Steeds meer, Noord-Amerikaanse duisendjariges identifiseer as geestelik teenoor godsdienstige. Vir hulle beteken deel van hierdie spiritualiteit om medelydend, empaties en openhartig te wees. (Shutter)
Geestelikheid het 'n soort buzzword geword in vandag se kultuur, veral vir die duisendjarige generasie. Noord-Amerikaners word toenemend geïdentifiseer as geestelik teenoor godsdienstige.
Wat is agter die stygende gewildheid van spiritualiteit sonder godsdiens? Sommige kritici het voorgestel dit is 'n byproduk van die self-obsessie kultuur van vandag, bewyse van a narcisme epidemie. Hierdie kritiek is soortgelyk aan dié wat geloods is by die duisendjarige generasie (gebore tussen 1980-2000) in die algemeen, wat sommige geleerdes "Generation Me."
Alhoewel ek nie saamstem met hierdie karakterisasies nie, glo ek daar is meer aan die storie. Sedert 2015 het ek in-diepte navorsing gedoen met die Kanadese duisendjariges, onderhoudvoering 33 Kanadese duisendjariges wat hulself identifiseer as geestelik maar nie godsdienstig nie - om hul oortuigings en praktyke beter te verstaan.
Ek glo dat wanneer mense hulleself geestelik noem, hulle basies drie dinge aandui: eerstens, glo hulle daar is meer aan die wêreld as aan die oog, dit wil sê meer as die blote materiaal. Tweedens, hulle probeer om na hul innerlike lewe te kyk - na hul geestelike en emosionele state - in die hoop om 'n sekere soort selfkennis te verkry. Derdens, dat hulle die volgende deugde waardeer: om medelye, empatie en openhartig te wees.
Vrae oor betekenis en waarde in die wêreld
Die oorsprong van die woord "spiritualiteit" in die konteks van Christelike teologie lê in die Latynse naamwoord spiritualitas, wat afgelei is van die Griekse naamwoord pneuma, betekenisgees. Interessant genoeg was "gees" in sy oorspronklike konteks nie die teenoorgestelde van die "fisiese" of "materiële" nie, maar van "vlees" of alles wat nie van God is nie. Daarom was 'n "geestelike mens" in sy oorspronklike Christelike sin eenvoudig 'n persoon in wie die Gees van God woon.
Ten spyte daarvan, onder die duisendjarige jare wat ek ondervra het, is "spiritualiteit" in die algemeen gekant teen "wesenlikheid". Dit is dus gebaar teenoor wat ons nodig het om te lewe, maar wat ons nie kan waarneem of meet nie.
Godsdiens, baie konvensioneel dink, gaan na die gebied van menslike ervaring wat betrekking het op ons mees fundamentele vrae - betekenis, doel en waarde. Maar sedert Die Verligting, baie individue in Noord-Atlantiese lande het 'n self-begrip van hulself as sekulêre of moderne ontwikkel.
Vir baie lyk godsdiens nie as 'n lewensvatbare opsie nie. Dit lyk verouderd, of in stryd met 'n wetenskaplike begrip van die wêreld (of, ten minste dele daarvan). Tog, ondanks hierdie verskuiwing bly vrae van betekenis, doel en waarde.
Verder, vir baie van my studie deelnemers, is die wetenskap nie in staat om voldoende van die belangrikste vrae van die lewe te beantwoord nie: Wat is skoonheid? Hoe moet ek met die natuurlike wêreld verband hou? Aan wie (of wat) moet ek my lewe pleeg? Hoekom wees net? Wat is geregtigheid?
Alhoewel die wetenskap antwoorde op hierdie vrae kan gee, inspireer die antwoorde my deelnemers selde as wat hulle wil. En vir baie is wetenskap se antwoorde eenvoudig nie genoeg om hulle te help om hul lewens te lei soos hulle dit ervaar nie.
So wanneer mense van spiritualiteit praat, pleit hulle gewoonlik oor 'n raamwerk van betekenis wat hulle in staat stel om sin te maak wat vir hulle die wetenskap versuim om aan te spreek.
Daarom kan ateïste, agnostici en gelowiges almal - en dikwels doen - as geestelik identifiseer. 'N Mens hoef nie in God te glo om vrae te hê wat wetenskaplike materialisme nie kan beantwoord nie.
Wes-kultuur is ook gefokus op wesenlike sukses
Die tweede aspek van spiritualiteit behels 'n beweging na binne, of 'n aandag aan die innerlike lewe, dikwels as 'n manier om die immateriële dimensies van die lewe te vereer. Die meeste van my studie-deelnemers meen dat die huidige Westerse kultuur te veel gefokus is, waardeur materiaal sukses en verkryging ten koste gaan van die dinge wat regtig saak maak.
Hulle sal saamstem met die bekende kulturele kritikus Erich Fromm, wat in die 1970s aangevoer het dat hedendaagse samelewings beklemtoon om dinge te hê, eerder as om net te wees. Spiritualiteit beklemtoon die belangrikheid van afstemming op ons innerlike lewe - beide as 'n manier om die konstante druk te weerstaan ​​wat ons kultuur uitoefen om te waardeer wat buite ons geleë is, asook om 'n toevlug te vind.
Dit is een van die redes waarom, byvoorbeeld, omgewingsbewustes het dikwels spiritualiteit onderskryf. Een van die belangrikste oorsake van klimaatsverandering en omgewingsverwoesting, wat hierdie omgewingsbewustes beweer, is die nimmereindigende soeke na ekonomiese groei, aangevuur deur 'n kapitalistiese logika van verkryging en uitbreiding.
Die Dalai Lama het eenkeer gesê, terwyl die Weste besig was om die buitenste ruimte te ondersoek, was die Oos-Kaap besig om die binneste ruimte te ondersoek. (Shutter)
Die Dalai Lama het vroeër geknip, terwyl die Weste besig was om die buitenste ruimte te ondersoek, was die Oos besig om die binneste ruimte te ondersoek. Ongeag die waarheid van hierdie veralgemening, het hy iets gekry wat baie van my studiedeelnemers voel: dat kontemporêre samelewings in die westerse wêreld so gestruktureer is dat stilte en stilte die uitsondering is, nie die reël nie.
Wanneer duisendjariges sê dat hulle meer geestelik wil word, sê hulle dikwels dat hulle hierdie tendens probeer weerstaan.
Kyk na binne om meer wys te wees
Vir baie duisendjariges kyk na binne is 'n etiese strewe. Om geestelik te wees, impliseer dat jy die innerlike lewe van die mens beter wil verstaan ​​om meer verstandig in die wêreld op te tree. Vir baie word dit meer kontemplatief of bewus van hul innerlike lewe, sodat hulle met ander kan kommunikeer op 'n manier wat minder reaktief, minder skadelik en meer outentiek is vir wie hulle dink hulle is.
Daar is dus sekere deugde wat geassosieer word met spiritualiteit: deernis, empatie en openhartigheid. Hierdie deugde vloei natuurlik uit die introspeksie inherent aan spiritualiteit omdat hulle uiteindelik 'n hoë vlak van selfkennis benodig. Dit is die kennis van hoekom ons die oortuigings het wat ons doen, kennis van hoekom ons op sekere maniere optree, en bowenal kennis van ons interafhanklikheid.
Hierdie kennis - óf deur middel van praktyke soos meditasie, selfrefleksie en (in sommige gevalle) psigoterapie - lei een om sensitief te raak vir die emosies van ander, en selfs na die omliggende omgewings, beide sosiale en natuurlike.
Baie duisendjarige glo dat kontemporêre samelewings in die westerse wêreld so gestruktureer is dat stilte en stilte die uitsondering is, nie die reël nie. (Shutter)
So is die pad na binne, in sy beste vorm, nie in narcissisme gewortel nie, maar eerder gebaseer in 'n robuuste etiese aard - 'n bereidwilligheid om sy duiwels te konfronteer om die menslike toestand beter te verstaan.
Vir sommige is hierdie pad inwaarts uiteindelik oor self-transformasie, of om die mens se vroeë kinderjareprogrammering te oortref en 'n sekere soort selfbeheersing te behaal. Vir ander beteken dit dat hulle hulself aan die immateriële dimensies van die lewe moet afstem.
Die raamwerk wat ek hierbo geskets het, maak nie uit die volle omvang van betekenisse wat die term spiritualiteit aanskou nie. Ek stel ook nie voor dat alle individue wat bogenoemde beskrywing pas nie, noodwendig geestelik is. Ek bedoel net om voor te stel dat hierdie drie eienskappe baie dek wat duisendjariges beteken as hulle hulleself geestelik noem.
Wat ek uiteengesit het, moet nie lesers lei om te dink dat al die duisendjariges wat hulleself geestelik noem, hierdie etiese idees leef nie. Ons vermoë om ons etiese idees te realiseer, hang nie net van ons eie gewilligheid nie, maar ook van die sosiale en ekonomiese beperkings waarbinne ons leef.
Dus, my huidige navorsing poog om beter geleefde spiritualiteit te verstaan, of hoe spiritualiteit in mense se alledaagse lewe funksioneer. Uiteindelik moet meer navorsing gedoen word om hierdie opkomende tendens beter te verstaan.
As die aantal mense wat as "geestelik" identifiseer, gaan voort om te klim, is dit waarskynlik dat spiritualiteit Noord-Amerikaanse samelewings op belangrike en blywende maniere sal vorm.