Home » Uncategorized » 'n Uitnemende musiekbediening – is jou beste goed genoeg?
My opinie is dit:
Die ding is, net soos jou musiekstyl, gaan jou benadering tot die aanbiddingspan sekere mense lok en ander afstoot. As jy die tipe mens is vir wie musiek 'n eksakte wetenskap is – jy hóór as iemand net effens van pitch af is en as die kitaar se D-snaar effens uit tune gaan, dan KAN jy nie verder aanbid nie, dan gaan 'n gemeente jou afstoot indien hulle nie streng en hoë standaarde handhaaf wat hulle musiek betref nie.
As jy iemand is wat eerder fokus op die opbou van lidmate binne die liggaam van Christus, dan gaan 'n gemeente wat net van beroepsmusikante gebruik maak en wat geen ruimte bied juis vir nie-so-professionele musikante nie, jou frustreer – want daar gaan nie juis ruimte wees vir mense om te groei nie.
Ek het in Gr. 9 leer kitaar speel en ek is regtig die Here dankbaar vir gemeentes, predikante en geestelike leiers wat vir my die kans gegee het om te groei. Ek onthou nog hoe ek voor in die kerk gestaan het met my ou nylon kitaartjie (haar naam was Susaartjie, die 6-snaartjie ), besig om vir die gemeente die een of ander liedjie te laat sing. Ek sidder as ek vandag dink wat ek alles gepleeg het – maar ek is dankbaar vir kanse wat ek gekry het om te kon ontwikkel.
Wanneer julle aanbiddingsleiers aanstel, kyk julle na iemand se hart of sy gawes? As jy 'n besluit moet neem om iemand deel te maak van jou musiekbedieningspan, wat is jou minimum vereistes? Het julle enige? Wanneer laat jy toe dat iemand deel word van die span?
Het julle 'n keuringspaneel wat toets of mense op 'n spesifieke geestelike vlak is of kyk julle of die kitaarspeler darem 'n Emol op 'n kitaar kan speel?
Ek sal regtig graag van julle wil hoor.
Ek het vroeg in my lewe besef dat ek nie juis tegnies gesproke die beste kitaarspeler is nie. Daar is baie beter kitaarspelers as ek. My gawe is eerder om mense in aanbidding te lei. Min mense word met die gawe gebore – dis iets wat jy moet ontwikkel. Ek is ook nie daarmee gebore nie, en ek is vandag die Here dankbaar vir geleenthede wat ek gekry het.
Ek dink die Here kyk anders hierna as ons.
Ek het nou die dag 'n gemeente besoek. Die aanbiddingsleiers was 'n middeljarige egpaar. Hulle sing lekker, maar sal seker nooit 'n sangkompetisie gewen het nie. Die begeleiding was maar net een ou op 'n redelike gemiddelde keyboard.
Objektief-musikaal gesproke sou mens seker kon sê daar was nie sprake van excellence nie. Dit was seker maar 'n middelmatige erediens. Tog was my ervaring dat die aanbidding eg was en dat die Here ons aangeraak het – en te oordeel na die reaksie van die gemeentelede was ek nie al een wat die ervaring gehad het nie.
In die middel van die aanbiddingsessie, staan daar skielik iemand langs hulle. Kom ons sê vir 'n oomblik sy naam was Morné. 'n Downsindroom jongman van so twintig jaar of so. Morné kom elke Sondag die erediens bywoon, maar hierdie Sondag wou Morné deelneem.
Excellence in die meeste gemeentes sou seker beteken het dat hulle vir Morné moes vra om te gaan sit… maar sonder om te huiwer het die aanbiddingsleiers vir Morné 'n mikrofoon aangegee.
Die aanbidding het voortgegaan asof niemand Morné se vals stemmetjie kliphard bo die keyboard kon hoor uitstyg nie. Morné kan nie lees nie en het nie die woorde van al die liedjies geken nie – waar hy nie die woorde kon onthou nie, het hy sommer sy eie opgemaak.
As die oomblik nie so heilig was nie, sou mens seker effens kon giggel.
Maar wat vir sekere mense seker ontstigtelik sou wees, was vir hierdie gemeente so normaal soos braaivleis op 'n Sondagmiddag. Was dit excellence? Ek is oortuig daarvan – dit was Morné se beste. Terloops, die kerkgebou was vol mense en ek dink die Here het oor alles geglimlag.
Soos met soveel ander dinge, glo ek nog steeds dat God anders kyk na dinge as mense. En wat mense dikwels as excellence beskou, is bloot snobisme en geestelike hoogmoedigheid. Natuurlik moet ons ons beste vir Hom gee en natuurlik moet ons strewe na excellence in ons musiekbediening, maar kleiner gemeentes moenie dink dat omdat hulle nie groot bands kan bekostig dat hulle musiekbediening enigsins minderwaardig of minder eg is nie. Na alles, beoordeel God steeds die gesindheid, die hart, waarmee ons iets doen.
Nou wil ek julle vertel van 'n baie unieke geleentheid. As jy deel is van 'n gemeente wat dalk nog in hul kinderskoene staan wat so 'n musiekbediening betref, dan is daar 'n unieke opleidingsgeleentheid in Wellington, die naweek van 22-23 November. 'n Kursus getiteld "Met wat jy het" aangebied o.a deur Jandré Viljoen en Neil Büchner – twee uitstekende aanbiddingsleiers.
Hulle wil juis kleiner gemeentes help wat nie 'n volledige begeleidingsgroep het nie, om met wat hulle het 'n sinvolle excellent musiekbediening in te rig.