Dit is belangrik om 'n ouderdomsgepaste dialoog met kinders oor die dood te voer. Miga. H / Unsplash, CC BY
Ons samelewing is sterf-fobies, 'n baie skadelike eienskap as dit kom by die bereiking van die dood van iemand na aan hulle. Volwassenes voel dikwels ongemaklik om die dood met kinders te bespreek. Hulle kan trane of ander emosies bewustelik of onbewustelik belemmer, as hulle aanvaar dat hulle diegene te jonk beskerm om die gewigtige konsep te verstaan.
Maar ouderdomsgepaste besprekings oor die dood laat kinders toe om gedagtes en gevoelens te deel wat hulle noodwendig het as iemand wat hulle ken sterf. Om hulle te help om dit te normaliseer, kan die beste gedoen word deur kinders se persepsies van die dood in verskillende ontwikkelingsfases te verstaan.
Die dood verstaan
Namate kinders ontwikkel, verander hul begrip van die dood en brei dit uit. In 1948, sielkundige Maria Nagy aangebied 'n baanbrekerstudie wat 'n verband gevind het tussen ouderdom en die begrip van die dood van die kind. Die studie het drie verskillende stadiums getoon.
Kinders tussen drie en vyf jaar oud, het sy aangevoer, is geneig om die dood as 'n finale proses te ontken, maar het dit geassosieer met 'n reis waarvandaan iemand sou terugkeer.
In die tweede fase, tussen die ouderdom van vyf en nege, het kinders verstaan ​​dat die dood finaal is, maar het die kennis op 'n afstand gehou. Hulle het ook gedink as hulle slim daaroor is, kan hulle die dood verlei en vermy.
Die derde en laaste fase was toe kinders nege en tien was. Op hierdie stadium het hulle verstaan ​​dat die dood onvermydelik is en almal, ook hulself, beïnvloed het.
Kinders se begrip van die dood brei uit namate hulle groei en ontwikkel. Michal Parzuchowski / Unsplash, CC BY
Nagy se studie hou baie verband met die werk van kliniese sielkundige Jean Piaget, wat deur baie kindersielkundiges en opvoeders gebruik word.
Piaget verduidelik kinders se begrip deur die volgende ontwikkelingstadia:
Sensorimotor (0-2 jaar): die dood is “buite sig, buite verstand”.
Preoperasioneel (2-7 jaar): Magiese denke en egosentrisiteit is voorspelbare eienskappe van hartseer wat hierdie fase oorheers, wat beteken dat kinders verantwoordelik voel vir wat met hulle gebeur en die wêreld rondom hulle. As die vyfjarige Olivia op haar suster Sophie skree, “Ek haat jou! Ek wens jy was dood! ” en die volgende dag word Sophie in 'n motorongeluk dood, magiese denke Olivia laat voel dat sy hierdie dood veroorsaak het. Sy kan dan 'n uitlaatklep hê vir haar oorweldigende skuldgevoelens.
Betonbewerkings (7-12 jaar): Dit is 'n tussenfase wanneer kinders se denke verouder en logieser word. Hierdie stadium word gekenmerk deur nuuskierigheid, wat kan verklaar waarom kinders op hierdie ouderdom hou van boeke lees en films kyk oor zombies en geraamtes.
Formele operasies (13 jaar en ouer): 'n Adolessent beskou die dood as ver, aan die einde van 'n lang lewe. Maar as iemand wat hulle ken sterf, sal hulle ondersteuning van eweknieë soek.
Help kinders om die dood te verwerk
navorsing ondersoek hoe beroofde kinders 'n Verbinding met hul ouers gehandhaaf het in die jaar na hul dood het bevind dat, uit 125 jongmense in die studie, 92 (74%) van mening was dat hul ouers op 'n plek genaamd hemel was.
Take soos om 'n hemelfoto te teken, kan kinders help om te vertroos. van shutterstock.com
Die bevindings beklemtoon die belangrikheid daarvan om kinders te help om hul verhouding met die oorledene in 'n nuwe perspektief te plaas, eerder as om hulle aan te moedig om daarvan te skei. Ondersteuning van 'n kind se heropbou van 'n oorlede ouer sluit strategieë in vir verbinding soos om die oorledene op te spoor, die oorledene te ervaar, na die oorledene uit te reik en voorwerpe te koppel.
'N Voorbeeld van die behoud van hierdie verband was 'n verhaal wat die 11-jarige Michelle geskryf het en 'n foto wat sy oor die hemel geteken het nadat haar ma in 'n motorongeluk dood is. Dit het haar gemaak vertroos voel en veilig omdat sy 'n positiewe beeld kon kry van waar haar ma was. Michelle se visie is soos volg geïllustreer:
Daar is baie kastele waar net die grootes woon, soos my mamma ... My mamma was dol op dans. Ek dink sy dans in die hemel.
Volwassenes kan 'n generiese model volg om kinders wat verdwaal, te ondersteun. Eerstens moet hulle vertel kinders die waarheid oor die dood, met inagneming van hul ontwikkelingsfase en begrip.
Kinders moet as erkende roubeklaers beskou word en toegelaat word om begrafnisse en gedenktekens by te woon. van shutterstock.com
Dit kan beteken gebruik frases soos:
Gewoonlik sterf mense as hulle baie oud of baie siek is, of as hul liggame so beseer is dat die dokters en hospitale nie kan help nie, en die persoon se liggaam ophou werk.
As dit by baie jong kinders kom, is dit handig om konkrete taal en beelde te gebruik, terwyl clichies vermy word wat die rouproses kan belemmer. As ons vir klein Johnny sê dat oupa op 'n lang reis was, kan hy hom voorstel dat oupa terugkom of hy vra waarom hy nie groet nie.
Tweedens, moet ons kinders as treurendes erken, deur begrafnisse en gedenkwaardighede by te woon. Navorsing toon bywoning van begrafnisse help kinders erken die dood en vereer hul oorlede ouer.
Rituele kan kinders help om deur hartseer te werk. Gianandrea Villa / Unsplash, CC BY
Dit is nuttig om bewus te raak van algemene tekens van hartseer kinders, soos: normaal wil lyk, om hul storie te vertel en te vertel, praat van die geliefde in die hede en bekommerd wees oor hul gesondheid of die gesondheid van ander.
Volwassenes kan kinders aanmoedig om rituele te gebruik om deur hartseer te werk. Hulle kan 'n gebed sê, 'n ballon afstuur, 'n lied sing, 'n blom plant, 'n gedig skryf of 'n hondebeen begrawe. Bedroefde kinders kan hulself uitdruk deur middel van geheueboeke, geheueboksies, foto's en selfs geheue-e-posse.
Meisies en seuns kan 'n beperkte mondelingsvermoë hê om gevoelens te deel en 'n beperkte emosionele vermoë om die pyn van verlies te verdra, maar hulle kan hul gevoelens kommunikeer, wense en vrees deur spel. Speelterapie kan insluit die gebruik van verbeelding en interaksie met speelding rekwisiete. 'N Speelgoedtelefoon kan die dialoog van die kind met 'n geliefde stimuleer.
Sorg en verlies deur kinderjare dek die verskeidenheid van lewensprobleme, maar ons kan dit bemagtig deur ouderdomsgepaste taal- en hartsintervensies aan te bied wat veilige verkenning en kommunikasie van gevoelens open.
Linda Goldman, professor in thanatologie, King's University College
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Hoe volwassenes kinders kan help met die dood en hoe hulle dit verwerk