Japan belowe om oorblyfsels van Iwo Jima Dead te vind - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Japan belowe om oorblyfsels van Iwo Jima Dead te vind
Byna 22 000 Japannese het omgekom tydens die wrede Slag van Iwo Jima, wat begin het toe Amerikaanse magte die eiland in die Stille Oseaan binnegeval het op 19 Februarie 1945. 66 jaar later het Naoto Kan, Japan se eerste minister, belowe om die oorblyfsels van die na raming 12 000 soldate wat steeds as vermis in aksie daar geklassifiseer word.
"Daar is nog baie mense wat in die oorlog gesterf het, en wag om terug te kom huis toe," het Kan op 16 Februarie 2011 gesê tydens 'n seremonie waartydens herstelwerkers die oorskot van 822 soldate wat verlede jaar gevind is, aan die Japannese regering oorhandig het. 'Ons sal voortgaan om die verantwoordelikheid van die regering te maak om die oorblyfsels van die oorlogsdood so gou as moontlik terug te haal.'
Tot onlangs het die herstelpogings stadig verloop, ingewikkeld deur die netwerk van tonnels en bunkers wat oor die vulkaniese eiland slang en die feit dat min Japannese soldate identifikasie gedra het. Maar die voortgesette projek het 'n groot hupstoot gekry van nuwe navorsing deur Japannese amptenare by die Amerikaanse nasionale argief in Washington, DC, wat dokumente opgelewer het wat 'vyandige begraafplase' op die eiland aandui. Op grond van hierdie inligting het burgerlike vrywilligers in Oktober 2010 twee massagrafte ontdek wat die bene van tot 2200 Japannese soldate kan bevat.
Die Slag van Iwo Jima, 'n belangrike keerpunt in die Tweede Wêreldoorlog, het die lewe van ongeveer 8 000 Amerikaners en feitlik elke Japanse soldaat op die eiland geëis, waarvan sommige deur rituele selfmoord gesterf het. In die Verenigde State assosieer baie die bloedige konfrontasie met Joe Rosenthal se Pulitzer-bekroonde foto van Amerikaanse mariniers wat die Stars and Stripes op Mount Suribachi verhoog, 'n sleutelposisie wat die middelpunt van die Japannese verdediging was, op 23 Februarie 1945. Die geveg het gewoed tot 16 Maart, toe 'n militêre regering van die Amerikaanse vloot gestig is.
Die eiland, wat in 1968 deur die Verenigde State na die Verenigde State teruggekeer is, is nou die tuiste van 'n vlootbasis wat deur die Japan Maritime Self-Defense Force (JMSDF) bedryf word en deur 400 soldate bewoon word. In 2007 het die regering sy oorspronklike naam Iwo To amptelik herstel, waardeur dit bekend was voor die Tweede Wêreldoorlog, toe Japannese vlootbeamptes per ongeluk daarna as Iwo Jima verwys het. Die verandering kom nadat Clint Eastwood se films "Letters from Iwo Jima" en "Flags of Our Fathers" die verkeerde benaming beklemtoon het, wat 'n beweging onder die voormalige eilandbewoners geïnspireer het-almal is in diens geneem of ontruim in die aanloop tot die oorlog-en hul nageslag.
Die oorblyfsels wat onlangs gevind is, sal begrawe word by die Chidorigafuchi Nasionale Begraafplaas in Tokio terwyl die soektog na meer gevalle soldate voortduur, het premier Kan gesê, wat in Desember 2010 slegs die tweede Japanse leier geword het wat die eiland besoek het. 'Ek vra die dooies van die oorlog om verskoning dat ek hulle soveel jare moes wag,' het hy gesê.
Die span vind twee moontlike plekke op Iwo Jima waar oorblyfsels van Marine kan wees
Die Amerikaanse soektogspan wat op soek is na die oorskot van 'n marinier wat dood is nadat hulle die ikoniese vlaghysing op Iwo Jima verfilm het, het twee moontlike terreine gevind en sal 'n groter span aanbeveel om dit op te grawe, het amptenare Woensdag gesê.
'Ons ondersoek was baie suksesvol', het Sean Stinchion, hoof van die Amerikaanse weermag, gesê.
"Ons het twee grotte en tonnels gevind. Ons sal aanbeveel dat 'n opvolgspan ingebring word om swaar toerusting te gebruik," het hy gesê.
Hy het gesê dat die span nie die oorskot van sersant William H. Genaust gevind het nie, wat die vlaghysing nege dae verfilm het voordat hy tydens die geveg op die eiland doodgemaak is.
"Ons is die aanvanklike ondersoek. Ons het die heuwel ondersoek. Ons sal moet teruggaan om te soek vir spesifieke oorskot," het Stinchion gesê.
Die sewemanspan, insluitend 'n antropoloog, het hoofsaaklik gefokus op die opsporing van Hill 362 A, waar vermoedelik Genaust vermoor is.
Dit was die eerste Amerikaanse ondersoek onder leiding van Iwo Jima - een van die felste en mees simboliese slagvelde van die Tweede Wêreldoorlog - in byna 60 jaar.
Die span van sewe lede het op 17 Junie op Iwo Jima aangekom en deur 'n dik, netelige kwas aan die binnekant van die eiland begin skuif op soek na die gebied waar vermoedelik Genaust vermoor is.
Genaust, 'n gevegsfotograaf met die 28ste mariniers, verfilm die vlag bo -op Iwo Jima se berg Suribachi op 23 Februarie 1945, net 'n paar meter van die fotograaf van Associated Press, Joe Rosenthal, terwyl hy die foto neem wat 'n Pulitzer -prys gewen het en kom simboliseer die oorlog in die Stille Oseaan.
Genaust, toe 38, is nege dae later dood toe hy deur 'n masjiengeweer getref is terwyl hy mede-mariniers gehelp het om 'n grot te beveilig, sê Johnnie Webb, 'n burgerlike amptenaar van die Joint POW/MIA Accounting Command, met sy hoofkwartier by die Hickam-lugmagbasis in Hawaii.
Ongeveer 88 000 Amerikaanse dienslede word vermis tydens die Tweede Wêreldoorlog, en JPAC doen soektogte regoor die wêreld om dit te vind.
Iwo Jima - slegs bewoon deur 'n klein groepie Japannese troepe - bly 'n oop graf.
Alhoewel die meeste Amerikaanse dooies in 1948 teruggevind is, word ongeveer 250 Amerikaanse troepe steeds vermis in die Iwo Jima -veldtog. Baie het op see verlore gegaan, wat beteken dat die kans klein is om hul oorskot te herstel. Maar baie ander sterf in grotte of is begrawe deur ontploffings.
Die Japanse regering en weermag help met die soektog na Iwo Jima, wat hierdie maand amptelik die naam Iwo To gekry het - die naam van die eiland voor die oorlog.
Japan het sy eerste soektogte in 1952 na die eiland gestuur en ander het elke jaar gevolg sedert Iwo Jima in 1968 in Japan teruggekeer het. Hulle het 8595 oorblyfsels teruggekry - maar tot dusver geen Amerikaners nie, het Nobukazu Iwadate, amptenaar van die ministerie van gesondheid, teruggekry. .
Die VSA het die piepklein vulkaniese eiland op 26 Maart 1945 amptelik ingeneem na 'n stryd van 31 dae wat ongeveer 100,000 Amerikaanse troepe teen 21,200 Japannese getref het. Sowat 6 821 Amerikaners is dood, slegs 1 033 Japannese het oorleef. Van 82 Amerikaanse eremedaljes wat in die Tweede Wêreldoorlog deur mariniers gewen is, is 26 op Iwo Jima gewen.
Genaust het die uiteindelike prys betaal.
Op 4 Maart 1945 het mariniers die grot beveilig en hulle het Genaust glo gevra om sy filmkamera te gebruik om hul weg te verlig. Hy het vrywillig die lig in die grot laat skyn en is deur vyandelike vuur doodgemaak. Die grot is beveilig na 'n skietgeveg en die ingang is verseël.
As gevegsfotograaf is Genaust opgelei om 'n vuurwapen te gebruik, en hy en 'n ander Marine beskerm die AP-fotograaf toe hulle die berg Suribachi van 546 voet klim. Genaust het nie nodig gehad om sy wapen te gebruik nie, maar die Japannese het nie op die drie mans geskiet nie.
Genaust se beeldmateriaal het ook bewys dat die verhoging - die tweede op daardie dag - nie opgevoer is nie, soos sommige later beweer het. Hy het egter geen erkenning gekry vir sy beeldmateriaal, in ooreenstemming met die Marine Corps -beleid.
In 1995 is 'n brons gedenkplaat bo -op Suribachi aangebring ter ere van Genaust, wat voor hy aan wal gekom het op Iwo Jima geveg en gewond is in die geveg op die Stille Oseaan -eiland Saipan. 'N Akteur wat hom uitbeeld, verskyn in die Clint Eastwood -film "Flags of Our Fathers" en die jaarlikse sers. William Genaust -toekenning is ingestel ter ere van die beste videoband van 'n nuusgebeurtenis wat verband hou met die Marine Corps.
Die soektog is grootliks aangevuur deur inligting wat deur Bob Bolus, sakeman van Scranton, Pa, aan JPAC verskaf is, wat deur Genaust geïntrigeer is nadat hy twee jaar gelede 'n Parade -tydskrifverhaal oor hom gelees het. Met sy eie geld het Bolus 'n span kundiges saamgestel, waaronder 'n argivaris, forensiese antropoloog, geoloog en landmeter, wat kon vasstel waar Genaust se oorskot waarskynlik gevind kan word.
JPAC -amptenare het beklemtoon dat soekers na die eiland gekom het in die hoop om ook ander oorskot te vind.
'Ons leuse is' totdat hulle tuis is ',' het JPAC se woordvoerder, lt.kol. Mark Brown, gesê. '' Niemand wat agterbly 'is 'n belofte aan elke individu wat sy hand opsteek.'
Net soos Genaust, het min van die troepe wat by een van die vlaghysings betrokke was, die geveg oorleef.
Die laaste bekende oorlewende vlaghyser, Charles W. Lindberg, wat gehelp het om die eerste vlag op te sit, is Sondag dood in die Minneapolis, Minn., Voorstad Edinaone. Hy was 86.
Maar daar is steeds langdurige geskille oor die identiteit van ten minste een man tydens die eerste vlaghysing.
'N Kalifornië -veteraan van Iwo Jima, Raymond Jacobs, het gesê hy glo hy is die man met 'n radio op sy rug wat gewoonlik as Pfc geïdentifiseer is. Gene Marshall, 'n radio -operateur by die 5th Marine Division wat in 1987 oorlede is. Die ander mans wat by die verhoging betrokke was, is almal dood.
Japan om hul oorlogsdood van Iwo Jima te herstel
Ek het dit vandag van die AP -draad afgehaal en gedink dat dit betyds was, gegewe die 66ste herdenking van die Iwo Jima -landings môre. Dit was 'n wrede geveg en die bloedigste wat deur die mariniers in die Stille Oseaan -teater gevoer is. Dit gaan in die geskiedenis terug met Hue, Fallajuah, Belleau Wood en Chosin as ikoniese beelde vir die Corps ' mitologie. By Iwo het byna 7 000 Leathersecks hul lewens verloor. Byna 20 000 is gewond. Byna al die Japannese is dood in die maand lange geveg. Dit was wreed. Hieronder probeer die Japanners na 66 jaar om uit te vind wat met sommige van die vermoorde gebeur het:
TOKYO (AP) - Die premier van Japan het Dinsdag tydens 'n gedenkplegtigheid beloof om die oorskot te vind van die geskatte 12 000 soldate wat steeds vermis word by die slag van Iwo Jima, een van die bloedigste en mees simboliese veldtogte van die Tweede Wêreldoorlog.
Naoto Kan, wat die voortgesette soektog na die dood van Iwo Jima as 'n topprioriteit van die regering gestel het, het tydens 'n seremonie kommentaar gelewer op 822 stelle oorskot wat verlede jaar herstel is - die grootste jaarlikse syfer in vier dekades.
" Daar bly baie gevalle soldate oor, " het hy gesê. Ons belowe om hulle so gou as moontlik te vind. Ons sal alles in ons vermoë doen om soektogte daarvoor te vergemaklik. "
Die aantal oorskot het dramaties toegeneem as gevolg van die ontdekking van twee grafplekke op die klein eiland, nou bekend as Ioto, wat die inwoners voor die oorlog genoem het.
Feitlik al die Japannese soldate wat die robuuste rots verdedig het, is dood in die geveg, wat 6,821 Amerikaanse en 21,570 Japannese lewens geëis het.
Tientalle oorskot word jaarliks ​​teruggevind, maar ongeveer 12 000 Japannese, saam met 218 Amerikaners, word steeds as vermis beskou en vermoedelik op die eiland vermoor.
Iwo Jima word beskou as die sleutel tot die Verenigde State, omdat dit 'n radarstasie vir vroeë waarskuwings gehad het en drie vliegvelde wat deur Japannese vegvliegtuie gebruik is, wat 'n bedreiging vir Amerikaanse bombardemente op Tokio en Japan se hoofeilande inhou.
Die VSA wou die vliegvelde vir sy vegvliegtuie hê.
Die geveg het op 19 Februarie 1945 begin, maar Iwo Jima is eers as 26 Maart beveilig verklaar. Japan gee in Augustus daardie jaar oor, ná die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki.
Sedert die oorlog is die eiland, wat 1.100 kilometer suid van Tokio oor die algemeen geïgnoreer is, grootliks onaangeraak gelaat en is dit nou onbewoon, behalwe 'n paar honderd troepe by 'n klein Japanse militêre voorpos.
Maar die regering van Kan ' - gedeeltelik geïnspireer deur die sukses in Japan van die 2006 Clint Eastwood -film en briewe van Iwo Jima " en is besorg dat die tyd opraak - het 'n sterk poging aangewend om die sluiting van Iwo Jima te bewerkstellig deur op te tree die missie wat deur burgerlikes bestuur is om al die Japannese dooies te herstel.
Die projek het verlede jaar in Julie begin en 'n groot stap vorentoe geneem in Oktober, toe twee massagrafte wat die oorskot van meer as 2 000 Japannese soldate kan bevat, deur soekspanne ontdek is.
Japan beplan om 'n sterk radar te ontwikkel om oorblyfsels uit die Tweede Wêreldoorlog op Iwo Jima te vind
KAMPFOOSTER, Okinawa-Japan beplan om 'n kragtige gronddeurdringende radar te ontwikkel om die oorblyfsels van die Tweede Wêreldoorlog te vind op Iwo To, die ikoniese eiland wat onder Amerikaners bekend staan ​​as Iwo Jima.
Die besonderhede van die radar is onbekend, omdat die ontwikkeling daarvan nog nie 'n poging aangewend het nie, hoop amptenare dat dit dieper sal kan dring as bestaande stelsels wat voorwerpe kan vind met 'n deursnee van ongeveer 'n duim so diep as 13 voet, of 'n 20 -inchholte so diep as 33 voet.
Byna $ 11,9 miljoen is in die boekjaar 2018 toegewys aan opgrawings op die eiland, en 'n deel van die geld sal help om die projek te betaal, het 'n amptenaar van die Ministerie van Gesondheid, Arbeid en Welsyn aan Stars and Stripes gesê.
'Ons wil [die eiland] deeglik nagaan,' het hy gesê. "Die Japannese regering moet as een eenheid saamwerk om voort te gaan om [hierdie] onversamelde oorskot te ontdek."
Die ontwikkeling van die radar word gelei deur die Ministerie van Verdediging, het die amptenaar bygevoeg.
Die behoefte aan 'n beter radar het duidelik geword na 1,798 onsuksesvolle vlak opgrawings op Iwo To tussen 2014 en 2017, het die amptenaar gesê. Ondanks hierdie mislukkings is drie afwykings naby die aanloopbaan van die eiland in 2012 en 2013 ontdek met behulp van 'n radar wat deur die Ministerie van Verdediging verskaf is.
Na die opgrawing van die terrein van een van die afwykings, is daar verlede jaar twee stelle menslike oorskot op 'n diepte van ongeveer 52 voet gevind, wat die versoek vir 'n radar wat beter presteer, gevra het.
Amptenare het gesê dat hulle hoop om onder die aanloopbaan te delf, as daar meer afwykings deur die nuwe radar opgespoor sou word, maar hulle hoop om dit te doen op 'n manier wat die basiese aktiwiteite nie sal ontwrig nie. Die aanloopbaan word gebruik deur die Japan Self-Defense Forces en die Amerikaanse weermag tydens dril-landingsoefeninge.
Toe die Verenigde State in Februarie 1945 op die eiland neersak, het sy ongeveer 22 000 Japannese verdedigers diep in die rots ondergronds ingegrawe en 'n uitgestrekte kompleks van tonnels en grotte geskep, waarvan baie vandag bestaan.
In die hewige gevegte wat gevolg het, is ongeveer 21 900 Japannese dood, het die Japannese amptenaar gesê. Slegs 10 410 stelle van hul oorskot is teruggevind.
Van die ongeveer 70 000 Amerikaners wat aan die 36 dae lange Slag van Iwo Jima deelgeneem het, is ongeveer 6 800 dood. Daarvan bly 151 Amerikaanse dienslede - meestal mariniers - onverantwoordelik, sê luitenant -kolonel Kenneth Hoffman, woordvoerder van die Defence POW/MIA Accounting Agency. Die mariniers wat die vesting op die eiland bestorm het, het twee voltooide vliegvelde geneem en 'n derde wat in aanbou was, sodat dit moontlik is om Amerikaanse oorskot in die aanloopbaan te vind.
As Amerikaanse oorskot gevind word, sal inligting aan DPAA verskaf word, het die Japannese amptenaar gesê.
"Ons is bewus van hierdie poging, en ons is beslis geïnteresseerd in 'n vennootskap met die Japannese oor enige tegnologie wat ons missie sal ondersteun," skryf Hoffman in 'n verklaring aan Stars and Stripes. 'Ons is 'n klein DOD -agentskap met 'n wêreldwye missie, so ons is altyd op soek na nuwe maniere om ons kapasiteit uit te brei en uit te brei. Met ons Japannese vennote daar regdeur die jaar, kan ons hul hulpbronne en vermoëns benut in die hoop om Amerikaanse dienslose personeel op Iwo Jima te herstel. "
Hoffman het gesê 'n breër vennootskap met die Japannese regering is in ontwikkeling wat gesamentlike forensiese ondersoeke van herstelde oorskot kan insluit.
Die laaste Amerikaanse sending na die eiland om oorskot te soek, het in 2007 en 2008 plaasgevind deur die voorgangersagentskap van DPAA, die Joint POW/MIA Accounting Command.
Ongeveer 600 000 Japannese soldate en 57 000 Amerikaners uit die Tweede Wêreldoorlog bly in die Indo-Stille Oseaan-streek onbekend, het Hoffman gesê.
Hana Kusumoto, verslaggewer van Stars and Stripes, het tot hierdie verslag bygedra.
News Navigator: Hoeveel oorblyfsels van die dooies van die oorlog bly daar oor op Iwo Jima?
Die Mainichi Shimbun beantwoord algemene vrae wat lesers mag hê oor die herwinning van die oorblyfsels van Japannese oorlogsdood op Iwo Jima, te midde van 'n regeringsondersoek en opgrawing van 'n landingsgebied daar.
Vraag: Watter soort ondersoek doen die regering op die eiland Iwo Jima, wat deel uitmaak van die Ogasawara -eilande in Tokio?
Antwoord: Die regering is besig met 'n ondersoek om die oorskot van oorlogslagoffers by die landingsgebied op die eiland te vind. Ongeveer 21 900 Japannese soldate en 6 821 Amerikaanse soldate is dood tydens hewige gevegte op die eiland teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog, van Februarie tot Maart 1945. Terwyl Amerikaanse mariniers al die oorblyfsels van hul slagoffers versamel het, het die oorskot van meer as 10 000 Japannese soldate wat gesterf het, is nie teruggevind nie.
V: Waarom is ongeveer die helfte van die oorblyfsels van Japannese soldate nie teruggevind nie?
A: Die voormalige Ministerie van Gesondheid en Welsyn (die huidige Ministerie van Gesondheid, Arbeid en Welsyn) en ander organisasies het begin om die oorskot van die dooies in Iwo Jima in 1968 te herstel toe die eiland deur die Amerikaanse regering na Japan teruggestuur is. Ongeveer 23 jaar het verloop sedert die einde van die oorlog, wat dit moeilik gemaak het om die oorskot op te vang, terwyl dit onlangs selfs moeilik was om die uitgrawings te vind wat baie Japannese troepe gebruik het.
V: Waar word die oorskot van die ongeveer 10 000 oorlogsdood begrawe?
A: Diegene wat by die herwinning betrokke was, het lankal gefokus op 'n ondergrondse gebied van die landingsstrook, waar die moontlikheid groot is dat die oorskot van die dooies begrawe word. Die vliegveld, wat deur Japannese troepe gebou is, is opgegradeer vir gebruik deur die Amerikaanse weermag en word steeds deur die selfverdedigingsmagte gebruik nadat die eiland na Japan teruggekeer het. Die opgrawings van die oorskot vind in alle gebiede van die eiland plaas, maar die regering het nie daarin geslaag om 'n deeglike ondersoek na die landingsgebied te doen nie.
V: Watter soort ondersoek doen die regering?
A: In die boekjaar 2012 en 2013 het die regering ondergrondse soekradars gebruik om na die oorblyfsels van oorlogsdood en uitgrawings te soek. Die opgrawingspogings wat van fiskaal 2014 tot 2017 uitgevoer is, het op byna 1 800 plekke waar die radars reaksies gekry het, daarin geslaag om die oorskot van twee oorlogsdoods binne 'n skuiling te herstel. Die regering beplan om die opname hierdie boekjaar voort te sit en verbeterde ondergrondse radar te ontwikkel.
V: Wie versamel die oorblyfsels van die oorlogsdood?
A: Oorlewendes en die gesinne en vriende van die oorlogsdood versamel al lank die oorskot. Een midsomer het hierdie skrywer aangesluit by die herstelpogings van die oorblyfsels van die oorledenes, en dit was baie moeilik. Ons is duidelik besig om die limiet te benader in die manier waarop ons sulke harde werk aan bejaardes oorlaat. Selfs as uitgrawings en ander bewyse gevind word, is vrywilligers en verwante ministeries en amptenare nodig om by die pogings aan te sluit om die oorblyfsels van die oorledenes te herstel.
VSA soek na Iwo Jima vir oorblyfsels
'N VSADie soektogspan op die Japanse eiland Iwo Jima loop 'n grot in waar 'n mariene gevegsfotograaf wat die ikoniese vlaghysing 62 jaar gelede verfilm het nege dae later vermoor is, het amptenare aan The Associated Press Vrydag gesê.
Die soektogspan van sewe lede is op soek na die oorskot van Sgt. William H. Genaust, wat nooit die nuusprente uit sy filmmateriaal gesien het nie, toe hy in aksie vermoor is net nege dae nadat hy en ander joernaliste die vlaghysing bo-op Iwo Jima se berg Suribachi gesien en opgeteken het.
Daar word ook gesê dat die Amerikaanse span na ander Amerikaanse troepe soek wat in die geveg gedood is - een van die felste en mees simboliese van die Tweede Wêreldoorlog.
Die span is die eerste van die Joint POW/MIA Accounting office, met sy hoofkwartier op die Hickam -lugmagbasis op Hawaii, wat 'n soektog op Iwo Jima gedoen het sedert 1948, toe die meeste Amerikaanse oorskot gevind is. Die eiland is deur die Verenigde State beset ná die oorgawe van Japan in 1945, en het in 1968 na die Japannese jurisdiksie teruggekeer.
"Die span vind grotte wat skoongemaak is, en sommige wat ineengestort het," het JP Brown se woordvoerder, lt.kol. Mark Brown, aan die AP gesê.
Brown het gesê die span is op soek na soveel Amerikaanse oorskot as moontlik, insluitend dié van Genaust.
Hy het gesê dat 88 000 Amerikaanse dienslede uit die Tweede Wêreldoorlog vermis word, waaronder ongeveer 250 uit die Iwo Jima -veldtog.
Brown het gesê die soektog is 'n voorlopige ondersoek, en dat as 'n groot waarskynlikheid om oorblyfsels te herstel bepaal word, 'n volledige herstelspan ingestuur sal word.
'Ons leuse is' totdat hulle tuis is, 'het Brown gesê. "'Niemand wat agterbly' is 'n belofte aan elke persoon wat sy hand opsteek."
Genaust, 'n gevegsfotograaf met die 28ste Marines, gebruik 'n filmkamera om die vlag bo -op Iwo Jima se berg Suribachi op 23 Februarie 1945 te verfilm. Hy staan ​​net 'n paar meter van AP -fotograaf Joe Rosenthal af, wie se foto van die oomblik 'n Pulitzer -prys en het die Stille Oseaan -oorlog en die stryd van die Amerikaanse magte simboliseer om die klein eiland te verower, 'n keerpunt in die oorlog met Japan.
Genaust het nie geleef om die einde van die geveg te sien nie.
Johnnie Webb, 'n burgerlike amptenaar van JPAC, het gesê Genaust is nege dae later dood toe hy deur 'n masjiengeweer getref is terwyl hy mede-mariniers help om 'n grot te beveilig.
Iwo Jima is op 26 Maart 1945 amptelik ingeneem na 'n stryd van 31 dae wat ongeveer 100,000 Amerikaanse troepe teen 21,200 Japannese getref het. In totaal is 6 821 Amerikaners dood en byna 22 000 beseer - die hoogste persentasie van die slagoffers in 'n geveg in die Stille Oseaan.
Slegs 1 033 Japannese het dit oorleef.
Baie van die vermiste mariniers het op see verlore gegaan, wat beteken dat die kans klein is om hul oorskot te herstel. Maar baie is ook in grotte doodgemaak of deur ontploffings begrawe, en Brown het gesê dat hulle optimisties is dat die huidige soektog na Genaust en ander dienspligtiges nuttig sal wees.
'Ons kyk na verskeie grotte,' het hy gesê. "Ons is op soek na 'n aantal dienslede, waaronder Genaust. Ons het kaarte wat uit die Tweede Wêreldoorlog en selfs GPS -liggings dateer. Tot dusver blyk alles te wees waar dit moet wees."
Die verslag oor die dood van Genaust wissel, maar daar word vermoed dat hy vermoor is in of naby 'n grot op 'Hill 362A'.
Op 4 Maart 1945 het mariniers die grot beveilig, en vermoedelik het Genaust gevra om sy filmkamera -lig te gebruik om hul weg te verlig. Hy het vrywillig self die lig in die grot laat skyn, en toe hy dit doen, word hy deur vyandelike vuur doodgemaak. Die grot is beveilig na 'n skietgeveg en die ingang is verseël.
Genaust was 38 toe hy dood is.
'Ons het besluit dat die enigste manier om vas te stel of sy oorskot daar is, op die grond is,' het Webb gesê. 'Ons glo dat sy oorskot daar is, saam met die oorblyfsels van die Japannese.'
Afsonderlik het Japan Maandag teruggegaan na die gebruik van die vooroorlogse naam vir Iwo Jima op aandrang van die oorspronklike inwoners, wat 'n identiteit wil herwin wat volgens hulle gekaap is deur hoëprofielflieks soos Clint Eastwood se "Letters from Iwo Jima".
Die nuwe naam, Iwo To, is in oorleg met Japan se kuswag deur die Japanese Geographical Survey Institute aangeneem.
Deur Eric Talmadge
Die eerste keer gepubliseer op 22 Junie 2007 / 05:29
& afskrif 2007 The Associated Press. Alle regte voorbehou. Hierdie materiaal mag nie gepubliseer, uitgesaai, herskryf of herversprei word nie.
Japan beloof om soldate huis toe te bring wat in Iwo Jima gesterf het
Die Japanse premier, Naoto Kan, het beloof om een ​​van die berugste en mees ikoniese episodes van die Tweede Wêreldoorlog af te sluit, en beloof om die oorblyfsels van die 12 000 soldate wat nog vermis is na die slag by Iwo Jima huis toe te bring.
Die eiland van agt vierkante myl, ongeveer 1120 kilometer suid van Tokio, het amper plat geslaan en 'n "swaelagtige, kratergevulde helgat" geword in ses weke van bloedige gevegte in Februarie en Maart 1945. Toe die gevegte byna 7 000, meestal Amerikaanse soldate, is dood en net 200 van die 21 800 Japannese troepe wat die eiland verdedig - baie in jakkalsgate en grotte gegrawe - is lewendig opgeneem.
Die bekroonde films van die regisseur Clint Eastwood uit 2006, Flags of Our Fathers and Letters from Iwo Jima, het die stryd om 'n strategiese stuk vulkaniese gesteentes in die Stille Oseaan teruggebring, wat weer in die openbare bewussyn van Japan terugkeer.
'Daar bly baie gevalle soldate oor,' het mnr Kan tydens 'n gedenkdiens in Tokio gesê om meer as 800 oorblyfsels van die eiland af te haal. "Ons belowe om hulle so gou as moontlik te vind. Dit is die regering se verantwoordelikheid om deeglik na die oorskot te soek." Die toespraak volg op sy reis in Desember verlede jaar na Iwo Jima - nou bekend as Iwo To - toe hy belowe het om "elke greintjie sand" te ondersoek vir mans wat steeds vermis word.
Die swart sand van Iwo Jima het oorgegaan in 'n militêre legende, verewig op 'n beroemde foto van Joe Rosenthal waarop 'n groep uitgeputte mariniers op 23 Februarie 1945 die sterre en strepe op die berg Suribachi sien opstaan ​​het.
Selfs na 60 jaar van bloed deurdrenkte geskiedenis in Korea, Viëtnam, Afghanistan en Irak, bly die geveg die dodelikste van die Amerikaanse mariniers: byna 'n derde van alle mariniers wat in die Tweede Wêreldoorlog dood is, is op die eiland dood. Dit hou steeds die rekord in van die aantal Amerikaanse eremedaljes wat in 'n enkele veldtog toegeken is, en 218 Amerikaners word steeds as vermis in aksie op Iwo Jima gelys.
Maar in Japan, wat die oorlog vyf maande later verloor het, het die afgeleë eiland en die verhaal van wat daar gebeur het, grotendeels uit die oog verloor. Mnr Kan was slegs die tweede Japanse leier wat besoek het, na Junichiro Koizumi, wat in 2005 gegaan het. Koizumi se reis word gesien as 'n bewys dat Japan sy oorlogsvermindering stadig oorkom, aangevuur deur 'n nuwe generasie nasionalistiese politici wat Japanse heroïsme wil beklemtoon - en speel oorlogsmisdade af.
Eastwood se dubbele kop, wat die stryd van beide kante ondersoek het, het gelei tot 'n herlewing van belangstelling en die opstel van 'n projek deur die premier om die Japannese dood te herstel.
Verlede jaar het die projek 'n skoot in die arm gekry met die ontdekking van twee massagrafte, waaronder een aan die voet van die berg Suribachi. Die vonds van ongeveer 2 000 oorskot was een van die grootste sedert sporadiese grawe in die vyftigerjare begin het.
Tot onlangs was oop bewondering vir die dooies van die oorlog hoofsaaklik die beskerming van die politieke reg in Japan. Die baie openbare toewyding van die heer Kan, leier van die links-leunende Demokratiese Party, is 'n teken dat die politieke konsensus oor die oorlog verander. Hy het sy toespraak gehou op die Chidorigafuchi National Cemetery, 'n sekulêre gedenkteken vir ongeïdentifiseerde oorlogssterftes, eerder as die meer emosionele en omstrede Yasukuni -heiligdom, waar sommige veroordeelde oorlogsmisdadigers begrawe word.
Kan het gesê dat die soektog na die dooies op Iwo Jima deel was van die stryd om herinneringe aan die oorlog te bewaar. 'Ons sal voortgaan om hierdie tragiese geskiedenis aan jonger geslagte oor te dra, wat nie in die vergetelheid moet vervaag nie,' het hy gesê.
Carnage on Iwo Jima bly 75 jaar na 'n dapper geveg in veterane se herinneringe vasgemaak
Roy Earle glimlag toe hy onthou hoe hy 'n onvergeetlike 21ste verjaardag 75 jaar gelede op Iwo Jima gelê het. Dit duur nie lank voordat die lag in melancholie verander nie, terwyl die duisternis van die dodelike stryd wat daar gevoer word, die 96-jarige inwoner van Maine inhaal.
Toe kom 'n privaat eersteklas met die 4th Marine Division se eerste Joint Assault Signal Company, Earle op 19 Februarie 1945 in Yellow Beach 1 op Iwo Jima in die vierde golf. vulkaniese sand en as onder vuur om 'n groot dopgat te vind waar hy sy skakelbord opstel wat die strand met Marines in die voorste linie sou verbind.
Die volgende dag is hy beveel om terug te gaan na die strand om die 2de Bataljon, 23ste Marines, te vind wat geen kommunikasie kon bewerkstellig nie.
'Ons kon nie met ons regterflank in aanraking kom nie,' het hy vroeër hierdie maand in 'n telefoononderhoud met Stars and Stripes gesê, terwyl sy stem stil word. 'Ek het daar geloop en, Here, wat 'n gemors.'
Net toe die mariniers van hul landingstuig afloop, het 'n dop by hul voete geland en die meeste van hulle doodgemaak.
'' N Kind by wie ek gemors was voordat ons vertrek het ... daar was hy, 'het Earle gesê. 'Ag, God, wat ek nog lank onthou. Wat 'n ding. Ag God, dit was aaklig. "
Earle het die oorledene se skakelbord gevind en die toestel van 75 pond teruggedra na die dopgat. Hy het 'n boodskap gestuur vir hul oorlewende geweermaatskappye om in aanraking te kom, sodat hy hulle kon laat skakel.
'Teen die derde dag het ons regtig daar geslag,' het hy gesê. 'Ons het 55% van ons afdeling op Iwo verloor.'
Die eiland is uiteindelik op 26 Maart 1945 veilig verklaar. Die Reunion of Honor, 'n jaarlikse gedenkdiens wat op Saterdag geskeduleer is en wat Amerikaanse en Japannese veterane van die geveg bymekaarbring, is beëindig weens kommer oor koronavirus. Om die opofferings en verhale van diegene wat op Iwo Jima geveg en gesterf het, te onthou, is egter steeds vir baie belangrik.
"Iwo Jima is 'n bewys van wat Amerika bereid was om te verduur om vryheid en ons lewenswyse te verdedig," het Edward Nevgloski, direkteur van Marine Corps, gesê. 'Die 75ste herdenking van Iwo Jima gaan oor die viering van die onbaatsugtige en moedige dade van duisende Amerikaanse seuns wat na die buiteland gestuur is ... wat niks terug wou vra nie. As ek aan Iwo Jima dink, vra ek altyd, waar kry ons sulke mans? "
Die Slag van Iwo Jima het begin met 'n amfibiese aanval deur Marines op 19 Februarie 1945, na maande se lug- en vlootbombardement. Die Japanners het diep ingegrawe in die vulkaniese rots van die eiland, verbind deur 'n doolhof van tonnels.
Sewentigduisend mariniers het aan die 36 dae lange stryd deelgeneem, met meer as 6 800 dood en 19 000 gewondes. Aan die Japannese kant is ongeveer 18 000 dood. Slegs 216 Japannese is lewendig gevange geneem.
Die geveg was 'n keerpunt in die Tweede Wêreldoorlog, dit was die eerste keer dat die VSA die Japannese op inheemse Japannese bodem geveg het. Dit was ook die eerste keer dat Amerikaanse ongevalle groter as die van die vyand was.
Die vlaghysing op die berg Suribachi op 23 Februarie, vasgelê deur Joe Rosenthal van The Associated Press op sy ikoniese foto, het gehelp om die oorlogspoging by die huis te ondersteun en 'n onuitwisbare simbool van Amerikaanse opoffering en moed geword. Terselfdertyd het dit duidelik geword dat die Japannese bereid was om tot die laaste man te veg.
Dieselfde vyand, nuwe taktiek Iwo Jima, wat "Swawel-eiland" beteken, het 'n strategiese probleem vir die bondgenote gebied toe hulle die vasteland van Japan nader aan die einde van hul eilandhoppingsveldtog in 1944, het Iwo Jima Association of America-historikus Charles Neimeyer gesê.
Militêre beplanners het geglo dat die sleutel tot die nederlaag van Japan voortgesette B-29 Superfortress-bomaanvalle op die Japanse vaderland sou wees. 'Ongelukkig vir die bomwerpers was dit 'n 14-uur-heen- en terugvlug vir hulle,' het Neimeyer gesê. 'En natuurlik, halfpad daar, word hulle deur Japannese vegters aangeval.'
Halfpad tussen die Amerikaanse vliegvelde wat onlangs in die Marianas en Japan geneem is, was die vulkaan- en Bonin -eilande, wat Iwo Jima insluit.
Radar op Iwo Jima het 'n dreigende aanval van die tuiseilande afgemaak, het Neimeyer gesê.
As dit geneem word, sal Iwo Jima nie net die dodelikheid van Amerikaanse bombardemente verbeter nie, maar kan dit ook vegvliegtuie aanbied, dien as 'n noodvliegveld vir beskadigde vliegtuie wat uit die aanvalle terugkom en help om lug- en seeblokkades te vergemaklik, volgens Naval History and Heritage Command. .
Volgens 'n geskiedenis van die National Park Service het die bevele in Oktober 1944 afgekom om Iwo Jima te beset. Skeepsoppervlakte -skepe het die daaropvolgende maand met hul bombardement begin. Op 8 Desember het 74 reguit dae van lugbomaanvalle begin.
Amerikaanse aanvalstroepe sou dieselfde vasberade vyand vind as hulle 'n paar maande later die strande van Iwo Jima tref, met 'n belangrike verskil van vorige gevegte.
In die middel van 1944 kry Iwo Jima 'n nuwe Japannese garnisoenbevelvoerder, genl Tadamichi Kuribayashi.
Hy het onmiddellik 'n opskorting in die Japannese taktiek beveel, het Neimeyer gesê. Benewens die bestelling van 11 myl se tonnels wat om die eiland gegrawe is, het hy ook sy mans beveel om hul versterkte gevegsposisies te beklee tot met hul dood, om 10 mariniers saam met elkeen van hulle te neem voordat hulle toegelaat word om te sterf en tot die verkwistende praktyk te stop. van banzai -selfmoordaanklagte.
Kuribayashi het saam met sy mans gely en as inspirasie gedien.
Hy "was baie lief vir sy gesin en het baie briewe aan hulle gestuur totdat die VSA op Iwo Jima geland het," het sy kleinseun, lid van die Japannese Huis van Verteenwoordigers, Yoshitaka Shindo, verlede jaar aan Stars and Stripes gesê.
Kuribayashi begin met 'n brief huis toe en sê dat hy bekommerd is omdat hy nie lewendig by die huis sou kom dat sy vrou en kinders sou verkou as gevolg van 'n gat in die kombuismuur nie. Hy kon dit nie regmaak voor sy vertrek nie.
'Ek verstaan ​​dat die opoffering van sy lewe vir die land was om sy geliefdes te beskerm en sy verantwoordelikheid na te kom,' het Shindo gesê. 'Hy het nooit opgegee nie, ongeag hoe moeilik die situasie was, en sy gesindheid het my model in die lewe geword.'
Kuribayashi se liggaam is nooit van Iwo Jima herstel nie.
Shindo het gehelp om die eerste gesamentlike erediens -seremonie op die eiland met Amerikaanse veterane van die geveg in 1985 te vergemaklik.
'Die beskerming van hul geliefdes tuis was die laaste en enigste wens van die gevalle mense in Iwo Jima, en dit geld ook vir die Amerikaanse soldate wat op die eiland gesterf het,' het hy gesê. 'Deur die verhale te vertel oor hoe moeilik en moeilik die geveg was ... en hoe dapper hulle almal geveg het, sal dit ons daaraan herinner om in vrede te bly. Die behoud van die vrede is die enigste manier waarop ons die gevalle siele kan vergoed. "
'Slegte besigheid' Die V Amphibious Corps se landingsmag het die Marianas op 15 en 16 Februarie na Iwo Jima vertrek volgens die parkdiensgeskiedenis. Terselfdertyd het die vloot lugaanvalle teen die Japannese eiland Honshu geloods om die Japannese van Iwo Jima af te lei. Die 4de en 5de mariene afdeling het 19 Februarie op Iwo Jima se swart sandstrande geland. Die landingsgebiede aan die suidoostelike kus is aangewys as groen, rooi, geel en blou strande.
Die mariniers het aanvanklik min weerstand gehad toe hulle op die strande opgehoop het, het die vlootgeskiedenis gesê.
Ongeveer 40 minute na die landing het Kuribayashi oopgemaak vir alles wat hy het, het Neimeyer gesê. Die mariniers het gou ontdek dat hulle by 'n skietgalery ingestap het. Die Japannese het die strande ingeroep met artillerie en ineengeslote velde van masjiengeweer van versterkte betonblokke en ander versteekte posisies.
'Dit was soos om eende in 'n vat te skiet,' het Neimeyer gesê. 'Die meerderheid van die KIA's en slagoffers van die Marine Corps gaan op hierdie eerste twee dae van die geveg teen 'n hoë tempo plaasvind as enige ander tyd daarna.'
Hoë heuwels van growwe, swart vulkaniese sand belemmer die uitgang van die mans uit die moordgebied, onthou Earle.
'U hardloop nie op Iwo nie,' het hy gesê. 'Die sand en as en dinge was daar moord, so ek het' gehaas 'soos hulle sê.
Die vulkaniese gesteentes wat die eiland bedek, het aan wal gekom en diep snye en letsels op die mariniers veroorsaak toe hulle dekking van vyandelike vuur soek.
"Die Japannese was bedek en weggesteek in honderde grotopeninge," het Nevgloski gesê. 'Die Japannese het meer as 20 jaar lank verdediging op Iwo voorberei en hul wapens is nul gemaak en vuurvelde is presies in kaart gebring. Die mariniers sou 'n stryd van 360 grade moes voer, aangesien die Japannese dikwels van voor af opduik sodra die mariniers verbystap. "
Die 4de Mariene Afdeling het vorentoe gestoot en die vyand se sterk punt, wat bekend staan ​​as 'die Steengroef', op die eerste dag ingeneem, ondanks hewige opposisie, het die vlootgeskiedenis gesê. Marines van die 28ste Marines van die 5th Marine Division het Mount Suribachi geïsoleer.
Jack Colby, nou 95 en woonagtig in Alexandria, Va., Het die strand getref met die 4de Marine Division. Hy was 'n man met min woorde en het gesukkel om die gruwels wat hy gesien het as 'n jong privaat eersteklas te beskryf.
'Dit was 'n gemors, 'n suiwer gemors, dit is omtrent so groot dat ouens regs en links platgeslaan word,' het hy vroeër hierdie maand aan Stars and Stripes gesê. 'Die [Japannese] het 'n goeie posisie gehad waar hulle op baie van ons troepe neergesien het. Maar in elk geval, dit is hoe dit gaan. "
Op die vraag wat hy die meeste van die geveg onthou het, het Colby met een woord geantwoord: "Ongevalle."
'Ek het baie tyd agter die lyn rondbeweeg, met 'n aantal ongevalle,' het hy gesê. 'U sal slagoffers sien. Dit was slegte sake. Maar dit is wat oorlog is. "
Colby was op vliegveld nommer 1 toe die twee vlaghysings bo-op Suribachi plaasgevind het. 'N Slag was nog steeds aan die gang, en hy het hulle min besorg.
Hershel "Woody" Williams, die laaste lewende Medal of Honor -ontvanger uit die geveg, het in 2015 aan Stars and Stripes by Iwo Jima gesê dat die vlae die manne wie se moraal sleep, opgewek het.
'As ons Old Glory nooit op Mount Suribachi geplaas het nie, sou dit net 'n ander veldtog gewees het,' het hy gesê en opgekyk na Suribachi. 'Maar die feit dat ons dit op vyandelike gebied, die vlag geplaas het, het alles wat plaasgevind het, opgewek. Ons moraal was sloerend, ons het soveel ouens verloor. "
Die mans het nog 31 dae van die moeilikste gevegte voorgelê terwyl hulle na die noordelike punt van die eiland gaan. Die 3de Mariene Afdeling het op die vyfde dag by die geveg aangesluit om die sentrum van die eiland te help neem, het 'n vlootgeskiedenis gesê. Kuribayashi het opeenvolgende lyne van Japannese posisies regoor die hart van die eiland voorberei om hulle te groet.
Stap na oorwinning Toe hulle noordwaarts beweeg, veg die mariniers deur plekke met name soos "Meat Grinder" Hill 382, ​​die "Turkey Knob", wat 'n gewapende beton -kommunikasiesentrum en die "Amphitheatre", 'n suidoostelike verlenging van Hill 382 gehad het, het die vlootgeskiedenis gesê.
Die 3de Mariene Afdeling het die sterkste posisie op die eiland gekry tydens sy skuif om vliegveld nr. 2 in te neem.
Al die posisies het 'ineenlopende vuurvelde gehad, heuwels bedek ander heuwels en kranse bedek ander kranse, sodat as u opbeweeg om die een uit te haal, die ander op u sou oopgaan', het Neimeyer gesê.
Mariene infanterie moes noodgedwonge nader kom om hul versteekte vyand te betrek, hulle uit die grotte te laat waai met sakkoffers en met vuurvlamme uit te brand. Marines het die hele dag geveg, mans verloor en slegs 'n paar honderd meter gewen.
Die vyfde mariene afdeling het aan die weskus van die eiland beweeg, het Neimeyer gesê. Die 3de beweeg in die middel en die vierde langs die ooskus.
Die 4de het 'n "mini banzai" -aanval van die laaste 700 Japannese vlootbeheerders oorleef en op 10 Maart met die ander afdelings verbind, ses dae nadat die eerste B-29 'n noodlanding op Iwo Jima gemaak het, het die vlootgeskiedenis gesê.
Die eiland is die eerste keer op 16 Maart veilig verklaar, alhoewel gevegte voortduur. Die 147ste infanterie -regiment van die Amerikaanse weermag het op 4 April beheer oor die eiland geneem.
Sewe-en-twintig medaljes van eer is toegeken vir optrede tydens die geveg, meer as enige ander geveg in die Amerikaanse geskiedenis, het 'n vlootgeskiedenis gesê.
Neimeyer het gesê dat die oorwinning by Iwo Jima betekenisvol was omdat die publiek dit as die eerste stap na die finale oorwinning beskou het.
'Hulle het hierdie lang opmars oor al hierdie eilandkettings gegaan en al hierdie mense verloor,' het Neimeyer gesê. 'Hulle het hard geveg vir elkeen van hierdie eilandveldtogte, en dit lyk nou asof ons die laaste hoofstuk van die oorlog afsluk, en daar is 'n einde daaraan, so dit was 'n baie positiewe ding, hoewel hulle geweet het dat die moontlikheid van selfs groter ongevalle sou kom as hulle sou inval. Dit was ook 'n wekroep vir die gewelddadige inval van die tuiseilande. "
Die oorlog sou meer as vyf maande later wees met die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki.
"Iwo Jima is naby die top, indien nie bo -aan die gevegte van die Marine Corps," het Nevgloski gesê. "Die wreedheid van die Japannese verdedigers, die wrede terrein waarop die mariniers en Japannese geveg het, die ongevalle en wat op die spel was, maak van Iwo 'n belangrike stryd."
Vir die manne wat dit beveg het, dreig die geveg 75 jaar later oor hulle, soos Suribachi op D-Day oor die strand gedoen het.
'Dit is jammer dat ons soveel van die arme ouens moes verloor,' het Bob Persichitti, 'n tweede klas radioman van die vloot, gesê wat die geveg net van die see aan boord van die bevelskip USS Eldorado bekyk het.
Hy onthou 'n paar van die ernstige beserings wat hy op Marines aan boord van sy skip gesien het.
'Ek weet nie hoekom ons oorloë moet voer nie,' het hy diep gesug.
Earle het gesê: 'Ons was bly dat ons dit kon doen, maar ons haat wat dit ons gekos het. Ek is bly ek is nog steeds hier, maar ek kan net nie glo dat ek dit alles deurgemaak het nie. "
Aya Ichihashi, verslaggewer van Stars and Stripes, het tot hierdie verslag bygedra.
'N Aantal eerstehandse verslae, waaronder dié van Amerikaanse dienspligtiges, getuig van die neem van liggaamsdele as' trofeë 'uit die lyke van keiserlike Japannese troepe in die Stille Oseaan -teater tydens die Tweede Wêreldoorlog. Geskiedkundiges skryf die verskynsel toe aan 'n veldtog van ontmensliking van die Japannese in die Amerikaanse media, verskillende rassistiese trope wat in die Amerikaanse samelewing latent is, aan die verdorwenheid van oorlogvoering onder desperate omstandighede, aan die onmenslike wreedheid van die keiserlike Japanse magte, wraaklus, of enige kombinasie van die faktore. [ aanhaling nodig ] Die neem van sogenaamde "trofeë" was wyd genoeg, sodat die opperbevelhebber van die Stille Oseaan-vloot teen September 1942 beveel het dat "geen deel van die vyand se liggaam as 'n aandenking mag gebruik word nie", en dat enige Amerikaanse dienspligtiges die beginsel sou 'streng dissiplinêre optrede' in die gesig staar. 
Trofee -skedels is die bekendste van die aandenkings. Tande, ore en ander sulke liggaamsdele is ook geneem en is soms verander, soos deur daarop te skryf of dit in hulpmiddels of ander artefakte te vorm. 
Eugene Sledge vertel 'n paar gevalle van mede -mariniers wat goue tande uit die Japannese trek, waaronder een van 'n vyandelike soldaat wat nog geleef het.
Maar die Japannese was nie dood nie. Hy is ernstig in die rug gewond en kon nie sy arms beweeg nie, anders sou hy tot sy laaste asem weerstaan ​​het. Die Japannese se mond straal van groot goue tande, en sy gevangene wou dit hê. Hy sit die punt van sy kabar op die tandbasis en slaan die handvatsel met die palm van sy hand. Omdat die Japannese besig was om sy voete te skop en rond te slaan, kyk die mespunt van die tand af en sak diep in die slagoffer se mond. Die Marine het hom gevloek en met 'n skuinsstreep sy wange vir elke oor oopgesny. Hy het sy voet op die lyer se onderkaak gesit en weer probeer. Bloed het uit die soldaat se mond gestroom. Hy maak 'n gorrelgeluid en slaan woes. Ek het geskreeu: "Maak die man uit sy ellende." Al wat ek vir 'n antwoord gekry het, was om uit te sit. 'N Ander marinier hardloop op, steek 'n koeël in die brein van die vyandelike soldaat en beëindig sy pyn. Die aasdier brom en bly ongestoord sy pryse onttrek. 
Die Amerikaanse mariene veteraan Donald Fall skryf die verminking van vyandelike lyke toe aan haat en begeerte om wraak te neem:
Op die tweede dag van Guadalcanal het ons 'n groot Jap -bivak met allerhande bier en voorrade gevang. Maar hulle het ook baie foto's van mariniers gevind wat op Wake Island gesny en vermink is. Die volgende ding wat u daar weet, is Marines wat rondloop met Jap -ore vasgemaak op hul rieme met veiligheidspennetjies. Hulle het 'n bevel uitgereik waarin Marines daaraan herinner word dat verminking 'n strafregtelike oortreding was. U kry 'n nare gemoedstoestand in die stryd. U sien wat aan u gedoen is. Jy sal 'n dooie marinier vind wat die Japs vasgekeer het. Ons het dooie Japs aangetref wat vasgekeer was. En hulle het die dooies vermink. Ons het op hul vlak begin val. 
'N Ander voorbeeld van verminking is deur Ore Marion, 'n Amerikaanse seevaarder, wat voorgestel het dat soldate onder moeilike omstandighede' soos diere 'word:
Ons het geleer oor wildheid by die Japannese. Maar die sestien tot negentienjarige kinders wat ons op die kanaal gehad het, was vinnige leerders. Teen dagbreek het 'n paar van ons kinders, baard, vuil, maer van die honger, effens gewond deur bajonette, verslete en geskeurde klere, drie Jap -koppe losgemaak en vasgemaak op pale wat na die 'Jap -kant' van die rivier kyk. Die kolonel sien Jap se koppe op die pale en sê: 'Jesus manne, wat doen julle? Jy tree soos diere op. ' 'N Vuil, stink jong kind sê:' Dis reg kolonel, ons is diere. Ons leef soos diere, ons eet en word soos diere behandel - wat de fok verwag jy? ' 
Op 1 Februarie 1943 Lewe tydskrif het 'n foto gepubliseer wat deur Ralph Morse tydens die Guadalcanal -veldtog geneem is, waarop 'n afgesnyde Japannese kop verskyn het wat Amerikaanse mariniers onder die geweertoring van 'n tenk gestut het. Lewe ontvang protesbriewe van mense "in ongeloof dat Amerikaanse soldate in staat was tot sulke wreedheid teenoor die vyand." Die redaksie het geantwoord dat "oorlog onaangenaam, wreed en onmenslik is. En dit is gevaarliker om dit te vergeet as om geskok te wees deur herinneringe." Die beeld van die afgesnyde kop het egter minder as die helfte van die aantal protesbriewe opgelewer wat 'n beeld van 'n mishandelde kat in dieselfde uitgawe ontvang het, wat daarop dui dat Amerikaanse terugslag nie betekenisvol was nie.  Jare later vertel Morse dat toe sy peloton op die tenk kom met die kop daarop gemaan, die sersant sy mans gewaarsku het om dit nie te benader nie, aangesien dit moontlik deur die Japannese opgestel is om hulle in te lok, en hy was bang dat die Japannese 'n mortelbuis daarop sou laat nul. Morse onthou die toneel op hierdie manier: '' Almal bly daar weg ', sê die sersant, dan draai hy na my toe.' Jy ', sê hy,' gaan neem 'n foto as jy moet, klim dan vinnig weg. ' So ek het gegaan, my foto's geneem en hardloop soos 'n hel terug na waar die patrollie gestop het. " 
In Oktober 1943 het die Amerikaanse hoëkommando alarm gemaak oor onlangse koerantberigte oor Amerikaanse verminking van die dooies. Voorbeelde hiervan is een waar 'n soldaat 'n string krale gemaak het met behulp van Japannese tande en 'n ander oor 'n soldaat met prente wat die stappe by die voorbereiding van 'n skedel toon, met betrekking tot kook en skraap van die Japannese koppe. 
In 1944 werk die Amerikaanse digter Winfield Townley Scott as verslaggewer in Rhode Island toe 'n matroos sy skedelbeker in die koerantkantoor vertoon. Dit het tot die gedig gelei Die Amerikaanse matroos met die Japannese skedel, wat 'n metode beskryf vir die voorbereiding van skedels vir die neem van trofeë, waarin die kop gevlek word, agter 'n skip in 'n net gesleep word om dit skoon te maak en te poets, en uiteindelik met bytsoda gewas. 
Charles Lindbergh verwys in sy dagboekinskrywings na verskeie gevalle van verminking. In die inskrywing vir 14 Augustus 1944 let hy op 'n gesprek wat hy met 'n marinebeampte gehad het wat beweer het dat hy baie Japannese lyke met 'n oor of neus afgesny gesien het.  In die geval van die skedels is die meeste egter nie versamel van pas vermoorde Japannese nie, die meeste kom van reeds gedeeltelik of volledig vervalle en geraamte liggame.  Lindbergh het ook in sy dagboek sy ervarings van 'n vliegbasis in Nieu-Guinee opgemerk, waar die troepe volgens hom die oorblywende Japannese "agtervolgers" vermoor het en dikwels hul beenbene gebruik het om hulpprogramme te sny. 
Moro Moslem -guerillas op Mindanao het in die Tweede Wêreldoorlog teen Japan geveg. Die Moro Moslem Datu Pino het die ore van Japannese soldate afgesny en by die Amerikaanse guerrilleleier kolonel Fertig ingewissel teen die wisselkoers van 'n paar ore vir een koeël en 20 sentavos (gelykstaande aan $ 1,44 in 2020).   
Omvang van die praktyk Redigeer
Volgens Weingartner is dit nie moontlik om die persentasie Amerikaanse troepe te bepaal wat Japannese liggaamsdele versamel het nie, "maar dit is duidelik dat die praktyk nie ongewoon was nie."  Volgens Harrison het slegs 'n minderheid van die Amerikaanse troepe Japannese liggaamsdele as trofeë versamel, maar "hul gedrag weerspieël houdings wat baie wyd gedeel is."   Volgens Dower het die meeste Amerikaanse vegters in die Stille Oseaan nie aan "aandenkingsjag" na liggaamsdele deelgeneem nie.  Die meerderheid het 'n bietjie kennis gehad dat hierdie praktyke egter plaasvind en "aanvaar dit as onvermydelik onder die omstandighede."  Die voorvalle van soldate wat Japannese liggaamsdele versamel het, het plaasgevind op "'n skaal wat groot genoeg was om die geallieerde militêre owerhede gedurende die konflik te bekommer, en daar is wyd berig en kommentaar gelewer in die Amerikaanse en Japannese oorlogspers."  Die mate van aanvaarding van die praktyk wissel tussen eenhede. Tande neem is algemeen aanvaar deur mans en ook deur beamptes, terwyl aanvaarding vir die neem van ander liggaamsdele baie verskil.  In die ervaring van 'n dienspligter, Weinstein, was eienaarskap van skedels en tande 'n wydverspreide praktyk. 
Daar is 'n mate van meningsverskil tussen historici oor die meer algemene vorme van 'trofeejag' wat deur Amerikaanse personeel onderneem is. John W. Dower sê dat ore die algemeenste trofee was wat geneem is, en dat skedels en bene minder gereeld ingesamel is. Hy sê veral dat 'skedels nie gewilde trofeë was nie', aangesien dit moeilik was om te dra en die proses om die vlees te verwyder, aanstootlik was.  Hierdie siening word ondersteun deur Simon Harrison.  Daarteenoor sê Niall Ferguson dat "om die vlees van die vyandelike [Japannese] skedels te kook om aandenkings te maak, nie 'n ongewone praktyk was nie. Ore, bene en tande is ook ingesamel".  By 'n onderhoud met navorsers het vorige dienspligtiges vertel dat die gebruik om goue tande uit die dood te neem - en soms ook uit die lewendes - wydverspreid was. 
Die versameling van Japannese liggaamsdele het redelik vroeg in die veldtog begin, wat 'n bevel van September 1942 tot dissiplinêre optrede teen so 'n aandenkingsaanvraag gevra het.  Harrison kom tot die gevolgtrekking dat sedert die Slag van Guadalcanal die eerste werklike geleentheid was om sulke items te gebruik, "is dit duidelik dat die versameling liggaamsdele op 'n skaal wat groot genoeg was om die militêre owerhede te bekommer, begin het sodra die eerste lewende of dooie Japannese lyke teëgekom. "  Toe Charles Lindbergh in 1944 deur die doeane op Hawaii gegaan het, was een van die doeane -verklarings wat hy gevra is om te maak of hy geen bene dra nie. Hy is meegedeel nadat hy 'n mate van skok uitgespreek het oor die vraag dat dit 'n roetine -punt geword het  vanweë die groot aantal aandenkingsbene wat in die doeane ontdek is, ook 'groen' (ongeneeslike) skedels. 
In 1984 is die oorskot van Japannese soldate vanaf die Mariana -eilande teruggeplaas. Ongeveer 60 persent het hul skedels ontbreek.  Net so is berig dat baie van die Japannese oorskot op Iwo Jima hul skedels mis. 
Dit is moontlik dat die versameling aandenkings van aandenkings tot in die onmiddellike naoorlogse tydperk voortgesit is. 
Volgens Simon Harrison is al die 'trofee -skedels' uit die Tweede Wêreldoorlog -era in die forensiese rekord in die VSA, wat te wyte is aan 'n etnisiteit, van Japannese oorsprong, nie een uit Europa nie.  'n Skynbaar seldsame uitsondering op hierdie reël was die geval van 'n Duitse soldaat wat op 8 Mei 1945 deur 'n Amerikaanse soldaat in die rolprente wat deur die Special Film Project 186  naby Praag, Tsjeggo -Slowakye geskiet is, se kopvel vertoon het, met 'n M4 Sherman met 'n skedel en bene daaraan vasgemaak,  wat valslik toegeskryf is aan 'n Winnebago -stamgebruik.  Skedels uit die Tweede Wêreldoorlog, en ook uit die Viëtnam -oorlog, kom steeds in die VSA op, soms teruggekeer deur voormalige dienspligtiges of hul familielede, of deur die polisie ontdek. Volgens Harrison, in teenstelling met die situasie in die gemiddelde kopjagverenigings, pas die trofeë nie in die Amerikaanse samelewing nie. Die neem van die voorwerpe is destyds sosiaal aanvaar, maar na die oorlog, toe die Japanners mettertyd weer as volkome mense beskou word, word die voorwerpe meestal as onaanvaarbaar en ongeskik vir vertoning beskou. Daarom word hulle en die praktyk wat dit veroorsaak het, mettertyd grootliks vergete. 
Australiese soldate het ook soms Japannese lyke vermink, meestal deur goue tande uit lyke te haal.  Dit is amptelik deur die Australiese leër ontmoedig.  Johnston verklaar dat ''n mens kan redeneer dat hebsug eerder as haat die motief' vir hierdie gedrag was, maar dat 'totale minagting van die vyand ook teenwoordig was'.  Dit is ook bekend dat Australiërs goue tande uit Duitse lyke geneem het, "maar die gebruik was natuurlik meer algemeen in die Suidwes-Stille Oseaan."  "Die oorgrote meerderheid Australiërs het hierdie gedrag duidelik afskuwelik gevind, maar" sommige van die soldate wat daarby betrokke was, was nie 'moeilike sake' nie.  Volgens Johnston is die 'buitengewoon moorddadige gedrag' van Australiese soldate teenoor hul Japannese teenstanders (soos die doodmaak van gevangenes) veroorsaak deur 'rassisme', 'n gebrek aan begrip van die Japannese militêre kultuur (wat ook die vyand beskou, veral diegene wat oorgegee, as onwaardig vir deernis) en, die belangrikste, 'n begeerte om wraak te neem teen die moord en verminking van Australiese gevangenes en inheemse Nieu -Guineërs tydens die Slag van Milne Bay en daaropvolgende gevegte. 
Uit die Birma -veldtog is daar gevalle waar Statebond -troepe goue tande verwyder en Japannese skedels as trofeë vertoon het. 
In die VSA was daar 'n wydverspreide opvatting dat die Japannese submenslik was.   Daar was ook algemene woede in die VSA oor die Japannese verrassingsaanval op Pearl Harbor, wat rassevooroordele voor die oorlog versterk het.  Die Amerikaanse media het gehelp om hierdie siening van die Japannese te versprei, byvoorbeeld om hulle as 'geel ongediertes' te beskryf.  In 'n amptelike film van die Amerikaanse vloot is Japannese troepe beskryf as 'lewende, grommende rotte'.  Die mengsel van onderliggende Amerikaanse rassisme, wat deur Amerikaanse oorlogstydse propaganda bygevoeg is, haat veroorsaak deur die Japannese aggressieoorlog, sowel as werklike en ook vervaardigde Japanse gruweldade, het gelei tot 'n algemene afsku van die Japannese.  Alhoewel daar besware was teen die verminking onder ander militêre juriste, "was die Japannese teëstander vir baie Amerikaners nie net 'n dier nie, en misbruik van sy oorskot het geen morele stigma meegebring nie". 
Volgens Niall Ferguson: 'Vir die historikus wat in die Duitse geskiedenis gespesialiseer het, is dit een van die kommerwekkendste aspekte van die Tweede Wêreldoorlog: die feit dat geallieerde troepe die Japannese dikwels op dieselfde manier beskou het as wat Duitsers Russe beskou het - Untermenschen. " Aangesien die Japannese as diere beskou is, is dit nie verbasend dat Japannese oorskot op dieselfde manier as dierereste behandel is nie. 
Simon Harrison kom tot die gevolgtrekking in sy koerant, "Skull trophies of the Pacific War: transgressive objects of remembrance", dat die minderheid Amerikaanse personeel wat Japannese skedels versamel het, dit gedoen het omdat hulle afkomstig was van 'n samelewing wat baie waarde geheg het aan jag as 'n simbool van manlikheid, gekombineer met 'n ontmensliking van die vyand. [ aanhaling nodig ]
Oorlogskorrespondent Ernie Pyle, tydens 'n reis na Saipan na die inval, beweer dat die mans wat eintlik teen die Japannese geveg het, nie op die propaganda van die oorlog ingeskryf het nie: 'Soldate en mariniers het al dosyne stories aan my vertel oor hoe taai die Jappe is, maar tog hoe dom is hulle nie, hoe onlogies en tog hoe ongelooflik slim soms hoe maklik om te ry as hulle ongeorganiseerd is, maar hoe dapper. Sover ek kan sien, is ons manne nie meer bang vir die Jappe as vir die Duitsers nie. Hulle is bang as 'n moderne soldaat is hy bang vir sy vyand, maar nie omdat hulle glad of rotagtig is nie, maar bloot omdat hulle wapens het en soos goeie, harde soldate vuur. " 
Sommige skrywers en veterane sê dat trofeë en aandenkings van liggaamsdele 'n newe -effek was van die brutaliserende gevolge van 'n harde veldtog. 
Harrison voer aan dat, hoewel brutalisering 'n deel van die verminkings kan verklaar, dit nie dienspligtiges verklaar wat, selfs voordat hulle na die Stille Oseaan gestuur het, hul voorneme om sulke voorwerpe te bekom, verklaar het.  Volgens Harrison verduidelik dit ook nie die talle gevalle van dienspligtiges wat die voorwerpe as geskenke vir mense by die huis versamel het nie.  Harrison kom tot die gevolgtrekking dat daar geen bewyse is dat die gemiddelde diensman wat hierdie soort aandenkings versamel het, aan "bestrydingsvermoeidheid" ly nie. Hulle was normale mans wat gedink het dit is wat hul geliefdes wil hê dat hulle vir hulle moet versamel.  Skedels is soms ook as aandenkings ingesamel deur nie-gevegspersoneel. 
'N Jong mariene werf, wat in 1944 saam met sy maat Al op Saipan aangekom het nadat die eiland veilig was, verskaf 'n ooggetuieverslag. Na 'n kort brandstryd die vorige aand, vind hy en 'n klein groepie ander mariniers die lyk van 'n slenter wat homself blykbaar geskiet het:
Ek sou raai dat die dooie Japannese maar ongeveer veertien jaar oud was en daar lê hy dood. My gedagtes het na 'n ma terug in Japan gegaan wat die boodskap sou ontvang dat haar seun in die geveg dood is. Toe het een van die mariniers, wat ek later uitgevind het deur ander veldtogte, uitgereik en die Japannese soldaat grof aan die gordel gegryp en sy hemp afgetrek. Iemand het gesê: 'Wat soek jy?' En hy het gesê: 'Ek soek 'n geldgordel. Japs dra altyd geldgordels. ' Wel, hierdie Jap het nie. 'N Ander militêre veteraan in die geveg het gesien dat die dooie soldaat 'n paar goue tande het, en toe vat hy die geweer se kolf en slaan hom op die kakebeen in die hoop om die goue tande te trek. Of hy dit gedoen het, weet ek nie, want op daardie stadium het ek omgedraai en weggeloop. Ek het na die plek gegaan waar ek gedink het niemand sou my sien nie en gaan sit. Alhoewel my oë droog was, het my hart in my hart geskeur, nie om die dooie soldaat te sien nie, maar om te sien hoe sommige van my kamerade die dooie liggaam behandel het. Dit het my baie gepla. Kort voor lank kom Al en gaan sit langs my en sit sy arm om my skouer. Hy het geweet wat ek voel. Toe ek omdraai om na Al te kyk, het hy trane oor sy gesig geloop. 
Bergerud skryf dat die vyandigheid van Amerikaanse troepe teenoor hul Japannese teenstanders grootliks ontstaan ​​het uit voorvalle waarin Japannese soldate oorlogsmisdade teen Amerikaners gepleeg het, soos die Bataan Death March en ander voorvalle wat deur individuele soldate uitgevoer is. Bergerud sê byvoorbeeld dat die Amerikaanse mariniers op Guadalcanal bewus was dat die Japannese 'n paar van die mariniers onthoof het wat op Wake Island gevang is voor die aanvang van die veldtog. Hierdie tipe kennis het egter nie noodwendig tot wraakskending gelei nie. One Marine verklaar dat hulle valslik gedink het die Japannese het geen gevangenes op Wake Island geneem nie, en as wraak het hulle alle Japannese doodgemaak wat probeer oorgee het.  (Sien ook: Geallieerde oorlogsmisdade tydens die Tweede Wêreldoorlog.)
Volgens een Marine het die vroegste verslag van Amerikaanse troepe wat ore van Japannese lyke gedra het, plaasgevind op die tweede dag van die Guadalcanal -veldtog in Augustus 1942 en het dit plaasgevind nadat foto's van die verminkte liggame van mariniers op Wake Island in die persoonlike besittings van Japannese ingenieurs gevind is . Die verslag van dieselfde Marine verklaar ook dat Japannese troepe sommige van hul eie dooies sowel as 'n paar dooie mariniers vasgekeer het en ook lyke vermink het, wat die uitwerking op mariniers was: "Ons het op hul vlak begin val".  Volgens Bradley A. Thayer, met verwysing na Bergerud en onderhoude wat deur Bergerud gevoer is, is die gedrag van Amerikaanse en Australiese soldate beïnvloed deur 'intense vrees, tesame met 'n kragtige wraaklus'. 
Weingartner skryf egter dat Amerikaanse mariniers daarop ingestel was om goue tande te neem en Japannese ore op te neem al op pad na Guadalcanal. 
Aandenkings en ruilhandel Wysig
Faktore wat relevant was vir die versameling liggaamsdele, was hul ekonomiese waarde, die begeerte van beide die "mense tuis" vir 'n aandenking en van die dienspligtiges self om 'n aandenking te hê wanneer hulle terugkeer huis toe.
Sommige van die versamelde aandenkingsbene is aangepas: verander in letteropeninge en is moontlik 'n uitbreiding van slootkuns. 
Foto's wat die "kook en skraap" van Japannese koppe toon, het moontlik deel uitgemaak van die groot stel Guadalcanal-foto's wat verkoop is aan matrose wat aan die Amerikaanse weskus versprei het.  Volgens Paul Fussel is foto's wat hierdie tipe aktiwiteit toon, dit wil sê kokende menslike koppe, "geneem (en lewenslank bewaar) omdat die mariniers trots was op hul sukses". 
Volgens Weingartner was sommige van die Amerikaanse mariniers wat op die punt was om aan die Guadalcanal -veldtog deel te neem, alreeds terwyl hulle onderweg was, daarna uit om Japannese goue tande vir halssnoere te versamel en om Japannese ore as aandenking te bewaar. 
In baie gevalle (en onverklaarbaar deur die slagveldomstandighede) was die versamelde liggaamsdele nie vir die gebruik van die versamelaar nie, maar was dit eerder geskenke aan familie en vriende tuis,  in sommige gevalle as gevolg van spesifieke versoeke van die huis af.  Koerante berig oor gevalle soos 'n ma wat toestemming vra dat haar seun 'n oor stuur of 'n omgekoopte kapelaan wat deur 'n minderjarige jeug beloof is "die derde paar ore wat hy versamel het." 
'N Ander voorbeeld van die tipe pers is Yank, wat vroeg in 1943 'n tekenprent publiseer waarin die ouers van 'n soldaat 'n paar ore van hul seun ontvang.  In 1942 het Alan Lomax 'n blues -liedjie opgeneem waar 'n soldaat belowe om sy kind 'n Japannese skedel en 'n tand te stuur.  Harrison neem ook kennis van die kongreslid wat president Roosevelt 'n briefopener gegee het wat uit die been gesny is as voorbeelde van die sosiale omvang van hierdie houdings. 
Soms het daar handel gedryf met die items, soos "lede van die Naval Construction Battalions wat op Guadalcanal gestasioneer was, wat Japannese skedels aan koopvaarders verkoop", soos gerapporteer in 'n geallieerde intelligensieverslag van vroeg in 1944.  Soms tande (veral die minder algemene goue tande) is ook beskou as 'n verhandelbare goed. 
'Sterne dissiplinêre optrede' teen die aandenking van menslike oorskot is reeds in September 1942 deur die opperbevelhebber van die Stille Oseaan-vloot gelas. berigte oor gruweldade wat deur Amerikaanse soldate gepleeg is ".  In Januarie 1944 het die gesamentlike stafhoofde 'n opdrag uitgevaardig teen die neem van Japannese liggaamsdele.  Simon Harrison skryf dat hierdie tipe riglyne moontlik op sommige gebiede effektief was, "maar dit lyk asof dit slegs gedeeltelik en ongelyk deur plaaslike bevelvoerders geïmplementeer is". 
Op 22 Mei 1944 het Life Magazine het 'n foto  gepubliseer van 'n Amerikaanse meisie met 'n Japannese skedel wat deur haar seevrou -kêrel na haar gestuur is. Die prentjie lui: "Toe hy twee jaar gelede afskeid neem van Natalie Nickerson (20), 'n oorlogswerker van Phoenix, Ariz., Het 'n groot, aantreklike vlootluitenant haar 'n Japannese belowe. Verlede week het Natalie 'n menslike skedel ontvang, onderteken deur haar luitenant en 13 vriende, en geskryf: "Dit is 'n goeie Jap - 'n dooie opgetel op die strand van Nieu -Guinee." Natalie, verbaas oor die geskenk, noem dit Tojo. Lewe wat van sy lesers ontvang is in reaksie op hierdie foto, was "oorweldigend veroordelend"  en die weermag het sy Buro vir Openbare Betrekkinge opdrag gegee om Amerikaanse uitgewers in te lig dat "die publikasie van sulke verhale die vyand waarskynlik sal aanmoedig om weerwraak te neem teen Amerikaanse dooies en krygsgevangenes ".  Die junior offisier wat die skedel gestuur het, is ook opgespoor en amptelik berispe.  Dit is egter onwillig gedoen, en die straf was nie ernstig nie. 
Die beeld is wyd herdruk in Japan as anti-Amerikaanse propaganda. 
Die Lewe foto het ook daartoe gelei dat die Amerikaanse weermag verdere stappe gedoen het teen die verminking van Japannese lyke. In 'n memorandum van 13 Junie 1944 beweer die Army JAG dat "sulke gruwelike en wrede beleid", behalwe dat dit ook afstootlik is, ook oortredings van die oorlogswette is, en beveel die verspreiding aan aan alle bevelvoerders van 'n richtlijn wat daarop wys dat "die mishandeling van vyandelike oorlogsdood was 'n blatante oortreding van die Geneefse Konvensie van 1929 oor siekes en gewondes, wat bepaal dat: na elke verlowing, moet die insittende van die slagveld maatreëls tref om na gewondes en dooies te soek en hulle te beskerm teen plundering en mishandeling. " Sulke praktyke was ook in stryd met die ongeskrewe reëls van grondoorlogvoering en kan tot die doodstraf lei.  Die Navy JAG weerspieël die mening 'n week later en voeg ook by dat "die gruwelike optrede waaraan sommige Amerikaanse dienspligtiges skuldig was, kan lei tot weerwraak deur die Japannese wat volgens internasionale reg geregverdig sou wees". 
Op 13 Junie 1944 het die pers berig dat president Roosevelt 'n briefopener van 'n Japannese soldaat se armbeen ontvang het deur Francis E. Walter, 'n Demokratiese kongreslid.  Die president het vermoedelik gesê: "Dit is die soort geskenk wat ek graag wil kry" en "Daar sal nog baie sulke geskenke wees".  'n Paar weke later is berig dat dit teruggegee is met die verduideliking dat die president nie hierdie tipe voorwerp wou hê nie en het aanbeveel dat dit begrawe word. Daardeur het Roosevelt reageer op die kommer wat die militêre owerhede en sommige van die burgerlike bevolking, insluitend kerkleiers, uitgespreek het. 
In Oktober 1944 het die regte eerwaarde Henry St. George Tucker, die voorsittende biskop van die biskoplike kerk in die Verenigde State van Amerika, 'n verklaring uitgereik waarin '' geïsoleerde dade van ontheiliging ten opsigte van die lyke van vermoorde Japannese soldate betreur en appèl aangeteken is aan Amerikaanse soldate as 'n groep om sulke optrede van individue te ontmoedig ".  
ww2dbase Die Amerikaners het geweet dat die Japannese hulle verwag, maar toe die veldoffisiere die inligtingsverslae sien, was hulle verstom oor hoeveel gewere op die eiland teenwoordig was. Swart kolletjies wat kusverdedigingsgeweer, jakkalsgate, artillerieplase, vuurwapengeweer, blokhuise, pilskaste en allerhande verdediging voorstel, het die hele eiland bedek. Die Amerikaanse intelligensie het slegs die teenwoordigheid van 12 000 Japannese opgespoor, en selfs teen die sterk onderskatte hoeveelheid sou dit reeds 'n moeilikste landing wees. Kaptein Dave Severance van die United States Marine Corps het opgemerk dat die kyk na die inligtingskaart die angs [hom] bang gemaak het. " Om die verdediging te versag, begin op 8 Desember 1944, B-29 Superfortress en B-24 Bevryers -bomwerpers het die eiland begin stamp. Die Amerikaanse sewende lugmag het 70 dae lank in 80000 bomme op die eilandjie afgegooi. Holland Smith, die mariniers -generaal wat verantwoordelik was vir die landingsoperasie, het geweet dat selfs die indrukwekkendste lugaanvalle nie genoeg sou wees nie, en het 10 dae se vlootbomaanval versoek voordat sy mariniers die strande sou tref. Tot sy verbasing en woede het die vloot die versoek van die hand gewys. Die beperking op die beskikbaarheid van skepe, probleme met die vervanging van ammunisie en die verlies aan verrassing, het die vloot gesê, het 'n langdurige bombardement onmoontlik gemaak. In plaas daarvan sou die vloot slegs 'n driedaagse bombardement verskaf. Toe die bombardement op 16 Februarie begin, het Smith besef dat dit nie eers 'n volledige bombardement van drie dae was nie. Sigbaarheidsbeperkings as gevolg van die weer het slegs op die eerste en derde dae tot 'n halfdag-bombardement gelei. Viseadmiraal Raymond Spruance het aan Smith gesê dat hy spyt is oor die onvermoë van die vloot om ten volle by die mariniers aan te pas, maar die mariniers behoort daarmee te kan wegkom.
ww2dbase Omstreeks 0200, die oggend van 19 Februarie, dui die geveg van die slagskip aan op die begin van D-Day, gevolg deur 'n bombardering van 100 bomwerpers, gevolg deur nog 'n vlug van die vlootgewere. Marine -privaat Jim Buchanan van Portland, Oregon, leun teen die reling van sy skip toe hy die indrukwekkende ontploffings sien. Dink jy dat daar nog 'n Japannese vir ons sal oorbly? " vra hy sy maat langs hom. Min het hy geweet, terwyl die 70 dae van lugbombardeer, 3 dae van vlootbombardement en die ure van vooraf-inval bombardement elke duim vuil op hierdie klein eiland omgekeer het, was die verdedigers nie op hierdie eiland nie. Hulle was daarin. Die massiewe vertoning van vuurwerke het net 'n klein duik in die verdedigers se getalle gemaak.
ww2dbase Die eerste aand was die weer net so 'n harde vyand as die Japannese. Golwe van vier voet het op die strand gestamp terwyl die Amerikaanse mariniers die voortgesette Japannese artillerie-afskuwing weerstaan ​​het.
ww2dbase Die 30 000 wat die aanvanklike landing oorleef het, staar 'n hewige vuur van die berg Suribachi aan die suidpunt van die eiland in die gesig en veg oor onherbergsame terrein terwyl hulle die ruwe vulkaniese as vorentoe beweeg, wat nie veilige voet of grawe van 'n jakkalsgat moontlik maak nie. Die mariniers vorder op 'n slag, en veg die gewelddadigste gevegte wat hulle nog beleef het. Dit lyk asof daar geen skoon wonde was nie, net fragmente van lyke, het William Manchester gesê. Die enigste manier om tussen 'n Amerikaanse en Japannese liggaam te onderskei, was om na die bene te kyk: die Japannese leggings was gemaak van kakie en die Amerikaanse doek. Werf by jaart het die Amerikaanse mariniers gevorder na die basis van die berg Suribachi. Die skietery was ondoeltreffend teen die Japannese wat goed ingegrawe was, maar vlamgooiers en granate het die bunkers skoongemaak. Sommige van die Amerikaners het te vinnig aangekla sonder dat hulle dit geweet het. Omdat hulle gedink het dat die vyand se sterkpunte ingehaal is, het hulle vorentoe gegaan, net om te vind dat die Japannese dieselfde bokse en masjiengeweerneste van ondergrondse uitgange sou terugneem en van agter af skiet. Verslaggewer Robert Sherrod het opgemerk dat die opmars niks minder was as 'n nagmerrie in die hel nie. [The Marines] is dood met die grootste moontlike geweld. Nêrens in die Stille Oseaan het ek sulke erg verminkte lyke gesien nie. Baie is vierkantig in twee gesny. Bene en arms lê vyftig voet van enige liggaam af. "
ww2dbase Kapelaan Gage Hotaling, aangekla van begrafnisse, onthou dat hy vyftig tegelyk begrawe is in erwe wat begrawe is. Ons het nie geweet of hulle Joods, Katoliek of wat ook al is nie, en daarom het ons 'n algemene verbintenis gesê: "Ons verbind u aan die aarde en die genade van die Almagtige God." Ek het agtienhonderd seuns begrawe.
ww2dbase Te midde van die geveg het aptekersgenoot John Bradley, James ' pa, 'n vlootkorpsman wat aan die mariniers verbonde was, heen en weer gehardloop om te doen wat hy kon om die gewondes te red. Op die tweede dag van die geveg hardloop hy oor 'n veld met masjiengeweer en artillerievuur na 'n mariene wat bloed verloor in 'n gevaarlike tempo. Bradley het homself tussen die Marine en die Japannese geplaas en het eerstehulp toegedien, en daarna het die Marine self teruggetrek na veiligheid. Hiervoor is hy later bekroon met 'n vlootkruis, maar hy het sy familie nooit van die eer vertel nie. Die dood wat hy gesien het, was te veel vir hom om te verduur.
ww2dbase Dag drie van die inval was net so moeilik by Mount Suribachi as die vorige dag, maar vir sommige van die Marines het die dag erger begin as wat hulle kon dink.Aanvalsvliegtuie gebaseer op vloot is gelanseer om op Japannese posisies te slaan, maar die bomme het naby Amerikaanse posisies geval. Kaptein Severance het probeer om 'n frekwensie wat vir die topkoper gereserveer is, te gebruik om die vloot van die vriendelike vuur te waarsku, en tot sy verbasing is hy aangesê om van die frekwensie af te kom. Gelukkig het 'n veldkolonel die noodoproep gehoor en beveel dat die bombardement moet ophou voordat enige Amerikaners deur hul eie bomme beseer word.
Dit was my eerste keer in die geveg en ons was almal doodbang. Iemand spring in my jakkalsgat en sweer: 't was nie so op Bougainville nie. ' Die offisier wat ek die meeste bewonder, die man in die volgende jakkalsgat, 'n sersant wat ek geken het - hulle is almal vermoor. My gehoor is tot vandag toe verswak. 'N Majoor kom op soek na 'n begraafplaas en word deur 'n skerpskutter geskiet. Ek was gelukkig. Toe sy hoor (die vlaghysing), sê Tokyo Rose dat die vlag op die berg in die see sou gooi. Ek het meer as sestig uur lank nie geslaap nie, en ek het nie gesien hoe hulle dit oplig nie, en dit was wonderlik om wakker te word. Ek moet sê ek het 'n bietjie gehuil toe ek dit sien. "
ww2dbase Die eiland Iwo Jima is op 14 Maart 1945 deur Chester Nimitz as verower verklaar, en het opgemerk dat alle regeringsbevoegdhede van die Japanse Ryk op hierdie eilande hierdeur opgeskort is. " Hy het egter die verklaring te vroeg gemaak gevegte het geensins opgehou op die eiland nie. Wie dink die admiraal dat hy 'n grap maak? " skree Marine Private Bob Campbell. Op 16 Maart het generaal Schmidt verklaar dat die veilige gevegte teen daardie tyd nog nie geëindig het nie, maar Kuribayashi het geweet dat dit die einde nader. Op dieselfde dag as die Schmidt -verklaring, stuur Kuribayashi Tokio uit dat die stryd sy einde nader. Sedert die vyand aangekom het, sou selfs die gode huil oor die dapperheid van die offisiere en voortekens onder my bevel. " Op 21 Maart het Kuribayashi berig dat hy vyf dae lank nie geëet of gedrink het nie, maar ons veggees bly hoog. " 'n Dag later, toe sy laaste soldate om hom val, het hy uitgesaai wat sy laaste woorde op amptelike rekord sou word: "Die krag onder my bevel is nou ongeveer vierhonderd. Tanks val ons aan. Die vyand het voorgestel dat ons oorgee deur 'n luidspreker, maar ons offisiere en mans het net gelag en geen aandag gegee nie. " Kuribayashi sal waarskynlik op dieselfde dag vermoor word, maar sy lyk is nooit gevind nie. Die Verenigde State het die eiland amptelik op 26 Maart, twaalf dae na Nimitz se aanvanklike verklaring, veilig verklaar.
ww2dbase In totaal het Iwo Jima die enigste groot geveg in die hele Stille Oseaan -veldtog gesien waar Amerikaanse ongevalle die Japannese dooies oortref het. Om die rede is al die lewens verlore, aan weerskante van die geveg, vir tien vierkante myl, juis daarom, is admiraal Richmond Turner deur die Amerikaanse pers gekritiseer omdat hy die lewens van sy manne vermors het. Teen die einde van die oorlog blyk dit egter ook dat Iwo Jima baie Amerikaners gered het. 2 400 B-29-landings het by Iwo Jima plaasgevind, baie was onder noodtoestande wat andersins 'n ongeluk op see kon beteken.
19 Februarie 1945 Om 0905 uur het die eerste van 30 000 Amerikaanse mariniers op Iwo Jima, Japan, geland ná hewige vlootbomaanval.
21 Februarie 1945 Air Group 80 van USS Hancock het een aanval uitgevoer ter ondersteuning van operasies op Iwo Jima 1 -vliegtuie het verlore gegaan.
25 Februarie 1945 USS Yorktown (Essex-klas) het aanvalle op vliegvelde in die omgewing van Tokio, Japan, uitgevoer.
14 Maart 1945 Die eiland Iwo Jima is deur Chester Nimitz as verower verklaar, en het opgemerk dat alle regeringsmagte van die Japannese Ryk op hierdie eilande hierdeur opgeskort word, maar die geveg sal voortduur.
18 Maart 1945 USS Yorktown (Essex-klas) het in die bedryfsgebied buite Japan aangekom en begin met aanvalle op vliegvelde op Kyushu, Honshu en Shikoku. Die taakgroep het 'n lugaanval gekry amper sodra die operasie begin het. Yorktown is getref deur 'n enkele bom wat 5 doodgemaak het, maar andersins minimale skade aangerig het.