In rit(d) met Jonker | Melanie se Knubbelgoedjies
6 Responses to “In rit(d) met Jonker”
Maart 21, 2007 at 15:08
Ek is ‘n groot Ingrid-fan. Sy het met woorde gedoen wat ander nooit sal kan leer nie.
Maart 22, 2007 at 11:18
Maar ons paaie het al een maal gekruis
Tog het ek ‘n indruk van jou gehad
(Moontlik aangewakker deur sekere materiaal – kom ons noem dit kattekwaad)
Wat jy nou met hierdie diepte van Afrikaanse literatuur
Drasties in kontras plaas.
Maart 22, 2007 at 18:56
Ek ken jou ook nie
en kan nie onthou wanneer ons paaie al gekruis het nie, dit leer jou nou net – moenie ‘n foto probeer ontleed nie, dis net ‘n 2D beeld. Geen diepte of geheue. Hier is die regte ek!
Maart 27, 2007 at 15:37
Reis om die wereld
jy met jou liggaam
dromend in my arms
Met jou liggaam van wit gewels
met jou liggaam van bitter son
(agter die stiergevegte
die siëstas van jou oë)
reise van stilte
reise van mure
koeplette van klein
dromend in water
bevrug die aarde
Met aardklop 2006 loop ek onbewus van enige realiteit rond op die kampus. Ek kyk na kuns. My selfoon lui. Dis Hanno. My vriend Hanno Becker, ‘n plaasboer van Pieresburg se wereld. Hy praat hard en vinnig (sy airtime is seker op) en gil dat ek hom voor die wasgoedpennetjiemonument moet kry. Ek stap, steeds super transedentaal, soos ‘n romantikus na die onooglike wasgoedpennetjie standbeeld in die middel van die wandellaantjie. (‘n Tipiese voorbeeld van bruin en grys argitektuur van die 70’s – ek noem dit sommer Apartheid-kuns) Daar staan Hanno. Hy lyk haastig.
“Ek het vir jou ‘n kaartjie”
“Dankie – cool…hmmm…waarvoor?”
Ek freak uit, rook twee siggies en bedank hom inniglik.
Moenie slaap nie kyk
Begin die dag dans met ‘n poufeer in sy hoed
‘n Volgepakte oudit begroet my toe ek amper laat by die produksie instrom. Ek ken niemand daar nie, geen student kyk hierdie produksie nie, kaartjies was immers R150…Ek gewaar die uwe Professor van Wyk en gaan sit langs hom. Die gehoor gesels oor ditjies en datjies, die fees en lag en skerts.
Sonder enige waarskuwing stap ‘n vrou, oëskynlik Ingrid op die verhoog wat besaai is met seesand om die baai voor te stel. Sy prewel iets. Die gehoor, in hul onkunde praat steeds voort, sommige het haar nognie gewaar nie. Nee – sy skryf iets, prewelskerts gedigte – Dis INGRID!
‘n Ontsettende grafstilte pak die saal beet, ‘n aanjaende stite van afwagting. Ek kan skaars haar woorde hoor.
Monie slaap nie kyk, agter die gordyn begin die dag dans met ‘n poufeer in sy hoed.
Moenie slaap nie…kyk…ag…te…..hoed…. – dit is ‘n heilige oomblik. Vol empatie, angs en deernis.
In die eerste 5 minute is ek in trane. Sy is reeds dood, en die toneel speel af as ‘n terugflits – Andre, Jack, haar pa, haar ouma.
Die toneelspel is verblindend. Die musiek, sny mooi. Die dans, ontstellend akkuraat.
Dis asof ek ‘n spatsel Jonker in my gewaar. Die tragiese figuur vol misterie en lig. ‘n Vrou van diepte, angs en bo alles ‘n madonna – ‘n monroe – neè ‘n Jonker.
Die atmosfeer is gevul met oomblikke van absolute verwondering:
My dood klop agter my oogappels soos die Maan
Ek hoor hom roer agter die galme van die branders
Ek meet sy gans soos die sleepstel van ‘n slak
Die dae val soos mossies in die aarde
En elke woord het die aanskyn van die Niet
Niemand toon enige reaksie nie. Daar staan sy, met skraapmerke op haar gesig, haar jas oor haar kop, met baaibroek en woord. En met hierdie woorde stap sy toe die golwende see tussen die gehoor deur, verby my binne :
Ek mis jou ontsettend maat.
Oneindig baie liefdie
Maart 27, 2007 at 23:39
wow!!! okay,, kry ‘n blog!!
Maart 12, 2008 at 01:51
Maart 20, 2007 at 21:17