Saint Bernard-honderasinligting en -vrae - Rasse
Saint Bernard-honderasinligting en -vrae
Saint Bernards is kragtig, proporsioneel lank, sterk en gespierd, met groot been en diep bors. Mans weeg tussen 170 en meer as 200 pond en is meer as 27 sentimeter op die skouers.
Tewe weeg effens minder en is minstens 25 sentimeter op die skouers. Die oorspronklike St. Bernard is korthaar; die langharige variëteit het in die middel van die negentiende eeu verskyn.
Aanvaarbare kleure sluit in wit met rooi, rooi met wit en vlekke met wit merke. 'Rooi' kan wissel van rooi tot geelbruin. Baie het 'n donker masker oor die oë, maar dit is nie 'n vereiste nie.
'N Paar vrae oor die Sint Bernard
Dit lyk asof Saint Bernard afkomstig is van inheemse honde wat al eeue in die Alpe was. Romeinse leërs het in die tweede eeu na Switserland oorgegaan en moontlik 'n infusie van Mastiff-honde meegebring.
Hierdie honde vorm die agtergrond van vandag se Switserse rasse, waaronder Saint Bernard. Soos met alle moderne Switserse rasse (insluitend Berner-berghonde, Groot-Switserse berghonde, Entlebuch-beeshonde en Appenzell-beeshonde), is hierdie honde gebruik vir verskillende pligte, insluitend bewaking, oppas en opstel.
Teen 1000 AD was hierdie voorvaderhonde blykbaar alombekend en het hulle teen hierdie tyd 'Talhund' (Valley Dog) of 'Bauernhund' (Farm Dog) genoem. Hulle het verskillende groottes en vorms.
In 1050 AD het aartsdiaken Bernard de Menthon sy beroemde hospies in die Saint Bernard-pas, 8000 voet bo seespieël, gestig vir reisigers wat die verraderlike Switserse Alpe oorsteek. Niemand weet wanneer honde die eerste keer na die Hospice gebring is nie, aangesien vroeë rekords teen die einde van die 16de eeu deur 'n brand vernietig is.
Die vroegste oorlewende geskrewe notasie van die honde is in 1707 en dit impliseer dat die honde op hierdie stadium goed gevestig was en dat hul werk bekend was. Die vroegste skilderye van die Hospice-hond dateer uit twee foto's wat in 1695 deur 'n onbekende skilder gemaak is.
Hierdie skilderye beeld goed geboude korthaarhonde met lang sterte en dowkloue, tipe koppe en amper wit: die een is 'n mantel en die ander is spatbedek. Uit hierdie portrette is dit duidelik dat hierdie honde teen hierdie tyd reeds as 'n ras gevestig was.
Onafhanklike verslae dui daarop dat hierdie honde aanvanklik as waghonde en metgeselle vir die monnike gebruik is. Aangesien die Hospice, veral gedurende die lang wintermaande, grotendeels van die res van die wêreld geïsoleer is, het 'n kenmerkende soort honde ongetwyfeld vinnig ontwikkel.
Hierdie honde sou geteel is om die harde winters te weerstaan, met 'n kort, dik, ysbestande laag en goed gevulde voete om op die sneeu te loop.
Toe die monnike die honde saamgeneem het op hul barmhartigheidsreise, het hulle waarskynlik ook vinnig agtergekom dat hul honde uitstekende wegvinders was en hulpelose reisigers wat in die storms verlore en begrawe was, maklik kon opspoor.
Die monnike het waarskynlik die beste van hierdie honde doelbewus begin teel om hulle in hul werk te help en hierdie ras verder te verfyn. En in staat was dit: in die drie eeue van die rekords wat by die hospies beskikbaar was, was Saint Bernards verantwoordelik vir die redding van meer as 2 000 menselewens.
Van tyd tot tyd het buitengewone ernstige winters die Hospice se voorraad broeihonde uitgeput. In teenstelling met die algemene aanname, is die honde egter vinnig aangevul van goeie diere in die laer valleie, waarvan baie afstam van oorskot Hospice-hondjies van meer bevolkte jare.
Die Hospice-hond is nog nooit met 'n ander ras gekruis nie, behalwe een keer in 1830 toe die monnike 'n kruising met die Newfoundland probeer het. Die teorie was dat die Newfoundland 'n hond was wat soortgelyk aan die Hospice-hond was, en dat die toevoeging van die lang jas hul weerstand teen koue weer sou verbeter.
Ongelukkig was die langhaarvariëteit minderwaardig as die korthaarhonde, aangesien ys in die lang rok sou opbou. Daarna is langhondjies wat in die Hospice gebore is, weggegee of aan mense in die laer valleie verkoop.
Korthaarhonde is verkies in die bergagtige streke van Switserland, en langhaarhonde het goed gevestig geraak in die minder harde valleie.
Die benaming van die ras
Teen 1800 was die 'Hospice Dogs' en hul werk bekend, maar hulle het nog geen ander naam gehad nie. Waarskynlik die bekendste hond in die geskiedenis, Barry, het tussen 1800 en 1810 in die Hospice gewoon; daar is 40 vondse aan hom toegeskryf en vir jare daarna word Hospice-honde soms ter ere van hom "Barryhunds" genoem.
Die Engelse wat van die Hospice-honde reeds in 1810 ingevoer het om hul Mastiffs te versterk, het na hierdie honde verwys as 'Sacred Hounds'. In Duitsland is 'Alpendog' in die laat 1820's voorgestel.
Daniel Wilson het in 1833 na die 'Saint Bernard Dog' verwys, maar eers in 1880 is die naam amptelik deur die Swiss Kennel Club vir die ras erken.
Bestel uit Chaos
Aan die einde van die 19de eeu het die ontwikkeling van die ras ietwat lukraak geword. Baie telers in die lae valleie broei nie getrou aan die tipe nie; die honde wat na ander lande uitgevoer is, was dikwels nie goeie eksemplare nie, en die St. Bernards wat in die buiteland gevestig is, verskil dikwels van die oorspronklike voorraad.
In sommige lande soos Engeland is die heiliges met ander rasse gekruis om dunner en langer Saint Bernards te produseer. Om hierdie toedrag van sake aan te spreek, is die Switserse Kennelklub (Schweizerische Kynologische Gesellschaft - SKG) in 1883 gestig om die beste belang van Sint Bernard te bevorder.
Dit het weer gelei tot die Internasionale Kongres in Zürich van 1887 wat 'n rasstandaard opgestel het wat alle lande behalwe Engeland (wat sy eie standaard gebruik) aanvaar het.
Heinrich Schumacher (1831-1903) was in hierdie tyd 'n gesiene gesag op die ras. Hy was diep betrokke daarby sedert 1855 toe hy sy eie lyne begin met die uitdruklike bedoeling om 'Barry' te herskep.
Met die hulp en goedkeuring van die monnike het hy vinnig hoë kwaliteit stamme van die ras gevestig wat hy uitgevoer en gebruik het om die plaaslike voorraad te verbeter. Hy het die eerste stoethondboek begin.
Terwyl hy in die 1890's by die teling van honde afgetree het, het hy voortgegaan om die ontwikkeling van die ras en die rasklub tot sy dood toe te lei.
Terwyl hedendaagse ontwikkelings met treine die behoefte aan die monnike se soek- en reddingspogings verminder het, hou die Hospice voort om hierdie honde vir geselskap in stand te hou en hul noue omgang met die Hospice se geskiedenis en tradisionele werk te eer.
Saint Bernard In die VSA
Soms na 1883 is teatergangers in Amerika deur 'n reuse-hond genaamd 'Saint Bernard' vasgehou.
Hierdie hond, genaamd Plinlimmon, was die eerste Heilige wat 'n impak gehad het in die Verenigde State. Gebore op 29 Junie 1883 in Engeland, is Plinlimmon later na Amerika gebring deur 'n akteur wat hom in teaters regoor die land vertoon het.
Hy het honde-uitstallings in 1884 en Best St. Bernard in 1885 gewen. Gedurende hierdie tyd is ander honde van Engelse oorsprong ingevoer, en die teling van hierdie honde het gefloreer. Soos voorheen opgemerk, was die Engelse honde op hierdie stadium egter nie waar nie.
In 1888 het St. Bernard Fanciers bymekaargekom en die St. Bernard Club of America (SBCA) ontstaan ​​en dit het die Internasionale Standaard van 1887 erken. Amerikaanse telers was egter tevrede met die Engelse tipe, wat 'n groot paradoks geskep het.
Hulle het nou die International Standard gehad, maar het honde uit Engeland gehad, wat nie aan die International Standard voldoen het nie.
Die SBCA is in 1897 geherorganiseer, en weer in 1932. Gedurende hierdie tydperk is die teling meestal deur hondehandelaars met min kennis van die tipe hanteer. Die Amerikaanse St. Bernard het 'n samevoeging van Engelse, Duitse en Switserse lyne geword.
Verskeie Fanciers het egter stilweg Duitse en Switserse honde ingevoer om in teelprogramme geïntegreer te word. Hierdie paar liefhebbers het die tweedeling van die teling van Engelse honde erken terwyl hulle verbind was tot die Europese standaard.
Hulle het die weg geopen om die tipe St. Bernard in Amerika reg te stel deur te glo dat die oorspronklike tipe uiteindelik sou slaag.
Hierdie Duitse en Switserse invoer het hul werk gedoen, en die herlewing van die ras in die VSA het begin. Een uiters belangrike faktor in die voortgesette teling van die regte St. Bernard, en nou 'n primêre laagtepunt, is dat honde van uitstaande karakter en kwaliteit 'n aansienlike hoeveelheid gladde bloed in hul onmiddellike stambome gehad het.
Dit is goed gedokumenteer dat die temperament vinnig verlore gaan deur die voortplanting van slegs die ruwe bedekte St. Bernards.
Sedert 1945 is die meeste invoer na die VSA die gladde bedekte honde, beide manlik en vroulik, wat so belangrik is vir die voortgesette herlewing van die ras. Teen die 1960's is die gladbedekte Saint in Amerika aanvaar as 'n noodsaaklike en gelyke vennoot met die ruwe bedekte Saint.
Heiliges word vandag erken deur alle groot kennelklubs, insluitend maar nie beperk tot die Amerikaanse Kennelklub, die Kennelklub van Brittanje, die Kanadese Kennelklub, die FCI, die Switserse Kennelklub, en meer.
Die Saint Bernard-klub van Amerika
Die Saint Bernard Club of America, Inc. (SBCA) dateer uit 1888 en is een van die oudste rasseklubs wat deur die American Kennel Club erken word. Dit is 'n organisasie sonder winsbejag en is toegewy aan die welstand van Saint Bernard.
Die SBCA het aktiewe komitees om u te help om u Saint Bernard te geniet, asook om Saint Bernard 'n lang, gesonde en gelukkige lewe te lei.
Om die intelligensie en sterkpunte van die ras te bevorder, ondersteun die SBCA se werkshondkomitee aktiwiteite, insluitend opstel- en karretwerk, gehoorsaamheid en behendigheid. Die SBCA moedig ook die selektiewe teling en vertoning van Saint Bernard aan.
Terselfdertyd het dit 'n nasionale reddingskomitee om Saints sonder huise te help plaas. Lidmaatskap is oop vir almal wat in Saint Bernard belangstel en wat instem om die doelstellings van die klub na te kom.
Die klub moet ook die standaard vir die ras in hierdie land handhaaf. Let daarop dat die Britse en Switserse standaarde van mekaar verskil en met die AKC-standaard.
Keer terug na die inhoudsopgawe
St. Bernards, wat bekend staan ​​as die reusehonde wat mense in die Switserse Alpe red, is baie geliefd as sagte gesinshonde met groot harte en vriendelike temperamente. Maar dink ernstig daaroor voordat u besluit om een ​​in u gesin te bring.
Heiliges benodig soveel liefde en toewyding as wat hulle in ruil daarvoor gee. Hulle grootte alleen bepaal die behoefte aan basiese maniere en vroeë gehoorsaamheidsopleiding.
Die feit dat hulle hul koppe op die kombuistafel kan laat rus, vra dat hulle hul perke geleer word.
Alhoewel Saints baie graag saam met die gesinskinders wil wees, moet hulle noukeurig toesig hou oor die grootte daarvan. Hulle sal nooit een van hul klein vragies opsetlik benadeel nie, maar 'n groot poot of 'n kragtige stert kan 'n kind per ongeluk omverwerp.
Hulle is entoesiastiese deelnemers aan enige gesinsaktiwiteit en sal moeg wees as dit nie ingesluit is nie. Heiliges blaf selde sonder goeie rede. Hulle is goeie waghonde en beskermers van hul gesin, maar moet nooit as 'n waghond beskou word nie.
Vanweë die groot grootte daarvan, moet u 'n hondjie versigtig uitkies en na sy agtergrond kyk vir algemene gesondheids- en temperamentprobleme. Oor die algemeen moet die teler van die hondjie u in staat wees om bewys te lewer van gesondheidsopruimings by die ouers, en u moet gemaklik voel met die gedrag van die volwasse Heiliges by die telerhuis.
Dit is ook belangrik om op 'n jong ouderdom met gehoorsaamheid en sosialisering te begin om te verseker dat hulle goeie maniere is. Ten spyte van hul groot grootte en hul neiging om vinnig fisiek te groei, is die heiliges gewoonlik traag om geestelik te volwasse, en opleiding moet gelei word met 'n sagte, maar ferm hand en baie geduld en konsekwentheid.
'N Goed opgeleide Heilige is 'n vreugde om te aanskou, en hulle hou daarvan om hul leiers van mense te behaag.
Heilige hondjies groei gedurende die eerste lewensjaar met 'n fenomenale tempo en neem gemiddeld drie pond per week toe. Hulle eet tussen 6 en 12 koppies hondekos van hoë gehalte per dag.
Puppy Saints moet nooit 'n hoë proteïenvoedsel vir hondjies voer nie, maar eerder 'n volwasse formule wat 22-26% proteïen bevat met 12-15% vet. Voedsel met hoë proteïene kan veroorsaak dat die vinnig groeiende Saint-hondjie nog vinniger groei en sodoende 'n aantal beenprobleme opdoen.
Dit is belangrik dat 'n heilige hondjie minstens twee maaltye per dag eet, om sodoende 'n egalige groei gedurende die aanvanklike groeiperiode te verseker. Die meeste eienaars sit die gebruik van twee maaltye per dag gedurende die leeftyd van die hond voort om die opblaas te voorkom.
Omdat hulle stadig is om volwasse te word, moet die heiliges nie te vinnig gedruk word in formele en ernstige oefeninge vir die strawwe aktiwiteite van gewigstrek, hoogspring en breëspring nie. Die reuse-grootte bene groei eers twee jaar oud.
Aktiwiteite wat so eenvoudig is as om in en na bakkies te spring, kan 'n Saint se sagte bene permanent beskadig. Om hierdie rede moet 'n Saint Bernard nie gevra word om voor twee jaar te spring of swaar vragte te trek nie.
Terwyl volwasse Saint Bernards nie baie oefeninge benodig nie, is dit beter om elke dag lank te stap. Hulle is bereid en in staat om veel meer as dit te doen, en hul vermoëns as werkhond neem toe met goeie liggaamlike opleiding.
As hulle van goeie fisieke kondisie voorsien, is Saints kragtige werkhonde met baie uithouvermoë.
Die meeste heiliges hou daarvan om speletjies te speel en nuwe dinge te leer. Vra hulle om u te vind as u in 'n kas skuil. Gooi 'n lekker bederf in die lug en hulle sal dit graag vang.
Hulle het miskien nie so vinnig 'n 'herinnering' soos die Golden Retriever langsaan nie, maar hulle sal die werk op die een of ander manier verrig as u hulle vra om dit te doen.
Hoeveel eet hulle?
'N Sint-Bernard sal nie' u huis en huis eet 'nie. Die feit is dat 'n Sint Bernard nie meer as wat nodig is vir ander groot rasse grootgemaak en onderhou word nie. Aangesien Saints basies rustige honde is, benodig hulle gewoonlik minder kos per pond liggaamsgewig as die meeste kleiner, meer aktiewe rasse.
Hoeveel weeg hulle?
Heilige hondjies weeg ongeveer een en anderhalf pond by geboorte en groei vinnig gedurende die eerste jaar, hoewel dit tot drie jaar kan duur voordat hulle volle volwassenheid bereik. Volwasse mans kan 'n hoogte van 28-30 sentimeter op die skouer bereik en weeg gewoonlik tussen 140 en 180 pond.
Wyfie is ietwat kleiner op ongeveer 26-28 duim aan die skouer en wissel gewoonlik tussen 120-140 pond.
Beslis. Hulle het 'n begrip van die manier van 'n kind en is ongelooflik versigtig om 'n kind nie te beseer nie. Hulle is uitstekende oppassers en metgeselle. Uiteraard mag 'n kind nooit toegelaat word om enige hond te kwel nie, ongeag die ras.
Is dit maklik om op te lei?
Vanweë die grootte van die dier, MOET Saint Bernards opgelei word en dit moet vroeg in hul lewens gedoen word. Gelukkig is Saints gretig om te behaag en sal hulle op opdragte reageer sodra hulle verstaan ​​wat u van hulle wil hê.
Ja: twee keer per jaar, gewoonlik in die lente en herfs, verloor hulle baie van hul jasse om hulle te help aanpas by die wisselende seisoene. Die res van die jaar is daar selde enige ergernis van vergieting.
Ja. Afhangend van die weer, die opgewondenheid en die vorm van die hond se kakebene, sal die meeste heiliges per geleentheid kwyl. Tegnies bestaan ​​daar nie iets soos 'n 'droë mond Saint' nie, maar die meeste heiliges kwyl nie in 'n aanstootlike mate nie.
Is dit goeie waghonde?
Die grootte en bas van die Heilige sal die meeste indringers ontmoedig, maar tog sal hulle leer om jou vriende te herken en hulle hartlik te ontvang. As 'n indringer so groot word en blaf, kan u heilige besluit om die indringer reguit na die familie-silwer te lei, omdat hulle baie graag vriende vir almal wil hê.
Die enigste uitsondering hierop is wanneer 'n familielid bedreig word. Die instink van die Heilige om diegene wat hulle liefhet te beskerm, word op die oomblik duidelik.
Waarom het sommige Saint Bernards kort hare?
Die oorspronklike Saint Bernards was almal korthaarhonde. Meer as 150 jaar gelede het die monnike in Switserland dit nodig gevind om nuwe bloed in hul broei te bring en het die lang bedekte Newfoundland met die Heiliges ingemeng.
Die invloed van daardie teling is vandag nog steeds by ons en ons het beide lang- en korthaar Saint Bernards.
Hoeveel oefening het hulle nodig? Kan een in 'n woonstel gebêre word?
Saint Bernards het nie soveel oefening nodig as baie ander rasse nie, maar 'n omheinde tuin moet voorsien word sodat hulle die hoeveelheid wat hulle benodig, kan kry. Daar moet gereeld met die woonstelbewoner geloop word om die oefening wat hulle andersins op hul gemak sou doen, op te maak. Dit is nie 'n goeie praktyk om 'n Saint Bernard vas te hou nie.
Hoeveel sorg het hulle nodig?
Skoon vars water (veral in die somer), 'n gebalanseerde dieet en weeklikse deeglike borselwerk, die nodige immuniteitsopnames en baie gesonde verstand is al wat nodig is.
Dit is 'n kwessie van persoonlike voorkeur. Albei is gelyk aan troeteldiereienskappe. Die mannetjie, wat groter is, is indrukwekkender as dit eers gesien word. Die vrou moet egter in alle ander opsigte as sy gelyke beskou word.
Nadat u die besluit manlik of vroulik geneem het, is u keuse die regte keuse: u het 'n liefdevolle troeteldier en 'n baie lonende ervaring.
Hoe floreer hulle in die warm weer?
Die honde sal goed vaar solank hulle 'n koel droë plek het om te slaap en baie vars koel water. Hulle sal beide hul voedselinname en die hoeveelheid aktiwiteit verminder. Daar moet onthou word dat dit rampspoedig kan wees om van 'n lugversorgde plek na die kokende hitte te gaan.
Die skielike verandering in temperatuur sal baie moeilik wees vir 'n Saint.
Waar koop ek 'n Saint Bernard?
Daar is telers in die meeste gebiede wat opreg belangstel om u 'n heilige te gee waarop u trots sal wees. Vir hierdie telers is 'n hond oneindig meer as net 'n kommoditeit wat vir wins verkoop moet word.
Hulle belangstelling is in die dier en pas hulle by die regte huis. Hulle is gretig om u te help met die versorging, voeding en beantwoording van u vrae.
Saint Bernards, soos baie ander rasse, kan veral probleme hê wat betroubare telers probeer uitkweek. 'N Gesiene en kundige teler sal graag hierdie en ander gesondheidsprobleme met 'n hondekoper bespreek.
Vanweë hul groot grootte is Saint Bernards veral geneig tot heupdysplasie, 'n gewrigsiekte wat honde uiteindelik kan verlam, afhangende van die erns daarvan. Die data van die Orthopedic Foundation for Animals toon dat 'n koers van ongeveer 49% van die röntgenstrale wat vir diagnose gestuur word, as displasties beoordeel word.
Aangesien daar nooit x-strale na OFA gestuur word as daar iets verkeerd is nie, kan die werklike koers baie hoër wees.
As gevolg hiervan, moet u aandring op die ouers van enige hondjie wat u as OFA-gesertifiseer beskou. Vra om die sertifisering te sien en aanvaar nie verskonings vir 'n gebrek aan OFA-sertifisering nie. Ideaal gesproke moet die grootouers en rommelmaats van die ouers ook OFA-sertifiseer.
Soos met enige groot of reuse-ras, moet daar op gesorg word dat jong hondjies nie te veel voed of aanvul nie. Te vinnige groei of oortollige gewig kan jong gewrigte wat nog groei, onnodige spanning plaas en probleme in die elmboë of heupe veroorsaak of vererger.
Raadpleeg die teler van u hond oor wanneer dit toepaslik is om na 'n volwasse formule oor te skakel en u groeiende gewigsvlak van u Saint fyn dop te hou. Heiliges bly ten minste die eerste drie jaar groei en volwasse, daar is geen haas om tot volle grootte te kom nie!
Soos met die meeste reuse-rasse, het Saint Bernards gewoonlik 'n kort lewensduur van 7-11 jaar. Enkele individue leef miskien langer, maar korter lewens is die reël en nie die uitsondering nie.
U moet ondersoek instel na ander toestande wat Saints kan opdoen, soos entropion ('n toestand van die ooglid) en epilepsie. Weereens sal 'n betroubare teler vry en openhartig oor hierdie probleme praat.
Daarbenewens kan Saint Bernard, soos met ander rasse van soortgelyke grootte en soort, vatbaar wees vir probleme soos hitte en beroerte. U moet hierdie toestande met u veearts bespreek, sodat u kan verstaan ​​wat die waarskuwingstekens is, en onmiddellik onmiddellike veeartsenykundige sorg moet soek.
Met so 'n groot ras moet u vooraf beplan wat u sal doen as u hond ineenstort (om watter rede ook al) omdat hy te groot is om te dra.