Republikeinse kragmakelaar van die Gay Nineties - Geskiedenis Podcasts - 2022
Marcus Alonzo Hanna is gebore in New Lissabon (vandag Lissabon), Ohio, 'n klein gemeenskap naby die grens van Pennsylvania. Mark Hanna se sukses in die sakewêreld het hom in verskillende rigtings gelei - steenkool, yster, spoorweë, stoomskepe en bankwese. Hy was byna uniek onder die figure van sy tyd, omdat sy fassinasie met politieke mag sy belangstelling in die versameling van steeds groter bedrae verdwerg het.In 1888 het hy die onsuksesvolle poging van senator John Sherman van Ohio reggekry om die Republikeinse presidensiële benoeming te kry. Sy pogings in 1891 en 1893 om die goewerneurskap van Ohio vir William McKinley te verseker, was egter oorwinnend. Hanna se bekendste politieke bydrae het in 1896 gekom toe hy die nominasie en verkiesing van McKinley ontwerp het. Die dreigement van William Jennings Bryan se waargenome radikalisme het Hanna in staat gestel om groot bedrae kontant in te samel van bang sakemanne. In 1897 word Mark Hanna aangestel om 'n onverwagte setel in die Senaat te vul en die jaar daarna word hy uit eie reg verkies. Na die moord op McKinley, het Hanna Theodore Roosevelt tydens die steenkoolstaking aangeraai, maar later invloed verloor in die toenemend progressiewe administrasie. Mark Hanna word onthou as een van die invloedrykste politieke figure van die laat 19de en vroeë 20ste eeu. Sy konserwatisme is oorbeklemtoon; hy was ewe krities oor die uitbuiting van gulsige sakemanne en radikale vakbonde.
'N Rustige verskuiwing in die GOP -houding oor gay huwelike: Jon Cowan en Evan Wolfson
Terwyl die teepartytjie se buitestaander -uitdaging aan die Republikeinse Party -ortodoksie die hoofopskrifte haal, vind 'n ander, stiller rewolusie binne die GOP plaas. Hierdie rebellie het 'n werklik verrassende saak in sy hart, wat langtermyngevolge vir die partytjie kan inhou: gay en lesbiese paartjies en vryheid om te trou.
Die jongste bewyse van hierdie stille revolusie het gekom met die vrystelling van die Republikeine ' middeltermyn-veldtog & quotPledge to America. & Quot dit ondersteun), is eksplisiete teenkanting teenoor huwelike vir paartjies van dieselfde geslag in die afwesigheid daarvan opvallend. Die dokument gebruik nooit die woord & quotgay & quot (of & quothomoseksueel & quot) - 'n sterk kontras met vorige partyplatforms, wat die opposisie teen gay -gelykheid 'n middelpunt van hul sosiale agenda gemaak het.
Is dit 'n geïsoleerde ontwikkeling? Die 1994 & quotContract With America & quot was immers ook uitsluitlik toegespits op fiskale kwessies en hervorming van die regering. Maar in 2010 is daar oortuigende bewyse dat die verskuiwing diep en moontlik blywend is.
Die GOP vertoon grotendeels nie sy gewone demagogie teen die gay-verkiesingsjaar nie, en nie net in die "nie." So onlangs as 1995 het 'n Republikeinse beheerde kongres verhore gehou oor die ondersoek van 'quothomoseksuele werwing' en die 'bevordering' van homoseksualiteit . Tydens die George W. Bush-administrasie het die party sy vurige opposisie teenoor die huwelik vir gay en lesbiese paartjies gebruik as 'n strategie om uit die stemming te kom, en het meer as 'n dosyn anti-gay stembus-inisiatiewe aangemoedig wat daarop gemik was om die stempersentasie in 2004 te bewerkstellig verkiesing en ingenieurswese herhaaldelike pogings om 'n wysiging van die Grondwet deur te voer. Hierdie jaar is die eerste verkiesingsjaar in die onlangse geskiedenis waarin retoriek teen homoseksualiteit beduidend gedemp is: geen staat staan ​​voor 'n anti-gay-inisiatief nie, en die huwelik was nie 'n fokuspunt van die nasionale konserwatiewe agenda nie.
Daarbenewens versterk die Republikeinse instelling - en kom uit. In die afgelope paar maande het leidende Republikeinse swaargewigte hul steun vir die vryheid om te trou begin aankondig. Ted Olson, prokureur-generaal van Bush en 'n jarelange Republikeinse kragmakelaar, het die leiding geneem, artikels geskryf ("The Conservative Case for Gay Marriage", en in Newsweek) en, saam met mede-advokaat David Boies, die eerste federale, aangevoer, aangevoer en gewen hofsaak om gay en lesbiese paartjies te handhaaf ' grondwetlike reg om te trou. Cindy McCain en die voormalige presidentsvrou, Laura Bush, het hulself uitgespreek ter ondersteuning van die huwelik.
In Augustus het Ken Mehlman, voormalige voorsitter van die Republikeinse Nasionale Komitee en veldtogbestuurder vir Bush tydens die verkiesing in 2004 onthul dat hy gay is en die vryheid om te trou ondersteun. Mehlman het 'n geldinsameling aangebied ter ondersteuning van die regsgeding van Olson, met 'n gastelys wat vyf jaar gelede ongehoord sou gewees het. Dit het talle bekende Republikeine ingesluit, soos die voormalige goewerneur van New Jersey, Christine Todd Whitman, die voormalige McCain-strateeg Steve Schmidt, die voormalige Bush White House-kommunikasie-direkteur, Nicolle Wallace en die voormalige RNC-advokaat Benjamin Ginsberg. Bush se dogter Barbara het verskyn.
Miskien nog meer veelseggend, verskyn die trots regse GOP-senator John Cornyn van Texas vir die eerste keer by 'n onthaal vir die Log Cabin Republikeine, 'n toonaangewende gay GOP-organisasie. Cornyn het in die verlede uitnodigings en selfs bydraes van die Log Cabin -groep geweier. In September het hy aansienlike kritiek van die anti-gay-familie-navorsingsraad afgeweer. Omdat Cornyn voorsitter is van die Nasionale Republikeinse Senatoriale Komitee en dus die taak het om Republikeine in die herfs tot die Senaat verkies te kry, word elke beweging wat hy maak, dopgehou vir implikasies van die stembus.
Wat dryf hierdie insiders se opstand? Miskien is 'n gevoel dat 'n vrymoedige oortuiging om die vryheid van huwelik ten volle uit te brei met alle Amerikaners, in werklikheid nie bots met 'n konserwatiewe verbintenis om die sosiale weefsel bymekaar te hou nie, aangesien die huwelik persoonlike verantwoordelikheid en sosiale stabiliteit meebring. Of miskien sien hierdie GOP -leiers die afgelope maand 'n ooreenstemming tussen hul retoriek oor individuele vryheid en die publieke opinie, het twee nasionale peilings deur CNN en The Associated Press getoon dat 'n meerderheid Amerikaners landwyd nou huwelik vir gay en lesbies ondersteun paartjies.
Die implikasies van so 'n historiese verskuiwing in die standpunt van die GOP -instelling op die huwelik moet nie onderskat word nie. Vir Republikeine beteken dit dat hulle minder vasgemaak kan word aan hul sosiaal-konserwatiewe basis en moontlik weer in aanraking kom met die versigtige, maar vooruitskouende Amerikaanse politieke sentrum wat noodsaaklik is vir die GOP se hoop om 'n regerende meerderheid saam te voeg. Vir die land is dit 'n bewys dat ons steeds nader kom aan 'n nasionale konsensus dat gay en lesbiese paartjies die vryheid moet hê om onder die wet te trou.
Jon Cowan is president en medestigter van Third Way, 'n gematigde dinkskrum, en Evan Wolfson is stigter en uitvoerende direkteur van Freedom to Marry. Hulle het dit vir die Los Angeles Times (McClatchy-Tribune) geskryf.
Hoe die eens gematigde Bush deur die godsdienstige regs gekaap is
Ons voorbladverhaal van Oktober 1992 ondersoek hoe George H.W. Bush - wanhopig om herverkies te word - het 'n onheilige alliansie gevorm wat ons nog steeds agtervolg.
TYDENS SY hernoemingsaanvaardingstoespraak tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie ontvang president Bush 'n groot gejuig van afgevaardigdes wanneer hy die Demokratiese Party se platform ontplof omdat hy 'drie eenvoudige letters-GOD' weggelaat het.
Inisiatiewe wat wetgewers sal verbied om diskriminasie teen homoseksuele mense te verbied, word op staatsstemme in Colorado en Oregon geplaas.
Die California Board of Education verwerp 'n skoolhandboek omdat dit respek vir gay en lesbiese ouers vereis.
Hierdie verwikkelinge, wat almal gedurende die afgelope jaar plaasgevind het, en tientalle ander soos hulle regoor die land, kan almal herlei word na die groeiende politieke mag van die godsdienstige regs. Eens beskou as 'n groep onskadelike knal, het die godsdienstige reg dit reggekry om sosiale kwessies - veral gay -regte en aborsie - tot 'n sleutelposisie op die nasionale politieke agenda te dryf deur 'n hewige debat oor 'gesinswaardes' aan te wakker.
'Hierdie mense is swaar,' sê Ann Stone, voorsitter van die aborsieregtegroep Republikeine vir Keuse. 'Hulle is baie goed georganiseerd, en al wat hulle doen, is om te veg. Ons moet die mense laat verstaan ​​dat tensy hulle 'n kerkstaat wil hê, hulle daar moet uitkom en terugveg. Vergeet van gay -regte en aborsieregte in die soort samelewing wat hierdie mense in gedagte het. "
Voeg Jerry Sloan, voorsitter van Project Tocsin, 'n Sacramento, Kalifornië, groep wat die regtervleuel monitor, toe: 'Gays en lesbiërs het die feit besef dat die godsdienstige regs gay en lesbiese politieke vooruitgang in sommige dele van die land en dreig eintlik om die horlosie in ander te draai. " As gevolg hiervan bevind homoseksuele groepe regoor die land wat verkies om vir positiewe verandering te werk, hulself eerder in die verdediging en bestry die borselbrande wat fundamentaliste begin.
Die godsdienstige reg het sy mag geleidelik bereik deur middel van 'n veelvlakkige strategie wat op alle vlakke van die politiek gerig is - nasionaal, staatslik en lokaal. Die basiese komponente van die strategie sluit in die bekendstelling van onbekende kandidate vir plaaslike kantore, die voorbereiding van stembus-inisiatiewe teen kiesers, die organisering van kieserregistrasieveldtogte en die regsuitdaging van wetgewing oor gay-regte.
'N Sleutel tot die sukses van die godsdienstige regs was die gebruik van aggressiewe lobby om die Republikeinse Party te dwing om 'n konserwatiewe sosiale agenda aan te neem ten koste van gematigde Republikeine.
"Die regter het 'n oneweredige mag, nie net omdat dit die getalle het nie, maar omdat dit baie eensydig is in sy benadering tot politiek," sê David Keene, voorsitter van die American Conservative Union, 'n politieke groep.
U hoef slegs na die Republikeinse Nasionale Konvensie in Houston verlede Augustus te kyk vir bewyse van Keene se bewering. By die byeenkoms is goewerneur van Massachusetts, William Weld, 'n Republikein wat een van die volste pro-gay goewerneurs is, deur die Republikeinse Nasionale Komitee gevra om homoseksuele regte nie toe te spreek in sy toespraak aan die afgevaardigdes nie.
Maar daar was geen soortgelyke verbod op retoriek teen homoseksuele mense nie: gays en lesbiërs was herhaaldelik teikens van aanval op die podium. In 'n toespraak wat op televisie uitgesaai is, het die mislukte presidentskandidaat Patrick Buchanan besluit dat die inwerkingtreding van antibiasbeskerming vir gays en lesbiërs "nie die soort verandering is wat ons kan verdra in 'n land wat ons nog steeds God se land noem nie." En vise-president Dan Quayle het aan die byeenkoms gesê dat dit verkeerd is om 'alternatiewe lewensstyle [as] moreel ekwivalent' te behandel as tradisionele.
Quayle tree op as die nie -amptelike skakeling van die Bush -administrasie met konserwatiewes. Maar op hierdie punt was hy bloot 'n papegaai van 'n standpunt wat twee maande tevore deur president Bush, wat gesê het, omhels is Die New York Times dat hy homoseksualiteit nie as normaal beskou nie. Vroeër was Bush al lank as 'n gematigde oor sosiale kwessies beskou.
Bush en Quayle was egter nie heeltemal konsekwent om die antigay -lyn van die godsdienstige regs te versterk nie. In 'n onderhoud wat in Julie op ABC -televisie uitgesaai is, het Bush gesê dat sy administrasie 'geen lakmoes -toets' het nie, wat gays en lesbiërs outomaties uit personeelposisies uitsluit, en in 'n onderhoud in Augustus het hy gesê dat as hy verneem dat een van sy kleinkinders gay was, hy sou hom omhels, maar ontmoedig hom om 'n aktivis vir gay -regte te word.
Gedurende September lyk dit asof Quayle die antigay -retoriek wat weke tevore by die byeenkoms uitgespreek is, weerhou. Byvoorbeeld, tydens 'n veldtogstop in Los Angeles, het hy toegegee dat sy party 'n "konserwatiewe stem en 'n konserwatiewe filosofie" het, maar het gesê dat hy nie die uitsluiting van gays en lesbiërs ondersteun nie.
Die backpedaling pas nie goed by die godsdienstige reg nie. Nadat Bush se onderhoud in Julie met ABC uitgesaai is, het Richard Land, uitvoerende direkteur van die Southern Baptist Convention Christian Life Commission, 'n woedende brief aan die president afgedank waarin hy 'verontwaardiging en 'n gevoel van verraad' uitspreek oor sy antwoord sonder 'n lakmus-toets.
Die houding van die godsdienstige regs-neem-nie-gevangenes teenoor homoseksualiteit het die president en vise-president in 'n hoek geskilder, sê Washington Post politieke verslaggewer E.J. Dionne, skrywer van Waarom Amerikaners politiek haat. Opnames dui deurgaans aan dat die meeste kiesers teen diskriminasie teen homoseksuele teenstanders is, maar die godsdienstige reg - een van die magtigste kiesafdelings van die Republikeinse Party - vereis streng nakoming van sy standpunt teen homoseksuele optrede, sê hy.
"Die godsdienstige regs het baie van die Republikeinse leiers tydens die byeenkoms beheer en Bush het probeer om die regs te versag," sê Dionne. 'Maar ek dink die Republikeine het verder gegaan as wat hulle ooit bedoel het. Hulle het die weke na die byeenkoms probeer om na ongelooflike gematigdes oor gay -regte te lyk. In Los Angeles het Quayle selfs die polities korrekte terminologie gebruik - gay en lesbies eerder as homoseksueel. "
As 'n veldtog-tema het die kwessie oor gesinswaardes min invloed gehad volgens 'n op 16 September New York Times/CBS News peiling. Slegs ongeveer 1% van die respondente op die opname het gesê dat die kwessie hul grootste kommer was, terwyl byna 50% gesê het dat die ekonomie die belangrikste veldtogkwessie is. Trouens, die gebruik van die tema van die Republikeine loop die gevaar om hoofstroomkiesers te vervreem, sê die politieke ontleder Kevin Phillips, skrywer van Die politiek van ryk en arm. Die tema bied nie net 'n oplossing vir dringende probleme soos 'n gebrek aan bekostigbare gesondheidsorg en toenemende werkloosheid nie, maar dit laat Bush blykbaar die verantwoordelikheid vir die swak ekonomie ontwyk, sê hy.
Daarbenewens, sê Phillips, trek die gebruik van die tema die publiek se aandag op die noue verhouding van die Republikeinse Party met die aartsbewaarders, soos die televangelis Pat Roberston, president van die Liberty University, eerwaarde Jerry Falwell en die Eagle Forum -president, Phyllis Schlafly. 'Hierdie mense is nie hoog op die Amerikaanse lys nie,' sê Phillips. 'Dit onderdruk die hele idee van gesinswaardes om gesinswaardes met die godsdienstige reg te identifiseer. Die meeste Amerikaners dink dat Robertsons se uitlating van die muur af is. "
Susan Estrich, professor in die regsgeleerdheid aan die Universiteit van Suid -Kalifornië, wat die suksesvolle veldtog van die Demokratiese presidensiële genomineerde Michael Dukakis in 1988 bestuur het, sê dat Bush se gebrek aan 'n binnelandse beleidsagenda 'n leemte in die Republikeinse Party geskep het wat die godsdienstige regs graag wil vul. 'George Bush staan ​​vir niks,' sê sy. 'Wat die byeenkoms meer as enigiets anders bewys het, is dat hy iets sal sê of doen om stemme te kry.'
Ondanks die wins in die presidensiële veldtog, is die invloed van die godsdienstige regs nie beperk tot nasionale politiek nie. Sommige van die verreikendste voordele daarvan was op staats- en plaaslike vlak. "Die godsdienstige regs weet dat die werklike stryd oor sosiale kwessies op plaaslike vlak is," sê Mike Hudson, regsadviseur van die liberale politieke groep People for the American Way. 'Die negentigerjare sal 'n groot stryd vir die beheer van die wortels wees.
Beide die Oregon- en Colorado-inisiatiewe is goed befonds, en elkeen het 'n goeie kans om kiesersgoedkeuring te ontvang. In September skenk Robertson $ 20 000 aan die Oregon Citizens Alliance, die groep wat die Oregon -inisiatief steun, en kondig aan dat hy veldbedrywighede in die staat sal begin.
Op dieselfde dag as die Oregon- en Colorado -inisiatiewe na die kiesers gaan, sal inwoners van Portland, Me., 'N stembriefreferensie oorweeg wat 'n verbod op die hele stad teen diskriminasie teen homoseksualiteit wat in Mei deur die stadsraad goedgekeur is, sou herroep. Die referendum is voorberei deur die Christian Civic League of Maine, 'n antigay -groep wat in 'n openbare verklaring gesê het dat opposisie teen homoseksuele burgerregte 'waarskynlik die belangrikste morele kwessie is wat Maine in die geskiedenis van ons staat in die gesig staar'. In September het 'n fundamentalistiese groep in Kansas City, Mo., aangekondig dat hulle 'n soortgelyke referendum daar sou wou plaas.
Verlede lente het antigay -aktiwiteite wat direk verband hou met die toenemende invloed van godsdienstige toestande opgevlam in Florida, waar die American Family Association, 'n antigay -groep onder leiding van die konserwatiewe aktivis Donald Wildmon, suksesvol 'n beroep op die stadskommissie van Gainesville gemaak het om 'n resolusie goed te keur waarteen gay -regte -waarborge veroordeel word. Terselfdertyd het 'n verbod op antiday-diskriminasie wat in Tampa uitgevaardig is, 'n terugslag gekry toe 'n regter in 'n rondgaande hof beslis dat 'n referendum daaroor op die algemene stembrief in November moet verskyn.
In die naburige Alabama het die staatswetgewer intussen 'n wetsontwerp wat deur Eagle Forum gesteun word, uitgevaardig wat vereis dat leerplanne vir seksopvoeding in openbare skole beklemtoon dat omgang van dieselfde geslag 'n misdaad is volgens die staat se sodomiewet. Wetgewers het ook 'n wetsontwerp goedgekeur wat verbied dat staatsgeld aan gay studentegroepe toegewys word.
Die godsdienstige reg werk gereeld om die politiek van binne te beïnvloed deur die organisasies van die Republikeinse Party in die provinsie te oorheers. Toe Citizens for Liberty, 'n antigay -groep wat die stigting van 'n burgermag en die uitskakeling van die Internal Revenue Service en die Federal Reserve System ondersteun, beheer verkry oor die Republikeinse sentrale komitee van Santa Clara County Calif., Die California Republican Leauge, 'n gematigde groep, was so ontsteld dat dit die Republikeine in die land gewaarsku het dat die groep se agenda 'n oproep tot die doodstraf vir aborsie, egbreuk en onberoulike homoseksualiteit insluit '.
In Harris County, Texas, beweer die Republikeinse platform van hierdie jaar dat homoseksualiteit 'tot die ineenstorting van die gesin en die verspreiding van dodelike siektes lei' en 'n beroep op die federale en staatsregering doen om 'alle wette wat homoseksuele gedrag verbied' af te dwing.
Die godsdienstige reg, wat voortbou op die winste in die Republikeinse organisasies in die graafskap, het ook staatspartye geteiken. Harriet Stinson, direkteur van die Kaliforniese hoofstuk van Republikeine vir Keuse, sê die godsdienstige reg het die Kaliforniese Republikeinse Party letterlik oorgeneem deur gematigde Republikeine uit die sentrale komitees van die provinsie te verwyder, godsdienstige kandidate vir plaaslike en staatswye sitplekke en gematigde partybeamptes teister. totdat hulle uiterste posisies inneem.
Die wins van die godsdienstige regs in Kalifornië was so groot dat goewerneur Pete Wilson, wat as 'n gematigde beskou is toe hy in 1990 verkies is, "feitlik uit sy eie party gesluit is", sê Hudson. 'Die regs het Wilson sy hond gemaak oor sosiale kwessies,' voeg hy by en skryf Wilson se veto verlede jaar toe aan die poging van die goewerneur om die godsdienstige reg te versadig. Toe Wilson minder as 'n jaar vroeër as goewerneur verkies word, het hy aangedui dat hy die verbod steun.
Tydens die primêre verkiesings vir die staatsvergadering in Kalifornië in Junie, het 12 van 16 kandidate wat deur die Conservative Coalition, 'n netwerk van godsdienstige regte groepe, onderskryf is, hul wedrenne gewen, 'n beter prestasie as dié wat opgestel is deur Republikeinse kandidate wat Wilson se goedkeuring gehad het. Volgens die koalisie het sy kandidate byna $ 700,000 geskenk, meer as enige ander politieke aksiekomitee in die staat, volgens Common Cause, 'n nie-partydige groep van openbare belang.
Die koalisie word befonds deur 'n klein groepie sakelui in die konserwatiewe Orange County. Een van hulle is Howard Ahmanson, waarvan die netto waarde na raming meer as $ 100 miljoen beloop. In 1985 het Ahmanson aan die Orange County Register dat sy doel die 'totale integrasie van die Bybelse wet in ons lewens' is.
Die godsdienstige reg beskou die munisipale verkiesing in San Diego in 1990 as 'n model wat dit landwyd wil herhaal. In die verkiesing het die godsdienstige regs 'n leisteen van 90 onbekende kandidate vir die stadsraad en vir rade bestuur oor skole, hospitale en openbare dienste. Nadat hulle hul verbintenis met die godsdienstige reg verminder het, is 56 van die kandidate verkies.
Die godsdienstige reg "trek voordeel uit die apatie van kiesers en die stemming teen die inwonende staat in die land", sê Kathy Frasca, 'n stigter van die Mainstream Voter Project, 'n San Diego-groep wat die godsdienstige reg monitor. In San Diego sou die regse kandidate se bodaanbiedings misluk het as kiesers beter ingelig was oor die bande van kandidate met fundamentaliste, sê sy.
Die godsdienstige reg het ook in staatspartye buite Kalifornië posgevat. Verlede Mei het die Republikeinse Party van die staat Washington 'n platform aangeneem wat vereis dat gays en lesbiërs as onderwysers of gesondheidswerkers verbied word. Die platform pleit ook lyfstraf vir studente en verwerp die praktyke van heksery en joga in openbare skole. Die aanneming van die platform maak verskeie jare lank gematigde Republikeinse aktiviste woedend. Die voorsitter van die Republikeinse platformkomitee in King County, Brett Bader, noem dit 'die ernstigste roekelose en skadelikste platform wat ek nog ooit gesien het.'
In Iowa het die staat Republikeinse Party hierdie somer 'n platform aangeneem wat vereis dat streng sodomiewette uitgevoer moet word, verpligte vermelding van die name van mense wat positief is vir teenliggaampies teen MIV, die virus wat tot vigs kan lei, en die verpligte onderrig van skeppingswetenskap in die plek van evolusionêre teorie.
En in 'n face-off verlede jaar wat die vyandigheid tussen die gematigde en konserwatiewe vleuels van die Republikeinse Party beklemtoon, het afgevaardigdes na 'n byeenkoms van die Republikeinse Party in Minnesota in St. Cloud uit 'n toespraak van Gov. besluit om hom as ere -borg van 'n Minneapolis -geldinsameling deur die Human Rights Campaign Fund, 'n gay politieke groep, te laat benoem.
Die strategie van die godsdienstige regs is ontwikkel en geïmplementeer deur 'n netwerk van organisasies en leiers wat grotendeels onbekend is aan die publiek, maar bekend is vir Republikeinse kragmakelaars. Baie van die leiers van die godsdienstige regse- waaronder die Southern Baptists Convention's Land Gary Bauer, uitvoerende direkteur van die Family Research Council Beverly LaHaye, president van Concerned Women for America en Bob Jones III, president van Bob Jones University- het met president Bush vergader Wit Huis in April. Na die ontmoeting het die fundamentaliste aan verslaggewers gesê dat president Bush hulle oortuig het dat hy hul oortuiging deel dat gays en lesbiërs die grootste moderne bedreiging vir tradisionele Amerikaanse waardes inhou.
Land het saam met Morris Chapman, president van die Southern Baptist Convention, 'n denominasie van 15 miljoen lede wat die land se grootste protestantse sekte is, 'n belangrike rol gespeel in die ondersteuning van konserwatiewe redes. Onder die leiding van Chapman en Land het die Southern Baptist Convention hierdie somer twee gemeente in Noord -Carolina - Pullen Memorial Baptist Church en Binkley Memorial Baptist Church - verdryf omdat hulle die vereniging van twee gay mans geseën het en 'n gay predikant gelisensieer het.
Tog bly Robertson die invloedrykste en bekendste leier van die godsdienstige regs. Alhoewel Robertsons se bod van 1988 vir die Republikeinse presidensiële benoeming misluk het, het die Washington Post'S Dionne sê die poging het nasionale bekendheid gebring by die Christian Coalition, Roberston se politieke organisasie, wat meer as 2 miljoen lede landwyd het.
Robertson se invloed word verder verhoog deur sy besit van 60% van International Family Entertainment Inc. (IFE), wat die kabeltelevisienetwerk van die Christian Broadcasting System bedryf en die wêreld se grootste godsdienstige programmeerder is. 'N Onlangse openbare aanbod wat deur die maatskappy uitgevoer is, het meer as $ 150 miljoen vir Robertson en sy seun Timothy ingesamel.
Kort nadat die aandele-aanbod voltooi is, het Robertson 'n bod van $ 6 miljoen gemaak vir United Press International (UPI), 'n nuwe diens wat vroeër vanjaar bankrot verklaar het. Die ooreenkoms het uiteindelik in duie gestort, maar as dit uitgevoer is, sou dit 'n ingang tot die hoofstroommedia verskaf het wat Robertson lank gesoek het.
Op die oomblik dat hy sy aanbod vir UPI gemaak het, het Robertson opgemerk dat "in die 70's begin bid vir alle aspekte van die lewe - godsdienstige lewe, regeringslewe, opvoeding, media, kuns en vermaak - en al hierdie fasette is deel van wat God wil aanraak. Hy wil dit aanraak met sy waarheid en sy liefde. Dit is 'n klein kans dat dit kan gebeur. " Op 21 September het Robertson weer 'n stap in die gewone media geneem en aangekondig dat IFE in beginsel ingestem het om MTM Entertainment Inc., 'n Studio City, Kalifornië, te koop wat die televisiereeks Evening Shade vir $ 68,5 miljoen vervaardig.
Hierdie invloed was ondenkbaar in die 70's, toe die godsdienstige reg grotendeels ongeorganiseerd was en volgens ideologiese lyne verdeel was. Sy geledere sluit in relatiewe gematigdes soos Bauer, wat pleit vir die herroeping van beskerming van gay burgerlike vryhede, en ekstremiste soos R.J. Rushdooney, wat pleit vir die oprigting van 'n Bybelgebaseerde regstelsel waaronder gays en lesbiërs die doodstraf sou ondergaan.
Die presidensiële veldtog van Ronald Reagan in 1980 was die belangrikste gebeurtenis wat die godsdienstige reg om te organiseer aangespoor het, en vrees vir gay politieke vooruitgang het sedertdien gehelp om die koalisie bymekaar te hou, sê Fred Clarkson, 'n joernalis wat gereeld oor die godsdienstige reg geskryf het. "Om die reg te kry om sy verskille te miskyk en saam te werk, was 'n werklike prestasie," sê hy.
Met 'n goed georganiseerde blok stemme, het die Republikeinse Party die godsdienstige reg gedurende die laat 70's en die 80's aktief beoefen. Die moeite het vrugte afgewerp: Hudson of People for the American Way sê dat die godsdienstige reg 'n belangrike rol gespeel het in die verkiesing van Republikeinse presidente in die 1980-, 1984- en 1988 -verkiesing.
Die hofmakery het egter ook die party se aantrekkingskrag op algemene kiesers vernou. "Ek glo regtig nie dat die meerderheid kiesers die haat en ekstremisme kies wat die godsdienstige regs toon nie," sê Estrich. 'Ek hoop dat Bush aanhou regs suig. Dit maak die Demokrate soveel beter daaraan toe. "
Selfs binne die Republikeinse Party was die mag wat die godsdienstige reg uitoefen, kommerwekkend, wat 'n bitter skeuring veroorsaak het tussen sosiale konserwatiewes soos Robertson en Quayle en vrymanne soos Weld en die hoof van die departement van behuising en stedelike ontwikkeling van Jack Kemp. Terwyl die sosiale konserwatiewes hulself hoofsaaklik met morele kwessies besig hou, konsentreer die libertariërs grootliks op ekonomiese aangeleenthede.
Die breuk is dramaties geïllustreer in Julie, toe die voormalige senator van Arizona, Barry Goldwater, 'n sterk regse vleuel wat die presidentskandidaat van die Republikeinse Party in 1964 was, politieke insiders geskok het deur sy steun te steek agter 'n voorgestelde verbod op vooroordeel teen homoseksualiteit in Phoenix. Met die bekendmaking van sy standpunt oor die verbod, het Goldwater die Republikeinse Party uitgeskel en gesê dat dit die godsdienstige reg toelaat om dit weg te voer van die bespreking van ons inhoudelike kwessies.
"Volgens ons grondwet het ons letterlik die reg om alles te doen wat ons wil doen, solank die uitvoering van die dade niemand anders skade berokken nie," het Goldwater gesê. 'Ek kan nie in die wêreld sien dat gay -wees iemand anders kan beskadig nie.
Die skeuring binne die Republikeinse Party is vererger deur die resessie, sê Dionne: "In goeie ekonomiese tye kon sosiale konserwatiewes stem oor redelik sosiale kwessies, en luukse Republikeine, wat geneig is om redelik liberaal te wees oor sosiale aangeleenthede, kan hul sakboeke stem," hy sê. "Sodra die ekonomiese smeermiddel verdwyn het, word die wrywings warm."
Die nasionale debat oor aborsie het ook die breuk in die Republikeinse Party uitgebrei. Hierdie jaar het nasionale Republikeinse amptenare die moeilikste plank teen die aborsie in die geskiedenis aangeneem, wat aborsie verbied, selfs vir swangerskappe as gevolg van bloedskande of verkragting. Die aanneming van die plank het daartoe gelei dat die Republikeinse voorstanders van aborsieregte hul pogings verskerp het om die invloed van die godsdienstige regs binne die party te neutraliseer.
Rep. Tom Campbell (R-Kalifornië), 'n gematigde Republikein wat bekend is vir sy steun vir gay- en aborsieregte, het tydens sy onsuksesvolle bod vir die Republikeinse benoeming vir 'n senaatsitplek in Junie aangevoer omdat konserwatiewes al lank gekant is teen regeringsinmenging in private aangeleenthede. , 'n werklik konserwatiewe standpunt sou 'n ondersteuning wees vir aborsieregte en gewaarborgde gay -regte.
"Dit is eintlik 'n konserwatiewe standpunt om diskriminasie teen te staan," sê Campbell. 'Daar is geen rede dat groepe wat hoogmoed 'n prioriteit maak nie tuis voel in die Demokratiese Party nie. Daar is niks besonder Republikeins daaraan om die waardes van ander af te dwing nie. "
Maar min ander gematigde Republikeine is bereid om gay -regte en aborsie te verbind. Stone of Republicans for Choice sê dat selfs gay en lesbiese Republikeine "verstaan ​​dat dit die beste is om die twee sake apart te hou. Dit moet nog gesien word of daar 'n manier is om saam te werk. Die waarskynlikheid dat gay -regte ooit spesifiek deur die party aangespreek sal word, is nie groot nie. "
As gevolg hiervan sal die strydlyne nog jare lank getrek word. Beide gays en lesbiërs en die godsdienstige regs "voel dat daar op hulle gestort is", sê Dionne. 'Die godsdienstige regs voel dat dit sy kultuur in die 60's verloor het. Dit voel dat dit deur die media en deur die samelewing in die algemeen bespot is. Baie van die woede word uitgedruk deur aanvalle op homo's en lesbiërs. "
Beide kante is dit eens dat daar geen middel is nie. "Dit is die begin van 'n gesofistikeerde, goed gefinansierde terugslag teen gay en lesbiese intrede in die media en kultuur wat deur die religieuse reg aangevuur word," sê Robert Bray, 'n woordvoerder van die National Gay and Lesbian Task Force, 'n lobbygroep. Steve Sheldon, woordvoerder van die Traditional Values ​​Coalition, 'n antigay -groep in Suid -Kalifornië, voeg by: 'Dit is 'n heilige oorlog wat slegs een wenner kan hê.'
Verdwyn gay woonbuurte soos die Village nou?
Die invoer van die LGBT -gemeenskap in New York is onmiskenbaar, maar vandag is sommige bekommerd dat woonbuurte soos die Village hul identiteit as gay -enklawe verloor. In 2014 het Amin Ghaziani gepubliseer Gaan daar die gayborhood?, 'n ondersoek na wat hy 'post-gay' lewe noem, waarin gay bevolkings weens spesifieke ekonomiese en kulturele faktore minder gekonsentreerd raak op spesifieke gebiede.
"Ondanks die mite van gay -welvaart, is LGBT -mense meer geneig om arm te wees," sê Ghaziani. Hy noem die statistiek dat 11,9 persent van dieselfde geslag huishoudings op die armoedegrens leef, teenoor 5,7 persent van getroude heteroseksuele huishoudings. Terselfdertyd hang die teenwoordigheid van LGBT -mense saam met stygende koste. "Hoe meer die blok is, hoe vinniger sal die waarde daarvan styg," sê Ghaziani. En aangesien reguit mense altyd meer as LGBT -mense is, is dit nie volhoubaar as huisvesting as huisvesting duurder word nie, tensy gay mense nooit uittrek nie.
Intussen het die verdraagsaamheid van LGBT -mense aansienlik toegeneem. "Gay buurte is 'n ruimtelike reaksie op 'n histories beduidende vorm van onderdrukking," sê Ghaziani. Hy verduidelik dat baie gay buurte verstewig is in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog: Nadat militêre lede ontslaan is op grond van hul seksualiteit, het hulle besluit om in groot hawestede agter te bly, wat gelei het tot die ontstaan ​​van gebiede soos die Castro in San Francisco sowel as die Village.
"As die politieke status van 'n minderheidsgroep verander, moet die ruimtelike reaksie daarvan ook verander," sê Ghaziani. 'Dit sou naïef van ons wees om te ontken dat die lewensomstandighede van ten minste 'n deel van die nie-heteroseksuele mense vandag aansienlik beter is as in die verlede. Ons beweeg verby die kas " - en uit die voormalige gay -enklawe.
Homofobie is natuurlik nie uitgeroei nie, wat die massamoord in 2016 by die Pulse -nagklub in Orlando tragies duidelik gemaak het, dit toon ook die voortdurende behoefte aan heiligdomme in 'n wêreld wat nie so veilig is vir LGBT -mense as vir reguites nie . (Volgens die Trevor -projek is LGBT -jeugdiges vier keer meer geneig as hul reguit maats om selfmoord te probeer pleeg.)
Dit gesê, Berman stem saam dat die Village beslis minder gay geword het. 'Die woonbuurt het so duur geword dat slegs 'n sekere groep mense dit kan bekostig om daar in te trek,' sê hy. "Ander woonbuurte het die dorp waarskynlik verdring in terme van LGBT -inwoners."
Berman noem Chelsea en Hell's Kitchen as twee plekke wat volgens die Huffington Post in eie reg uitgegroei het tot gayhuise, volgens die 2010-sensus het hierdie gebiede inderdaad die hoogste bevolking van paartjies van dieselfde geslag. "Maar die dorp is nou 'n internasionaal erkende sentrum van 'n wêreldwye beweging, en sy plek in die geskiedenis vervaag nie," gaan Berman voort. 'Dit is waar LGBT- en nie-LGBT-mense na hierdie belangrike plek kan kyk wat gehelp het om 'n beweging te koester en van stapel te stuur, wat so 'n impak gehad het.
En Ghaziani sê dat dit 'n fout is om aan stede te dink as diskrete gay en straight areas. 'Pluraliteit is nou die naam van die spel, en daar is verskeie sakke wat verband hou met gay seksualiteit,' sê hy. "Ekonomiese en kulturele neigings stel gay buurte in staat om te oorleef ten spyte van die realiteit van woonverandering, as plekke vir mense om hul geskiedenis te onthou en deel te neem aan die unieke en pragtige kultuur van LGBT -individue."
Brian C. Kelly, 'n professor in sosiologie aan die Purdue -universiteit en 'n skrywer van die "Exploring the Gay Community Question" -studie, stem saam met Ghaziani dat maatskaplike veranderinge in die afgelope dekades groter vryheid vergemaklik het waar LGBT -mense kan woon. Hy voeg egter by dat die toename in veilige woonopsies in New York moontlik nie deur die hele land weerspieël word nie. 'As ons hierdie werk in 'n kleiner midwestwest -stad verrig, kan ons iets heel anders vind as wat ons in hierdie groot noordoostelike stad sien, met 'n lang geskiedenis van mense wat van ander plekke migreer, vanweë die vryhede wat mense hier geniet het, " hy sê. 'Dit is nog nie vir ons duidelik of groot stede soos New York op een of ander manier buitengewoon is nie.'
Wanneer het die GOP na die donker kant beweeg?
Lyk hierdie vraag niks anders as 'n partydige onduidelikheid nie? As dit die geval is, oorweeg dan 'n ander soort vraag: waarom neem al die neo-Nazi's hul "alt-right" beginsels in die Republikein rigting in plaas daarvan om dit aan die Demokrate te stuur? Wat is dit aan die Republikeinse Party wat hulle lok?
In Lincoln se tyd was dit andersom: dit was die negentiende eeu Demokrate wat rasteorie voorgehou het en hulle trots gemaak het op hul 'witheid'. Daar was weliswaar grotes in die vroeë Republikeinse Party, maar die Radikale Republikeine soos Thaddeus Stevens en Charles Sumner was visioenêre voorstanders van rassegelykheid en jare lank was dit die "Lincoln Republikeine" wat swartes getrou gehou het.
Swartes het die Demokratiese Party heel behoorlik as slegte nuus vir hulle beskou.
Die Demokrate het gedurende die res van die negentiende eeu die 'witman se party' gebly - en inderdaad deur die eeu van Woodrow Wilson. Maar in die dertigerjare is 'n geweldige verandering ingelui deur die leierskap van mense soos Eleanor Roosevelt. Teen 1948 begin die Demokrate burgerregte aanvaar, en teen die sestigerjare het rassistiese suidelike inwoners verlaat. Teen die een en twintigste eeu sou die Demokrate, en nie die Republikeine nie, die party wees om die eerste Afro-Amerikaanse president in die amp te sit.
En so het ons partye verander en ontwikkel.
In ons eie generasie het die Republikeinse Party homself onherkenbaar verander en verander: dit het in 'n rigting gegaan wat oorweldigend en katastrofies sinister is. Maar miskien kan dit steeds verlos word.
Miljoene Republikeine bly vandag ordentlik, rasioneel en eties. Die Republikeinse goewerneur van my eie staat, Maryland, bied 'n goeie voorbeeld van hul leierskap. Hy is vriendelik vir diegene wat nie met hom saamstem nie. Hy is trots op samewerking "oorkant die gang". Hy is pas herkies met sterk tweeledige steun. Sy naam is Larry Hogan en sy eweknieë bestaan ​​regoor die land.
Maar tipeer mense soos my goewerneur die manier waarop die Republikeinse Party homself na Amerika - en die wêreld - projekteer?
Die Republikeinse Party het Donald Trump in die ovaalkantoor geplaas, en daar is geen nut om woorde uit te druk oor wat dit vir miljoene van ons beteken het nie.
So iets het nog nooit in Amerika gebeur nie. Ons het 'n paar slegte presidente, middelmatige presidente, krom presidente gehad, maar nog nooit het die bewoner van die Withuis ons daagliks 'n stroom hallusinerende mishandeling gegee en beledigings in alle rigtings gespuit nie. Dit is amper asof 'n grotman - 'n man uit die Steentydperk - in die presidentskap geplaas is, 'n posisie wat die uiterste takt, die fynste fynheid, die mooiste vaardigheid verg om die belange van al die miljoene mense wat afhanklik is, te kalibreer op die Verenigde State van Amerika vir beskerming.
Beskerming? Dit is amper lagwekkend om te dink dat Amerika langer in die era van Donald Trump die rol speel.
Hy stel daarin belang om sekere te beskerm soorte van mense - homself, die lede van sy selfsugtige familie, die rykes, die magtiges, die tiranne soos Vladimir Poetin wat die demokratiese proses ondermyn. Maar die swakkes - die slagoffers van orkane in Puerto Rico, die vlugtelinge wat hierheen kom asiel soek, 'n toevlugsoord, 'n kans om by te dra tot Amerika - hy onderwerp hom aan 'n vlak van mishandeling wat heeltemal kranksinnig is. Hy bespot, beledig, vervolg en demoniseer hulle met 'n sadistiese soort genot wat byna op sigself demonies is. En die lede van sy 'basis' hou net daarvan.
Republikeinse leiers is oor die algemeen bang vir hierdie 'basis', sodat hulle hul burgerlike plig nakom en ontduik.
Daar was natuurlik 'n paar noemenswaardige uitsonderings: konserwatiewes soos George F. Will wat die Republikeinse Party verlaat het, patriotte soos wyle John McCain wat geweier het om aan Trumpisme deel te neem, Jeff Flake en 'n paar ander Republikeinse mavericks wat eerlik genoeg was om te sien Trump vir wat hy is, en sommige gematigdes soos Susan Collins wat op sagmoedige en stil maniere verskil.
Maar die 'basis' en die politici wat sy aptyt aangewakker het, bly die Republikeinse agenda bepaal.
Wat motiveer hierdie 'basis'? Sinnelose magsug meestal, tesame met die helse bevrediging van wreedheid. Oorheersing maak die lede van Trump se basis opgewonde, veral as hulle die lewens van hulpelose mense kan sien verwoes. Die militante sogenaamde "evangelies" binne die beweging geniet veral die beginsels van die Bergrede omver te draai en dan eiegeregtig te voel. Net soos Milton se Satan, blyk hulle leuse "Evil, be my good". Roy Moore was verlede jaar hul plakkaatseun. "Christene" noem hulle hulself.
Dit is die soort mense wat die sosiale en politieke reëls vir die res van ons wil maak. Donald Trump is wat hulle self wil wees. Hulle glo dat hulle en hul held daarop geregtig is om die res van ons te bestel.
Hulle verander die party wie se leiers dit vroeër uitgebeeld het as die party van gesonde tradisionele waardes - van moederskap en appeltert as 't ware - in die partytjie van die boef in die stegie en die wraaksugtige skop onder die gordel.
Hoe op aarde het so iets gebeur?
Dit het lank geneem. Dit het in die negentigerjare begin toe Republikeine soos Newt Gingrich, Tom DeLay en Dick Armey die presidentskap van Bill Clinton probeer vernietig het met hul verskroeide taktiek. Dieselfde is gedoen aan die presidentskap van Obama deur die sogenaamde "Freedom Caucus" in die Huis. Sarah Palin het verregse dwaasheid 'n deurbraak in die Amerikaanse politiek gemaak toe John McCain die verskriklike fout gemaak het om haar in 2008 op sy kaartjie te plaas.
In die senaat het Ted Cruz die politiek van ekstreme regse ekstremisme so bytend gemaak dat hy 'n paria geword het. Maar dit het nie regtig vir hom saak gemaak nie, aangesien hy die mag verteenwoordig wat die Republikeinse Party oorneem. Die Republikeinse speaker van die huis, John Boehner, het gesê dat Cruz 'Lucifer was'. Dit was nadat Boehner besluit het om te bedank en die politiek prys te gee.
Talle republikeinse gematigdes het opgehou om politiek op te gee - in wanhoop. Terwyl hulle dit gedoen het, het die Koch Brothers hul eindelose miljoene in doelgerigte veldtogte gestort om ontslae te raak van die gematigdes wat oorgebly het.
Fox en Breitbart "News" bied kragtige platforms vir vreemde nuwe fanatici soos Sean Hannity en Steve Bannon. Intussen het die eerste Afro -Amerikaanse presidentskap 'n refleks veroorsaak by duisende rassiste wat diep uit die houtwerk opgekom het. Die "alt regs" het begin met die herlewing van neo-Nazi-idees. Hulle het oorgeneem van die geïsoleerde 'skinheads' wat in die negentigerjare baanbrekerswerk in die werk was.
Die neiging het in die verkiesingsjaar 2016 'n kritieke massa bereik toe 'n ryk ontaarding sonder belemmering die wêreld gewys het wat 'n strategie wat uit skaamtelose gekragting bestaan, kan doen aan die verkiesingsproses - uitlating wat sonder onderbreking voortduur en wat dag na dag deur die nuwe tegnologiese katastrofe vergroot word as "sosiale media". 'N Uitbarsting van primitivisme uit naamlose ondergrondse bronne het ons openbare lewe besmet. 'Trolle', soos mense dit genoem het, was bemagtig en het begin skote maak.
En so het Amerika 'n president gekry wat in ander omstandighede alle geloofsbriewe sou gehad het om 'n fascistiese diktator te word. Hy is vinnig omhein deur ons lang gevestigde stelsel van kontrole en saldo's, aangevul en ondersteun deur die patriotiese opoffering van mense soos James Mattis en John Kelly, wat 'n paar belangrike magsposisies beklee het om dit uit die hande van ander te hou.
Trump was omhein, sodat sy plofbare frustrasie en woede-sy woede omdat hy nie elke wrede gril kon uitwerk nie-in 'n nimmereindigende stroom moerse "tweets" gegiet is wat sout in die wond van elke beskaafde persoon in Amerika gevryf het. En nou het hy 'n assistent, 'n eggo, 'n skaduwee: nadat sy eerste perssekretaris weg is, is die taak oorgeneem deur die zombie wat tans die spreekbuis van Trump is: Sarah Huckabee Sanders, wat verontwaardig die onverdedigbare verdedig.
En die res van ons? Ons het twee ellendige jare eenvoudig om verligting gebid - gebid dat die broeikas wat in die Withuis skuil, sy dom mond vir 'n rukkie sal sluit sodat die nasie kan genees.
Ons het twee ellendige jare gesoek en gely, maar uiteindelik het die Republikeine beheer oor die Huis verloor. Beskuldiging is dus nou 'n regte opsie. Die senaat sal natuurlik weier om skuldig te bevind - tensy die Mueller -ondersoek so 'n skokkende oorvloed van misdaad openbaar (of verraad, as Trump se geheime transaksies met Vladimir Poetin 'n fundamentele grens oorskry) dat selfs die mees amorale van die Republikeinse kragmakelaars, die die meedoënlose Mitch McConnell, byvoorbeeld, sal die voordeel sien om hierdie berserker te stort.
As Trump aangekla, verwyder en tronk toe gestuur kan word - ja, slot hom op - watter toekoms wag op die Republikeine?
Die ordentlike lede van die party - en daar is miljoene mense, gewone mense wat weier om te glo dat sulke ontaarding kan plaasvind in 'n party wat hulle en hul gesinne oor soveel jare ondersteun het - kan wakker word, hulle oë vryf en sien dat net mense soos hulle kan ons die partytjie van Abraham Lincoln, Theodore Roosevelt en Dwight Eisenhower teruggee.
Voel hulle magteloos? As dit die geval is, moet hulle begin dink aan al die maniere waarop ordentlike mense hulself kan bemagtig.
Vreemder dinge het in Amerika gebeur. Maar die reiniging van die eens wonderlike Republikeinse Party kan lank neem.
Lyk hierdie vraag niks anders as 'n partydige onduidelikheid nie? As dit so is, oorweeg dan 'n ander soort vraag: waarom neem al die neo-Nazi's hul & ldquoalt-right & rdquo-beginsels in die Republikein rigting in plaas daarvan om dit aan die Demokrate te stuur? Wat is dit aan die Republikeinse Party wat hulle lok?
In Lincoln & rsquos tyd was dit andersom: dit was die negentiende eeu Demokrate wat rasteorie beoordeel het en hulle trots was op hul eiesinnigheid. & Rdquo Daar was weliswaar grotes in die vroeë Republikeinse Party, maar die Radikale Republikeine soos Thaddeus Stevens en Charles Sumner was visioenêre voorstanders van rasse -gelykheid en jare lank was dit die & ldquoLincoln Republikeine & rdquo wat die getrouheid van swartes.
Die Demokrate bly die & ldquowhite man & rsquos party & rdquo vir die res van die negentiende eeu & mdash en inderdaad deur die eeu van Woodrow Wilson. Maar in die dertigerjare is 'n geweldige verandering ingelui deur die leierskap van mense soos Eleanor Roosevelt. Teen 1948 begin die Demokrate burgerregte aanvaar, en teen die sestigerjare het rassistiese suidelike inwoners verlaat. Teen die een en twintigste eeu sou die Demokrate, en nie die Republikeine nie, die party wees om die eerste Afro-Amerikaanse president in die amp te sit.
Miljoene Republikeine bly vandag ordentlik, rasioneel en eties. Die Republikeinse goewerneur van my eie staat, Maryland, bied 'n goeie voorbeeld van hul leierskap. Hy is vriendelik vir diegene wat nie met hom saamstem nie. Hy is trots daarop dat hy saamwerk en oorkant die paadjie werk. & Rdquo Hy is pas herkies met sterk tweeledige steun. Sy naam is Larry Hogan en sy eweknieë bestaan ​​regoor die land.
Maar tipeer mense soos my goewerneur die manier waarop die Republikeinse Party homself na Amerika en mdash en die wêreld projekteer?
So iets het nog nooit in Amerika gebeur nie. Ons het 'n paar slegte presidente, middelmatige presidente, krom presidente gehad, maar nog nooit het die bewoner van die Withuis ons daagliks 'n stroom hallusinerende mishandeling gegee en beledigings in alle rigtings gespuit nie. Dit is amper asof 'n grotman en 'n steentydperkman en mdash in die presidensie geplaas is, 'n posisie wat die uiterste takt, die fynste fynheid, die mooiste vaardigheid verg om die belange van al die miljoene mense wat afhanklik is, te kalibreer op die Verenigde State van Amerika vir beskerming.
Hy stel daarin belang om sekere te beskerm soorte van mense en homself, die lede van sy selfsugtige familie, die rykes, die magtiges, die tiranne soos Vladimir Poetin wat die demokratiese proses ondermyn. Maar die swakkes en die slagoffers van orkane in Puerto Rico, die vlugtelinge wat hierheen kom soek asiel, 'n toevlugsoord, 'n kans om by te dra tot Amerika en hy word blootgestel aan 'n vlak van mishandeling wat heeltemal kranksinnig is. Hy bespot, beledig, vervolg en demoniseer hulle met 'n sadistiese soort genot wat byna op sigself demonies is. En die lede van sy & ldquobase & rdquo is net mal daaroor.
Republikeinse leiers in die algemeen is baie bang vir hierdie kwessie, sodat hulle voldoen aan hul burgerlike plig.
Maar die & ldquobase & rdquo en die politici wat sy aptyt aangewakker het, definieer steeds die Republikeinse agenda.
Wat is dit wat hierdie & ldquobase motiveer? & Rdquo Meestal onnadenkende kraglus, tesame met die helse bevrediging van wreedheid. Oorheersing maak die lede van die Trump & rsquos -basis opgewonde, veral as hulle die lewens van hulpelose mense kan sien verwoes. Die militante sogenaamde & ldquoevangelicals & rdquo binne die beweging geniet veral die beginsels van die Bergpredikasie onderstebo en voel dan selfregverdig. Net soos Milton & rsquos Satan, blyk dit dat hul leuse & ldquoEvil is, wees my goed. & Roy Moore was verlede jaar hul plakkaatseun. & ldquoChristene & rdquo noem hulle hulself.
Hulle verander die party wie se leiers dit vroeër uitgebeeld het as die party van gesonde tradisionele waardes en moederlikheid en appeltert, as 't ware in die partytjie van die boef in die stegie en die wraaksugtige skop onder die gordel.
Dit het lank geneem. Dit het in die negentigerjare begin toe Republikeine soos Newt Gingrich, Tom DeLay en Dick Armey die presidentskap van Bill Clinton probeer vernietig het met hul verskroeide taktiek. Dieselfde is gedoen aan die presidentskap van Obama deur die sogenaamde & ldquoFreedom Caucus & rdquo in die Huis. Sarah Palin het die verregse dwaasheid 'n deurbraak in die Amerikaanse politiek gemaak toe John McCain die verskriklike fout begaan het om haar in 2008 op sy kaartjie te plaas.
In die senaat het Ted Cruz die politiek van ekstreme regse ekstremisme so korrosief gemaak dat hy 'n paria geword het. Maar dit het nie regtig vir hom saak gemaak nie, aangesien hy die mag verteenwoordig wat die Republikeinse Party oorneem. Die Republikeinse speaker van die huis, John Boehner, het gesê dat Cruz Lucid was en dat dit was nadat Boehner besluit het om te bedank en op te hou met die politiek.
Talle Republikeinse gematigdes het wanhoop opgee oor die politiek en mdash. Terwyl hulle dit gedoen het, het die Koch Brothers hul eindelose miljoene in doelgerigte veldtogte gestort om ontslae te raak van die gematigdes wat oorgebly het.
Fox en Breitbart & ldquoNews & rdquo het kragtige platforms verskaf vir vreemde nuwe fanatici soos Sean Hannity en Steve Bannon. Intussen het die eerste Afro -Amerikaanse presidentskap 'n refleks veroorsaak by duisende rassiste wat diep uit die houtwerk opgekom het. Die & ldquoalt-regs & rdquo het begin met die herlewing van neo-Nazi-idees. Hulle het oorgeneem van die geïsoleerde & ldquoskinheads & rdquo wat die baanbrekerswerk in die negentigerjare was.
Die neiging bereik 'n kritieke massa in die verkiesingsjaar 2016 toe 'n ryk ontaarding sonder hindernisse die wêreld wys wat 'n strategie wat uit skaamtelose gekraak bestaan, kan doen aan die verkiesingsproses en uitroepe wat voortduur sonder om te onderbreek en wat dag na dag vergroot deur die nuwe tegnologiese katastrofe wat bekend is as & ldquosocial media. & rdquo 'n Uitbarsting van primitivisme uit naamlose ondergrondse bronne het ons openbare lewe besmet. & ldquoTrolls, & rdquo soos mense dit genoem het, is bemagtig en het begin om die skote te maak.
Trump was omhein, so sy plofbare frustrasie en woede en sy woede omdat hy nie in staat was om elke wrede gril uit te voer nie, is in 'n nimmereindigende stroom van moroniese en ldquotweets & rdquo gegiet wat sout in die wond van elke beskaafde persoon in Amerika gevryf het. En nou het hy 'n assistent, 'n eggo, 'n skaduwee: nadat sy eerste perssekretaris weg is, is die taak oorgeneem deur die zombie wat tans die spreekbuis van Trump is: Sarah Huckabee Sanders, wat verontwaardig die onverdedigbare verdedig.
En die res van ons? Ons het twee ellendige jare eenvoudig om verligting gebid en mdash het gebid dat die broeikas wat in die Withuis skuil, sy dom mond vir 'n rukkie sal toemaak sodat die nasie kan genees.
Ons het twee ellendige jare gesoek en gely, maar uiteindelik het die Republikeine beheer oor die Huis verloor. Beskuldiging is dus nou 'n regte opsie. Die senaat sal natuurlik weier om skuldig te bevind, tensy die Mueller -ondersoek so 'n skokkende oorvloed van misdaad openbaar (of verraad, as Trump en rsquos geheime transaksies met Vladimir Poetin 'n fundamentele grens oorskry) dat selfs die mees amorale van die Republikeinse magsmakelaars, die die meedoënlose Mitch McConnell, byvoorbeeld, sal die voordeel sien om hierdie berserker te stort.
As Trump aangekla, verwyder en tronk toe gestuur kan word, ja, slot hom up & mdash watter toekoms wag op die Republikeine?
Die ordentlike lede van die party en mdash, en daar is miljoene mense, gewone mense wat weier om te glo dat so 'n agteruitgang kan plaasvind in 'n party wat hulle en hul gesinne oor soveel jare ondersteun het, en mdash kan wakker word, hul oë vryf en sien dat net mense soos hulle kan ons die partytjie van Abraham Lincoln, Theodore Roosevelt en Dwight Eisenhower teruggee.
'N Honderd jaar gelede het elke seepkassie-redenaar wat vroue se stemreg gevra het, wette wat die omgewing beskerm, 'n einde gemaak aan lynch, werkers se reg om vakbonde te stig, 'n progressiewe inkomstebelasting, 'n federale minimum loon, ouderdomsversekering, agt uur werksdag en deur die regering gesubsidieerde gesondheidsorg sou as 'n onpraktiese utopiese dromer of 'n gevaarlike sosialis beskou word. Nou neem ons hierdie idees as vanselfsprekend. Die radikale idees van die een generasie is dikwels die gesonde verstand van die volgende generasie. As dit gebeur, gee krediet aan die aktiviste en bewegings wat baklei het om die idees van die kantlyn na die hoofstroom te neem. Ons staan ​​almal op die skouers van vroeëre geslagte radikale en hervormers wat die status quo van hul tyd uitgedaag het.
Ongelukkig weet die meeste Amerikaners min van hierdie progressiewe geskiedenis. Dit word nie in die meeste hoërskole geleer nie. U kan dit nie op die groot televisienetwerke of selfs op die History Channel vind nie. Ons geskiedenis is inderdaad onder beleg. In die gewilde media is die mees volgehoue ​​tolk van Amerika se radikale verlede Glenn Beck, wat kykers 'n uiters onakkurate geskiedenis van vakbonde, burgerregte en die Amerikaanse linkses leer. Beck voer byvoorbeeld aan dat die burgerregtebeweging en dat dit verdraai en verdraai is deur mense wat beweer dat Martin Luther King jr. 'Verdeling van rykdom' ondersteun. , Beck verbind konneksies tussen verskillende mense en organisasies en omskryf dit as radikale, marxiste, sosialiste, revolusionêre, linkse, progressiewe of aktiviste vir sosiale geregtigheid, en dit lei onverbiddelik tot Barack Obama. Op grond van geskrifte van samesweringsteoretici en wit supremaciste, bied Beck 'n misleidende weergawe van die radikale stamboom van Amerika aan.
Skyfievertoning: die vyftig invloedrykste progressiewe van die twintigste eeu
Baie historici, waaronder Howard Zinn in sy klassieke 'N Mense se geskiedenis van die Verenigde State en Eric Foner in Die verhaal van Amerikaanse vryheid, het die verhaal van die utopiste, radikale en hervormers van Amerika beskryf. Elke generasie moet hierdie verhaal oorvertel, herinterpreteer en dit gebruik om die hede en toekoms te help vorm. Tensy Amerikaners hierdie geskiedenis ken, sal hulle min begrip hê van hoe ver ons gekom het, hoe ons hier gekom het en hoe vordering gemaak is deur 'n kombinasie van grondbewegings en hervormers.
Progressiewe verandering vind van onder na bo plaas, soos Zinn aangevoer het. Maar bewegings het leiers sowel as rang-en-lêer-aktiviste nodig. Bewegingsleiers maak strategiese keuses wat help om oorwinnings te behaal. Hierdie keuses behels die mobilisering van mense, die kies en opstel van kwessies, die opleiding van nuwe leiers, die identifisering van geleenthede, navorsing, die werwing van bondgenote, die gebruik van die media, onderhandeling met teenstanders en die besluit oor protes en burgerlike ongehoorsaamheid, lobbying, stemming en ander strategieë.
Hierdie lys bevat vyftig mense en chronologies op die lys van hul vroeë belangrike prestasies en mdash wat Amerika gehelp het om in 'n meer progressiewe rigting in die twintigste eeu te verander deur bewegings te organiseer, te strewe na radikale hervormings en popularisering van progressiewe idees. Hulle is nie ewe bekend nie, maar hulle is almal leiers wat ander tot aksie aangespoor het. Die meeste was nie aktiviste nie, maar was betrokke by breë kruistogte vir ekonomiese en sosiale geregtigheid, wat die vele verbande tussen verskillende bewegings oor geslagte heen onthul het. Die meeste was organiseerders en aktiviste, maar die lys bevat akademici, prokureurs en regters van die Hooggeregshof, kunstenaars en musikante wat ook belangrike rolle in sleutelbewegings gespeel het.
Die lys bevat mense wat die grootste deel van hul lewens as aktiviste deurgebring het vir veranderende hardlopers en langlopers, nie naellopers nie. Baie van hulle is in die negentiende eeu gebore, maar het in die twintigste eeu bekend geword. 'N Paar belangrike aktiviste wat in die twintigste eeu geleef het, maar waarvan die belangrikste prestasies in die vorige eeu plaasgevind het, soos die arbeidsorganiseerder Mary Harris, die moeder en die omgewingskundige John Muir, Afro-Amerikaanse joernalis, feministiese en kruisvaarder teen die lynch, Ida B. Wells, agrariese populistiese leier, Mary Lease en Knights van Arbeidsleier Terence Powderly & mdashare nie ingesluit nie.
Alhoewel baie politici belangrike bondgenote van progressiewe bewegings was, insluitend senator (en goewerneur) Robert La Follette senatore Robert Wagner, Paul Douglas en Paul Wellstone kongreslede Victor Berger, Jeannette Rankin, Vito Marcantonio, Bella Abzug en Phil Burton burgemeesters Tom Johnson, Fiorello LaGuardia en Harold Washington sowel as presidente Franklin Roosevelt en (vir sy binnelandse sosiale programme) Lyndon Johnson & mdashdie lys sluit verkose amptenare uit. (Eugene Debs, Harvey Milk en Tom Hayden, wat in die openbare amp verkies is, is ingesluit omdat hulle hul reputasie veral as aktiviste gemaak het.)
'N Paar van die mense op die lys het op 'n stadium in hul lewens standpunte uitgespreek wat progressiewe mense aanstootlik vind, soos Margaret Sanger se onderskrywing van eugenetika, Earl Warren en steun vir die afronding van Japannese Amerikaners tydens die Tweede Wêreldoorlog, Bayard Rustin se steun vir die oorlog in Viëtnam en Jackie Robinson se aanval op Paul Robeson. Hulle het foute begaan wat in historiese konteks verstaanbaar is, maar wat as deel van hul lewens en tye erken moet word.
Daar is natuurlik baie ruimte vir geskil oor wie op die lys hoort en wie vermis word en wie moontlik vervang kan word. Hierdie aanbieding is bloot 'n beginpunt vir verdere debat en bespreking, waarna ons u uitnooi om aan te sluit Die Nasie's webwerf.
1. & enspEugene Debs (1855 & ndash1926). Deur sy leierskap van die arbeidersbeweging, sy vyf veldtogte as 'n sosialistiese kandidaat vir president en sy betowerende en briljante redenaarskap, het Debs idees oor burgerlike vryhede, werkersregte, vrede en geregtigheid en regeringsregulering van groot ondernemings gewild gemaak. In 1893 het hy een van die eerste industriële vakbonde van die land, die American Railway Union, georganiseer om alle werkers in een bedryf te verenig, en hy het die Pullman -staking van 1894 gelei. Hy is verkies tot stadsklerk van Terre Haute, Indiana, en dien in die Indiana State Assembly in 1884. In 1900, 1904, 1908, 1912 en 1920 het Debs op die kaartjie van die Socialist Party as president gekies. Sy toesprake en skryfwerk het die algemene opinie en die platforms van Demokratiese en Republikeinse kandidate beïnvloed. Sy veldtog in 1920 het plaasgevind terwyl hy in die federale gevangenis van Atlanta was omdat hy die Eerste Wêreldoorlog gekant het, en byna 1 miljoen stemme gekry.
2. & enspJane Addams (1860 en ndash1935) was 'n pionier in die nedersettingsbeweging en was 'n belangrike stedelike hervormer van Progressive Era, die 'moeder' van die Amerikaanse maatskaplike werk, 'n stigter van die NAACP, 'n kampioen van stemreg vir vroue, 'n kruisvaarder in die oorlog en wenner van die Nobelprys vir Vrede van 1931. Addams het 'n nuwe manier vir vroue ontwikkel om invloedryk te word in openbare aangeleenthede. In 1889 stig sy en haar universiteitsvriend Ellen Gates Starr (1859 & ndash1940) Hull House in die immigrante -krotbuurte van Chicago, geïnspireer deur soortgelyke pogings wat sy in Engeland gesien het. Aanvanklik het die vroue by Hull House kinders versorg, siekes verpleeg en kleuterskool- en aandklasse aangebied vir immigrante -volwassenes. Daarna het hulle 'n kunsgalery, 'n openbare kombuis, 'n gimnasium, 'n swembad, 'n koffiewinkel, 'n koöperatiewe instapklub vir meisies, 'n boeke, 'n kunsateljee, 'n musiekskool, 'n dramagroep, 'n biblioteek en 'n werksburo bygevoeg. Hull House het gou 'n spilpunt geword van sosiale aktivisme rondom arbeid en immigrante en regte, kruistogte teen politieke korrupsie, krotbuurte, onveilige werkplekke en kinderarbeid. Dit was die inspirasie vir ander nedersettinghuise in stede regoor die land.
3. & enspLouis Brandeis (1856 & ndash1941) was 'n kruistogende prokureur en hooggeregshofregter. Hy is in 1916 deur Woodrow Wilson aangestel en dien tot 1939. Sy geskrifte en aktivisme het die Amerikaanse houding en wetgewing verander oor die noodsaaklikheid om korporatiewe mag in toom te hou, wat in sy boek uiteengesit word. Ander mense se geld en hoe die bankiers dit gebruik (1914). As 'n 'prokureur' in Boston, het hy spoorwegmonopolieë beveg, arbeidswette verdedig en gehelp om beleid op te stel om armoede en mdashan -benadering aan te spreek, wat nou die wet op openbare belang genoem word. Hy was die pionier in die gebruik van deskundige getuienis (genaamd die Brandeis -brief) in hofsake, wat die weg baan vir 'n benadering tot die wet wat op empiriese getuienis berus. In 1908 verteenwoordig hy die staat Oregon in Muller v. Oregon voor die Hooggeregshof. Die vraag was of 'n staat die ure wat vroulike werkers kan werk, beperk, wat volgens werkgewers 'n skending van die kontrakvryheid tussen werkgewers en hul werknemers is. Sy regsargument was relatief kort, maar hy bevat meer as 100 bladsye dokumentasie, insluitend verslae van maatskaplike werkers, dokters, fabrieksinspekteurs en ander kundiges, wat toon dat lang werk die gesondheid en welstand van vroue vernietig. Brandeis het die saak gewen en die gebied van litigasie verander.
4. & enspFlorence Kelley (1859 & ndash1932) was 'n toonaangewende organiseerder teen sweetwinkels en was 'n voorstander van die regte van kinders, die minimum loon en die agt uur werksdag. Sy was deel van die eerste generasie vroue wat die universiteit bygewoon het, het by die Intercollegiate Socialist Society aangesluit, was aktief in die stemreg vir vroue en was 'n stigter van die NAACP. Sy het van 1891 tot 1899 by Hull House gewerk en die Henry Street Settlement in New York tussen 1899 en 1926. In 1893 het goewerneur John Altgeld haar eerste hooffabriekinspekteur in Illinois aangestel, 'n pos wat sy gebruik het om beledigende werksomstandighede bloot te lê, veral vir kinders. Sy het suksesvol gepleit vir die oprigting van die federale Buro vir Arbeidsstatistiek sodat hervormers voldoende inligting oor die toestand van werkers sou hê. In 1908 versamel sy sosiologiese en mediese bewyse vir Muller v. Oregon en in 1917 vergader soortgelyke inligting vir Bunting v. Oregon om die saak vir 'n werkdag van agt uur aan te bied.
5. & enspJohn Dewey (1859 & ndash1952). Dewey, 'n filosoof, sielkundige en onderwyshervormer, was 'n verloofde aktivis, 'n produktiewe skrywer vir gewilde tydskrifte en 'n voorbeeld van Amerikaanse pragmatisme. Hy het die "laboratoriumskool" aan die Universiteit van Chicago gestig om sy idees oor progressiewe onderwys in die praktyk te bring. Sy idees oor & quotxperiential learning & quot het verskeie generasies opvoeders beïnvloed. Hy was 'n vroeë voorstander van onderwysers en vakbonde en akademiese vryheid en het hom uitgespreek en georganiseer teen pogings om die vryheid van idees te beperk, het die NAACP gehelp en die stemreg vir vroue ondersteun.
6. & enspLincoln Steffens (1866 & ndash1936). As skrywer en redakteur vir McClure's tydskrif en later vir Die Amerikaanse tydskrif, hy (saam met kollegas Ida Tarbell en Ray Stannard Baker) was 'n invloedryke praktisyn van & quotmuckraking & quot joernalistiek. In Die skande van die stede (1904), ontbloot hy korrupsie deur plaaslike regerings, wat voordeel trek uit arm immigrante en in samewerking met sakekragmakelaars. Nadat hy die Sowjetunie in 1919 besoek het, het hy 'n entoesiastiese ondersteuner van die Russiese Revolusie geword, en het beroemd gesê: "Ek is verby in die toekoms, en dit werk."
7. & enspW.E.B. Du Bois (1868 & ndash1963) was 'n burgerregte -aktivis, sosioloog, historikus, polemikus en redakteur. Hy was die eerste Afro-Amerikaner wat 'n PhD van Harvard ontvang het en 'n stigter van die NAACP. In sy studies en boeke het hy die idees van Amerika oor ras uitgedaag en gehelp om die vroeë kruistog vir burgerregte te lei. Intellektuele en politieke gevegte van Du Bois met Booker T. Washington het die voortslepende debat oor die aard van rassisme en die stryd om rasse -geregtigheid gevorm, opgesom in sy boek The Souls of Black Folk (1903), waarin hy swartes beskryf het ' "dubbele bewussyn" en beroemd voorspel het, "Die probleem van die twintigste eeu is die probleem van die kleurlyn." Van 1910 tot 1934 was hy redakteur van Die Krisis, die NAACP se maandblad, wat 'n hoogs sigbare en dikwels omstrede forum geword het vir kritiek op wit rassisme, lynch en segregasie, en vir inligting oor die status van swart Amerikaners. Dit het blootgestel aan baie jong Afro-Amerikaanse skrywers, digters en oproermakers. Du Bois was 'n sosialis, hoewel hy dikwels nie met die party saamstem nie, veral oor ras. Sy geskrifte het 'n enorme invloed op burgerregte -aktiviste en op die ontluikende velde van swart geskiedenis en swart studies.
8. & enspUpton Sinclair (1878 & ndash1968). Sinclair, 'n Pulitzer -prys en 'n skrywer wat 'n wenner gewen het, het negentig boeke geskryf, waarvan die meeste romans was wat sosiale onreg of studies van kragtige instellings (insluitend godsdiens, die pers en oliemaatskappye) blootgelê het. Sy roman uit 1906 Die woud, wat die aaklige toestande in die vleisverpakkingsbedryf lewendig beskryf het, het 'n openbare herrie veroorsaak wat gelei het tot die wet op suiwer voedsel en dwelms en die wet op vleisinspeksie. In 1934, in die dieptes van die depressie, verlaat hy die Sosialistiese Party en wen die Demokratiese benoeming vir die goewerneur van Kalifornië op 'n platform om armoede in Kalifornië te beëindig. Sinclair aan te val en sy Republikeinse teenstander te help kies. Sinclair het verloor, maar sy veldtog het miljoene kiesers gemobiliseer, gehelp om FDR na links te stoot en die politiek van Kalifornië vir die volgende dekades te verander.
9. & enspMargaret Sanger (1879 en ndash1966) het as 'n verpleegster gewerk onder arm vroue in die New East City in New York en 'n advokaat geword vir die gesondheid van vroue. In 1912 het sy die verpleging opgegee en haar toegewy aan die verspreiding van inligting oor geboortebeperking ('n term wat sy erkenning gee aan uitvind), wat die gevangenisstraf van die oortreding van die Comstock -wet, wat die verspreiding van geboortebeperkingstoestelle of inligting verbied, waag. Sy het artikels oor gesondheid vir die Socialist Party -koerant geskryf Die oproep en het verskeie boeke geskryf, insluitend Wat elke meisie moet weet (1916) en Wat elke ma moet weet (1916). In 1921 stig sy die American Birth Control League, wat uiteindelik Planned Parenthood geword het. In 1916 het sy die eerste geboortebeperkingskliniek in die Verenigde State opgerig, en die jaar daarna is sy gearresteer omdat sy 'n openbare oorlas geskep het. (en later geboortebeperkingsapparate) aan pasiënte.
10. & enspCharlotte Perkins Gilman (1860 en ndash1935) was 'n baanbrekende feminis, humanis en sosialis, wie se lesings en skryfwerk die dominante idees oor die rol van vroue in die samelewing uitdaag en gehelp het om die beweging vir vrouestemreg en regte te vorm. Nadat sy haar eerste stemregbyeenkoms in 1886 bygewoon het, het sy 'n rubriek begin skryf oor stemreg vir Die mense. Sy het die konferensie van die National American Woman Suffrage Association in Washington in 1896 toegespreek en voor die kongres getuig vir stemreg. Sy noem vrouens en onderburgers en hul ontevredenheid, "onregverdig, onwys". Haar semi-outobiografiese kortverhaal "The Yellow Wallpaper" (1892) beskryf 'n vrou wat 'n geestelike ineenstorting het as gevolg van 'n "genesing" wat deur haar doktersman voorgeskryf is in haar langdurige isolasie. In baie boeke, insluitend Vroue en ekonomie (1898), Die huis (1903), Menslike werk (1904) en Die mensgemaakte wêreld (1911), het sy aangevoer dat vroue slegs aan mans gelyk sou wees as hulle ekonomies onafhanklik was, en sy moedig vroue aan om buite die huis te werk en dat mans en vroue huiswerk deel. Sy was van mening dat huishouding, kook en kindersorg geprofessionaliseer moet word. Meisies en seuns, het sy gedink, moet grootgemaak word met dieselfde klere, speelgoed en verwagtinge. Die pogings van Gilman het die aktivisme van feministe soos Alice Stokes Paul (1885 en ndash1977) aangevul, wat plakkate, optogte en hongerstakings georganiseer het om die negentiende wysiging in 1920 te verower.
11. & enspRoger Baldwin (1884 & ndash1981). Hy was 'n pasifis en sosiale aktivis en was in 1917 'n stigter van die American Civil Liberties Union (oorspronklik die National Civil Liberties Bureau), wat geskep is om die regte van gewetensbeswaardes teen oorlog te verdedig en het tot 1950 as uitvoerende direkteur gedien. leierskap het die ACLU talle belangrike sake aangespreek, waaronder die Scopes -verhoor, die Sacco- en Vanzetti -moordverhoor en die uitdaging vir die verbod op James Joyce's Ulysses.
12. & enspFrances Perkins (1880 en ndash1965) was arbeidsekretaris vir die eerste twaalf jaar van die presidentskap van Franklin Roosevelt en die eerste vrou wat 'n kabinetspos beklee. Binne die binnekring van FDR het sy hom beywer vir sosiale sekerheid, die minimum loon, werkers se reg om te vakbonde en ander ekonomiese hervormings in New Deal. Geïnspireer deur Jacob Riis se uitstallings en die krotbuurte van New York, Hoe die ander helfte lewe, en deur die hervormer Florence Kelley, het sy by die woonbuurtbeweging aangesluit en by die New York Consumers ' League gewerk en die staatswetgewer beywer om die werkweek vir vroue en kinders tot vier en vyftig uur te beperk. Sy het tydens stemregte opgetrek en toesprake gehou ten gunste van stemreg vir vroue. Sy het by die Sosialistiese Party aangesluit, maar het gou oorgeskakel na die Demokratiese Party. In 1918 het die goewerneur van New York, Al Smith, haar aangestel in die nywerheidskommissie van die staat en in 1929 het goewerneur Franklin Roosevelt haar as die nywerheidskommissaris van die staat aangestel. Sy brei fabriekondersoeke uit, verminder die werksweek vir vroue tot agt-en-veertig uur en beywer haar vir die minimum loon- en werkloosheidsversekeringswette, alles wat sy na Washington geneem het toe sy by die FDR-kabinet aangesluit het.
13. & enspJohn L. Lewis (1880 & ndash1969). Lewis het op 16 by sy vader as mynwerker aangesluit, en was aktief in die United Mine Workers of America, en werk op na president, 'n pos wat hy van 1920 tot 1960 beklee het. Onder Lewis het die UMWA geld en personeel verbind tot die organisering van ritte in die rubber , motor- en staalbedrywe, wat help om 'n nasionale golf van industriële vakbondwese te skep. In 1938 word Lewis tydens sy stigtingsbyeenkoms verkies tot president van die Congress of Industrial Organisations (CIO) en word hy 'n belangrike openbare gesig van die groeiende en toenemend militante arbeidersbeweging van die land. In 1948 wen die UMWA 'n historiese ooreenkoms met steenkoolmaatskappye wat mediese en pensioenvoordele vir mynwerkers tot stand bring, gedeeltelik gefinansier deur 'n tantième op elke ton steenkool wat ontgin word.
14. & enspEleanor Roosevelt (1884 en ndash1962) is uit voorreg gebore, maar het een van die mees sigbare sosiale aktiviste van haar generasie geword. Sy gebruik haar prominensie as presidentsvrou om hervorming te bepleit, en gee sigbaarheid aan bewegings vir werkersregte, vroueregte en burgerregte en druk FDR en sy adviseurs om progressiewe wetgewing te ondersteun. Sy het perskonferensies gehou en haar mening uitgespreek in radio -uitsendings en 'n gereelde koerantrubriek. Sy het steenkoolmyne, krotbuurte en skole besoek om die aandag te vestig op die benarde situasie van die benadeeldes en om te steun vir hervormingswette. Haar bedanking uit die Daughters of the American Revolution en mdashto protesteer teen die verbod op die swart sangeres Marian Anderson om by die Constitution Hall op te tree en het 'n omstrede en kragtige verklaring vir rasse -geregtigheid gemaak. In 1948 het sy as afgevaardigde van die Verenigde Nasies gehelp om die Universele Verklaring van Menseregte op te stel, wat gelykheid vir alle mense bevestig, ongeag ras, geloof of kleur.
15. & enspNorman Thomas (1884 en ndash1968) was Amerika se mees sigbare sosialis sedert die 1930's tot en met die 821750's. In 1911 as 'n Presbiteriaanse predikant aangestel, word hy 'n kruisvaarder vir die & quotsocial gospel as die leier van verskeie kerke en hoof van 'n nedersettingshuis in Harlem. Sy pasifisme en verset teen die Eerste Wêreldoorlog het daartoe gelei dat hy by die Sosialistiese Party aangesluit het. Nadat hy oor hervormingskwessies vir Christelike publikasies geskryf het, het hy aangesluit Die Nasie as mede -redakteur. In 1922 word hy mede-direkteur van die League for Industrial Democracy en stigter van die National Civil Liberties Bureau. Hy het opgedra vir die goewerneur, burgemeester, die senaat en die stadsraad op die kaartjie van die Socialist Party. Vanaf 1928 het hy ses keer as president gekies en 'n openbare stem gekry as 'n uitgesproke nasionale 'gewete' en 'n woordvoerder van demokratiese sosialisme. Thomas was een van die min openbare figure wat die internering van Japannese Amerikaners gekant was. Hy het gehelp om die rasgerig geïntegreerde Southern Farmers Tenants Union te begin, hom beywer vir arbeidsregte, geboortebeperking en om Joodse slagoffers van Nazisme toe te laat om die Verenigde State binne te gaan. By sy tagtigste verjaardagviering, in 1964, het hy lof ontvang van Martin Luther King Jr., hoofregter Earl Warren en vise-president Hubert Humphrey. Hy was 'n vroeë kritikus van die Viëtnam -oorlog en het in 1968 'n beroemde toespraak oor die oorlog gehou, waarin hy verklaar: "Ek kom om die Amerikaanse vlag skoon te maak, nie te verbrand nie."
16. & enspA.J. Muste (1885 & ndash1967). Net soos Thomas, studeer Muste aan die Union Theological Seminary. Hy begin sy loopbaan as predikant van die NG Kerk, maar word gou 'n kwaker, sowel as 'n toonaangewende pasifis, anti -oorlogsaktivis, sosialis en vakbondorganiseerder. In die vroeë twintigerjare het hy die Brookwood Labor College, 'n opleidingsentrum vir vakbondaktiviste, gelei en gedurende die dertigerjare het hy 'n aantal belangrike sit-down gelei. Van 1940 tot 1953 was hy aan die hoof van die godsdienstige pasifistiese organisasie Fellowship of Reconciliation en het hy die Congress of Racial Equality (CORE) gestig, 'n militante burgerregtegroep wat 'n pionier in die gebruik van burgerlike ongehoorsaamheid was en baie bewegingsaktiviste opgelei het. In die 1960's het hy afvaardigings van pasifiste en godsdiensleiers na Saigon en Hanoi gelei om die oorlog in Viëtnam te probeer beëindig.
17. & enspSidney Hillman (1887 & ndash1946). 'N Immigrant uit Litaue, 'n kledingwerker in Chicago en 'n lewenslange sosialis, het Hillman suksesvolle stakings gelei en dryfvere georganiseer, 'n vakbondleier geword en was president van die Amalgamated Clothing Workers of America van 1914 tot 1946. Teen 1920 het die vakbond kontrakte gehad met 85 persent van die land se kledingvervaardigers (wat ongeveer 177 000 werkers verteenwoordig) en die werksweek tot vier en veertig uur verminder het. In die twintigerjare van die vorige eeu was Hillman 's ACWA 'n pionier in die vakbond van vakbonde, insluitend vakansie-geborgde koöperasiebehuising, werkloosheidsversekering vir vakbondlede en 'n bank om lenings te maak aan lede en besighede met vakbondkontrakte. Een van die stigters, in 1935, van die CIO (en later sy vise -president), het Hillman 'n invloedryke adviseur geword vir FDR en senator Robert Wagner, wat gehelp het om wette op te stel vir werkersregte. As voorsitter van die CIO se eerste politieke aksiekomitee in 1943, mobiliseer hy vakbondkiesers in verkiesingsveldtogte regoor die land, wat die model geword het vir die bou van 'n kiesorganisasie onder vakbondlede.
18. & enspHenry Wallace (1888 & ndash1965). As landbousekretaris van FDR (1933 en ndash40) en daarna vise -president (1940 en ndash44), speel Wallace 'n sentrale rol in die strewe na progressiewe New Deal -inisiatiewe, veral beleid om boere wat sukkel, te help. Hy was 'n kruistog uitgewer van Wallaces ' Boer tydskrif en 'n Iowa-boer wat 'n baanbreker was in die gebruik van koringstamme met 'n hoë opbrengs. Wallace het toenemend radikaal en uitgesproke geraak, en FDR het hom in 1944 as vise -president gedeponeer. Nadat hy as redakteur van Die Nuwe Republiek, het hy in 1948 'n onsuksesvolle verkiesing tot president gemaak op die kaartjie van die Progressive Party, teen rasseskeiding, die koue oorlog en Truman se lomp steun vir vakbonde. Wallace is in die steek gelaat deur baie liberale, wat gedink het sy platform is te radikaal en wat bekommerd was dat sy veldtog genoeg stemme van Truman sou neem om die Withuis aan die Republikeine oor te dra. Hy het minder as 2 persent van die gewilde stemme gekry.
19. & enspA. Philip Randolph (1889 en ndash1979) het die eerste Afro-Amerikaanse vakbond, die Brotherhood of Sleeping Car Porters, in die 1920's gestig. Hy was 'n toonaangewende sosialistiese skrywer, redenaar en burgerregtepionier, en bou brûe tussen burgerregte en arbeidsbewegings. Hy het die sosialistiese koerant geredigeer Die Boodskapper. In 'n vroeë hoofartikel skryf Randolph: & quot Die geskiedenis van die arbeidersbeweging in Amerika bewys dat die werkende klasse geen raslyne erken nie. Hulle sal 'n wit man net so maklik as 'n swart man uitbuit …. Hulle sal enige ras of klas uitbuit om wins te maak. Die kombinasie van swart en wit werkers sal 'n kragtige les vir die kapitaliste wees oor die solidariteit van arbeid. & Quot Randolph het gehelp om Afro-Amerikaners in die arbeidersbeweging te bring, terwyl hy ook vakbondleiers gekritiseer het omdat hulle swartes uitgesluit het. In 1941, terwyl die land besig was om hom voor te berei vir oorlog, dreig Randolph om 'n optog na Washington te organiseer om swartes te protesteer en#8217 uitsluiting van goedbetaalde poste in die verdedigingsbedryf. Die strategie het gewerk. In Junie 1941 onderteken FDR 'n uitvoerende bevel wat 'n einde maak aan diskriminasie in werksgeleenthede vir verdedigingsaanlegte, die eerste Amerikaanse eerlike indiensnemingspraktyke en hervorming. Randolph het die 1963 -mars in Washington gelei, waarin meer as 250 000 Amerikaners onder die slagspreuk & quotJobs and Freedom. & Quot;
20. & enspWalter Reuther (1907 & ndash70) het van die fabrieksvloer af opgestaan ​​om die United Auto Workers te help bou tot 'n groot mag in die motorbedryf, die arbeidersbeweging en die linkervleuel van die Demokratiese Party. Hy het gehelp om die moderne arbeidersbeweging te vorm, wat die eerste massa middelklas geskep het. Hy het die sitplek in 1937 by die General Motors-fabriek in Flint, Michigan, gelei, 'n belangrike keerpunt in die arbeidsgeskiedenis. Na die Tweede Wêreldoorlog dring hy aan op 'n grootskaalse omskakeling van die land se industriële mag om vrede en volle werk te bevorder. In 1946 het hy 'n staking van 116 dae teen GM gelei, met 'n beroep op 'n loonverhoging van 30 persent sonder 'n verhoging in die verkoopprys van motors, en het GM uitgedaag om sy boeke te open. & Quot In 1948 stem GM in tot 'n historiese kontrak wat loonverhogings bind algemene lewenskoste en produktiwiteit styg. Gedurende sy ampstermyn as president van die UAW, van 1946 tot sy dood in 1970, het die vakbond gegroei tot meer as 1,5 miljoen lede en onderhandel om modelklagtes, veiligheids- en gesondheidsvoorsienings, pensioene, gesondheidsvoordele en kwotaanvullende werkloosheidsvoordele, wat vakbondlede in die middel gehef het klas en het gehelp om die swaarkry van ekonomiese oplewing en buste te demp. In die 1960's lei hy die arbeidersbeweging en steun vir burgerregte, was 'n vroeë teenstander van die Viëtnam -oorlog en 'n bondgenoot van Cesar Chavez se pogings om trekarbeiders te organiseer. Reuther word in 1952 president van die CIO en help met die onderhandelinge oor die samesmelting van AFL en CIO in 1955.
21. & enspPaul Robeson (1898 en ndash1976) was miskien die mees talentvolle Amerikaner van die twintigste eeu. Hy was 'n internasionaal bekende konsertsanger, akteur, voetbalster en professionele atleet, skrywer, taalkundige (hy het in vyf en twintig tale gesing), geleerde, redenaar, prokureur en aktivis in die burgerregte-, vakbond- en vredesbewegings. Alhoewel hy een van die bekendste figure uit die eeu was, is sy naam feitlik uit die geheue gewis deur die regering se vervolging tydens die McCarthy -era. Robeson, die seun van 'n weggeloopte slaaf, het 'n vierjarige akademiese beurs aan Rutgers gewen, waar hy tot Phi Beta Kappa verkies is en as valedictorian afgestudeer het. Ondanks geweld en rassisme van spanmaats, het hy vyftien universiteitsbriewe in sport (bofbal, sokker, basketbal en baan) gewen en is hy twee keer aangewys as die All-American Football Team. Hy het die Columbia Law School bygewoon en daarna 'n pos by 'n prokureursfirma aangeneem, maar het opgehou toe 'n wit sekretaris weier om 'n diktee van hom te neem. Hy het nooit weer reg beoefen nie. In Londen het Robeson internasionale lof verwerf vir sy hoofrol in Othello (1944). Hy het in baie toneelstukke en musiekblyspele gespeel en elf films gemaak, baie met politieke temas. Hy bevorder Afrika se onafhanklikheid, vakbonde, vriendskap tussen die Verenigde State en die Sowjetunie, Afro-Amerikaanse kultuur, burgerlike vryhede en Joodse vlugtelinge wat uit Hitler en Duitsland gevlug het. In 1945 het hy aan die hoof gestaan ​​van 'n organisasie wat Truman uitgedaag het om 'n antilinkende wet te ondersteun. As gevolg van sy politieke sienings is sy optredes voortdurend geteister. In die laat veertigerjare is hy op die swartlys geplaas. Die meeste van sy konserte is gekanselleer, en sy paspoort is in 1950 herroep.
22. & enspSaul Alinsky (1909 & ndash72) staan ​​bekend as die stigter van die moderne gemeenskapsorganisasie. Hy het Amerikaners, veral die stedelike armes en werkersklas, geleer hoe om te organiseer om die toestande in hul gemeenskappe te verbeter. Hy is opgelei as kriminoloog aan die Universiteit van Chicago en besef dat kriminele gedrag 'n simptoom is van armoede en magteloosheid. In 1939 het hy die Back of the Yards Neighborhood Council, 'n organisasie van organisasies, wat bestaan ​​uit vakbonde, jeuggroepe, klein ondernemings, blokklubs en die Katolieke Kerk, om die lewensomstandighede in 'n krotbuurt in Chicago naby die opslagplekke te verbeter. Dit het plakkate, stakings en boikotte gedoen om die omgewingstoestande te verbeter. Sy stigting vir industriële gebiede het organiseerders opgelei (insluitend Cesar Chavez) en het voetsoolgroepe in verskillende stede gebou en plaaslike politieke base en korporasies uitgedaag. Hy het sy organiserende idees in twee boeke en mdash gekodifiseerReveille vir Radikale (1946) en Reëls vir radikale (1971) & mdash wat verskeie generasies progressiewe bewegings en aktiviste beïnvloed het.
23. & enspWoody Guthrie (1912 & ndash67), die legendariese liedjieskrywer en volksanger, is veral bekend vir 'This Land Is Your Land', en word beskou as die alternatiewe volkslied van Amerika. Hy het van sy geboorteland in Oklahoma deur die hele land gereis en liedjies geskryf oor trekarbeiders, vakbondstryd, openbare werksprojekte en die natuur se skoonheid van die land, insluitend "Ain 't Got No Home", "Tom Joad," "So Long It 's Been Good to Know Yuh, "Roll on Columbia," "Pastures of Plenty", "Grand Coulee Dam" en "Deportee." Guthrie het as lid van die Almanac Singers namens vakbonde en radikale organisasies protesliedjies geskryf en uitgevoer. Baie van sy liedjies word steeds deur ander kunstenaars opgeneem en het 'n invloed gehad op generasies kunstenaars, waaronder Bob Dylan, Joan Baez en Bruce Springsteen.
24. & enspEarl Warren (1891 en ndash1974), hoofregter van 1953 tot 1969, het die Hooggeregshof in 'n ongekende liberale rigting geneem. Met die hulp van progressiewe regters William O. Douglass en William J. Brennan het die Warren -hof die burgerregte en burgerlike vryhede dramaties uitgebrei. Die Republikeinse Warren het sy aansienlike politieke vaardighede gebruik om te verseker dat die uitspraak van 1954 in Brown v. Onderwysraad was eenparig. In 'n ander belangrike saak, Gideon v. Wainwright (1963), het die Warren -hof beslis dat howe prokureurs moet verskaf vir verweerders in strafsake wat nie hul eie prokureurs kan bekostig nie. In New York Times Co. v. Sullivan (1964), het die Hof die vrye spraak aansienlik uitgebrei deur bewys van "kwaadwillige kwaadwilligheid" in laster teen openbare figure te vereis. Die 1965 Griswold v. Connecticut besluit het die reg op privaatheid gevestig en die grondslag gelê Roe v. Wade (1973). In Miranda teen Arizona (1966), het die hof beslis dat kriminele verdagtes wat aangehou is, voor die polisie se ondervraging in kennis gestel moet word van hul grondwetlike reg aan 'n prokureur en teen self-inkriminasie. Nadat Warren in die distriksprokureur van die Alameda County gewerk het, is hy in 1938 verkies tot die prokureur-generaal van Kalifornië en vier jaar later tot goewerneur tot 1953. In die pos het hy goedkeuring gegee vir die afronding van Japannese Amerikaners in aanhoudingskampe. In 1948 was hy die Republikeinse Party se onsuksesvolle vise -presidentskandidaat op 'n kaartjie saam met Thomas Dewey. Toe Eisenhower Warren in die hooggeregshof benoem, het hy gedink dat hy 'n konserwatiewe regsgeleerde aanstel en later gesê dat dit die grootste verdomde dwaasfout was wat hy ooit gemaak het.
25. & enspElla Baker (1903 & ndash86). Nadat hy in 1927 as 'n valedictorian aan die Shaw -universiteit in North Carolina afgestudeer het, het Baker 'n lewenslange loopbaan as sosiale aktivis begin. Sy het as mentor vir verskeie generasies burgerregte -aktiviste gedien sonder om veel aandag aan haarself te vestig. In 1940 word sy 'n organiseerder van die NAACP, reis na baie klein dorpies en groot stede in die suide en ontwikkel 'n netwerk van aktiviste. In 1957 verhuis Baker na Atlanta om Martin Luther King Jr. te help om die Southern Christian Leadership Conference (SCLC) te organiseer, met 'n veldtog vir kiesersregistrasie. Nadat swart universiteitstudente op 1 Februarie 1960 'n sit-by die middagete by die Woolworth ''s in Greensboro, Noord-Carolina, gereël het, het Baker die SCLC verlaat om die studente te help om die sitbeweging te versprei. In April het sy hulle gehelp om die koördinerende komitee vir studente (SNCC) te stig tydens 'n konferensie by haar alma mater.
26. & enspI.F. Klip (1907 & ndash89) was 'n ondersoekende joernalis wie se volgehoue ​​navorsing die regering se korrupsie en oortreding aan die lig gebring het. Na 'n loopbaan as verslaggewer vir verskeie dagblaaie (insluitend PM, 'n linkse koerant in New York), was hy redakteur van Washington Die Nasie van 1940 tot 1946. In 1953, op die hoogtepunt van McCarthyism, het hy begin I.F. Stone 's WeekliksHy hou die nuusbrief tot 1971. Hy was gedurende die koue oorlog voortdurend aangeval weens sy opposisie teen senator Joseph McCarthy en vir sy beriggewing oor die buitensporigheid van die FBI onder J. Edgar Hoover. Stone was een van 'n handjievol joernaliste wat die LBJ se bewerings uitgedaag het dat die Noord -Viëtnamese 'n Amerikaanse vernietiger in die Tonkin -golf aangeval het, wat die president 'n verskoning gegee het om in Vietnam te gaan oorlog voer. Hy het vyftien boeke geskryf, waaronder op 81 -jarige ouderdom Die verhoor van Sokrates (1988). Hy het generasies van snaakse verslaggewers geïnspireer.
27. & enspJackie Robinson (1919 & ndash72). 'N Atletiekster van vier sportsoorte op die hoërskool in Pasadena en daarna aan die Universiteit van Kalifornië, Los Angeles, het Robinson in die Negro Leagues gespeel voordat hy in 1947 die eerste Afro-Amerikaner geword het wat in die groot ligas gespeel het. mishandeling op en van die veld, met merkwaardige moed, terwyl dit die weg baan vir die burgerregtebeweging. Martin Luther King jr. Het vir Don Newcombe, Robinson se spanmaat gesê: 'Julle, Jackie en Roy [Campanella] sal nooit weet hoe maklik julle my vir my taak verrig het nie. weier om op 'n geskeide bus buite 'n militêre basis in Texas te ry. As Rookie of the Year in 1947, Most Valuable Player in 1949 en 'n sesmalige All-Star, het hy die Brooklyn Dodgers na verskeie wimpels gelei. Gedurende en na sy speeldae sluit hy aan by optrede en optogte, skryf hy 'n koerantrubriek wat rassisme aanval en geld insamel vir die NAACP. As getuienis voor die kongres terwyl hy nog 'n speler was, het hy Amerika se rassisme veroordeel, maar ook kritiek op die radikalisme van Paul Robeson, 'n opmerking wat hy later gesê het dat hy spyt is.
28. & enspRachel Carson (1907 & ndash64) was 'n mariene bioloog en natuurskrywer wat gehelp het om die moderne omgewingsbeweging te inspireer, veral met haar boek uit 1962, Stil Lente. Die boek het die gevare van sintetiese plaagdoders blootgelê en gelei tot 'n landwye verbod op DDT en ander plaagdoders. Die beweging het gelei tot die oprigting van die Environmental Protection Agency in 1970 en baie omgewingswette. Sy het die grondslag gelê vir die groeiende bewussyn van die mensdom se bestuur van die planeet en 'n nuwe radikale denke oor die omgewing, veral deur Barry Commoner, 'n ander bioloog, wie se eerste boeke fokus op die gevare van kerntoetse en Die slotkring (1971) ondersoek die verband tussen kapitalisme en dors na groei en gevare vir die omgewing.
29. & enspThurgood Marshall (1908 & ndash93) was 'n toonaangewende advokaat vir burgerregte en die eerste swart hooggeregshofregter, aangestel deur LBJ in 1967. As hoofadvokaat van die NAACP het hy die stryd in die howe vir burgerregte gelei ondanks onderdrukkende toestande en 'n beperkte begroting. Hy het sy eerste hooggeregshofsaak gewen, Chambers v. Florida, in 1940 op 32-jarige ouderdom en het nege-en-twintig gewen uit die twee-en-dertig sake wat hy voor die hof aangevoer het. Baie van hulle was belangrike besluite wat gehelp het om segregasie te ontmantel, insluitend Smith v. Allwright (1944), Shelley v. Kraemer (1948), Sweatt v. Skilder (1950) en McLaurin v. Oklahoma State Regents (1950). Sy bekendste regsoorwinning was Brown v. Onderwysraad (1954), waarin die hof beslis het dat die & quotseparate but equal & quot -leerstelling, vasgestel deur Plessy v. Ferguson, die Grondwet oortree het. In die hooggeregshof was hy 'n uitgesproke advokaat vir vrye spraak en burgerregte.
30. & enspHarry Hay (1912 & ndash2002) was mede-stigter van die eerste groot organisasie vir gay-regte in Amerika in 1950. Hay het in die 1930's en#821740 'n lid van die Kommunistiese Party geword in Los Angeles, maar het in 1951 vertrek omdat dit homoseksualiteit nie verwelkom het nie. In Desember 1950 het hy die eerste semipublieke homoseksuele gespreksgroep georganiseer, wat gou die Mattachine Society geword het, destyds bekend as 'n & quothomophile & quot -groep. In 1952 lei die groep die verdediging van Dale Jennings, 'n gay man wat in 'n vasgekeerde saak gearresteer is. Die volgende jaar het hy gehelp om te begin EEN, 'n tydskrif oor homoseksuele regte. Hay was later dikwels in stryd met jonger gay -aktiviste wat by die politieke en kulturele hoofstroom wou aansluit.
31. & enspD eerwaarde Martin Luther King Jr. (1929 en ndash68) het gehelp om die gewete van Amerika te verander, nie net oor burgerregte nie, maar ook oor ekonomiese geregtigheid, armoede en oorlog. As 'n onervare jong predikant in Montgomery, Alabama, is King teësinnig in die leierskap van die busboikot gedruk. Tydens die boikot van 382 dae is King gearresteer en mishandel en is sy huis gebombardeer, maar hy het as 'n nasionale figuur verskyn en sy leierskapsvaardighede geslyp. In 1957 het hy gehelp om die SCLC van stapel te stuur om die burgerregte -kruistog na ander stede te versprei. Hy het gehelp om plaaslike veldtogte in Selma, Birmingham en ander stede te lei, en het probeer om die onstuimige burgerregtebeweging bymekaar te hou, waaronder die NAACP, Urban League, SNCC, CORE en SCLC. Tussen 1957 en 1968 het King meer as 6 miljoen myl afgelê, meer as 2500 keer gepraat en ten minste twintig keer gearresteer terwyl hy die evangelie van geweldloosheid verkondig het. Vandag beskou ons King as 'n heilige, sy verjaardag is 'n nasionale vakansiedag en sy naam versier skole en straattekens. Maar in sy tyd het die onderneming die koning as 'n gevaarlike moeilikheidmaker beskou. Hy is deur die FBI geteister en in die media belaster. Die stryd om burgerregte het hom tot 'n vegter vir ekonomiese en sosiale geregtigheid geradikaliseer. Gedurende die 1960's het King hom toenemend verbind tot die bou van brûe tussen burgerregte en arbeidsbewegings. Hy was in 1968 in Memphis om stakende sanitêre werkers te ondersteun toe hy vermoor is. In 1964, op 35, was King die jongste man wat die Nobelprys vir Vrede ontvang het. Sommige burgerregte -aktiviste was bekommerd dat sy teenkanting teen die Viëtnam -oorlog, wat in 1967 aangekondig is, 'n terugslag teen burgerregte sou veroorsaak, maar dit het in plaas daarvan gehelp om die openbare mening teen die oorlog te keer.
32. & enspBayard Rustin (1912 & ndash87) was een van die talentvolste organiseerders van die land, wat gewoonlik agter die skerms as assistent vir Muste, Randolph en King gewerk het, grootliks omdat hulle gevrees het dat sy homoseksualiteit hul oorsake en organisasies sou stigmatiseer. Randolph het hom aangestel om die jeugvleuel van die Washington -beweging van 1941 in Maart te lei. Rustin was ontsteld toe Randolph die optog onderbreek nadat FDR 'n uitvoerende bevel uitgevaardig het wat rassediskriminasie in die verdedigingsbedrywe verbied. Rustin begin daarna met 'n reeks organiserende werksgeleenthede in die vredesbeweging, met sy vaardighede met die Fellowship of Reconciliation, die American Friends Service Committee, die Socialist Party en die War Resisters League. In 1947 begin hy 'n reeks nie -gewelddadige dade van burgerlike ongehoorsaamheid in die suide en grensstate organiseer om 'n uitdaging aan te stel vir Jim Crow se praktyke in interstaatlike vervoer. Tussen 1947 en 1952 het Rustin na Indië en Afrika gereis om meer te wete te kom oor geweldloosheid en die Gandhiese onafhanklikheidsbeweging. Rustin het tyd in Montgomery en Birmingham deurgebring om King te adviseer oor gewelddadige taktiek. Randolph noem hom as die hooforganiseerder van die 1963 -mars op Washington for Jobs and Freedom, en bring diplomatieke burgerregtelike leiers en organisasies bymekaar.
33. & enspC. Wright Mills (1916 & ndash62). In die vyftigerjare, toe die meeste sosiale wetenskaplikes die voorspoed van Amerika na die oorlog gevier het, het Mills, 'n sosioloog van die Columbia -universiteit, gewaarsku oor die gevare van die konsentrasie van rykdom en mag in wat hy noem, in sy boek met dieselfde naam uit 1956, & quot power elite. & quot Hy het ook gewaarsku oor die Amerikaanse houding teenoor Kuba in Luister, Yankee. Hy is deur die meeste mede -sosioloë vermy, maar sy idees is uiteengesit in boeke, vaktydskrifte en baie tydskrifartikels en gewild geword onder aktiviste uit die 1960's. Mills se destydse radikale idee dat groot sake, die weermag en die regering te nou verbind kan word, is nou konvensionele wysheid.
34. & enspJohn Kenneth Galbraith (1908 en ndash2006) was die voorste progressiewe Amerikaanse ekonoom van die eeu. Sy vele boeke en artikels het veral gehelp om die Keynesiaanse idees te laat populariseer Die welgestelde genootskap (1958), wat die titelfrase geskep het, maar ook gewaarsku het oor die groter wordende kloof tussen privaat rykdom en openbare ywer. In Die nuwe industriële staat (1967) het die professor in Harvard die konsentrasie van korporatiewe mag gekritiseer en sterker regeringsregulasies aanbeveel. Hy was aktief in die politiek en dien in die administrasies van FDR, Truman, JFK en LBJ, onder meer as Kennedy se ambassadeur in Indië.
35. & enspDavid Brower (1912 & ndash2000) was 'n pionier van die moderne omgewingsbeweging. Brower het sy loopbaan as bergklimmer van wêreldgehalte begin. Hy was die eerste uitvoerende direkteur van die Sierra Club van 1952 tot 1969 en brei die groep se lidmaatskap uit van 7,000 tot 77,000 lede. Hy het veldtogte gelei om tien nuwe nasionale parke en strande te vestig en damme in Dinosaur National Monument en Grand Canyon National Park te stop. Hy het 'n belangrike rol gespeel in die verkryging van die Wilderness Act van 1964, wat miljoene hektaar openbare lande beskerm in 'n ongerepte toestand. Hy stig Friends of the Earth en daarna die League of Conservation Kiesers en mobiliseer omgewingsbewustes vir politieke optrede. In 1982 stig hy Earth Island Institute ter ondersteuning van omgewingsprojekte regoor die wêreld.
36. & enspPete Seeger (1919 & ndash) geskryf of gewild gemaak "Ons sal oorwin," Draai, draai, draai "As ek 'n hamer gehad het," Quentanamera, "" Wimoweh, "" Waar het al die blomme gegaan? "En ander liedjies wat mense geïnspireer het om aksie te neem. Op sy eie en as lid van die Almanac Singers and the Weavers (wat verskeie treffers gehad het, waaronder "Good Night, Irene," ondanks hul teenkanting teen kommersialisme), sing Seeger vir vakbonde, burgerregte en antiwaregroepe, en ander menseregte -oorsake in die Verenigde State en regoor die wêreld. Hy het Amerikaners bekendgestel aan die musiek van ander kulture en het die 'menseherlewing' van die laat 1950's en 821760's gekataliseer. Hy was 'n stigter van die Newport Folk Festival en Sing uit! tydskrif. Hy was ook 'n pionier in die omgewing en het die sloep gestig Helder water en bewussyn en geld verhoog om die regering te druk om die Hudsonrivier en ander waterweë skoon te maak.
37. & enspMalcolm X (1925 & ndash65). Malcolm Little, 'n eertydse straatwerper wat betrokke was by dwelms, prostitusie en dobbelary, het in die gevangenis tot Islam bekeer en na sy vrylating 'n vooraanstaande minister van die Nation of Islam geword, 'n kragtige voorstander van swart trots en 'n harde kritikus van wit rassisme. As Malcolm X het hy die Black Power-beweging geïnspireer, wat meegeding het met die integrasievleuel van die burgerregtebeweging vir die lojaliteit van Afro-Amerikaners, en (saam met Alex Haley) die topverkoper geskryf Die outobiografie van Malcolm X. Sy vader en mdashan uitgesproke Baptiste-prediker en ywerige ondersteuner van die swart nasionalistiese leier Marcus Garvey en die doodsdreigemente van die blanke supremasistiese organisasie Black Legion en is vermoor in 1931. As 'n gewilde minister van die Nation of Islam, het Malcolm X 'n vorm van swart separatisme en hulp. Een van sy rekrute was die bokser Muhammad Ali. In 1964, ontnugter deur die gedrag van die leier van die Nation of Islam, Elijah Muhammad, verlaat Malcolm X die organisasie. Daardie jaar het hy na Mekka gereis en, in sy woorde, ontmoet hy alle rasse, alle kleure, blou-oog blondines vir swart-swart Afrikaners in ware broederskap! & Quot Toe hy na die Verenigde State terugkeer, het hy 'n nuwe siening van rasse-integrasie gehad. Hy is op 21 Februarie 1965 doodgeskiet nadat hy 'n toespraak gehou het in die Audubon Ballroom van Manhattan. Baie vermoed dat Elijah Muhammad 'n hand in sy moord gehad het.
38. & enspBetty Friedan (1921 & ndash2006). Haar boek Die vroulike mistiek (1963) het gehelp om die Amerikaanse houding teenoor die gelykheid van vroue te verander, die frase "seksisme" gewild gemaak en die moderne feministiese beweging gekataliseer. In die veertiger- en vyftigerjare werk sy as 'n linkse arbeidsjoernalis voordat sy haar skryfwerk en aktivisme fokus op die regte van vroue. Sy was in 1966 mede-stigter van die National Organization for Women en die National Women's 's Political Caucus (saam met Gloria Steinem, Fannie Lou Hamer, Bella Abzug en Shirley Chisholm) in 1971.
39. & enspMichael Harrington (1928 & ndash89). Sy boek Die Ander Amerika (1962) stel Amerikaners bloot aan die werklikheid van armoede in hul midde. In sy twintigerjare het Harrington by Dorothy Day 's beweging van die Katolieke Werkers aangesluit, onder die armes in die Katolieke Arbeidershuis gewoon en die Katolieke werker van 1951 tot 1953. Die Ander Amerika het Harrington in die nasionale kollig geplaas. Hy word adviseur vir LBJ's War on Poverty en 'n gewilde dosent op universiteitskampusse, by vakbondlokale en akademiese konferensies en voor godsdienstige gemeentes. Hy het Norman Thomas se mantel geërf, en was vier dekades lank die voorste sosialistiese denker, skrywer en spreker in Amerika, wat idees aan King, Reuther, Robert en Ted Kennedy en ander leiers verskaf het. Harrington het vyftien ander boeke oor sosiale kwessies geskryf en gehelp om brûe te bou tussen linkse intellektuele en akademici en die burgerregte en arbeidsbewegings. Hy het aktiviste aangemoedig om die linkervleuel van die moontlike te bevorder. "Hy stig Democratic Socialists of America, wat steeds die grootste sosialistiese organisasie van die land is.
40. & enspCesar Chavez (1927 & ndash93). Gebaseer op sy ervarings as plaaswerker en gemeenskapsorganiseerder in die barrios van Oakland en Los Angeles, het Chavez gedoen wat baie onmoontlik geag het, en die mees kwesbare Amerikaners, immigrante plaaswerkers, tot 'n suksesvolle vakbond georganiseer, wat die omstandighede verbeter het vir blaarslaai en druiweplukkers in Kalifornië. Die United Farm Workers, wat in die 1960's gestig is, was 'n pionier in die gebruik van boikotte van verbruikers en het ander vakbonde, kerke en studente ingeroep om deel te neem aan 'n landwye boikot van druiwe, wyn en blaarslaai. Chavez het betogings gelei, kiesersregistrasie, vas, boikotte en ander gewelddadige protesoptogte om openbare steun te kry. Die UFW het 'n veldtog gewen om die Wet op Arbeidsverhoudinge in die landbou in Kalifornië in te stel, wat goewerneur Jerry Brown in 1975 onderteken het, wat plaaswerkers kollektiewe bedingingsregte gegee het wat hulle onder federale arbeidswet ontbreek (en steeds nie het nie). Die UFW het verskeie generasies organiseerders geïnspireer en opgelei wat aktief bly in die progressiewe beweging van vandag.
41. & enspHarvey Milk (1930 & ndash78) is in 1977 verkies tot die Raad van Toesighouers van San Francisco, wat hom die eerste openlik gay verkose amptenaar in Kalifornië en die sigbaarste gay politikus in die land maak. Hy verhuis in 1972 na San Francisco en stig 'n kamerawinkel in die Castro -distrik in die stad en raak vinnig betrokke by die plaaslike politiek. Milk, wat die burgemeester van Castrostraat genoem word, was 'n charismatiese aktivis vir gay -regte wat alliansies met ander kiesafdelings, insluitend buurt- en huurdersgroepe, gesluit het. Hy het 'n bondgenoot van die arbeidersbeweging geword deur gay bars te kry om Coors-bier te verwyder, wat vakbonde boikot vir Coors se teenkanting teen vakbondorganisasies in sy brouerye en die ondersteuning van Coors-familie vir regse sake. As stadsopsiener het hy 'n wet opgestel wat diskriminasie in behuising en werk op grond van seksuele oriëntasie verbied. In 1978 lei hy die opposisie tot 'n staatswye stembrief (die Briggs -inisiatief) om homoseksuele persone as skoolonderwysers te verbied. Op 27 November 1978 word hy vermoor deur Dan White, 'n ontevrede voormalige stadsopsiener wat nie saamstem met Milk en burgemeester George Moscone, wat hy ook die dag vermoor het.
42. & enspRalph Nader (1934 & ndash). Sedert 1965, toe hy sy uiteensettings en inligting oor die motorbedryf publiseer, Onveilig teen enige spoed, Nader het miljoene Amerikaners geïnspireer, opgevoed en gemobiliseer om te veg vir 'n beter omgewing, veiliger verbruikersprodukte, veiliger werkplekke en 'n meer verantwoordbare regering. Danksy Nader is ons motors veiliger, ons lug en water is skoner en ons kos is gesonder. Hy het bewustheid oor die gevare van kernkrag gemaak en gehelp om die bou van kernkragaanlegte te stop. Nader het 'n belangrike rol gespeel in mylpale soos die Wet op Vryheid van Inligting, die Wet op Skoon Lug, die Wet op Veilige Drinkwater, die Superfonds -program, die Wet op Omgewingsbeskerming, die Kommissie vir Veiligheid van Verbruikersprodukte en die Wet op Beroepsveiligheid en Gesondheid. Nader het 'n netwerk van organisasies opgebou om navorsing oor korporatiewe mishandeling te ondersoek en te steun, en tienduisende kollege studente en ander opgelei in die vaardighede van burgeraktivisme. Hy het baie boeke geskryf wat almal fokus op hoe burgers Amerika meer demokraties kan maak. Gedurende die 1970's en 821780's was Nader die meeste peilings as die mees betroubare persoon in die land. Hy het vier keer verkiesbaar geword, die mees omstrede in 2000, toe hy as kandidaat vir die Groen Party stemme in Florida gewen het wat moontlik die Demokraat Al Gore die verkiesing gekos het.
43. & enspGloria Steinem (1934 en ndash) het gehelp om feministiese idees te populariseer as skrywer en aktivis. Haar artikel uit 1969, "After Black Power, Women's Liberation" het haar gehelp om haar as 'n nasionale woordvoerder vir die vrouebevryingsbeweging en vir reproduktiewe regte te vestig. In 1970 lei sy saam met Betty Friedan en Bella Abzug die Women 's Strike for Equality -optog in New York. In 1972 stig sy Me. tydskrif, wat die voorste feministiese publikasie geword het. Haar gereelde artikels en optredes op TV en byeenkomste het haar feminisme se bekendste openbare figuur gemaak. Sy was mede-stigter van die National Women's 's Political Caucus, die Ms. Foundation for Women, Choice USA, die Women 's Media Center en die Coalition of Labour Union Women. In 1984 is sy saam met Coretta Scott King, meer as twintig lede van die kongres en ander aktiviste, gearresteer weens protes teen apartheid in Suid -Afrika. Sy het ook deelgeneem aan betogings teen die Golfoorlog in 1991 en die Irak -oorlog in 2003.
44. & enspTom Hayden (1939 en ndash) was in 1960 'n stigter van Students for a Democratic Society en het sy Port Huron -verklaring geskryf, 'n manifes van die naoorlogse baby -boom -generasie. Hy het as 'n gemeenskapsorganiseerder in Newark gewerk en gehelp om studentaktiviste te koppel aan die burgerregtebeweging en later die oorlog teen die oorlog. Hy het verskeie hoëprofielreise na Kambodja en Noord-Viëtnam onderneem om die Amerikaanse militêre betrokkenheid in Suidoos-Asië uit te daag. Hayden was die eerste toonaangewende radikale aktivis uit die 1960's wat 'n belangrike politieke amp was, en het senator John Tunney van Kalifornië in die Demokratiese voorverkiesing van 1976 uitgedaag. Hy is later verkies tot die Kaliforniese wetgewer, waar hy agtien jaar lank as omgewings- en verbruikersadvokaat gedien het. terwyl hy sy antiwar -aktivisme, bende -intervensie werk en skryf vir Die Nasie en ander publikasies. Hy is die skrywer van sewentien boeke.
45. & enspDienaar Jesse Jackson (1941 & ndash). As kandidaat vir die Demokratiese presidensiële benoeming in 1984 en 1988, het Jackson, 'n Baptiste -predikant en hulpverlener van King, die idee van 'n progressiewe, veelrassige en sosiaal uiteenlopende & quotrainbow -koalisie gewild gemaak. & Quot Na die optog van 1965 na Selma, verhuis Jackson na Chicago na was die hoof van die stad se SCLC-kantoor en om Operation Breadbasket en later Operation PUSH te begin, wat 'n pionier was in die gebruik van boikotte en ander druktaktieke om private korporasies Afrika-Amerikaners te laat huur en sake te doen met ondernemings in swart besit. In sy tweede bod vir die Withuis het Jackson sewe voorverkiesings en vier koukusse gewen. Hy het ook invloed verkry deur uitruilings of vrylating van Amerikaanse politieke gevangenes in Sirië, Kuba en Belgrado te reël.
46. ​​& enspMuhammad Ali (1942 & ndash). Ali, gebore as Cassius Clay in Louisville, het in 1960 'n Olimpiese goue medalje-bokser geword in 1960, drie keer die swaargewigkampioen ter wêreld, 'n baie sigbare teenstander van die Viëtnam-oorlog en 'n simbool van trots vir Afro-Amerikaners en Afrikaners. Hy noem homself die grootste, gedigte wat die ronde waarin hy sy volgende teenstander sou uitslaan, voorspel en vir verslaggewers sê dat hy soos 'n vlinder kan vlieg, soos 'n by kan steek. 'In 1964, kort nadat hy die swaargewigkampioenskap gewen het, hy het onthul dat hy 'n lid van die Nation of Islam was en sy naam verander het. Twee jaar later weier Ali om in die weermag opgeneem te word, en verklaar dat sy godsdienstige oortuigings hom verhinder het om in Viëtnam te veg. Hy het gesê: 'Geen Vietnamees het my ooit 'n neger' genoem nie, ''n verklaring wat daarop dui dat die Amerikaanse betrokkenheid by Suidoos -Asië 'n vorm van kolonialisme en rassisme was. Die regering het sy eis vir gewetensbeswaardheidstatus ontken, en hy is gearresteer omdat hy induksie geweier het. Hy is van sy swaargewigtitel ontneem, en sy bokslisensie is opgeskort. Hy het die kroon in 1974 teruggeneem deur George Foreman in die sogenaamde Rumble in the Jungle te klop. Vanweë sy boksvaardighede en politieke moed was hy in die 1960's en 821770's een van die mees erkende mense ter wêreld.
47. & enspBillie Jean King (1943 en ndash) was bykans twee dekades bo -aan die vroue se tennis. Sy het haar eerste Wimbledon -enkelspeltitel in 1966 verower, tientalle enkelspel- en dubbelspeltitels opgehoop voordat sy in 1984 afgetree het en was vyf jaar op die eerste plek in die wêreld. Sy het die Women's Tennis Association, die Women's Sports Foundation en Vroue Sport tydskrif. Sy was voorstander van Titel IX -wetgewing, wat geleenthede vir vroue op en buite die speelveld gelyk gemaak het. In 1972 onderteken sy 'n omstrede verklaring, gepubliseer in Me., dat sy 'n aborsie gehad het, wat haar in die voorste linies van die stryd om reproduktiewe regte geplaas het. In 1972 word sy die eerste vrou wat genoem word Sport geïllustreer's & quotSportman van die Jaar. & Quot In 1981 was sy die eerste groot vroulike professionele atleet wat as lesbiër uitgekom het. Sy het hom gereeld uitgespreek oor vroue en hul reg om vergelykbare geld te verdien in tennis en ander sportsoorte.
48. & enspBill Moyers (1934 en ndash) was JFK se adjunk -direkteur van die Peace Corps, perssekretaris van LBJ 's, uitgewer van Nuusdag en kommentator op CBS. Maar hy het drie dekades sy grootste invloed gehad as dokumentêre filmmaker en onderhoudvoerder op PBS voordat hy vroeër vanjaar uittree. In die voetspore van die omroeper Edward R. Murrow het Moyers TV as 'n instrument gebruik om politieke en korporatiewe oortredings bloot te lê en stories te vertel oor gewone mense wat saamwerk vir geregtigheid. Net soos Studs Terkel, het hy Amerika voorgestel aan groot denkers, aktiviste en alledaagse helde wat tipies deur die gewone media geïgnoreer word.Weerspiegeling van die populisme van sy nederige Texas-wortels en die progressiewe oortuigings van sy godsdienstige opleiding (hy is 'n geordende Baptiste-predikant), het Moyers tientalle hardnekkige ondersoekende dokumentêre vervaardig wat korporatiewe mishandeling van werkers en verbruikers onthul, die korrupte invloed van geld in die politiek, die gevare van die godsdienstige reg, die aanvalle op wetenskaplikes oor aardverwarming, die krag van gemeenskap en vakbondorganisasie en vele ander onderwerpe. Handelsgeheime (2001) het die chemiese industrie se vergiftiging van Amerikaanse werkers, verbruikers en gemeenskappe ontbloot. Koop die oorlog (2007) ondersoek die media se versuim om die Bush -administrasie se propaganda oor massavernietigingswapens en ander leuens wat tot die oorlog in Irak gelei het, aan te meld. 'N Begaafde storieverteller, Moyers, in die lug en op die bladsye van Die Nasie en elders, gebrul met 'n kombinasie van verontwaardiging en ordentlikheid, blootstelling van mishandeling en die viering van die land se geskiedenis van aktivisme.
49. & enspBarbara Ehrenreich (1941 & ndash). In twintig boeke en honderde artikels in hoofstroomkoerante en -tydskrifte sowel as progressiewe afsetpunte, het sy idees oor vroue se regte, armoede en klasongelykheid en die gesondheidskrisis in Amerika gewild gemaak. Begin met Die Amerikaanse Gesondheidsryk (1971), Klagtes en versteurings: die seksuele politiek van siekte (1973) en ander boeke, het sy die manier waarop die gesondheidsorgstelsel diskrimineer teenoor vroue en armes blootgelê, en het sy pogings gehelp om die praktyke van hospitale, mediese skole en dokters te verander. In Die gemiddelde seisoen (1987), Vrees vir val (1989), Die slegste jare van ons lewe (1990) en Aas en skakelaar (2005), onthul sy die nadeel van die Amerikaanse stelsel vir armes en die middelklas. Nickel and Dimed: On (Not) Getting Over in America (2001), 'n topverkoper van die beste verkoopster van haar jarelange verblyf in lae-loon-werksgeleenthede, het die ontberings wat die werkende armes in die gesig staar, gedokumenteer en gehelp om die ontluikende en lewendige loon-en-beweging te stimuleer. Sy is medevoorsitter van Democratic Socialists of America.
50. & enspMichael Moore (1954 & ndash). In die tradisie van vroeëre muckraking joernaliste, het Moore sy bytende verstand, oog vir menslike swakhede, woede oor onreg, geloof in die gesonde verstand van gewone mense en vaardighede as filmmaker, skrywer en spreker gebruik om die aandag op sommige van Amerika te vestig 8217s mees chroniese probleme. Sy eerste film, die lae-begroting dokumentêr Roger & Me (1989), ondersoek die tragiese gevolge van General Motors se besluit om sy fabriek in Flint (geboortestad Moore's) te sluit en die werk na Mexiko uit te voer. Die groot een (1997) het korporatiewe Amerika se grootskaalse ontslag tydens 'n rekordwins ondersoek, met die fokus op Nike se besluit om sy skoenproduksie aan Indonesië uit te kontrakteer. Sy dokumentêre programme in die een-en-twintigste eeu het Amerika se liefdesverhouding met gewere en geweld ondersoek (die Oscar-toekenning en wen) Boul vir Columbine) die bande tussen die Bush- en bin Laden -gesinne in die nadraai van 11 September (Fahrenheit 9/11) hervorming van gesondheidsorg (Sicko) en die finansiële krisis en die politieke invloed van Wall Street (Kapitalisme: 'n liefdesverhaal). Moore was ook regisseur en gasheer vir twee TV -nuusblaaie en mdashTV -nasie (1994 & ndash95) en Die aaklige waarheid (1999 & ndash2000) & mdash wat gefokus het op omstrede onderwerpe wat ander programme vermy het. Die skrywer van verskeie boeke en mdashVerklein dit! (1996) Dom blanke mans (2001) en Man, waar is my land? (2003) & mdashMoore is 'n gereelde TV -kommentator en spreek gereeld byeenkomste om 'n beweging vir ekonomiese en sosiale geregtigheid te bou.
Peter Dreier Peter Dreier doseer politiek aan Occidental College en is skrywer van verskeie boeke, insluitend die komende Baseball Rebels: The Reformers and Radicals Who Shock Up the Game and Changed America.
Die aartsvader as Pariah wat McCain omhels, vind Molinari dat lojaliteit sy perke het
Volgens die natuurlike ritmes van die politieke lewe behoort dit 'n tyd van besinning en vreugde vir Guy V. Molinari te wees. Op 71 moet die Republikeinse aartsvader sy protegas om hom vergader om lesse uit drie dekades van staatsdiens te deel, om te herinner aan presidente wat hy geken het.
Hy behoort te praat oor hoe hy, as die swak-aangedrewe stadspresident van dikwels verwaarloosde Staten Island, onlangs daarin geslaag het om die stad te oorreed om die land se duurste klein liga-bofbalstadion naby die terminale van Staten Island te bou. Hy behoort sy opwinding as die staatsvoorsitter te deel vir die opwindende presidensiële veldtog van senator John McCain.
Maar alles is nie goed in die House of Molinari nie. Mede -Republikeine beskou hom nie meer as 'n amusant onwrikbare partyleier nie. Nou, sê baie, hy is 'n huigelaar, 'n los kanon, 'n terugslagpol wie se tyd verby is. Termynbepalings bepaal dat sy bewind as president van die stad in Desember 2001 tot 'n einde kom, terwyl 'n fluistering nie gou genoeg kan kom nie.
Hulle sê dat die Molinari-daad al jare lank sy sjarme verloor: die Napoleontiese ego, die uit-die-blou aanvalle op ander Republikeine, die hartverskeurende en opvallende uitsprake. Vir dokters wat laat aborsies uitgevoer het, bepleit hy een keer die dood deur die brein af te trek.
Maar die ernstigste oortreding het vier maande gelede gekom, sê hulle.
Klaarblyklik was dit onduidelik dat goewerneur George W. Bush van Texas hom nie as die staatsvoorsitter vir sy presidensiële veldtog gekies het nie, maar mnr. Molinari het sy openbare erkenning van Bush teruggetrek. En toe verteenwoordiger Vito Fossella en ander Republikeine in Staten Island hom nie in die McCain -kamp volg nie, ontken hy hulle en spoeg hulle name uit soos sade van 'n suur vrug.
Die vaudevilliaanse badhuise laat die Republikeine nog steeds met hul oë rol. Maar min sou in die openbaar oor meneer Molinari praat, hetsy uit vrees, respek of 'n gevoel dat niks goeds uit eerlikheid kan kom nie. Slegs Zenia Mucha, die kommunikasiedirekteur van goewerneur George E. Pataki - 'n voormalige bondgenoot wat deur mnr. Molinari afgedank is as onbevoeg en lafhartig - het konteks gebied.
Daar is 'n enorme gevoel van teleurstelling in die Pataki -administrasie, en me. Mucha, wat saam met mnr. Molinari in die vorige veldtogte saamgewerk het. ' ' Ons het gedink dat hy 'n prinsipiële man was wat die party en sy mense eerste gestel het. As u nou kyk na sy optrede van die afgelope paar weke, kan u beslis 'n totaal ander gevolgtrekking maak. ' '
Meneer Molinari sukkel intussen met die Shakespeare -dimensies van sy sage. Een minuut spoor hy teen diegene wat aan politieke druk beswyk het - 'n tegniek wat nou skielik aanstootlik is vir die veteraan -makelaar - en verdedig sy nalatenskap.
' ' Ek wil hê dat enigiemand moet ooreenstem met wat ek gedoen het om vir die partytjie te werk, ' ' het hy verlede week gesê. ' ' Waar was hierdie kritici toe ek aan die Pataki -veldtog gewerk het? Ek was in die loopgrawe vir almal in die Republikeinse Party op Staten Island. Ek is 'n passievolle, mededingende persoon. Dit is wat my laat tiek. ' '
Die volgende minuut lyk dit asof hy moeg is, mompel oor tyd saam met sy kleinkinders en tot sekere hartseer erken: ' ' Ek het nooit verwag dat dit sou gebeur nie. ' '
Om die Molinari -sage te verstaan, moet u 'n gevoel van plek hê. Staten Island, met 380 000 inwoners, is die minste bevolkte en mees voorstedelike deel van die stad se vyf gemeentes, iewers tussen Brooklyn en New Jersey, wat geografies en identiteit betref. 'N Paar jaar gelede het die stad se sensitiwiteit vir die status van sy neef in die verte 'n nare en uiteindelik onsuksesvolle afskeidingsbeweging veroorsaak. En die afgelope 30 jaar het Guy Molinari stem gegee aan die wrok van die stad.
Die seun van 'n staatsvergadering, mnr. Molinari, was 'n sersant in die Marine Corps, het sy Republikeinse Party -gelde betaal terwyl hy in die regte praktiseer, en is verkies tot die New Yorkse vergadering in 1974. Toe kom ses jaar in Albany en 'n dekade in Washington as 'n kongreslid voordat hy in 1989 tot president van die stad verkies is.
Die stadspresident is 'n grootliks seremoniële pos, met min werklike mag buite die reg om 'n lid in die stadsraad van sewe lede aan te stel. Maar meneer Molinari het daarin geslaag om met sy kragtige persoonlikheid te trou met die unieke dinamika van Staten Island - insluitend sy eie daaglikse koerant - om die onwankelbare advokaat van die eiland, beskermheerskappy en die man te word om te sien wanneer stemme afgelewer moet word.
Vanuit sy geïsoleerde sitplek het hy 'n beeld gekweek as 'n onvermoeide Republikeinse kragmakelaar, die man wat burgemeester Rudolph W. Giuliani en goewerneur Pataki verkies het, wat die veldtog in New York gehelp het wat gehelp het om president George Bush in 1988 te verkies. Daarna het hy dit omgeskakel politieke kapitaal in iets tasbaars: 'n verbintenis om die stortingsterrein van Fresh Kills te sluit, 'n onwelriekende monument vir die minderwaardigheid van die eiland.
Hy het die klein Staten Island kon benut en soveel dinge vir ons kon terugbring, het James S. Oddo, 'n lid van die Republikeinse stadsraad, gesê. ' 'Hy weet wat hy doen, en die bewys is in die poeding. ' '
Die Molinaris was 'n rukkie die Kennedys van Staten Island, met elke beweging wat hulle geteken het, van die geboorte van 'n kleinkind tot 'n nuwe werpsel van die familiekat. Sy dogter, Susan, is verkies tot die kongres, trou met 'n ander Republikeinse kongreslid - Bill Paxon van Buffalo - en lewer die hoofrede tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1996. Dit lyk asof 'n politieke dinastie aan die word is.
Maar die lewe, politiek - en, sommige meen, dat meneer Molinari die gevoel van self te groot maak - het in die pad gesteek. Me. Molinari bedank uit die kongres in 1997 om 'n kortstondige loopbaan in netwerktelevisie te word.
Mnr. Paxon het gereageer op 'n interne magstryd onder Huis-Republikeine deur nie in 1998 herverkiesing te vra nie.
Die grootste slag was egter in 1994, toe mnr. Molinari oorweldigend verloor het deur 'n gewilde Demokratiese posbekleër, William L. Murphy, as 'n distriksadvokaat uit te daag. Mense op Staten Island beskou hom as 'n plaaslike cheerleader, en 'n politieke ontleder het gesê, maar hulle gaan hom nie 'n werk gee met ernstige besluite nie. ' ' x27
Sekere Molinari -tieke het meer ergerlik as amusant geword. Hy het 'n geskiedenis van teatraal uitblaas as hy selfs die geringste afwykings waarneem, ongeag sy plek in die politieke hiërargie. En sy mondelinge manewales is baie. Hy het stadsraadslid Jerome X. O ɽonovan uitgedaag tot 'n vuisgeveg, en belowe om die raadslid Robert A. Straniere ' ' ' ' ' vir selfs 'n kandidaat vir die kongres te oorweeg, en het gesê dat Karen Burstein, die Demokratiese kandidaat vir prokureur -generaal in 1994, was ongeskik vir die openbare amp omdat sy gay was.
' ' As die stadspresident van Manhattan of Brooklyn dit gesê het, sou hulle die stad uitgeloop het, het mnr. O ɽonovan gesê. ' 'Jy kan nie sulke stellings maak in die stad New York nie, en tog het hy. ' '
Die Republikeinse reaksie op die opmerkings van mnr. Molinari was tradisioneel, ja, dit was net Guy ' ' - veral wanneer sy woorde in die party se behoeftes pas, soos in die geval van me. Burstein . Maar verlede jaar het mnr. Molinari goewerneur Pataki aanval begin aanval omdat hy nie onmiddellik burgemeester Giuliani se bod vir die senaat aanvaar het nie en, ironies genoeg, dat hy nie vroeg genoeg by die George W. Bush aangesluit het vir presidentskoor nie.
Dinge het ongemaklik begin raak. Alhoewel mnr. Molinari dit ontken, sê ander Republikeine in Staten Island dat hy ten volle verwag het om as die voorsitter van die Bush -veldtog aangewys te word, net soos vir die vader van Bush.
Op 1 Oktober straal meneer Molinari terwyl hy saam met mnr. Giuliani in die stadsaal staan, terwyl Bush se stem sonder liggaam, via telefoon en oor luidsprekers, hul goedkeuring aanvaar. 'N Paar dae later het mnr. Pataki en mnr. Giuliani goewerneur Bush in Manhattan en Brooklyn begelei, maar nie op Staten Island nie. Mnr. Molinari was merkbaar afwesig.
Toe, op 18 Oktober, staan ​​meneer Molinari voor die Vietnam Memorial in Lower Manhattan om te sê dat hy 'n verandering van hart beleef het. Langs hom was sy nuwe beste vriend, senator McCain. Natuurlik het meneer Molinari se gesigte die Republikeinse leierskap woedend gemaak. Hy het skielik die party se verstikkende stembrief vir die voorverkiesings aan die kaak gestel as onregverdig teenoor meneer McCain. Dit is 'n stelsel wat die skielike hervormer voorheen aangeneem het.
Maar die grootste onrus was in Staten Island, waar mnr. Fossella, raadslid Stephen Fiala en ander Molinari -akoliete hulle reeds tot die Bush -veldtog verbind het. Skielik word die kwessie van lojaliteit aan die orde gestel deur 'n aartsvader wat lojaliteite verander het.
Die meeste prominente Republikeine in die stad bly verbind tot die heer Bush. Selfs Susan Molinari, wat nou in Virginia woon, bly toegewyd aan mnr. Bush. En, soos verwag, het mnr. Molinari hom uitgeslaan teenoor diegene vir wie hy ontelbare hande buite die winkelsentrums geskud het, vir wie hy ontelbare laat-oproepe gemaak het. Hy het hulle van die huis van Molinari afgewyk.
Dit behoort 'n tyd van politieke vreugde vir meneer Molinari te wees. Of dit nou deur politieke berekening of pure eerbaarheid is, hy staan ​​aan die hoof van 'n McCain -veldtog wat al die staatsrepublikaners wat aan Bush toegewyd is, ontstel. En die bofbalstadion van $ 71 miljoen, wat gebou moet word vir 'n minderjarige ligaspan heel onder in die New York Yankees-stelsel, is bedoel om deel te wees van 'n langverwagte Staten Island-renaissance.
Maar die skeuring het sukses oorskadu.
' ɾk kan myself nie blameer nie, ' ' het mnr. Molinari gesê. ' ' Ek het hulle gewaarsku oor die presidentsverkiesings. Dit is hartseer, maar dit is ook die lekkerste. Hulle is goeie mense. Maar hulle is net nie die soort mense wat ek gedink het hulle was nie. ' '
Mnr. Fossella, wat nie alleen ongemak oor die situasie uitgespreek het nie, het gesê dat hy die regte ding gedoen het deur by Bush te bly. ' '
Wat sy mentor betref, het die kongreslid gesê: 'Hy het jare lank die party opgebou en nie net vir homself nie, maar ook vir ander. En hy sal gemis word. ' '
Anthony J. Andriulli, 'n politieke konsultant wat vir mnr. Molinari en ander Republikeine in Staten Island gewerk het, was minder sentimenteel. Hy het gesê dat die stadspresident homself altyd omring het met sifofante, altyd daarop aangedring het om 'n hond te wees en nou te ver gegaan het.
' 'Hy kan beslis terugkom, ' ', het mnr. Andriulli gesê. ' ' Almal sal hom terug verwelkom. Maar ek dink nie hy kan ooit wees wat hy voor dit was nie. ' '
Donderdagaand het die Republikeinse Party van Staten Island sy jaarlikse Lincoln Day -ete in die Excelsior Grand -spysaal gehou. Goewerneur Pataki het dit bygewoon, en Bush het die skare opgewek met opmerkings wat telefonies gelewer is. Die name van jong Republikeine - Fiala, Fossella - is aangekondig en het applous gekry.
Maar 'n sekere witkop veteraan het dit nie bygewoon nie. En sy naam, Molinari, is ongenoem.
Scott lewendig gesneuwel deur 'kanselleer kultuur'
Dr Lively praat oor die onlangse verwydering en verbod van Amazon se boek The Pink Swastika: Homoseksualiteit in die Nazi-party en verduidelik die oorsprong van die sogenaamde "Cancel Culture " in die Oregon LGBT-gemeenskap, wat deels sy inspirasie was skryf van die boek.
In sy vooroorverkiesing van konserwatiewe geleerdheid en ongerieflike historiese waarhede, het Amazon my boek pas verbied The Pink Swastika: Homoseksualiteit in die Nazi -party, wat ek in 1995 saam met Kevin Abrams saam met die ortodokse Joodse Holocaust-navorser geskryf het. Ek sal dit hieronder bespreek, maar eers 'n woord oor die 'kanselleer kultuur' en waar die Amerikaanse weergawe daarvan begin het.
'Kanselleer kultuur' is 'n sosiaal-druk gebaseerde stelsel van politieke transformasie wat sterk staatmaak op kwaadwillige propaganda om harde links aktiviste te "opvoed" en "te inspireer" wat dan aanvalle op aangewese teikens uitvoer. Lank voor die term geskep is, was daar konserwatiewe "fringe" soos ek vir wie 'gekanselleer' net die daaglikse lewe was. Dit was ons wat tydens die Reagan -rewolusie opgestaan ​​het om kultuurmarxisme teë te staan ​​voordat die meeste konserwatiewes eers geweet het wat dit is. Selfs vandag nog, met die term "marxisme" op die lippe van byna elke konserwatief, besef die meeste nog steeds nie dat die punt van die marxistiese spies wat nou deur die hart van ons konstitusionele republiek steek, altyd die LGBT -beweging was nie.
Min mense onthou dat die 'Vader van die Amerikaanse gaybeweging', Harry Hay. (wat opgeruk het vir NAMBLA tydens die vroeë "Gay Pride" -parades) was agtien jaar lank 'n onderwyser in marxistiese teorie en taktiek voordat hy in 1953 die eerste blywende "gay regte" -organisasie, die Mattachine Society, gestig het.
Minder onthou nog dat die stigter van die Frankfort -skool van kultuurmarxisme (en voorganger van Saul Alinsky), Herbert Marcuse, Hay se groeiende netwerk van "gay" aktivistiese selgroepe gesien het as die leër wat sy visie in Amerika 'n werklikheid sou maak. Wie is beter om te veg wat Marcuse beskou het as die primêre versperring vir die marxistiese utopie, "die onderdrukkende orde van voortplantende seksualiteit", deur sy oplossing, "die verbrokkeling van die ... monogamiese en patriargale samelewing" te implementeer?
En toe die 'gays' Marcuse se radikalisme in die Stonewall -oproer van 28 Junie 1969 ten volle omhels het (met 'n poging om die polisie lewendig te verbrand in die Stonewall -kroeg - net soos die hedendaagse oproermakers van BLM/Antifa in die federale gebou in Portland), is die aftakeling van die Die huwelik en die gesinsgenootskap het 'n prioriteit geword van die linkses, wat die meeste van die sosiale krisisse van die afgelope vyftig jaar veroorsaak het, van die wettiging van aborsie in 1970 tot die groothandel van die kernfamilie in die 90's tot die normalisering van transgender verminking van kinders wat vandag gebeur en al hul sekondêre gevolge, insluitend epidemiese vlakke van misdaad, armoede, geestesongesteldheid, kulturele fragmentasie en seksuele afwyking.
Heck, hoeveel konserwatiewes onthou aan wie Hillary Clinton gepraat het toe sy Trump -ondersteuners '' 'n mandjie onheilspellende '' genoem het? Dit was 'n groot byeenkoms van "gay" kragmakelaars en groot skenkers by die "LGBT for Hillary" -insameling in New York.
Dit is nie toevallig dat Trump se mees wrede aanvallers in die media homoseksuele is nie, van Anderson Cooper, tot Chris Johnson tot Rachel Maddow, of dat finansiering vir die Steele-dossier gekoppel is aan die LGBT-skenker, miljardêr Paul Singer, wie se seun 'n openlike is homoseksueel. Ek maak Singer groot, want dit is hy wat die "Export of Hate" -dossier in 2012 gefinansier het, en noem my Public Enemy #1 van die wêreldwye LGBT -agenda
Dit dossier was 'n mylpaal in my lang verblyf deur die 'kansellasie-kultuur'. Dit is gepubliseer deur die wêreld se grootste LGBT-organisasie, die 'Menseregteveldtog', ter versterking van die ses en 'n half jaar lange federale regsgeding teen my en beweer dat ek nie haatdraend was nie , het gewelddadige prediking teen homoseksualiteit in Uganda "Misdade teen die mensdom" beteken. Ek het slegs die wettig ligsinnige en eties verregaande poging tot 'kansellasie' van my Bybelse wêreldbeskouing (deur 'n deur Soros gefinansierde Marxistiese regsfirma) oorleef deur die tussenkoms van Liberty Counsel, wat meer as 'n miljoen dollar bestee het om my te verdedig.
Die 'kansellasie -kultuur' het begin, lank voordat ek in 1991 die woordvoerder geword het van die Oregon 'No Special Rights Act' ('n weergawe daarvan is in Colorado aangeneem en later in die SCOTUS -saak Romer v Evans geskrap). Maar in die Oregon-veldtog is die vorm van 'kanselleer kultuur' wat ons vandag sien-'n sameswering van verskeie media, politici, korporasies, nie-winsgewende en gewelddadige Brownshirt-straataktiviste-gebore.
Die "Bigot-Buster Squads" wat die LGBT's in 1992 ontplooi het om ons petisie-ondertekenaars te intimideer en petisievorms te vernietig, het gedurende die volgende dekade ontwikkel tot die LGBT "doxing" van petisie-ondertekenaars van proposisie 8 en ander CA-stemmingsmaatreëls voor die familie. Vandag word 'doxing' gebruik teen almal wat teen 'n Marxistiese doelwit gekant is. Op dieselfde manier was die kansellasie onder druk van die skare van ons Oregon-gesinssprekers en lokale 'n LGBT-taktiek wat later teen alle konserwatiewe sprekers toegepas is. Net so het die wydverspreide gebruik van valse haatmisdade om die openbare mening tydens politieke wedstryde te beïnvloed, begin met die Oregon LGBT's.
Die pogings om my te kanselleer het persoonlik toegeneem toe ek en Kevin The Pink Swastika geskryf het, 'n deeglik gedokumenteerde verdediging van die Joodse geskiedenis ter weerlegging van siniese LGBT -pogings om 'n 'Gay Holocaust' vir politieke voordeel op te stel. Dit het my een van die eerste gesinsdoelwitte van die Southern Poverty Law Center gemaak. SPLC se totaal oneerlike voorstelling van die boek as 'gediskrediteerd' (met 'n handjievol 'gay' aktiviste -akademici), en ek en Kevin as 'Holocaust -revisioniste' - presies die teenoorgestelde van ons rol - is sedertdien deur liberale van elke streep gebruik om my op elke moontlike manier te smeer en te "kanselleer".
Baksteen deur glasdeur na die kerk gegooi waar Dr. Lively sou praat. Hieronder was die nota wat aangeheg is.
Ek is verbaas dat die ultra-linkse Amazon so lank geneem het om dit te verbied Die Pink Swastika, miskien omdat dit so min verkope daar gehad het (waarskynlik omdat ons die boek gratis in digitale vorm weggee aan almal wat dit versoek, maar miskien as gevolg van Amazon se onderdrukking van verkope agter die skerms). Dit maak my egter erg ontsteld dat die virtuele monopolieë wat 'Big Tech' uitmaak, met so 'n duidelike polities gemotiveerde sensuur wegkom.
As dit net ek was, sou ek waarskynlik die ander wang draai. Maar aangesien dit nou ons hele land en sy toekoms beïnvloed, sê ek dat dit tyd is dat ons terugtrek-sodra Trump herkies word.
Die koninkryk en die mag
Hierdie Paasfees het Mickey Lawrence by die huis 'n blaaskans geneem van 'n toenemend vitrioliese veldtog vir die Republikeinse benoeming vir 'n prokureur. Haar afloop teen Michael Fleming was slegs twee dae weg, maar die politiek was daardie Sondag vir ten minste 'n paar uur van die voorkant af, terwyl sy saam met haar gesin gaan sit vir 'n vakansie -ete, gevolg deur 'n middag son en grasstoele . Die telefoon in die huis lui, en Lawrence laat haar kleinkinders in die agterplaas speel en gaan na binne om dit te beantwoord. Toe sy die ontvanger optel, begin 'n bandopnamesboodskap. 'N Manstem identifiseer homself as dr. Steven Hotze, en begin toe vir Mickey Lawrence alles oor die politiek vertel. Mickey Lawrence.
Lawrence, 'n korporatiewe prokureur en 'n jarelange GOP-aktivis, onthou dat die vooraf opgeneemde Hotze haar vertel het dat sy deur die Verenigde Republikeine onderskryf is, ''n baie liberale groep wat voor aborsie is.' Trouens, die Verenigde Republikeine is 'n breë organisasie van sowel lewenslange as pro-keuse Republikeine wat geen standpunt inneem oor aborsie nie en eerder fokus op fiskale aangeleenthede.
Verbaas dat haar sienings teen aborsie so verwring kan word, luister Lawrence stom terwyl Hotze verklaar: "Mickey Lawrence is nie wie sy sê sy is nie." Hy het haar verder daarvan beskuldig dat sy 'n liberale vermomming was, en hy het haar met Kevin Brady, 'n ander Republikein, gekant teen 'n tydelike onderskrywer van Hotze se politieke aktiwiteite, dr. Eugene Fontenot, in die 8ste kongresdistrik. Aangesien Lawrence reeds tydens 'n byeenkoms wat Hotze bygewoon het haar standpunt teen aborsie op aanvraag verduidelik het, was haar eerste reaksie woedend.
'Ek luister hierna, en dit is Paassondag', onthou sy, 'en wat hy gesê het, is leuens.'
Christene is natuurlik nie veronderstel om enige dag van die jaar te lieg nie, maar op die dag van Jesus se opstanding het dit op een of ander manier meer galmend gekom uit die hoofstem van die Christen -konserwatiewes van Houston. Lawrence was kwaad, maar daar was nie tyd om gelyk te kry nie. Fleming het die GOP -benoeming die volgende Dinsdag met agt punte gewen, wat Lawrence se blonde kopvel bygedra het tot die bandopname van die groeiende politieke trofee -saak.
Die outomatiese oproep na die Lawrence-huishouding was een van duisende wat deur 'n allergoloog in Houston vervaardig en betaal is, wat in sy vrye tyd 'n selfverklaarde kampioen van Bybelse waardes is as basis vir die burgerlike regering. Die dun en langgesigte, 46-jarige Steven Forrest Hotze, het die afgelope dekade 'n nis in die plaaslike politiek uitgewerk as 'n onwankelbare en soms onwrikbare teenstander van aborsie en openbare aanvaarding van homoseksualiteit. Hy is moontlik nie 'n huishoudelike naam buite die Republikeinse kringe nie, maar binne die party word hy bewonder deur 'n toegewyde groep volgelinge, wat deur sekulêre konserwatiewes voorsien word en gevrees word deur gematigdes, wat in die posisie is dat hy sy goedkeuring nodig het om nominasies in GOP te wen primaries. Diegene wat geroep is om sy ring te soen, ontmoet 'n moeilike, kompromislose yweraar wat gewoond is om sy eie sin te kry.
'Dit kom deur 'n posisie in die familie', sê sy ma Margaret, self 'n groot doyenne onder Christen -konserwatiewes wat op 'n vergadering in die stadsraad na die lektor gegaan het vir burgemeester Kathy Whitmire vir haar ondersteuning van gay -aktiviste. "Die oudste persoon in 'n gesin is geneig om 'n sekere persoonlikheid te hê, en jy kan in die sielkundeboeke kyk en dit vind. Steve is die oudste van agt, en hy het agt kinders. Hy is gewoond daaraan om die baas te wees. Hy het sy eie praktyk, en hy was nog altyd die persoon wat die saak beheer het. "
Voeg Clymer Wright by, tot onlangs 'n politieke medewerker van Hotze's: "Elke ontmoeting waar ek ooit met Steve was, het dit reggekry."
Benewens die suksesvolle mediese praktyk met twee klinieke in Katy en in die weste van Houston, bou en verkoop Hotze aangepaste huise aan die kant. Hy het twee private ondernemings gestig, Texas 2000 en Forrest Marketing, om sy politieke bedrywighede, wat in sy Katy -mediese kliniek gebaseer is, te behartig. Monica Luedecke, sy kliniekbestuurder, is die administrateur van een van sy politieke aksiekomitees, Konserwatiewe Republikeine van Harris County. Hotze beheer ook ten minste twee ander aktiewe PAC's, Citizens for American Restoration en die Houston Republican Forum.
Forrest Marketing is in die afgelope twee jaar $ 58 000 betaal vir professionele dienste van verskeie van die PAC's, wat aanleiding gee tot bewerings van teenstanders dat Hotze wins uit sy politieke aktiwiteite trek - 'n aanklag wat deur die naaste aan die dokter ontken is (Hotze self het nie gereageer nie versoeke om 'n onderhoud vir hierdie verhaal te voer). Texas 2000 het ook groot bydraes ontvang van prokureur John O'Quinn en meubelmagnaat Jim "Mattress Mac" McIngvale om 'n gebedsontbyt vir predikante en regters op te voer by George W. Bush se 1995 -inhuldiging in Austin. Aangesien advokate van die eiser en toekomstige casino-operateurs gewoonlik net so welkom in die konserwatiewe Republikeinse tempel is as Mary Magdalene, is die ideologiese suiwerheid van Hotze onlangs deur sommige ou bondgenote in twyfel getrek.
Die Harris County District Attorney's Office het verlede jaar klagtes ontvang oor Hotze se gebruik van sy private maatskappye in sy politieke aktiwiteite, maar 'n voorlopige ondersoek het niks onwettigs opgelewer nie. In plaas van persoonlike wins, is dit meer waarskynlik dat Hotze se motief by die oprigting van die maatskappye was om die meer omstrede van sy politieke aktiwiteite en verenigings buite die openbare openbaarmakingsvereistes te plaas.
Deur sy bande met 'n PAC in die middestad, genaamd die Committee for a Well Qualified Judiciary, het Hotze hierdie jaar genoeg hulpbronne gekry om sy voortgesette pogings om die gesig van die plaaslike regbank en miskien in die toekoms, stadsregering te hervorm, te finansier. Een van sy bondgenote skat dat Hotze 'n blok van 60 000 stemme aan sy kandidate kan lewer. Dit is nie genoeg om wenners te bepaal in 'n algemene verkiesing nie, maar in wedstryde met 'n lae opkoms, veral afloop in 'n GOP-primêre, kan Hotze die psalm, bladsynommer en vers vir die wenners noem.
Dit is baie sterk vir iemand wie se oortuigings hom regs van die godsdienstige reg plaas. 'As ons as 'n vrye nasie wil voortbestaan ​​en as geregtigheid en vryheid in ons land herstel moet word, moet die Bybelse Christendom, met sy absolute, weer eens deur ons burgers omhels word,' het hy 'n paar jaar terug in 'n kroniek geskryf. op-stuk. "Slegs dan kan ons verwag dat die invloed van die Christendom weer weerspieël sal word in die wette van ons burgerlike regering."
Hotze is 'n nasionale leier in die Christelike heropbou -beweging, wie se meer ekstreme elemente voorstaan ​​dat demokratiese regering vervang word deur heerskappy deur 'n teokratiese elite. Hotze self het ontken dat hy die stigting van 'n teokrasie bevoordeel, en een van sy broers, Jim, sê dat selfs al sou die dokter dit kon doen, sou hy nie die demokrasie opdoen nie. Aan die ander kant erken Jim dat hy nooit die saak direk met sy broer bespreek het nie. Gematigdes wat deur die hand van Hotze se politieke masjien bedroef geraak het, sou verkieslik nie die vermoede van Jim Hotze op die proef stel nie.
As hy nie 'n teokraat is nie, sal die politiek van Steven Hotze steeds moeilik in die middel van die pad geklassifiseer word, wat 'n mens laat wonder waarom meer as $ 100 000 aan bydraes hierdie jaar na Hotze se PAC's gestroom het uit hoofstroom Republikeine soos regter Robert Eckels, County Kommissarisse Steve Radack en Jerry Eversole en talle ander via 'n rotonde. Die antwoord op die vraag onthul beide die omvang van Hotze se evolusie van 'n byspeler tot 'n ernstige plaaslike makelaar, en die mate waarin gematigde kandidate die verkiesing sal wen.
Mickey Lawrence was nie die enigste kandidaat in die GOP -voorverkiesing van die lente wat 'n nare verrassing van Hotze gekry het nie. Toe Martha Wong, die eerste Asiër-Amerikaner wat in die stadsraad verkies is en 'n kandidaat vir die belastingaanklaer van die graafskap, 'n afskrif van die goedkeuring deur Hotze se konserwatiewe Republikeine van Harris County ontvang, ontdek sy dat hy haar aangeval het as 'n valse Republikein wat voorheen gestem in Demokratiese voorverkiesings. Die aanklag was vals, en Wong het haar vorige stemrekords om dit te bewys. Soos dit blyk, het Hotze dit ook gedoen.
'Ek was woedend,' onthou Wong. "Dit was 'n leuen."
Wong bel haar konsultant, Allen Blakemore, wat ook op Hotze se betaalstaat was, en eis dat hy 'n ontmoeting met Hotze reël om hom te laat terugval op die vals eise of 'n regsgeding in die gesig staar.
Aangesien Wong en Hotze dieselfde konsultant gebruik het, meen sy dat die dokter weet dat sy beskrywing van haar stemrekord 'n leuen is, of dat hy eenvoudig nie omgee vir die waarheid nie. Terwyl Blakemore sê dat Hotze net 'n fout gemaak het, onthou hy dat die dokter later toegegee het dat hy Wong se stemrekords altyd in sy databasis het, maar nooit die moeite gedoen het om dit na te gaan nie. Hotze het ook aan Blakemore gesê dat dit regtig nie saak maak nie, omdat hy iets anders oor Wong sou vind wat net so skadelik sou wees.
Hotze het Wong om verskoning gevra en die volgende dag 'n persverklaring uitgereik. Maar die vroeë stemming was reeds beëindig, en die skade is aangerig. Wong sê die terugtrekking het nie dieselfde bejaarde kiesers bereik wat moontlik deur die goedkeuringsblad beïnvloed is nie.
'Hy was baie slim,' sê sy. "Hy het my eers gebel nadat die stembusse gesluit is en dit te laat was om vroeg te stem. En dit is waar ek verloor het." Terwyl Hotze ingestem het om strooibiljette met die valse aanklag te vernietig en 'n ronde outomatiese oproepe te kanselleer, het hy die teenstander van die raadslid, Roland Elledge, onderskryf, wat die bekendste Wong in 'n afloopbaan afgesny het. Die vroeë stemmarge was die verskil.
Wong aanvaar nie Hotze se bewerings dat dit alles 'n onskuldige fout was nie.
"Die etiek van 'n Christen wat lieg," sê sy, "is betreurenswaardig."
Hotze se pos het nie sy naam gedra nie, en op verkiesingsdag het Wong by 'n stemlokaal gestaan ​​en kiesers wat die konserwatiewe Republikeine van Harris County se goedkeuringsblad gedra het, ondervra om te sien of hulle die bron daarvan weet. Die meeste was nie geskok toe hulle verneem dat dit van Hotze kom nie, beweer Wong.
Brent Perry, die wenner van vanjaar se Republikeinse voorverkiesing in die 25ste kongresdistrik, bevind hom aan die verkeerde kant van Hotze nadat federale regters die primêre uitslae omverwerp en spesiale spesiale kongresverkiesings op die November-stembrief geskep het.
Na die besluit van die regter het Hotze se broer Jim sy kandidatuur tydens die spesiale verkiesing in die 25ste distrik verklaar. Maar nadat die jonger Hotze uitgeval het, het Perry Steven Hotze met 'n knoopsgat op 'n kandidaatforum gevra en gevra vir sy ondersteuning. Volgens Perry het Hotze hom reguit meegedeel dat hy Perry nie as 'n sterk genoeg uitdager beskou het vir die huidige demokraat Ken Bentsen nie.
En binne enkele dae het een van Hotze se gunsteling ampsdraers, die anti-aborsie-aktivis en die distriksregter John Devine, die wedloop teen Bentsen ingespring, wat 'n kranksinnige bemanning van mededingende Republikeine veroorsaak het en die moontlikheid dat Devine in 'n lae opbrengs sou beland, waar Hotze se ondersteuning die doeltreffendste sou wees. Perry het Devine besoek om hom uit die wedloop te probeer redeneer en beweer dat die regter hom meegedeel het dat Hotze Devine sy steun belowe het, insluitend opname in die kragtige goedkeuringspos wat in Wong gedoen is.
Alhoewel sy spiere in die algemene verkiesing nog nie ernstig getoets moet word nie, het sy byna skoonskip in die Republikeinse voorverkiesings van hierdie jaar bitter en gefrustreerd gelaat: bitter oor wat hulle beweer, is die on-Christelike taktiek van die heiliger-as-jy Hotze , en gefrustreerd omdat sy groeiende invloed aangevuur word deur geld wat deur die hoofstroom Republikeine bygedra word.
'Ek dink nie Steven Hotze sou 'n invloed hê nie, behalwe op 'n klein aantal mense as hy nie geld kry om te doen wat hy doen nie - sy posstukke, sy oproepe, sulke dinge,' sê Judith Jones, 'n voormalige bondgenoot van Hotze's wat sedertdien teen hom gekeer het. "Hy is 'n teokraat. Hy glo regtig hierdie dinge - die doel van die burgerlike regering is om die kwaad te straf. Ek dink dit het eintlik 'n baie klein gevolg. Maar die mense wat hom geld gee, is die mense wat hom sy voertuig gee. As hulle het hom nie geld gegee nie, hy kon dit nie doen nie. "
Vir die algemene verkiesing in November is Hotze die hoof van iets wat die 'Unified Republican Candidates Campaign' genoem word. Sy geldbedrag, soos dit in een-tot-een-gesprekke aan Republikeinse bekleërs en uitdagers voorgehou word, bied volgens hom 'n 'viervoetige aanval' met die doel 'om leierskap te bied wat burgerlike regering kan beperk, sake dereguleer, misdadigers bestry, verlaag belasting en moedig tradisionele gesinswaardes aan. " In ruil vir die bydrae van 'n kandidaat tot sy poging, beloof Hotze om Christelike konserwatiewe kiesers te mobiliseer, 'n vroeë posstem aan die konserwatiewe bejaardes te stuur, 250,000 huishoudings met direkte pos te bestook en drie rondes outomatiese outomatiese oproepe aan dieselfde huishoudings te verskaf.
Die oproepe bevat die stemme van senatore Phil Gramm en Kay Bailey Hutchison, sowel as distriksregter Eckels. Watter republikein sou nie met die gesagstemme op die toneel kom by die Hotze -program nie?
Steven Hotze is op 5 Julie 1950 in Houston gebore in 'n vroom katolieke gesin, een van sewe broers en een suster. Sy pa Ernest, wat verlede November oorlede is, verhuis van Dresser Industries om die Compressor Engineering Corporation te stig, die familiebedryf wat nou deur Steven se broer Bruce bestuur word en 'n aantal ander familielede in diens het. As voorsitter van die onderneming speel moeder Margaret 'n aktiewe rol. Hotze het die St. Michael's Katolieke Skool en later St.
Volgens Margaret Hotze het haar oudste seun as 'n senior Thomas in St. Thomas gehelp om 'n "Up with America" ​​-byeenkoms te reël wat 'n parade in die middestad tot gevolg gehad het. As klaspresident werk hy saam met 'n jong swart San Antonian, Alan Keyes, aan die einde van die sestigerjare sonder sukses vir die goewerneur en luitenant -goewerneur van Boys 'State. Selfs toe het Hotze 'n vaste wêreldbeskouing gehad wat groot regering en homoseksualiteit as twee groot euwels beskou het. Sy rolmodelle was naby die huis. Ernest het konserwatiewe oorsake bestuur, terwyl Margaret 'n voorsitter van die GOP was en 'n vroeë organiseerder teen aborsie in Houston was. Hotze se broers, veral Bruce, Jim en Chris, was toe konserwatiewe aktiviste, en is vandag nog.
Die Katolieke Kerk was te liberaal om lank getrou te bly aan Hotze, en hy het by die kampus Kruistog vir Christus aangesluit terwyl hy 'n student van die Universiteit van Texas was. 'Wat my ontstel het', sê 'n Katolieke geestelike wat die gesin ken, 'is dat hy sy vrou en sy kinders uit die kerk weggeneem het, en dit is 'n groot bron van nood vir ander lede van die gesin, wat almal baie vasberade is Katolieke. " Hotze se vrou was ook 'n vroom Katoliek, sê die geestelike, "maar dit was 'n kwessie om die gesin bymekaar te hou, en hy is sterker as sy."
Hotze studeer aan die UT Medical School in Houston terwyl hy hom ondersteun by die bou van spanne. Hy is getroud met Janie Smith, wat hy op hoërskool ontmoet het terwyl hy op die universiteit by UT in Austin was, en die eerste van hul agt kinders was binnekort op pad. Nadat hy sy mediese graad behaal het, verhuis Hotze na Austin om as 'n korporatiewe dokter by IBM te werk, waar hy by die Austin Citizens for Decency aansluit en 'n referendum voorlê om die ontkenning van beskerming teen billike behuising aan mense te straf weens hul seksuele oriëntasie. In die destyds hoogs liberale omgewing van Austin was die politiek van Hotze beslis op die rand. Die Citizens for Decency -voorstel het misluk.
Uiteindelik het Hotze sy kroos terug na Houston verhuis, waar hy 'n mediese kliniek op die North Freeway geopen het.Die kliniek was ook 'n politieke ontmoetingsplek, 'n tegniek om sy professionele loopbaan en politieke belange te konsolideer wat die dokter tot vandag toe gehandhaaf het. Een besoeker onthou die operasie as 'n klassieke vakman se praktyk, met linoleumvloere en doringdraadheining rondom die kantore. Met sukses het Hotze sy praktyk opgegradeer om uitsluitlik allergieë te hanteer. Sy Allercare -operasie het begin met 'n kantoor in Braidwoodstraat in Katy en het nou uitgebrei na die meer eksklusiewe West Houston Allergy Clinic op Blalock.
In 'n hangende regsgeding teen Cable Communications Network, beweer Hotze dat hy $ 363,000 in werklike skade gely het weens die beweerde versuim van die onderneming om sy advertensies vir sy allergiekliniek uit te saai, soos gespesifiseer in 'n ondertekende kontrak. Hotze beweer in die regsgeding dat hy die meeste van sy wins uit sy praktyk van Augustus tot November - die herfs -stuifmeelseisoen - en die mislukking van die kabelkommunikasie om die advertensies in 1994 te maak, sy praktyk "verwoes" het. Aangesien sake in Allercare nou floreer - ten minste volgens Hotze se ma en ander wat hom ken - moes die term "verwoes" relatief gewees het.
Teen die vroeë tagtigerjare het Hotze 'n matige mate van ekonomiese veiligheid bereik en was hy gereed om 'n meer aktiewe politieke rol in Houston te aanvaar. Hy het die dag aangegryp toe die stadsraad van Houston, op aandrang van gay en lesbiese aktiviste, ooreenstem met die oorwinning van Kathy Whitmire en ander kandidate wat hulle in 1983 ondersteun, 'n verordening aandring wat beskerming bied teen diskriminasie van gays in die stad se werkplek. Die Raad het die maatreël goedgekeur, maar het in die proses 'n terugslag veroorsaak wat die politieke winste wat gays behaal het, sou gelykmaak.
In die oë van Hotze en ander konserwatiewes verleen die verordening homoseksuele status as 'n beskermde minderheid en was dit 'n de facto goedkeuring van hul leefstyl. Hotze het 'n versoekskrif ingedien wat gelei het tot 'n referendum in 1985 en die kiesers se oorweldigende verwerping van die verordening. Dit was die eerste voorsmakie van oorwinning vir die politieke organiseerder, Steven Hotze. Clymer Wright onthou dat hy verbaas was oor Hotze se bekwaamheid om konserwatiewes in die poging aan te wakker. "Hy het hierdie vergadering by die Westin Oaks Hotel belê, so ek het gegaan. Ek het strome van honderde en honderde mense sien inkom. En ek het gewonder waarheen al hierdie mense op pad was. Hulle moes seker byna duisend mense daar gehad het. Ek was Hy was baie beïndruk deur sy vermoë om sulke opkoms by enige vergadering te kry.
Die oorwinning het Hotze en sy ondersteuners aangemoedig om die 'Straight Slate' van gesinswaardekandidate, insluitend sy ma Margaret, vir die herfs se stadsverkiesings te organiseer. Hoewel niemand die amp gewen het nie, dwing die leisteen -kandidaat Jim Kennedy die huidige Judson Robinson jr. Tot 'n afloop, en die hele poging het Whitmire aangespoor om haarself te distansieer van haar gay bondgenote.
Op daardie stadium was Judith Jones haarself een van die min vroue in Hotze se binnekring en het sy pogings aangewend om die gay-werkbeskerming-referendum te verslaan. Wright en wyle River Oaks -bankier Jimmy Lyons was ook betrokke by die poging. Hotze het sy eie versoekskrifte opgedruk om die referendum af te dwing en dit deur middel van kerke in Houston begin versprei.
"Hotze werk nooit met iemand nie," sê Jones. "Hy doen dit op sy manier. Selfs as dit die regte manier is om dit te doen, werk hy steeds nie saam met iemand nie."
Hotze het Saterdag gereeld 07:00 vergaderings by sy huis op Piping Rock gereël. Sy vrou het nooit deelgeneem nie. Jones onthou dat Hotze eers 'n gebed sou hou, en dan elke vergadering sou oopmaak deur te sê: "Goed, sleutels. En Judith." Diegene wat naby Hotze was, sluit in Charlie Hartland, 'n advokaat vir tuisonderrig, die voormalige raadskandidaat Al Clements en die rekenaarkenner Paul McClintock. Die binnekring het jare lank stabiel gebly, hoewel McClintock onlangs na Seattle verhuis het om daar vir die Christelike Koalisie te organiseer. David Lane, 'n geldinsameling vir Hotze, het ook die stad verlaat om by Jerry Falwell te werk. Hotze het meestal by die ouens gebly.
Jones sê Hotze posisioneer homself sodat hy nie op 'n ernstige politieke manier met vroue hoef om te gaan nie. Dit is 'n gereelde waarneming deur ander Hotze -kykers. Alhoewel Steven se ma 'n geweldige invloed in sy politieke lewe het, is Jim Hotze volgens Jim Hotze meestal maats. En selfs met sy ma, sê Jones, was die spanning tussen die twee dikwels tasbaar tydens vergaderings waar albei teenwoordig was. Gedurende die middel van die tagtigerjare het Hotze volgens Jones "op pure senuweeagtigheid gehardloop, springhartig soos 'n kat op 'n warm blikdak, net van die mure afgestamp."
Hotze se waansinnige styl het op ander maniere gewys, insluitend die neiging om hom finansieel te veel te verbind tot sy politieke aktiwiteite. "Tydens die veldtog vir Houston [die voertuig om die verordening op gay-regte te beveg], het almal een oggend opgedaag om die telefoonbanke te bestuur," sê Jones, "en dit is gesluit omdat hy nie die telefoonrekening betaal het nie." Sy lag vir die herinnering. "Maar Ernie [Hotze se pa] het daardie dag deurgekom en die mense in die gebou betaal wat Hotze hulle skuld."
'Hy het hom uit nog meer dinge gered,' sê Jones oor die ontslape aartsvader van die Hotze -stam, 'en ek wil sien wat nou gebeur.'
Margaret Hotze stel voor dat die gesin nie meer die oorskrydings vir Steven se politieke avonture sal haal nie.
'Wat my regtig pla, is dat mense dink dat Steven dit ten bate doen,' sê sy. "Hy word elke jaar in die gat gehardloop met [sy politieke aktiwiteite]. Sy pa moes hom soms help, want dit sou hom meer kos as wat hy kon bekostig. En nou is sy pa weg, so dit is dit."
In die loop van die jare het Hotze ook 'n reputasie ontwikkel om beloftes aan kandidate af te lê en dan te verbreek, en noem dikwels goddelike leiding as 'n verskoning. Jones onthou 'n voorval tydens die GOP -staatsbyeenkoms in 1986 waar konserwatiewe Diana Denman, die huidige ondervoorsitter van die party, gedink het dat sy Hotze se steun vir die voorsitterskap het. 'Ons het maande lank aan hierdie wedloop gewerk, en twee dae voor die byeenkoms skakel hy oor na iemand anders,' sê Jones, wat onthou dat hy in 'n hotelpakket sit en kyk hoe Hotze by die kamer instap. 'Clymer Wright het letterlik op hom afgestorm en hom op die lapels opgetel en geskree:' Hoe durf u dit doen! ' En Hotze het rustig aan Clymer gesê dat hy 'n midde-in-die-nag-openbaring van God gehad het om hierdie ander man te ondersteun. "
Hotze se man was 'n minister van Austin, Sam Hoerster. Toe Denman besef dat sy nie die stemme het om te wen nie, onttrek sy haar aan die wedstryd en 'n gematigde uit Houston, George Strake, klop Hoerster met meer as 3 000 stemme.
Jones skud haar kop.
"Dit lê nie by hierdie mense nie. Dit breek nie jou woord nie. Dit is openbaring!"
Die nederlaag van die Straight Slate in 1985 het slegs die eerste hoofstuk in Steven Hotze se politieke loopbaan beëindig. Hotze het hom daarop toegespits om sy mediese praktyk op te bou, sy fokus op allergieë te vestig en sy kantore van die North Freeway -lokasie na 'n suite kantore in Katy te verskuif. Maar teen die vroeë negentigerjare het hy weer politieke voertuie gebou om sy siening te bevorder. Hy het gehelp om die Citizens for American Restoration in 1992 te stig, en begin met die bou van die geldweb wat sy politieke operasie so sterk gemaak het.
Hoe Hotze daardie geld kry, is 'n punt van toenemende kontroversie binne Republikeinse kringe. 'N Bytende, goed nagevorsde-en anonieme-boodskap wat deur gematigde Republikeine geproduseer is, het onlangs die aandag gevestig op die wisselwerking tussen die Committee for a Well Qualified Judiciary, 'n PAC in die middestad wat bestuur word deur Crain, Caton en James prokureur Frank Harmon III, die eggenoot van Amerikaanse distriksregter Melinda Harmon, en 'n drietal PAC's onder die beheer van Hotze en sy politieke luitenante.
Harmon's PAC het hierdie lente meer as $ 100,000 se bydraes van tientalle posbekleërs en uitdagers ingesamel en dit dan vinnig in Hotze se konserwatiewe Republikeine in Harris County en burgers vir Amerikaanse herstel weggegooi. In 1994 speel Harmon's PAC dieselfde rol, alhoewel op 'n baie kleiner skaal. Terwyl Harmon en Hotze -konsultant Allen Blakemore die ingewikkelde geldspoor as 'n onskadelike geldinsamelingsmiddel beskryf, beskou ander dit as 'n wassery om geld van gematigdes in die hande van die godsdienstige regs te gooi.
Lang, maer en spraaksaam lyk Harmon ongeskik as 'n politieke vennoot vir Hotze. Hy is nie besonder godsdienstig nie en beweer dat hy nie kerk toe gaan nie. 'N Vriend beskryf hom egter as' waarskynlik meer konserwatief as Hotze '. Die alliansie tussen die twee bied Hotze die geld om sy politieke program te bestuur en Harmon die geleentheid om 'n gewaarborgde konserwatiewe stem aan kandidate en posbekleërs te lewer. Sommige insiders van die provinsie glo ook, tereg of ten onregte, dat 'n bydrae tot Hotze deur Harmon's PAC help om Hotze se goedkeuring te wen en die GOP-posbekleërs te beskerm teen ultra-konserwatiewes wat deur Hotze geborg word in die toekomstige voorverkiesings. (Hotze het te kenne gegee dat drie Republikeinse regters wat verkies is tydens die GOP -grondverskuiwing van 1994, Werner Voight, Jim Wallace en Lon Harper, so onbevoeg is dat hy meer konserwatiewe kandidate sal vind om hulle in die GOP -verkiesing van 1998 teë te staan.)
Hierdie lente het Harmon's PAC elk $ 15 000 bydraes ontvang uit die veldtogte van Michael Fleming en sy bondgenoot, kommissaris Steve Radack. Kommissaris Jerry Eversole het ook $ 5 000 ingeslaan. Die geld is daarna saam met $ 70,000 aan ander bydraes verpak en deur Harmon's PAC aan Citizens for American Restoration en Harris County Conservative Republikeine gegee.
'Hulle wil nie met Hotze se naam verbind word nie, maar hulle wil sy politieke hulp hê,' sê 'n konsultant van die skenkers aan Harmon's PAC. Harmon het natuurlik sy politieke huwelik met Hotze anders. Hy beskryf die vennootskap as 'n gesamentlike poging om die beste, mees konserwatiewe Republikeine moontlik te kies. Aangesien regskandidate verbied word om standpunte in te neem oor aangeleenthede wat voor hul howe kan kom, ondervra Hotze hulle volgens Harmon nie in detail oor hul standpunte oor kwessies soos aborsie of gay -regte nie.
Die prokureur skryf Hotze se invloed nie toe aan sy bevel oor 'n klassieke politieke masjien nie, maar eerder aan sy posisie onder konserwatiewes.
'Konserwatiewe Republikeine het baie respek vir sy opinies', sê Harmon, 'en as Steve sê dat' kandidaat A 'die mees konserwatiewe, beste gekwalifiseerde kandidaat is, dink ek baie mense wat Steve ken en weet waarvoor hy gedoen het jare sal sy oordeel daaroor aanvaar. " Die komitee vir 'n goed gekwalifiseerde regbank gee nie sy eie goedkeuring nie, en Harmon sê as hy twyfel of dit naby die impak van Hotze se uitstuur sal wees.
In die afwyking van kandidaatbydraes van sy PAC aan Hotze, beweer Harmon dat hy eintlik funksioneer as 'n agent vir partyharmonie. 'Ek dink dat sommige mense bekommerd was, veral as hulle in 'n verkose posisie is, dat hulle nie in die openbaar die een vleuel van die party wil ondersteun nie.' Natuurlik, sê Harmon, enigiemand wat veldtogaanvrae nagaan, sal agterkom wat aan die gang is.
Radack dui aan dat hy deeglik bewus was van waarheen sy $ 15 000 op pad was toe hy dit aan Harmon se PAC gegee het, en hy sien geen nadeel daarin om met die dokter geïdentifiseer te word nie. Waarom hy dit nie direk aan Hotze gegee het nie, bied Radack die duistere antwoord: "Ek was nie heeltemal seker dat dit is waar Harmon dit alles sou spandeer nie."
Net so was die distriksregter Scott Link nie veral bekommerd toe hy sy $ 10 000 in kennis gestel het van Harmon se PAC wat in die Citizens for American Restoration -rekening beland het nie. 'Die feit dat hy dit reggekry het, as dit werklik gebeur, verbaas my nie,' sê Link. 'Ek dra geld by tot verskillende aktiwiteite van mense wat belangstel om die Republikeinse Party te help, en dit is net twee.' Link wys daarop dat hy onafhanklik bygedra het tot Hotze se PAC's, so hy is natuurlik nie bang om in die openbaar met Hotze verbind te word nie.
Landregter Eckels sê dat hy nie daarvan bewus was dat $ 10 000 van sy veldtoggeld in Hotze se PAC's beland het nie, en hy beweer dat hy nie daaraan gedink het dat dit 'n nadeel van die verband met die dokter was nie. Hotze het Eckels wel ondersteun in sy primêre stryd teen Katherine Tyra in 1994, 'n posisie wat Tyra laat aankla het dat Hotze met die geld gaan teen 'n meer konserwatiewe kandidaat. Eckels se bereidwilligheid om met 'n gay -organisasie, die Log Cabin Republikeine, te vergader, het hom op die een of ander manier nie die vyandskap wat Hotze inhou vir ander kandidate wat met gay organisasies skakel, besorg nie.
Harmon ontken dat die kandidate wat bydraes tot sy PAC lewer, in werklikheid probeer om die goedkeuring van Hotze of sy hulp te koop om toekomstige primêre uitdagers te vermy. Natuurlik, voeg hy by, kan die goedgekeurde kandidate dan 'n verantwoordelikheid voel om te help betaal vir die pos- en telefoonrekeninge wat Hotze aangaan om sy boodskap uit te dra.
'Sommige kandidate het geld en sommige nie,' sê Harmon. "En ja, hulle word gevra om geld by te dra om te help betaal om die boodskap uit te dra. Maar as hulle nie die geld het nie, dra hulle niks by nie. Daar is geen verband om geld te gee en die goedkeuring te kry nie." Die formule werk só: Hotze sal sy ideologiese sielsgenote gratis bevorder, maar hoofstroom kandidate met die geld moet betaal.
As Hotze en Harmon verskil oor 'n kandidaat, weet die dokter die beste. 'N Voorbeeld hiervan was die primêre lente vir 'n nominasie van 'n staatshof vir kriminele appèlle. Onder die kandidate was Brad Wiewel, wat deur Hotze gesteun is, en die distriksregter Mike Kiesler van Dallas, Harmon se gunsteling. Nie een van die twee het die staatswye wedstryd gewen nie, hoewel Hotze se goedkeuring Wiewel gehelp het om Harris County te dra. Ondanks die finansiering van Hotze se masjien, sê Harmon dat hy die dokter se besluite moet aanvaar oor wie hy met die geld moet ondersteun. "Ek dink Kiesler was beter, maar Steve het die oproep gemaak. Ek moes toegee daaroor."
Die Hotze wat Harmon beweer dat hy ken, is die teenoorgestelde van die bedrieglike, skuifende, onwaaragtige figuur wat deur Jones en Wong geskets is.
'Hy is regtig baie innemend, baie slim,' sê Harmon, wat dan stilstaan. 'Ek dink nie iemand met wie u gepraat het, sou sê dat hy nie van hom hou nie.'
Konsultant Allen Blakemore is in 'n goeie posisie om die hoekige verhoudings tussen Hotze, sy politieke aksiekomitees en die private maatskappye wat Hotze gestig het, te bespreek.
Blakemore sê hy word deur Hotze betaal vir politieke werk, maar u sal nie die betalings op die aansoek by die Texas Ethics Commission sien nie. Sy salarisse van Hotze, verduidelik Blakemore, kom direk van Forrest Marketing. Op die vraag of Forrest en Texas 2000 geskep is bloot om Hotze se politieke aktiwiteite uit die verslagdoeningsproses te hou, antwoord Blakemore: "Ek glo so."
Hotze se PAC's gee ook geld onderling oor, wat daartoe lei dat Blakemore die Hotze -bydraes wat hy ontvang, in elke gat wat hy op 'n gegewe dag moet vul, stop. Om dinge nog meer onbegryplik te maak, het Texas 2000 self 'n politieke bydrae van $ 1.000 ontvang van Harmon's Committee for a Well Qualified Judiciary, sonder verduideliking hoe 'n private onderneming vir 'n veldtogbydrae kan kwalifiseer.
Die geldtrein loop op twee maniere tussen Blakemore en Hotze. Blakemore and Associates het die afgelope twee jaar $ 19,500 bygedra tot Citizens for American Restoration en nog een van Hotze se PAC's, Houston Republican Forum. Blakemore word toegeskryf aan PAC -aansoeke omdat hy op dieselfde dag in April 1994 twee tjeks van altesaam $ 7,000 aan Citizens for American Restoration gegee het, hoewel hy beweer dat die geld eintlik oor 'n langer tydperk gegee is. Die vrygewigheid het ander konsultante agterdogtig gemaak dat wat Blakemore eintlik doen, was om bydraes te was van kandidate wat hy verteenwoordig, wat nie hul name met Hotze wil verbind nie.
Blakemore sê dit is nie waar nie. 'Dit is onwettig om 'n bydrae te aanvaar met die doel om dit aan iemand anders te gee,' sê hy en vergelyk sy bydraes aan die Hotze PAC's met geld aan die Republikeinse Party. "Ons sien dinge aangaan wat tot voordeel van al ons kliënte en kandidate is en sê dit is deel van die koste om sake te doen. Dit help my mense en help my om verkiesings te wen." Op een of ander manier werk dit nie heeltemal so nie vir Martha Wong, wat deur Hotze onder die knie gekry is, ondanks dat hy Blakemore as konsultant gehad het.
Nog 'n GOP-kandidaat wat kwaad is vir Hotze, is die verkiesde senator Jon Lindsay. Die voormalige regter van die land het sterk bygedra tot die komitee vir 'n goed gekwalifiseerde regbank, wat die geld aan Hotze se bedrywighede oorgedra het. Maar Hotze onderskryf Lindsay se teenstander in die Republikeinse voorverkiesing, Jerry Dumas, wat twee punte bereik het nadat hy Lindsay geklop het nadat hy baat gevind het by sommige van sy groot veldtog.
'Sonder Hotze se ondersteuning sou Dumas 'n tweesyfer -verloorder gewees het,' sê 'n konsultant met noue bande met Lindsay.
As Frank Harmon nie iemand gevind het wat nie van Steve Hotze hou nie, het hy waarskynlik die afgelope paar jaar nie met Betsy Lake gepraat nie. Lake, 'n voormalige Republikeinse voorsitter van Harris County, het tydens haar twee termyne Hotze geveg om beheer oor die plaaslike party, waarvan die eerste grootliks in 'n guerrillaoorlog tussen die twee ingeneem is. 'As ek my energie kon gebruik om positiewe dinge vir die partytjie te doen, eerder as om my 24 uur per dag te bekommer oor wat dr. Hotze en sy vriendekring doen,' sê Lake in 'n bedankte toon, 'wat nog meer kon ons bereik het? "
Lake beskryf haarself as uitgebrand in die politiek as gevolg van die stryd. Na haar eerste verkiesing in 1992 het Hotze en sy ondersteuners in die uitvoerende komitee van die provinsiale party beslag gelê op die gereelde Republikeinse administratiewe apparaat en sy hoofkwartiere aan die westekant op Augusta. 'Hulle het gedink ek sal soos 'n vrou optree en net ophou en vir hulle gee wat hulle wil hê,' lag Lake. "Wel, ek het vasgehou. Ek het nie toegelaat dat hulle my wegjaag nie."
Lake het op die uitdaging reageer deur haar eie geldinsamelingsmeganisme te skep en 'n hoofkwartier in Chelsea in die Museumdistrik op te rig. Hotze, getrou aan sy vorm as 'n politieke alleenloper wat graag wil dikteer eerder as om in die komitee te werk, is uiteindelik moeg vir die party se administratiewe pligte. Snafus, soos om nie die telefoonrekening te betaal nie, het tot gevolg gehad dat die diens in die hoofkantoor van Augusta goed bekendgemaak is. Uiteindelik het hy die operasie gesluit en sy eie politieke vertoning uit sy Katy -mediese kliniek begin. Nadat Lake opgevolg is deur Gary Polland, het die partytjie weer by die Chelsea -kantore herenig.
Volgens Lake is Hotze 'n meester daarin om hom in Christelike retoriek te wikkel terwyl hy hom op 'n duiwelse manier gedra.
'Hy is baie bedrieglik, baie skrikwekkend, baie ekstreem in sy oortuigings', sê Lake, wat dikwels in die moeilike posisie was om kandidate te adviseer oor die hantering van hom. "Ek het soms gevoel dat dit kinders is wat bang is. Die meeste van hulle het nog nooit 'n veldtog gehad nie en het nie 'n idee gehad waaroor hulle besig was nie, maar hulle wou in die amp kom. En die eerste ding wat hulle teëkom, is om te gaan. met sy kragmasjien, en hulle voel baie bedreig. "
Lake beskryf Hotze as 'n klassieke, talentvolle demagoge wat kiesers vreet deur verdelende kwessies te benut. 'Hy doen dit om uiteindelik sy agenda te bereik,' sê Lake. "Hy is 'n meester daarin." 'N Metodis met 'n graad in godsdienstige opvoeding, wie se pa 'n predikant was, meen Lake dat sy in staat is om te oordeel dat Hotze' die oog van die Christendom 'verduister het met sy winsprys.
Soos ander gematigdes wat met Hotze te doen gehad het, noem Lake sy onvoorspelbaarheid. 'Ek dink nie ek het ooit iemand geken wat u in die oë kan kyk en iets kan sê nie, en dan 'n uur later kan gaan en die teenoorgestelde doen.'
Lake het tydelik uit die politiek getree, met die uitsondering van vrywilligerswerk vir die Bob Dole -veldtog. Maar sy sê dat sy moontlik in die toekoms na die openbare arena sal terugkeer om Hotze se invloed te beveg. "Ek sidder elke keer as ek dink wat hy kan doen en waarom hy dit doen. En tog voel ek baie hulpeloos omdat ek nie weet hoe om hom te keer nie. Omdat hy kandidate en verkose amptenare werklik as gyselaar hou."
Aan die ander kant van die Republikeinse spektrum glo Clymer Wright dat Hotze die afgelope paar jaar verander het deur minder te fokus op die bevordering van die Christelike konserwatiewe agenda en meer op die insameling van geld en die invloed wat dit meebring.
"Dit is my mening dat sommige van die mense wat hy nou ondersteun, nie so goed was as Christene of konserwatiewes nie," sê Wright. 'U kan die geldspoor begin volg, en dit kom terug. Dit is wat teleurstellend is oor wat ek die' nuwe Steve Hotze 'noem. "
Miskien het Hotze geglo dat om God se politieke werk te verrig, soms samewerking verg met mense wat moontlik nie aan sy eie ideologiese standaarde voldoen nie. Teen 1990 was hy bereid om 'n kompromie oor die party se aborsieposisie met gematigdes by die staatsrepublikaanse byeenkoms te aanvaar, en gesê: 'Ons het baie mense [in die verkiesing] verloor deur elke keer ontevrede te wees.'
Op 'n onlangse Sondag het Steve Hotze by die voordeur van die Bethel Independent Presbyterian Church op Beringrylaan stilgehou en met medegemeentes gesels toe hulle die middagdiens verlaat. Die vergadersaal is 'n groot, linoleumvloer-ouditorium met minimale versiering, wat pas by 'n sober, Calvinistiese sekte. Die gemeente van meer as vierhonderd bestaan ​​meestal uit ouer blanke paartjies, wat pas 'n lang, wankelrige preek oor behoorlike gebed deurstaan ​​het, met verwysings na die waarde van geheimhouding en nie gebid het vir openbare gebruik nie, maar vir maksimum effek.
'Gaan na u geheime plek,' het pastoor Robert Tolson aangeraai. "Wees geheimsinnig as 'n oester."
Die preek kan maklik van toepassing wees op Steve Hotze se ontwikkelende politieke styl, agter die skerms saam met 'n klein groepie mense, 'n kontantpyp en 'n tegnologie wat biddende resultate lewer op die verkiesingsdag.
Nadat hy die kruistog begin het om morele aangeleenthede in die plaaslike politiek in te spuit, oorweeg Hotze dit nou om sy masjien in te sit vir volgende jaar se munisipale verkiesings en die nog steeds troebel wedloop om burgemeester as Bob Lanier van die toneel vertrek. Hotze het verskeie kere met Dave Walden, stafhoof, vergader en is bekend dat hy 'n groot hupstoot is vir Orlando Sanchez, die konserwatiewe Republikein wat verlede jaar 'n algemene raadsitplek gewen het. Of die metodes wat hom 'n mag in die Republikeinse politiek gemaak het, kan lei tot die meer uiteenlopende arena van nie-partydige stadsrasse, moet nog gesien word.
Toe Hotze eers beskryf is as skelettendun, met springende senuwees, het hy die afgelope Sondag fiks, bruin en ontspanne gelyk in 'n bruin pasgemaakte pak, miskien die gevolg van 'n nuwe toewyding om sy gholfspel in Memorial Park te vervolmaak. Die Hotzes is besig om in 'n huis van 'n halfmiljoen dollar in Tanglewood in te trek wat hy in Augustus gekoop het, wat Margaret Hotze aangespoor het om te sê dat sy bly is dat die gesin die koshuis van Piping Rock verlaat het.
Dit was daar in 1992 dat Hotze se 14-jarige seun David homself met 'n rewolwer in die bors geskiet het en op pad na die hospitaal gesterf het. Die agtste klas het gedurende die dag teruggekeer van die St. Thomas Episcopal School en gekla dat hy nie goed voel nie. Na die skietery het die seuntjie blykbaar die pistool in 'n holster vervang en toe 911 gebel vir hulp. Die mediese ondersoeker se kantoor het die skietery later toevallig beslis. Margaret Hotze sê dat die voorval die gesin verwoes het, maar dat Steven Hotze se oortuigings teen vuurwapenbeheer nie verander het nie.
'Dit was net 'n frats, 'n fratsongeluk,' sê sy. "Soos [Steven] gesê het: 'Die Here moes hom wou hê, want 'n kwart duim sou hy oorleef het.' "
Met die tragedie in die verlede, sy praktyk wat uitbrei en sy oudste dogter trou, is dit nou 'n gejaagde en vervullende tyd in die dokter se lewe. Hotze se broer Jim sê dat hy 'n bietjie vertraag het, en dit lyk asof hy sy sake en politieke suksesse geniet. En toe hy volwasse is, het Hotze sy retoriek en houding gemoduleer, ten minste vir die algemene verbruik. Kommissaris Radack sê die nuwe Hotze is meer toeganklik en aanvaarbaar.
'Ek dink Steve Hotze het 'n paar metodes gebruik wat hom beslis 'n krag moet maak,' meen Radack. 'Hy is meer openhartig en luister na meer menings, en ek dink dat dit vir hom groot vrug gelewer het om 'n mate van invloed te hê op die verkiesings hier in Harris County.'
Betsy Lake vrees die vooruitsig dat Hotze nog meer invloed en aanvaarbaarheid sal verkry. 'Hy gaan op 'n stadium struikel,' voorspel sy, 'want ek voel regtig dat die kiesers van Harris County wakker word en sê:' Kyk wat hierdie man probeer doen. Hy probeer alles beheer. en sy groep mans. ' "
In 'n toespraak twee jaar gelede tydens 'n banket gehou deur die konserwatiewe American Vision -organisasie in Marietta, Georgia, het Hotze aan die gehoor gesê dat hy gedroom het dat hy tot burgemeester van Houston verkies is, en op sy eerste kantoordag beveel Sam Nuchia, polisiehoof, om almal te sluit die aborsieklinieke.
Maar toe dring die werklikheid in.
'Natuurlik,' het hy toegegee, 'kon ek nie tot burgemeester verkies word nie.'
Maar as u nie die koning kan wees nie, is die koning die beste werk. In een van sy uitstuur van Citizens for American Restoration haal Steven Hotze die Bybel aan: "Burgerlike regering is deur God ingestel met die oog op geregtigheid. Die woord van God alleen definieer wat goed en wat boos is, wat reg en wat is verkeerd."
Die Almagtige gee egter nie ten tyde van die verkiesing tydskrifte nie, ten minste in Harris County, sodat iemand die woord moet interpreteer. Met sy ou godsdiens en sy nuwe smaak vir finansiering en mag, het Steven Hotze vir homself 'n vindingryke rol vervul as God se eie politieke konsultant.