PressReader - Kuier: 2017-11-01 - LEWENSDRAMA:
Hy’s son­der re­de só wreed aan­ge­val dat jy jou hand in sy ga­pen­de kop­wond kon druk en dis ’n mi­ra­cle dat hy sy sto­rie kan ver­tel . . .
Kuier - 2017-11-01 - In Houd - DEUR Mar­te­li B­re­wis
Man van Kaap­se Vlak­te aan­ge­rand en vir die dood gelos
mit­chells Plain op die Kaap­se Vlak­te is be­rug vir ben­de­ge­weld en gru­we­li­ke mis­da­de. Tog het John de K­lerk (36) nooit ge­dink hy sal ’n slag­of­fer van ge­weld in sy eie woon­buurt word nie. Maar in Fe­bru­a­rie van­jaar, skaars ’n paar blok­ke van sy huis af, het ’n pap wiel ge­lei tot ge­beu­re só gru­saam dat dit sy le­we on­om­keer­baar ver­an­der het.
’n Mens kan nie dink dat, selfs in SuidA­fri­ka waar mis­daad en ge­weld al­le­daags ge­word het, een mens ie­mand an­ders so vol haat en son­der re­de, in­tens sal seer­maak met die doel om hul le­we weg te ruk nie.
John is op 4 Fe­bru­a­rie só wreed­aar­dig en sin­ne­loos aan­ge­rand dat dok­ters geen hoop ge­had het dat hy ooit weer iets vir hom­self sou kon doen nie. In­teen­deel, nood­per­so­neel het hom op die to­neel dood ver­klaar. Met ’n kop­wond so diep dat ’n vol­was­se­ne se hand daar­in kon pas en die ska­de wat hy op­ge­doen het toe sy ver­meen­de aan­ran­ders nie net een keer nie, maar twee keer bo-oor hom ge­ry het, sou niks an­ders as ’n won­der­werk, ’n in­gry­ping van Bo, hom kon red nie.
Sy vrou, S­hané (26), se on­wrik­ba­re ge­loof in haar man en dat God hom sál ge­nees al sê me­di­ci wat, was die draai­punt.
John, eens ’n sterk en ge­son­de man, moes ná die aan­val weer soos ’n ba­ba al­les van voor­af leer. Nie net hoe om te loop nie, maar ook wat voor­wer­pe se na­me is, hoe om te praat en te eet. Tog het hy be­sluit om te­rug te veg en nie net te oor­leef nie, maar te oor­win. Sy een been sleep wel, maar hy kan weer loop en hy het al­le me­die­se voor­spel­lings – dat hy nooit weer ’n nor­ma­le le­we sal lei nie – ver­keerd be­wys.
En al het hy die by­na on­moont­li­ke reg­ge­kry (om sy aan­val­lers wat nooit aan­ge- keer is nie, te ver­ge­we), is elke oom­blik van daar­die ver­skrik­li­ke nag in sy ge­heue vas­ge­brand. Dit klink soos iets uit ’n hor­ror fliek en jy kan nie glo John is nog hier om sy sto­rie te ver­tel nie . . .
Die dag van die aan­val het be­gin as ’n dood­nor­ma­le dag. John, op daar­die sta­di­um ’n be­stuur­der by ’n koe­rier­maat­skap­py en ’n veel­sy­di­ge car­pen­ter, was op pad huis toe na­dat hy men­se ’n ry­ge­leent­heid Wol­se­ley (so­wat 130 km bui­te Kaapstad) toe ge­gee het.
Na­by sy huis het hy ’n pap wiel ge­kry en by die pe­trol­sta­sie langs die pad in­ge­trek om dit om te ruil. Hy was al­leen daar. ’n Groot, swart SUV het langs hom op­ge­trek en tien mans het uit­ge­spring om hom te roof, te tart en aan te rand. Van hul ge­sig­te is vir e­wig in sy ge­heue ge­kerf. ’n Her­in­ne­ring aan die nag wat so am­per sy le­we ge­kos het.
“Hul­le het my van die in­gang van die ga­ra­ge tot by die laas­te pomp ge­skop en ge­slaan,”ont­hou John. Daar­na het hul­le in die SUV ge­klim.“En toe draai hul­le en hul­le ry oor my. Die lin­ker­kant van my kop het vas­ge­haak aan iets wat on­der die kar uit­ge­steek het en hul­le het my aan my kop­vel saam­ge­sleep on­der die kar vir ’n ent.”
Toe die aan­val­lers dít ag­ter­kom, het hul­le met hom rond­ge­ry tot­dat hy los­ge­haak het.“Daar­na het hul­le weer vir ’n twee­de keer bo-oor my ge­ry en toe weg­ge­jaag.”Hy kan elke fol­te­ren­de oom­blik van die gru­we­li­ke er­va­ring ont­hou tot­dat hy sy be­wus­syn ver­loor het. Sy kar, wat hy aan­ge­neem het sy ver­meen­de aan­val­lers dalk wil kaap, het hul­le net daar laat staan.
Dit het om die draai van sy ma, Ei­leen (64), se huis ge­beur en men­se het haar am­per on­mid­del­lik gaan roep.“Ek het ge­slaap. Dit was om­trent so 3:15 toe my next door neig­hbour my kom wak­ker maak en ge­sê het ek moet kom. John lê daar by die ga­ra­ge. Ek het nooit kon dink wat ek daar sou kry nie.”
Aan sy voe­te uit­ge­ken
Toe Ei­leen daar kom, was John klaar in die am­bu­lans.“Net sy lin­ker­voet het be­weeg,” ont­hou sy met tra­ne in haar oë.“Hy het daar ge­lê soos een wat mors­dood is. Ek het net sy hand ge­vat en ge­sê,‘Toe­maar, als is or­raait.’”
Die am­bu­lans-nood­wer­kers het John daar dood ver­klaar en vir haar ge­sê sy kan maar huis toe gaan. Daar is niks wat sy vir hom kan doen nie. Hul­le het vir haar ge­sê om hom die vol­gen­de dag by Groo­te S­chuur-hos­pi­taal te gaan uit­ken.
In­tus­sen het ie­mand vir S­hané ge­bel om te sê John is in die hos­pi­taal. De­tails was vaag en sy het aan­ge­neem hy was in ’n klein mo­tor­on­ge­luk. By Groo­te S­chuur aan­ge­kom, was daar vier mans op suur­stof en ma­sjie­ne en nie een het soos haar man ge­lyk nie.“Al die mans was ge­kop­pel aan li­fe sup­port en ek het vir my­self ge­sê dit kan da­rem nie só erg wees nie.”
Na­dat sy ’n paar keer heen en weer ge­loop het, het sy uit­ein­de­lik vir John aan sy voe­te uit­ge­ken. Sy ge­sig en die res van sy lyf was ’n“on­her­ken­ba­re ge­mors van gru­we­li­ke bloed en snye”.
“In sy kop was daar ’n gat so diep jy kon jou he­le hand daar­in druk,”ont­hou S­hané.
John was ge­kop­pel aan tal­le ma­sjie­ne, aan sy reg­ter­kant was daar drie py­pe in sy sy.“Die brein­chi­rurg het die vol­gen­de og­gend vir my kom sê hul­le moet o­pe­reer, an­der­ste is daar nie ’n kans vir hom nie,” ver­tel sy. Maar S­hané het ge­wei­er. Sy het ge­glo haar John sal dit maak.
“Nee, moe­nie die o­pe­ra­sie doen nie. Gee vir John ’n kans. Ek weet wie hy is en ek weet Wie loop saam met hom. Gee hom ’n kans om self te her­stel,”ver­tel sy.
Die dok­ters kon nie ver­staan wat sy sê nie. Mis­kien het hul­le ge­dink sy ver­staan nie wat húl­le sê nie – dat daar geen hoop was son­der die o­pe­ra­sie nie. Tog het sy daar­op aan­ge­dring dat hul­le hom ’n kans gee om self, saam met God, te veg en ge­sond te word. Sy het ge­wei­er om die pa­pier­werk te te­ken so­dat hul­le kon o­pe­reer.
“’n Span van vyf dok­ters het vir my ma en vrou ge­sê‘die man gaan dit nie maak nie, roep sy fa­mi­lie in so­dat hul­le hul laas­te good­by­es kan sê,’”ont­hou John,“toe blaas die He­re weer le­we in my lig­gaam.”
Die brein­chi­rurg was stom­ge­slaan toe sy ná die na­week weer aan diens kom en sien John is nog daar.
“Toe sy sien dat hy nog le­we, dat hy ’n bie­tjie ge­vor­der het, toe sê sy vir my‘I don’t know w­hat hap­pe­ned or how it hap­pe­ned but it had to be ma­gic! It’s a mi­ra­cle,’” glim­lag S­hané. Sy het van die be­gin af net ge­weet hy gaan ou­kei wees.
John was eg­ter vir am­per drie weke in ’n ko­ma. Nie­mand het ge­weet of hy wak­ker gaan word nie en in­dien wel, in wat­ter toe­stand hy sou wees nie. Hy het ge­le­we, maar din­ge het nie goed ge­lyk nie.
Ter­wyl hy in ’n ko­ma was, het John, wat hy be­skryf as“’n er­va­ring met die He­re ge­had”. Hy het baie goed ge­sien, maar die groot ding wat daar uit­ge­kom het, was toe“die He­re vir my ge­sê (het) ek moet my oor­tre­ders vry­sit en ver­ge­we”.
Toe word hy wak­ker uit sy ko­ma, maar kon niks en nie­mand ont­hou nie, nie ’n woord sê nie, nie ’n tree loop nie.“Ek was so con­fu­sed, skrik­ke­rig en bang. Al­les was vir my deur­me­kaar. Ek kon nie eens my eie vrou ont­hou nie,”ver­tel John.“Ek kon nie ver­staan wie is hier­die vrou wat elke dag daar is, wat so aan my vat nie,”sê hy nou lag­gend. Toe was dit eg­ter nie snaaks nie. Hy kon niks doen nie. Hy het al­les ver­geet. En hy was in on­draag­li­ke pyn. Vir om­trent ’n he­le maand het hy mor­fien ge­kry om dit te pro­beer be­ter maak.
“Dok­ters het vir my ver­dui­de­lik as ie­mand ’n stro­ke het, tas dit ’n deel van die brein aan en die functi­on van daar­die deel van die brein kry seer. Met die hou wat John oor die kop ge­had het, het die lin­ker­kant van sy brein seer­ge­kry, so dit af­fect sy reg­ter­kant. Net tyd sou wys of hul­le daai brein­sel­le weer kon wak­ker maak of nie,”ver­tel S­hané.
in­gry­ping van bo
“Dok­ters het vir my vrou ge­sê ek sal nooit weer in my e­wi­ge le­we loop nie, dat ek nooit weer sal kan praat nie, niks vir my­self doen nie,”sê John. Maar, sê hy, dit was dok­ters se re­port, nie God s’n nie.
Vir S­hané, wat dag en nag langs John se bed ge­sit het, was dit ’n trau­ma­tie­se er­va­ring.“Ek was ver­baas. Toe hy sy oë oop­maak en hy kyk vir my en hy ken my nie. Ek kon nie ver­staan dat hy my nie kan ken nie. Dit het my baie hart­seer ge­maak en ek het baie ge­huil,”ont­hou sy tra­ne­rig.
Die ver­pleeg­ster het vir haar ver­dui­de­lik die har­de kop­houe kon baie din­ge ver­oor­saak en net nog toet­se en tyd sou pre­sies kon be­paal wat die per­ma­nen­te ska­de sou wees.
Hul­le het vir S­hané aan­ge­moe­dig om ge­reeld vir hom fo­to’s van die fa­mi­lie te wys en hom van hul­le te ver­tel, hul her­in­ne­rin­ge met hom te deel, in die hoop dat hy dalk sal ont­hou.
“La­ter van tyd kon ek sien iets kom by of hy raak meer ge­mak­lik met my,”sê sy.
Hy was vir ’n maand en ’n half in Groo­te S­chuur en in ’n rol­stoel vas­ge­vang. Sy reg­ter­kant was heel­te­mal ver­lam. ’n Don­ker de­pres­sie het hom oor­rom­pel.
“Toe ek my vrou en ma be­gin her­ken,
het ek uit­ge­bars van die huil,”er­ken John.
“Ek wou net huis toe ge­gaan het. Ek het selfs self­moord in ’n sta­di­um oor­weeg.”
S­hané was baie be­kom­merd oor sy ne­ga­tie­we ge­moeds­toe­stand en het hul­le pas­toor en sy vrou ge­vra om met hom te kom ge­sels.
“Hul­le het moed in my ge­praat en my laat ver­staan dat dit die bes­te plek vir my her­stel op daar­die sta­di­um was. En dan was daar my vriend, Clay­ton Sam. Hy was van Maan­dag tot Maan­dag elke dag by die hos­pi­taal en hy het my baie by­ge­staan,”sê John.
Daar­na is hy oor­ge­plaas vir am­per agt weke na Li­fe E­si­di­me­ni se re­ha­bi­li­ta­sie­af­de­ling in Len­te­geur, Mit­chells Plain.
Clay­ton het hier ook elke dag al sy klas­se saam met hom ge­doen. Hier het sy ge­heue stuk­kie vir stuk­kie te­rug­ge­kom en hy het goeie vor­de­ring be­gin maak.
Spraak­te­ra­peu­te het dag ná dag vir hom prent­jies ge­wys en hom weer ge­leer wat is wat.“Ek het nie eens ge­weet wat is ’n kat of ’n hond nie,”ver­tel John. S­ta­dig maar se­ker het hy weer leer kom­mu­ni­keer. Aan­vank­lik was dit vrees­lik frus­tre­rend.
“Ek het pro­beer skryf, maar dit het net vir my sin ge­maak. Ek het woor­de en let­ters om­ge­draai en nie­mand an­ders kon dit ver­staan nie,”ver­tel hy.
John moes ook weer ba­sie­se funk­sies aan­leer soos om te kom­mu­ni­keer en hoe om in ’n rol­stoel te oor­leef. Hy het eg­ter só goed en so vin­nig her­stel dat per­so­neel be­sluit het hul­le kan met hom werk en dat hy lan­ger daar moet bly om meer te leer.
Nie­mand sou eg­ter ooit kon dink dat hy weer sal kan loop nie, ver­al nie son­der e­ni­ge hulp­mid­dels nie. Tog het dit ge­beur.
“Hul­le het my in die kooi ge­sit die aand, my rol­stoel langs my bed,”ont­hou John. “Toe ek die vol­gen­de og­gend wak­ker skrik, was dit weg. Die nur­se het vir my ge­sê ie­mand het my rol­stoel bui­te gelos en dit het nat­ge­re­ën. Sy het ge­sê ek sal maar die he­le dag in ’n ge­wo­ne stoel moet sit of an­ders kan ek maar pro­beer loop. Ek was baie kwaad!”lag John.“Ek wou som­mer da­de­lik huis toe gaan.”
S­hané sê die per­so­neel het ge­voel John het te ge­mak­lik ge­word in die rol­stoel en hul­le wou hê hy moet hom­self druk om te pro­beer loop.“Nou weet ek hul­le was reg,” er­ken John,“ek sou vir e­wig in die rol­stoel ge­sit het as hul­le my nie aan­ge­moe­dig het nie. Dit het my moed ge­gee. Jy kry uit wat jy in­ge­sit het. En . . .”sê hy ver­leë, maar ge­luk­kig,“nou loop ek.”
Hul­le het daar­die dag vir John ’n loop­raam ge­gee om mee te be­gin. Aan­vank­lik was sy heu­pe nie sterk ge­noeg nie en ie­mand moes hom on­der­steun. Kort daar­na het hul­le vir hom ’n drie­poot-kie­rie ge­gee. Dit was nie lank nie toe gooi hy die kie­rie oor sy skou­er en be­gin som­mer op sy eie loop! Op sy laas­te dag by die re­hab, het per­so­neel vir John ge­vra om ’n mo­ti­ve­rings­praat­jie vir die an­der pa­si­ën­te te le­wer.
“Die re­de hoe­kom ek so vin­nig her­stel het,”glo John,“is om­dat ek be­sluit het om my aan­val­lers te ver­ge­we, om hul­le vry te stel van daar­die aand, van dit wat hul­le aan my ge­doen het.”
Hy het hul­le nie toe­ge­laat om ver­der e­nig­sins ’n in­vloed te hê op sy le­we nie.
John is vas daar­van oor­tuig as hy hul­le nie ver­ge­we het nie, sou hy van­dag nog in ’n rol­stoel sit en nie kon praat nie.
’n Maand ná die voor­val wat sy le­we on­her­roep­lik ver­an­der het, het John ’n SMS van die po­li­sie ont­vang om te sê die saak is ge­sluit om­dat daar geen be­wy­se is nie.
John het sy bit­ter­heid en ver­wy­te laat vaar so­dat hy op die toe­koms kan fo­kus.
Hy bid nog ge­reeld vir sy aan­val­lers, dat hul­le sal weg­draai van hul­le slegte le­wens­wy­se en na God toe sal draai.
“Al­les kom met ’n prys. My prys was ver­gif­nis,”meen hy. Van­dag is John am­per weer sy ou self. Ten ty­de van die on­der­houd het hy al vir ses dae op­ge­hou met al­le me­di­ka­sie – in­slui­tend slaap­pil­le, e­pi­lep­sie- en pyn­me­di­ka­sie. “Ek voel lek­ker!”lag John.
Hy is vas­be­slo­te om so nor­maal moont­lik te le­we. Net een long werk be­hoor­lik (sy an­der long het plat­ge­val), sy reg­ter­arm wil steeds nie werk nie en sy reg­ter­been sleep ’n bie­tjie, maar hy laat nie toe dat dit hom te­rug­hou of on­der­kry nie.
Hy het on­langs vir sy ma, met sy een wer­ken­de hand, ’n vol­le spog­ge­ri­ge ont­byt vir haar ver­jaar­dag ge­maak.
“Dit maak my nog al­tyd seer as ek hom so ag­ter­na­kyk en hy sleep só,”sê Ei­leen, “so dit het so baie vir my be­te­ken toe hy man­al­leen vir my bre­ak­fast maak.”
Hoe­wel hy nog nie praat soos voor­heen nie, gee hy dees­dae By­bel­kun­de by die plaas­li­ke skool en preek ook ge­reeld by tent-ker­ke.
“Ek was dood, maar ek het ’n twee­de kans ge­kry om din­ge reg te maak.”
LINKS: John raak e­mo­si­o­neel ter­wyl hy die ge­beu­re van daar­die aand her­roep. BO: Die let­sels aan sy lyf ge­tuig van die aan­ran­ding en SUV wat oor hom ge­ry het. REGS ON­DER: Hier is hy en sy vrou, S­hané.