Skip van Idaho - Inligting
Die 43ste staat van die Unie, toegelaat in 1890.
(Skip: dp. 3,241; 1,298 '; b. 44'6 "; dr. 16'; s. 15 k; a. 8 gewere)
Die eerste Idaho is op 8 Oktober 1864 deur George Steers van New York as 'n houtstoom -sloep gelanseer. Haar tweelingskroefmasjinerie was van 'n nuwe ontwerp deur E. N. Dickerson en is gebou deur Morgan Iron Works. Sy is in 1866 voltooi, maar tydens die proewe in Mei was dit baie stadiger as die kontrakspoed van 15 knope, wat tussen 2 April en 26 Mei in opdrag was onder bevel van kaptein John L. Worden. 'N Raad van Naval Offlcers het haar verwerping aanbeveel, maar Dickerson het 'n beroep op die kongres gedoen en in Februarie 1867 'n resolusie gekry vir haar aankoop deur die vloot. Sy is daarna omgeskakel na 'n volgerig seilskip in New York en het op 3 Oktober 1867 weer luitenant Edward Hooker in bevel geneem.
Sy het bekeer dat Idaho een van die vinnigste seilskepe van haar tyd was, en het op 1 November 1867 na Rio de Janeiro gevaar. Vandaar het sy die lang reis na
die Verre Ooste, aankom Nagasaki 18 Mei 18vv. Die skip het daar vir 15 maande gebly as 'n winkel en hospitaalskip vir die Asiatiese eskader.
Medio Augustus 1869 verhuis Idaho na Yokohama om voor te berei vir die lang reis terug na die Verenigde State, en kort daarna, 20 September, begin sy na San Francisco. Die volgende dag is die skip egter deur 'n woedende tifoon getref. Haar maste is weggedra en haar romp is ernstig beskadig, maar die stewige skip het vasgehou en is deur haar bemanning na Yokohama teruggebring. Die dapper Idaho het net meer as 'n grap in die hawe gebly tot en met die uitbreek van 31 Desember 1873. ~ Sy is in 1874 verkoop aan East Indies Trading Co.
SS Idaho was 'n 10.000 ton Texaco T2-tenkskip, met die oorspronklike naam SS Ditigo gebou deur die Texas Steamship Company of Bath, Maine, voltooi in Februarie 1919. In 1940 word sy hernoem tot die SS Idaho.  SS Idaho is deur die Japannese duikboot aangeval Ek-21 aan die kus van Kalifornië op 23 Desember 1941. Sub I-21, kaptein Matsumura, het opgeduik en sy dekgewere gebruik om die SS aan te val Idaho 18 myl voor die kus van die klein stad Cambria, Kalifornië, maar die Texaco-tenkwa van 10 000 ton het met minimale skade ontsnap. 'N Paar uur vroeër op 23 Desember het die duikboot I-21 die tenkwa SS getorpedeer Montebello, op dieselfde plek aan die kus van Noord-Kalifornië, en daarna die oorlewendes in die water met 'n masjiengeweer geskiet. Al 38 bemanningslede van Montebello het die gruweldade oorleef. Na die oorlog het die Idaho is geskrap in 1947.   
Hierdie en ander aanvalle plaas vrees in die kusstede in Kalifornië, dit het ligte afgeskakel of vensters in die nag afgesper. Sommige het hul huise en besighede in die sak gesteek. Sommige radiostasies het van die lug af gegaan en burgerlike skepe is beveel om in die hawe te bly. Kommersiële lugreise is gegrond.     'n Militêre verdedigingstelsel is langs en langs die kus geïnstalleer, wat blimpies, patrollie skepe, artilleriebatterye en vliegtuie insluit.  
Die IdahoSy voorganger het 'n lang loopbaan gehad
Hierdie duikboot is nie die eerste Amerikaanse vlootvaartuig wat die IdahoAangesien die naam egter dateer uit 'n Tweede Wêreldoorlog-slagskip van die New Mexico, die USS Idaho (BB-42). Die USS Idaho slagskip het meer as 30 000 ton verplaas en twaalf 14 duim kanonne gedra.
Die USS Idaho geklee met vlae tydens die Naval Review in New York, Oktober 1912. (Fotokrediet: Bureau of Ships Collection / U.S. National Archives, #19-N-62-2-1)
Hierdie skip, bekend as " The Big Spud, " het 'n ongelooflike loopbaan gehad, wat tydens die Eerste Wêreldoorlog voltooi is en in 1919 in gebruik geneem is. die Stille Oseaan -vloot, en het by enkele geleenthede opvallende historiese figure vervoer, soos die president van Brasilië.
Toe die Tweede Wêreldoorlog in Europa begin, het president Franklin D. Roosevelt oorlogskepe begin skuif om Amerikaanse voorraadskepe na Europa te beskerm. Die Idaho is uit die Stille Oseaan verhuis en ondersteun die skeepvaart tydens die Slag van die Atlantiese Oseaan. Dit was gedurende hierdie tyd toe die Japannese Pearl Harbor aangeval het. Gelukkig vir die Idaho, was sy gestasioneer in Hvalfjörður, Ysland, toe die aanvalle plaasgevind het.
Omdat die VSA nou 'n aktiewe deelnemer aan die oorlog was, het die Idaho het weer by die Stille Oseaan-vloot aangesluit en haar verslete hoofgewere laat vervang. Die Idaho sal die res van die oorlog spandeer om die veldtog vir eilande in die Stille Oseaan by te staan, en dae lange vlootbombardeerings van eilande in Japan te verskaf voordat Amerikaanse troepe hulle sou aanval. Sy het ook opgetree as 'n lugafweerplatform om Amerikaanse magte te beskerm.
Tydens die oorlog het die Idaho het vuurondersteuning op die Gilbert- en Marshall -eilande, die Filippyne -veldtog en die eilande Peleliu, Iwo Jima en Okinawa gebied. Tydens die Slag van Okinawa het sy tydens 'n massale aanval vyf kamikaze -vliegtuie neergeskiet, maar 'n byna gemis van een het haar gedwing om herstelwerk te ondergaan voordat sy teruggekeer het na die eiland en voortgegaan met die beskieting.
Na die Japannese oorgawe, het die Idaho was in Tokiobaai vasgemeer en was getuie van die ondertekening van die Japanese Instrument of Surrender. Net twee jaar later sou sy vir afval gesny word.
Die nuwe USS Idaho sal in plaas daarvan stil onder die golwe werk, terwyl haar pompstraal haar in plaas van 'n tradisionele propeller saamstoot om die geraas van die vaartuig te verminder. Richard Colburn, die voorsitter van die USS Idaho Kommissarisskomitee samel tans geld in om die inbedieningseremonie in 2023 te finansier, en hoop om lewensgehalte vir die bemanning te verbeter.
Colburn sê: 'As u op die duikboot trap, wil ons hê dit moet soos Idaho lyk en ons wil hê dat hulle 'n deel van Idaho saam met hulle moet neem.'
Dadelik gestuur met Mississippi om die verpletterde Stille Oseaan -vloot te versterk, Idaho bereik Pearl Harbor op 31 Januarie 1942. Vir 'n groot deel van die jaar het dit oefeninge rondom Hawaii en die Weskus gedoen totdat dit in Oktober by Puget Sound Navy Yard ingekom het. Terwyl hy daar was, het die slagskip nuwe gewere ontvang en die lugweerbewapening daarvan verbeter. Dit is in April 1943 aan die Aleoetiërs gelas, en dit het Amerikaanse magte ondersteun toe hulle die volgende maand op Attu land. Nadat die eiland herower is,Idaho het na Kiska oorgeplaas en tot Augustus daar bygestaan. Na 'n stop in San Francisco in September, het die slagskip in November na die Gilbert -eilande verhuis om te help met die landings op Makin Atoll. Dit het die atol gebombardeer en het in die gebied gebly totdat Amerikaanse magte Japannese weerstand uitgeskakel het.
Op 31 Januarie, Idaho het die inval van Kwajalein op die Marshall -eilande ondersteun. Dit het die mariniers tot 5 Februarie aan wal gehelp en vertrek daarna om ander nabygeleë eilande te tref voordat hulle suidwaarts stoom om Kavieng, Nieu -Ierland, te bombardeer. Deur na Australië te gaan, het die slagskip 'n kort besoek afgelê voordat hy teruggekeer het as 'n begeleider vir 'n groep begeleiers. Bereik Kwajalein, Idaho het na die Marianas gestroom, waar dit op 14 Junie begin het met 'n bombardement voor die inval van Saipan. Kort daarna het dit na Guam beweeg waar dit teikens om die eiland getref het. Terwyl die Slag om die Filippynse See op 19-20 Junie gewoed het, Idaho beskerm die Amerikaanse vervoer en reserwemagte. As aanvulling by Eniwetok keer hy in Julie terug na die Marianas om die landings op Guam te ondersteun.
Verhuis na Espiritu Santo, Idaho het middel Augustus herstelwerk in 'n drywende droogdok ondergaan voordat hy by die Amerikaanse magte aangesluit het vir die inval in Peleliu in September. Met 'n bombardement van die eiland op 12 September, het dit voortgegaan met vuur tot 24 September. Idaho het Peleliu verlaat en by Manus aangeraak voordat hy verder gegaan het met die Puget Sound Navy Yard. Daar is dit herstel en die lugweerbewapening verander. Na heropleiding in Kalifornië, vaar die slagskip na Pearl Harbor voordat dit uiteindelik na Iwo Jima beweeg. Dit bereik die eiland in Februarie en sluit aan by die bombardement voor die inval en ondersteun die landings op die 19de. Op 7 Maart, Idaho vertrek om voor te berei vir die inval in Okinawa.
Idaho is gebou op die Upper Cascades aan die Columbia -rivier deur John J. Holland (1843–1893) vir John Ruckel. Holland, wat toe nog net 'n baie jong man was, het later baie beroemde stoombote gebou, waaronder in 1890 sy meesterstuk, die Bailey Gatzert 
Kort nadat sy gelanseer is, Idaho is verkry deur die Oregon Steam Navigation Company en het in die middel van Columbia gehardloop. Dit was 'n stuk rivier wat tussen die stroomversnellings by die Cascades en The Dalles geloop het, waar nog 'n langer stroomversnelling begin het. Omdat die stroomversnellings oor die algemeen nie bevaarbaar was nie, moes alle verkeer om die stroomversnellings op hawe, eers paaie en paaie, dan op spoorweë gelei word. Dit het beteken dat geen enkele stoomboot deur die hele rivier kon loop nie. Die Idaho Sy rol was om mense en vrag na die middel van Columbia te vervoer, tussen die stroomversnellings by die Cascades en Celilo Falls in die ooste. Sy hardloop op hierdie roete met die klein sywiel Dalles en die groter Iris. 
Idaho het baie geld verdien in die middel van Columbia, toe sy oor die algemeen onder bevel was van kaptein John McNulty. Die winste uit Idaho Met sy werk kon die Oregon Steam Navigation Company meer en groter stoomwaens bou, insluitend die Oneonta en Daisy Ainsworth. Een van die belangrikste posisies op enige stoomboot was die beurs, wat verantwoordelik was vir die invordering van tariewe, die betaling van skuld en lone en die bestuur van die sakeaangeleenthede van die vaartuig. Gedurende die tye toe stoombote die middelpunt van die handel was, was die pos as posbesorger 'n gesogte en winsgewende pos. Een van die vroeë agtervolgers op die Idaho was George H. Knaggs, wat ook op baie ander stoombote in die Noordwes -Stille Oseaan gedien het.  Idaho is in 1869 herbou. 
In 1880 het die aandeelhouers van die Oregon Steam Navigation Company uitverkoop aan die Oregon Railway and Navigation Company.  Terwyl spoorweë van Portland na The Dalles aangelê is, het die stoombote van die middelste rivier, insluitend die Idaho kon nie meeding nie en hulle is een vir een deur die Cascades Rapids afgeneem. Idaho is op 11 Julie 1881 onder bevel van meester -stoombootkaptein James W. Troup oorgeneem.  
Nadat sy deur die Cascades gehardloop het, Idaho is na Portland, Oregon, geneem, waar sy uit die water gehaal en heeltemal op 'n nuwe romp herbou is. Haar paddle wiele is vervang, en nuwe kajuitruimte en 'n nuwe loodshuis is bygevoeg. Die totale koste van die heropbou was $ 20,000. 
Soos die O.R. & amp N het sy spoorlyn langs die Columbia voltooi, het die bestuur van die maatskappy besef dat dit die meeste van hul stoombote op die middelste rivier, insluitend die Idaho. Die enigste plek waar hierdie bote gebruik kon word, was Puget Sound, en die onderneming het sy bedrywighede daar begin uitbrei. Eerstens, in Mei 1881, koop hulle die Starr Navigation Company en verkry sodoende die grootste stoombootvloot op die klank, waaronder onder meer die George E. Starr. Daarna het hulle begin om die oortollige bote van hul vloot van die Columbia -rivier om die Olimpiese Skiereiland na Puget Sound te bring.  Dit was 'n moeilike taak om 'n vlak, diep ingeboude binnevaartuig op hierdie roete te neem. Die storms en seetoestande in hierdie gebied van die Stille Oseaan was so erg dat dit bekend geword het as die begraafplaas van die Stille Oseaan. Net die kruising van die Columbia Bar was selfs gevaarlik vir groot seevaartuie.
Die eerste boot wat rondgebring is, was die agterwiel Welkom, met kapt George S. Messegee (1837–1911), in bevel. Welkom is in Augustus 1881 op die sleep van die sleepboot opgeneem Tacoma. Kaptein Messegee keer toe terug na die Columbia -rivier om die Idaho rond. Oorspronklik wou die onderneming dit hê Idaho rondgesleep net soos Welkom was, maar toe die maatskappy verneem dat die sleepkoste $ 1.000 sou beloop, het hulle kaptein Messegee beveel om te neem Idaho onder haar eie mag. Messegee neem op 22 Oktober 1881 die bevel oor Idaho, die dag toe sy van stapel gestuur is na haar heropbou. In die geval van enjinonderbreking tydens die reis na Puget Sound, het Messegee 'n vierkantige seil en 'n jib op die vaartuig opgerig. 
Om 08:00 op Sondag, 19 Februarie 1882, Idaho vertrek uit Portland op haar reis na Puget Sound, en ry eers langs die Willamette -rivier en dan die Columbia en bereik Astoria, Oregon, om 15:30 die middag. Die volgende dag, Maandag die 20ste, het Messegee probeer vat Idaho van Astoria en wes tot by die monding van die Columbia, maar die toestande was so erg dat die kroeg nie veilig oorgesteek kon word nie, en die vaartuig keer terug na Astoria. Dinsdag het Messegee geneem Idaho weer stroom af en trek in Baker Bay, naby die Columbia Bar en die stad Ilwaco. Op Woensdag 22 Februarie om 06:00 het 'n tweede poging om die kroeg oor te steek misluk, en Idaho het om 08:00 na Bakerbaai teruggekeer, waar Messegee en die assistent -ingenieur Reuben Smith afgeklim en na die Cape Disappointment Lighthouse gegaan het om na die see te kyk. Om 11:00 het hulle geoordeel dat die see voldoende kalm was om die see toe te laat Idaho om die kroeg oor te steek, keer hulle terug na die vaartuig en neem haar oor die kroeg, terwyl hulle swaar see teëkom terwyl hulle dit doen. Een keer verby die kroeg, Idaho hardloop op eie krag en bereik die volgende dag, 23 Februarie 1882, Port Townsend.  Dit was die vinnigste tyd nog vir enige stoomboot wat van die Columbia -rivier na die Sound gebring is. 
Idaho is onmiddellik in diens op die roete Tacoma na Port Townsend, onder kaptein Cyrus Orr, voormalige stuurman van die Noord -Stille Oseaan. In 1883 het die O.R. & amp N het haar geadverteer as
Die eersteklas stoomboot Idaho sal elke Sondag en Woensdag om 18:00 uit Seattle vertrek. vir Sehome en intermediêre hawens, wat Dinsdag en Vrydag terugkeer, met passasiers vir 50 sent na alle hawens, vrag 50 sent per ton. 
'N Voorbeeld van vrag wat deur vervoer word Idaho Uit Tacoma op een rit was 450 ton steenkool, 410 sakke aartappels, 550 bondels hoepels, 2245 bondels vatstawe, 15 sakke uie en vyf bale velle. 
In 1890 Idaho is verkoop aan kapt James Hastings wat die roete van Seattle na Everett, Washington en die Snohomishrivier onderneem het. Idaho het nie op hierdie roete geslaag nie, en is toe verkoop aan kapt. Curtis D. Brownfield, wat haar op die Seattle na Blaine -roete gesit het. Op 18 Mei 1894 is sy verkoop aan kaptein D.B. Jackson, wat sake gedoen het as die Northwestern Steamship Company (ook bekend as die Washington Steamship Company), het haar op die vlug geslaan van Seattle na Port Townsend deur die meulhawe (Port Gamble, Port Ludlow, ens.) Idaho 'Die vlieënier tydens haar eienaarskap by die Washington -lyn was Everett B. Coffin, wat later een van die beroemdste stoomskipkapteins in die Noordwes geword het as kaptein van Pamflet en die staal -snelpassasier Tacoma.    
Idaho het nie lank saam met kaptein Jackson gedien nie, en op 10 Augustus 1894 is sy verkoop aan Cohn & Cohn, 'n firma van rommelhandelaars. Hulle verwyder haar masjinerie en verkoop dit dan aan dr Alexander De Soto. Hy het die vaartuig laat oprig op die Seattle Waterfront aan die voet van Washingtonstraat, waar sy as die Wayside Mission Hospital gedien het.  Later is sy deur die stad Seattle oorgeneem om as die eerste noodhospitaal van die stad te dien. tot ongeveer 1909, toe 'n nuwe hospitaal aan wal gebou is en sy uiteindelik verlaat is. Die vaartuig val geleidelik uitmekaar en daar word gesê dat haar strokie om haar gevul is en dat sy deel geword het van die Alaskan Way in die groeiende stad.  
In die vroeë twintigste eeu het die Amerikaanse vloot vinnig gegroei. Die vloot het sy eerste slagskepe in 1895 in gebruik geneem, Α ], en teen die middel van die volgende dekade het Jane's Fighting Ships sy geveglyn slegs op die tweede plek van die Britse vloot gerangskik. Β ] Hierdie snelle groei is egter nie universeel ondersteun nie, hetsy binne die regering of binne die vloot. Kompromisse tussen magtige groepe was gereeld nodig om finansiering te kry. Γ ]
Die Mississippi-klasse skepe is ontwerp om te voldoen aan die doelwitte van die kongres- en vlootafdeling om die stygende koste van nuwe slagskepe te verminder, waarvan die hoeveelheid, grootte en koste dramaties toegeneem het gedurende die eerste twee dekades van die Amerikaanse slagskipproduksie.
Voorlopige planne vir die eerste twee Amerikaanse slagskepe is in 1885 voltooi. Konstruksie is in 1886 goedgekeur, en die eerste kiel is in 1888 neergelê. Tegniese probleme, veral met wapenrusting, het die voltooiing egter vertraag en dit is nie tot 1895 in gebruik geneem nie. dit is in gebruik geneem, maar dit is verouderd, aangesien nuwer, groter ontwerpe voltooi is. Δ ] Teen die einde van fiskale 1902 is tien slagskepe en twee tweedeklas slagskepe in gebruik geneem, met nog sewe slagskepe wat goedgekeur is, maar nie voltooi is nie. Ε ] Die koste per skip het verdubbel vanaf die reeks van $ 4 miljoen vir die Illinois klas in die begroting van 1896 tot byna $ 8 miljoen vir Connecticut in die begroting van 1902. Die Mississippi-klasse skepe kos net minder as $ 6 miljoen elk.
Daar was 'n verdeeldheid onder Amerikaanse vlootbeplanners in die beginjare van die 20ste eeu oor die vraag of hulle tegnies beter of veel goedkoper skepe sou hê, met president Theodore Roosevelt onder diegene wat die voormalige en admiraal Thomas Dewey ondersteun het, asook kaptein Alfred Thayer Mahan wat die laasgenoemde benadering. Γ ]
Die Great White Fleet het Amerika se nuwe vlootkrag getoon deur oor die hele wêreld te vaar. Die meeste van hierdie skepe was jonger as 10 jaar, maar was reeds verouderd.
Die vlootbegroting van 1903 het 'n kompromie bewerkstellig deur vyf skepe op te roep: nog drie skepe van die 16 000 ton Connecticut klas en twee skepe van 'n nuwe goedkoper klas van ongeveer 13 000 ton, met die ontwerp wat nog bepaal moet word. Γ ]
Die skepe wat die Mississippi Die klas was bedoel om te dien as die moderne ekwivalent van die 19de-eeuse derdeklas-skip van die lyn, wat 'n doeltreffende kompromie bied tussen vaarvermoë (spoed, hantering), vuurkrag en koste. Ζ ] Hierdie konsep het die ruggraat van die seevlootvlote van die vorige eeu gevorm, maar neigings in die vroeë twintigste-eeuse vlootstrategieë het die derde klas konsep verouderd gemaak. Γ ] Heersende strategieë vereis 'n konsekwente strydlyn van eersterangse eenhede. Ζ ]
Mense was moontlik al 16 600 jaar in Idaho. Onlangse bevindings in Cooper's Ferry langs die Salmonrivier in die weste van Idaho, naby die stad Cottonwood, het klipgereedskap en dierfragmente opgegrawe in die oudste bewyse van mense in Noord -Amerika.      Vroeër opgrawings in 1959 by die Wilson Butte -grot naby Twin Falls het bewyse getoon van menslike aktiwiteite, insluitend pylpunte, wat tot die oudste gedateerde artefakte in Noord -Amerika behoort.  Inheemse Amerikaanse stamme wat in die historiese tye in die gebied oorheers het, was die Nez Perce en die Coeur d'Alene in die noorde en die noordelike en westelike Shoshone- en Bannock -mense in die suide.
Idaho was een van die laaste gebiede in die onderste 48 state van die VSA wat deur mense van Europese afkoms ondersoek is. [ aanhaling nodig ] Die ekspedisie van Lewis en Clark het op 12 Augustus 1805 by die Lemhi-pas die huidige Idaho binnegekom. Daar word geglo dat die eerste ekspedisie van 'Europese afkoms' wat die suide van Idaho binnegekom het, deur 'n groep gelei is in 1811 en 1812 deur Wilson Price Hunt, wat die Snake-rivier navigeer het terwyl hy 'n all-water-roete weswaarts van St. , na Astoria, Oregon. [ aanhaling nodig ] Destyds het ongeveer 8 000 inheemse Amerikaners in die streek gewoon.
Bonthandel het gelei tot die eerste aansienlike inval van Europeërs in die streek.  Andrew Henry van die Missouri Fur Company betree die Snake River -plato vir die eerste keer in 1810. Hy bou Fort Henry op Henry's Fork aan die boonste Snake River, naby die moderne St. Anthony, Idaho. Hierdie eerste Amerikaanse pelspos wes van die Rocky Mountains is egter die volgende lente laat vaar.
Die Britse eienaar van Hudson's Bay Company het Idaho binnegekom en teen die 1820's die handel in die Snake River-gebied beheer. Die North West Company se binnelandse departement van die Columbia is in Junie 1816 gestig, en Donald Mackenzie is as hoof aangestel. Mackenzie was voorheen in diens van Hudson's Bay en was 'n vennoot in die Pacific Fur Company, hoofsaaklik gefinansier deur John Jacob Astor. Gedurende hierdie beginjare het hy wes gereis met 'n partytjie van 'n Pacific Fur Company en was hy betrokke by die aanvanklike verkenning van die Salmonrivier en Clearwaterrivier. Die maatskappy het met die kano in die onderste Snake River en Columbia River geloop en was op 18 Januarie 1812 die eerste van die Overland Astorians wat Fort Astoria bereik het.
Onder Mackenzie was die Noordwes -Kompanjie 'n dominante mag in die pelshandel in die land van die Slangrivier. Uit Fort George in Astoria het Mackenzie in 1816-1817 pelsbrigades teen die Slangrivier gelei en in 1817-1818 die onderste slang op. Fort Nez Perce, wat in Julie 1818 gestig is, het die opvoerplek vir Mackenzies se Snake -brigades geword. Die ekspedisie van 1818-1819 het die Blue Mountains verken en langs die Slangrivier na die Bearrivier gereis en die seewater van die Slang genader. Mackenzie wou in 1819 'n vaarroete langs die Slangrivier vanaf Fort Nez Perce na die Boise -gebied oprig. Hoewel hy daarin geslaag het om per boot vanaf die Columbia -rivier deur die Grand Canyon van die Snake verby Hells Canyon te reis, het hy tot die gevolgtrekking gekom dat water vervoer was oor die algemeen onprakties. Mackenzie het die eerste byeenkoms in die streek aan die Boise -rivier in 1819 gehou.
Ondanks hul beste pogings, het vroeë Amerikaanse pelsondernemings in hierdie streek probleme ondervind om die toevoerlyne oor die lang afstand vanaf die Missouri-rivierstelsel na die Wes-Oos-berg te onderhou. Amerikaners William H. Ashley en Jedediah Smith brei egter die Saint Louis -bonthandel uit na Idaho in 1824. Die ontmoetingsreis van 1832 by Pierre's Hole, aan die voet van die Three Tetons in die moderne Teton County, word gevolg deur 'n intense stryd tussen die Gros Ventre en 'n groot groep Amerikaanse trappers wat bygestaan ​​is deur hul bondgenote van Nez Perce en Flathead.
Die vooruitsig op sendingwerk onder die inheemse Amerikaners het ook vroeë intrekkers na die streek gelok. In 1809 is Kullyspell House, die eerste onderneming in Witah en die eerste handelspos in Idaho, gebou. In 1836 stig eerwaarde Henry H. Spalding 'n Protestantse sending naby Lapwai, waar hy die eerste boek van die Noordwes druk, Idaho se eerste skool stig, sy eerste besproeiingstelsel ontwikkel en die eerste aartappels van die staat verbou. Narcissa Whitman en Eliza Hart Spalding was die eerste nie-inheemse vroue wat die huidige Idaho binnegekom het.
Cataldo Mission, die oudste gebou in Idaho, is in Cataldo gebou deur die Coeur d'Alene en Katolieke sendelinge. In 1842 het vader Pierre-Jean De Smet, saam met ds. Nicholas Point en Br. Charles Duet, het 'n sendingplek langs die St. Joe -rivier gekies. Die sending is in 1846 'n entjie weg verskuif, aangesien die oorspronklike ligging onder vloede onderhewig was. In 1850 het Antonio Ravalli 'n nuwe sendinggebou ontwerp en Indiërs verbonde aan die kerklike poging het die missie sonder spykers gebou volgens die wattle and daub -metode. Mettertyd het die Cataldo -sending 'n belangrike stop geword vir handelaars, setlaars en mynwerkers. Dit dien as rusplek van die roete af, bied benodigde voorrade aan, en was 'n werkende hawe vir bote wat die Coeur d'Alene -rivier opwaarts ry.
Gedurende hierdie tyd was die streek wat Idaho geword het deel van 'n ongeorganiseerde gebied wat bekend staan ​​as Oregon Country, wat deur die Verenigde State en Groot -Brittanje geëis word. Die Verenigde State het in die Oregon -verdrag van 1846 onbetwiste jurisdiksie oor die streek verkry, hoewel die gebied onder die de facto jurisdiksie van die Voorlopige Regering van Oregon van 1843 tot 1849. Die oorspronklike grense van die Oregon-gebied in 1848 het al drie die huidige Stille Oseaan-Noordwes-state ingesluit en ooswaarts uitgebrei tot by die Continental Divide. In 1853 het gebiede noord van die 46ste Parallel Washington -gebied geword, wat Idaho nou in twee verdeel het. Die toekomstige staat is in 1859 herenig nadat Oregon 'n staat geword het en die grense van die Washington -gebied herontwerp is.
Terwyl duisende deur Idaho op die Oregon Trail of tydens die goudstormloop van 1849 in Kalifornië gegaan het, het min mense hulle daar gevestig. In 1860 begin die eerste van verskeie goudstormloop in Idaho by Pierce in die huidige Clearwater County. Teen 1862 het nedersettings in die noorde en suide rondom die mynbou ontstaan.
Die sendelinge van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae het in 1855 Fort Lemhi gestig, maar die nedersetting het nie bestaan ​​nie. Die eerste georganiseerde stad in Idaho was Franklin, wat in April 1860 gevestig is deur Mormoonse pioniers wat geglo het dat hulle in Utah -gebied is, hoewel 'n latere opname bepaal het dat hulle die grens oorgesteek het.  Mormoonse pioniers bereik gebiede naby die huidige Grand Teton National Park in Wyoming en vestig die meeste historiese en moderne gemeenskappe in Suidoos-Idaho. Hierdie nedersettings sluit in Ammon, Blackfoot, Chubbuck, Firth, Idaho Falls, Iona, Pocatello, Rexburg, Rigby, Shelley en Ucon
Groot getalle Engelse immigrante vestig hulle in die laat 19de en vroeë 20ste eeu in die huidige staat Idaho, baie voor die staat. Die Engelse het gevind dat hulle meer eiendomsreg het en minder belasting betaal as wat hulle in Engeland gedoen het. Hulle was destyds beskou as een van die mees begeerlike immigrante.  Baie het van 'n nederige begin gekom en sou in Idaho bekend word. Frank R. Gooding is grootgemaak in 'n landelike werkersklas agtergrond in Engeland, maar is uiteindelik verkies as die sewende goewerneur van die staat. Tans vorm mense van Engelse afkoms 'n vyfde van die hele deelstaat Idaho en vorm 'n veelheid in die suidelike deel van die staat.    
Baie Duitse boere vestig hulle ook in die huidige Idaho. Duitse setlaars was hoofsaaklik Luthers in die hele middeweste en weste, insluitend Idaho, maar daar was ook 'n klein aantal katolieke onder hulle. In dele van Noord-Idaho het Duits die dominante taal gebly tot en met die Eerste Wêreldoorlog, toe Duits-Amerikaners onder druk was om heeltemal na Engels oor te skakel. Tans maak Idahoane van Duitse afkoms byna 'n vyfde van alle Idahoans uit en vorm hulle die tweede grootste etniese groep na Idahoane van Engelse afkoms, met mense van Duitse afkoms wat 18,1% van die staat is en mense van Engelse afkoms 20,1% van die staat.     
Ierse Katolieke het in spoorwegsentrums soos Boise gewerk. Vandag identifiseer 10% van die Idahoane hulself as Ierse afkoms. 
York, 'n slaaf wat deur William Clark besit word, maar as 'n volwaardige lid van Corps of Discovery beskou word tydens die ekspedisie na die Stille Oseaan, was die eerste aangetekende Afro -Amerikaner in Idaho. Daar is 'n beduidende Afro -Amerikaanse bevolking wat bestaan ​​uit diegene wat wes gekom het na die afskaffing van slawerny. Baie het hulle naby Pocatello gevestig en was boere, entertainers en boere. Alhoewel dit gratis was, het baie swartes in die vroeë tot middel 20ste eeu gediskrimineer. Die swart bevolking van die staat groei steeds, aangesien baie na die staat kom vanweë opvoedingsgeleenthede, om in die weermag te dien en vir ander werksgeleenthede. Daar is 'n Black History Museum in Boise, Idaho, met 'n uitstalling bekend as die 'Invisible Idahoan', wat die eerste Afro-Amerikaners in die staat vertel. Swartes is volgens die sensus van 2000 die vierde grootste etniese groep in Idaho. Mountain Home, Boise en Garden City het 'n beduidende Afro-Amerikaanse bevolking.
Die Baskiese mense van die Iberiese skiereiland in Spanje en Suid -Frankryk was tradisioneel herders in Europa. Hulle het na Idaho gekom en harde werk en deursettingsvermoë aangebied in ruil vir geleentheid.  Een van die grootste Baskiese gemeenskappe in die VSA is in Boise,  met 'n Baskiese museum  en 'n fees wat jaarliks ​​in die stad gehou word.
Chinese nedersetting Redigeer
Chinese in die middel van die 19de eeu het deur San Francisco na Amerika gekom om aan die spoorweg te werk en besighede oop te maak. Teen 1870 was daar meer as 4000 Chinese en dit het byna 30% van die bevolking uitgemaak.  Hulle het diskriminasie ondergaan weens die Anti-Chinese Liga in die 19de eeu wat die regte en geleenthede van Chinese emigrante wou beperk.  Asiërs is vandag derde in die bevolking, demografies ná blankes en Spaans, met minder as 2%.
In Januarie 1913 het een egpaar uit Ohio gebruik gemaak van die nuwe posdiens van die US Postal Service om 'n baie spesiale aflewering te lewer: hul babaseun. Die Beagues het 15 sent vir sy seëls en 'n onbekende bedrag betaal om hom vir $ 50 te verseker, en hom dan aan die posman oorhandig, wat die seun by sy ouma se huis ongeveer 'n kilometer ver afgelaai het.
Die regulasies oor wat u per e -pos kon en nie kon stuur nie, was vaag toe poskantore op 1 Januarie 1913 pakkies van meer as vier pond begin aanvaar het. Mense het onmiddellik die perke daarvan begin toets deur eiers, bakstene, slange en ander ongewone pakkette te pos. Is mense toegelaat om hul kinders te pos? Tegnies was daar geen posregulasie daarteen nie.
𠇍ie eerste paar jaar van posposdiens 𠅍it was 'n bietjie gemors, ", sê Nancy Pope, hoofkurator van geskiedenis by die National Postal Museum. U het verskillende dorpe gehad om met verskillende dinge weg te kom, afhangende van hoe hul posmeester die regulasies gelees het. "
Pous het ongeveer sewe gevalle gevind van mense wat tussen 1913 en 1915 kinders stuur, wat begin met die baba in Ohio. Dit was nie gereeld om u kinders te pos nie, maar vir lang afstande was dit goedkoper om die seëls te koop om 'n kind per Railway Mail te stuur as om 'n kaartjie vir haar in 'n passasierstrein te koop.
Boonop het mense wat hul kinders gestuur het, dit nie aan 'n vreemdeling oorhandig nie. Op die platteland het baie gesinne hul posman redelik goed geken. Die twee virale foto's wat u moontlik aanlyn gesien het van poswerkers wat babas in hul posbus dra, was opgevulde foto's, geneem as 'n grap. 'N Posbode het moontlik 'n ingedraaide kind gedra wat nie kon loop nie, maar hy sou nie 'n babadoek met 'n luier in 'n hoop mense se pos laat sit het nie.
May Pierstorff, wat per pos gestuur is. (Krediet: Smithsonian National Postal Museum)
In die geval van May Pierstorff, wie se ouers haar in Februarie 1914 na haar grootouer se huis gestuur het, was die poswerker wat haar per Railway Mail -trein geneem het, 'n familielid. Die Idaho-gesin het 53 sent betaal vir die seëls wat hulle op hul byna sesjarige dogter se jas gesit het. Nadat die posmeester -generaal Albert S. Burleson gehoor het van hierdie voorval, asook 'n ander ondersoek wat iemand die maand gedoen het oor die pos van kinders, het hy amptelik die poswerkers verbied om mense as pos te aanvaar.
Tog het die nuwe regulasie mense nie dadelik gekeer om hul kinders per pos te stuur nie. 'N Jaar later het 'n vrou haar sesjarige dogter uit haar huis in Florida na haar pa se huis in Virginia gestuur. Op 720 myl was dit die langste posreis van enige van die kinders wat die Pous geïdentifiseer het, en dit kos 15 sent seëls.
A retailer is any individual, business, nonprofit organization, or government agency that does enige of the following:
A promoter-sponsored event is óf of these:
If you don't file using TAP, we'll send your personalized Idaho sales and use tax forms after you register with us. Don't mail paper forms if you file electronically. If you can't find your personalized form and you want to file on paper, contact us and we'll mail you a new copy. Always use the personalized form that's beide: