Naas Die Os behoort Vegkop en Die drie Kindertjies tot die beste verse uit hierdie bundel. Die laaste het 'n historiese agtergrond maar is owerigens verbeelding, dog 'n verbeelding so realisties, dat dit ons aandoen als 'n brokkie werkelikheid so op die lewe betrap. Die vredig-idylliese natuurtafereeltjie; die onskuldige spel van die kleintjies, - en so natuurlik dat hulle wa en osse van klei sou gemaak het; watter boereseun het dit nie gedaan nie? - die oorrompeling deur die swarte barbare, wat dit nie oor hulle hart kan krij om hier die ‘bloedbedrupte spies’ te gebruik nie; die vergeefse hulpgeroep al verder weg van die uit-