IMDb: Favorite actors/actresses - a list by morgan-n-m
by morgan-n-m created 05 Jan 2013 | last updated - 07 Jan 2013
Other Lists By morgan-n-m
See all lists by morgan-n-m » Uit die motorradio kom 'n rustige stem aan dat die voorraad van 'n bekende maatskappy skerp gedaal het nadat die verwagtinge van ontleders nie nagekom is nie. "Die maatskappy is volgens die meeste definisies suksesvol: winsgewend, vindingryk en 'n massiewe werkgewer. Maar die mark behandel dit as 'n mislukking omdat sy werklike groei nie ooreenstem met die geprojekteerde groei wat 'n ontleder 'n jaar gelede voorspel het nie. Daarom daal die waardasie van die maatskappy.
Die maatskappy se uitvoerende beamptes skree om maniere te vind om die mark te oortuig dat hulle steeds "innoverend" is en meer "produktiwiteit" druk uit 'n onderneming wat reeds gesond was. Die prestasie van die besigheid is sekondêr tot die genoteerde weergawe in die planne en projeksies.
Of as die maatskappy verwagtinge oorskry, stel dit nuwe verwagtinge vir meer en meer groei in, wat in die komende jaar teleurgestel sal word. Op 'n ander dag is daar 'n groot daling in markte, want "die groei van werksgeleenthede in Julie was teleurstellend." Die teleurstelling dat gebeure nie ooreenstem met ekonome se projeksies, het die feit dat meer mense werklik werk gehad het, oortref nie. Die verwagting, 'n abstrakte geestelike model, word as meer werklik beskou as die werklikheid.
Kenners bespreek wat dit gaan oor die werklikheid wat kort geraak het. Ons frons wanneer die getalle val en glimlag wanneer hulle opstaan. Ons het 'n verstaanbare begeerte om te voorspel en te beheer, om gebeurtenisse te noteer en van hulle verwag om 'n skrif te volg. As net die lewe sal saamwerk!
Een verwagting wat altyd teleurgesteld is, is die onnatuurlike, antibiologiese oortuiging dat 'n lewende entiteit, soos 'n maatskappy of die ekonomiese aktiwiteit van mense, vir ewig steeds teen 'n steeds hoër spoedspoed kan groei.
Die Konstante Mutasie Van Is
Die radio laat my dink aan iets wat ek wens ek het my vriend vertel: soms is die liefde wat ons ontvang nie die liefde wat ons wou hê nie. Of sodra ons dit ontvang, voel dit nie hoe ons gedink het dit sal voel nie. Soms wanneer ons ons liefde aan mense uitdruk, reageer hulle nie op die manier waarop ons gedink het hulle wil nie, of sê die woorde wat ons gehoop het om hulle te hoor sê.
Hoe dikwels skep ons 'n kunswerk en lyk dit soos die prentjie in ons kop? Selfs as ons 'n bloudruk het, maak dit die idee werk met werklike materiale en werklike mense verander dit. En nadat ons dit gemaak het, bly dit verander. Woorde wat fiks en kragtig was, kan gister vervaag en verval. Dieselfde geld vir klippe, van katedrale. Beëindigde geboue buig, verval, word in oorloë vernietig, of in nuwe vorms herstel.
Daar is geen manier om iets te veronderstel nie. Daar is slegs die konstante mutasie van is.
Daar is geen "Die"
'N Eerbiedige klassieke violis sê sy streef daarna om "die dienaar van die musiek te wees" - wat sy definieer as "die dienaar van die komponis se voornemens." Sy verwys na die musiek: 'n geskoolde kunstenaar wat as 'n voertuig of kanaal vir die gedagtes en gevoelens van 'n ander kunstenaar optree. Maar waar is die komponis se voornemens? Daar word vermoedelik gekodeer in die telling. Is dit die oorspronklike manuskrip, of die eerste gepubliseerde uitgawe, of die komponis se hersiene uitgawe? 'N Later kunstenaar of geleerde se rekonstruksie? Wie se vingerpunte en slurry en tempovoorstelle het dit in watter uitgawe gemaak? Watter soort instrumente gebruik ons ​​- histories of modern - en hoe stel ons dit op?
Die musikant het geen ander keuse as om haarself in die opvoering te stel nie. Die vertonings wat ons die meeste aanbid, selfs dié van volledig geskrewe klassieke, weerspieël die persoonlikhede en die samewerking tussen medemusikante en hul verbintenis met die gehoor. Elke vertoning van 'n toneelstuk, selfs met dieselfde akteurs, is 'n ander voorskrif vir 'n ander gehoor met 'n ietwat ander atmosfeer.
As ons Shakespeare speel, watter variorum uitgawe gebruik ons? Speel ons Romeo en Juliet geklee in ruffe en skuins en codpieces? Speel ons dit geklee as hedendaagse gangbangers? Speel ons N Midsomernagdroom as middeleeuwse feeën of ruimte vreemdelinge? Wat is meer realisties?
Ons praat van die Bybel, maar daar is geen die. Daar is baie weergawes en vertalings wat uit soveel bronne kom, variasies van boeke wat gekanoniseer of verwerp is, vergeet en weer eeue later gevind is. Die eerste boeke van die Ou Testament het ontstaan ​​uit vier tekstuele tradisies wat in die vyfde deur die eerste eeue vC geredigeer en verwikkel is: soos om vier dekke kaarte in een te skuif. Vier tekste, vier style, vier beklemtonings - en vier baie verskillende gode. Die eerste hoofstuk van Genesis verwys na God as Elohim - meervoud. Die tweede hoofstuk verwys na die Here, die idee van koning of keiser wat op die kosmos geprojekteer word.
Die Ou Testamentiese God Yahweh skep mense en stel die reëls vir hulle wêreld op. 'N Goddelike telling, genoteer in klip. Hy is die argitek, lê planne, tekenlyne, definieer die manier waarop dit veronderstel is om te wees. Nogtans begin sy wesens vroegtydig ongehoorsaam, met verstand en begeertes van hul eie. Hulle volg nie die skerp lyne van die plan wat vir hulle uitgelê is nie, maar pleit onvoorspelbaar en spontaan. Ontwerp, immers, maak nie saak hoe bedagsaam nie, is altyd onvolmaak.
Wanneer sy skeppings nie optree soos hy wou nie, word die HERE kwaad, straf sy wesens, vee hulle uit en begin oor. Maar hulle bly ongehoorsaam. Daarom is die Ou Testament so besig om te verslaan. Die uiteensetting, die plan, die argitektoniese tekening word onophoudelik oorgegee deur die ingewikkelde vaag prosesse van die lewe.
Lyding: Clinging To "Dit is hoe dinge moet wees"
Hoe kan ons leer om ons siening te verander sodat ons aanvaar dat ons verander, in onbeplande rigtings gaan, foute maak? Hoe kan ons groei en verval, vreugde en pyn sien as deel van 'n onoplosbare kontinuum?
Daar is 'n ou Sanskrit woord, dukkha, wat verwys na frustrasie of 'n gevoel van onbevredigendheid. Boeddhiste praat van die Eerste Noble Waarheid, wat soms in Engels vertaal word as "die lewe ly." Die oorspronklike stelling is Upadana panca skandha dukkha, "Clinging na die vyf skandhas is frustrerend. "Die skandhas is die komponente wat ons fisiese en geestelike bestaan ​​uitmaak.
Ons kan nie met ons dele geïdentifiseer word nie, omdat ons dele bly verander, en hul verhouding met almal se dele bly verander. Die lewe ly nie. Klink na vorms wat ons probeer voorspel en beheer - "dit is hoe dinge moet wees" - Wat is die voorskrif vir lyding.
Die manier waarop die werklikheid ontvou, kan so onbevredigend lyk; begeerte skep die voorwaardes vir sy eie teleurstelling. Dukkha is die verlenging tussen hoe dinge is en hoe hulle veronderstel is om te wees. Ons verwag dat die dinge ooreenstem met die idees. Natuurlik veroorsaak dit teleurstelling of lyding. Hoe kan dit nie?
Om te improviseer is om te handel in ooreenstemming met wat nou gebeur, met wie jy nou is, met wie jou metgeselle is. Terselfdertyd besef ons dit nou vloei binne 'n lang ry nuwes.
Om te improviseer is om die patroon in hierdie gebeure te vind en dit in iets interessants te ontwikkel, sonder om te verwag dat dit op 'n sekere manier sal uitkom. Let op dat patroon, versterk en deel dit waar moontlik, en laat dit gaan wanneer die tyd kom.
Dit is nie die manier waarop dit moet wees nie
My destydse negentienjarige seun, Greg, het my uit New York meegedeel dat dit in die einde van Oktober byna 90-grade was. Dieselfde hier in Virginia. Hy het geskryf, "Dit is redelik gek, hoe eksponensieel erger, dit kry elke jaar. Dit was glad nie so verlede jaar nie en dit was nog 'n ongelooflike warm jaar vir New York. Dit is nie meer hierdie geleidelike ding nie. "
Ons kan fisies voel dat die Aarde se atmosfeer siek is. Mense het al baie jare geweet dat ons aktiwiteite die globale klimaat beskadig, maar ons het nie gereageer nie.
Aanbieding van ons kinders met die uitdaging om in 'n biosfeer te leef wat al hoe meer vergiftig is - dit is nie die manier waarop dit veronderstel is om te wees nie. Om ons kinders aan te bied met 'n wêreld wat vergiftig word deur hebsug, haat en dwaling - dit is nie die manier waarop dit veronderstel is om te wees nie.
Greg se teks het op my ingebring, aangesien ek hierdie hoofstuk lank gelede geskryf het. Dit was dalk nie die manier waarop die hoofstuk veronderstel was om te eindig voordat die teks aangebreek het nie, maar dit is nou.
Ons leef in 'n wêreld van impermanensie, imperfeksie en improvisasie. Ons moet vinnig reimagining doen van hoe die menslike lewe kan lyk en wees. Nog belangriker, ons moet die realiteite van ons situasie aanvaar. Die kunste, wetenskap, tegnologieë - formate van menslike verhoudings en etiek wat ons so ver verrig het - moet voortdurend heroorweeg word en gekalibreer word in verband met die konteks wat ons in hierdie tyd omring.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Is dit die manier waarop dit moet wees?