Binne die sosiopolitieke sfeer is die roman gemoeid met taalkwessies en strydpunte rakende die posisie en belang van die letterkunde. Die metatekstuele fokus van die roman is op die onsekere posisie van die romanskrywer (en die akademikus) in die hedendaagse veranderende Suid-Afrika. Die gefiksionaliseerde sosiopolitieke omgewing en die refleksiewe besinnings oor die veranderende Suid-Afrikaanse sosiopolitieke landskap sluit aan by debatte binne die diskoers oor die Suid-Afrikaanse sosiopolitieke terrein. Binne ’n linguistiese, metatekstuele en ideologiese konteks word spesifieke onlangse Suid-Afrikaanse verskynsels ontleed.
Wanneer ’n persoon voel dat sy “eie” bedreig word, word die verlede dikwels opgeroep as ’n verwysingspunt. Davis (1979:31) merk op dat nostalgie die mens se verlede met sy hede en toekoms verbind en dat dit daarom ten nouste betrokke is by identiteit. Vanuit die perspektief van Visagie (1996) en sy idee van ’n hipernorm word dit egter duidelik dat nostalgie ’n kragtige ideologiese impak kan hê. Davis (1979:37–8) meen dat die nostalgiese verlede dikwels in opposisie met die hede opgestel word. Die hede word as bedreigend ervaar, terwyl die mens via gevoelens van nostalgie die verlede idealiseer. Via die koestering van nostalgie word gepoog om aan die bedreigende hede te ontsnap deur simboliese beelde uit die verlede op te roep en ŉ “moderne tipe fragmentasie te bowe te kom” (Fishman 1972:9, ons vertaling). Wanneer die eie waardes en norme van ’n bepaalde groep of volk bedreig word, is daar ’n bewuste terugkeer na dit wat bekend en kosbaar is. In tye van verandering bied nostalgie as kulturele “herinnering” dus ’n plek van stabiliteit en normaliteit (Boym 2001:54).
Die konstante tekstuele omgang met ’n geïdealiseerde verlede, soos in die bewussyn van die protagonis Graaff, het gesedimenteer tot ’n refleksiewe utopologie (Strydom 2010:7), met ’n bedoelde dubbelduidige betekenis van die woord refleksief:
Die postkoloniale tydperk in Suid-Afrika het in die 20ste eeu op ’n gefaseerde manier aangebreek: in verskillende fases is verskillende bevolkingsgroepe van (koloniale) oorheersing bevry. Suid-Afrika word in 1910 met uniewording ’n onafhanklike staat, weliswaar binne die Britse Gemenebes. Suid-Afrika se republiekwording volg in 1961. In 1994 word alle Suid-Afrikaners bevry van onderdrukking met die einde van apartheid. Suid-Afrika ondergaan dus twee keer dekolonisering, met ’n direkte invloed op Afrikaans: Afrikaans wat ly onder kolonialisme (Engelse imperialisme) en Afrikaans as die taal van die verdrukker. Postkolonialisme het in beide gevalle ’n bepalende invloed op die kulturele identiteit van die wit Suid-Afrikaner en die Afrikaanse taal: