Frederick Garber (1993) onderskei van twee vlakke waarop die term vorm in die kritiek funksioneer, ’n mikro- en makrovlak. Op die mikrovlak verwys vorm in die poësie bv. leksikale, sintaktiese en lineêre (versreël-) komposisie van ’n gedig. Op hierdie vlak het vorm te maak met stilistiese vormgewing en met die betekenisimplikasies van daardie vormgewing.
Wanneer die titel van die gedig (“Sonnet”) en daarmee die sonnet as ’n vaste vorm (of gedigsoort) met ’n bepaalde geskiedenis en struktuurvariante in berekening gebring word, verkry die gedig ’n addisionele betekenisdimensie. Die ingeligte leser sal besef dat in die Krog-gedig die Engelse sonnetvorm, wat tradisioneel bestaan uit drie kwatryne plus ’n rymende koeplet wat die waarnemings van die kwatryne tot ’n samevatting of gevolgtrekking bring, omgekeer word. Krog se “Sonnet” open met ’n besluit en mond in die laaste strofe uit in ’n gewaarwording wat ’n nuwe begin in die vooruitsig stel. Die organisasie van die gedig as ’n geheel in die vorm van ’n omgekeerde sonnet funksioneer op die makrovlak.
Na aanleiding van die Strukturalisme word vorm op die makrovlak dikwels met struktuur vereenselwig. Struktuur verwys só na die organisasie van die teks as ’n geheel. Vorm, as die onderliggende makro-ordenende struktuur van tekste beskou – op 'n soortgelyke wyse as vorm as ’n genre of ’n kategorie – word in die teksgerigte kritiek vir analitiese doeleindes van inhoud of betekenis onderskei ten einde die wyses te belig waarop die twee aspekte in ’n teks op mekaar inspeel om ’n geheel tot stand te bring. Die opvatting van struktuur as ’n georganiseerde geheel betrek ook verwante idees soos eenheid in verskeidenheid, die versoening van teenoorgesteldes en swewende ewewig. Die sluitsteen waarop die opvatting rus, is dié van die literêre werk as ’n afgeronde vorm en die invalshoek van waaruit na die voltooide struktuur gekyk word, is dié van die ontledende leser of kritikus wat die werk in sy onderdele uitmekaarhaal en weer aanmekaarsit.