson, laaste lid van die Blackpool -sokkerspan wat Bolton Wanderers in die fassinerende FA Cup -eindstryd van 1953 geklop het - doodsberig
Cyril Robinson in 1951 Krediet: Colorsport/REX
C yril Robinson, wat in die ouderdom van 90 jaar oorlede is, was die laaste oorlewende van die Blackpool-sokkerspan wat 'n riller van sewe doele aangepak het om 'n oorwinning van 4-3 oor Bolton Wanderers op die laaste minuut in die legendariese FA Cup-eindstryd in 1953 te behaal.
Wat tussen twee van Brittanje se grootste klubs voor 'n stampvol Wembley -stadion gespeel is, was 'n dramatiese ontmoeting wat die magie waarvoor die kompetisie so tereg bekend is, omhul het.
Cyril Robinson was die middelste seun van 'n mynwerker, gebore in die stad Nwellhamshire, Bulwell, op 4 Maart 1929. Sy sokkertalent het eers na vore gekom by Henry Mellish School, waarna hy vir Basford Hall Boys 'Club en Notts Corinthians gespeel het voordat hy verteenwoordig het. England Boys teen Wallis in Cardiff in 'n nederlaag van 2-1, het verdere eerbewyse gevolg tydens sy nasionale diens by die RAF.
In September 1949 teken Robinson vir Blackpool, toe 'n toonaangewende eerste afdeling. Hy verdien £ 15 per week en maak sy debuut in die eerste span twee jaar later in die tuiswedstryd teen Middlesbrough.
Hy was 'n vinnige en stewige linker helfte, goed in die lug, maar veral kreatief met die bal aan sy voete, maar dit was die sterkte van die Blackpool-span dat sy voetbal meestal tot die reserwes beperk was. In die voorlaaste ligawedstryd van die 1952-53-seisoen het die gewone linkervleuel Hughie Kelly egter sy enkel erg gebreek. Die veteraanbestuurder van die span, Joe Smith, het die relatief onbeproefde Robinson verrassend in Kelly se plek geïnstalleer vir hul laaste wedstryd in die liga -veldtog, teen Manchester City. Hy het sy plek behou vir die reis na Wembley.
Ek het almal sleg begin toe Bolton se magtige aanvaller, na slegs 75 sekondes, die eerste doel aangeteken het. Stan Mortensen het gou vir Blackpool geantwoord, maar Bolton was met die rustyd terug.
Alhoewel 'n uur met 3-1 voor was, het Bolton gesukkel terwyl die Seasiders geleidelik beheer neem. Na 'n onseker begin het Robinson toenemend invloedryk geword, en hy het die bal begin beweeg om Stanley Matthews te voed. Toe Mortensen sy driekuns voltooi, was die telling op 3-3 met 'n minuut oor.
In 'n laaste, wanhoopende aanval het Matthews, nadat hy twee verdedigers geslaan het, die bal teruggesny vir Bill Perry om 'n laat wenner in te slaan. Die beloning vir die Blackpool -spelers was 'n medalje en 'n bonus van £ 20.
Die volgende seisoen, met Kelly terug in die vorm, was die eerste span se geleenthede vir Robinson min, en hy het slegs 24 wedstryde in sy vyf seisoene met die Tangerines gespeel. Na 'n kort tydjie saam met die nie-liga Northwich Victoria in 1956, verhuis hy na Bradford Parklaan van die Derde Afdeling Noord met 'n gratis oordrag.
Nadat hy 89 optredes gemaak het en drie doele aangeteken het, het hy in 1959-60 twee seisoene by Southport deurgebring, wat in die nuwe vierde afdeling geplaas is na die reorganisasie van die Football League. Hy val kortliks terug in nie-liga-sokker met Buxton en Lancaster City, en spandeer daarna 1961 in Kanada saam met Toronto City, voordat hy sy loopbaan afrond en speel en afrig in Australië.
Aan die Fylde -kus, wat aanvanklik as Blackpool se grondbewaarder in Bloomfieldweg gedien het, het Robinson later 'n koerant geword. Hy het vakansiewoonstelle en daarna 'n hotel bedryf voordat hy in die versekeringsbedryf werksaam was.
In 2015, in 'n BBC -dokumentêr ter viering van die eeufees van Sir Stanley Matthews, is hy op Wembley ondervra saam met Bolton se Doug Holden - twee van die laaste oorlewendes van die epiese wedstryd. As 'n beskeie man, was Robinson tot trane toe hy die dag onthou.
Holden is nou die laaste oorlewende van die "Matthews-eindstryd" wat sy Bolton-spanmaat Colin Wheeler vroeër hierdie maand oorlede is. Cyril Robinson word oorleef deur sy vrou, Kathleen, en hul dogter. Hul seun is in 2001 oorlede.
Cyril Robinson, gebore op 4 Maart 1929, oorlede op 9 November 2019
Geleerdes het hierdie werk as kultureel belangrik gekies en is deel van die kennisbasis van die beskawing soos ons dit ken.
Geleerdes meen, en ons is dit eens dat hierdie werk belangrik genoeg is om bewaar, gereproduseer en algemeen aan die publiek beskikbaar te stel. Om 'n kwaliteit leeservaring te verseker, is hierdie werk geproeflees en herpubliseer met 'n formaat wat die oorspronklike grafiese elemente naatloos met teks in 'n maklik leesbare lettertipe meng.
Ons waardeer u ondersteuning by die bewaringsproses en bedank u dat u 'n belangrike deel daarvan was om hierdie kennis lewendig en relevant te hou.
A History of Greece Audio Cassette - Ongekort, 1 September 2000
As u kennis van enige been uit die antieke Griekse geskiedenis ongemaklik is, is dit die plek om te begin. Cyril Robinson, wat in 1929 geskryf is, is 'n gesag en het nie sekere vooroordele nie, wat 'n ervare leser naar sal maak, soos die laaste man van die geskiedenis, wat beweer dat alles wat die meeste mense van mening is, noodwendig die beste moet wees (ook deur my die kapitalistiese dwaling genoem) .
Robinson se greep is wyd en diep genoeg (in hierdie boek) om slaggate in te vul wat u moontlik nie voorheen besef het dat dit noodsaaklik was om in te vul nie. Vir my het dit ongeveer 'n uur later gebeur aan die einde van die boek, met verbindings oor Hellenisme versus Hellenies, 'n onderskeid wat van groot belang is vir enige ontluikende filosoof of filoloog.
Die hoofstuk oor Alexander die Grote is self die prys van die boek baie werd. Geen enkele individu in die Griekse "Helleense") geskiedenis is meer sentraal in die ontwikkeling van wat ons nou met selfvertroue 'moderniteit' noem nie. In werklikheid, ongeag die geskiedenis wat u as modern beskou, is waarskynlik 'n direkte gevolg van die gees van Alexander en sy vader Philip van Masedonië, wat die Helleense geneem het (en dit nie in die ewigheid kon uitbrei nie). het Egipte en die Nabye Ooste, sowel as dele van Noord -Afrika in aanraking gebring met die Hellensitic, wat die volgende beste was, en die essensie van alles wat ons onder verskillende name noem, soos 'vooruitgang' in die wetenskappe en wiskunde , "die geesteswetenskappe", en veral "Westerse filosofie".
As u egter reeds die basiese beginsels van die antieke Griekse geskiedenis ken, dan is hierdie boek nie vir u nie. U wil self na die klassieke outeurs van die oudheid gaan, soos Thucydides (as u wetenskaplik ingestel is), of Herodotus en/of Livy (as u 'n tradisionalis is). Verwag geen aandag aan mitologie of musiek, skildery of beeldhoukuns nie, want daar is amper niks in hierdie werk nie (met 'n blote verbygaan op die gebied van beeldhou, 'n baie belangrike Griekse kuns).
skarnier Die gedeelte van die boek wat die naaste aan die ruggraat is, waarmee die boek oopgemaak en toegemaak kan word. baadjie Soms gebruik as 'n ander term vir stofomslag, 'n beskermende en dikwels dekoratiewe omslag, gewoonlik gemaak van papier wat toegedraai word. [meer] Fair is 'n verslete boek met volledige teksbladsye (insluitend die met kaarte of plate), maar sonder agtergronde, halftitel, ens. [meer]