Johnson's £12bn tax gamble: big-state Conservatism or expedient politics? - afegames
Boris Johnson het Woensdagaand 'n groepterapie-sessie vir sy gedesoriënteerde konserwatiewe party gelei. 'Ons is die party van vrye onderneming, die private sektor, van lae belasting, " het die premier gesê, met klem. Tory-parlementslede, vergader in die komiteelokaal met houtpanele wat uitkyk oor die Teems, het hul lessenaars goedgekeur.
Die waarheid, soos soms met Johnson se politieke verklarings, was ietwat anders. Minder as 'n uur later, die meeste van dieselfde parlementslede gestem om sy plan te onderskryf om belasting te verhoog £ 12bn per jaar om die krisis in gesondheid en maatskaplike sorg.
Die stap laat Brittanje op koers om die hoogste belastinglas – 35,5 persent van die nasionale inkomste – aan te teken sedert 1950, toe die land se mees radikale Arbeidsregering onder Clement Attlee die dele van die ekonomie genasionaliseer het en met die nadraai van die tweede wêreldoorlog worstel.
Baie konserwatiewes dink nog steeds aan hulleself as klein state, lae belasting politici loop in die heilige trappe van die voormalige leier Margaret Thatcher. Maar die werklikheid is dat 'n gegradueerde in Brittanje, na 11 jaar van die Tory -regering, studielenings terugbetaal en die laagste inkomstebelasting betaal, die verlies van 50 % van die verhoging van hul salaris van meer as £ 27,288 in die gesig staar, betaal deur 'n werkgewer.
Boris Johnson tydens 'n besoek aan Westport Care Home in die ooste van Londen, enkele ure voordat hy die belastingverskuiwing van £ 12 miljard gemaak het © Paul Edwards/Pool/AFP via Getty Images
'Dit is heeltemal kak', het 'n voormalige minister van Konserwatiewe gesê, voordat hy gestem het vir die styging van 1,25 persentasiepunte in nasionale versekeringsbydraes-betaal deur sowel werkgewers as werknemers-vergesel van 'n identiese styging in dividendbelasting.
Die stap verteenwoordig 'n seismiese verskuiwing in die Britse politiek. 'Dit is 'n geweldige ding wat ons gedoen het – veral vir 'n konserwatiewe regering', sê 'n bondgenoot van Rishi Sunak, die kanselier. Die joernalis Allister Heath, wat in die Daily Telegraph geskryf het – Johnson se voormalige werkgewer en konserwatisme – het die premier en sy parlementslede daarvan beskuldig dat hulle 'aandadig was aan die morele vernietiging van die konserwatiewe party'.
Haal hierdie kakofonie van Tory -kritiek af, Johnson bereken dat die verhoging van belasting om die Nasionale Gesondheidsdiens te red nie net reg was nie, maar dat die Die Britse publiek sou dit in die algemeen aanvaar. Johnson het aan kollegas gesê dat die beleid nie 'n waagstuk is nie: 'Die waagstuk sou nie die NHS reggemaak het nie,' sê hy.
Die konserwatiewes vrees altyd dat hulle tydens 'n verkiesing uitgebeeld word as die voorsitter van 'n mislukte gesondheidsdiens.
"Dit toon dat hulle meer daarin belangstel om verkiesings te wen as om belasting te hou," sê Torsten Bell, direkteur van die Resolution Foundation -liefdadigheidsorganisasie. Gary Streeter, 'n veteraan van Tory, voeg by: 'Die genie van die konserwatiewe party is dat hy homself gereeld kan uitvind. Ons bestaan ​​om die probleme van die dag op te los. "
Betogers buite die parlement in die middel van Londen verlede week, en 'n beroep op die regering gedoen om die NHS -waglyste aan te pak © Stefan Rousseau/PA
Die onmoontlike droom
Die probleem van die Verenigde Koninkryk was lankal sy begeerte om Europese vlakke van openbare dienste te hê met Amerikaanse belastingvlakke. Dit is onmoontlik, sê Paul Johnson, direkteur van die Institute for Fiscal Studies: "Jy moet 'n keuse maak."
Terwyl die VK steeds meer politiek van Europa afstand doen, kies die ekonomiese model van sy geografiese omgewing. Britse belasting is nog nie op Duitse, Italiaanse of Franse vlak nie, maar beweeg in die rigting.
Johnson, 'n premier van geen vaste politieke woonplek nie, was bang daarvoor NHS -hospitaal se waglyste, wat deur Covid-19 vererger is en op pad was na 13 miljoen pasiënte, was 'n menslike en politieke katastrofe wat op sy horlosie sou afspeel. Hy het ook geld nodig om die land se chronies onderbefondsde stelsel te hervorm, waar mense katastrofiese finansiële verliese in die gesig staar as hulle aan demensie of ander langtermyn siektes ly.
Sy oplossing, wat Sunak met gretigheid aanvaar het, was 'n groot kontantinspuiting waarmee geld aanvanklik meestal na die NHS sou gaan – wat vroeër deur die voormalige kanselier van Tory, Nigel Lawson, beskryf is as "die naaste ding wat die Engelse aan 'n godsdiens het". Later, teoreties, na drie jaar, gaan sommige van die geld oor na maatskaplike sorg.
Sunak het daarop aangedring dat hierdie permanente toename in staatsaktiwiteite gefinansier moet word deur hoër belasting, nie lenings nie: die land se skuld-tot-BBP-verhouding staan ​​nou op 100 persent.
Die belastingverhoging het 'n Tory-manifesbelofte verbreek en is hewig gekritiseer voordat dit formeel aangekondig is-minister van Thatcher, Jacob Rees-Mogg, het gesê dat dit 'n 'lees my lippe-oomblik' was, 'n knik vir George HW Bush se belofte van 1988 as 'n presidensiële kandidaat om nie op te staan ​​nie belasting waarop hy gedwing is om terug te gaan.
Rishi Sunak, die kanselier, moes oortuig word dat Johnson se plan om belasting te verhoog om 'n groot kontantinspuiting in die gesondheidsdiens te betaal, die regte beleid vir 'n konserwatiewe regering was © Daniel Leal-Olivas/AFP via Getty Images
Maar in die kabinet is die opposisie Dinsdagoggend gedemp. Sunak het mede -ministers uitgedaag om te pleit dat die ekstra uitgawes deur meer lenings befonds kan word. Niemand het die saak gevorder nie: fiskale konserwatisme en die begeerte om die boeke in balans te bring, het konserwatisme met lae belasting oortref. "Die top van die party is Thatcherite, nie Reaganite nie," sê Damian Green, voormalige adjunk -premier, 'n verwysing na die Amerikaanse president se beleid van belastingverlaging en uitgawesbeheer.
Die aankondiging vandeesweek kom na 'n paar maande, waartydens die spanning tussen Sunak en Johnson het skerp toegeneem, het die tesourie die totale koste van die pakket weggesteek en daarop aangedring dat 'n nuwe perk op die lewenslange koste van maatskaplike sorg wat deur 'n individu betaal moet word, op £ 86,000 vasgestel word – die punt waarop die staat moet help – veel hoër as wat Johnson wou hê.
Die beleid wat tot op die laaste minuut meedoënloos deur die meningspeilers getoets is, is aangepas om dit 'eerliker' te maak, insluitend 'n hoër belasting op dividendbetalings en op werkende pensioenarisse om beskuldigings teë te werk dat dit 'n onregverdige las op die minder betaalde en die jong mense geplaas het. Johnson is meegedeel dat kiesers sal aanvaar dat Covid 'n ordentlike verskoning is om 'n verkiesingsbelofte te verbreek. Sommiges het selfs voorgestel dat die premier tydens sy Commons -toespraak die betrokke bladsy van die party se 2019 -manifes moet opsny. Teen die tyd dat dit Dinsdag gereed was vir die bekendstelling, was hy oortuig dat hy die plan kon verkoop.
Die feit dat hy nie op die elfde uur van die belastingverhogingsplan afwyk nie, soos baie verwag het, sou hy die woedende terugslag gee van Tory-ondersteunende koerante en regse parlementslede-as gevolg van sy vorige U-draaie. Dit het sommige mense laat bespiegel dat Johnson op die punt staan ​​om 'n meer beslissende fase in sy premierskap te betree.
Geallieerdes sê Johnson het 'n hekel aan die bynaam "Trolley" wat sy verbitterde voormalige adviseur, Dominic Cummings, aan hom geheg het, wat geskryf het hoe sy werk dikwels behels dat hy probeer keer dat Johnson oor die hele beleid wankel.
'Ons was bekommerd dat ons die belasting sou verloor,' erken 'n amptenaar van die tesourie, wat gevrees het dat Johnson op die laaste oomblik van plan sou verander. By hierdie geleentheid hou hy by sy gewere. 'N Verligte Sunak het Maandag by Johnson by 'n Tory -onthaal op die House of Commons -terras aangesluit om aan LP's te sê:' Ons is hom ons steun en lojaliteit verskuldig '.
Keir Starmer, die opposisieparty van die Arbeidersparty, het gesê dat die ekstra uitgawes min sal help om die onderfinansiering van die maatskaplike sorgstelsel aan te spreek © Britse parlement Foto/Jessica Taylor/AFP via Getty Images
Johnson se berekening was deels gebaseer op meningspeiling, maar ook op 'n ingewande instink op die beleid wat hy glo hy aan die publiek kon verkoop. 'Hy is die beste kampvegter in die moderne era – daar is niks om hom aan te raak nie', sê een kabinetsminister.
Johnson se besluit om 'n lyn by individuele salarisstrokies te voeg wat die nuwe "gesondheids- en maatskaplike sorgheffing" identifiseer, word deur 'n Tory -parlementslid as 'geniaal' beskou. Dit sal bekend staan ​​as die 'Boris -heffing' – dit sal soos 'Boris -fietse' wees, sê die parlementslid, met verwysing na die huurfietse wat Johnson opgestel het toe hy burgemeester van Londen was.
Die ongemak van die opposisieparty om te sien hoe Johnson die uitgawes aan die NHS toeneem – 'n skepping van die Attlee -regering – en 'n nasionale versekeringsheffing gebruik om dit te doen, net soos Labour in 2003, het by Tory -parlementslede gevoel dat Johnson se uitspraak was reg. Arbeid het uiteindelik die beleid gekant – tot vreugde in Downingstraat – en gesê dat dit eerder 'n ongespesifiseerde 'welvaartsbelasting' sou verhoog het.
'N Gang in die Royal Blackburn Teaching Hospital: die pandemie het tot 13 miljoen mense laat wag op nie-Covid-behandeling © Hannah McKay/Pool/AFP via Getty Images
Sosiale sorg legkaart
Tog lê probleme voor. A YouGov -peiling wat vir die Times uitgevoer is nadat die beleid bekendgestel is, dui daarop dat die publiek minder opgewonde is oor nog 'n belastingverhoging as wat die aanvanklike meningspeiling voorgestel het. Tory -ondersteuning het met vyf punte gedaal, wat die eerste keer sedert Januarie die voorsprong aan Arbeid gegee het. Ses uit elke tien kiesers het gesê Johnson en sy party gee nie meer om om belasting laag te hou nie.
Keir Starmer, die leier van die Arbeid, het gesê dat Johnson nie kon waarborg dat die ekstra kontant die NHS -waglys -krisis sou uitsorteer nie en gesinne verseker dat hulle nie hul huis hoef te verkoop om toekomstige maatskaplike sorg te finansier nie.
Die maatskaplike sorgbeleid, wat deur die meeste werkers betaal word, bevoordeel duidelik die meeste kinders wat hoop om duur gesinshuise te erf en is bekommerd dat die lotery van demensie hierdie verwagtinge kan laat struikel. Cummings het getwiet: 'Die Tories laat die jongmense – wat nie 'n huis kan kry nie en 'n gemiddelde/ondergemiddelde inkomste het – reeds deur 'n dekade van ongelukkige Tory -regering geknou word om harder te werk om ouer en ryker mense te subsidieer.
Die vrees vir baie LP's-en in die tesourie-is dat die noodpakket van post-Covid-ondersteuning aan die NHS nooit oorgedra sal word om te betaal vir verbeterde maatskaplike sorg nie. Tory -LP, Jake Berry, sê die NHS kan 'n 'bodemlose put' wees.
Een senior Tory-strateeg sê dat Sajid Javid, sekretaris van gesondheid, belowe het dat die oorgang na maatskaplike sorg na drie jaar se inhaalfinansiering vir hospitaalbehandelings sal plaasvind, maar voeg by: 'Dit is nie die papier werd waarop dit geskryf is nie.' Dit kan 'n werklike kiesprobleem wees as kiesers die gevolge van hoër belasting voel, maar nie die beloofde verbeterings sien nie
Johnson en Sunak het blykbaar ook min ruimte vir fiskale maneuver as hulle in die toekoms meer wil bestee. 'Dit sal die laaste belastingverhoging moet wees', sê 'n parlementslid van Tory. Na £ 25 miljard se hoër belasting in sy Maartbegroting en £ 12 miljard nou, het Sunak, wat op die punt staan ​​om die openbare uitgawes regoor die regering te ondersoek, belowe dat sy Oktoberbegroting 'n beskeie saak sal wees.
'Ons moet 'n ander ingesteldheid inneem', sê een amptenaar van die tesourie. 'Ons kan nie elke persverklaring bepaal hoeveel geld ons belowe om te bestee nie.'
Vir konserwatiewe parlementslede is dit verwarrende tye. Maar Johnson het moontlik nog 'n kaart in sy mou. In Oktober sal die onafhanklike fiskale waghond na verwagting sê dat die ekonomie moontlik nie soveel aanhoudende skade as gevolg van koronavirus ly as wat voorheen gedink is nie.
As dit gebeur, sal Johnson en Sunak 'n jaarlikse meevaller hê wat volgens die Instituut vir Regering tot £ 25 miljard kan beloop, wat nou of kort voor 'n algemene verkiesing ontplooi kan word, wat moontlik druk op belasting kan verlig. Dit sal ten minste 'n verligting bied vir 'n party wat ongemaklik is met die hoë belasting en hoë bestedingsekonomie wat dit help bou.