Ewentwel, hier sit jy nou met ‘n vis wat ‘n HELE klompie haweloses sou kon voer. So halwe meter lank. En terwyl jy voel vir haweloses, wil jy nie he hierdie vis moet in hulle magies beland nie want a) jy weet nie of Koi’s reg daar bo met Kingklip is nie en (b) jy weet nie of Koi-se-kind deur die weerlig geslaan is/siek was/gevrek het van ouderdom nie.
En al staak Alberton se vullisverwyderaars nie, is jy steeds slim genoeg om te weet ‘n Koi-in-‘n-asblik tussen Kersfees en Nuwejaar gaan jou (of dan jou pelle) nie noodwendig gewild maak by die bure nie. So, jy kan die vissie ook nie sommer net daar in ‘n Meyersdal-koppie langs jou pelle se huis gooi nie.
PS 2: Net om te wys hy kan ook, het 7-jarige vanoggend vir my eier en roosterbrood vir ontbyt gemaak. Nadat ek hom oor die fynere kunsies moes inlig. Soos dat mens nie EERS die eier bak en DAARNA die brood rooster, die koffie maak, die skinkbord dek en die honde laat uitgaan vir ‘n piepie nie. Wat wel vroeer die vakansie gebeur het, en wat daartoe gelei het dat Dory die Labrador BAIE onwillig koue eier moes eet terwyl ek lipsmakkend vir die jongste sit en jok oor sy eierbak-vermoens…
Maar nee, ernstig, hy’s niks lekker nie. Reuse keelinfeksie, lusteloos, koorsig, kla van oorpyn. (En ek dink die hart is goed seer, want die ex het nog glad nie vir hulle gebel vir Kersfees nie…) Hoop maar die medisyne skop in.
Op pad terug van die kerk af was die man sonder die arms nie meer by die robot nie – ek wil graag glo en hoop dat dit was omdat hy kon huis toe gaan met genoeg kos vir sy gesin.
En selfs vir hulle idiootlike pa wat waarskynlik so geparty het vandag dat hy nie weet of dit dinsdag of Dingaansdag is nie.
Ek het gewag dat ‘n weemoed my tref oor my pa wat op 31 Oktober dood is, maar ek dink die feit dat ek langs sy sterfbed was en SO duidelik kon sien hoe hy sy hande telkens uitsteek na iets of iemand na wie toe hy bitter graag wou gaan, keer dat ek oor hom huil vanaand. Want hy, wat altyd so goeie Christenmens was en so baie vir ander gedoen het, is beslis vanaand op ‘n wonderlike plek. Saam met my ma, wat ek sal onthou vir baie goed, maar vanaand spesifiek vir haar liefde vir mense wat swaarkry. En saam met God, sonder wie daar nooit ‘n Jesuskind gebore sou wees wie se geboorte ons kon vier nie.