’n Sterk, onafhanklik vrou (Illse Roos) verruil haar lewe as beroepsvrou in die stad vir die plaas wanneer sy op ’n jonger man (Neels van Jaarsveld) verlief raak. Sy sukkel egter om aan te pas in die konserwatiewe gemeenskap. Hulle het een seun, maar wil graag nog ’n kind hê, wat blyk onmoontlik te wees.
Die vrou het die plaas uit ’n finansiële verknorsing gered en nou wil die man die melkplaas in ’n slagplaas omskep, en hy kry dit reg. Op meer as een manier. Hy gebruik van hul laaste spaargeld om ’n slagpale te bou. Dit en ander faktore plaas druk op die verhouding en ondergrawe die vertroue tussen hulle.
Albertyn se digverweefde teks is gegrond op ’n bekende Griekse tragedie. Ter wille van die verrassende ontknoping gaan ek nie hier verwys na die grondteks nie. Die gehoor sal dit miskien in die teks optel, maar dit mag die verrassende wending aan die einde van die verhaal onnodig vir sommige kykers verraai.
Dit sou na my mening die produksie meer treffend en relevant gemaak het. Mense kan maklik daar uitstap en die onreg wat hulle gesien het afmaak as iets van die verlede, maar dit is nie. Hierdie temas is ongelukkig steeds ’n realiteit in ons leefwêreld vandag, en soos wat teater telkemale vir ons wys, kan die kunste bewustheid skep en grense verskuif. Die gehoor, net soos die twee hoofkarakters op die verhoog, word dus nie aanspreeklik gehou nie.
Dis definitief ’n produksie wat gesien moet word. Koop egter ’n dop by die deur, en bêre ’n slukkie vir die einde.