Nuwe studie van seevlakstyging | Netwerk meteorologie
Nuwe studie van seevlakstyging
Een van die kommerwekkendste gevolge van klimaatsverandering is die styging in seevlak as gevolg van die smelt van die yskappe. Die styging in seevlak kan die meeste kusstede beïnvloed. Daarom word daar voortdurend studies gedoen om te probeer voorspel hoe hierdie toename in seevlak sal beïnvloed.
In 'n onlangse studie word beraam dat die seevlak kan styg teen 2100 twee meter hoog. Dit impliseer nuwe wetenskaplike en tegniese uitdagings om alternatiewe vir bestuur te soek en om die gevolge van klimaatsverandering te probeer beperk en hierdie styging in seevlak te verminder.
Hierdie ramings word deur hierdie studie voorspel redelik pessimisties as ons dit vergelyk met ander wat in vorige studies uitgevoer is. Hierdie studie, wat meer en meer veranderlikes oor klimaatsverandering ken, is gebaseer op 'n beter begrip van hoe die Antarktiese ysplaat in die verlede gedra het in die lig van ander argaïese klimaatsveranderinge en aardverwarming. Op hierdie manier kan 'n ontleding gedoen word van hoe hierdie ysplaat deur ons toekomstige klimaatsverandering beïnvloed sal word.
Hierdie ramings hou groot uitdagings in vir die wetenskaplike gemeenskap en politici. Die studie is in die tydskrif gepubliseer Wetenskap en is ontwikkel deur die kundiges Michael Oppenheimer van die Princetown Universiteit, en Richard Alley van die Pennsylvania State University. Vir hulle word die grootste probleme wat die stygende seevlak inhou, gevind by mense wat besluite moet neem oor die kusbeleid van stede. Die probleem is dat besluitneming gebaseer moet word op wetenskaplike voorspellings en projeksies wat 'n foutmarge het of nie, en wat vinnig kan wissel, afhangende van die werk wat teen klimaatsverandering wêreldwyd gedoen word.
Dit is ook moeilik vir wetenskaplikes, aangesien dit daarin is 'n groot verantwoordelikheid om hierdie ramings met die kleinste moontlike onsekerheidsmarge te kan genereer om projeksies vir die toekoms met die grootste moontlike presisie te maak.
Een van die hoofredes vir die onsekerheid van hierdie voorspellings en die moeilikheid om te voorspel is ysstrome. Veranderings in seevlak is beperk aan ysstrome. Ysstrome is streke van ysplate wat baie vinniger beweeg as die res van die ys om hulle. Hulle word gewoonlik van ys gevorm en beweeg vinnig. Soms kan dit snelhede bereik van 1 km per jaar.
Die kenners van hierdie studie is van mening dat die berekeninge van die Antarktiese ysplaat steeds onvoldoende en moeilik is. Op hierdie manier beperk hulle fisiese begrip en voorspelling. Volgens die studies waarop die artikel gebaseer is, sou die streek van die Thwaites-gletser, in Wes-Antarktika, die waarskynlikste plek wees vir vinnige verlies aan ys met die gevolg impak op seevlak. Hierdie gebied, geleë aan die Amundsen See, is geraak deur 'n voortdurende en vinnige terugtog van gletsers.
Oppenheimer het verseker dat hulle 'n navorsingsprogram benodig wat fokus op die veld en op waarnemings van die dele van Antarktika wat is meer kwesbaar vir die gevolge van klimaatsverandering. Die baai van die Amundsensee lê veral klem omdat dit 'n taamlik onstabiele gebied is. Alhoewel hulle glo dat hulle nie net op Antarktika moet fokus nie, maar ook op die toename in seevlak en die toekomstige voorspelling daarvan. Groenland
Hierdie situasie in die toekoms motiveer 'n kombinasie van voorspellende modelle en waarneming om die evolusie van gletsers te kenmerk en presisie te verhoog. Om dit goed te kan waarneem, moet u hou en uitbrei satellietmonitering bokant die ysplate om die styging in seevlak beter te sien.
Volledige pad na artikel: Netwerk meteorologie » meteorologie » Klimaatverandering » Nuwe studie van seevlakstyging