Daar is min, indien enige, goeie bronne wat 'n indruk gee van hoe Liszt regtig geklink het in die 1820's. Carl Czerny beweer Liszt was 'n natuurlike pianis wat volgens gevoel gespeel het, en resensies van sy konserte loof die briljantheid, krag en presisie in sy spel. Ten minste een noem ook sy vermoë om absolute tempo te behou, wat kan wees weens sy pa se aandrang dat hy met 'n metronoom oefen. Sy repertoire in hierdie tyd bestaan hoofsaaklik uit stukke in die styl van die briljante Weense skool, soos concerto's deur Hummel en werke deur sy voormalige onderwyser, Czerny.