Wanneer sy onder meer oor Norman O Brown skryf, wys sy op die luiheid van moderne intellektuele wat dikwels afwysend staan teenoor idees sonder om dit volledig te ondersoek. Die versamelbundel sluit af met notes on Camp wat na soveel jare (1964) uitdagend en relevant bly. Om oor kamp te skryf, is om dit verraai, meen Sontag. Tog gee sy duidelike aanwysings oor h�� die leser hierdie kultuurfenomeen moet benader. Sy is daartoe aangetrokke; en sy vind dit ook afstootlik  hierom durf sy daaroor skryf. Indien jy hierdie stylverskynsel ook te ernstig opneem, kan jy dalk self n kamp-essay pleeg!
Vir Sontag is die dood van die skrywer, soos vir Foucault en Barthes, n belangrike stellinginname. Skrywers soos Genet en Rimbaud het in n stadium hulle tekste verlaat, die belang daarvan ontken en paradoksaal hiermee juis die belangrikheid daarvan beklemtoon: dat n teks moet bestaan sonder n skrywer se aanwesigheid of invloed �
Die openingsessay in Under the Sign of Saturn is n analise van die skrywer se stem en wat dit alles vir die leser behels. Sontag wys ook in On Paul Goodman hoe afkerig kritiek staan van die skrywer wat te veel genres beoefen. Sy bely ook hoe sy hom bewonder het deur die jare en die impak wat sy lewe en tekste op haar lewe gehad het. En hoe die mens verskil het van die tekste wat hy gelewer het.
Maar in hierdie brief neem sy ook standpunt in teen wat sy die televisuele werklikheid noem, waar die leser met die teks in interaksie tree. As dit gebeur, benodig boeke beskerming.
Oor die funksie van die intellektueel skryf sy helder en duidelik. Daar is n plek vir hierdie spesie van verskillende allures en aanslae. (Ironies genoeg was sy die enigste Amerikaner wat die Sollers-vraelys ontvang het oor die posisie van die moderne intellektueel.) Haar essay oor Brodsky is plek-plek emosioneel, terwyl sy by herhaling terugkeer na Sarajevo en die funksie van die intellektueel om teen oorlog en ongeregtigheid standpunt in te neem.
Daar is talle uitsprake wat as mottos aangehaal kan word, so helder en wys is dit. Daar verskyn voldoen verwysings vir die leser wat n essay in sy tydkonteks wil plaas.
Bertolucci maak hiermee n vinnige verwysing nie alleen na die belangrikheid van Sontag se tekste tydens hierdie opstande nie, maar dit word ook n kortpadverwysing na Sontag se uitsprake oor die Vi�tnam-oorlog en die rol wat n intellektueel moet vertolk in n gemeenskap. Jy behoort tot die gemeenskap; maar jy staan ook b�ite die mense en strukture wat jy kritiseer. Matthew se uitsprake oor die oorlog is een van n Amerikaner wat bang is vir die gevolge van kritiek, terwyl sy Franse vriend glo opstand is die enigste opsie. Sontag skryf op haar beurt weer insigryk oor Bertolucci in Trip to Hanoi.
Ja, antwoord sy. En dan plaas sy n jeugfantasie teenoor haar werklike ervaring van Sjina en welke impak dit op haar lewe en denke gehad het. Hierdie teks kan gelees word as n bloudruk vir alle reiservaringe: wat n mens dink jy weet van n land, wat jy uiteindelik ervaar, en wat jy nooit werklik sal kan begryp of dekodeer nie.