INRI - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
In die Christendom is 'n aantal simbole gedurende die geskiedenis gebruik om aspekte van die lewe en leringe van Jesus Christus sowel as die Christelike Kerk voor te stel. In die vroeë jare van die groei van die kerk was dit vir Christene gevaarlik om hul geloof in die openbaar te beoefen omdat hulle deur die Romeinse Ryk vervolg is. As gevolg hiervan het sekere simbole ontstaan ​​om die leringe van Jesus in die geheim oor te dra sonder om die Romeinse owerhede se aandag te bring. Onder hierdie simbole was die sogenaamde nomina sacra (wat "heilige name" beteken), wat afkorting was van goddelike name / titels wat in die vroeë Griekse Skrif gebruik is. Voorwaardes vir eerbied vir Christus soos Here, Seun, Gees, Verlosser, ensovoorts, is met oorlyne geskryf om aan te dui dat hulle veral belangrik is vir die vroeë Christene. Vanaf die derde eeu begin die nomina sacra is soms verkort deur sametrekking in Christelike inskripsies, wat gelei het tot volgorde van Griekse letters soos IH (iota-eta), IC (iota-sigma), of IHC (iota-eta-sigma) vir Jesus (Grieks ēsous) en XC ( chi-sigma), XP (chi-ro) en XPC (chi-rho-sigma) vir Christus (Grieks Christos). Hier verteenwoordig 'C' die Middeleeuse 'maalvormige' vorm van Griekse sigma; sigma kan ook deur klank in die Latynse alfabet getranskribeer word, wat IHS en XPS gee. Een van die oudste Christelike simbole is die Chi-Rho of Labarum. Dit bestaan ​​uit die superieure Griekse letters Chi Χ; en Rho Ρ, wat die eerste twee briewe van Christus in Grieks is. Tegnies, die woord labarum is Latyn vir 'n standaard met 'n klein vlag daarop, wat in die leër gebruik word. 'N Christogram is bygevoeg as 'n beeld van die Griekse letters Chi Rho in die laat-Romeinse periode.
In die Latynssprekende Christendom van die Middeleeuse Wes-Europa (en dus ook onder die Katolieke en baie Protestante vandag) is die mees algemene Christogram 'IHS' of 'IHC', afgelei van die eerste drie letters in die Griekse naam Jesus, jota-eta-sigma of ΙΗΣ. Hier die Griekse letter eta is as die brief getranskribeer H in die Latynssprekende Weste (Grieks eta en Latynse alfabet H het dieselfde visuele voorkoms en het 'n gemeenskaplike historiese oorsprong), terwyl die Griekse letter sigma is óf getranskribeer as die Latynse letter C (as gevolg van die visueel-soortgelyke vorm van die lunate sigma), of as Latyn S (aangesien hierdie letters van die twee alfabet dieselfde klank geskryf het). Omdat die Latynse alfabet letters Ek en J eers in die sewentiende eeu stelselmatig onderskei is, is "JHS" en "JHC" gelykstaande aan "IHS" en "IHC."
"IHS" word soms as betekenis geïnterpreteer Iesus Hominum Salvator ("Jesus, Verlosser van die mense," in Latyn), of verbind met In Hoc Signo. Sommige gebruike is selfs vir die Engelse taal geskep, waar 'IHS' geïnterpreteer word as 'n afkorting van 'I Have Suffered' of 'In His Service.' Sulke interpretasies staan ​​bekend as backronyms. Die gebruik daarvan in die Weste is afkomstig van St. Bernardine van Siena, 'n priester uit die 13de eeu, wat die gebruik van die drie letters op die agtergrond van 'n brandende son gewild gemaak het om beide gewilde heidense simbole en robbe van politieke faksies soos die Guelphs en Ghibellines in die openbaar te verplaas. ruimtes.
Baie Oosterse Ortodokse Kerke gebruik die Griekse letters INBI gebaseer op die Griekse weergawe van die inskripsie, Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ Bασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. Sommige voorstellings verander die titel na "ΙΝΒΚ" ὁ Bασιλεὺς τοῦ κόσμου ("Die koning van die wêreld"), of "ΙΝΒΔ" ὁ Bασιλεὺς τῆς Δόξης ('The King of Glory'), wat nie impliseer dat dit regtig was wat geskryf is nie, maar die tradisie weerspieël dat ikone die geestelike werklikheid eerder as die fisiese werklikheid uitbeeld. Sommige ander Ortodokse Kerke (soos die Roemeens-Ortodokse Kerk) gebruik die Latynse weergawe INRI. Die Russies-Ortodokse Kerk gebruik ІНЦІ (die Church Slavonic equivalent of INBI) of die afkorting Цръ Слвы ("King of Glory").
In Hebreeus word die frase algemeen weergegee ישוע הנצרי ומלך היהודים (Yeshua 'HaNotsri U'Melech HaYehudim IPA: jeːʃuːɑʕ hɑnːɑtseri meleχ hɑjːəhuðiːm), wat in plaas daarvan vertaal word na "Jesus, die Nasaret en die Koning van die Jode." Hierdie weergawe is waarskynlik gekies sodat die akroniem die tetragrammaton (יהוה) naam vorm wat ooreenstem met Yahweh of Jehovah. Dit is moontlik dat die titulus in Aramees, die plaaslike taal, eerder as Hebreeus geskryf is.
Dilasser, Maurice. Die simbole van die kerk. Collegeville, MN: Liturgical Press, 1999. ISBN 081462538x.
Grabar, Andre. Christelike ikonografie: 'n studie van die oorsprong daarvan. Princeton University Press, 1981. ISBN 978-0691018300.
Hurtado, L.W. Die vroegste Christelike artefakte: manuskripte en Christelike oorsprong. Cambridge, 2006. ISBN 978-0802828958.
Paap, A.H.R.E. Nomina Sacra in die Griekse Papyri van die eerste vyf eeue. Papyrologica Lugduno-Batava VIII Leiden, 1959.
Sill, Gertrude Grace. 'N Handboek van simbole in Christelike kuns. Touchstone, 1996. ISBN 978-0684826837.
Steffler, Alva William. Simbole van die Christelike geloof. Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 2002. ISBN 978-0802846761.