Daar is seker niks so frustrerend as wanneer 'n mens 'n stuk skryfwerk afgehandel het, dit aan 'n proefleser gee om vinnig deur te gaan, en dan die ou stukkie geskryf terug te ontvang nie. Dit was 'n goeie stuk werk, het jy gedink, tot jy dit in die hand terug kry. Want nou is feitlik elke bladsy vol taal en tikfoute, uitgewys met sulke lekker vet ronde, rooi kringe.
Aanvanklik is 'n mens maar sensitief en nukkerig wanneer dit gebeur, maar later gee 'n mens nie meer om nie. Want dit is 'n proefleser se werk om so 'n bietjie vitterig te wees. Ander mense se nalatigheid is hulle werk. Hulle werk is juis om foute uit te snuffel.
En ons ken hulle almal, broers en susters: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goedhartigheid, getrouheid, nederigheid en selfbeheersing (soos Gal 5 hulle vir ons opnoem). Dit is die vrugte wat God in ons wil sien, en soos 'n puntenerige boer sal God alles wat hiermee inmeng, wegsny en uitsnoei, al beteken dit wat vir ons in die lewe.
'n Goeie atletiekafrigter kyk die atleet in die oë en sê: Ons kan die rekord slaan, maar dit is wat dit gaan kos. En dan noem hy 'n oefenprogram op wat 'n mens klaar moeg maak om dit net te hoor. 'n Goeie redakteur van 'n koerant lees 'n storie en sê: Hierdie stuk werk het baie potensiaal, maar dan moet dit hier en hier gesny word. 'n Goeie klavieronderwyser sê: Ek dink jy kan hierdie stuk bemeester vir die kompetisie, maar ons sal dan baie harder moet oefen. Hier is die ure wat ons saam gaan insit.
Presies net so maak God met ons, broers en susters. Hy tel die loot op en sê: Jy kan vrugbaar wees, maar dan sal Ek eers 'n paar siek blare moet afsny. En hoewel dit 'n pynlike proses is, kan ons onder op die grond die gevlekte blare sien wat afgesny is. Almal met sy naam opgeskryf: verwaandheid, eersug, die houding van ek is altyd beter is ander, ek weet altyd meer as ander, ek is altyd reg, swak verhoudings, gevaarlike geleenthede, wraaksug, om maar net 'n paar op te noem. Neem God hierdie proses ligtelik op? Ek dink nie so nie, geliefdes. Want luister na hierdie ernstige stelling: `Elke loot aan My wat nie vrugte dra nie, sny Hy af. (Joh 15:2).
Voordat God 'n loot/tak sonder vrugte afsny, tel of lig Hy dit eers op. Soos 'n goeie boer altyd maak. Hy verander die tak se posisie sodat dit of meer son kan kry of meer spasie. Druiwe is nie soos pampoene of komkommers nie, hulle groei nie as hulle op die grond lê nie, maar groei goed wanneer hulle in die lug hang. Daarom sal 'n goeie boer die loot so drapeer/hang dat dit in die lug hang en die meeste son en ruimte kan kry.
God, broers en susters, het met ons almal 'n plan. Hy is die goeie en aktiewe boer wat die grond voorberei en al die klippe uithaal. Hy maak rye en plant die wingerdlote. Hy inspekteer die plante en trek die onkruid uit. En die beste van alles is, God is goed. Hy is die boer wat die meeste omgee vir sy wingerd.
Maar is dit die regte antwoord? Dink maar aan 'n wingerdstok: kan die boer besluit om al die lote af te sny omdat hulle nie vrugte aan het nie? Of moet Hy nie dalk kyk of daar fout is met die wingerdstok self nie. Want 'n loot kan tog nie self besluit dat hy nou vrugte gaan dra nie. 'n Loot kan nie vrugte forseer as groeikrag en alles wat nodig is vir vrugte nie van die stok af kom nie.
Ons kan nie vrugte forseer nie, broers en susters. En dit is juis waarom Jesus nêrens vir ons in hierdie gedeelte sê om heen te gaan en vrugte te gaan dra nie. Miskien wil u dit nie glo nie. Maar gaan lees gerus weer wat daar staan in Johannes 15. Nêrens beveel Jesus ons om vrugte te dra nie. Dit staan nie daar nie.