Ons het die politiek van one-upmanship, bedrog en krankheid gehad vir so lank dat ons kan aanvaar dat hierdie manier om dinge te doen, die menslike natuur is. As ons glo dat ons moet veg teen ons eie natuur om ons politiek te verander, word vrede, geregtigheid en menslike gelykheid romantiese idees wat nooit bereik kan word nie, hoewel hulle steeds as verskonings vir meer oorlog en opoffering gebruik kan word.
Die mate waarin ons dink dat wêreldvrede moontlik is, is presies die mate waarin ons dink ons ​​eie gedagtes kan eendag vreedsaam wees. As ons nie kan verstaan ​​waarom oorloë oor gebiede, nasionale trots of godsdienstige oortuigings geveg word nie, moet ons nie verder kyk as ons stryd om 'n parkeerplek nie, die stryd om ons mededingers te slaag of die aggressiewe bediening om nog een siel om te skakel na ons kerk.
Maar die menslike natuur sluit meer as ons vernietigende gewoontes in; dit het ook die potensiaal vir oorgawe. As ons dink aan oorgawe as die wit vlag vir ons vyande, sal niks in ons verander nie. Die oorgawe wat saak maak, gee die oortuiging dat ons enige vyande het. Dit maak nie saak of die mens die oorgawe môre of duisend jaar van nou af bereik nie; As jy net probeer om die poging te probeer maak, is dit wat die wêreld uiteindelik sal onttrek soos ons dit ken.
Hoe kan ons politiek vergifnis begin uitdruk?
Stel jou voor dat politici in die openbaar debatteer om van mekaar te leer en die publiek op te voed. Hulle streef daarna om mekaar alleen te oorreed om te verseker dat alle partye redelik gehoor is. Stel jou voor dat die media huiwerig is om te oordeel oor mense en gebeure - huiwerig om hul verslagdoening te plaas in die konteks van die mees diepgaande vrae van menslike bewussyn en morele evolusie. Stel jou voor dat ons land se diplomatieke gesante argumenteer vir vrede in internasionale plekke deur eers ons strydende geskiedenis en tendense te erken.
Is hierdie radikale afwykings van politiek-soos-gewoonlik regtig buite die menslike natuur? Nie as hulle binne ons verbeelding is nie - en as ons ons verbeelding kan koppel met 'n intense begeerte om die menslike gewoonte van vervreemding te beëindig.
Vergifnis is een van die mees ononderbroke stellings van alle tye
As jy eers die potensiaal van vergifnis begin begryp, sal jy vroeër al die vorige beleggings in aggressie verhandel vir die vrede van sy optrede.
Vergifnis bloei op 'n sekere oomblik in die tyd, wanneer jy ryp is en gereed is om van die dooie verlede vry te laat. Dit is die bedoeling om te vergewe wat eintlik tyd vermeerder, ou skedules van lyding inmekaar val en onvoorsiene moontlikhede onskatbaar nader bring.
Elke daad van vergifnis het dieselfde aard as 'n unieke uitdrukking. Jou uitdaging is om jou spesifieke vergifnisstyl te skep, en neem dit dan op die pad.
Vergifnis sal die bewussyn van die hele mensdom verenig
Vergifnis verenig jou eie bewussyn en sal die bewussyn van die hele mensdom verenig, wat so lank in ego's, kulture, godsdienste en ideologieë versnipperd is. Tog gee vergifnis ook 'n kreatiewe verskeidenheid idees binne jou eie verstand en skep 'n passievolle verdraagsaamheid teenoor ander se menings en oortuigings. Vergifnis sal uiteindelik oor die onstuimige huis van gemeentes van die menslike siel lei, wat dit met streng liefde tot die huis lei.
Moenie mislei word deur die magtige politieke gesigte van eenvoudige, dom haat nie. Blankes en swartes wat mekaar haat, Arabies en Jode mekaar haat, Christene en Moslems, links en regswaarts - daar was nooit enige rede of waardigheid vir enige van dit nie. Elke kroniese haat het begin toe iemand aangeval het, iemand het gely en niemand het vergewe nie. Toe word hierdie krankzinnige voorbeelde vermenigvuldig en onwetend deur die geslagte onderrig. Maar die siklus van wraak sal nooit homself oplos nie. Iemand moet buite die siklus stap en moedig sê: "Ek sal nie trots wees op my tradisie solank dit martelaarskap of wraak leer nie."
Wees ook versigtig om die man te haat wat haat. Onthou dat jy hier is om hom te help om sy juk te lig, om nie te spog dat jy onder een van 'n edeler ontwerp stagger nie.
Ek is altyd verbaas oor die krag van bigots of hatemongers om binne-in my te wakker presies die soort haat wat ek in hulle verag. Dit is hul ware (indien onderbewuste) agenda - om nie hul ras, kultuur of oortuigings te bevorder nie, maar om hul innerlike ellende in die bewussyn van ander te kloon en dus minder alleen te voel. Uiteindelik is dit 'n selfverslaanstrategie, maar dit kry 'n bietjie geloofwaardigheid elke keer as die hater enige soort haat binne 'n ander persoon kan inspireer, ongeag of dit 'n haat is wat sy saak ondersteun of teenstaan.
Om die hater te verstaan, moet ek nie verder kyk as my afkeer in sy teenwoordigheid nie. En ek moet voortdurend, moedig kyk na hierdie afkeer, totdat ek presies sien hoe my eie eensaamheid so 'n vreesaanjaende masker gemaak het. Dan is ek 'n stap nader om te verstaan ​​hoe grootmoord ongedaan gemaak kan word.
Vergifnis is 'n eienaardige paradoks
Vergifnis is 'n eienaardige paradoks om alles te aanvaar net soos dit is terwyl ons onvermoeid werk vir 'n volledige omwenteling in ons gedrag en bewussyn. Sommige aktiviste glo ons moet voortdurend verontwaardig wees om die ongeregtighede van die wêreld reg te stel - daardie goeie woede maak slegte woede reg. Maar 'n verligte aktivisme erken respek alle woede en hartseer, terwyl die superieure strategie van genade bewys word, en dieper binne en ritmies vloei sonder. Die mees effektiewe en volhoubare aksies kom uit diepgaande stilte en radikale duidelikheid.
Uiteindelik beteken vergifnis die loslaat van hierdie wêreld, 'n verduisterde, gebreekte glas waardeur ons net liefde net dowwe sien. Aangesien ons verskriklike greep op alles wat tydelik ontspan, vind ons toenemend ons outentieke krag in wat tydloos, onbeperk, onuitputtelijk en alomteenwoordig is. Die hemel word geleer, nie net ingeskryf met die paspoort van godsdiens nie.
Vergifnis is nie net simpatie of veroordeelheid of gedwonge vrygewigheid nie. Dit is die uiteindelike verklaring van gelykheid, gegrond op die erkenning dat alle misdade dieselfde misdaad is, elkeen wat die mens misluk, en elke belediging 'n gehuil om hulp.
Die enigste manier om iemand kwaad te bly, is om te weier om te kyk na wat die persoon veroorsaak het wat 'n misdaad of besering kan voortduur. As jy iemand se motiveer deeglik ondersoek, sal jy uiteindelik die sin kry, maar gedraai agter alle vernietigende dade. Dit sal op een van twee doeleindes afkoel. Alhoewel mense dink dat ander wat lyding veroorsaak, hul eie sal verlig, of hulle glo dat almal net lyding verdien.
Hierdie verkeerde oortuigings dryf die wêreld soos ons dit ken, en ek twyfel dat iemand heeltemal vry van hulle is. Wanneer ek hierdie foute in myself of iemand herken wat my woede vertraag, probeer ek om te onthou dat ek iets nuuts wil leer en onderrig. Ek kan skaars oordeel of straf vir hul gemengde motivering voordat ek my eie reguit gemaak het.
D. Patrick Miller is die skrywer van Verstaan ​​'n kursus in wonderwerke en Die weg van vergifnis. Hy is die voorste historiese chronicler van 'N Kursus in Wonderwerke (ACIM) en 'n hoogs gerespekteerde gesag oor sy leerstellings. Patrick, as medewerker, ghostwriter, of hoofredakteur, het ander skrywers gehelp om manuskripte voor te berei vir sulke uitgewers soos Viking, Doubleday, Warner, Crown, Simon & Schuster, Jeremy P. Tarcher, Hay House, Hampton Roads en John Wiley & Sons. Sy poësie is in verskeie tydskrifte en verskeie anthologies gepubliseer. Hy is die stigter van Onverskrokke Boeke.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Kan ons begin om 'n politiek van vergifnis voor te stel?