‘n Volgende hoofstuk in die gesamentlike blogverhaal van die Towerinne. My tweede hoofstuk. Die vorige hoofstukke kan hier gelees word.
Toe is sy af kelder toe. Wat daarna gebeur het, is reeds vertel. Behalwe dat Klara, toe sy die vrou in die vreemde posisie op die kelder se vloer gesien het, geweet het dat dit haar skuld is. Haar skuld dat Charlotte dood is. En toe het sy waansinnig geword.
Wat sy nie weet nie, dink Sophia, is dat die twee van die babas ontslae wou raak, dit het vir hulle net oor die lyflike plesier gegaan. Vriende met voordele. Sophia kon dit nie toelaat nie. As plaasmeisie het sy gehelp om baie diertjies in die lewe in te bring, te versorg en groot te maak. Sy kon nie self kinders kry nie. Sy sou nie toelaat dat hulle ‘n menselewetjie neem nie.
Terwyl sy Klara versorg het, was sy salig onbewus van die verhouding wat steeds aangaan. Sy het Joseph aanvanklik geglo. Dat hy lande toe was. Sy was so besig met die babatjie.
Thomas. Wat die naam ookal vir ander die ander beteken het, vir haar was dit met ongeloof verbind. Hy was nie ongelowig nie, sy was. Sy het Joseph daarna verfoei, met haar take aangegaan, hom haar kamer verban.
Sy het saans gehoor hoe sy kamerdeur oopgaan, hoe hy in die gang afsluip om na sy loslyf te gaan. Waarom dit ‘n liefdesnessie genoem word, sal sy nooit kan raai nie. Liefde is tussen twee mense wat trou aan mekaar beloof het. Wellus is ‘n beter beskrywing. Wellusgrot? Dit sou beter beskrywing vir die plek van hulle dade wees.
Lief soos sy vir die plaas is, was sy doodbang vir die tonnels onder die huis. Die kinders gereeld gewaarsku dat hulle nie in die tonnels moet speel nie, wie weet watter gevaartes kan van die waterval se kant af in die tonnels inkom?
Later het sy aangedring op ‘n deur in die kelder om die kinders te keer om in die tonnels te speel as sy nie naby is nie. Vir hulle sou sy ‘n leeu kaalhand vermoor. Haar kinders beskerm soos net ‘n leeuwyfie kan. Die twee rondlopers het die deur egter gereeld oopgelos.
In afgryse het sy na die lyk van Charlotte gestaar, haar neks was gebreek, die hangertjie met die sleutel was om haar nek.
Agter hom het sy ‘n kermende vrouefiguur uitgemaak. Die kok? Mevrou Marks? Wat maak sy in die tonnel?
Sy het nie die waansin in meneer Hardy se oe gesien toe hy opkyk nie. Eers die gevaar besef toe hy die yster in die lug swaai. Op pad na haar toe …
Welgedaan Christa. Uiteindelik weet ons hoe Charlotte dood is!!! Ek hou van die verklaring. Al wat my nou laat kopkrap is Sophia se “onskuld.” Uit die brief wat sy heel aan die begin vir Leonard geskryf het was dit duidelik dat die twee ‘n intieme verhouding gehad het. Sy staan self agter die deur en wys vinger na Joseph. Dis seker maar menslike natuur… Adam wys na Eva, Eva wys na die slang.
Laat jy my nou lag Christa. Waar op aarde kom Sophia vandaan!!!! Kyk ‘n mens moes baie mooi kophou in hierdie storie… dat dit nie snaaks is dat jy ‘n karakter verloor het nie. Sy was êrens vroeg in die storie ingeskryf…. ek kan ook nie onthou wie haar karakter ingebring het nie.
Ek bedoel eintlik waar is sy dood? Haar geraamte was iewers gevind, Kameel, maar ek kry dit sowaar nêrens nie. Of was dit nie?
Christa, jy het wonderlike werk verrig! Ek was op ń stadium skoon moedeloos omdat dit gevoel het asof ons storie net te veel onbeantwoorde vrae het. Ekself sou hierdie hoofstuk nooit so goed soos jy kon skryf nie.