Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: Bellville 16 November 2003 (aand)
Lofpsalm: Psalm 68:1, 9
Skriflesing: Lukas 13
Teks: Kategismus Sondag 22; Lukas13:32
. . . vandag en môre en op die derde dag is Ek klaar.
Ons het bepaalde verwagtinge vir ons lewe. Ons maak voortdurend nuwe planne vir ons aardse toekoms. In sekere opsigte reken ons soms letterlik jare vooruit.
Is dit ook waar van ons voorbereiding en beplanning ten opsigte van die wederkoms van die Here?
Die ewigheid is nie meer ver vorentoe nie. In ’n sekere sin leef ons vlak voor die wederkoms van die Here.
Moet ons nie nou reeds ons roeping en ons hart skik na die dag van die wederopstanding uit die dood nie?
Die antwoord is dat ons lewensbeplanning nou reeds so moet wees dat die lewe na die dood al by ons toekomsbeplanning in berekening gebring word.
Wat is presies hierdie verwagting wat ons van die ewige lewe het, en ons wederopstanding uit die dood?
Ons Belydenis vat dit saam in die verwagting dat ons liggaam weer sal lewe – die opstanding van die vlees.
Hier word natuurlik veronderstel dat ons eers sal doodgaan en begrawe sal word, want ons belydenis veronderstel dat ons liggame eers weer sal lewe as hulle uit die dood opgewek en weer met ons siele verenig word.
Die opstanding uit die dood het die krag dat dit ons leer dat ons nie vir die dood self hoef bang te wees nie, want die dood kan ons nie van Christus skei nie.
Selfs wanneer ons dood is, staan ons heeltemal onder die regering van Christus.
Ons is dan nog steeds ten volle onder sy beskerming, want as ons sterf, is ons dadelik by Hom in die hemel.
Die wat aan Christus behoort, is in elk geval nooit sonder Hom nie.
Daar is natuurlik dié verskil met ons gemeenskap met Christus: Wanneer ons dood is, is ons gemeenskap met Hom alleen geestelik, en nie geestelik en liggaamlik soos tans, en soos wat dit weer na die opstanding sal wees nie.
Die opstanding uit die dood word voorafgegaan deur ’n tydperk wanneer ons liggame begrawe word, maar ons siel dadelik in die hemel sal wees.
Die wat nie opreg geglo het nie of wat moedswillig en ongelowig was, is dan natuurlik in die hel.
Daar is nie ’n tussentoestand waarin mens slaap en van niks bewus is totdat ons eendag opgewek word nie.
Daar is ook nie ’n vaevuur soos wat in die ou Roomse teologie geleer word nie.
Daar is ook nie so ’n ding soos ’n doderyk waar alle mense wat sterf se siele opgegaar word totdat dit die laaste dag tyd word om hulle te oordeel nie.
Die Bybel leer ons nêrens van sulke dinge nie.
Die Bybel leer ons die volgende baie duidelik:
Wanneer ons sterf, is ons siel dadelik by die regte bestemming. Óf in die hemel, óf in die hel.
Daarvoor is die bewys van die gelykenis van die ryk man en Lasarus. Ons lees daarvan in Lukas 16.
Jesus Christus is hier self aan die woord.
In dié gedeelte in die Bybel verhaal Hy dat Lasarus sterf en dadelik deur die engele weggedra word na die boesem van Abraham. Dit is na die hemel toe.
Later sterf die ryk man ook. Sy siel word ook versorg, want hy maak sy oë in die hel oop.
Die ryk man is in groot smarte, want in die hel is daar geen vreugde nie.
Ons kommunikeer selfs in die hiernamaals met mekaar, want hierdie ryk man het Abraham gesmeek om Lasarus te stuur om net een druppel water met die punt van sy vinger op sy tong te kom sit.
Die ryke wil selfs dat Lasarus gestuur word om sy goddelose broers te gaan waarsku, maar die Here wil nie.
Hierdie gelykenis maak die punt baie duidelik dat ons dadelik by ons sterwe in die hemel of die hel is.
Ons wag nie ons verhoor af tot met die wederkoms nie.
Ons belydenis is dus heeltemal suiwer as dit begin met die woorde:
Dat nie alleen my siel dadelik na hierdie lewe tot Christus sy Hoof opgeneem sal word nie. Die een rower wat saam met Christus gekruisig is, het dit ook so ondervind: “Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees.”
Gelukkig is die dinge nie die enigste troos nie. Dis nie net my siel wat lewe tot in ewigheid nie. My liggaam word ook so versorg.
Op hierdie evangelie van onsterflikheid rus ons hele verlossing. Dit is ook deels die betekenis daarvan dat Christus sê dat Hy vandag en môre werk, en op die derde dag klaar is.
Sy werk was dat Hy vir die sondes van sy mense en tot hulle versoening gekruisig en begrawe is.
Die derde dag het Hy teruggekom uit die dood. Met sy liggaam en sy siel – heeltemal.
Daarmee het Hy ook die weg geopen vir ons almal om Hom te volg.
Soos Hy teruggekeer het ná sy dood, sal elkeen van ons ook weer herskep word. Daarom begrawe ons die dooies met soveel eerbied.
Die mens se liggaam is nie ’n tweederangse materiaal wat ’n swakker behandeling moet kry as die siel nie.
Die Bybel stel dit ook mooi waar daar gesê word dat die liggaam geplant moet word om weer op te kom soos ’n graankorrel.
Regdeur die Bybel is daar die hoop dat die dooies weer gaan opstaan. Van die skepping se kant af verloop daar ’n tyd tussen ons dood en ons opstanding. Maar van God se kant af is dit nie so nie. By God is ewigheid – dis tydloos.
Niemand van ons weet wanneer Jesus Christus op die wolke sal verskyn nie.
Niemand van ons weet wanneer die bevel sal kom dat die aarde en die see sy dooies moet teruggee nie.
Maar daardie dag sal dit wees soos met die opstanding van Christus. My liggaam sal ook soos syne opgewek word, en met my siel verenig word (1 Kor. 15).
Daar sal verseker veranderinge wees. Ons sal dan volmaak wees. Ons liggame sal verheerlik wees.
Die Bybel sê mos dat die graan wat opkom, verskil van die pit wat gesaai is – so sal dit ook met ons opstanding wees.
• Nou is ons die beeld van Adam, en dan sal ons die beeld wees van Christus. Ons sal dan ’n hemelse liggaam hê.
Op hierdie opstanding volg die ewige lewe. Met siel en liggaam lewe ons dan tot in ewigheid.
In die Heidelbergse Kategismus is daar ’n vraag wat wil weet watter troos hierdie klomp feite nou aan ons bied.
Ons eerste antwoord is dat dit ons God se genade laat verstaan:
Ons ervaar nou die genade van God in ons lewe. Hierdie leer verseker ons dat die genade in die hiernamaals selfs groter is as hierdie genade.
Daar is ’n eenheid in die genade. Ek sal dit deel met hierdie selfde liggaam en siel waarmee ek dit tans op die aarde deel.
Die hemelse heerlikheid sal die voltooiing wees van die genade wat ek hier ontvang.
Die genade van God is in hierdie lewe al iets groots om te ontvang en te beleef. Daarom sal dit nog groter en heerliker wees in die hiernamaals. Daar staan mos in 1 Korintiërs 2:9:
God het vir die wat Hom liefhet ’n heerlikheid berei soos wat die oog nie gesien het nie, en die oor ook nie gehoor het nie, en ook nog nie in die hart van ’n mens opgekom het nie.
Die betekenis hiervan is dat ek by die Here die verwagting kry dat ek met liggaam en siel in die hiernamaals betrek gaan word in ’n lewe wat geen sonde ken nie.
Dit sal ’n lewe wees waar daar nie hartseer of rou gaan wees nie.
’n Lewe sonder armoede. Armoede en gebrek is dan vir altyd verby.
Daardie lewe sal met heerlikheid gevul wees.
Die ewige vrede om God van aangesig tot aangesig te kan sien, en ook te weet dat ek nie meer met my sondes die Here kan bedroef nie, is deel van daardie bestaan.
Dan is my stryd teen sonde en siekte en spanning verby, en my oordeel is agter die rug.
Die vrees vir die hel is iets van die verlede.
My verdere troos is die waarborg wat die Here in die Bybel gee dat hierdie lewe ewig is.
Daar is nie sprake van dat daardie lewe mettertyd sal verbygaan nie – soos ons hier gewoond is nie.
Dood en verganklikheid is vir ewig verby wanneer Jesus Christus my liggaam uit die aarde terugneem en met my siel verenig.
Dan leef ek tot eer van God, soos wat ons van die skepping af dit moes doen.
Hierdie vooruitsig bepaal my lewe as ’n Christen, want dit rus heeltemal op die krag van Christus.
’n Ongelowige kan hierdie dinge nie verstaan nie. Maar ons wat die almag van God ken, weet ook dat as Hy die aarde en alle dinge kon skep, deur doodeenvoudig net ’n woord te sê, Hy dan ook die mag het om ons uit die dood te laat opstaan.
As Christus uit sy eie krag self uit die dood opgestaan het, hoeveel makliker sal Hy nie nou dat Hy verheerlik is, ons ook uit die dood kan opwek nie.
Christus sê self in Johannes (6:40) dat dit die wil van sy Vader is dat elkeen wat die Seun aanskou en in Hom glo, die ewige lewe mag hê. Dan voeg Hy die belofte daarby: En Ek sal hom opwek in die laaste dag.
As ons nie hierdie beloftes gehad het nie, sou ons ook nie hierdie vooruitsigte gehad het nie.
Maar nou word dit juis in die Bybel geleer dat die opstanding uit die dood die vervulling van die Evangelie is.
Hierdie saligheid wat ons gaan deel met liggaam en siel, is die doel van Christus se verlossingswerk.
Hierdie vooruitsigte wat ons het van die opstanding en die hiernamaals, het ’n groot invloed op ons lewens – of behoort dit te hê. Ons hele lewe en ons lewensbeplanning moet dit duidelik wys dat ons voorbereidings tref vir hierdie dag van die opstanding en die begin van die ewige lewe.
Daarom moet ons baie versigtig wees dat ons nie ons lewens met beuselagtighede verwyl nie.
Of dat ons soveel aandag gee aan ons daaglikse lewe en ons finansiële vooruitgang dat die koninkryk van God ook nie sy regmatige plek kry nie.
As ons sien dat dit ons lewensgesindheid is, moet ons ook besef dat hierdie dag van die wederopstanding dan nie ’n troos is nie, want dan gaan ons opstaan tot die dood toe. Dan is die wederopstanding en die ewige lewe vir jou ’n bedreiging, want dit gaan die finale voltrekking van jou oordeel wees.
Maar vir die gelowiges is daar die geweldige troos dat geen vrees vir daardie dag hulle geloof hoef te benewel nie. Want vir hulle is daardie dag die dag van die grootste vreugde. Daarom sing ons ook in Psalm 73 dat ons niks anders as die Here in die hemel begeer nie, want op die aarde is daar niks waarin ons siel hom werklik kan verlustig nie.
of bange nood my vlees en hart
my Rots, my Deel my ewige Goed.
Kom ons lees Kategismus Sondag 22 saam:
Antwoord: Dat, aangesien ek nou alreeds die begin van die ewige vreugde in my hart ervaar (a), ek na hierdie lewe volkome saligheid sal besit - ’n saligheid wat geen oog gesien, geen oor gehoor en in die hart van geen mens ooit opgekom het nie - om God daarin ewig te prys (b).
Datum: Bellville 16 November 2003 (aand)