‘Redenasie’ spreek ook sterk uit teen die Broederbond-politiek van Apartheid en die invloed daarvan op die Afrikaanse letterkunde. In hierdie opsig is die gedig ook monsteragtig aangesien dit ‘n bedreiging inhou vir die nasionalistiese Afrikaner-ideaal van ‘n ‘egte’ Afrikaner status quo. Sonder ‘n egte taal – ‘n begrip wat die digter ondermyn – kan daar immers geen ‘egte’ Volk wees nie. Maar op sy beurt beskou die digter hierdie nasionalistiese ideaal as monsteragtig: hy word die Middeleeuse of Gotiese ridder wat die monsters moet doodsteek omdat hulle die profete stilmaak, die doemprofete. Verbandhoudend met sy ‘komplisering’ van die nasionalisme kla die digter oor die gebrek aan ‘n beoefening van surrealisme in die Afrikaanse digkuns. Duidelik is daar ‘n voorkeur hier vir die estetika en politiek van die dadaïsme – ‘n kunsvorme wat by uitstek ‘n komplisering van die ideaal van suiwerheid verteenwoordig. Breton argumenteer dat surrealisme konstitutief ‘n revolusionêre politiek behels het wat gefundeer is in die oortuiging dat rasionalisme en bourgeois waardes ‘n skrikwekkende konflik die wêreld ingebring het. Die surrealisme is polities ultra-links en selfs anarchisties. Die digter se verwysing is na Frelimo – die politieke beweging in Mosambiek wat hulle beywer het vir die sosialistiese / kommunistiese ideaal en wat deur die fascistiese Renamo (met die hulp van die Apartheidsregering) onderduk is. Max Ernst – na wie die digter verwys – is beskou as een van die belangrikste eksponente van die Duitse surrealiste. Ernst is gedurende die Tweede Wêreldoorlog in hegtenis geneem en het met die hulp van Guggenheim na New York gevlug waar hy die kunsvorm bekend as abstrakte ekspressionisme help vestig het.