Die kruistogte - Verskeie
Inname van Jerusalem deur die kruisvaarders
Sint Bernard predik die Tweede Kruistog in die teenwoordigheid van koning Lodewyk VII en koningin Aliénor
Titel: Inname van Jerusalem deur die kruisvaarders
Skrywer: SIGNOL Emile (1804 - 1892)
Skeppingsdatum : 1847 -
Datum getoon: 15 Julie 1099
Afmetings: Hoogte 324 cm - Breedte 555,7 cm
Tegniek en ander aanduidings: Godefroy de Bouillon dank God in die teenwoordigheid van Petrus, die kluisenaar, na die inname van die stad
Kontak kopiereg: RMN-Grand Palais (Paleis van Versailles) / Gérard Blot Skakel na die afbeelding:
Prentverwysing: 12-551719 / MV360
Herontdek die kruistogte
Die twee skilderye wat deur Émile Signol (1804-1892) geskilder is, kan gesien word in die kamers van die Paleis van Versailles, wat onlangs weer oopgemaak is ná lang dekades van sluiting. In 1833 besluit die 'Koning van die Franse' Louis-Philippe om die titel van koninklike woning aan die kasteel, 'n te sterk simbool van absolute monargie, te onttrek en om te omskep in 'n Museum vir die Geskiedenis van Frankryk. Toe laasgenoemde in 1837 ingehuldig is met die doel om 'nasionale versoening' te bewerkstellig en die legitimiteit van die nuwe dinastie van Orleans te vestig, het 'n ewe ambisieuse projek begin. In 1840 lewer hy sy interpretasie van die preek vir die Tweede Kruistog, betaal hy 5 000 frank en hang in kamer 2; in 1847 dra hy by tot die projek vir kamer 1 met die toneel van die inname van Jerusalem.
Die skilder, Prix de Rome 1830, neem dus deel aan die aanneming van die agt kruistogte as 'n belangrike bladsy in die nasionale geskiedenis wat nie beperk is tot universiteite en verhale nie. Die groeiende belangstelling in die Middeleeue deur 'n eeu waarin Victor Hugo verskyn Notre Dame de Paris in 1831 help om die fassinasie met hierdie epiese episodes aan te wakker.
Die Franse gebaar in die Midde-Ooste
Die Crusades Gallery lei, soos al die reeks kamers wat die geskiedenis van Frankryk vorm, die besoeker van beroemde aflewering tot beroemde aflewering - hier is die inname van Jerusalem op 15 Julie 1099 en die prediking wat die tweede kruistog in Vézelay van stapel stuur. , 31 Maart 1146.
Die eerste skildery kombineer besonderhede uit 'n studie van tekeninge wat die landskappe van Jerusalem en die gefantaseerde Ooste weergee, die ongelukke van die oorlog en die liriese verheffing van die oorwinning van die Kruisvaarders, verteenwoordigers van die 'goeie' God. Op die voorgrond hieronder gee die lyke van ongelowiges die skilder die geleentheid om sy tegniese vaardighede (pose, gordyne, velkleure) ten toon te stel. In die derde en vierde vlak meng hy elemente van argitektuur wat die Ooste verbind. In die agtergrond word die hoofverhoog in twee gelyke dele verdeel. Aan die regterkant is die uitgeputte weermag na drie jaar se veldtog verdeel tussen oorwinningskrete, versorging van die gewondes wat hulself opgeoffer het en dankgebede. Aan die linkerkant vind die kerk, verpersoonlik deur Peter the Hermit, die verlore skape wat hulself uiteindelik kan toewy aan hul ware geloof met onbedekte gesigte, alle klasse saam. In die middel van die episode figureer Godefroy de Bouillon (ongeveer 1058 -1100), uitgestrekte arms, die oorwinnaar wat wou koning word van Jerusalem, maar wat uit nederigheid geweier het.
Die tweede skildery verteenwoordig 'n belangrike gebeurtenis in die geskiedenis van die kruistogte: die oproep om 'n tweede begin na die kruisvaarders se eerste oorwinning oor die ongelowiges. Getrou aan dieselfde warm kleure as vir die vorige episode, lewer Signol hierdie keer 'n vertikale komposisie. Dit pleit nie meer vir die waardes van gelykheid wat deur die kruisvaarders gedra word nie, maar illustreer 'n oproep wat uit die hemel neergedaal het tot in die diepte van die destydse samelewing, wat deur die tussenganger van die koninklike paartjie, die geïnspireerde priester, gaan. ridders wat gaan veg en adellikes wat die ekspedisie finansier. Lodewyk VII het inderdaad 'n parlement van die edeles in die basiliek van Vézelay laat byeenkom, wat nie die hele vergadering kon bevat nie, en die toneel teruggestuur na die voet van die "ewige heuwel". Die vertikale motief - pyle van die basiliek, baniere in die skare, arms opgehef na die spreker en God, lig wat op Bernard val - hou verband met die verhouding tussen oorheersers en vasale en die skakel met God. Hierdie tema word verdubbel deur die kruis-motief - geswaai deur Bernard en deur diegene wat daarna luister, maar ook subtieler, 'n swaard wat na Bernard of die bokant van die koninklike afdak gehys word - ingeskryf in 'n lug van onwerklike reinheid, onmiskenbare aanduiding van die goddelike teenwoordigheid. Die skildery bring hulde aan Bernard de Clairvaux (1090-1153), onversadigbare promotor van die Cisterciënzerorde, wat 'n sleutelrol gespeel het by die Raad van Troyes (1129), waar hy die statute van die tempelmilisie opgestel en ingestel het wat magtig. monnike om die swaard te dra en bloed te vergiet.
Die Christelike verowering, 'n belangrike gebeurtenis in die nasionale geskiedenis
Die projek van die grondwetlike monarg bestaan ​​nie net uit die prys van die gebaar van die groot Franse aristokratiese families nie; hy is van plan om deur middel van beeld op te voed en te inspireer. Aangespoor deur historici soos Joseph-François Michaud (1767-1839), skrywer van a Geskiedenis van die kruistogte in sewe dele (1812-1822) is die koning van voorneme om die tonele op geverifieerde feite te baseer. Die vereiste vir waarheid spoor skilders aan om inligting te versamel, veral in die Cluny-museum wat in 1844 geopen is. Die versameling ou wapens gee genoeg tyd om studies uit te voer oor kettingpos, helms en swaarde. Die Inname van Jerusalem wemel dus van militêre besonderhede wat soms effens anakronisties is, maar baie meer getrou aan die historiese werklikheid is as die geïdealiseerde voorstellings wat in vorige tydperke saamgestel is. Die dokumentêre faset van hierdie skildery sluit nie die gebruik van godsdienstige emosies uit nie. Die belangstelling in die kruistogte het die vooruitsig vir skilders gebied om hul inspirasie oor die Bybelse tema te hernu, danksy die oriëntalisme wat na vore gebring is deur die Napoleontiese epos in Egipte en die verhoging daarvan deur romantiese kunstenaars. As Signol nooit 'n studiereis na die Midde-Ooste of selfs na die suide van die Middellandse See onderneem het nie, word hy geïnspireer deur werke wat deur die son verlig word, probeer hy inheemse kostuums en probeer om dit getrou te herstel. landskappe wat deur ander geskilder is. Terwyl Voltaire 'n paar dekades vroeër die kruistogte aan die kaak gestel het as 'n simbool van geestelike ekstremisme, word hierdie episode nou in die glorieryke ure van die koninkryk met die sale van Versailles ingeskryf. Dit was nie onbeduidend in die 1830's nie, wat die koninkryk van Frankryk tot koloniale verowering laat terugkeer het met die inname van Algiers en die 'pasifisering' van die land deur generaal Bugeaud in 1836-1837 (teen Abd-el-Kader ) en as goewerneur tussen 1841 en 1847.
Petrus die kluisenaar
Claire Constans, Philippe Lamarque, Jean Richard, Thérèse Burollet, Die saal van die kruistogte. Kasteel van Versailles, Doussard, Éditions du Gui, 2002.
Alphonse Dupront, Die kruistogmite, Parys, Gallimard, 1992.
Christopher Tyerman, Die uitvinding van die kruistogte, Toronto, die Universiteit van Toronto Press, 1998.