Materialisme: Hoe om dit te ontmoedig (ouderdom 6 tot 8) - Inligting - 2022
Materialisme: Hoe om dit te ontmoedig (ouderdom 6 tot 8)
Gedurende die vroeë skooljare begin kinders meer geïnteresseerd wees in die materiële wêreld as wat hulle in die kleuterskool of kleuterskool was. Natuurlik verskil kinders op enige ouderdom baie in hul aanleerbaarheid, afhangend van hoe sterk materialisme tuis beklemtoon word, hetsy deur blootstelling aan TV of deur ouer broers en susters of ouers self. Maar oor die algemeen word baie 6- tot 8-jariges gemotiveer deur 'n kombinasie van 'n basiese gierigheid van 'n jong kind vir prettige speelgoed, 'n toenemende bewustheid van wat ander kinders het, en die begeerte om in te pas deur self dieselfde dinge te hê.
Na verjaarsdae en vakansiedae verskuif die vraag na "Wat het jy gedoen?" na "Wat het jy gekry?" En 'n meer sensitiewe kind kan sukkel met skaamte as sy vriende hom terg, want hy is die enigste in die klas wat anonieme skoene in afslagwinkels dra.
Stel 'n goeie voorbeeld. Op hierdie ouderdom kyk kinders nog steeds meer na hul ouers as na hul maats, en daarom is u die beste rolmodel om u kind te help om ons ingewikkelde materiële wêreld te hanteer. As u hom wil ontmoedig om 'n onversadigbare aptyt vir besittings te ontwikkel, laat hom sien dat u met selfbeheersing en wysheid optree. Neem hom saam na die skoenherstelwinkel, en verduidelik waarom dit die moeite werd is om u gunsteling skoene weer op te stel in plaas van om nuwe skoene te koop (u bespaar geld, en buitendien is u ou skoene so gemaklik). Moenie toelaat dat posbestelkatalogusse al u leestyd inneem nie, en lewer kommentaar daarop dat, terwyl u van sy tante se nuwe gadget-gevulde SUV hou, u 6-jarige stasiewa steeds goed gaan. Geniet venster-inkopies saam sonder koop alles om aan te toon dat dit lekker is om na uitstallings in die winkel te kyk en idees vir geskenke en ander aankope te versamel, maar nie nodig het om iets te koop elke keer as jy na 'n winkel toe gaan nie. Maar red die lesing: 'n Paar opmerkings wat u siening verduidelik, sal die boodskap deurgaan.
Skakel die TV uit. Adverteer is oral in ons kultuur, van graankosdoeke tot Saterdagoggend-tekenprente tot klere wat met winkelname en Disney-karakters versier is. Maar televisie het waarskynlik die grootste invloed op kinders wat advertensies so ywerig kyk as wat hulle na programme kyk. Kinders maak ook 'n groot deel van die verbruiksbesteding uit, as kopers self en as kragte wat hul ouers se koopbesluite beïnvloed. In werklikheid, volgens James McNeal aan die Texas A&M Universiteit, het die 27 miljoen kinders van Amerika verlede jaar alleen meer as $ 14 miljard bestee. Bestuurders van speelgoedondernemings weet dit, en hulle adverteer onverbiddelik tydens kinderprogramme. Beperk u kind se blootstelling aan TV-advertensies, en hy sal minder waarskynlik 'n lang wenslys opstel. Publieke televisie vir kinders bied, hoewel dit nie streng kommersieel is nie, gehalteprogramme met veel minder advertensies aan.
Moenie aan elke versoek voldoen nie. Kinders wat alles kry waarvoor hulle vra, leer nie om teleurstelling te hanteer nie, en leer nie om te werk - of selfs net om te wag nie - vir dinge wat hulle wil hê. Doen jouself en jou kind 'n guns deur nee te sê vir onveranderlike versoeke, selfs as dit aanvanklik woede in die speelgoedwinkel ontlok. Doen hulp van vriende en grootouers - wat dit baie geniet om u kind te "bederf" - deur voor te stel dat hulle slegs een geskenk op verjaardae of vakansies koop, in plaas van 'n halfdosyn.
Leer u kind oor geld. Graadskoolleerders kan leer oor die waarde van besittings deur self daarvoor te betaal. As u 'n kind toelaag gee, kry hy kontant en u die geleentheid om hom te leer hoe om dit te gebruik, sê Michele Borba, Ed.D., skrywer van Die bou van morele intelligensie. U kind huil van "Ag, ek wil dit hê!" in die winkel kan ontmoet word: "Dit kos vyf dollar. Het u genoeg van u eie geld om daarvoor te betaal?" As u uitgawesreëls wil instel, stel dit dan dadelik op, sodat hy van die begin af weet dat die helfte van sy geld byvoorbeeld spaargeld moet wees, en die helfte daarvan moet spandeer word soos hy wil.
Op hierdie ouderdom moet kinders ook besef dat sommige uitgawes - soos kruideniersware en huur- of verbandpaaiemente - noodsaaklik is, terwyl ander - soos nog 'n Game Boy-kasset - opsioneel is. As hy huil, "Maar ek wil 'n nuwe bromponie hê!" jy kan simpatiek reageer, "ek verstaan ​​dat jy dit wil hê," maar dan verduidelik waarom hy dit nie regtig nodig het nie: "U het al 'n goeie bromponie, en hulle is te duur om in te samel." Of beduie rustig: "Almal moet keuses maak met hul geld. As ons hieraan spandeer, sal ons dit nie hê vir ander dinge wat ons nodig het of wil hê nie." Dit leer hom dat daar logiese redes agter aankoopbesluite is. Dit is verstandig om nie die gevoelens van mislukking of wrok by volwassenes in die gesprek te bring nie. Soos Paul Coleman, 'n gesinsterapeut en skrywer van Hoe om dit aan u kinders te sê stel dit, "Dit is nie die tyd om te sê: 'Wel, ek is jammer, maar ons gee u die beste wat ons kan, en u moet daarmee tevrede wees!'"
Leer hom om te prioritiseer. As daar vakansiedae of verjaarsdae aanbreek en u kind baie geskenke verwag, gee hom papier en vra hom om 'n lys te maak (of prentjies te teken) van die drie dinge wat hy die meeste wil hê, en nommer dit dan in volgorde van belang. Borba stel ook voor dat u vir u kind sê: 'Voordat u verjaardag aanbreek, laat ons u kas skoonmaak sodat u plek het. Ons sal van u ou speelgoed weggee.' As hy jou help om 'n doos van sy speelgoed aan 'n liefdadigheidsorganisasie te lewer, sal hy leer oor empatie en vrygewigheid. Maar hy kan ook nadink oor hoeveel hy regtig baie nuwe speelgoed wil hê as dit van ou gunstelinge ontslae raak.
Vertroosting. Leer u skoolhoof om ernstig na te dink of hy regtig die nuwe videospeletjie wil hê deur hom daarop te laat wag. Laat hom neerskryf of teken 'n prentjie van die voorwerp wat hy wil hê, en plaas dit op die yskas saam met 'n tydlyn van dae - een of twee weke, sê - tot die datum waarop hy kan uitgaan en dit by u koop. Hy kan elke oggend die dae afskakel. Uiteindelik sal dit 'n baie verwagte lekkerny wees, maar as hy belangstelling verloor voordat die tyd verstreke is, sal hy waarskynlik saamstem dat hy tog nie meer 'n wedstryd wil hê nie.
Toon 'n waardering vir die dieper waarde van dinge. U kind kan leer dat u voorwerpe prys, nie vir hoe duur of nuwerwets hulle is nie, maar vir hul inherente kwaliteit of sentimentele waarde. "Dit is 'n goeie skaatsplank omdat dit so stewig is," kan u daarop wys. Of "Hierdie stoel beteken baie vir my, want dit was ouma s'n toe sy klein was." U kind begin miskien nie dadelik met u redenasie begin nie, maar mettertyd sal hy sien dat gewildheid en hoë prysetikette nie die enigste faktore is wat voorwerpe geliefd maak nie, en dat kwaliteit beter is as die hoeveelheid.
Vind uit wat sy begeerte aanlok. Soms verlang kinders (en volwassenes) na besittings om aan 'n emosionele behoefte te voldoen. As u agterkom dat u seun, wat nog nooit van soveel speletjies omgee as wat sy vriende gedoen het nie, skielik 'n Xbox wil hê, praat dan met hom oor hoekom daardie speelding aantreklik is. As die antwoord net is dat albei sy beste vriende een het, kan u 'n eenvoudige gesprek voer oor die feit dat dit goed is om van verskillende speelgoed te hou as die res van die skare. Of help hom om uit te vind of hy bang is dat sy vriende nie van hom sal hou as hy nie dieselfde speletjies as hulle het nie.
Wys hoe om vir ander te gee. Coleman beveel aan dat kinders blootgestel word aan altruïstiese aktiwiteite. "Die eintlike teenoorgestelde van materialisme is spiritualiteit," sê hy. "Probeer om iets met u kind te doen wat daarop fokus om aan ander te gee op 'n manier wat hy kan sien." Neem hom saam om middagete vir 'n siek buurman te bring of om vrywillig in 'n sopkombuis te gaan werk. Die soort aktiwiteite kan 'n houding bevorder wat die materialisme kragtiger as byna enigiets anders kan help.
Spandeer tyd eerder as geld aan u kinders. In ons gejaagde lewens is dit nie maklik om kinders die tyd en aandag te gee wat hulle begeer nie, maar dit is die beste manier om die 'gimmes' af te weer. 'As ma en pa altyd besig is, sal die kinders hul speelgoed en TV en Nintendo, wat alles materialisme is, terugtrek,' sê Coleman. 'Kinders moet iets hê, naamlik 'n gesinslewe, om dit te vervang.' Probeer dus om nie u kind dinge as plaasvervanger te gee om tyd saam met hom deur te bring nie. En doen moeite om tyd saam te spandeer aan dinge wat niks kos nie - gaan na die sokkerveld en die biblioteek, neem natuurwandelings en fietstoere, speel 'n slag charades. Dit maak nie saak wat u kind sê nie, hy wil - en benodig - 'n veilige gesinsgevoel meer as 'n kamer vol besittings.