Is asemhalingstempo as tydmeting gebruik? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Daar is 'n Joodse bron dat 'n uur in 1080 dele verdeel is, en daar blyk 'n verklaring te wees dat dit die hoeveelheid asem in 'n uur is (18 asemhalings per minuut (wat realisties is))
Is daar bewyse dat asem as 'n tydmeting gebruik is voordat horlosies gewild geword het?
Die menslike asemhalingstempo wissel per persoon (en hang af van ouderdom, gesondheid en oefenvlak). Volgens Wikipedia sou die rusafstand vir 'n gesonde volwassene tussen 12 tot 18 asemhalings per minuut wees (dit wil sê 'n verskil van 50% van laag na hoog). Vir bejaardes is die boonste bereik 10 tot 30 asemhalings per minuut (dit wil sê 'n verskil van 200%).
Om 'n beduidende tydsduur te meet, moet u die hele tyd in 'n rustende toestand bly terwyl u u asems tel. Dit sou byna onmoontlik wees om die tyd wat dit neem om 'n strawwe aktiwiteit uit te voer, te meet, omdat a) u asemhalingstempo sou wissel en b) dit moeilik sou wees om die asemhaling betroubaar by te hou. Daar is ook die moontlikheid dat die monitering van u eie asemhalingstempo die tempo beïnvloed (dit wil sê dat u pogings om u asemhaling bestendig te hou, die tempo eintlik kan verander).
Uiteindelik sou dit dus moeilik wees om 'n betroubare universele tydmeting te vorm wat gebaseer is op iets wat so baie kan wissel. Dit kan nuttig wees vir persoonlik gebruik om 'n paar gebeurtenisse van kort duur te vergelyk, maar dit sal nie veel nut hê om metings van persoon tot persoon deur te gee nie.
Dit het my nuuskierig gemaak, so 'n bietjie soek het my gelei tot die verduideliking van die 1080 dele in 'n uur:
Die verdeling van die uur in 1080 dele kan slegs die Babiloniese en Griekse bronne weerspieël wat Joodse sterrekundiges gebruik het wat die berekeninge vir die jaar gedoen het. Sommige Babiloniese sterrekundiges het 'n stelsel gebruik waarin 'n dag in 360 'grade' verdeel is wat verder onderverdeel is in 'barleycorns' wat 1/72 van 'n graad was. Daar is dus 72 * 360 = 25,920 barleycorns op 'n dag. Hierdie syfer is blykbaar aangeneem deur Griekse sterrekundiges soos Hipparchus en Ptolemaeus.
Die berekeninge van die Joodse kalender het die dag altyd in 24 uur onderverdeel. Deur 25920 met 24 te deel, lewer 1080. Met ander woorde, ongeag waarom enige Babiloniërs 360 grade per dag en 72 barleycorns in 'n graad gebruik het, is hierdie maatstaf in die berekening van die Joodse kalender aanvaar.
uit die artikel hier.
(Ek weet dat hierdie nie eintlik die vraag oor die gebruik van asem as meting beantwoord nie, maar ek het dit interessant gevind en beantwoord wat die werklike vraag is, en daarom sou die 1080 dele binne 'n uur wees.)
Belangrike tekens (liggaamstemperatuur, polsslag, asemhalingstempo, bloeddruk)
Vitale tekens is metings van die liggaam se mees basiese funksies. Die vier belangrikste vitale tekens wat gereeld deur mediese spesialiste en gesondheidsorgverskaffers gemonitor word, sluit die volgende in:
Bloeddruk (Bloeddruk word nie as 'n vitale teken beskou nie, maar word dikwels saam met die vitale tekens gemeet.)
Vitale tekens is nuttig om mediese probleme op te spoor of te monitor. Vitale tekens kan gemeet word in 'n mediese omgewing, tuis, op die plek van 'n mediese noodgeval of elders.
'N Indeks wat asemhalingstempo en oksigenasie kombineer om die uitkoms van nasale hoë vloei-terapie te voorspel
Rasionaal: Een belangrike bekommernis tydens hoëvloeiende neuskanule (HFNC) terapie by pasiënte met akute hipoksemiese respiratoriese versaking, is om nie die intubasie te vertraag nie. Doelwitte: Om die diagnostiese akkuraatheid van 'n indeks te bevestig (genoem ROX en gedefinieer as die verhouding van suurstofversadiging, gemeet aan polsoksimetrie/FiO2 na respiratoriese tempo) vir die bepaling van HFNC -uitkoms (al dan nie vir intubasie). Metodes: Dit was 'n tweejarige multisentrum voornemende waarnemingskohortstudie, insluitend pasiënte met longontsteking wat met HFNC behandel is. Identifikasie was deur Cox proporsionele gevare modellering van ROX assosiasie met HFNC uitkoms. Die mees spesifieke afsny van die ROX -indeks om HFNC -mislukking en sukses te voorspel, is beoordeel. Metings en hoofresultate: Onder die 191 pasiënte wat met HFNC in die valideringskohort behandel is, benodig 68 (35,6%) intubasie. Die akkuraatheid van die voorspelling van die ROX -indeks het mettertyd toegeneem (oppervlakte onder die kenmerkende kromme van die ontvanger: 2 uur, 0,679 6 uur, 0,703 12 uur, 0,759). ROX groter as of gelyk aan 4,88 gemeet by 2 (gevaarverhouding, 0,434 95% vertrouensinterval, 0,264-0,715 Bl = 0.001), 6 (gevaarverhouding, 0.304 95% vertrouensinterval, 0.182-0.509 Bl & lt 0.001), of 12 uur (gevaarverhouding, 0.291 95% vertrouensinterval, 0.161-0.524 Bl & lt 0,001) na HFNC -aanvang konsekwent geassosieer word met 'n laer risiko vir intubasie. 'N ROX van minder as 2,85, minder as 3,47 en minder as 3,85 by onderskeidelik 2, 6 en 12 uur HFNC -aanvang, was voorspellers van HFNC -mislukking. Pasiënte wat misluk het, het gedurende die 12 uur 'n laer toename in die waardes van die ROX -indeks gelewer. Onder komponente van die indeks, suurstofversadiging, gemeet aan polsoksimetrie/FiO2 het 'n groter gewig as asemhalingstempo gehad. Gevolgtrekkings: By pasiënte met longontsteking met akute asemhalingsversaking wat met HFNC behandel word, is ROX 'n indeks wat kan help met die identifisering van pasiënte met 'n lae en 'n hoë risiko vir intubasie. Kliniese proefneming geregistreer by www.clinicaltrials.gov (NCT02845128).
Sleutelwoorde: akute asemhalingsversaking hoë vloei neus canule nasale hoë vloei longontsteking.
Algemene oorwegings en normale waardes
Riglyne vir die uitvoering en interpretasie van PFTS is deur die European Respiratory en American Thoracic Societies 1 - 6 gepubliseer. Aanduidings vir die uitvoering van PFTS word in tabel 1 7 gelys. Oor die algemeen is PFTS veilig, maar daar is spesifieke kontraindikasies. Dit word in tabel 2 7 gelys. PFTS is inspanningsafhanklik en daarom is pasiënte se samewerking en begrip by die uitvoering van die toetse noodsaaklik om optimale resultate te verkry. Suboptimale resultate kan verkry word by pasiënte wat pyn op die bors of maag het, of by pasiënte wat nie die instruksies wat gegee word om die toetse uit te voer, heeltemal verstaan ​​nie.
Aanduidings vir longfunksietoetse
1. Ondersoek na pasiënte met simptome/tekens/ondersoeke wat dui op longsiekte bv.
• Abnormale bors x-straal
2. Monitering van pasiënte met 'n bekende longsiekte vir vordering en reaksie op behandeling, bv.
• Interstitiële fibrose
• Pulmonêre vaskulêre siekte
3. Ondersoek na pasiënte met siektes wat asemhalingskomplikasies kan hê, bv.
• Siektes van die bindweefsel
• Neuromuskulêre siektes
4. Preoperatiewe evaluering voor bv.
• Kardiotorakale chirurgie
5. Evalueringspasiënte 'n risiko van longsiektes bv.
• Blootstelling aan pulmonêre gifstowwe, soos bestraling, medikasie of blootstelling aan die omgewing of beroep
6. Toesig na longoorplanting om te bepaal
• Akute verwerping
• Obliteratiewe brongiolitis
Kontraindikasies vir die uitvoering van PFTS 7
Miokardiale infarksie binne die afgelope maand
Onlangse thoraco-abdominale chirurgie
Onlangse oftalmiese chirurgie
Torakale of abdominale aneurisme
Pasiënte met aktiewe respiratoriese infeksies, soos tuberkulose, word nie belet om PFTS te kry nie, maar die toetse moet verkieslik uitgestel word totdat die risiko van kruisbesmetting weglaatbaar is. As pasiënte met aansteeklike siektes getoets moet word, kan ekstra voorsorgmaatreëls benewens die standaard dekontaminasie van toerusting nodig wees. Dit kan insluit dat PFTS aan die einde van die dag uitgevoer word vir die demontage en ontsmetting van toerusting, toetse in die pasiënt se kamer in plaas van die longfunksie -laboratorium en toerusting vir uitsluitlike gebruik by pasiënte met infeksies 1.
'N Sitposisie word gewoonlik tydens die toetsing gebruik om die risiko van val en besering in die geval van 'n sinkopale episode te voorkom, hoewel PFTS in die staande posisie uitgevoer kan word. Pasiënte word aangeraai om nie ten minste een uur voor die toets te rook nie, om twee uur voor die toets nie 'n groot maaltyd te eet nie en om nie styfpassende klere te dra nie, aangesien die resultate onder hierdie omstandighede nadelig kan beïnvloed word 1. Valse tande word gelaat, tensy dit voorkom dat die pasiënt 'n effektiewe seël om die mondstuk vorm.
Normale of voorspelde waardes word verkry uit groot bevolkingsstudies van gesonde proefpersone. Waardes word geneem vir mense wat ooreenstem met ouderdom, lengte, geslag en waar toepaslik etnisiteit. PFTS moet drie keer uitgevoer word om te verseker dat die resultate reproduceerbaar is (minder as 200 ml variasie) en akkuraat is. Dinamiese studies word eers uitgevoer (spirometrie, vloeivolumekurwes, maksimum ekspiratoriese vloeitempo's), gevolg deur longvolumes, brongodilatator -toetsing en uiteindelik diffusievermoë. Elkeen van hierdie aspekte van PFTS sal nou in meer besonderhede hersien word.
Auto-PEEP: hoe om op te spoor en hoe om te voorkom-'n hersiening
Outo-positiewe eind-ekspiratoriese druk (outo-PEEP) is 'n fisiologiese gebeurtenis wat algemeen voorkom by pasiënte wat meganies geventileer is. Auto-PEEP kom algemeen voor by akute ernstige asma, chroniese obstruktiewe longsiekte of pasiënte wat inverse verhouding ventilasie ontvang. Faktore wat geneig is tot outo-PEEP, sluit in 'n vermindering in ekspiratoriese tyd deur die respiratoriese tempo, getyvolume of inspiratoriese tyd te verhoog. Auto-PEEP stel die pasiënt blootgestel aan verhoogde asemhaling, barotrauma, hemodinamiese onstabiliteit en probleme om die ventilator te aktiveer. As u nie die hemodinamiese gevolge van outo-PEEP herken nie, kan dit lei tot onvanpaste vloeistofbeperking of onnodige vasopressor-terapie. Auto-PEEP kan moontlik speen van meganiese ventilasie belemmer. Baie metodes is beskryf om die Auto-PEEP te meet. Alhoewel dit nie duidelik is tydens normale ventilatorbedryf nie, kan die outomatiese PEEP-effek opgespoor en gekwantifiseer word deur 'n eenvoudige bedmaneuver: ekspiratoriese poortoklusie aan die einde van die ingestelde uitasemperiode. Die meting van statiese en dinamiese outo-PEEP verskil en hang af van die heterogeniteit van die lugweë. Die asemhaling kan verminder word deur eksterne PEEP aan 75-80% van die outomatiese PEEP te voorsien by pasiënte wat spontaan asemhaal tydens meganiese ventilasie, maar daar is geen bewyse dat eksterne PEEP nuttig sal wees tydens beheerde meganiese ventilasie as daar geen inspirasie van die pasiënt is nie moeite. Die ventilatorinstelling moet streef na 'n langdurige ekspiratoriese tyd deur die respiratoriese tempo te verminder eerder as om die inspiratoriese vloei te verhoog. Roetine-monitering van outomatiese PEEP word aanbeveel by pasiënte wat beheerde ventilasie ontvang.
Respiratoriese tempo: die verwaarloosde vitale teken
Die dokumentasie van vitale tekens in baie hospitale is uiters swak, en veral die respiratoriese tempo word dikwels nie aangeteken nie.
Daar is aansienlike bewyse dat 'n abnormale respiratoriese tempo 'n voorspeller is van potensieel ernstige kliniese gebeure.
Verpleegsters en dokters moet meer bewus wees van die belangrikheid van 'n abnormale asemhalingstempo as 'n aanduiding van ernstige siektes.
Hospitaalstelsels wat gepaste reaksies op 'n verhoogde asemhalingstempo en ander abnormale vitale tekens aanmoedig, kan vinnig geïmplementeer word. Sulke stelsels help om bewus te maak van die belangrikheid van vitale tekens.
Om 'n volledige stel vitale tekens (polsslag, bloeddruk, asemhalingstemperatuur en temperatuur) ten minste daagliks op te neem, word as standaard beskou vir die monitering van pasiënte op akute hospitaalafdelings. Twee onlangse multisentrumstudies het egter bevind dat die vlak van dokumentasie van vitale tekens in baie hospitale swak is.1, 2 Van die vier vitale tekens word veral die respiratoriese tempo dikwels nie aangeteken nie, selfs as die pasiënt se primêre probleem asemhaling is. toestand 2 - 6 Dit is ondanks die feit dat 'n abnormale respiratoriese tempo 'n belangrike voorspeller is van ernstige gebeurtenisse soos hartstilstand en opname in 'n intensiewe sorgeenheid (ICU) .3, 7 - 10
In 1993 het Fieselmann en kollegas gerapporteer dat 'n respiratoriese tempo hoër as 27 asemhalings/minuut die belangrikste voorspeller van hartstilstand in hospitaalafdelings was.7 Subbe en kollegas het bevind dat relatiewe veranderinge in respiratoriese pasiënte by onstabiele pasiënte baie groter was as veranderinge in hartklop of sistoliese bloeddruk, en dus dat die asemhalingstempo waarskynlik 'n beter manier is om te onderskei tussen stabiele pasiënte en risiko -pasiënte. asemhalings/minuut wat deur 'n kritieke sorg -uitreikdiens beoordeel is, sterf in die hospitaal. as 'n hartstilstand of ICU -opname) 'n respiratoriese tempo van meer as 24 asemhalings per minuut gehad het. Hierdie pasiënte kon tot 24 uur voor die gebeurtenis as 'n hoë risiko geïdentifiseer word, met 'n spesifisiteit van meer as 95%.10
Onder die stelsels wat gebruik word om mediese noodspanne te aktiveer, soos uitreik- en mediese noodspanne, wissel die definisie van 'n 'abnormale' asemhalingstempo vir volwassenes van meer as 14 tot meer as 36 asemhalings/minuut. 'Abnormale asemhalingsindikator' of asemhaling as 'n surrogaat vir tachypnee wanneer die asemhalingstempo nie aangeteken is nie.3, 11 Onlangse bewyse dui daarop dat 'n volwassene met 'n asemhalingstempo van meer as 20 asemhalings/minuut ongesteld is, en 'n volwassene met 'n asemhalingstempo van meer as 24 asemhalings/minuut sal waarskynlik kritiek siek wees.3, 7 - 10, 12, 13
Alveolêre ventilasie ('n produk van respiratoriese tempo en getyvolume) word normaalweg noukeurig beheer deur die werking van sentrale en perifere chemoreseptore en longreseptore.14 Ventilasie word aangedryf deur beide die arteriële gedeeltelike druk van suurstof (Pa o 2) en die arteriële gedeeltelike druk koolstofdioksied (Pa co 2), met Pa co 2 die belangrikste dryfveer.14 Die liggaam probeer om hipoksemie en hiperkarbie reg te stel deur die getyvolume en respiratoriese tempo te verhoog. Hierdie toestande kan dus opgespoor word deur die asemhalingstempo te meet.
Dit is belangrik dat enige toestand wat metaboliese asidose veroorsaak, soos abdominale patologie of sepsis, ook 'n toename in getyvolume en asemhalingstempo kan veroorsaak deur 'n verhoogde konsentrasie waterstofione, wat lei tot verhoogde CO 2 -produksie.14 Boonop kan enige ander toestand wat hiperkarbie of hipoksie veroorsaak, sal ook alveolêre ventilasie verhoog.14 Die respiratoriese tempo is in werklikheid 'n belangrike aanduiding van 'n ernstige afwyking in baie liggaamstelsels, nie net die asemhalingstelsel nie, en is dus 'n belangrike voorspeller van nadelige gebeurtenisse.
Dit is belangrik om daarop te let dat nie alle oorsake van hipoksie en hiperkarbie 'n toename in getyvolume en respiratoriese tempo tot gevolg het nie. Medisyne soos opiate, wat gereeld in hospitale gebruik word, onderdruk die respiratoriese dryfkrag en die respiratoriese reaksie op hipoksie en hiperkarbie. In hierdie omstandighede kan die asemhalingstempo steeds 'n nuttige hulpmiddel wees om te monitor vir 'n nadelige gebeurtenis, aangesien die asemhalingstempo kan verlaag word, dikwels in verband met 'n verminderde bewussynsvlak.
Alhoewel die bekendstelling van polsoksimetrie 'n groot vooruitgang was in die monitering van die bed, het dit steeds 'n aantal praktiese nadele. Dit sluit in 'n swak begrip van die doel en die korrekte gebruik van polsoksimetrie onder verpleegsters en junior dokters. en verpleegsters het erken dat 'n arteriële bloedgasmeting nodig is om hiperkarbie te identifiseer.
Daar is nie bewys dat die meting van polsoksimetrie 'n spesifieke aanduiding is van ernstige siektes nie, en daar is bewyse dat dit nie spesifisiteit het nie. tot 37% van die pasiënte en versadigings van minder as 90% wat by ongeveer 11% van die pasiënte voorkom
Die meting van arteriële hemoglobienversadiging alleen deur middel van polsoksimetrie behels nie voldoende ventilasie nie. Soos hierbo bespreek, bied die meting van die respiratoriese tempo inligting wat polsoksimetrie nie kan verskaf nie. Die twee metings is aanvullend en moet nie vir mekaar vervang word nie.
Die gebrek aan begrip van die doel van polsoksimetrie kan 'n aanduiding wees van 'n groter gebrek aan begrip vir akute medisyne deur beide verpleegsters en junior mediese personeel.17 Die belangrikheid van opvoeding en heropvoeding van hospitaalpersoneel kan nie oorbeklemtoon word nie.
Basiese opvoedkundige hulpbronne, soos mediese handboeke, kan daartoe bydra dat die belangrikheid van die asemhalingstempo onderwaardeer word. Ondanks die feit dat 'n verhoogde asemhalingstempo verband hou met lewensbedreigende toestande soos skok en hartversaking, het 'n onlangse studie bevind dat slegs vier uit elke 30 mediese handboeke wat ondersoek is, die belangrikheid van die asemhalingstempo as 'n lewensbelangrike teken by volwassenes beklemtoon. Een teks het selfs gesê dat "die asemhalingstempo 'n tradisionele verpleegwaarneming is, maar die presiese koers is selde van praktiese belang" .19
Dit is moontlik vir hospitale om die frekwensie van opname van respiratoriese tempo stelselmatig te verbeter. Een studie het bevind dat slegs 30% van die pasiënte in die saal minstens een keer per dag hul asemhalingstempo aangeteken het voor die bekendstelling van 'n vroeë waarskuwingstelsel en nuwe kaarte vir vitale tekens. By opvolging 'n jaar later het dit tot 90%verbeter. aanbeveel deur die National Institute for Health and Clinical Excellence in die Verenigde Koninkryk.20 Aandag na ander organisatoriese faktore kan ook belangrik wees in die optimalisering van die opname van asemhalingstempo's.6
Meting van die respiratoriese tempo vereis nie ingewikkelde tegnologie nie. In die lig van die sterk bewyse dat dit 'n onder-erkende en onder-aangetekende, maar spesifieke en nuttige merker is vir pasiënte wat die risiko loop vir ernstige nadelige gebeurtenisse (boks), stel ons voor dat:
verpleegsters en dokters, beide voor en na die gradeplegtigheid, moet opgevoed word om te besef dat die asemhalingstempo 'n maklik verkrygbare, nuttige merker is vir die risiko van ernstige nadelige gebeurtenisse
Alle hospitaalpersoneel moet in kennis gestel word dat die meting van polsoksimetrie nie 'n plaasvervanger vir die meting van die asemhalingstempo is nie
die respiratoriese tempo moet ten minste een keer per dag akkuraat gemeet en gedokumenteer word by alle hospitaalpasiënte, en moet altyd gedokumenteer word wanneer ander vitale tekens gemeet word
hospitale moet oorweeg om stelsels te implementeer vir die monitering en reaksie op die vitale tekens van pasiënte om die nakoming van aanbevelings vir respiratoriese koersdokumentasie te verbeter
respiratoriese tempo en ander vitale tekens moet meer gereeld gemeet word by pasiënte wat onstabiel is, of by volwasse pasiënte wie se asemhalingstempo meer as 20 asemhalings/minuut is
volwasse algemene pasiënte met 'n asemhalingstempo van meer as 24 asemhalings/minuut, moet fyn dopgehou en gereeld nagegaan word, selfs al is die ander vitale tekens normaal
'n pasiënt met 'n asemhalingstempo van meer as 27 asemhalings/minuut moet onmiddellik mediese ondersoek ontvang
Pasiënte met 'n respiratoriese tempo van meer as 24 asemhalings per minuut, in kombinasie met ander bewyse van fisiologiese onstabiliteit (bv.
Die belangrikheid van 'n abnormale asemhalingstempo as 'n aanduiding van ernstige siektes moet beklemtoon word by die opvoeding van beide verpleegsters en dokters. Die vlak van dokumentasie van die respiratoriese tempo is tans swak, maar kan aansienlik verbeter word deur die gebruik van opvoeding, 'track and trigger' stelsels (soos die stelsel vir vroeë waarskuwing) en verbeterde kaarte vir vitale tekens. Gereelde monitering en dokumentasie van die asemhalingstempo, tesame met onderrig oor toepaslike aksie wanneer die asemhalingstempo abnormaal is, kan help om risiko -pasiënte te identifiseer en te bestuur en sodoende die voorkoms van ernstige newe -effekte te verminder.
Respirasietempo: opsomming van bewyse en aanbevelings
Asemhalingstempo is die vitale teken wat die minste gereeld aangeteken word en meestal heeltemal uit die hospitaal se dokumentasie weggelaat word.
'N Verhoogde asemhalingstempo is 'n sterk en spesifieke voorspeller van ernstige newe -effekte soos hartstilstand en onbeplande opname van die intensiewe sorgeenheid.
Meting van polsoksimetrie is nie 'n plaasvervanger vir meting van respiratoriese tempo nie.
Alle personeel moet opgelei word om die asemhalingstempo te meet as 'n maklike en spesifieke assessering vir kritieke siektes, en hulle moet leiding gegee word oor die nodige maatreëls wat geneem moet word wanneer abnormale hoë asemhalingstempo's aangeteken word.
Hospitaalstelsels wat gepaste reaksies op 'n verhoogde asemhalingstempo en ander abnormale vitale tekens aanmoedig, kan maklik en vinnig geïmplementeer word. Sulke stelsels help om die belangrikheid van vitale tekens bewus te maak en te handhaaf.
1 Sentrum vir Epidemiologie en Navorsing, NSW Health, Sydney, NSW.
2 Departement van Intensiewe Sorg, Austin -hospitaal, Melbourne, VIC.
3 Simpson Center for Health Services Research, Universiteit van Nieu -Suid -Wallis, Sydney, NSW.
4 Intensiewe terapie -eenheid, Royal North Shore -hospitaal, Universiteit van Sydney, Sydney, NSW.
Hillman K, Chen J, Cretikos M, et al MERIT studie -ondersoekers. Bekendstelling van die stelsel vir mediese noodspan (MET): 'n groep gerandomiseerde beheerde proef. Lancet 2005 365: 2091-2097. Nasionale vertroulike ondersoek na pasiëntuitkoms en dood. 'N Akute probleem? Londen: NCEPOD, 2005. http://www.ncepod.org.uk/2005.htm (Oktober 2007 geraadpleeg). Hodgetts TJ, Kenward G, Vlachonikalis IG, et al. Die identifisering van risikofaktore vir hartstilstand en die opstel van aktiveringskriteria om 'n mediese noodspan te waarsku. Resussitasie 2002 54: 125-131. McBride J, Knight D, Piper J, et al. Langtermyn-effek van die bekendstelling van 'n vroeë waarskuwingstempo op die respiratoriese tempo op algemene afdelings. Resussitasie 2005 65: 41-44. Ryan H, Cadman C, Hann L. Stel standaarde vir die beoordeling van saalpasiënte met die risiko om agteruit te gaan. Br J Nurs 2004 13: 1186-1190. Hogan J. Waarom monitor verpleegsters nie die respiratoriese tempo van pasiënte nie? Br J Nurs 2006 15: 489-492. Fieselmann JF, Hendryx MS, Helms CM, et al. Respirasietempo voorspel kardiopulmonale arrestasie vir pasiënte met interne medisyne. J Gen Intern Intern Med 1993 8: 354-360. Goldhill DR, McNarry AF, Mandersloot G, et al. 'N Fisiologies gebaseerde vroeë waarskuwingstelling vir saalpasiënte: die verband tussen telling en uitkoms. Narkose 2005 60: 547-553. Subbe CP, Davies RG, Williams E, et al. Die effek van die bekendstelling van die gewysigde telling vir vroeë waarskuwing op kliniese uitkomste, kardio-pulmonale arrestasies en intensiewe sorg by akute mediese opnames. Narkose 2003 58: 797-802. Cretikos M, Chen J, Hillman K, et al. Die objektiewe kriteria vir die aktivering van mediese noodspan: 'n gevallestudie -studie. Resussitasie 2007 73: 62-72. Schein RM, Hazday N, Pena M, et al. Kliniese antesedente vir kardiopulmonêre arrestasie in die hospitaal. Bors 1990 98: 1388-1392. Goldhill DR, McNarry AF. Fisiologiese afwykings in vroeë waarskuwings tellings hou verband met sterftes by volwasse binnepasiënte. Br J Anaesth 2004 92: 882-884. Harrison GA, Jacques TC, Kilborn G, et al. Die voorkoms van opnames van tekens van kritieke toestande en noodreaksies in hospitaalafdelings - die SOCCER -studie. Resussitasie 2005 65: 149-157. Wes JB. Respiratoriese fisiologie: die belangrikste. 4de uitg. Baltimore: Williams en Wilkins, 1990. Attin M, Cardin S, Dee V, et al. 'N Opvoedkundige projek om kennis rakende polsoksimetrie te verbeter. Am J Crit Care 2002 11: 529-534. Bilgin H, Kutlay O, Cevheroglu D, et al. Kennis oor polsoksimetrie onder inwoners en verpleegsters. Eur J Anaesthesiol 2000 17: 650-651. Smith GB, Poplett N. Kennis van aspekte van akute sorg by leerlingdokters. Postgrad Med J 2002 78: 335-338. Jubran A. Pulsoksimetrie. Crit Care 1999 3: R11-R17. Cook C, Smith G. Bevat handboeke van kliniese ondersoek inligting oor die beoordeling van kritiek siek pasiënte? Resussitasie 2004 60: 129-136. Armitage M, Eddleston J, Stokes T, et al. Erkenning en reaksie op akute siektes by volwassenes in die hospitaal: opsomming van NICE leiding. BMJ 2007 335: 258-259.
Die publikasie van u aanlyn reaksie is onderhewig aan die Mediese Tydskrif van Australiëse redaksionele diskresie. U sal binne vyf werksdae per e -pos in kennis gestel word indien u antwoord aanvaar word.
Interpretasie van spirometrie
Resultate verkry uit longfunksietoetse het geen betekenis nie, tensy dit vergelyk word met verwysingswaardes of voorspelde waardes. Daar is 'n aantal verwysingswaardes beskikbaar wat op effens verskillende maniere gelykgestel is, maar vir studies wat verskillende Europese gemeenskappe vergelyk, word die vergelykings van die Europese Gemeenskap vir Steenkool en Staal (ECCS) dikwels gebruik . Verwysingswaardes is afgelei van verwysingsvergelykings wat data uit bevolkingsopnames bevat. Die populasie in die opname is ideaal baie groot, en data word versamel oor die lengte, gewig, ouderdom, geslag, etniese oorsprong, rookgewoontes, omgewing, werksomstandighede en fisieke fiksheid van die proefpersone. Die huidige ECCS -vergelykings is lineêr van aard, maar in werklikheid is die verandering van longfunksie 'n nie -lineêre proses. Die gegewe verwysingswaardes kan in sommige situasies dus nie verteenwoordigend wees van die persoon wat getoets word nie. Daar sal binnekort nuwe vergelykings beskikbaar wees wat hierdie probleme moet oorkom.
By volwassenes is ouderdom, lengte, geslag en ras die belangrikste determinante van die verwysingswaardes vir spirometriese meting.
Ouderdom Die longfunksie neem oor die algemeen toe met ouderdom tot ∼25 jaar, en daal daarna met toenemende ouderdom. Ongelukkig gee sommige longfunksietoerusting pasiënte ouer as 25 jaar groter voorspelde waardes as op 25 -jarige ouderdom. Om te voorkom dat die voorspelde waarde vir pasiënte en die ouderdom van 25 jaar ernstig oorskat word, is die beste manier om die ouderdom van die proefpersoon as 16 jaar en dan 25 jaar in te voer. As die voorspelling op 16 jaar groter is, gebruik dan die waarde vir 25 jaar.
Seks Mans en wyfies wat voor puberteit het, het oor die algemeen dieselfde longfunksie, maar na die puberteit is die borskas se groei groter by mans, wat duidelike verskille in longvolumes veroorsaak.
Hoogte Hoe langer die persoon is, hoe groter is die longe.
Gewig Sekere verwysingsvergelykings gebruik gewig om verwysingswaardes te bereken. Gewig beïnvloed die longfunksie deurdat toenemende gewig toenemende longfunksie veroorsaak totdat vetsug bereik word, waarna dit die teenoorgestelde effek het.
Etniese oorsprong Hierdie faktor word moeiliker om in te sluit namate 'n multietniese samelewing ontwikkel. Die BTS/ARTP -riglyne dui daarop dat verwysingswaardes vermenigvuldig met 'n faktor van 0,90 gebruik moet word vir Japannese, Polinesiese, Indiese, Pakistaanse en Afrikaanse pasiënte en dié van Afrika -afkoms . Dit is óf as gevolg van liggaamsvorm (m.a.w. Afrikaanse mense het gewoonlik langer bene en korter lywe as Kaukasiërs) of gebrek aan voeding vir diegene wat in armer lande gebore is. Aangesien baie verskillende etnisiteite nou in ryker lande gebore word, is voeding waarskynlik nie 'n probleem nie, en as 'n algemene reël is aanpassing vir ras gewoonlik nie nodig by die tweede generasie na immigrasie nie. Vloei metings word nie beïnvloed nie.
Rook Dit kan 'n vinniger afname in longfunksie veroorsaak in vergelyking met nie -rokers oor tyd. Dit moet nie aangepas word in voorspelde vergelykings nie, aangesien enige vermindering abnormaal is.
Tans is 'n vaste verhouding van FEV1 % voorspel word gebruik om normaliteit te definieer, met 80% pred die onderste limiet, maar dit kan in sommige bevolkings verkeerd wees. Daar is dus voorgestel dat die 95ste persentiel vir 'n bevolking gebruik word vir die grense van normaliteit . Daar word op verwysingsvergelykings en longitudinale data hiervoor gewag. figuur 2 toon 'n voorbeeld van 'n normale vloei -volume lus.
Vloeivolume -lus van 'n normale onderwerp. Gedwonge ekspiratoriese volume in 1 s (FEV1): 105% voorspel gedwonge vitale kapasiteit (FVC): 103% voor FEV1/FVC -verhouding: 89%. Die grafiek toon die voorspelde vloei-volume lus (-----) en voorspelde reekse vir die piek- en middel-ekspiratoriese vloeitempo's en die FVC.
Obstruksie word gekenmerk deur beperking van lugvloei, daar is 'n verminderde lugwegkaliber deur kontraksie van gladde spiere, ontsteking, slymstop of ineenstorting van lugweë in emfiseem.
Obstruksie word gekenmerk deur:
verlaagde FEV1/FVC verhouding en
Matige beperking van lugvloei by 'n persoon met asma. Gedwonge ekspiratoriese volume in 1 s (FEV1): 73% voorspel gedwonge vitale kapasiteit (FVC): 109% voor FEV1/FVC -verhouding: 53%.
Asma is 'n obstruktiewe siekte, maar omdat dit omkeerbaar is, kan spirometrie normaal wees as die persoon nie 'n verergering ondervind nie. Chroniese obstruktiewe longsiekte is ook 'n obstruktiewe afwyking, maar dit is in die meeste gevalle nie omkeerbaar nie. Daar is grade vir die hoeveelheid obstruksie wat gesien word , soos getoon in tabel 2.
Beperkende afwykings word gekenmerk deur 'n verlies aan longvolume en is baie skaarser. Dit kom voor by longfibrose, pleurale siekte, borswandafwykings (kyfoskoliose), neuromuskulêre afwykings, pneumonektomie, longoedeem en vetsug, om maar 'n paar te noem. Baie sogenaamde beperkende spirometrie-spore is te wyte aan die feit dat die einde van die vervaldatum nie bereik is nie, wat FVC valslik verminder het.
Beperking word gekenmerk deur:
normaal tot hoog FEV1/FVC verhouding
normale vorm op spirometrie -spoor (fig. 4) en
moontlik 'n relatief hoë PEF.
Voorbeeld van 'n tipiese beperkende gebrek. Gedwonge ekspiratoriese volume in 1 s (FEV1): 82% voorspel gedwonge vitale kapasiteit (FVC): 85% voor FEV1/FVC: 84% piek ekspiratoriese vloei: 157% pred.
As 'n persoon byvoorbeeld 'n groot roker is en 'n fibrotiese siekte het, kan hy 'n gemengde beeld van spirometrie toon, wat moeiliker is om te interpreteer. Verdere longfunksietoetse kan in hierdie gevalle nuttig wees om statiese longvolumes (totale longkapasiteit, funksionele restkapasiteit en reserwevolume) en gasoordrag (oordragfaktor van die long vir koolstofmonoksied) te analiseer.
Watter faktore kan polsslag en asemhalingstempo beïnvloed?
'N Akkurate polsslag en asemhalingstempo is 'n belangrike vaardigheid vir noodhulp. There are a number of factors which can affect pulse and respiratory rates, we'll take a look at some of these in this blog post.