Intussen het sy dissipels by Hom aangedring: “Rabbi, eet tog 'n stukkie.” Maar Hy sê vir hulle: “Ek het voedsel om te eet waarvan julle nie weet nie.” Die dissipels sê toe vir mekaar: “Sou iemand dalk vir Hom iets te ete gebring het?” Maar Jesus het vir hulle gesê: “My voedsel is om die wil te doen van Hom wat My gestuur het, en om sy werk te voltooi' - Johannes 4:31-34.
In die teksgedeelte hierbo vertel Jesus vir sy dissipels waar Hy sy krag tydens hulle afwesigheid vandaan gekry het. Hy was besig met die werke van sy Vader, en hierdie arbeid het Hom verkwik.
Hierdie woorde van Jesus hou 'n verborge seën in vir elke Christen. Daar is 'n hoër lewe as net 'n blote liggaamlike bestaan. Soos ons Here dit op 'n ander plek gestel het: “'n Mens leef nie net van brood nie maar van elke woord wat uit die mond van God kom.” (Mat 4:4). Dit is alleen die laer vlak van lewe wat met brood gevoed kan word. En terwyl die mens na sy liggaam gevoed kan wees, kan die ware of hoër lewe tog nog van honger kwyn. Die hoër lewe word gevoed en onderhou deur gemeenskap met God. En dit kan alleen geskied as jy na die wil van God wil lewe. Dit was hierdie gemeenskap met die Vader wat vir Christus in sy lydensweg ondersteun het. Hy het by een geleentheid gesê: “En Hy wat My gestuur het, is met My; die Vader het My nie alleen gelaat nie, omdat Ek altyd doen wat Hom welgevallig is." (Joh 8:29). Die vreugde om die wil van die Vader te doen, was een van die bestanddele van die “voedsel” waarmee Christus Homself hier gevoed het. Dit was vir Hom 'n vreugde om 'n verlore siel te kon red. Ons verstaan nog maar min van die vreugde wat dit Christus verskaf om die verdwaaldes huistoe te sien kom. ”Ter wille van die vreugde wat vir Hom in die vooruitsig was, het Hy die kruis verduur sonder om vir die skande daarvan terug te deins” (Heb 12:2).
Dit is maar 'n paar van die diepe en ryke waarhede wat in hierdie een Goddelike sin opgesluit lê. Laat dit ook vir ons 'n les wees. Want net soos vir Jesus word ons siele ook gevoed wanneer ons die wil van God doen. Die menslike gees kan bo die smarte van die oomblik uitstyg wanneer hy hom volkome en liefdevol onderwerp aan die Goddelike wil. Volkome toewyding aan die werk van God bring die Christen in só 'n lewende gemeenskap met sy Here dat hy hom, selfs al is die arbeid hoé swaar en die opoffering hoé groot, hy hom nogtans in die Here kan verbly.
Om die wil van God te doen bring ons in lewende gemeenskap met Hom, en dit is die lewe.