You are here: Afrikaans / Communication / Listening ► / Poets ► / Hennie Liebenberg (1940- ) ► / Geestelik / Kosmos
God voor tyd het u geskep en dit was daar – eindeloos, groots en klaar. Galaksies en planete met mane in hul bane. Ruimte self en tyd, newels en neutrone – die skepping uit atome! En Heer, hier by ons te lande branders en skulpies op die strande. Kontinente en die rustelose see – ‘n moeder en haar kind wat vrede by u vind. God u is dit wat voed en klee u die Een wat hoor en gee. U in majesteit heers in ewigheid.
Gedigte / PoemsAlgemeenProsaGeestelikLiefdesgedigteHennie se SlotwoordGeestelikHerfsswaelsIs Daar?Met Heilige HandeSal U Nie?TuiskomsVerstaanWieWoordeloosAteAsDie RotseDroomGebedLaaste GebedLof van die RaasblaarLofliedSkemer ErvaringSonsondergang Intervallekes : Harmsie loopt
« Herstelloopje | Homepage | Doodop »
Sluis Knappe intervallekes zeg! Enne, Sluis...gewoon doen die Zwinstedenloop op 18/3!! :-) Antarktika het nou meer as 65,000 Smeltwater mere terwyl die ys van die somer smelt - Klimaatsimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Jennifer Arthur
Smeltwater op die ysplank naby die McMurdo-navorsingsstasie, Antarktika. Nicholas Bayou / UNAVCO, skrywer met dien verstande
Gedurende die Antarktiese somer vorm duisende asemrowende blou mere rondom die ysvel van die kontinent, aangesien warmer temperatuur sneeu en ys smelt en in depressies op die oppervlak versamel. Kollegas van my aan die Durham Universiteit het onlangs satelliete gebruik om op te neem meer as 65,000 van hierdie mere.
Alhoewel seisoenale mere van die smeltwater op die kontinent al dekades gevorm het, was daar nog nooit meer in al die kusgebiede van Oos-Antarktika in sulke groot getalle aangeteken nie. Dit beteken dat dele van die wêreld se grootste ysvel meer kwesbaar kan wees vir 'n warm klimaat as wat voorheen gedink is.
Mere beïnvloed ysrakke
'N Groot deel van Antarktika word omring deur drywende ysplatforms, dikwels so hoog soos 'n wolkekrabber. Dit is 'ysrakke'. En toe sommige van hierdie ysplase in die verlede ineengestort het, het satelliete netwerke van mere wat opgeneem is, opgeneem en kort voor lank skielik verdwyn. Byvoorbeeld, etlike honderd mere verdwyn in die weke voor die katastrofiese disintegrasie van die Larsen B Ice Shelf - toe 3,250 km² ys in net twee maande in 2002 opgebreek het.
Blou smeltwaterdamme bedek die oppervlak van Larsen B Ice Shelf in Januarie 2002 (links) voordat dit twee maande later (regs) ineengestort het. Die oop oseaan verskyn in albei beelde as swart. NASA / Goddard Ruimtevlugsentrum
Die ineenstorting kan afhang van die water van hierdie mere wat skeure vul en dan soos 'n wig optree, terwyl die gewig van die water die skeure uitgebrei het en 'n netwerk van breuke veroorsaak het. Die gewig van mere kan ook veroorsaak dat die ysplank se oppervlak buig, wat lei tot verdere breuk, wat vermoedelik gehelp het dat die rak onstabiel geword het en in duie stort.
Ysrakke werk as deure stop en ondersteun die groot ys verder in die binneland. Die verwydering daarvan beteken dat die gletsers wat die ysplank voed nie meer teruggehou word nie en vinniger in die oseaan vloei, wat bydra tot die styging van die seevlak.
Smelt die ysveloppervlak
Wetenskaplikes het al geweet dat daar meer op die Antarktiese ysvlak vorm. Maar die nuutste studie, gepubliseer in Wetenskaplike verslaetoon dat baie meer mere gevorm word as wat voorheen gedink is, insluitend in nuwe dele van die ysvel en baie verder binnelands en op hoër hoogtes.
Aangesien die koue en afgesonderdheid dit logisties uitdagend maak om die mere van Antarktika te meet en te monitor in die veld, ons weet dit grootliks danksy satellietbeelde. In hierdie geval was die Europese Ruimte-agentskap een van die satelliete wat gebruik is Sentinel-2 wat elke vyf dae wêreldwye bedekking van die aardoppervlak bied en funksies so klein as tien meter kan opspoor.
Meltwater mere op Sørsdal gletser, Antarktika (rooi kolletjie op groter kaart). Google kaarte
Waarom ons nie klimaatsverandering kan blameer as gevolg van sonaktiwiteit nie
My kollegas het satellietbeelde van die Oost-Antarktiese ysvel ontleed wat in Januarie 2017 geneem is. In totaal het die beelde 5,000,000 km² gedek (dit is meer as 20 keer die oppervlakte van die Verenigde Koninkryk).
Aangesien water sekere golflengtes baie sterk weerspieël in vergelyking met ys, kan mere in hierdie beelde opgespoor word deur pixels in die beeld te klassifiseer as “water” of “nie-water”. Uit hierdie beelde kan ons bepaal wanneer mere gevorm word, die groei en dreinering daarvan, en hoe die omvang en diepte daarvan is verander oor tyd. Die grootste meer wat tot dusver opgemerk is, was byna 30 km lank en word beraam dat dit genoeg water bevat om die swembaddens van die Olimpiese grootte van 40,000 te vul.
In 'n warm wêreld is wetenskaplikes veral geïnteresseerd in hierdie mere omdat dit moontlik kan bydra tot die destabilisering van die ysrakke en ysplate in die toekoms.
Soos 'n spons, hoe meer ysrakke versadig raak met smeltwater, hoe minder kan hulle opneem, wat meer waterpoele op hul oppervlaktes beteken as mere. Meer oppervlakte-mere het 'n groter kans dat water sal uitloop, skeure vul en moontlik buig en breek. As dit sou gebeur, ander ys rakke rondom Antarktika kan dit verdwyn soos Larsen B. Gletsers met swewende ystonge uitsteek in die oseaan kan ook kwesbaar wees.
Smeltwater dreineer weg deur a Sanne Bosteels
Intussen het wetenskaplikes in Groenland die hele mere gesien wat wegloop binne 'n kwessie van dae, terwyl smeltwater deur vertikale skagte in die yslaag, bekend as “moulins”, stort. 'N Warm, nat basis wat met smeltwater gesmeer is, laat die ys vinniger gly en vinniger in die oseaan vloei.
Kan daar iets soortgelyks in Antarktika gebeur? Mere wat in satellietbeelde verdwyn, dui daarop dat dit op hierdie manier kan dreineer, maar wetenskaplikes moet dit nog nie direk waarneem nie. As ons moet verstaan ​​hoeveel ys die vasteland kan verloor, en hoeveel dit kan bydra tot die styging van die seevlak, moet ons verstaan ​​hoe hierdie mere wat in die oppervlak van die smeltwater optree. Alhoewel dit boeiend is, is dit moontlik 'n waarskuwingsteken vir toekomstige onstabiliteit in Antarktika.
Jennifer Arthur, PhD-student, Cryospheric Remote Sensing, Durham Universiteit