“Ná veertig jaar in Switserland het ek nou die tyd gehad om die dagboeke van my ouers deur te werk. Die gevolg was die boek Boertjie, die storie van my ouers in die geskiedenis van Suid-Afrika en die destydse Suidwes-Afrika, deesdae Namibië. Ek was trots om uit te vind dat my ouers baie gelowige mense was, en baie vir die swart bevolking gedoen het, sonder om enige ophef daarvan te maak. Hulle het ook gesterwe sonder om enige erfenis na te laat, en dit beteken nogal iets, aangesien my Pa elf jaar burgemeester was van Swakopmund. Hy het egter net eenvoudig sy werk as onderwyser en as burgemeester so gedoen soos hy dit verstaan het. Enige vorm van ‘geldmaak’, wat nie deur die Bybel goedgekeur is nie, is van die hand gewys. En tog was hulle gelukkig tot die einde.”
Hoewel sy professore hard probeer het, kon hy nie van die lening wegkom nie en was daar weens die begin van die oorlog ook vir hom as “Boertjie” geen kans om iewers anders aangestel te word nie. Hy kon ook nie verder studeer nie. Hy het teen sy wil skoolhoof van ŉ tweemanskooltjie in Otavi, Suidwes-Afrika, geword.
In die laerskool was die ander persoon die onderwysers Elisabeth Reimer. Sy was absoluut die teenoorgestelde van Hermann: Sy was die verwende dogter van die baie beminde predikant Reimer in die stad Traben-Trarbach aan die rivier Moselle in Duitsland. Sy is Suidwes-Afrika toe gestuur om daar die kinders van een Duitse boer op die Plaas Rheinland te onderrig. Sy het daarvoor een jaar verlof van haar universiteit in Bonn gekry aangesien sy dan ook sommer vir haar ekonomiese studies in Suidwes-Afrika die bestuur en finansiële hantering op ŉ tipiese boereplaas moes ondersoek.
Na ŉ jaar is sy egter nie, soos beplan, afgelos nie. Daar was eenvoudig geen student wat haar plek wou inneem nie. So het sy teen haar wil nog ses maande op die plaas onderrig.