Gedig: As die wêreld einde se kant toe staanPieter Odendaal en winterreën Bloemfontein beset luister ek, terwyl die gedoofde dag teen my ooglede terugspeel na die crescendo’s van druppel op sink soos die opmars van opstandiges hoeveel liters het die lug al laat val in hierdie land, hoekom is die grond steeds so rooi? die getimmer van swak suur wat karre en kragdrade afgemete wegroes die bliksemslae wat die wolke soos vergelding terug aarde toe skiet die druppels liefdesverklarings op my buurman se voete as hy opnuut vergifnis op sy stoep onthou hoeveel liters het die lug al laat val in hierdie land, hoekom is die grond steeds so rooi? ek hoor ook die waterasems wat val deur die fotons van straatligte die moeë dans op middelklasdakke die trippe-trappe-trone in geute die draaikolke in dreine – die wegvoer van klank hoeveel liters het die lug al laat val in hierdie land, hoekom is die grond steeds so rooi? en iewers, anderkant die reën, staan ’n ander ek bakoor onder klakkelose sterre en wag saam met die grond vir die wind om te draai Asof geen berge ooit hier gewoon het nie (Tafelberg, 2018) Lees meer oor die digter Pieter Odendaal hier.