Cambridge Platonists - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Ralph Cudworth (1617 - 26 Junie 1688) was die leier van die Cambridge-platoniste. Soos George Berkeley en vele ander in hierdie periode van opkomende moderniteit, het Cudworth probeer om die geloof in God en die Christendom te verdedig teen die oortreding van die wetenskaplike denke. Net so was hy ook meer suksesvol met die blootstelling van die onvoldoendeheid van tradisionele argumente as om dit met iets meer oortuigend te vervang en sodoende onbedoeld tot die skeptisisme bygedra.
Hy is gebore op Aller, Somerset, en is 'n opvoedkundige aan die Universiteit van Cambridge. Hy het 'n genoot van Emmanuel College, Cambridge, geword. In 1645 word hy meester van Clare Hall en professor in Hebreeus. In 1654 het hy oorgeplaas na Christ's College, Cambridge, en was daar meester tot sy dood. Sy wonderlike werk, getiteld Die ware intellektuele stelsel van die heelal, is in 1678 gepubliseer. Hy was 'n toonaangewende teenstander van Thomas Hobbes.
In 1642 het hy gepubliseer 'N Diskoers oor die ware idee van die nagmaal, en 'n traktaat met die titel Die Unie van Christus en die Kerk. In 1645 word hy aangestel as meester van Clare Hall en in dieselfde jaar is hy verkies tot professor in Hebreeus. Hy het erkenning gekry as 'n leier onder die Cambridge Platonists. Die hele party het min of meer simpatie met die Statebond gehad en Cudworth is geraadpleeg deur John Thurloe, Cromwell se sekretaris van die Staatsraad, met betrekking tot universiteits- en regeringsaanstellings.
Sy preke, soos dié wat op 31 Maart 1647 voor die House of Commons gepreek is, pleit vir beginsels van godsdienstige verdraagsaamheid en liefdadigheid.
In 1678 publiseer hy Die Ware Intellektuele Stelsel van die Heelal: die eerste deel, waarin al die rede en filosofie van ateïsme betwis word en die onmoontlikheid daarvan gedemonstreer word (imprimatur gedateer 1671). Nie meer is gepubliseer nie, miskien vanweë die teologiese gewemel wat teen hierdie eerste deel ontstaan ​​het. Cudworth is in 1678 op die begraafplaas van Gloucester geïnstalleer. Hy is op 26 Junie 1688 oorlede en in die kapel van Christus begrawe. Sy enigste oorlewende kind, Damaris, was self 'n filosoof, en word die vriend van John Locke onderskei en briewe met Gottfried Leibniz uitgeruil. Baie van Cudworth se werk staan ​​nog in manuskripte; 'N Verhandeling rakende die ewige en onveranderlike moraliteit is in 1731 gepubliseer; en 'N Verhandeling van vrywilligheid, geredigeer deur John Allen, in 1838; albei hou verband met die ontwerp van sy hoofwerk, die Intellektuele stelsel.
Die ware intellektuele stelsel van die heelal
Soos baie ander kontemporêre werke: Intellektuele stelsel is geskryf om ateïsme en die idee van "noodlottige noodsaaklikheid" of determinisme te weerlê. Cudworth het voorgestel om drie sake te bewys: (a) die bestaan ​​van God; (b) die natuurlikheid van morele onderskeidings; en (c) die werklikheid van menslike vryheid. Hierdie drie vorm saam die intellektuele (in teenstelling met die fisiese) stelsel van die heelal; en hulle word onderskeidelik gekonfronteer deur drie valse beginsels, ateïsme, godsdienstige fatalisme wat alle morele onderskeidings verwys na die wil van God, en derdens die fatalisme van die antieke Stoïeke, wat God erken het en tog God met die natuur geïdentifiseer het.
Cudworth vertoon sy groot erudisie in 'n ewe uitgebreide oorsig van alle moontlike opinies wat deur denkers van Antieke Griekeland en daarna oor die hedendaagse wêreld gehou word. Hierin vertoon hy die Cambridge Platonists se tipiese belangstelling vir meerjarige filosofie, die idee dat filosofiese insig geskep word deur 'n lang lyn van gekoppelde bydraes deur die eeue. Die werk is egter uiters diffus en pretensieus en byna onmoontlik om te lees. Cudworth het dit moeilik gevind om duidelike gevolgtrekkings te maak wat ooreenstem met die vrae wat hy geopper het. Wat die gees en die uitbreiding betref, was hy meer huiwerig as sy vriend More, maar het dit oor die algemeen saamgestem. Cudworth is van mening dat 'n soort liggaam ewig aan die siel behoort en nooit daarvan geskei kan word nie. Hy praat van liggaams- en aëro-liggame (Ware intellektuele stelsel, 785-822). Ongelukkig bied hy, in plaas van 'n indringende filosofiese ontleding, 'n opeenhoping van onkritiese waarneming wat hom dieselfde reputasie van geloofwaardigheid en okkultisme verdien het as wat die geval is met Henry More.
'N Tipiese kritiek op die posisie van Cudworth kan gevind word in Hegels Lesings oor die geskiedenis van die filosofie: "Platoniese idees wat uitgespreek word, is dikwels in 'n lomp vorm en vermeng met die Christelike opvattings van God en engele - alles word beskou as besondere bestaande dinge. Wat in Plato mities is, word hier as werklikheid beskou in die vorm van bestaan; dit word beredeneer, net soos ons die saak van gewone feit respekteer, soos of dit waarskynlik is dat die Franse probeer om 'n landing in Engeland te bewerkstellig, en indien wel, of hulle dit suksesvol sal bewerkstellig. Die Christelike intellektuele wêreld word weggesleep na die vorm van gewone aktualiteit en daarom word dit verwoes. "
Die kort Behandel oor die ewige en onveranderlike moraliteit verdien om gelees te word deur diegene wat belangstel in die historiese ontwikkeling van die Britse morele filosofie. Dit is 'n antwoord op Hobbes se beroemde leer dat morele onderskeid deur die staat geskep word, 'n antwoord vanuit die standpunt van Platonisme. Net soos kennis 'n permanente verstaanbare element bevat bo en behalwe die vloei van gevoel-indrukke, so bestaan ​​daar ewige en onveranderlike morele idees. Cudworth se idees, soos die van Platon, het ''n konstante en nooit-faalende entiteit van hul eie', soos ons in meetkundige figure sien; maar anders as vir Plato, bestaan ​​hulle in die gedagtes van God, waarna hulle gekommunikeer word tot 'n beperkte begrip. Vandaar "dit is duidelik dat wysheid, kennis en begrip ewige en selfbestaande dinge is, beter is as materie en alle verstandige wesens, en onafhanklik daarvan"; en so is ook moreel goed en kwaad. Op hierdie punt stop Cudworth; hy probeer nie 'n lys van morele idees gee nie. Dit is inderdaad die kardinale swakheid van hierdie vorm van intuïsionisme dat geen bevredigende lys gegee kan word nie en dat geen morele beginsels die 'konstante en nooit-faalende entiteit' of die definitie van die konsepte van meetkunde het nie. Henry More, in syne Enchiridion ethicum, pogings om die noemata moralia; maar die meeste van sy morele aksiomas is tot dusver nie vanselfsprekend nie, maar is vir ernstige kontroversie beskikbaar.
Volgens Cudworth het Ralph Waldo Emerson 'n invloed op die onfeilbaarheid van intuïsie gehad.
Henry More (12 Oktober 1614 - 1 September 1687) was miskien die oorspronklikste denker onder die Cambridge Platoniste.
Hy is op Grantham gebore. Albei sy ouers was Calviniste, maar hy self kon "nooit die harde leer sluk nie." In 1631 betree hy die Christ's College, Cambridge, ongeveer toe John Milton dit verlaat het. Hy het hom toegewy aan die bestudering van die filosofie, en Descartes het 'n geruime tyd gevolg en 'n vorm van skeptisisme, waarvandaan hy deur die studie van die "Platoniese skrywers" gekeer is. Hy was veral gefassineer deur Neoplatonisme, en hierdie fassinasie het hom nooit gelaat nie. Die Theologia germanica het ook 'n permanente invloed op hom uitgeoefen.
Hy het sy B.A. in 1635, sy M.A. in 1639, en onmiddellik daarna 'n genoot van sy kollege geword en alle ander poste wat aangebied is, van die hand gewys. Hy het nie die meesterskap van sy universiteit aanvaar nie, waarna dit verstaan ​​word dat hy in 1654, toe Ralph Cudworth aangestel is, verkies sou gewees het. In 1675 aanvaar hy uiteindelik 'n prebend in die Gloucester-katedraal, maar slegs om dit te bedank ten gunste van sy vriend Edward Fowler, daarna biskop van Gloucester.
Meer leerlinge het baie opmerklikes geleer, maar die interessantste was 'n jong dame, 'n suster van Lord Finch, daarna Earl van Nottingham, 'n bekende staatsman van die Herstel. Sy word later Lady Conway, en op haar landstoel in Ragley in Warwickshire More sou hy ''n aansienlike deel van sy tyd deurbring'. Sy en haar man het hom albei waardeer, en te midde van die bos van hierdie toevlug het hy verskeie van sy boeke geskryf. Die geestelike entoesiasme van Lady Conway was 'n belangrike faktor in sommige van More se bespiegelinge, alhoewel sy uiteindelik by die Quakers aangesluit het. Sy het nie net die vriend van More en William Penn geword nie, maar ook van Jan Baptist van Helmont en Valentine Greatrakes, mistieke thumaturgiste van die sewentiende eeu. Ragley het 'n sentrum van toewyding en spiritualisme geword. Die rasionaliteit wat More se vroeëre werke onderskei, is in sy latere werke baie minder opvallend. Hy was 'n produktiewe skrywer van vers en prosa, maar sy werke is nou weinig bekend, behalwe die Goddelike dialoë (1688), 'n verhandeling wat sy algemene siening van filosofie en godsdiens kondenseer.
Henry More verteenwoordig die mistieke en teosofiese sy van die Cambridge-beweging. Die neoplatoniese uitspattighede wat van die eerste keer af in die skool weggesteek was, kom in sy geskrifte na vore. Hy was 'n geestelike genie en 'n belangrike figuur in die Britse filosofie, minder robuust en in sommige opsigte minder geleerd as Cudworth, maar meer vrugbaar in denke. Hy beskryf homself as begaafd met 'n lewendige humeur. Sy eie gedagtes was vir hom 'n nimmereindigende bron van aangename opgewondenheid. Hy was bekend vir sy nederigheid en liefdadigheid sowel as vir sy vroomheid. Die laaste tien jaar van sy lewe was onopvallend. Hy is begrawe in die kapel van die kollege wat hy liefgehad het.
Voor sy dood het More volledige uitgawes van sy werke uitgereik - sy Opera teologica in 1675, en syne Opera philosophica in 1678. Die belangrikste owerhede vir sy lewe is Richard Ward lewe (1710); die prefatio generalissima prefiks aan syne Opera omnia (1679); en ook 'n algemene weergawe van die wyse en omvang van sy geskrifte in 'n verskoning gepubliseer in 1664. Die versameling van sy Filosofiese gedigte (1647), waarin hy 'sy hoofspekulasies en ervarings vergelyk het', moet ook geraadpleeg word. 'N Uitgebreide ontleding van sy lewe en werke word in John Tulloch s gegee Rasionele Teologie, vol. ii. (1874); sien ook Johann Georg Ritter von Zimmermann, Henry More und die vierte Dimension des Raums (Wene, 1881).
Die aard van geeste
Henry More het verder gegaan as enige van die Cambridge-platoniste in sy uitleg oor die aard van geeste:
Ek dink die aard van 'n gees is net so denkbaar en maklik omskryf te word as die aard van enigiets anders ... ek dink aan die hele idee van 'n gees in die algemeen, of ten minste van alle eindige, geskape en ondergeskikte geeste, om hieruit te bestaan verskeie magte of eienskappe, dit wil sê selfindringing, selfbeweging, selfkontraksie en dilatasie, en ondeelbaarheid; en dit is dié wat ek absoluut beskou: ek sal ook byvoeg wat verband hou met 'n ander en dit is die krag van die deurdringing, die beweging en die saak van die saak. Hierdie eienskappe en magte bestaan ​​uit die idee en 'n idee van 'n gees waardeur dit duidelik onderskei word van 'n liggaam wie se dele nie tot mekaar kan deurdring nie, nie self beweegbaar is nie, ... (Teenmiddel teen Ateïsme, Boek I, hfst. IV, 3, p. 15)
Meer word ook opgemerk vir sy opvatting dat hy 'n gees se gees, wat verwys na die 'digtheid' en die vermoë om saam te trek en te verwater. Met ander woorde, More wil verduidelik hoe geeste, hoewel dit in die ruimte bestaan, dit doen sonder die beperkinge wat aan materiële wesens gepaard gaan. Sy bespreking is fassinerend en in werklikheid redelik konsekwent in die beskrywing van verskynsels wat dikwels deur spiritiste gerapporteer word. Desondanks slaag hy nie met die moeilike taak om sy sienings oortuigend te integreer in die hoofraamwerk van die moderne filosofie nie, al is dit slegs as 'n onderwerp van debat.
Gevolglik erken die bekende historikus van die filosofie Alexandre Koyré bloot Henry More se waagmoed om sy sienings en sy invloed op die formulering van Newton se nuwe idees bloot te lê. Sy bespreking oor die aard van die gees word van die hand gewys as gedateer en waardeloos.
Benjamin Whichcote (1609 - 1683), was 'n kerk van Engeland en die goddelike Puriteinse, Provost of King's College, Cambridge.
Gravure van watter cote vanaf die voorkant na Kies preke.
Hy is gebore in Stoke, in Shropshire. Hy betree Emmanuel College, Cambridge in 1628. In 1637 word hy terselfdertyd tot diaken en priester georden. In 1643 trou hy en neem hy priesterlike pligte in 'n kerk in Cambridge. In 1644 word hy Provost van King's College as gevolg van die beheer van die universiteite deur die Parlement; hy was egter die enigste nuwe hoof van die huis wat nie op die Nasionale Verbond ingeteken het nie. In 1650, tydens die Interregnum, adviseer hy Oliver Cromwell oor die verdraagsaamheid van Jode.
By die herstel is hy van sy pos aan King's College verwyder, maar hy is weer ingestel toe hy die Wet op Eenvormigheid aanvaar het in 1662. Van daardie tyd tot 1666 (toe dit gebrand het) was hy die kuraat van die St. Anne's Church, Blackfriars . In 1668 word hy pastoor van die St. Lawrence Jewry.
Hy was van liberale siening en een van die leiers van die Cambridge-platoniste. In 1650 was hy betrokke by 'n kontroversie met sy voormalige leraar en vriend Anthony Tuckney. Hy was gekant teen die leerstelling van totale verdorwenheid en neem 'n semi-Pelagiaanse standpunt in, terwyl hy beweer het dat die mens die 'kind van die rede' is, en daarom, soos die Puriteine ​​beweer, van 'n heeltemal verdorwe aard was. Hy het aangevoer dat daar enkele vrae is wat buite die vermoë van redelike en godsdienstige mense is om op te los, en daarom het hy aangevoer vir godsdienstige verdraagsaamheid. Verskeie persone word deur verskillende persone daarvan beskuldig dat hy 'n Arminiaanse, sosiaanse en latitudinaire was.
Sy werke is byna almal ná sy dood gepubliseer en bevat onder meer Kies Begrippe van B. Welke Cote (1685), Kies preke (1689), diskoerse (1701), en Morele en godsdienstige aforismes (1703).
Werke van die Cambridge-platoniste
Die belangrikste filosofiese werk van Cudworth was Die ware intellektuele stelsel van die heelal (1678) en die Verhandeling rakende die ewige en onveranderlike moraliteit, wat postuum in 1731 verskyn het.
Die belangrikste werk van Culverwel was Lig van die natuur (1652). Culverwel is jonk (waarskynlik op die ouderdom van 32) oorlede. Hy was van voorneme om 'n meerdelige werk te skryf om die Evangelie met filosofiese rede te versoen.
Henry More (1614 - 1687) het baie werke geskryf. As 'n platonis was sy belangrike werke Handleiding vir etiek (1666), die Goddelike dialoë (1668), en die Handleiding vir metafisika (1671). Terwyl al More se werke gewild geword het, het die Goddelike dialoë was miskien die invloedrykste.
John Smith, 'n student van Benjamin Whichcote, het geen literêre oorblyfsels nagelaat nie, maar was aktief in die diskursiewe werke van die ander Platoniste.
Benjamin Whocote (1609 - 1683) was een van die leiers van die beweging, maar hy was ook 'n aktiewe predikant en akademikus wat nie in sy leeftyd gepubliseer het nie. Sy preke was opvallend en het kontroversies veroorsaak, en Whocote het baie geskryf sonder om dit te publiseer. In 1685, Sommige uitgesoekte idees van B. Welke Cote is weens aanvraag gepubliseer. Daarna was Kies preke (1689) (met 'n voorwoord deur Shaftesbury) en Verskeie diskoerse (1701). Uiteindelik verskyn 'n versameling van sy woorde as Morele en godsdienstige aforismes in 1703.
Werk op die Cambridge Platonists
Koyré, Alexandre. Van die geslote wêreld tot die oneindige heelal. New York: Harper & Brothers, 1957.
Mijuskovic, Ben Lazare. The Achilles of Rationalist Arguments. Die eenvoud, eenheid en identiteit van denke en siel van die Cambridge-platoniste tot Kant: 'n studie in die geskiedenis van 'n argument (International Archives of the History of idea, Minor 13). Den Haag: Martinus Nijhoff, 1974.
Gysi, Lydia (Moeder Maria). Platonisme en kartesianisme in die filosofie van Ralph Cudworth. Bern: Herbert Lang, 1966.