Advies: Rusland vir die Russe? - EU verslaggewer
By Sir Andrew Wood, Mede-Genoot, Rusland en Eurasië program, Chatham House
President Poetin het die volume gestyg sedert sy terugkeer na die Kremlin in Mei 2012 in die verkondiging van Rusland se eienaardige nasionale deugde en tradisies.
Wikkel jouself in die vlag is 'n bekende manier in baie lande van buttressing ondersteuning 'n leier se, veral wanneer daardie leier vrees om dit te wees bedreig. Vladimir Poetin en sy kollegas is nie buitengewone in die kombinasie van Russiese-gesentreerde retoriek - deur klem byvoorbeeld op die rol van die Russiese Ortodokse Kerk - met die parallelle eis dat Rusland het 'n blywende tradisie van respek vir kulture minderheid binne sy grense. Die gevolg algehele is om oor 'n boodskap meer vleiende Russiese etniese sensitiwiteit sit as dié van ander nasionale groepe.
Die vraag is nou hoe ver Poetin beheer oor hierdie ambivalente agenda verloor het. Die drie belangrikste kenmerke van die afgelope anderhalf jaar was die pogings van die Kremlin om die status quo te handhaaf deur onderdrukking van kritiek of opposisie, die verdere verontwaardiging van outonome instellings, onder meer deur die regering onder premier Dmitri Medvedev te kantel, en die poging om af te lê in 'n kwasi-Sowjet 'Eurasiese' verlede. Al drie die stringe is bedoel om voorsiening te maak vir korttermynveiligheid vir die regerende groep, maar gaan ten koste van Rusland se langtermyn stabiliteit en welvaart. Vandaar 'n wydverspreide gevoel in Rusland van twyfel oor die toekoms en daarbuite, van 'n waargenome behoefte wat veral in ander oud-Sowjet-state gevoel word om 'n te nabye omhelsing deur Moskou te weerstaan.
Die oproer en plundery op 13 - 14 Oktober na die moord op 'n Russiese onderdaan in die Moskou-distrik Wes-Biryulyovo, na bewering deur 'n Azeriese onderdaan, weerspieël hierdie wyer ongemak net soos die inter-etniese spanning wat die Russiese reaksies daarop gerig het spesifieke dag. As die polisie vertrou of in staat was, sou hulle 'n individuele moord kon hanteer. In die geval het hulle beheer verloor en hul toevlug tot soveel moontlik werklike of potensiële slagoffers van Russiese wraakaanvalle op persone van 'nie-Russiese voorkoms' afgevat as wat hulle kon vind. Dit was ook veelseggend dat die owerhede geen poging aangewend het om die Russiese Maart van 4 November te frustreer nie - daardie optog het 'n aantal 'ekstremiste' in iemand se taal ingesluit.
Die distrik Biryulyovo, as 'n tipiese bewaarplek van die konserwatief gesind kiesers waarop Poetin het gekom om te vertrou, teruggekeer 'n swaar meerderheid om burgemeester Sergei Sobyanin by die verkiesings van September Moskou. Poetin en sy kollegas sal is herinner deur die wanorde in die middel van Oktober dat hierdie kiesers is egter wisselvallig, en dat sy vertroue in die owerhede, hetsy plaaslike of federale, is op sy beste beperk. Poetin self het steeds hoog meningspeiling graderings - na alles, wat anders is daar? - Maar die meningspeilings toon ook dat sodra die besonder vrae met betrekking tot beleid en vooruitsigte vir kiesers, hulle weerspieël 'n groeiende gaping tussen die regerende groep en die bevolking in die algemeen. Gegewe die manier waarop sê die president se gegroei sedert Mei 2012 in besig om die steeds helderder bestuurder van die stelsel - of rem op dit vir die saak - wat ook 'n uitspraak op rekord Poetin se en huidige stand.
Die armer stedelike Russe word meer direk geraak deur ander etniese groepe wat onder hulle woon, as hul beter af. Die ander groepe sluit natuurlik medeburgers uit byvoorbeeld die Noord-Kaukasus sowel as immigrantewerkers uit die res van die voormalige Sowjetunie in - wat ook arm is en gewoonlik ook nie opgelei is nie. Dit maak geen verskil as dit kom by aanvalle op 'mense met 'n nie-Russiese voorkoms', of dit nou Russiese burgers is of nie. Die aantal sulke voorvalle het die afgelope jare gegroei, maar dit lyk asof dit tot dusver die werk van gewelddadige bendes is eerder as georganiseerde politieke kragte.
Die kwessie van die verhouding tussen etniese Russe en ander het nietemin steeds opgeskuif die politieke agenda. Nasionalistiese groepe is deel van beide die opposisie, sistemiese of nie-sistemiese en diegene waaruit die regime. 'Jy hoef nie meer geld vir die Kaukasus "is een van meer effektiewe slagspreuke Alexei Navalny se. Die Biryulyovo onluste, die polisie klopjagte op persone verdink word dat hy onwettige immigrante, en die 4 November Russiese Maart al het die fokus op nasionalistiese kommer.
Maar retoriek is goedkoop, en realistiese aksie moeilik om te voorsien, om die regerende owerhede in 'n bind. Hul fokus is op die kwessie van onwettige immigrante, nie inter-etniese verhoudings as sodanig. Poetin het simpatie oorgedra vir die gevoelens van die Russe, maar vir dwingende praktiese redes het nie geëndosseer idees vir visum stelsels, hetsy vir die land as 'n geheel of Moskou in die besonder. Sluiting van die Biryulyovo mark in die middel van die Oktober probleme was 'n instinktiewe maar nie te oortuigend reaksie. Praat van die bekendstelling van gezichtsherkenning kameras vir immigrante geklink vasberade, maar dit was al.
Die waarheid is dat Rusland se heersers geen antwoord het op 'n stel vrae wat dalk in hul vernietigende mag mag toeneem nie, veral omdat die land se ekonomiese vooruitsigte verduister is. Die koop van probleme is nie meer die opsie wat dit was nie. Die instansies van die owerheid sal waarskynlik met dwang met etniese uitdagings gaan, met nie-Russiese inwoners hul voorkeur teikens.
Verwante onderwerpe:Dmitri MedwedefGewildefull-beeldKremlinRussiese MaartRussiese Ortodokse KerkSir Andrew WoodVladimir PutinWes-Biryulyovo