Tog kan die Kairos-dokument nie die toets deurstaan wat gereformeerdes daaraan sou wil stel nie. Die redes daarvoor moet in die radikaliteit en ideologiese karakter daarvan gesoek word. Hierdie dokument staan eerder in die tradisie van die Doperse revolusionêre gees (dink maar aan Münster!) as in die tradisie van Calvyn. Verder word die dokument in sy geheel beheers deur die gedagte van die klassestryd: dit veroorsaak ’n reglynigheid en ongenuanseerdheid in die omgang met die Skrif wat die Christelike protes kompromitteer. Die taal van propaganda wen dit van die taal van die evangelie. Die kerke word opgeëis om kant te kies in die klassestryd en met hulle aktiwiteite, prediking en liturgie die lidmate bewus te maak van die stryd en hulle daarvoor toe te rus (vgl 5.3 van die dokument).
Met die Kairos-dokument het die belydenisbeweging min of meer die hoogtepunt van sy momentum bereik. Dit was soos ’n brander wat by sy breekpunt gekom het – daarna kan die water nog net afloop en begin terugspoel. Die enkele dokumente wat daarna die lig gesien het, kon nie meer dieselfde reaksie uitlok nie.
In 1989 is daar in Suid-Afrika ook ’n internasionale dokument vrygestel as die getuienis van Christene uit sewe nasies en verskillende kerklike tradisies. Hierdie dokument heet The Road to Damascus en roep Christene op tot berou oor bepaalde vorme van onreg op sosiaal-politieke gebied wat nie net in Suid-Afrika nie, maar in die hele Derde Wêreld voorkom. Hierdie onreg word hoofsaaklik aan Westerse imperialisme toegeskryf. Skerp kritiek word gelewer teen die right wing Christianity en ander vorms van religieuse steun aan onderdrukkende regerings oral in die wêreld. ’n Pleidooi word gelewer dat die kerk van sy elitistiese en burgerlike gees bevry moet word en ’n kerk vir die gewone mense moet wees, veral vir die armes en lydendes in ’n wêreld vol onreg. Die gees van hierdie geskrif is heeltemal anders as dié van die Kairos-dokument: dit mis die militante instelling van laasgenoemde en probeer om die kloof wat daar in die kerk tussen ryk en arm, sowel as tussen die voorstanders van allerlei soorte opponerende teologieë ontstaan het, te oorbrug deur op te roep tot bekering en ’n duidelike keuse vir wat Bybels reg is.
Ten slotte moet ook nog kennis geneem word van ’n dokument van ’n totaal ander aard. In skrille kontras met die tendens wat ons tot hiertoe beskryf het, staan die dokument Geloof en protes wat deur ’n groep beswaarde lidmate van die Ned. Geref. Kerk in 1987 na die publikasie van Kerk en samelewing geformuleer is. Kerk en samelewing het in 1986 die dokument Ras, volk en nasie. Volkere-verhoudinge in die lig van die Skrif vervang, wat sedert 1974 as formulering van die amptelike standpunte van die Ned Geref Kerk gedien het. In Ras, volk en nasie is die Bybelse en teologiese gronde vir ’n politieke beleid van afsonderlike ontwikkeling en ’n kerklike beleid van afsonderlike kerke vir afsonderlike bevolkingsgroepe finaal geformuleer (Kinghorn, 1986:117–143).
Geloof en protes is geformuleer as ’n protes teen hierdie koerswysiging in die Ned. Geref. Kerk. Die doel daarvan is om die vorige standpunte van die Ned. Geref. Kerk as Bybels te verdedig, maar dit gaan daarin verder as wat die Ned Geref Kerk ooit gegaan het, deurdat dit hierdie standpunte in plegtige belydenistaal voordra as geloofsoortuiginge (“Ons glo … Ons verwerp”). Uit hierdie standpunte en die formulering daarvan blyk dat apartheid vir die opstellers van hierdie dokument ’n status confessionis daarstel, ’n saak wat tot belydenis roep.
Die teologiese grondslag van die dokument is besonder broos, deurdat dit die konsep van die algemene openbaring gebruik op ’n wyse wat vanuit die gereformeerde teologie gesien, onaanvaarbaar is. Volgens hierdie dokument word die algemene openbaring verstaan as ’n aanvullende bron naas die Skrif waaruit ons die wil van God vir die menslike samelewing kan leer ken (vgl 1.1; 1.2; 2.8; 2.11 ens). Uit die algemene openbaring word dan afgelei dat die geskape diversiteit die wil van God is, en op grond daarvan word geredeneer dat die selfhandhawing van aparte volkere ’n goddelike gebod is wat polities deur die beleid van apartheid en kerklik deur die beleid van afsonderlike kerke vir alle bevolkingsgroepe tot uitvoer gebring moet word. Die resultant daarvan is dat konkrete Bybelse gebooie oor die eenheid van die kerk en die gemeenskap van die heiliges nie werklik meer tot hulle reg kan kom nie, omdat hulle gerelativeer word deur die oorheersende beginsel van apartheid.
Die tragiek van hierdie situasie is dat die opstellers van die dokument meen dat hulle in die voetspore van Calvyn volg. In werklikheid hanteer hulle egter ’n bepaalde hermeneutiek wat die Bybelse uitsprake probeer inpas by ’n oorheersende lojaliteit teenoor die volk. Dit is opvallend watter groot rol die begrip volk in die dokument speel: dit is eintlik die stramien waarop die geheel geborduur is (vgl 1.2; 1.3; 1.8; 1.12, 1,13. en in die besonder 4.10–12). ’n Mens moet daarteenoor dink aan wat Biéler se oor die wyse waarop Calvyn in Genève die verwarring van godsdiens met nasionalisme uitgeskakel het. Hy wys daarop dat die stryd van Calvyn teen die mistieke patriotisme van die nasionaliste nie iets toevalligs was nie, maar noodsaaklik om die verskil tussen outentieke Christelike humanisme en religieuse nasionalisme te verhelder: