Home ▶ Vol 31, No 1 (2010) ▶	Groenewald
Die Nuwe Testament laat dus geen twyfel oor die feit dat die optrede van Jesus as die Christus, die gesalfde, in die lig van die Ou Testament beskou moet word nie (Den Heyer 1998:3). So lees ons in die evangelie van Lukas dat Jesus, volgens die evangelis, n� die opwekking aan sy dissipels ges� het:
Dit is die betekenis van die woorde wat Ek vir julle ges� het toe Ek nog by julle was, naamlik dat alles vervul moet word wat� in die wet van Moses en in die profete en psalms oor My geskrywe is.
Die apostel Paulus skryf in sy eerste brief aan die gemeente in Korinte 'n bekende gedeelte oor die betekenis van die opwekking van Jesus Christus, waarin hy op 'n byna soortgelyke wyse as Lukas 'n opmerking oor die �skriftuurlike� agtergrond van die opwekking maak: �... Christus het vir ons sondes gesterf, volgens die Skrifte; Hy is begrawe en op die derde dag opgewek, volgens die Skrifte� (1 Kor 15:3�4, eie beklemtoning).
'n Ander verwysing na 'n profetiese teks wat 'n toekomstige herstel van die koningskap veronderstel, is in die boek Sagaria te vinde. In Sagaria 9:9 word die volgende aan Jerusalem ges�:
Toe die Jode toegelaat is om uit Babilon na Juda en Jerusalem terug te keer en die tempel, wat in 587 vC-600 vC vernietig is, weer op te bou, was daar 'n opbloei van messiaanse verwagtinge, wat met die figuur van Serubbabel geassosieer is (Hag 1�2; Sag 1�6). Serubbabel was uit die geslag van Dawid, en het 'n amptelike regeringsfunksie beklee. Haggai s� aan hom dat die Here op die punt staan om die ander nasies omver te werp:
Verder s� Haggai aan Serubbabel dat die Here hom soos 'n se�lring maak (Hag 2:23). Volgens Sagaria noem die Here Serubbabel �my dienaar, die Loot� (Sag 3:8); Serubbabel se naam beteken �loot van Babilon� (Hanhart 1998:224�225). Sagaria 6:12 kondig die aankoms van �die loot� aan: �Daar is 'n man met die naam Loot. Hy maak vinnig opgang en hy sal die tempel van die Here bou.� Daar kan met redelike sekerheid beweer word dat hierdie woorde aan Serubbabel gerig was, alhoewel sy naam nie hier in die teks genoem word nie (Hanhart 1998:425�434). Dit wek egter die indruk dat die woorde aan die ho�priester Jesua gerig is. Serubbabel verdwyn skielik uit die geskiedenis. Die Perse het die Jode toegelaat om hul tempel te herbou, maar het geweier om weer 'n herstelde Joodse koninkryk toe te laat. Die skrywer(s) van Deutero- of Tweede Jesaja (Jes 40�55) was waarskynlik meer realisties as Haggai en Sagaria toe hulle ges� het dat Kores van Persi�, wat n�g Dawidies n�g Joods was, 'n ma-��a(h? (�messias�) van die Here was (Jes 45:1).
Die belangrike vraag vir ons tema is: Waarom het hierdie gemeenskap hulle hier in die onherbergsame streek van Qumran, aan die oewers van die Dooie See, gaan vestig? Die rede is waarskynlik voor die hand liggend: Daar was groot konflik in die priesterlike kringe in Jerusalem. In die geskrifte van Qumran neem twee persone die hoofrolle in, en staan ook diametraal teenoor mekaar. Die �leraar van geregtigheid� ontvang die meeste aandag. Hy was 'n priester; het kennis van God ontvang, en was daarom tot 'n gesaghebbende uitleg van die Skrifte in staat. In Jerusalem het daar groot konflik in die gemeenskap van priesters ontstaan, wat tot gevolg gehad het dat di� �leraar van geregtigheid� met eendersdenkendes die woestyn van Juda ingetrek het. Daar het hy 'n nuwe, heilige gemeenskap gestig wat streng volgens die gebooie van die Tora geleef het. In hulle o� was hulle die bron van 'n nuwe, heilige Israel. In een van die geskrifte van Qumran word hierdie uittog van die vromes uit die onrein Jerusalem, hierdie nuwe eksodus, as 'n voorwaarde beskou om aan die profetiese oproep van Deutero-Jesaja gehoor te gee:
Die gemeenskap van Qumran het dus nie met die verwagting van die terugkeer van die leraar van geregtigheid geleef nie. Hulle het w�l die hoop gehad dat daar in die toekoms 'n nuwe leraar sou verskyn; 'n nuwe interpreteerder van die Tora wat 'n einde aan al die teenstrydige interpretasies van die gebooie sou maak. Hierdie verwagting het Qumran met ander groeperinge in die Juda�sme aan die begin van die jaartelling gedeel. Ook in die latere rabbynse literatuur het dergelike voorstellinge voorgekom. Die Qumran-gemeenskap het hulle deur die verwagting van 'n nuwe leraar, 'n profeet wat die trekke van Moses sou vertoon, laat inspireer. In hierdie voorstelling word 'n aantal Bybeltekste met mekaar verbind: Deuteronomium 18:18 (die toekomstige verskyning van 'n profeet soos Moses); Numeri 24:15�17 (die spreuk van Bileam oor die ster van Jakob), en Deuteronomium 33:8�11 (die se�n van Moses oor Levi).
Drie figure is in die Qumran-gemeenskap verwag: Naas die verskyning van 'n profeet soos Moses, wat as 'n nuwe leraar van die Tora en as voorloper en aankondiger van die eindtyd beskou is, was daar ook die verwagting van ten minste twee messiasse. Di� twee messiasse word duidelik van mekaar onderskei: die priesterlike messias is verhewe bo die koninklike messias. D�t blyk duidelik uit die wyse waarop hulle in die dokumente voorgestel word: die messias van A�ron gaan altyd die messias van Israel vooraf. Die priester verdien meer eer en gesag as die koning. Qumran l� dus �l die klem op 'n teokrasie en die koms van God se heerskappy (Den Heyer 1998:125).