Jou lewe loop ná jou skooljare vreemde, onverwagte paaie. Jou drome van daardie jare het waarskynlik nooit die lig gesien nie; jy het van jou voornemens afgedraai en ’n nuwe rigting ingeslaan.
Dit, hoor ek ’n paar dae later, kan beantwoord word mits ons binnekort ’n reünie bywoon; die eerste sedert ons in daardie jare met trane afskeid geneem het. Dit het ’n hele paar dae gekos om hierdie voorstel te laat insink – en toe eers het ek my in so ’n situasie begin indink.
Wil ek regtig op my ouderdom ’n reünie bywoon? Vyftig jaar gelede, ja; en elke tien jaar daarna as jy nog deel van die skoolspan voel.
Ek stel die vraag aan Nina, my kleindogter wat vier jaar gelede nog op die skoolbanke gesit het: Hoe voel sy oor reünies (sy was hoeka ’n leerder aan my ou skool)? Nee wat, sê sy. Sy’t kontak met haar goeie vriende van ouds, “maar oor die jare het ons almal ge-drift en nou stuur ons maar boodskappies”.