Hart van Hellendoorn - Jan Ebeltjes: BLOAZERS
‘k Heb sinds kort nieuwe buur’n, Henk en Rita heet ze.
Ze loopt ter altied heel bekakt bie ma de oaverbuur’n konn’n mie pas vertell’n dat ze gin cent hebt um ’t gat te kramm’n.
Henk kek altied van zich of asof hij net twee bunder laand hef ‘eheujd, volgens mie hef hij ‘t kats an de latt’n. Veurige wekke steu hij ok met zo’n ofgebraand gezichte de hège te knipp’n en uut goed fesoen hè’k hum ma is an’esprökk’n.
‘Hoe is ’t keal, wat doe’j veur de kost?’
Hij keek mie an en zè: ‘k Bin bèkof, vismanager.’
‘Vismanager?’ vreug ik hum weer, ‘En doar wò’j muu van?’
Hij lachen mie steil in ’t gezichte uut en begun oaverdreem’n Amsterdams te proat’n.
‘Nee buurman, ik zal het even voor je spellen, ik ben b-a-c-k-o-f-f-i-c-e-manager bij Nijverdal ten Cate.’ Inwendig mos ik lachen, foi, foi, wat pochen, bekòfvismanager bie Nijverdal ten Cate, det is niks aan’s dan ‘n touwbaas bie de KSW. Wat ’n bloazert.
‘En,’ spell’n Henk nog è’m vedan, ‘mijn vrouw is b-e-a-u-t-y-c-o-n-s-u-l-e-n-t.’
Joa, det is Drieka uut Nötter ok, den nuumt zich ok bjoetiekonsulent sinds zie ‘Vera Natura’ an ‘t huus verkoch, van den kroam wà’j op ’t gezichte kunt striek’n, ma help’n dut ’t nie.
Det ku’j Henk wel anzien en ok Drieka ku’j better nie bie daglich teeg’nkomm’n.
Zonder oaverdriem’n, à’j Drieka ’n bessem zol´n geem’n zol der zo op votvlieg’n.
Noe vroag ie oe natuurluk of wie Drieka is.
Det zal ik oe vertell’n, Drieka is ’n angetrouwde nichte, ’n heel apat mènse, ech héél apat.
Drieka is zo’n tiepe den nie allene heure op de tand’n ma zo’n bitje op ’t hele gebit hef zitt’n, ech woar. Doarbie, Drieka is ok zo’n bloazert, zie pocht ’n heel’n dag en löp ter bie of zie de koneginne zelf is. Zie löt de prieskaart’n an de klere zitt’n, dan ku’j zie wat ‘t ‘ekost hef en op zoaterdag goat de bosschopp’n van de Aldi in ‘n plestik tasse van Albert Hein en löp Drieka der twee keer met deur Nötter hen.
Nötter lig vlakbie Riessen, doar kent ze Drieka ok.
‘Drieka leawt vuur ’n proonk.’ zegt ze doar, nog platter as bie oons in Nijverdal.
Noe bint ter in Riessen meer luu die veur ’n pronk lèft, ma doar hèw ’t noe è’m nie oaver.
Pas hadd’n wie ’n verjoardag en Drieka was ter ok.
En het duur’n ma è’m en doar ging ’t hen, Drieka gooi’n kop in ’n nekk’n en zè in onvervalst Riessens: ‘Vie’j hebt oons ’n aander’n auto ‘ekoch, ’n Toowjoowtaa met nieje weenterbène.’
De hele femilie keek stief veur zich uut asof ze gin woord Riessens konn’n verstoan.
‘’k Zal ma neet zegg’n wat hee hef ‘ekost,’ ging Drieka deur, ‘wat ’n geeld, wat ’n geeld, kuij’t ter mie astebleef oawerhen.’ Umdat gin mense reageer’n ging Drieka nog è’m vedan.
‘Vie’j hebt ter zuuwer leer’n steule inzitt’n en à’j ’n knöpke ummezet wod ze hete an ’t gat.’
‘Doar hè’j wat an as ’t buut’n vie’mtwintig graod’n is.’ sneer’n ik noar Drieka.
‘Poe,’ zè Drieka, ‘vie’j hebt ok ’n earko, gister’n hà’w de bloom’n op de roet’n stoa.’
Teeg’n zulk volk ku’j nie proat’n, better is dà’j oe stille holt.
Der bint ok luu die pocht en bloast zonder dat ze wat zegt, luu met ’n Aai-foon bint doar ‘n veurbeeld van. Let ter ma is op, as det volk op ’n terrasje zit holt ze het ding recht veur zich uut, asof ze op ’n toeter bloast. Allene doaran ku’j al zien dat bloazers bint. Ma denk noe nie dat ze op zo’n moment an ’t epp’n bint, nee, ze wilt dat ’t hele terras zöt dat ze ’n Aai-foon hebt. Det is bloazen met de mond dichte. Ma o wee as ze ‘n mond lös doet, dan hè’j ’t peerd an ’t driet’n. ‘Gut Jan, heb je nog geen I-phone?’ heur ik vake.
‘Nee,’ zeg ik dan, ‘‘k heb ’n Nokia, al vief joar en hij dut ’t nog bes.’
Vervolgens wò’j an’ekekk’n asof ie onder ’t ongedierte zit of zo.
Gattegat, ’n Nokia, ie zoll’n oe toch ’n ziekte op ’n haals haal’n.
Ie zult teengswoordig ma ’n Aai-foon zesse hemm’n, of nog arger, ‘n Aai-foon viefe.
De luu met ’n Aai-foon zeume lacht oe steil uut, ’n zesse of ’n viefe bint zo gangs kats uut de tied. Nee, dan ’n zeume, die kost ’n poar cent ma dan hè’j ok wat te bloazen.
Zolange as ’t duurt, want veurdà’j ’t in de gaat’n hebt löp Drieka met ’n achte rond te paradeer’n. En zo giet ’t dom vedan, het is warkeluk te gek um van te proat’n.
Der bint ok sportieve bloazers.
Die koopt zich ’n fietse, ene met ’n akku onder ‘n snelbinder, dan hoe’j nie te trapp’n.
Drieka hef ok zo’n ding ‘ekoch en iederene mut weet’n dat ’t apparaat zowat 2000 euro hef ‘ekost, dat Drieka der al 1500 kilometer op hef zitt’n, al 10 kilo is of’evöll’n en dat zie binn’nkort metdut an ’n elfsteed’ntocht veur elektriese fietsen, georganiseerd deur de plattelandsvrouw’n. Keal, wat ’n gekkigheid, loat die vrouwluu zie dat ze de wasse an de kaant’n kriegt. Nee, pochen onder mekaar en ma opschepp’n wie de duurste fietse hef.
Van de wekke leup ter ok zo’n sportief gepensioneerd stel bie oons deur de stroate, ’n gifgruun trainingspak an en zo’n pocherigen zweetband um ’n kop. Ze slepp’n beide ‘n stel stokk’n achter zich an en ik dach nog è’m dat ze an ‘t papierprikk’n waar’n of zo.
Ik keek nog is wat better en, ie geleuft het nie, die luu hadd’n skiestokk’n bie zich.
Skiestokk’n! Buut’n was ‘t dattig groad’n, hoevölle gekker wò’j ’t hemm’n?
‘k Had ter later nog è’m met de oaverbuur’n oaver, die wissen mie te vertell’n dat het Nordik-wolking was. Joa, ie lèst het goed, Nordik-wolking. Det is veur luu die nie kunt skiej’n ma de buut’nwearld wilt loat’n geleum’n dat ze ’t wèl kunt. Ie kunt mie ’n hoop wies maak’n, ma haalt dan die stokk’n veur ’n dag as ’t vrös en nie as ’t buut’n dattig groad’n is. Loat oe toch asteblief noakiek’n.
Hemoal ’n hekel he’k an die bloazers die nie bloazerug wilt oaverkomm’n, ie kent ze wel.
‘Foi toch, ‘k mut dit joar 2200 euro an gemeentelukke belasting’n betaal’n, heb ie det ok?’ Det is ’t volk det oe dudeluk probeert te maak’n dat ze ’n duur huus hebt, völle duurder as die oale keet van oe. Of ‘Sinds ik ’n aander’n auto heb vroagt de luu mie iedere keer of ik de lotterieje heb ‘ewönn’n.‘ Goat hen, der is gin mense wat det vrög, ie hebt meer kaans dat ze vroagt ò’j in de bijstand zit met den ofgetrapten Opel van oe. Drieka zè pas: ‘k Zee bie den niej’n dokter ‘ewes, hij vun da’k ter heel fris en jeugdig oetzag.
‘k Heb meujte mut’n doon um ‘m mie van ’t lief te hoal’n.’
Joa, det zal, den dokter zöt oe ankomm’n met die ’n knipmusse op ’n kop, ’n snorre onder de neuze en ’n pot ‘Vera Natura’ op ’t gezichte.
Goat toch hen met oen gepoch.
Vrogger was ’t al nie völle aan’s.
Teeg’nswoordig jag de jeugd op skoeters, in oonze tied hadd’n wie brommers.
De bloazers jakker’n op ‘n Kreidler of ‘n Zundapp rond.
Ma dan wel met voetversnelling, haandversnelling was veur mietjes.
Ik had ’n Sparta, ’n automaat, dus ku’j wel noagoan hoe ze teeg’n mie ankeek’n.
Zo’n Sparta was eigenluk ’n brommer met ’n dubbel’n geaardheid, ie wissen nie of ’t noe ’n heer’n- of een damesbrommer was. ’t Zelfde hà’j ok bie ’n Tomos, het maak’n nie uut ò’j noe wel of nie geaard waar’n, iederene kon der op jaag’n, veural Provo’s.
Doodongelukkig waar’n de jong’ns woarvan de olders met muujte ’n mobielètje konn’n koop’n. Die jong’ns wönn’n deur de bloazers met de Kreidlers, Zundapps (en soms ok Sparta’s) kats van de sökk’n ‘ejag.
Wà’k ma zegg’n wil, vake is bloazen niks aan’s dan diskrimineer’n.
Loat’n zie dà’j meer bint en meer hebt dan ’n aander. En woarumme?
Mie va zè vrogger altied: ‘Kiekt noa wà’j hebt en nie noa woar ’t oe an ontbrekt.’
Zo, ‘k hol der oaver op, ‘k heb vedage nog wark zat.
‘k Mut nog met mien duur’n Audi (is van de baas) noa de wasstroate en ’n oprit nös mien bòm’n modale huus (zit nog ’n bessen hiepotteek op) mu’k ok nog anvèng’n.
Ok haal ik vemiddag ’n stoande schemerlampe op den ik mie zoaterdag heb ‘ekoch, hemoal van kopper en der zit twee dimmers op, ie kunt dreks zie dat ’t een eumeunig dure lampe is.
‘k Hoppe wel dat de kringloop vemiddag lös is.
Doarnoa mu’k rap achter ’t ett’n an want ik kriege venoamd volk oaver de vloere.
Um sjiek veur ’n dag te komm’n goa ik ze ‘Brassica Oleracea’ met ‘Botulus’ veurzett’n.
Boer’nkool met wos.