Kreatiewe Joernaal: July 2012
Labels: dood, lewe, mense, vriende
Ons was jare en jare en jare lank vriende. Wim en Laura. Soos sout en peper. Deel van ons daaglikse bestaan.
Wim en Laura. Toe hy sestig geword het, het hy ons almal na sy verjaarsdag genooi by die dam…. Laura het so baie moeite gedoen, die mure was met foto's van hulle ervaringe en avonture versier. Vriende en familie was daar van oraloor. Stories en grappies is vertel. Ons het laat eers huistoe gegaan. Heerlik gekuier. Skatryk gevoel.
Wim en Laura. Ek en sy was een maal saam op Aardklop. Ons twee het in 'n koshuiskamer by Potch Universiteit gebly en elke dag ten volle benut tussen stalletjies en tente, tussen konserte en sang. Ons het dit so geniet! Hande geklap en op en af gespring saam met die jonges toe Ray Dylan en David Fourie en wie nog almal sing. Ag dit was heerlik. Hartsgoed gedeel.
Wim en Laura, Mara en Gerhard. Ons. Kuier saam op 'n Sondag na kerk, braai 'n vleisie en lag en lag en lag. Praat strooi en praat diep. Deel mekaar se kommers, deel mekaar se blywees.
Toe ek en Chris nog nie ge-eg was nie, gaan kuier ons by hulle waar hulle karavaantjie langs die Wilgerivier staan, ons swem in die rivier, ons brand bloedrooi in Afrika se warm son, ons eet slaai en broodjies en braaivleis. Ons teug aan 'n saamweeswyn. Die wêreld is wonderlik.
Voor Chris my lewe binnegewals het en ek sielsalleen moes regkom met vier kinders, laai Wim my op en piekel my saam na 'n Voortrekkerkamp waar Laura al wag. Langs die pad gesels ons aanmekaar. Hy vertel my van sy kinders, van Laura en hoe lief sy vir die natuur is. Wim is my vriend, Laura my vriendin. My kinders is sonder 'n Pa. By die kamp tel Wim vir Liesl wat toe in St. Een was, op sy skoot en Pa haar.
Wim en Laura. Ons kinders en hulle kinders. Ons vra mekaar uit. Ons deel ons lewens. Ons kuier dikwels. Ons is altyd bly om mekaar te sien. As hulle dorp toe kom, eet hulle sommer hier. As ons Bosveld toe gaan, maak ons 'n plan om 'n draai by hulle te maak, veral in die winter.
Toe kry ek 'n sms. Wim het ontsteking in sy voet. Hospitaal toe in Warmbad. Hospitaal toe in Pretoria. Been en voet afgesit. En nou is dit sestien, nee sewentien dae later en Wim is nie meer met ons nie. Hy is by die Here. Wim en Laura. Tot gister.
Wim is dood. Ek bel Laura vanoggend. Ons huil in mekaar se ore. Ons trooswoorde word roeispane in elkeen se bootjie. Die lewe wag vir niemand nie. Ons harte en ons deur is oop vir Laura. Vir altyd. Ons weet wéér ons word almal ouer. Dis ons wat wik en God wat beskik.
Ons herinneringe bly vir altyd. Donderdag verjaar my Chris. Donderdag word Wim begrawe. My hart is seer. Laura bly alleen agter. Laura, ons, Gerhard en Mara en die Here.
Posted by Elizabeth Kendall at 16:07 2 comments
Labels: duiwe, tuis, versie, vrede
skemeraand se tuiskom na 'n dag se vlug
Posted by Elizabeth Kendall at 16:51 2 comments
Labels: bessies, hout, kleur, klippe, mooi, natuur, tuin, vetplant
Daar is mooi oral om ons heen...
Ons moet dit net raaksien, tyd maak....
Ek kan nooit genoeg van klippe kry nie: rondes, plattes, growweriges, skurwe ou boepensklippe...
eendag moet hulle maar 'n KLIP op my graf sit en nie 'n koue marmersteen nie.
Klippe is so vriendelik.
Hoor jy die wind?
'n Flenter vreugde!
Posted by Elizabeth Kendall at 15:55 4 comments
Labels: broer, Cullinan., herinnering, skoonsus
Die seer gaan nooit weg nie
op dae soos vandag onthou jy alles....
alles wat jy ooit in jou lewe geweet het van hom, van hulle...
jy onthou veral jul kleintyd
eens toe jy en hy saam kinders was op Onverwacht
en aan Ma se etenstafel sit -
"Kyk Sus, kyk!
daar's 'n spinnekop, daar!"
en met die terugkyk
het ek net my leë poedingbak met my ses-jaar-oue-oë gewaar
Jy onthou sy unieke en eiesoortige gewoontes:
die manier hoe hy sy arm geskud het om sy horlosie
mooi netjies en reg te laat lê....
die grappies en snaakse dinge wat hy soms
so lekker sou kon sê
Sy blydskap as hy onverwags 'n meevallertjie
iewers vandaan sou kry,
sommer net hy
en toe my wêreld skielik ook eendag
en ek alleen moes verder gaan,
toe was hy daar:
sy stil vashou en verstaan
waar die winter
aan elke perskeboom geraak het...
(Dat hulle twee so tragies moes sterf -
dìt kan ek steeds nog nie verstaan)
In liefdevolle herinnering aan my broer Douw en skoonsus Rika wat op 11 Julie 2003 in hul slaapkamer in Cullinan geskiet is.
Posted by Elizabeth Kendall at 17:40 2 comments
Labels: bostik, kleur, kuns., skilderye, verkope
Een van die baie lekker dinge om in kuns te doen, is om te eksperimenteer....om iets te doen wat jy nog nooit voorheen gedoen het nie en dan met groot opgewondenheid die eindresultaat te geniet! In die kunsklas het ek jare gelede 'n interessante tegniek geleer. 'n Mens werk op hardbord. Jy beplan en bedink jou ontwerp /prentjie. Dan gebruik jy Bostik Clear gom en maak lyne daarmee.
Terwyl die gom nog nat is, steek jy dit aan die brand...ja regtig! Nou lyk dit so:
Laat toe dat die vlammetjies self blus. Trek meer lyne om jou prentjie te voltooi.
Steek weer aan die brand. Wees maar versigtig, veral as daar kinders by is. Hulle geniet dit baie, maar toesig is belangrik. Ek moet een van die dae dié tegniek vir 'n groep van 30 vroue demonstreer en leer. Dis deel van ons VLU se kompetisie-artikels: om iets te maak van Bostik Clear gom. Ek sien baie uit en ek glo almal sal dit geniet. Dis mos lekker om iets kreatiefs en maklik te maak!
Hier is die geverfde resultaat! Die gomstrepe het lieflike, growwe teksture en die kuiken lyk sommer baie gelukkig! Dié tekening is eenvoudig en maklik en sal verseker mooi lyk in 'n kinderkamer as dit geraam sou word.
Ek het voorheen al heelwat skilderye op dié manier voltooi. Hier is 'n paar voorbeelde:
Dié skilderye (daar is nog twee soortgelykes) is geraam en verkoop aan Omar Ehsan. Hy het dit vir sy dogtertjie present gegee op haar tiende verjaarsdag. Dis altyd so sielslekker om te weet 'n mens se werk bring vreugde aan ander mense!
'n Abstrakte blommetjie en sy maat....
Bg. hang in my dogter, Maureen Grobler, se huis...ek het 'n collage daarvan gemaak en kaartjies, afdrukke ens is te koop op RedBubble.