The Fronde of Parlements and Princes (1648-1653) - Nuut
The Fronde of Parlements and Princes (1648-1653)
Die slinger, wat sommige as die begin van die Franse rewolusie gekwalifiseer het, is 'n reeks opstande tussen 1648 en 1653 versprei deur die hele koninkryk. Vroue-opstand omdat nog nooit soveel vroue daaraan deelgeneem het nie, gerig op 'n vrou Anne van Oostenryk; slingervel van die parlement teen Mazarin se hervormings op die gebied van geregtigheid en finansies; Prinses se slingervel ongelukkig met Mazarin se houvas op die koningin. Na vyf jaar van bittere stryd sal die Sling tot stilstand kom as gevolg van teenstrydighede tussen die protagoniste! Maar dit het gelei tot die uitbreiding van die mag van die minister en die herstel van die absolute koninklike gesag.
Oorspronklik was daar 'n paar mooi "verdampte, dowwe of wispelturige" dames wat opgewonde was om na politieke sake om te sien. 'N Wind van waansin het opgeduik en ons sien hoe Mme de Longueville, Mme de Chevreuse, Melle de Montpensier en die pragtige Anne de Gonzague mans soos La Rochefoucauld of Condé tot die ergste uiterstes gedruk het omdat hulle gelukkig uit die regeringskamp sou verbygaan. aan dié van die opposisie. Die parlement is besig om teen die premier op te staan ​​deur die vermindering van die grootte, die beskerming van huurgeld en die oprigting van 'n kamer van geregtigheid te eis om 'soewerein te oordeel oor die misbruik en verduisterings wat in die finansies gemaak is'.
Die klein geskil sou vinnig kon besleg word, maar al die dames en jong dames van die koninkryk is gou geraak deur hierdie waansin en Sainte-Beuve vertel ons hierdie opmerkings wat Mazarin aan die Spaanse premier, Don Luis de Haro, oor die Franse vrouens van destyds gemaak het: '' N Goeie vrou sou nie by haar man slaap nie, en ook nie 'n koket met haar minnaar nie, as hulle nie daardie dag met hulle oor staatsake gepraat het nie; hulle wil alles sien, alles weet, alles weet, en wat erger is, alles doen en alles verwar. Ons het drie, onder andere, die hertogin van Longueville, die hertogin van Chevreuse, die prinses Palatyn, wat ons elke dag meer verwar as wat daar ooit in Babilon was ".
Dit is hoe Frankryk 'n opeenvolging van opstand tussen 1648 en 1653 gesien het, gelei deur baie hoë syfers.
The Parliamentary Fronde (1648 tot 1650)
Die regering bestaan ​​uit die Regent (hangende die koning se meerderheid) en Minister Mazarin. Die vorste Gaston van Orleans en Condé, die hertogin van Longueville, sy suster, het die Italiaanse houvas gegrief en gehoop op 'n magsposisie. Gondi, toekomstige kardinaal de Retz het gehoop om die hoed te bekom.
Mazarin wil die Dertigjarige Oorlog finansier deur die lone van beamptes te verlaag, deur die belasting van parlementariërs en dan van Parysenaars te verhoog om die tekort in die res van Frankryk te vergoed. Die adel voel bedreig, die parlement en die vorste vind dit onaanvaarbaar. In 1648 het die Parlement, die Cour des Aides en die Chambre des Comptes hul kragte saamgesnoer om die staat te hervorm. Die verteenwoordigers van die drie organisasies het die koningin toe 'n program van 27 artikels aangebied wat onder meer voorsiening gemaak het vir die afskaffing van voornemens (diegene wat belasting ingevorder het) en die voorafgaande toestemming van die parlement in geval van 'n nuwe belasting.
Anne van Oostenryk, aangeraai deur Mazarin, stem in, maar onderteken nie die dokument nie. Ontevrede met hierdie eise laat sy in Augustus 1648 een van die belangrikste parlementslede arresteer: Pierre Broussel, baie waardeer deur die inwoners van Parys. Dit is die begin van La Fronde. Op 26 Augustus het die Parysenaars, 100 000 gewapende mans ongeveer 2000 versperrings in die strate opgesit, kettings oor die pad gespan, hulself 'slingers' gedoop, 'n naam wat uit kinderspel geleen is; Mazarin het net een oplossing: Broussel word 2 dae later vrygelaat.
Ten spyte hiervan het die inwoners van Parys die opstand voortgesit. Die hof het in September 1648 uit die hoofstad vir Rueil gevlug, Condé het homself tot die beskikking van die koninklike mag gestel en die regent het die dokument uiteindelik 'n maand later onderteken en daarna na Parys teruggekeer. Maar die parlement gaan voort om te rebelleer: die dokument oortree, Mazarin beplan om Parys te beleër om die stad tot hongersnood te verminder.
Die koningsgesin durf nie in die hoofstad bly nie, maar besluit om in Januarie 1649 diskreet na St Germain en Laye te gaan. In hierdie tyd vertrou die parlement die troepe aan Prince de Conti, die broer van Condé. Hy sal gehelp word deur die hertog van Bouillon, Beaufort en maarskalk de La Mothe. Gondi neem deel aan die opstand. Ons sien hom in Parys te perd loop, met pistole in die saal om die mense opgewonde te maak!
Die volk hou dit nie regtig teen die moeder van die toekomstige koning nie, maar veral Mazarin. In die skuiling probeer die regent weer die mag neem en Mazarin plaas die koninklike troepe onder die bevel van Condé rondom Parys om dit te beleër. Die soldate van die koning verwoes die suide van Parys, Turenne bond hom met die rebelle en sal skuldig bevind word aan majesté. In Maart 1649 het die parlementariërs die Vrede van Rueil onderteken deur finansiële reëlings te bekom, die moeilikheidmakers is vergewe, maar die mense en die burgers was baie ongelukkig: hul grootste hoop is nie bereik nie: Mazarin het aan die bewind gebly. Beledigings het teen Mazarin versprei en die provinsies het op hul beurt in opstand gekom.
The Princes 'Fronde (1651-1653)
Om al hierdie pragtige mense te kalmeer, neutraliseer Mazarin die Vendome deur met een van sy niggies met die hertog van Mercœur te trou en belowe hy die kardinaalhoed aan Gondi. Sekere rebelle trek dus die koninklike mag saam.
Aan die begin van 1650 sluit die prins van Condé, wat Mazarin se leuens en sy posisie as minister (Condé haar begeer!) Nie meer aan nie, by die Frondeurs aan. Maar hy is in Januarie in Vincennes in hegtenis geneem en gevange geneem. Gondi beplan en laat die Prince de Conti-broer van Condé in hegtenis neem, sowel as die hertog van Longueville, die swaer. Dit is die begin van die Fronde des Princes. In die provinsies het die partydelinge van die vorste opgestaan, waaronder die Vicomte de Turenne. Hulle besluit om na Vincennes te marsjeer, Mazarin dra die gevangenes oor na Le Havre. Baie streke begin 'n burgeroorlog: Bourgondië, Normandië, Limousin, Poitou, Aquitaine. Die parlement en die voormalige rebelle het die vorste genader totdat 'n ooreenkoms tussen Gaston d'Orléans, die rebelle en die ondersteuners van die vorste onderteken is om hul vrylating en veral die vertrek van Mazarin te bekom.
Om die mense en die vorste te probeer kalmeer, glo die regent dat Mazarin weg is, wat regtig na Saint Germain vlug. Anne en die jong koning wou by hom aansluit, maar die mense het daarvan geweet en het die Louvre-paleis binnegeval in Februarie 1651 om te verifieer dat Louis die aand van 9 op 10 Februarie goed in sy bed geslaap het ('n verhaal wat almal ken wel). Omdat sy geen keuse meer het nie, bevry sy die vorste, Mazarin vlug na die Rynland, na die keurvors van Keulen. Hy sal voortgaan om Frankryk te regeer deur sy korrespondensie met Anne van Oostenryk.
Turenne en die hertog van Bouillon trek die koning saam. Condé word vrygelaat en het net een ding in gedagte: om wraak te neem op die regent. Die basis is Bordeaux, dit vorm 'n leër met die hulp van Spanje en marsjeer na Parys. Die regent wag gretig op die koning se meerderheid in September om te regeer. Die hof is in Poitiers gevestig. Parys word aan die parlement oorhandig, aan Gondi en Gaston d´Orléans, die wanorde is totaal. Mazarin se kop is prys: toernooie van £ 150,000. Omdat hy nie meer hierdie opstand en die woede van vorste steun nie, sal Lodewyk XIV 'n leër teen die prins oprig, wat aan Turenne toevertrou is. Anne van Oostenryk herroep Mazarin aan die begin van 1652, hy sluit by hulle aan in Poitiers.
In April bots die leërs van Condé en Turenne, maar sonder sukses. Hulle is afsonderlik op pad na die hoofstad, want elkeen van hulle wil Parys oorneem. Dit is toe dat die dogter van Gaston d'Orléans la Grande Mademoiselle tussenbeide tree en by die rebelle aansluit, teleurgesteld deur Mazarin wat haar nie met Louis XIV wil laat trou nie. In Julie 1652 het sy die Saint Antoine-hek oopgemaak om Condé te laat verbygaan. Die kersie op die koek: sy het kanonballe afgevuur teen die koninklike leër en op die hoogtes van Charenton waar Lodewyk XIV en Mazarin geleë is. Condé kan dan Parys oorneem. Dit is 'n volledige anargie, omdat die Parysenaars weens die hongersnood gunstig vir die koning geword het, omverwerp Condé en vra om met die koning te onderhandel. Kardinaal Mazarin moet Frankryk verlaat en na België gaan. Condé het Parys na Brussel vertrek en Spanje begin dien. Lodewyk XIV kan uiteindelik in Oktober 1652 sy toetrede tot die hoofstad maak.
Die terugkeer van vrede
In Februarie 1653 herwin Mazarin sy plek aan die hof, die regent het hom teruggeroep toe Parys onder die gesag van die koning was. Mazarin veroordeel Condé ter dood, wat deur die koning begenadig sal word.
Die opstand het geleidelik opgehou, behalwe in Guyenne, in Bordeaux. In Augustus marsjeer die koninklike troepe na die stad en slaag daarin om dit van die slingers terug te neem. Hierdie episode is die einde van die Fronde.
Die prins van Conti sal in Julie 1653 sy arms voor die koning laat sak en in 1654 met 'n niggie van Mazarin trou. Gondi word kardinaal in September 1651 en word in die gevangenis in Vincennes gegooi. Hy ontsnap in 1654 en bereik Rome. Die hertogin van Longueville sal nie beskaam word nie: sy tree uit die wêreld en word 'n groot figuur in die abdij van Port Royal. La Grande Mademoiselle ontvang 'n ballingsbevel in Oktober 1652, vertrek na haar domein Saint-Fargeau en begin haar herinneringe.
Vanaf hierdie periode dateer die wil van die monarg om absolute meester te wees, sonder 'n minister, sonder enige mag in die parlement. Koning Lodewyk XIV sal homself in Versailles omring met die grootse koninkryk om hulle beter te monitor.